Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Geoff Johns'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Categories

  • Neos Kosmos
  • Articles

Calendars

  • Calendar

Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 12 results

  1. Στο αρχικό, πρωτόλειο, υπέροχο, άξια πολυβραβευμένο και δοξασμένο Watchmen, ο Ozymandias είχε καταστρώσει ένα σχέδιο για να σώσει τον κόσμο από την ολοκληρωτική καταστροφή. Σχέδιο το οποίο απέτυχε οικτρά. Ανάμεσα στα αποτελέσματα αυτού, ήταν και να εξαφανιστεί ο Doctor Manhattan, το πιο δυνατό ον στο σύμπαν. Και παρόλα τα τραγικά αποτελέσματα του αρχικού του πλάνου, ο Ozymandias θα επιμείνει. Θα σκεφτεί κάτι καινούριο. Το οποίο καινούριο όμως, χρειάζεται, για άλλη μια φορά, την παρουσία και την συμμετοχή του Doctor Manhattan. Που μπορεί να είναι ο Doctor Manhattan; Μα, στο σύμπαν της DC φυσικά. ΟΚ, ζορίστηκα να γράψω αυτή τη παρουσίαση. Ήμουν μεταξύ της ιερής αγανάκτησης για το γεγονός του ότι άγγιξαν το τέλειο, και του σεβασμού για το ότι τολμήσαν να το αγγίξουν. Για να είμαι ειλικρινής, όπως και να το δεις, είναι η απόλυτη εμπορευματοποίηση ενός έργου, του οποίου ο αρχικός δημιουργός Alan Moore, σίγουρα δεν θα ήθελε να ζήσει. Και παρόλο που δεν τον γουστάρω ιδιαίτερα, πρέπει να παραδεχθώ ότι ο Geoff Johns, ότι έκανε, το έκανε σεβαστικά. Πέρα από του ότι πρέπει να του αναγνωριστεί το θάρρος/θράσος να αναλάβει κάτι που θα ήταν σίγουρος, από την αρχή, ότι θα τα "άκουγε" στο τέλος, έκανε decent δουλειά. Το κακό είναι ό τρόπος γραφής του είναι τελείως διαφορετικός από αυτόν του Moore, με αυτό να συνεπάγεται ότι, στην προσπάθεια του να πλησιάσει υφολογικά το πρωτότυπο, ο λόγος του, κατά διαστήματα, βγαίνει ξύλινος και αφύσικος. Σαν συνολική πλοκή, υπάρχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία που μπορεί να βρει κανείς. Και ναι, όσο δύσκολο και να ακούγεται, το macguffin που χρησιμοποιήθηκε για να ενώσει τις 2 ιστορίες και τα 2 σύμπαντα, είναι πιστευτό. Και ακόμα παραπέρα, λειτουργεί. Το κακό είναι ότι, τα επιμέρους στοιχεία, αυτά που χρησιμοποιήθηκαν δηλαδή για να αποκτήσει "πόδια" η ιστορία, φαίνονται βεβιασμένα επιλεγμένα και τοποθετημένα. Ένας νέος Rorsarch, γιατί, παρόλο που έχει πεθάνει, δεν γίνεται να μην έχουμε ένα Rorsarch. Δύο νέοι χαρακτήρες οι οποίοι δεν προσφέρουν και τίποτα σημαντικό στην εξέλιξη της πλοκής, εκτός ίσως από το τέλος. Ένας σκασμός από heroes και villains του σύμπαντος της DC, πάλι σε ρόλο NPC πάρα κάτι πιο σημαντικού. Και βεβαίως, ο Batman και ο Superman, σε βασικούς και σημαντικούς ρόλους, αλλά αυστηρά προκαθορισμένους, ο πρώτος στο πρώτο μισό και ο δεύτερος στο δεύτερο. Και εδώ είναι που αποκαλύπτεται το μεγαλύτερο, σεναριακά, πρόβλημα του Doomsday Clock. Ότι κάνει μπαμ, από μακριά, ότι φτιάχτηκε, πολύ προσεκτικά και σχεδόν αποκλειστικά, με στόχο να καλύψει και ευχαριστήσει, όλους εμάς που έχουμε λατρέψει το αρχικό Watchmen. Και ενώ είναι άρτιο, είναι καλοφτιαγμένο, τα υλικά είναι νόστιμα, έλειψε, σε εμένα τουλάχιστον, η ψυχή. Αυτό το κάτι δηλαδή, η μία ατάκα, το ένα αστείο, ο αναπάντεχος διάλογος, που βγαίνει από τον συγγραφέα επειδή το γουστάρει και όχι γιατί πέρασε από δεκατρείς editors και εικοσιδύο focus groups. Γιατί, εν τέλει, και όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, αυτό το Doomsday Clock. Μια αρκετά καλή δουλειά, η οποία στην αναπόφευκτη σύγκριση, κρίνεται και βρίσκεται ελλιποβαρής. Για το σχέδιο δεν θα γράψω πολλά. Gary Frank θεέ, μας πήρες τα μυαλά και πάλι. Αν κάποιος έπρεπε να διαδεχθεί τον Dave Gibbons, αυτός έπρεπε σίγουρα να είναι Άγγλος, να είναι χεράς, να γεμίζει με λεπτομέρεια όλα του τα καρέ και να έχει αυτό το ελαφρά παλιομοδίτικό στοιχείο στο σχέδιο του. Δεν υπήρχε καλύτερη δυνατή επιλογή ( ίσως εγώ να έβαζα τον Chris Weston στη θέση του, αλλά για να τελειώσει 12 τεύχη θα του έπαιρνε κανα-δυο χρόνια ), και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, άρτιο και πανέμορφο. Σε δυό trades έβγαλε η Anubis τα 12 τεύχη που κυκλοφόρησε η DC. Όπως και να το κάνουμε, η σύνδεση με το Watchmen, αλλά και το απίθανο σχέδιο του Frank, το κάνουν must για ανάγνωση. Σίγουρα είναι μια επαγγελματική δουλειά, και σίγουρα είναι προσεγμένο από όλους τους συντελεστές. Εγώ, πάντως, πάνω από 7/10 δεν του βάζω και αν επιμείνετε για κάτι παραπάνω, θα κρατήσω την αναπνοή μου!!!
  2. O Tariq Geiger είναι ένας από τους λίγους επιζώντες του πυρηνικού πολέμου του 2030. Ο ίδιος έχει μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου μέσα του καίει άσβεστη η ραδιενέργεια. Με την ψευδαίσθηση ότι η οικογένεια του είναι ακόμα ζωντανή, ζει και κινείται στην έρημο της Νεβάδα, έχοντας γίνει αστικός μύθος για τους κατοίκους του Las Vegas, και φόβος και τρόμος για τις συμμορίες που κινούνται στην περιοχή, ως ο Glowing Man. Συνοδευόμενος από ένα δικέφαλο λύκο, προσπαθεί να προστατεύσει 2 μικρά αδέλφια τα οποία έχουν μαζί τους τα μυστικά για τα εναπομείναντα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ, και ο μόνος του, δυνητικά, σύμμαχος, είναι η αποδυναμωμένη κεντρική κυβέρνηση. Οι ελπίδες τους όμως, πολύ σύντομα, θα αποδειχθούν ψεύτικες..... Μήπως, τελικά, ο Geoff Johns, είναι υπερεκτιμημένος; Οκ, δεν έχω διαβάσει τις μεγάλες του επιτυχίες στην DC, αλλά κρίνοντας από το Olympus που είχε βγάλει στη Humanoids, το Doomsday Clock που διαβάζω αυτή τη περίοδο, αλλά και το παρόν που παρουσιάζω, τείνω να συμφωνήσω με την παραπάνω σκέψη. Στην πρώτη creator-owned δουλειά του, μακριά από τις κάπες και τα κολάν, χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα κλισέ που έμαθε στα υπερηρωικά του, παραδίδοντας έτσι μια επιφανειακά καλή δουλειά, χωρίς όμως τίποτα πρωτότυπο, τίποτα ενδιαφέρον, τίποτα άξιο λόγου. Πολλές ευκολίες, πάρα πολλές ευκολίες, μόνο και μόνο για να προωθηθεί η ευκαιρία, μου θύμισε έντονα υπερηρωικές σειρές του CW, όπου το συναίσθημα είναι "στο πιάτο", και οι λύσεις "στην γωνία", μόνο και μόνο για να πάει παρακάτω η πλοκή. Με λίγα λόγια, αν έχεις λίγες παραπάνω απαιτήσεις από αυτό που διαβάζεις, δεν θα το βρεις εδώ. Εδώ μόνο ποπ-κορν, κοκα-κόλα και το ξεχνάς άμεσα. Στο σχέδιο, ο Gary Frank κάνει ότι μπορεί, χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό βέβαια. Εγνωσμένης αξίας, βέβαια, σχεδιαστής και δεν μπορείς να του προσάψεις πολλά, αφού όλες οι σελίδες είναι καλοδουλεμένες, με γεμάτα και πλούσια καρέ και ενδιαφέρουσες και αληθοφανείς εκφράσεις στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Ίσως με χάλασε λίγο η τάση του (ή οι οδηγίες του Johns, δεν μπορώ να ξέρω) να εστιάζει και να χρησιμοποιεί αρκετά πολλά και μικρά καρέ. Και ίσως θα προτιμούσα λίγο μεγαλύτερη γενναιότητα στο ντεκουπάζ. Αλλά αυτά είναι πταίσματα, μπροστά στην αδιαφορία που εκπέμπει το σενάριο. Με προοπτική να βγάλει και άλλες σειρές, επικεντρωμένα σε διάφορα χρονικά σημεία της ανθρώπινης ιστορίας, και σε διάφορους άλλους χαρακτήρες, εξίσου σημαντικούς και εξίσου άγνωστους, τους οποίους θα αποκαλεί The Unnamed, και στα οποία θα συνεργαστεί και με άλλους σχεδιαστές. Εμένα, προσωπικά, με έχασε. Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές. Και μην παρεξηγηθώ, δεν είναι κακό, απλά ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ αναμενόμενο. Ενα 6,5/10 και κυρίως λόγω όμορφου σχεδίου.
