Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Giuseppe Camuncoli'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. O Anakin Skywalker πέθανε. Ο Darth Vader γεννήθηκε. Και κάνει τα πρώτα του, ασταθή, βήματα στον κόσμο της σκοτεινής πλευράς της δύναμης. Και αμέσως, αναλαμβάνει να εξαλείψει τους ελάχιστους Jedi που απέμειναν από την Order 66, και να καθιερώσει την κυριαρχία της αυτοκρατορίας και του Palpatine/Darth Sidious. Στην πορεία, θα δημιουργήσει το πρώτο του dark-powered lightsaber, χρησιμοποιεί το σώμα των Inquisitors για τους δικούς του σκοπούς, βρίσκει ένα αρχαίο τεχνούργημα των Sith και μαζί με αυτό το καινούριο του σπίτι, το απειλητικό Fortress Vader. Και εν τέλει, καταστρέφει οριστικά την όποια επαφή του είχε απομείνει με την light side, και γίνεται η πιο τρομακτική δύναμη του γαλαξία, μαριονέτα όμως ακόμα στα χέρια του αυτοκράτορα. 2ο volume του Darth Vader από τη Marvel, αυτή τη φορά από τα χέρια του Charles Soule, ο οποίος είναι τέτοιο fanboy, αλλά και τόσο καλός συγγραφέας, ώστε πλέον έχει αναλάβει τον κύριο ρόλο στη διαμόρφωση του κομιξικού Star Wars σύμπαντος. Εδώ, όπως και ο προκάτοχος του Kieron Gillen, έχει τον άχαρο ρόλο να γεμίσει τα κενά, να πατήσει δηλαδή πάνω σε ότι έχουν δημιουργήσει οι ταινίες, να αποτελέσει τη γέφυρα μεταξύ της 3ης και της 4ης, να δώσει απαντήσεις σε κάποια κενά αυτών, αλλά και να προσπαθήσει να βρει μια μικρή γωνίτσα για να πει και αυτός τη δική του ιστορία. Και τα καταφέρνει αρκετά καλά, δίνοντας μας έναν αρκετά απειλητικό Vader, ο οποίος όμως βγάζει και κάποιες αγωνίες και δισταγμούς, μέχρι να κάνει απολύτως δικό του, τον τραγικό του ρόλο ως δυνάστη του γαλαξία και ως ενός αδίστακτου εκτελεστή. Και με την τελική του αναζήτηση, αλλά και ταυτόχρονα παιδική, να βρει δηλαδή το ρόλο του, να γίνει αποδεκτός αλλά και να δημιουργήσει ένα "σπίτι" που δεν είχει ποτέ από μικρός, καταφέρνει να δημιουργήσει μια εστία κακού στο Mustafar, στον φλεγόμενο πλανήτη, εκεί όπου τελείωσαν όλα και ξαναξεκίνησαν από την αρχή. Και είναι τυχερός ο Soule, που έχει μαζί του, και στα 25 τεύχη που κράτησε αυτό το volume, τον Giuseppe Camuncoli, από τους λίγους που κατέχουν τόσο καλά τη σκηνοθεσία και το στήσιμο των καρέ με τρόπο που και εντυπωσιάζει αλλά και δημιουργεί δέος. Από τους γρήγορους σχεδιαστές και αυτός, με μεγάλη εμπειρία σε Amazing και Superior Spider-Man, Daken, αλλά και το τωρινό Bounty Hunters και το Undiscovered Country στην Image, εντυπωσιάζει με τις σκηνές μάχης, "τρομάζει" με τα κοντινά του στη μάσκα του Vader, τόσο ώστε νομίζεις ότι ακούς τη φωνή του James Earl Jones. Ειδικά στο τελευταίο arc και στον φλεγόμενο πλανήτη Mustafar, o συνδυασμός της πύρινης κόλασης με τους κεραυνούς της Δύναμης, είναι πανέμορφος και τρομερά επιβλητικός. Από τις ελάχιστες, αν όχι η μοναδική σειρά της Marvel των τελευταίων ετών, η οποία κράτησε τον σχεδιαστή της για τόσα πολλά συνεχόμενα τεύχη και το πλεονέκτημα αυτό, στο επίπεδο και την ποιότητα του υλικού, είναι εμφανές. 25 τεύχη και ένα annual, 4 trades ή ένα Omnibus, όπως και να το διαβάσετε, αξίζει η προσπάθεια. Δεν προσέφερε κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο και καινούριο, αλλά είναι καλοφτιαγμένο συνολικά. Δοκιμάστε το!
