Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Greg Land'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. Επιστροφή στα μαύρα! Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι είναι εξοικειωμένοι με τη διάσημη μαύρη στολή του Spider-Man, την οποία απέκτησε κατά τη διάρκεια του Secret Wars. (τεύχος #8) Στη πορεία, αποκαλύφθηκε ότι η περιβόητη αυτή μαύρη στολή είναι ένας ζωντανός συμβιωτικός οργανισμός, ο οποίος όταν ενώθηκε με τον Eddie Brock, δημιούργησε τον Venom. Εξαιτίας της δημοτικότητας της μαύρης στολής και της μεγάλης αγάπης που έχει εισπράξει από τους αναγνώστες (ανάμεσα τους και εγώ, προφανώς), η Marvel προχώρησε στη παραγωγή ενός mini-series, 5 τευχών, το οποίο καλύπτει τα γεγονόντα στη ζωή του Peter Parker, πριν από την αποκάλυψη της πραγματικής φύσεως του μαύρου κοστουμιού. Κεντρικός ανταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Quentin Beck ή αλλιώς Mysterio, ο οποίος έχοντας ανακαλύψει το «μυστικό» της εξωγήινης στολής του Spidey (ότι δηλαδή δεν είναι ένα απλό κοστούμι, αλλά μία έμβια ύλη), προσπαθεί να αποσπάσει ένα κομμάτι της προκειμένου να το εκμεταλλευτεί προς δικό του όφελος. Στα εν λόγω τεύχη, εμφανίζονται κατά κόρον οι Black Cat και Kingpin, ενώ ένα cameo κάνει και ο Electro. Στα συγγραφικά καθήκοντα είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Peter David, δημοφιλής από το πολύχρονο run του στο Incredible Hulk της δεκαετίας του ’90. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος έχει ενασχοληθεί και με τον Spider-Man στο παρελθόν, γράφοντας ιστορίες τόσο στο The Amazing όσο και στο The Spectacular. Η πιο δημοφιλής ιστορία του με το χαρακτήρα αποτελεί για μένα το The Death of Jean DeWolff. Το Symbiote Spider-Man είναι μία ιστορία που διαβάζεται γρήγορα χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη και ούτε τον κάνει να βαριέται, δεδομένου ότι έχει κοφτούς διαλόγους, γρήγορες εναλλαγές σκηνών και μπόλικη δράση. Επίσης, άλλο ένα θετικό είναι η “old-school” ατμόσφαιρα που αποπνέει η πλοκή. Όμως, για του λόγου του αληθές, εντόπισα πολλές cheesy ατάκες, ενώ σίγουρα δεν αποτελεί μία ιστορία που «ανακαλύπτει το τροχό» ή εξιστορεί κάτι πολύ πρωτότυπο. Είναι προφανές ότι το όλο κόμικ στήθηκε για να ικανοποιήσει την ανάγκη των φανατικών να δουν περισσότερο τη συμβιωτική στολή, παρά να διαβάσουν κάτι πολύπλοκο ή έστω ιδιαίτερο. Κατά τη γνώμη μου όμως, ο Peter David πέτυχε σε αυτό που κλήθηκε να κάνει, να δημιουργήσει δηλαδή μία εύπεπτη και διασκεδαστική περιπέτεια. Εκεί που χωλαίνει η σειρά είναι στο εικαστικό κομμάτι. Καλλιτέχνης εδώ είναι ο Greg Land, ο διαβόητος αυτός σχεδιαστής που έχει κατηγορηθεί ουκ ολίγες φορές για «καλλιτεχνικές κλοπές», δεδομένου ότι έχει αντιγράψει (σχεδόν ξεπατικώσει) το σχέδιο συναδέλφων του και το έχει πλασάρει ως δικό του. Δε χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες για το από πού παίρνει έμπνευση για τα γυναικεία του πρόσωπα και ανατομία. Για να είμαι ειλικρινής, το σχέδιο του εδώ δεν είναι κακό, αντιθέτως μου άρεσε πολύ ο σχεδιασμός της μαύρης συμβιωτικής στολής, παρόλο που οι πόζες του Spider-Man είναι λίγο στατικές. Επίσης, στο πλαίσιο του χρωματισμού, έχει γίνει άρτια δουλειά. Όμως, βρήκα ελαττωματική την ικανότητα του Land στο σχεδιασμό των προσώπων (ειδικά των αντρικών)… σαν κάτι να είναι off με τις εκφράσεις τους. Γενικά, παρόλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον φωτορεαλισμό στη τέχνη, ειδικά όταν γίνεται σωστά, εδώ όμως μου φάνηκε πολύ πρόχειρη και «ψεύτικη». Εν πάσει περιπτώσει, για μία περιορισμένη σειρά 5 τευχών, μπορώ να πω ότι το σχέδιο του είναι ανεκτό, αφού δε κουράζει στο μάτι και έχει «καθαρές» γραμμές. Εν ολίγοις, πρόκειται για μία τίμια προσπάθεια εκ μέρους των συντελεστών, από τη στιγμή που δεν είχα καμία απαίτηση και είχα βάλει σαν στόχο μόνο να διασκεδάσω. Τα 5 τεύχη έχουν συλλεχθεί σε ένα paperback. Η σειρά έχει και σίκουελ, ονόματι Symbiote Spider-Man Alien Reality.