  3. Με αφορμή την ταινία Aquaman του 2018, οι εκδόσεις Anubis κυκλοφόρησαν τότε έναν αυτόνομο τόμο του ήρωα. Περιέχει την ιστορία "Throne of Atlantis", στην οποία ο Άκουαμαν προσπαθεί να εμποδίσει έναν πόλεμο ανάμεσα στην υποθαλάσσια πόλη της Ατλαντίδας και στους λαούς της στεριάς. Με αφορμή τον επικείμενο πόλεμο, έχουμε την ευκαιρία να εμβαθύνουμε στη διττή προσωπικότητα του Άκουαμαν. Από τη μια είναι ένας υπερήρωας, που προστατεύει όλους τους ανθρώπους. Από την άλλη, είναι ο αδελφός του βασιλιά της Ατλαντίδας, με τον οποίο συχνά συζητάνε για τα συμφέροντα της πατρίδας τους. Φαίνεται ότι για να επιτευχθεί η ειρήνη, ο Άκουαμαν πρέπει να συμφιλιώσει πρώτα τις αντίθετες πλευρές του εαυτού του. Η ιστορία περιέχει τεύχη από δύο τίτλους (Aquaman και Justice League), ενώ συμμετέχουν τέσσερεις συνολικά σχεδιαστές. Παρόλα αυτά το σκίτσο παραμένει ομοιόμορφο και πανέμορφο σε όλον τον τόμο. Επίσης, η ιστορία ρέει με ικανοποιητικό ρυθμό και διατηρεί την αγωνία μέχρι το τέλος. Μου άρεσε πολύ που η ιστορία επικεντρώνεται κυρίως στον Άκουαμαν και τους οικείους του: τον αδελφό του Ορμ, τον πιστό του σύμβουλο Βάλκο και την αγαπημένη του, τη Μέρα. Τα μέλη της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης είχαν συμπληρωματικό ρόλο, καθώς η ιστορία αυτή αφορά πρωτίστως τον Άκουαμαν. Ο συγγραφέας μας παραδίδει πολυσύνθετους χαρακτήρες, για τους οποίους θα ήθελα να ξαναδιαβάσω. Αποφεύγει δηλαδή με έξυπνο τρόπο να χαρακτηρίσει τον οποιονδήποτε ως "κακό" ή "καλό". Όλοι έχουν βαθύτερα κίνητρα και πράττουν με γνώμονα ό,τι θεωρούν καλύτερο για τους πολλούς, όχι για τον εαυτό τους. Η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ. Μπορώ να πω ότι πλέον εκτιμώ τον Άκουαμαν ως ήρωα, μολονότι αυτή είναι η πρώτη του ιστορία που διαβάζω. Εξαιρετική ήταν επίσης και η ελληνική έκδοση, με ωραία μετάφραση και χαρτί πολυτελείας. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!
  4. Ημερομηνία Κυκλοφορίας στα Ελληνικά: 05-04-2019 Υλικό της Συλλογής: Shazam v1: The New 52 (Justice League v2 00, 07-11, 14-16, 18-21) Με αφορμή το The New 52, η DC Comics είχε εκδώσει μεταξύ 2011-2013, και ένα νέο origin για το άλλοτε αντίπαλο... στις πωλήσεις του Σούπερμαν, του Κάπτεν Μάρβελ (Shazam ως τίτλος για νομικούς λόγους). Μόνο που προφανώς μιας και ο χαρακτήρας είχε προ πολλού πάψει να είναι δημοφιλής λόγω σποραδικής χρήσης και κακομεταχείρισης του, δεν του είχαν εμπιστευτεί έναν δικό του τίτλο. Αντί αυτού, είχαν παρουσιάσει την ιστορία του μέσα στις σελίδες του Justice League που έγραφε ο τοπ συγγραφές της εταιρίας (και μεγάλο-παράγοντας έκτοτε) Τζεφ Τζονς και ένα καταπληκτικό σχέδιο από του superstar σχεδιαστή Γκάρι Φρανκ (Incredible Hulk, Superman). Αυτή την έκδοση βγάζει και στην χώρα μας φέτος η Οξύ, με μια άλλη αφορμή, αυτής της ταινίας που βγήκε τον Απρίλιο του 2019 με πρωταγωνιστή τον Zachary Levi (Chuck, Thor's Fandral), ταινία που διασκευάζει κατά μεγάλο μέρος την ιστορία αυτή. Ο Μπίλι Μπάτσον ένα... αλάνι ορφανός έφηβος που ήδη έχει προ πολλού χάσει την αθωότητα του, επιλέγεται από τον Μάγο Σαζάμ για να γίνει o φορέας της μαγείας και ο υπερασπιστής της γης εναντίον του υπερφυσικού, σε μια μεστή αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα. Όχι το πιο αβανταδόρικο, αλλά σίγουρα ένα που λαμβάνει υπόψη τις εποχές που ζούμε. Η επιλογή του Μάγου π.χ. δεν μπορεί να είναι βασισμένη στις ίδιες αξίες με αυτές του κόμικ της δεκαετίας του '40, ούτε η Marvel family να έχει την ίδια σύνθεση με αυτή εκείνης της εποχής. Ακολούθως, οι κακοί έχουν κάπως διαφορετικές συμπεριφορές, αλλά σε βαθμό που δεν ενοχλεί ή αφαιρεί κάτι. Συνολικά, είναι ένας τίτλος που διαβάζεται ευχάριστα και αξίζει για αυτό που προσπαθεί. Σαφώς και δεν είναι η απόλυτη ιστορία του Captain Marvel (που τεχνηέντως δεν αναφέρεται πουθενά ως όνομα μέσα), αλλά μια καλή εισαγωγή στον κόσμο του.
  5. The Sinestro Corps War Όλοι οι αναγνώστες της DC γνωρίζουν για το σπουδαίο run του Geoff Johns στο Green Lantern. Η σειρά αυτή είναι η αγαπημένη μου και ίσως η καλύτερη που έχω διαβάσει ποτέ. Παρακάτω, θα παρουσιάσω μία ιστορία από αυτό το run, η οποία ονομάζεται “The Sinestro Corps War”. Ο παραπάνω τόμος περιλαμβάνει τα εξής τεύχη: Green Lantern 21-25, Green Lantern Corps 14-19 & Green Lantern Sinestro Corps Special, τα οποία κυκλοφόρησαν το 2007. Ο πρώην Green Lantern, Sinestro, εξορισμένος από το Σώμα των Guardians, αποφασίζει να στραφεί στη δημιουργία του δικού του Σώματος χρησιμοποιώντας τη δύναμη του «φόβου». Το αυτοαποκαλούμενο “Sinestro Corps” προσπαθεί να φέρει τη τάξη στο χαοτικό γαλαξία, υποδουλώνοντας έτσι πολλούς πλανήτες. Όπως γίνεται αντιληπτό, η σύγκρουση αυτού του νεοσύστατου σώματος με εκείνο των Green Lantern ήταν αναπόφευκτη. Οι Green Lanterns, όπως ο Hal Jordan, o Guy Gardner & ο Kilowog προσπαθούν να σταματήσουν το εγχείρημα του Sinestro και των δικών του «κίτρινων» Lantern, όπως είναι ο Arkillo. Η ιστορία αυτή είναι η πρώτη «κορύφωση» του run του Johns, την οποία έχτιζε από τότε που ξεκίνησε τη σειρά. Είναι μία μεγάλη περιπέτεια διαγαλαξιακών διαστάσεων και ο Johns φροντίζει να κρατήσει την ισορροπία ανάμεσα στη δράση, στις σοβαρές καταστάσεις, στο characterization και στο συναίσθημα. Είναι μία αρκετά πυκνή ιστορία, όμως το γράψιμο του Johns δεν σε κουράζει, καθώς οι διάλογοι είναι απλοί και υπάρχει μία ωραία ροή. Παράλληλα, ο συγγραφέας φροντίζει να βάλει στην ιστορία πολλές ανατροπές, τις οποίες εγώ δεν τις περίμενα, όπως επίσης και ανάλογες «επικές» στιγμές, οι οποίες με πόρωσαν! Τέλος, η εμφάνιση πολλών χαρακτήρων από όλο το σύμπαν της DC βοηθά πολύ στο να μας δώσει ένα κόμικ κινηματογραφικών προδιαγραφών. Μάλιστα, ο Johns χτίζει σταδιακά μελλοντικές ιστορίες και με αυτό τον τρόπο σου κρατά τη αγωνία και αμείωτο το ενδιαφέρον για τη συνέχεια. Το σχέδιο του Ivan Reis και του Patrick Gleason είναι απλά από άλλο… πλανήτη. Θαύμασα και εκτίμησα τις πολλές λεπτομέρειες που έβαλαν σε κάθε πάνελ, καθώς και τη καινοτομία των layouts. Το σχέδιο ενισχύει τη κινηματογραφική αίσθηση της ιστορίας και ειλικρινά το λατρεύω! Το Sinestro Corps War είναι μία σπουδαία ιστορία, την οποία απλά δε γίνεται να την αφήσεις στη μέση! Ο Sinestro είναι και ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες στα κόμικ!