  2. Να ξεκαθαρίσω από την αρχή, ότι αυτό δεν είναι κόμικ, αλλά περισσότερο ένα εικονογραφημένο αφήγημα. Αποτελείται από αρκετό κείμενο, το οποίο περιέχει αρκετή εικονογράφηση. Υπάρχει, πάντως, σε κάποιες λίστες με τα καλύτερα κόμικς του 2021, άρα θα το θεωρήσω κι εγώ, καταχρηστικά έστω, κόμικ. Πρόκειται για μια μίνι σειρά 5 τευχών, η οποία αφηγείται μια τροποποιημένη ιστορία του σύμπαντος της DC μέσα από τα μάτια μη λευκών χαρακτήρων. Οι αφηγητές κατά σειρά είναι ο Black Lightning, οι Bumblebee και Guardian, η Katana, η Renee Montoya και η Thunder, κόρη του Black Lightning. Πρόκειται, για χαρακτήρες, που δεν είναι στην πρώτη γραμμή αναγνωρισιμότητας των ηρώων της εκδοτικής και εκτός από τη μη λευκή καταγωγή τους, κάποιοι έχουν και άλλου είδους δυσκολίες, που τους/τις κρατούν στο περιθώριο. Η αφήγηση ακολουθεί μια χρονολογικά γραμμική ροή, από τις αρχές του 1970 περίπου έως τις μέρες μας και καλύπτει, εκτός από τα συμβάντα του κόσμου της DC και ιστορικά συμβάντα στον πραγματικό κόσμο, προσπαθώντας να απαντήσει στο ερώτημα "γιατί οι παντοδύναμοι υπερήρωες ανέχονται την κοινωνική αδικία". Ο σεναριογράφος John Ridley κέρδισε Όσκαρ για το "12 χρόνια σκλάβος" και ως Αφροαμερικανός, σίγουρα ξέρει κάτι παραπάνω από εμάς για το περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας, όσο κι αν το κόμικ έχει εκδοθεί από μια μεγάλη εταιρεία, κάτι που σίγουρα θα έχει θέσει κάποιους περιορισμούς. Οι προθέσεις είναι πολύ αγαθές, αλλά το εγχείρημα, αν και ενδιαφέρον, κάπου χωλαίνει. Καταρχάς, η αφήγηση είναι αρκετά κουραστική και το ύφος γίνεται σε σημεία διδακτικό. Κατανοώ το δεύτερο, με δεδομένο, ότι το κόμικ απευθύνεται σε αμερικανικό κοινό, αλλά πραγματικά, το πρώτο δεν το περίμενα. Επιπλέον, μου φάνηκε ότι το δέσιμο της ιστορίας της DC με τον πραγματικό κόσμο, κάπου δεν έγινε πειστικά, γιατί, όπως και να το κάνουμε, η προσπάθεια να συνδυαστούν οι διάφορες Κρίσεις της DC με τις φυλετικές διακρίσεις είναι δύσκολο πράγμα. Και σίγουρα, κάποιοι μπορεί να χαρακτηρίσουν το κόμικ, φτιαχτό, δήθεν ή ότι ξεπλένει δεκαετίες ολόκληρες κατά τις οποίες οι μαύροι χαρακτήρες ήταν ανύπαρκτοι στα κόμικς της DC. Δεν αναφέρομαι σε γκέι, γιατί αυτοί/ές απλά δεν υφίσταντο ούτε ως ιδέα έως πολύ πρόσφατα. Τέλος, ένα ακόμη μειονέκτημα είναι, ότι θέλει μια καλή γνώση του κόσμου της DC, για να γίνει πλήρως κατανοητό. Δεν θέλω να είμαι άδικος με το κόμικ, γιατί έχει αρκετά καλές στιγμές και παρά την σε στιγμές φλυαρία, έχει ένα ωραία κείμενο με σωστή ψυχογράφηση των χαρακτήρων. Εκεί ειδικά, όπου ο Ridley αφήνεται