  2. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 09-06-2019 Υλικό Τευχών: X-Men - Phoenix Endsong 01-05 (March/June 2005) Μια στρατιωτική ομάδα της αυτοκρατορίας των Σ'ιαρ ανασταίνει ένα κομμάτι του Φοίνικα για να βρει τρόπο να εξολοθρεύσει την δύναμη του μια και καλή. Όμως ο Φοίνικας δραπετεύει και ευρισκόμενος σε σύγχυση, αναζητεί τον προηγούμενο ξενιστή του, την Τζιν Γκρέι που είναι νεκρή και την οποία καταφέρνει να αναστήσει μετά από μια αναζήτηση ανάμεσα σε διάφορα μέλη των X-Men. Τώρα πρέπει για άλλη μια φορά να αντιμετωπίσουν τον Φοίνικα, την ομάδα της Σ'ιάρ που δεν έχει κανένα πρόβλημα στο να εξολοθρεύσει όλους τους μεταλλαγμένους για να αποτρέψουν την δύναμη του Φοίνικα από το να βρει νέους ξενιστές, αλλά και τον Κιντ Ομέγκα, που ξυπνάει από τον θάλαμο καταστολής που βρισκόταν, με σκοπό να βοηθήσει τον Φοίνικα, ούτως ώστε να αναστήσει μια από τις νεκρές αδερφές Κούκους με την οποία ήταν ερωτευμένος. Όταν είχα διαβάσει την ιστορία πριν 14 χρόνια, μου είχε αρέσει αν και δεν την βρήκα τίποτα ιδιαίτερο. Λίγο πολύ αυτή συνεχίζει να είναι η γνώμη μου τώρα που ξαναδιάβασα την ιστορία μέσα από την Ελληνική έκδοση, αν και θεωρώ πως έχει χάσει πόντους ενδιαφέροντος έκτοτε. Δεν είναι δηλαδή από τις ιστορίες που το πέρασμα του χρόνου τις ευνοεί. Ο Γκρεγκ Πακ, που χρησιμοποιεί το ρόστερ του Astonishing X-Men για την περίσταση, προσπαθεί να δώσει μια ιστορία αναζήτησης ταυτότητας, λύτρωσης και ύστατου αποχαιρετισμού, τόσο για τους X-Men, όσο και για την δύναμη του Φοίνικα. Έναν Φοίνικα που προσπαθεί να βρει νόημα στην ύπαρξη του, υιοθετώντας τα θέλω της Τζιν, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως αυτά που ήθελε η ξενιστής του, δεν είναι πλέον εφικτά μιας και οι X-Men έχουν προχωρήσει παρακάτω με τις ζωές τους, όχι όμως και με την απώλεια του αγαπημένου τους μέλους, της Τζιν. Το μόνο που μπορεί να ελπίζει λοιπόν, είναι στο να τους δώσει το ύστατο αντίο και μετά να συνεχίσει να ψάχνει το σκοπό του αλλού. Η εξιστόρηση όμως της ιστορίας μου φαντάζει πλέον κάπως άνιση, με την προσπάθεια της δημιουργίας έντασης να μην είναι τόσο καλοδουλεμένη όσο θα περίμενα και να φαντάζει κάπως άτσαλη και σαπουνοπερέ (θα μου πείτε X-Men γράφει, οπότε.. ). Το σχέδιο του Γκρεγκ Λαντ είναι επίσης ευχή και κατάρα για την σειρά μιας και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες. Είναι όμορφο όπως πάντα φυσικά, αλλά φαίνεται πως βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο photo reference από πορνοστάρ (πρακτική για την οποία είναι γνωστός ο σχεδιαστής) και λιγότερο στις δικές του ικανότητες στην σχεδιαστική εξιστόρηση, στις οποίες όταν καταφεύγει, είναι πολύ καλός. Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι να έχουμε ένα σχέδιο που κάποιες φορές δείχνει να λέει μια διαφορετική ιστορία από αυτή που μας παρέχει ο σεναριογράφος, μια ιστορία οργασμικών κλιμακώσεων μάλλον, μιας και όλοι οι χαρακτήρες σχεδιάζονται συχνά σαν να βρίσκονται σε ικανοποίηση και ας μην συνάδει με τα τεκταινόμενα. Το τέλος της ιστορίας αφήνει ανοιχτό ένα ενδεχόμενο που καλύπτεται σε μια μίνι σειρά που βγήκε 1,5 χρόνο μετά από το Endsong στην Αμερική, το Phoenix Warsong. Με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχουν ήδη προγραμματίσει να βγάλουν και την συνέχεια σε μελλοντικό χρόνο, όταν αποφάσισαν να βγάλουν το Endsong μαζί με την εφημερίδα Έθνος. Αποτέλεσε πάντως την 4η από τις 6 σειρές της Μάρβελ που βγήκαν σε συνεργασία με την εφημερίδα μέσα στο 2019.
×
×
  • Create New...