  6. Περιλαμβάνει τα τεύχη: Green Lantern (vol.4) 29-35 Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ο Green Lantern (Hal Jordan) είναι αρκετά διαδεδομένος σήμερα ανάμεσα στους αναγνώστες των κόμικς είναι επειδή ο Geoff Johns επαναπροσδιόρισε το χαρακτήρα και εμπλούτισε τη μυθολογία του. Χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης των προηγούμενων συγγραφέων που καταπιάστηκαν με το χαρακτήρα, θεωρώ πως είναι καθολικά αποδεκτό το γεγονός ότι ο Johns ήταν εκείνος που έβαλε το λιθαράκι του στην μεγάλη εκτόξευση του ήρωα και του franchise του, προσφέροντας στους αναγνώστες μια σειρά τευχών, οι οποίες εμπεριέχουν ιστορίες όπου κυριολεκτικά η μία είναι καλύτερη από την άλλη. Μετά από αυτή τη εισαγωγή, θα επιχειρήσω να παρουσιάσω το Secret Origin, μία ιστορία που βρίσκεται χοντρικά στη μέση του 4ου Volume (το οποίο αρίθμησε συνολικά 67 τεύχη) και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2008. Το κόμικ αυτό αποτέλεσε αφορμή για να εμπλουτιστεί το background πολλών βασικών πρωταγωνιστών, ενώ δόθηκε το έναυσμα για να έρθουν τότε νέοι αναγνώστες στον τίτλο. Κατά τη γνώμη μου, κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να ξεκινήσει τη σειρά από αυτή την ιστορία, καθώς δε χρειάζονται ιδιαίτερες προϋπάρχουσες γνώσεις. O Hal Jordan είναι γιος ενός πειραματικού πιλότου, ο οποίος έχασε τη ζωή του σε ένα δυστύχημα όταν ο Hal ήταν σε νεαρή ηλικία. Εξαιτίας αυτού του τραγικού συμβάντος, η μητέρα του Hal απαγόρευσε στο γιο της να γίνει πιλότος. Ο Hal όμως δεν άκουσε ποτέ τη προτροπή της και ασχολήθηκε και ο ίδιος, όπως ο πατέρας του, με την αεροπορία. Στον Hal αρέσει πολύ να πετάει. O Abin Sur είναι μέλος του διαγαλαξιακού Σώματος των Πράσινων Φαναριών/ Green Lantern Corps. Κάθε μέλος του Σώματος έχει μια περιοχή ευθύνης, η οποία αντιστοιχεί συνήθως σε έναν πλανήτη. Ο Abin Sur είναι υπεύθυνος για το τομέα 2814. (τη Γη) Μία μέρα, ο Sur μεταφέροντας τον Atrocitus, ένα πλάσμα το οποίο ο πρώτος ήθελε να ανακρίνει σχετικά με μία προφητεία, τον ερχομό της πιο Σκοτεινής Νύχτας (Blackest Night), ο τελευταίος διαφεύγει και τραυματίζει θανάσιμα τον Sur. Έτσι, το πράσινο δαχτυλίδι του Sur πρέπει να βρει καινούργιο αντικαταστάτη, του οποίου κύριο γνώρισμα πρέπει να είναι η θέληση να ξεπεράσει τους μεγαλύτερους φόβους του. Νομίζω φαντάζεστε ποιος είναι αυτός ο αντικαταστάτης. Στη πορεία εμφανίζονται πολλοί γνωστοί χαρακτήρες από τη μυθολογία του Green Lantern, όπως είναι η Carol Ferris, o Hector Hammond, ο μέντορας (και μετέπειτα αντίπαλος) Sinestro και φυσικά η «παλιοσειρά» ο Kilowog. Θα καταφέρει ο Hal, ένας γήινος κάτοχος του μαγικού δαχτυλιδιού, να γίνει αποδεχτός από τους υπόλοιπους Green Lanterns και να κερδίσει την εκτίμηση του μέντορα και πιο έμπειρου GL, Sinestro; Τι και ποιος είναι ο Atrocitus; Τι γνωρίζει σχετικά με τη προφητεία της πιο Σκοτεινής Νύχτας; Τι είναι η Σκοτεινή Νύχτα; Σε πολλούς θα φανεί οικείο το origin σε κάποια σημεία, ειδικά όσοι είναι εξοικειωμένοι με τον ήρωα ή έχουν δει την αισχρή ταινία του 2011 με τον Ryan Reynolds. Όμως είναι μία αλήθεια ότι ο Johns το γνωρίζει αυτό και έτσι φροντίζει η ιστορία να αξίζει το χρόνο του αναγνώστη, βάζοντας μέσα μερικά twists και φρεσκάροντας με μοντέρνο και πρωτότυπο τρόπο τους χαρακτήρες. Ειδικά δε για το τελευταίο, ο Johns έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές ότι είναι μεγάλος μάστορας για αυτού του τύπου πλοκές. Θα έλεγα ότι ο σκοπός της ιστορίας είναι διττός: από τη μια επιδιώκεται η εξιστόρηση των πρώτων περιπετειών του Hal Jordan ως Green Lantern ενώ από την άλλη o Johns φυτεύει τους σπόρους του Blackest Night, ένα εκ του αποτελέσματος επιτυχημένο event που απασχόλησε όλο το DC Universe το 2009. Στο Secret Origin, o Johns χτίζει σκαλοπάτι σκαλοπάτι αυτή τη μεγάλη ιστορία που προετοίμαζε πολλά χρόνια (από τότε που ξεκίνησε να γράφει το Green Lantern), χωρίς όμως το γεγονός αυτό να σημαίνει ότι επισκιάζεται ο Hal Jordan και η "καταγωγή" του. Αν μη τι άλλο, ο Johns αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι ξέρει να γράφει αυτό το χαρακτήρα εξαιρετικά, ενώ γνωρίζει την σημασία/ουσία του να είναι κάποιος μέλος του Σώματος των Green Lantern, κάτι που μεταλαμπαδεύει με πολύ ενθουσιώδη τρόπο στον αναγνώστη. Ο βραζιλιάνος Ivan Reis έχει αναλάβει τα σχεδιαστικά καθήκοντα αυτού του κόμικ. Προσωπικά, του συγκεκριμένου σχεδιαστή του έχω μεγάλη αδυναμία. Νομίζω ότι το μεγάλο αυτού του είναι οι λεπτομερείς εκφράσεις των προσώπων, από τις οποίες μπορείς να "διαβάσεις" τα συναισθήματά των ηρώων χωρίς καν να δεις τα μπαλονάκια. Επίσης, τα splash pages του είναι ένα αληθινό χάρμα οφθαλμών. Ειλικρινά μπορώ να κάθομαι ώρες να χαζεύω τα πανελάκια του χωρίς να βαρεθώ ποτέ. Λεπτές γραμμές, "ευανάγνωστο" σχέδιο, ιδανικές οπτικές γωνίες και όμορφα κοντινά πλάνα. Από τους αγαπημένους μου σχεδιαστές που έχουν εργαστεί στην DC. Το συγκεκριμένο κόμικ μπορεί να το βρει κανείς σε ένα μεμονωμένο paperback ή εάν κάποιος είναι πιο κουβαρντάς μπορεί να προτιμήσει τα πιο παχιά Trades τύπου Complete Collections που κυκλοφορούν αυτή τη περίοδο και συγκεντρώνουν στην ουσία όλο το run. Επιπλέον, νομίζω ότι και η Eaglemoss (η αντίστοιχη Hachette για τα DC) είχε ανατυπώσει την ιστορία αυτή σε ένα από τα τεύχη της. Κλείνοντας, θέλω να τονιστεί ότι το Secret Origin σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί τη «καλύτερη ιστορία» που έγραψε ο Johns στο τίτλο. Σίγουρα όμως είναι από τις πιο «αναγκαίες», ειδικά μάλιστα εκείνη την περίοδο όπου συνέβαιναν πολλά γεγονότα στο τίτλο και ήταν επιτακτική η ανάγκη για ένα διάλειμμα, να πάρουν δηλαδή οι αναγνώστες μια ανάσα πριν τη μεγάλη συνέχεια. Πιστεύω ότι εάν της ρίξετε ένα βλέφαρο δε θα σας απογοητεύσει, καθώς θα περάστε σίγουρα καλά. Αν δε σας ενθουσιάσει, τότε σίγουρα θα σας εξάψει τη περιέργεια να διαβάσετε τα προηγούμενα ή και τα επόμενα τεύχη, το οποίο γεγονός σας ενθαρρύνω πολύ να το κάνετε. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το run έχει ανατυπωθεί πλείστες φορές σε όλες τις μορφές και παραμένει τόσο εξαιρετικά δημοφιλές μετά από τόσα χρόνια..! Προτείνεται, συνίσταται, highly recommended! Hal Jordan of Earth... You have the ability to overcome great fear. Welcome to the Green Lantern Corps. Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  7. "We do what we always do...We try to make a better Joker..." - Joker(one of three?) Επιτέλους μετά από αρκετή καθυστέρηση (τόσο των δημιουργών όσο και εξαιτίας του covid 19) έφτασε στα χέρια μου και η πολυαναμενόμενη νέα κυκλοφορία του Black Label imprint της DC το Βat Man :Τhree Jokers.Του οποίου οι σπόροι της ιδέας του είχαν φυτευτεί ήδη από το 2015 και το Darkseid War event, στο οποίο ο Bat Man(στο τεύχος #42 της Justice League)καθήμενος πάνω στη καρέκλα του Μobius (New Gods) και ρωτώντας για την αποκάλυψη του αληθινού ονόματος του Joker, έπαιρνε την απάντηση ότι υπάρχουν τρεις!! Από τότε με αυτό το cliffhanger να μας έχει "στοιχειώσει" περιμέναμε τον Johns να δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις για αυτή του την αποκάλυψη... ...Και ήρθε λοιπόν η ώρα να δοθούν πέντε χρόνια αργότερα μέσα από τις σελίδες του Three Jokers, το οποίο θα ολοκληρωθεί στα 3 άλμπουμς, με το πρώτο ήδη να δημιουργεί τη κατάλληλη ατμόσφαιρα και να περιπλέκει ακόμα περισσότερο το μυστήριο κάνοντας εμάς τους αναγνώστες να περιμένουμε σαν τρελοί τη συνέχεια. Μετά την ολοκλήρωση του Doomsday Clock (ένα γράμμα αγάπης του συγγραφέα στο Watchmen) λοιπόν, ο Johns πιστός στο λόγο του, εδώ γράφει ακόμα ένα για το Killing Joke του Alan Moore ή τις golden age ιστορίες του Jerry Robinson, δημιουργώντας ένα ψυχολογικό θρίλερ μυστηρίου και αγωνίας, που θα συνταράξει συθέμελα ολόκληρη την νυχτεριδοοικογένεια! Στο πρώτο τεύχος βλέπουμε τους Bat Man, Bat Girl (Barbara Gordon) και Red Hood (Jason Todd) τρεις ανθρώπους που έχουν υποφέρει στα χέρια του πρίγκηπα του εγκλήματος (ειδικά οι δύο τελευταίοι με τις πληγές στη ψυχή και το σώμα τους να είναι ακόμα ορατές) άθελα τους να συνεργάζονται μετά από μια αινιγματική σειρά συμβάντων όπου ο Τζόκερ φαίνεται να βρίσκεται και να ενεργεί σε τρεις ξεχωριστές τοποθεσίες ταυτόχρονα... Τρεις Joker που όπως φαίνεται ο καθένας αντιπροσωπεύει και μία διαφορετική περίοδο της πολύχρονης καριέρας του πρίγκηπα του εγκλήματος: Ο εγκληματίας, ο κωμικός και ο κλόουν. Ποιος είναι ο αληθινός;; Ή μήπως πάντα ήταν τρεις;;Και ποιος ο σκοπός των εγκλημάτων τους και γιατί αυτή ακριβώς τη στιγμή;; Η αναζήτηση των απαντήσεων θα φέρει τους ήρωες μας στα όρια τους και ειδικά τον Jason Tood που κάποτε έπεσε νεκρός από το χέρι ενός από αυτών... Η μαεστρία της γραφής του Johns, η βαθιά του γνώση για την ιστορία των χαρακτήρων που γράφει και ο σεβασμός του σε αυτούς και το γεγονός ότι δημιουργεί μία μυστηριώδη ατμόσφαιρα που γεννάει περισσότερα ερωτήματα από όσες απαντήσεις θα έδινε, κάνουν αυτή τη σειρά ακόμα μία σπουδαία προσθήκη τόσο στην εργογραφία του συγγραφέα, όσο και στο Black Label imprint της εταιρείας που μόνο σπουδαίες ποιοτικές εκδόσεις έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα. Φυσικά ένα καλό σενάριο χρειάζεται και τον σπουδαίο σχεδιαστή του. Και εδώ για μία ακόμα φορά ο Johns θα συνεργαστεί και πάλι με τον Jason Fabok, που τον θεωρώ τον definitive Bat Man artist για τη δεκαετία του 2010. Φιγούρες που αποπνέουν δύναμη και ζωντάνια, ρεαλιστικές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, και panels τα οποία αποτελούν φόρο τιμής στην τραγική ιστορία του ανθρώπου νυχτερίδα και των συντρόφων του,στον αγώνα τους ενάντια του παρανοϊκού κλόουν. Αποτίει και αυτός το δικό του homage σε τραγικές και ιστορικές στιγμές της ιστορίας του σκοτεινού ιππότη, όπως τις σχεδίασαν μεγάλοι δημιουργοί πριν από εκείνον. Η δουλειά του είναι ένα μείγμα από τους Bat Man του Jim Aparo, του Νeal Adams, του Jim Lee με λίγη essance από Bat Man του Tim Burton, όλα σε ένα!! Τα χρώματα του Brad Anderson βοηθάνε στο να ενισχύουν τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που εξελίσσεται η ιστορία. Αν και νομίζω ότι προς το παρόν η ιστορία δείχνει να μην ανήκει στο κανονικό continuity της DC. Μολονότι φυσικά γίνεται αναφορά σε ιστορίες που ανήκουν στο main continuity (θάνατος Jason Todd/Death in the family και τραυματισμός Barbara Gordon/Killing joke) το γεγονός ότι στα πρώτα panels βλέπουμε τις ουλές στο σώμα του Bruce Wayne από τις χρόνιες μάχες που έχει δώσει (στο new 52 είχαν σβήσει όλες από την έκθεση του στο Lazarus Pit) το ότι ο Alfred φυσικά είναι ζωντανός, καθώς και στο ότι ο Bat Man έχει κίτρινο έμβλημα στη νυχτερίδα στο στήθος του (κάτι που έχει να σχεδιαστεί από τα mid 90s) με βάζει σε σκέψεις για το αν η ιστορία αποτελεί μέρος του canon continuity. Φυσικά μη ξεχνάμε ότι και το Killing Joke στο οποίο κάνει πολλές αναφορές, όταν γράφτηκε και εκείνο δεν θεωρούταν μέρος του κανονικού continuity αλλά ενσωματώθηκε αργότερα σε αυτό. Ίσως γίνει έτσι και εδώ, ίσως ο Johns όταν ξεκίνησε να το γράφει δεν είχαμε τις εξελίξεις με το θάνατο του Alfred και τα λοιπά... Το σίγουρο είναι ότι από τις πρώτες του σελίδες βάζει τον αναγνώστη στο tripάκι του, δημιουργεί την αγωνία εκείνη ώστε να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο τεύχος και τη λύση του μυστηρίου και γενικά τον οδηγεί στο να προσπαθήσει να δώσει τις απαντήσεις, κάνοντας συνειρμούς στο κεφάλι του δίνοντας έτσι την απαραίτητη τροφή για σκέψεις. Ό,τι δηλαδή ήθελε να πετύχει ο Johns, το πέτυχε ήδη με το παραπάνω. Και είμαστε μόνο στο πρώτο τεύχος!! Πραγματικά είναι μία ωραία εποχή για να είσαι Bat Man fan... Τόσο με το Three Jokers, το Bat Man-The Αdventures Continue (που αναβιώνει τη κλασική σειρά Bat Man Adventures και ενώνει ξανά τους Paul Dini, Alan Burnett & Ty Templeton) όσο και με το Joker War στους μηνιαίους τίτλους (ειδικά στο Bat Man αλλά και το Detective comics) έχουμε να διαβάσουμε καλό υλικό από τον σκοτεινό ιππότη. Περιμένω το δεύτερο τεύχος του Three Jokers με την ίδια ανυπομονησία με το πρώτο και είμαι σίγουρος ότι ο Johns δεν θα με(και μας) απογοητεύσει.