να μιλήσει, χωρίς να θέλει να περάσει οπωσδήποτε κάποιο μήνυμα, όπως στο τεύχος για την Katana, το κόμικ γίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρον. Και βεβαίως, υπάρχει ένα πολύ ωραίο σχέδιο από τον Giuseppe Camuncoli, ο οποίος, αν και έχει ως αποστολή να υποστηρίξει το κείμενο (αυτό δεν είναι ένα κόμικ, που το διαβάζεις για το σχέδιο), κάνει υπέροχη δουλειά και αρκετές φορές, το σχέδιό του, εμβαθύνει στους χαρακτήρες και στις καταστάσεις ακόμη περισσότερο, από ότι το σενάριο. Αυτά. Αξιόλογη προσπάθεια, αλλά φοβάμαι, ότι απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό. Δεν είναι το "Marvels" της DC, αν και δεν νομίζω, ότι αυτός ήταν ο σκοπός των δημιουργών. Το θεωρώ έντιμο, πιστεύω όμως, ότι ήθελε περισσότερη δουλειά και ή λιγότερο κήρυγμα ή περισσότερη επιθετικότητα για να λειτουργήσει. Μου δόθηκε η εντύπωση, ότι ο Ridley θέλησε να ακολουθήσει μια μέση οδό και δεν νομίζω, ότι αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος. Το κόμικ βγήκε στη σειρά "Black Label" και κυκλοφόρησε σε μια πάρα πολύ ωραία έκδοση με σκληρόδετο εξώφυλλο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνεντεύξεις του σεναριογράφου στο ew.com και στο hollywoodreporter.com
  3. Ένας ανώνυμος και μασκοφόρος αντιήρωας Γιάννης Κουκουλάς Είκοσι Ιταλοί δημιουργοί κόμικς τιμούν τον Diabolik, τον θρυλικό Αρχοντα του εγκλήματος και της μεταμφίεσης, που συμπληρώνει 60 χρόνια ζωής. Ήταν άσος των μεταμφιέσεων και μπορούσε να ξεγελάσει τους πάντες με τις μάσκες και τα υπέροχα σχεδιασμένα κοστούμια του. Ήταν όμως και άριστος γνώστης των πολεμικών τεχνών, ειδήμων στα όπλα και τη χρήση τους, ικανότατος κατασκευαστής εκρηκτικών και παρασκευαστής χημικών μιγμάτων για κάθε περίσταση. Ήταν επίσης καλλιεργημένος και μορφωμένος αλλά και πολύ εκλεκτικός στα γούστα του. Οδηγούσε πάντα μια μαύρη Τζάγκουαρ και διάλεγε (να κλέβει) τα καλύτερα. Από το 1962 μέχρι σήμερα κανείς δεν έμαθε το πραγματικό του όνομα. Όλοι όμως ήξεραν και έτρεμαν τον Diabolik. Ο μαυροφορεμένος Άρχοντας του εγκλήματος με τις αριστοκρατικές συνήθειες έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα ιταλικά κόμικς το 1962. Τον χαρακτήρα του αλλά και το format των βιβλίων που θα τον φιλοξενούσαν επινόησαν δύο αδελφές από το Μιλάνο, η Angela και η Luciana Giussani. Όπως έλεγαν οι ίδιες, εμπνεύστηκαν τον Diabolik αλλά και το στιλ των ιστοριών του όταν βρήκαν παρατημένο στον σταθμό του τρένου ένα βιβλίο τσέπης με περιπετειώδεις ιστορίες. Η σκέψη ήταν απλή: ένας χαρακτήρας ο οποίος θα πρωταγωνιστεί σε περιπέτειες που