  8. Όπως σας ανέφερα και σε προηγούμενο άρθρο μου,η DC γιορτάζει την εμφάνιση διάφορων χαρακτήρων της που φέτος συμπληρώνουν τα 80 χρόνια δημιουργίας τους. Μετά τους Robin,Joker&Cat Woman,σειρά έχει και ο Green Lantern(ή μάλλον οι Green Lanterns αφού μέσα στις δεκαετίες έχουν πολλοί αποκτήσει αυτό τον τίτλο)με ένα επετειακό τεύχος 100 σελίδων όπου μεγάλα ονόματα της βιομηχανίας δημιουργούν τις δικές τους ιστορίες για τον emerald knight της DC.O Original Green Lantern δημιουργήθηκε από τους Martin Nodell&Bill Finger και εμφανίστηκε στο All American Comics της Αll American Publications τον Ιούλιο του 1940.Παρακάτω θα δούμε μία προς μία τις ιστορίες του τεύχους. 1.Dark Things cannot stand the Light(James Tynion IV/συγγραφέας&Gary Frank/σχεδιαστής): Η πρώτη ιστορία του τεύχους περιλαμβάνει τον original Green Lantern τον Alan Scott.Ο Alan επισκέπτεται τη μητέρα του φίλου του που χάθηκε στο σιδηροδρομικό ατύχημα στο οποίο εκείνος μετατράπηκε στο πράσινο φανό.Εκείνη του μιλάει για το "φως" που έκρυβε μέσα του,ζώντας μέσα σε ένα κόσμο σκοτεινό..Το οποίο φως αν το κρατούσε μέσα του θα τον έκαιγε και αν το έβγαζε προς τα έξω θα έκαιγε τους άλλους..Και επίσης πόσο σημαντικό είναι για τον Alan,αν έχει και αυτός το ίδιο φως,να βοηθάει τους ανθρώπους να βρουν το δικό τους... Η καλύτερη ιστορία του τεύχους,συγκινητική,γεμάτη συναίσθημα και ελπίδα,θεωρείται αρκετά διφορούμενη αφού ίσως να μιλάει συγκαλυμμένα και για την ομοφυλοφυλία του Alan Scott(όλο αυτό με το φως που κάποιος κρύβει μέσα του,σε έναν σκοτεινό κόσμο και κάποια panels)που πλέον δεν αφορά μόνο την new 52 εκδοχή του.Ο Frank για ακόμα μία φορά υπέροχος στα σχέδια του. 2.Last Will(Geoff Johns/συγγραφέας&Ivan Reis/σχεδιαστής): Ο Ηal Jordan προσγειώνεται σε άγνωστο μέρος.Το δαχτυλίδι του δεν έχει άλλη ενέργεια,δε ξέρει πόσο(και αν)μπορεί να επιβιώσει εκεί,και αποφασίζει να στείλει 3 τελευταία μηνύματα με το δαχτυλίδι σε ανθρώπους που σήμαιναν κάτι για εκείνον και έχει κάτι τελευταίο να τους πει..Έιναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται;;Έξυπνο σενάριο από Johns με μεγάλη ανατροπή στο τέλος,και μία από τις μοναδικές φορές που ο Hal δείχνει πόσο ευαίσθητη ψυχή διαθέτει πίσω από όλη αυτή τη no fear personna που από μικρός έχει υιοθετήσει,και πόσο ανθρώπινος παραμένει ακόμα και τις στιγμές εκείνες που μπορεί να είναι οι τελευταίες του.Επίσης πολύ καλό σχέδιο από Iavn Reis που συνεχώς γίνεται όλο και καλύτερος. 3.The Meaning of Fear(Cullen Bunn/συγγραφέας&Doug Mahnke/σχεδιαστής): Μαθήματα φόβου από τον Sinestro(ναι κάποτε ήταν και εκείνος ένας Lantern)και μάλιστα δωρεάν!Το αν πάρεις το πτυχίο είναι άλλη υπόθεση..Περίμενα κάτι καλύτερο από Bunn για να σας πω την αλήθεια αλλά οκ διαβάζετε ευχάριστα και είναι σχετικά μικρή ιστορία. Εξώφυλλο από Neal Adams 4.Time Alone(Denny O'Neil/συγγραφέας&Mike Grell/σχέδιο): Μαθήματα ζωής αυτή τη φορά από τον Hal στον Oliver Quinn,με βάση το βιβλίο του Henry David Thoreau "Walden"(or life in the woods).Ο Ηal πιστεύει ότι η ζωή του ήρωα που πολεμάει συνεχώς το έγκλημα τον κάνει και εκείνον πιο βίαιο και αναθεωρεί τις σκέψεις του όταν διαβάζει το βιβλίο.Ακόμα μία από τις τελευταίες ιστορίες του O'Neil(όπως και εκείνη στο Joker)ουσιαστικά σαν αποχαιρετισμός στο κοινό του.Θα περίμενα τον Neal Adams στο σχέδιο(για να αναβιώσει η κλασική συνεργασία που μας έδωσε το Green Lantern/Green Arrow στα 70's)αλλά με αποζημιώνει το σχέδιο του Grell μία χαρά. Εξώφυλλο από Nicola Scott 5.Legacy(Ron Marz/συγγραφέας&Darryl Banks/σχεδιαστής): Η ομάδα που μας έδωσε τον νέο Lantern των 90's(Kyle Rayner)δε θα μπορούσε να λείπει από τη μεγάλη γιορτή!H σημασία του να είσαι ένας Lantern και το βαρύ σαν ιστορία όνομα που σηκώνεις στους ώμους σου,πράγμα που ο Kyle το γνωρίζει καλύτερα από το καθένα...Διαβάζοντας την ιστορία ένιωσα πόσο μου λείπει ο Kyle και θα ήθελα να τον έβλεπα πιο συχνά στον τίτλο.Επίσης όσο μεγάλα και αν είναι τα παπούτσια που πρέπει να "γεμίσεις" πίστεψε στον εαυτό σου και στις δυνάμεις σου και θα τα καταφέρεις,ουσιαστικά το βασικό μήνυμα της ιστορίας. Εξώφυλλο από Phlip Tan 6.Heart fo the corps(Peter Tomasi/συγγραφέας&Fernando Pasarin/σχεδιαστής):O Kilowog δεν έχει αρκετά κέφια όταν αναλαμβάνει μία αποστολή διάσωσης μαζί με τον Guy Gardner,αλλά ο Guy θα κάνει τα πάντα για να του φτιάξει τη διάθεση..Μία ιστορία ύμνος στη δύναμη της φιλίας από τον Tomasi,όμορφα σχεδιασμένη από τον Pasarin.Πέρασα ευχάριστα διαβάζοντάς την. 7.Reverse the Polarity(Charlotte McDaffie/συγγραφέας&Crisscross/σχεδιαστής): John Stewart μαζί με Hawkgirl ενάντια στον Dr.Polaris,τον Magneto του DC universe.Τίποτα το ιδιαίτερο σαν ιστορία σεναριακά και σχεδιαστικά,παρά μόνο ότι τη γράφει σαν tribute η γυναίκα του Dwane McDuffie στο σύζυγό της. 8.FOUR(Robert Venditti/συγγραφέας & Rafa Sandova):Ακόμα μία ιστορία ύμνος στο ιδανικό της φιλίας.Hal,John&Kyle όπως κάθε χρόνο μετά το θάνατο του Guy(spoiler ότι ίσως ο χαρακτήρας πεθάνει στο μέλλον)μαζεύονται σε ένα bar,τα πίνουν,και τιμάνε τη μνήμη του με το να θυμόνται πόσο καλός σύντροφος ήταν.Aν όχι η δεύτερη καλύτερη,σίγουρα η πιο συγκινητική ιστορία του τεύχους.Venditti εγγύηση ακόμα και στις μικρές ιστορίες. 9.The Voice(Mariko Tamaki/συγγραφέας & Mirka Andolfo/σχεδιάστρια):H Jessica Cruz,πρέπει να νικήσει το μεγαλύτερο φόβο της...Το φοβισμένο της μυαλό!!H Tamaki εμμένει στη ψυχοσύνθεση της Cruz,και τη καθημερινή μάχη που δίνει με τον ίδιο της τον εαυτό,τις φοβίες και τις ανασφάλειες της και μας δείχνει και εκείνη γιατί η Jessica θεωρείται η Next door Lantern μετά τον Kyle Rayner. Εξώφυλλο από Jim Lee 10.Homegrown Hero(Sina Grace/συγγραφέας&Ramon Villalobos/σχεδιαστής): O μεγαλύτερος αντίπαλος δε βρίσκεται στους απέραντους γαλαξίες του διαστήματος,αλλά ανάμεσα μας...Και είναι ο ρατσισμός που δηλητηριάζει τις ψυχές των ανθρώπων...Ένας εχθρός που ούτε το φως ενός πράσινου φανού δεν μπορεί να πάρει το σκοτάδι που φωλιάζει μέσα του... Μέσα σε ένα τεύχος 100 χορταστικών σελίδων,οι ταλαντούχοι δημιουργοί αποτίουν, με το καλύτερο δυνατό τρόπο,το δικό τους σεβασμό στην ιστορία του πράσινου φαναριού μέσα από το παρελθόν,το παρόν αλλά και το μέλλον του χαρακτήρα.Μακάρι το φως του πράσινου φανού,να φωτίζει το κόσμο των υπερηρώων και της 9ης τέχνης γενικότερα για πολλά χρόνια ακόμα.