διαρκούν όσο ένα σύντομο ταξίδι με τρένο και μάλιστα σε ιστορίες με αστυνομική δράση, που εκείνη την εποχή ήταν ένα ιδιαιτέρως δημοφιλές λογοτεχνικό είδος. Οι αδελφές Giussani ήταν αυτές που εισήγαγαν ή, τουλάχιστον, διέδωσαν τη μορφή των «fumetti neri», των αυτοτελών, σκοτεινών ιταλικών κόμικς με έναν σταθερό χαρακτήρα που κυκλοφορούσαν σε μικρό μέγεθος και κάθε σελίδα τους αποτελούνταν από δύο καρέ. Στον Diabolik, πιθανώς, οφείλει την ύπαρξή του ένα ολόκληρο είδος κόμικς που στην Ιταλία έκαναν θραύση από τη δεκαετία του 1960 και μετά. Όπως γράφει και ο Milo Manara στον πρόλογό του για το «Diabolik - Με το βλέμμα των άλλων» (εκδόσεις Jemma Press, μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, 192 σελίδες): «Αν δεν είχε υπάρξει το Diabolik, πιθανόν δεν θα υπήρχαν όλα αυτά τα φουμέτι μικρού σχήματος, με δύο καρέ σε κάθε σελίδα που, όπως και αν το δείτε, τους αξίζουν τα εύσημα για το ότι αποτελούσαν για τους αναγνώστες το μεταφορικό μέσο από τα παιδικά κόμικς σ’ εκείνα για ενηλίκους. […] Επιπλέον, η ανάγνωση του Diabolik πέρα από κάθε αμφιβολία συντέλεσε στη μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας, στην κοινωνική και πολιτική ματιά που είναι γνωστή σαν το “εξήντα οκτώ”. Δεν μπορώ να ξέρω σε τι ποσοστό, όμως δίχως άλλο το έκανε, αν μη τι άλλο και μόνο εξαιτίας του θάρρους που είχαν οι αδερφές Giussani να προτείνουν έναν εγκληματία για τον ρόλο ενός ήρωα σαγηνευτικού και ατρόμητου: κάτι πρωτόγνωρο!». Τον Diabolik σχεδίασαν πολλοί σπουδαίοι Ιταλοί δημιουργοί, ανάμεσά τους οι Sergio Zaniboni, Giorgio Montorio, Brenno Fiumali κ.ά. που διατήρησαν τα βασικά χαρακτηριστικά απαράλλαχτα: έντονη δράση με πρωταγωνιστή τον Diabolik και τη συνεργάτιδα, σύντροφο και ερωμένη του, Eva Kant, απίστευτες επινοήσεις και ευρηματικότητα από έναν γοητευτικό και τετραπέρατο ληστή που σκοτώνει σπάνια τους εχθρούς του και μόνο όταν κινδυνεύει η ζωή του, παθιασμένοι ντετέκτιβ και αστυνομικοί που διαρκώς αποτυγχάνουν γιατί ο Diabolik είναι πολύ εξυπνότερος από αυτούς. Οι περιπέτειες του Diabolik έχουν πουλήσει πολλά εκατομμύρια αντίτυπα στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, έχουν μεταφερθεί σε κινούμενα σχέδια, σε κινηματογραφική ταινία, σε ραδιοφωνική σειρά. Και σίγουρα έχουν επηρεάσει πολλούς από τους σύγχρονους Ιταλούς δημιουργούς κόμικς. Πολλοί από αυτούς, μεγάλα ονόματα των σύγχρονων ευρωπαϊκών κόμικς (Vittorio Giardino, Sergio Toppi, Giuseppe Palumbo, Silvia Ziche, Lorenzo Mattotti, Giorgio Cavazzano, Roberto Baldazzini κ.