  9. Με τον Hellboy να έχει αποχωρήσει από την Γ.Π.Ε.Α. λόγω γεγονότων που έχουν συμβεί σε τόμους που δεν έχουν δημοσιευτεί στη Ελλάδα, Ο Έιμπ Σάπιενς και ο Ρότζερ το Χομούνκουλους, σκέφτονται να αποχωρήσουν και αυτοί, μιας και θεωρούν πως το Γ.Π.Ε.Α. έχει γίνει πιο γραφειοκρατικό πλέον. Όταν η Λιζ Σέρμαν βρίσκεται σε κίνδυνο ξανά από μια οντότητα που θέλει να πάρει την ενέργεια της, τα δύο παλιά μέλη, παρέα με τον νέοπα της παρέας, τον Γιόχαν Κράους, ένα μέντιουμ που δε έχει πλέον υλική υπόσταση, καλούνται να την σώσουν, υπό την επίβλεψη της Δρ. Κέιτ Κόριγκαν. Αυτή είναι η εισαγωγική ιστορία της spin-off σειρά από τον κόσμο του Hellboy, ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, από το Mignolaverse, μια σειρά που πολύς κόσμος θεωρούσε καλύτερη από το ίδιο το Hellboy. Και είναι κατανοητή αυτή η σκοπιά, μιας και χωρίς τον Hellboy ως κεντρική φιγούρα, ο Μινιόλα και η πληθώρα των συνεργατών του έχει το ελεύθερο να πειραματιστεί πολύ περισσότερο σε διάφορα είδη, αφηγηματικά και αισθητικά, ενώ δεν χάνουν την ευκαιρία να αναπτύξουν περισσότερο τους πρώην δευτερεύοντες χαρακτήρες, συστήνοντας και καινούργιους παράλληλα. Η σειρά βγήκε στην χώρα μας από την Jemma Press, όταν αποφάσισε να συνεχίσει με αυτή αντί να βγάλει νέους τόμους από το Hellboy. Ο πρώτος τόμος βγήκε τον Αύγουστο το 2008 (σε μια περίοδο που είχαν βγει ήδη 8 τόμοι στην Αμερική) και ο δεύτερος τον Μάρτιο του 2009. Έκτοτε δεν έχει ασχοληθεί ξανά με το σύμπαν του Mignola η Jemma, δυστυχώς. Κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει πάντως πως δεν προσπάθησε αρκετά πριν παραδώσει τα όπλα... Με την σειρά να είναι κυρίως ανθολογική, η ποιότητα των ιστοριών ποικίλει. Δεν υπάρχει κακή ιστορία, αλλά από τους δύο τόμους ξεχωρίζουν οι κεντρικές ιστορίες (Κούφια Γη, Η ψυχή της Βενετίας), καθώς και οι δύο ιστορίες με τον Λόμπστερ Τζόνσον, ένα πράκτορα που ασχολούνταν με το παραφυσικό στην δεκαετία του '30, αρκετά χρόνια πριν την σύσταση της Γ.Π.Ε.Α. Σε καμιά ιστορία δεν κάνει σχέδιο ο Μινιόλα. Από τους σχεδιαστές που συναντάμε στους δύο τόμους, προσωπικά ξεχώρισα το ατμοσφαιρικό αλλά ταυτόχρονα και προσγειωμένο σχέδιο του Ryan Sook στο Κούφια Γη, το σχέδιο του Guy Davis στο Σκοτεινά Νερά, και του πάντα αγαπημένου μου Scott Kolins στο Νυχτερινό Τρένο. Ο Michael Avon Oeming κάνει και αυτός καλή δουλειά στο Η Ψυχή της Βενετίας αλλά έχω την αίσθηση πως μπορούσε και καλύτερα. Η συνέχεια των δημοσιεύσεων των χαρακτήρων στην Ελλάδα, ήρθε από την Οξύ στο Hellboy and the B.P.R.D. - 1952.
  10. Ο Hal Jordan κατά κόσμον γνωστός ως Green Lantern ήταν ένας από τους μεγαλύτερους και πιο εμβληματικούς ήρωες της Silver Age εποχής των κόμικς. Ώσπου ξαφνικά εκεί στα μέσα των 90’s οι editors της DC αποφασίσανε να ξεφορτωθούν τον ήρωα ο οποίος είχε αρχίσει να γίνετε αρκετά βαρετός και να τον αντικαταστήσουν με τον τότε πρωτοεμφανιζόμενο Kyle Rainer. Έτσι λοιπόν με την ιστορία "Emerald Twilight", γραμμένη από τον Ron Marz και σχεδιασμένη από τον Daryl Banks, η εκδοτική κάνει τη “βρώμικη δουλεία” και βγάζει τον Hal Jordan από τη μέση. Στην ιστορία η Coast City η πόλη του Hal Jordan καταστρέφεται από τον Cyborg Superman και ο ίδιος ο Hal τρελαίνεται και μετατρέπεται στον supervillain Parallax. Η συγκεκριμένη ιστορία προκάλεσε τόσο μεγάλο χαμό στους οπαδούς του Green Lantern που η DC μέσα στα επόμενα χρόνια προσπάθησε αρκετές φορές να σώσει τον Hal Jordan (και μαζί και τους αναγνώστες που έχανε). Έτσι ο Hal Jordan μέσα στα 90’s αυτοθυσιάζεται για το καλό της ανθρωπότητας και αργότερα, όντας νεκρός πια, παίρνει τον ρόλο του Spectre. Ποτέ όμως η DC δεν μπόρεσε να κερδίσει πίσω τους αμετανόητους οπαδούς του Hal, οι οποίοι τον θέλανε πίσω στα ηνία του Green Lantern. Το Spectre μάλιστα κόπηκε το 2004 λόγω μη ικανοποιητικών πωλήσεων και οι editors της DC βλέποντας ότι δεν πήγαινε άλλο η κατάσταση, αναθέτουν στον “μπροστάρη” της εκδοτικής τον Geoff Johns να αναλάβει να γράψει την επιστροφή του Hal Jordan ως Green Lantern πλέων. Και έτσι λοιπόν δημιουργείται το Green Lantern: Rebirth το οποίο έμελλε να γίνει και μία από τις πιο κλασσικές ιστορίες της DC τη δεκαετία του 2000. Δεν ήμουν ποτέ μεγάλος θαυμαστής του Johns. Θεωρώ ότι οι ιστορίες που έγραφε ήταν καλές για την εποχή που έβγαιναν, όμως η παρόμοια συνταγή που ακολουθεί σε σχεδόν όσες ιστορίες γράφει, θεωρώ τις έχουν κάνει να γεράσουν άσχημα. Και το ίδιο θεώρησα ότι έγινε και εδώ, με τη διαφορά όμως ότι σε αυτή την ιστορία αυτό δε με ενόχλησε καθόλου. Το Green Lantern: Rebirth είναι μία τυπική ιστορία Johns. Δηλαδή πολύ δράση, μια-δυο πιο ήπιες σκηνές οι οποίες θα στοχεύσουν στη συγκίνηση και ένας γρήγορος ρυθμός χωρίς ιδιαίτερες και πολλές πληροφορίες, χωρίς να κουράζεσαι ιδιαίτερα από την τροπή. Ό,τι χρειάζεται δηλαδή κάποιος για να περάσει καλά χωρίς πολλά-πολλά. Η ιστορία έχει αρκετές προβληματικές, όπως το γεγονός ότι για να την καταλάβεις πρέπει να ξέρεις όλον τον εκδοτικό Γολγοθά από τον οποίο πέρασε ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ή στο ότι η ιστορία ανοίγει αρκετά μέτωπα τα οποία όπως είναι φυσικό δεν μπορεί να αναπτύξει μέσα σε ένα διάστημα έξι κεφαλαίων, αναγκάζοντας τον Johns να κλείσει τα περισσότερα subplots της ιστορίας πολύ άγαρμπα. Στα θετικά ωστόσο είναι το γεγονός ότι παρόλο που πρόκειται για μία ιστορία σχετική με τον Hal Jordan, ο Johns χρησιμοποιεί στο έπακρο όλους τους αγαπημένους Green Lantern. Έτσι συναντάμε πέρα από τον Kyle Rainer, και τον John Stewart αλλά και τον Guy Gardner (και προσωπικά αγαπημένο μου lantern). Οι ήρωες αυτοί όχι μόνο δεν επισκιάζονται αλλά αντιθέτως έχουν και αυτοί έναν αρκετά σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Το σχέδιο είναι επίσης πολύ καλό ιδιαίτερα στα σημεία δράσης δίνοντας το δικό του στοιχείο στην ιστορία δυστυχώς όμως ο Van Sciver όντας αυτός που είναι (βλέπε εδώ) με έχει αποτρέψει από το να τσεκάρω άλλες δουλείες του όσο καλό και αν μου φαίνεται το σχέδιό του. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο το Green Lantern: Rebirth δεν είναι ούτε κάτι εξαιρετικό, ούτε όμως και κάτι εντελώς αδιάφορο. Είναι μία άκρως διασκεδαστική ιστορία η οποία διαβάζεται απνευστί και ενδείκνυται ιδιαίτερα ως εισαγωγική ιστορία στον χαρακτήρα του Green Lantern. Ίσως να μην είναι η καλύτερη ιστορία της DC καταφέρνει όμως να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρων στον αναγνώστη και το τέλος της τον αφήνει με μία πολύ ωραία ανάμνηση, όπως ακριβώς μας είχε συνηθίσει η DC με τις ιστορίες της εκείνα τα χρόνια.