ά.), αποτίνοντας φόρο τιμής στον μασκοφόρο αντιήρωα και αποδίδοντας τα εύσημα στις δημιουργούς του, συμμετέχουν στην έκδοση «Diabolik - Με το βλέμμα των άλλων» με δικές τους ιστορίες για τον «βασιλιά του τρόμου». Σε μια έξοχη έκδοση που συνοδεύεται από τα λόγια και τις απόψεις πολλών από αυτούς τους δημιουργούς για τον μασκοφόρο, διαφορετικό εγκληματία και «δάσκαλό» τους στη σπουδαία διαδρομή των ιταλικών κόμικς από το 1960 μέχρι σήμερα. Πηγή
  4. Και τώρα μια παρουσίαση που κανείς ποτέ δεν περίμενε από μένα: Darth Vader Imperial Machine. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν είμαι φαν του Star Wars. Ίσως επειδή δεν τα έβλεπα ως παιδί; Πολύ πιθανό. Η πρώτη ταινία Star Wars που είδα ήταν το Phantom Menace στην τρυφερή ηλικία των δώδεκα ή δεκατριών Μαΐων και μου είχε φανεί ως ένα από τα πιο βαρετά πράματα που είχα δει στη ζωή μου. Είδα την ορίτζιναλ τριλογία ως φοιτητής και ήμουν σε φάση «εμμ...οκ». Καταλαβαίνω τη σημασία τους, αλλά μέχρι εκεί. Θα συνεχίσω λέγοντας ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που διαβάζω ένα Star Wars κόμικ και μπορώ να πω ότι εξεπλάγην πολύ ευχάριστα. Η ιστορία αυτή ξεκινάει από εκεί που τελειώνει το Episode III: Revenge of the Sith. Προφανώς ακολουθούμε τον Vader σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ο οποίος μοιάζει ιδιαιτέρως τσαμπουκαλεμένος και θανατηφόρος, αλλά, όπως είναι λογικό, δεν είναι ακριβώς αυτό το απόλυτο κακό και άτρωτο πλάσμα που φαίνεται να είναι στην ορίτζιναλ Star Wars trilogy (αν θυμάμαι καλά). Αυτό βέβαια, δεν τον εμποδίζει από το να επιτίθεται κυριολεκτικά σε ό,τι βρίσκεται στο διάβα του χωρίς δεύτερη σκέψη. Αφού σε κάποια φάση είπα «έλεος ρε φίλε, ρώτα τους πρώτα μήπως μπορούν να κάνουν λίγο πιο πέρα να περάσεις». Βλέπουμε επίσης το πώς αποκτάει το κόκκινο light saber του, τη σχέση που αναπτύσσεται με τον Emperor και γενικά όλη τη μεταστροφή που γίνεται μέσα του (και έξω του) εξαιτίας του θυμού και της απώλειας. Εδώ βλέπουμε ξεκάθαρα μια στιγμή παραφροσύνης Το σενάριο του Soule δεν ξέρω αν είναι όντως τόσο τρομερό, παρόλο που μου άρεσε. Αυτό που με εντυπωσίασε κυρίως είναι το σχέδιο του Camuncoli, το οποίο είναι τελείως κινηματογραφικό και ο τρόπος με τον οποίο δείχνει την κίνηση, χωρίς να τη δείχνει (ακούγεται περίεργο, αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω) είναι απίστευτος. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μου άρεσε τόσο με διαφορετικό σχέδιο δηλαδή. Τέλος, θα πω ότι αυτό το κόμικ μου άρεσε τόσο πολύ που νομίζω ότι θα πρέπει να ψαχτώ περισσότερο με Star Wars κόμικς (πρωτάκουστο).