  11. SHAZAM (New52) Όταν η DC έκανε ολικό reboot του universe της το 2011 με το the New 52,ο χαρακτήρας εκείνος που ανανεώθηκε περισσότερο από όλους(και το χρειαζόταν θα έλεγα),ήταν εκείνος του original Captain Marvel ή Shazam όπως πλέον είναι γνωστός σήμερα. Δημιουργημένος το 1939 από τους Bill Parker(σενάριο)και C.C.Beck(σχέδιο)ο Captain Marvel ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους ήρωες της golden age εποχής,ξεπερνώντας συχνά σε πωλήσεις και τον απόλυτο υπερήρωα τον Superman.Πρωτοπαρουσιάστηκε στο WHIZ comics #2 τον Φεβρουάριο του 1940 και συνέχισε την μεγαλειώδη πορεία του μέχρι και τον Ιούνιο του 1953 στο WHIZ#155,και Captain Marvel Adventures #150 τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς.Η DC μήνυσε την εταιρεία Fawcett που τον εξέδιδε,ως αντιγραφή του Superman,σταματώντας ουσιαστικά τη θριαμβευτική πορεία του ήρωα ίσως όμως και σε μια εποχή που τα περισσότερα κόμικ με υπερήρωες είχαν σταματήσει και οι ήρωες με πολύχρωμες στολές πέρναγαν στη λήθη... Η βασική ιστορία σχετικά απλή.Ο δωδεκάχρονος και ορφανός Billy Batson ανακαλύπτει το rock of eternity,και όταν λέει τη μαγική λέξη Shazam(το όνομα του αρχαίου μάγου προστάτη του βράχου)μια αστραπή τον χτυπά και μεταμορφώνεται στον ενήλικα υπερήρωα Captain Marvel. Πρώτη εμφάνιση του Captain Marvel Whiz comics#2 το 1940 Ακόμα και όταν η DC απέκτησε τα δικαιώματα του ήρωα το 1972 και τον ενέταξε έτσι στο δικό της universe,διατήρησε χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές το ίδιο origin για τον χαρακτήρα από τη δεκαετία του '40.Δεν μπορούσε όμως να χρησιμοποιεί πλέον στον τίτλο το όνομα Captain Marvel,καθώς η Marvel comics τη δεκαετία του '60(ενώ ο original ήταν απών για χρόνια)είχε δημιουργήσει τον δικό της ήρωα με το ίδιο όνομα(που ταίριαζε φυσικά και με το όνομα της εταιρείας).Έτσι η λέξη SHAZAM που χρησιμοποιούσε ο Billy Batson,έγινε και ο τίτλος της σειράς και με τα χρόνια πολλοί πίστεψαν ότι αυτό ήταν και το όνομα του ήρωα. Ουσιαστικά λοιπόν λίγα πράγματα είχαν αλλάξει στον ήρωα μέσα σε όλες αυτές τις δεκαετίες υπαρξής του.Μέσα στο 2000 κάποιες εξελίξεις μέσα στο DC universe,είχαν φέρει εξελίξεις που όμως δεν ικανοποιούσαν τους φίλους του ήρωα(π.χ.ο Captain Marvel είχε γίνει ο νέος Shazam/wizard του Rock of eternity και ο Captain Marvel jr. o επίσημος συνεχιστής του).Όλα αυτά όμως όπως επισήμανα και στην αρχή αναιρέθηκαν με το new 52 όταν ο Geoff Johns ανέλαβε την ολική επαναφορά του ήρωα και τον επαναπροσδιορισμό του μετά από 70 σχεδόν χρόνια... Ο ανανεωμένος Captain Marvel ως Shazam πια στο new 52 Φυσικά η μεγάλη αδικία ήταν ότι τότε δεν δόθηκε αυτόνομος τίτλος στον ήρωα(όταν χαρακτήρες με μικρότερη παρουσία και ιστορία στο σύμπαν της DC απέκτησαν δικό τους τίτλο)αλλά φιλοξενήθηκε μέσα από τις σελίδες της επίσης ανανεωμένης Justice League(minus America)αρχίζοντας από το τεύχος #7 τον Μάρτιο του 2012.Μαζί με τον σχεδιαστή Gary Frank με τον οποίο είχαν συνεργαστεί τόσο στο Action Comics και Superman:Secret origin,όσο και στο περίφημο Bat Man:Earth One(αυτή την εποχή τους απολαμβάνουμε στο Doomsday Clock)ο Johns (ξανα)αρχίζει να εξιστορείται την ιστορία του Billy Batson προσαρμοσμένη στον 21ο αιώνα,όπως και της αρμόζει. Υπάρχει όμως και κάποια μικρή διαφορά.Ο Βilly Batson είναι ο ορφανός εκείνος νεαρός που γνωρίζαμε όλα αυτά τα χρόνια,αλλά δεν είναι αυτό που λέμε το καλό παιδί.Αυθάδης,κυνικός και λίγο "αλητάκος",έχοντας αλλάξει πολλές ανάδοχες οικογένειες(είτε τον διώχνουν,είτε το σκάει μόνος του) δεν έχει και καμία σχέση με τον Βασιλάκη Καίλα Batson που παρουσιάστηκε 70 χρόνια πριν.Και η επιλογή του από τον μάγο Shazam,για να αποτελέσει τον συνεχιστή του μέσω της μεταμόρφωσης του σε Shazam(Captain Marvel)δεν γίνεται λόγο του καλού χαρακτήρα του(όπως στο original)αλλά ουσιαστικά γιατί ο μάγος δεν έχει πολύ χρόνο στη διάθεση του.Μιάς και ο πρώτος champion που είχε τον ίδιο τίτλο,ο Black Adam,ξαναγυρνά(μέσο του arch villain του Captain Marvel,Doctor Sivana που ανανεώνεται και αυτός και δεν είναι πια αυτό το κακιασμένο γεροντάκι που ξέραμε)για να πάρει την εκδίκηση του από τον μάγο,για όλα τα χρόνια της "φυλάκισης" του..Βέβαια ο μάγος είναι η αλήθεια ότι διακρίνει και κάποια "καλά" στοιχεία μέσα στη ψυχή του Billy,ο οποίος έχοντας ζήσει στο πετσί του την αδικία και τη σκληρότητα της ζωής,ουσιαστικά κρατάει έναν "τοίχο" γύρω του χωρίς να αφήνει κανέναν να καταλάβει ποιός αληθινά είναι... Επίσης άλλη μία σημαντική διαφορά είναι ότι στη μεταμόρφωση του σε Shazam,o Billy διατηρεί ακριβώς τον ίδιο χαρακτήρα που έχει αν και μετατρέπεται σε ενήλικα.(Δεκαπεντάχρονος σε σώμα μεγάλου και μάλιστα με υπεράνθρωπες δυνάμεις δεν είναι και ο καλύτερος δυνατός συνδυασμός!)Και αυτό γιατί σε αντίθεση με τον αρχικό Captain Marvel,δεν διαθέτει τη σοφία του Σολόμωντα/Solomon(το πρώτο S στη λέξη Shazam)που θα τον κάνει να αποφασίζει και να πράττει με σύνεση και λογική-δίκαιη σκέψη.Και γενικά δεν γίνεται αναφορά πουθενά ότι ο Billy παίρνει τις δυνάμεις των 6 μεγάλων αθάνατων(οι υπόλοιποι είναι οι Hercules,Atlas,Zeus,Achilles,Mercury)αλλά ο Johns δίνει έμφαση ότι οι δυνάμεις προέρχονται περισσότερο από τη μαγεία.Tα επτά όμως θανάσιμα αμαρτήματα υπάρχουν(και μάλιστα προσωποποιημένα) και βέβαια χωρίς να θέλω να κάνω spoilers για όσους ακόμα ΔΕΝ έχουν διαβάσει το κόμικ,θα παίξουν και ρόλο στην έκβαση της μάχης με τον Black Adam. Ο επίσης ανανεωμένος και επικίνδυνος Black Adam Ο Johns στη πρώτη του επαφή με τον ήρωα και το περιβάλλον του δεν έχει διατηρήσει φυσικά την αθωότητα και το χιούμορ που χαρακτήριζε τις ιστορίες του Shazam(ξεχάστε το big red cheese) τόσο στην golden age εποχή όσο και αργότερα,αλλά εδώ έχουμε μία περισσότερο σκοτεινή και μουντή εκδοχή του χαρακτήρα,και ειδικά των villains που μπαίνουν στο pantheon των πολύ επικίνδυνων του DC universe(Άν και το χιούμορ επιστρέφει στη καινούργια σειρά του Shazam που βγήκε στα τέλη του 2018 και ανήκει στο rebirth line της DC για το οποίο θα μιλήσω παρακάτω.) Ένα όμως στοιχείο και μάλιστα σημαντικό που έχει διατηρηθεί στη νέα αυτή σειρά,είναι η παρουσία της λεγόμενης Marvel family.Ο παλαιός Shazam/Captain Marvel είχε την αδερφή του την Mary(Mary Marvel)και τον φίλο του Freddie Freeman(Captain Marvel jr.)που έχοντας και αυτοί τις δυνάμεις του Captain Marvel,τον βοηθούσαν αργότερα σε όλες τις περιπέτειες του.Εδώ ο Shazam του new 52 δεν έχει μόνο 2 αλλά 5 "θετά" αδέρφια στην τελευταία ανάδοχη οικογένεια που πάει να ζήσει,που θα αποκτήσουν και αυτοί τις δυνάμεις του και θα τον βοηθήσουν στην εξόντωση του Black Adam.Έτσι δημιουργείται η Shazam Family(Marvel family όπως ονομάζονταν παλιά).