  5. Τίτλος πρωτότυπου: Diabolik fuori dagli Schemi, εκδόσεις Astorina, 2018 Να λοιπόν, που μετά από σχεδόν 40 χρόνια από την τελευταία του εκδοτική εμφάνιση στα μέρη μας, ο διάσημος μασκοφόρος εγκληματίας Διαβολίκ επιστρέφει. Όχι όμως, σε ένα δικό του κόμικ, αλλά σε μια ανθολογία φόρο τιμής στον ήρωα, η οποία κυκλοφόρησε στην Ιταλία με αφορμή τη συμπλήρωση 55 χρόνων από την πρώτη εμφάνιση του (αντι)ήρωα και αποτελεί επαυξημένη έκδοση μιας παρόμοιας ανθολογίας, η οποία είχε κυκλοφορήσει το 2002. Για το Διαβολίκ και τη σημασία του για τα ιταλικά, κυρίως, κόμικς μπορείτε να διαβάσετε στην ανάρτηση, το σύνδεσμο της οποίας παραθέτω στην πρώτη παράγραφο. Υποθέτω, ότι στους περισσότερους Έλληνες αναγνώστες κάτω των 40 το όνομα "Διαβολίκ" δεν λέει και πολλά, ίσως και τίποτα, αλλά στην Ιταλία είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό κόμικ, κυρίως επειδή ήταν το πρώτο, που λάνσαρε με επιτυχία, τόσο το μικρό μέγεθος με τα δύο καρέ ανά σελίδα, όσο και έναν ήρωα, που αψηφά το νόμο και την ηθική. Η επιρροή του κόμικ στους Ιταλούς κομίστες είναι πολύ μεγάλη και αυτό φαίνεται και από τις συμμετοχές σε αυτόν τον τόμο, όπου συνεργάζονται κάποιοι από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των κόμικς στην Ιταλία, πολλοί από αυτούς είναι γνωστοί και στην Ελλάδα. Sergio Toppi Όλα αυτά είναι μεν ωραία, αλλά αμφιβάλλω, εάν και κατά πόσον ενδιαφέρουν τους σύγχρονους Έλληνες αναγνώστες και κυρίως εκείνους, που δεν έχουν διαβάσει ποτέ το κόμικ. Άρα, ένα πρώτο ερώτημα είναι "τι χρειάζεται να ξέρει ένας νέος στον κόσμο του Διαβολίκ" αναγνώστης. Η απάντηση είναι "σχεδόν τίποτα", παρά μόνο τα βασικά (κλέφτης κυρίως διαμαντιών με ταλέντο στις μεταμφιέσεις, με σύντροφο την Εύα Καντ, τον οποίον κυνηγά διαρκώς ο επιθεωρητής Γκίνκο). Ακόμη κι αυτά, όμως, εξηγούνται στην πρώτη ιστορία της ανθολογίας, συνεπώς οι νέοι αναγνώστες μπορούν να προχωρήσουν άφοβα. Claudio Villa Από εκεί και μετά, μια ανθολογία έχει καλές και λιγότερο καλές στιγμές και το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Κάποιες ιστορίες μου άρεσαν, κάποιες άλλες όχι. Κάποιοι από τους δημιουργούς αποτίουν πραγματικό φόρο τιμής στο Διαβολίκ, άλλοι (όπως η Ziche) τον αποδομούν, ενώ άλλοι (όπως ο Toppi) τον εντάσσουν στο δικό τους καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ άλλιοι προσπαθούν να ενταχθούν εκείνοι στο σύμπαν του κόμικ, τόσο σχεδιαστικά, όσο και σεναριακά. Άλλοι τον προσεγγίζουν χιουμοριστικά (όπως ο Cavazzano), άλλοι βίαια (όπως ο Mastantuono). Το σχέδιο ορισμένων είναι εντελώς απομακρυσμένο από το σύμπαν του Διαβολίκ (με πιο προφανή περίπτωση εκείνη του Mattotti, αλλά και του Toppi και του Cavazzano και της Ziche), κάποιοι άλλοι προσπαθούν να βάλουν ένα λιθαράκι στο μύθο του (όπως στην ιστορία "Ας Κερδίσει ο Καλύτερος"), κάποια σενάρια είναι ευφάνταστα (μου άρεσαν ιδιαίτερα τα "Ληστεία στο Νάρνι" και το "Η Μάσκα και το Πρόσωπο"), άλλα όχι. Giancarlo Allessandrini Σε γενικές γραμμές, μου άρεσε η συλλογή, αν και δεν ξέρω πόσο θα την πρότεινα σε κάποιον. Έχει ενδιαφέρον και σίγουρα υπάρχουν πολλοί δημιουργοί, οι οποίοι έχουν κάτι να πουν, έστω και στις λίγες σελίδες, που διαρκούν οι ιστορίες. Από την άλλη, φοβάμαι, ότι οι περισσότερες ιστορίες θα φανούν αδιάφορες σε πολλούς, κυρίως λόγω της πρώτης ύλης. Πιστεύω, πάντως, ότι αξίζει τον κόπο μια ανάγνωση. Η έκδοση της Jemma Press είναι παρά πολύ ωραία και η μετάφραση και επιμέλεια του Γαβριήλ Τομπαλίδη εξαιρετική. Ειδικά για την επιμέλεια, θα το καταλάβετε καλύτερα στα βιογραφικά των πολλών συντελεστών. Το εξώφυλλο του τόμου το έχει σχεδιάσει ο Milo Manara, ο οποίος έχει γράψει και τον πρόλογο (ο ίδιος δεν συμμετέχει με κάποια ιστορία). Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Οι ιταλομαθείς μπορούν να δουν δείγματα του κόμικ και να διαβάσουν τον επίλογο του τόμου και τα βιογραφικά των συντελεστών εδώ.