Και ο Billy που ποτέ δεν είχε οικογένεια και αισθανόταν εγκαταλειμμένος,θα βρει τελικά μια πραγματική μέσα από αυτά τα παιδιά,και θα αναλάβει το ρόλο για τον οποίο προορίστηκε να αναλάβει,αυτόν του ήρωα.Ακόμα και αν ο Johns ουσιαστικά μας δίνει αυτόν τον ήρωα μέσα από την προοπτική ενός 15χρονου παιδιού που αργά αλλά σταθερά θα καταλάβει την αποστολή που έχει αναλάβει. Shazam family επί το έργον... Ο Geoff Johns που για εμένα είναι ότι οι Roy Thomas,John Byrne,και James Robinson όσο ν'αφορά το σεβασμό στην ιστορία και την ανανέωση που δίνει σε παλαιούς χαρακτήρες,χτίζει μία επική ιστορία η οποία δεν κάνει "κοιλιά" ούτε κουράζει τον αναγνώστη σε όλη τη διάρκεια της.Χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα στοιχεία που πολλοί αναγνώστες αγάπησαν στις ιστορίες του Captain Marvel/Shazam χωρίς να τα αλλάζει ολοκληρωτικά,αλλά με το να τα προσαρμόζει απόλυτα στη σημερινή του εποχή.Πολύ καλή σκιαγράφηση των χαρακτήρων όχι μόνο του Billy αλλά και των αδερφιών του,ακόμα και τον villains που επιτέλους δεν παρουσιάζονται(ειδικά ο Shivana)μονοδιάστατοι και επαναληπτικοί.Η απόλυτη ενηλικίωση έρχεται μέσα από την ανάληψη της ευθύνης,και η πραγματική μάχη κερδίζεται όχι μόνο με τις δυνάμεις που διαθέτει καθένας,αλλά με το κουράγιο που δείχνει.Και ειδικά ο Billy είχε κάμποσο ακόμα και πριν γίνει ο Shazam.Κάποιοι παλαιότεροι και σκληροπυρινικοί fan του Shazam ίσως μπορεί να θεωρήσουν ιεροσυλία στον χαρακτήρα τις αλλαγές που έγιναν(πάντως όχι σαν αυτές που έκαναν στον Superman στο new 52 και τις πήραν πίσω κακήν κακώς)αλλά ειδικά στον Shazam είναι απαραίτητες,γιατί αλλιώς μένεις κολλημένος στη δεκαετία του '40 χωρίς καμία προοπτική για εξέλιξη και αποδοχή από τη νέα γενιά... Το σχέδιο του Gary Frank επικό,εκπληκτικό,μεγαλειώδης όπως ακριβώς ταιριάζει σε έναν μεγάλο ήρωα όπως είναι ο Captain Marvel(γιατί αυτός ήταν και θα είναι ο αυθεντικός όσα ονόματα και αν του αλλάξουν).Ξανασχεδιάζει τη στολή του προσθέτοντας και μία κουκούλα στη μπέρτα του χαρακτήρα,δίνοντας του έτσι ακόμα περισσότερο κύρος στην ήδη μεγαλοπρεπή εμφάνιση του,και οι κίτρινες πειρατικές μπότες(σήμα κατατεθέν οι πειρατικές μπότες στους ήρωες της golden age εποχής)αντικαθίστανται από σανδάλια που δίνουν στον χαρακτήρα περισσότερο μία αρχαιοελληνική essance.Μεγάλος μάστορας τόσο στην ανατομία των σωμάτων,όσο και στις εκφράσεις των προσώπων(που πραγματικά είναι ολοζώντανες)σε κάνει πολλές φορές να χαζεύεις τα εκπληκτικά panel του ειδικά στις μεγαλειώδεις σκηνές μάχης που σίγουρα αποτελούν από μόνες τους έργο τέχνης. Η επερχόμενη ταινία Shazam που βγαίνει σύντομα στις κινηματογραφικές αίθουσες σύμφωνα με τα trailer που έχω δει βασίζεται ολοκληρωτικά σε αυτή εδώ τη συνεργασία Johns-Frank,που πραγματικά επαναπροσδιόρισαν τον χαρακτήρα στη σημερινή του εποχή.Για εμένα μαζί με τη Justice League πάλι του Johns και τα Bat Man του Snyder η συγκεκριμένη σειρά ήταν ίσως ότι καλύτερο διάβασα από new 52(άντε και λίγο Swamp Thing&Demon Knights)και όσοι δεν την έχετε ακόμα διαβάσει,λίγο πριν δείτε την ταινία νομίζω ότι είναι μία καλή επιλογή για να γνωρίσετε καλύτερα τον χαρακτήρα.Το κόμικ κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά από τις πάντα ποιοτικές Εκδόσεις ΟΞΥ.Το κείμενο το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  12. Στις 6 Ιουλίου του 2007, η Anubis κυκλοφόρησε το Superman, χαρίζοντας έτσι στον χαρακτήρα δικό του μηνιαίο τίτλο στα Ελληνικά για πρώτη φορά μετά την διακοπή του τίτλου του Ψαρόπουλου, το 1983. . Στην αρχή δεν είχε διευκρινιστεί αν επρόκειτο για κανονικό τίτλο ή μίνι σειρά που σκοπός της ήταν να παρουσιάσει στο Ελληνικό κοινό το storyline For Tomorrow των Brian Azzarello (100 Bullets) και Jim Lee (με τον Scott Williams στα μελάνια). Από το τέταρτο τεύχος όμως ανακοινώθηκε ότι ο τίτλος θα συνεχίσει και μετά το τέλος του συγκεκριμένου storyline, καλώντας ταυτόχρονα τους αναγνώστες να προτείνουν τα storylines που θέλουν να δουν να μεταφραστούν. Πιστεύω πως σκόπιμα είχε μείνει σκόπιμα ανοικτή η πορεία του τίτλου... Και η πορεία που επιλέχθηκε τελικά, ήταν παρόμοια με αυτήν του τίτλου Batman που επίσης εξέδιδε η εταιρία, βγάζοντας ιστορίες που διαδραματίζονται ένα χρόνο μετά τα γεγονότα του αρχικού 52 και του Infinite Crisis. Το storyline Up, Up And Away (τεύχη 07-10), των Kurt Busiek, Pete Woods & Renato Guedes το οποίο παρουσιάζει έναν Superman χωρίς δυνάμεις, διαδέχτηκε το - αμφιλεγόμενο - For Tomorrow. Διάδοχος του Up, Up And Away ήταν το Back in Action, των Kurt Busiek, Fabian Nicieza & Pete Woods (τεύχη 11-17). Μετά το 17ο τεύχος (Οκτώβριος του 2008) η σειρά σταμάτησε προσωρινά για να εκδώσουν το All-Star Superman και επέστρεψε τον Απρίλιο του 2009 με το storyline Brainiac (τεύχη 18-22) σε σενάριο του Geoff Johns και σχέδιο του Gary Frank, ο οποίος έχει βασίσει τα χαρακτηριστικά του δικού του Σούπερμαν στον Christopher Reeves. Το συγκεκριμένο storyline επανεκδόθηκε 10 χρόνια αργότερα από τις εκδόσεις Οξύ. Το τελευταίο storyline που δημοσιεύτηκε ήταν το Superman Red Son (τεύχη-23-28) του Mark Millar & Dave Johnson/Kilian Plunkett (με μελάνια από τους Andrew Robinson/Walden Wong), μια Elseworlds περιπέτεια, το οποίο λόγω μεγέθους έσπασε σε έξι τεύχη από τα τρία που ήταν στην πρωτότυπη μίνι σειρά. Το τεύχος 28 (Φεβρουάριος 2010) ήταν και το τελευταίο τεύχος της σειράς, αν και υποτίθεται πως η διακοπή θα ήταν ξανά προσωρινή, αφήνοντας έτσι όσους έλπιζαν να συνεχίσουν με την δημοσίευση του πολυδιαφημιζόμενου storyline New Krypton, στα κρύα του λουτρού. Αυτά που μας έδωσαν όμως, αποτέλεσαν ένα καλό δείγμα από τις περιπέτειες του χαρακτήρα στην πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα/χιλιετίας, και αξίζει να τα ψάξει να τα βρει κανείς. Η Ελληνική έκδοση στοίχιζε αρχικά 3,50 ευρώ και περιείχε 2 ιστορίες ανά τεύχος. Ανάλογα με το μέγεθος που καταλαμβάνουν οι ιστορίες, τα τεύχη έβγαιναν με 48 ή 56 σελίδες, ενώ οι διαφημίσεις ήταν όπως συνήθως λιγοστές. Ποιοτικά βρισκόταν στα ίδια υψηλά επίπεδα στα οποία μας είχε συνηθίσει η Anubis στα πρώτα της χρόνια, επίπεδα που ήταν υψηλότερα από οποιαδήποτε Αμερικάνικη έκδοση να τονιστεί, πριν αρχίσει να κάνει "εκπτώσεις" στα τευχάκια περιπτέρου. Από το τεύχος 18 όμως και μέχρι το τέλος της σειράς, τα τεύχη έγιναν μονά με μία ιστορία και 32 σελίδες με κόστος 2,50€. Αντιστοιχίες. Το For Tomorrow είχε πρώτο-δημοσιευτεί στην Αμερική στα τεύχη 204-215 του Superman v2, ξεκινώντας από τον Απρίλιο του 2004. Το Up, Up And Away απαντάται στις σειρές - και στα τεύχη - Action Comics v1 837-840 και Superman 650-653. Το Back In Action είχε βγει στα τεύχη 841-843 του Action Comics v1. Το Brainiac είχε βγει στα τεύχη 866-870 του Action Comics v1.
×
×
  • Create New...