  6. The Superior Spider-Man, Vol. 1: My Own Worst Enemy Η παρουσίαση αυτή ενδεχομένως να περιέχει spoilers, ειδικά για όσους δε γνωρίζουν το τέλος του Amazing Spider-Man #700. •Ο τόμος αυτός περιλαμβάνει τα πρώτα πέντε τεύχη της σειράς Superior Spider-Man (2013), η οποία ολοκληρώθηκε σε 31 τεύχη και 2 Annuals. •Ο συγγραφέας του κόμικ αυτού,Dan Slott, επιφύλασσε στους αναγνώστες μία μεγάλη έκπληξη στο τέλος της σειράς Amazing Spider-Man, η οποία ήταν τόσο ανατρεπτική όσο και σοκαριστική για τους μακροχρόνιους φίλους του Spidey. Συγκεκριμένα, στο τεύχος #700, επειδή ο Dock Ock a.k.a. Otto Octavius πέθαινε, κατάφερε να βάλει σε εφαρμογή ένα σχέδιο προκειμένου αφενός να «επιβιώσει» και αφετέρου να πάρει εκδίκηση από το χρόνιο αντίπαλο του, Peter Parker. Χρησιμοποιώντας τη ευφυϊα του πέτυχε να αλλάξει σώμα με τον Peter, ο οποίος παγιδεύτηκε στο ετοιμοθάνατο σώμα του Otto. Η ιστορία εκείνη κλείνει με τον Peter να ζητά από τον Otto να τιμήσει το όνομα του Spider-Man. •Στο My Own Worst Enemy, βλέπουμε τα πρώτα βήματα του Dock Ock, ο οποίος έχοντας υιοθετήσει τη διπλή ζωή του PeterParker/Spider-Man, προσπαθεί να γίνει αντάξιος του ονόματος αυτού… με το δικό του τρόπο. Ο Slott εστιάζει στη προσπάθεια του Otto να «προσαρμοστεί» σε αυτή τη νέα ζωή, δίνοντας έμφαση στη σχέση του Otto με τον προσωπικό και επαγγελματικό περίγυρο του Peter. Πρέπει να πω ότι ο Otto ακολουθεί διαφορετικές μεθόδους στην αντιμετώπιση του εγκλήματος απ΄ ό, τι ο Peter, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο ακραίες και δραστικές. Το γεγονός αυτό καθιστά τον νέο «Superior Spider-Man» ξεχωριστό. •Ειδικά μάλιστα, μου φαίνεται ενδιαφέρουσα/αστεία/ creepy η στάση του Otto απέναντι στη MJ, στη θεία May και στους συνεργάτες του στη Horizon Labs. Ωστόσο, ο Slott κάνει μία καλή προσπάθεια στο να κάνει το χαρακτήρα συμπαθητικό, τόσο όσο όμως, ειδικά όταν παρουσιάζει flashbacks από τη παιδική ηλικία του Otto! •Το σχέδιο του Stegman είναι πολύ ωραίο και ταιριάζει με τη νέα, πιο «σκοτεινή» προσέγγιση του Spider-Man. Στο σχέδιο επίσης συμβάλλει και ο Camuncoli, τον οποίο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω στο Athens Con 2019 και να μου υπογράψει αυτό το κόμικ! Γενικά, αν και μου δημιούργησε αρχικά ανάμεικτα συναισθήματα, στη πορεία το «αποδέχθηκα» και μου άρεσε πάρα πολύ! Η σειρά γίνεται όλο και καλύτερη και θέλεις να δεις τη τελική μοίρα του Otto. Είναι ένα πρωτότυπο κόμικ με αστείες και ενδιαφέρουσες ιδέες και το προτείνω σε όλους τους φίλους του Spider-Man!
×
×
  • Create New...