Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Garth Ennis'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Categories

  • Neos Kosmos
  • Articles

Calendars

  • Calendar

Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 16 results

  1. Στην μικρή πόλη Annvile στο νότιο Τέξας, ένα ακόμα ξεχασμένο σκατό στο οποίο δεν πέθανε ποτέ το πνεύμα του Αμερικανού Νότου με τις βαμβακοφυτείες και τα μαστίγια, ιερουργεί ο κήρυκας Jesse Custer. Μόνο που αυτή τη φορά, ένα βράδυ πριν την εβδομαδιαία κυριακάτικη λειτουργία, κάτι μέσα του σπάει. Καταλήγει να ντροπιάζει όλο του το ποίμνιο μέσα στο μπαρ και να καταλήγει στον δρόμο με σπασμένα μούτρα. Την επόμενη μέρα έχοντας πλέον παραδώσει τα όπλα, σέρνει την ντροπή του στην εκκλησία για να πει πράγματα που σταμάτησε καιρό να πιστεύει, αν τα πίστεψε και ποτέ. Εκείνη τη στιγμή κάτι τον χτυπάει σαν φορτηγό, μπαίνει μέσα του και εκρήγνυται, με την εκκλησία και τους 200+ παρευρισκόμενους να γίνονται φλαμπέ. Ο Custer πλέον είναι ξενιστής της Γενέσεως, ενός όντος παιδί δαίμονα και αγγέλου που κατέχει την απόλυτη δύναμη και χρειάζεται έναν άνθρωπο με ισχυρή θέληση να το καθοδηγήσει. Άγγελοι στέλνουν Αγίους με ματωμένο παρελθόν για να φέρουν το Gennesis πίσω, μυστικές θρησκευτικές οργανώσεις θέλουν τον Custer για όργανο σε σχέδια Αποκάλυψης, ο ίδιος ο Θεός εγκατέλειψε τον παράδεισο πιθανά από φόβο και ο Custer τελείως τυχαία, αποπροσανατολισμένος και με δυνάμεις που ακόμα δεν έχει ιδέα τι επεκτάσεις έχουν, συναντά στον δρόμο τον έρωτα της ζωής του μετά από χρόνια και έναν βρικόλακα. Ο ιεροκήρυκας πλέον έχει τον Λόγο, μπορεί δηλαδή να μιλήσει ως Θεός (ή και κάτι παραπάνω) και να αναγκάσει τους πάντες να κάνουν το θέλημά του. Καιρός να ξεκινήσει να βρει τον Θεό και να φέρει υπόλογο τον δημιουργό μπροστά στην δημιουργία του. Ο κακός χαμός με λίγα λόγια. Το πόνημα του Garth Ennis με οδηγό στο σχέδιο τον Steve Dillon ήταν ένα ακόμα από τα ορόσημα των κόμικ των '90s και ένας από τους τίτλους που έκαναν την vertigo θρύλο. Φαντάζομαι πως μέρος του infamy του οφείλεται σε διάφορες ριζοσπαστικές απόψεις περί θεού και θρησκείας οι οποίες αν και αρκετά δομημένες -στο πλαίσιο πάντα ενός supernatural κόμικ- σίγουρα θα στράβωσαν πολλά στόματα πριν 25 χρόνια. Έτρεξε για 66 τεύχη συν κάτι ψιλά σε spin-off και origins στην εξαετία 1995-2000. Κλασικά έχουν βγει trades, hc, collected εκδόσεις ανάλογα με τις ορέξεις του καθενός και έχει γίνει και μια σειρά την οποία είχα ξεκινήσει όταν είχε βγει και είχα παρατήσει στα 4-5 επεισόδια - τώρα που το διάβασα, θα την παρατούσα από το 2ο. Το σχέδιο του Dillon αν και δεν έχει κάποια ιδιαίτερη αρτιστική αξία ούτε κάποιο φοβερά προσωπικό στιλ, είναι λειτουργικό και φροντίζει να γεμίζει τίμια την ιστορία. Βέβαια όταν ο Ezquerra κάνει ένα fill-in για ένα τεύχος, η διαφορά μου φάνηκε έντονα και δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ πόσο θα ανέβαινε αν την σχεδίαζε άλλος. Παρόλα αυτά κάποια μονοσέλιδα του Dillon (πιθανά γιατί και ο ίδιος ασχολούνταν παραπάνω) είναι πολύ δυνατά. Αν κάτι θα μου μείνει πολύ καιρό αφού το διαβάσω, είναι τα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ εξώφυλλα του Glen Fabry, τα οποία θέλουν ένα thread από μόνα τους γιατί είναι όλα γάμησε τα, για κάδρα. Τώρα σαν ιστορία λέει αρκετά. Όπως έγραψα πριν, κύρια θεματική πέρα από το σφαξίδι, τις γκόμενες και τους τύπους με στραπατσαρισμένες μούρες (τον Arseface ήξερα ότι θα τον γουστάρω από παλιά που είχα πετύχει την φάτσα του σε ένα άρθρο που διάβασα για το συμβάν με τους Judas Priest που αποτέλεσε και έμπνευση για την δημιουργία του) είναι η οργανωμένη θρησκεία. Ο Ennis σκιαγραφεί έναν Θεό εγωκεντρικό που θέλει η ύπαρξη να τον αγαπάει παθολογικά, σε βαθμό που καταλήγει να την βλάπτει παρά να την ευλογεί, και θέλει να δει τον πλανήτη να υπάρχει σε ένα άθεο σύμπαν. Άθεο όχι με την έννοια του δεν υπάρχει Θεός αλλά με αυτήν του δεν υπάρχει πλέον Θεός. Σε μια κουβέντα εδώ, ειπώθηκε ότι η ιστορία πήρε την κατιούσα από τα μισά και μετά. Αν και σίγουρα δεν πάει τόσο τραίνο μετά το τεύχος 40 και χάνει το νεύρο της, δεν είναι πια ότι χάλασε και πολύ. Δεν είχε πολλά plot-lines οπότε τα μάζεψε σχετικά καλά με ένα φινάλε που ήταν καλούτσικο. Ήταν λίγο "εύκολο" αλλά σίγουρα όχι κακό. Γενικά είναι μια σειρά που θα μνημονεύω ως στάνταρ πρόταση σε όσους γουστάρουν supernatural και την θεωρώ καλή, σίγουρα όμως δεν θα μου μείνει στο μυαλό ως πια η σειράρα που άκουγα κατά καιρούς. Πιθανά να έχτισε τον μύθο της στο shock factor που λέμε στο άλλο θέμα, και αυτός με τα χρόνια να μειώθηκε επειδή και η σειρά μείωσε ταχύτητα (κατ'εμέ λογικό).
  2. Είναι μια προσπάθεια στον χώρο που δεν μπορείς να παραβλέψεις... Είναι μια ιδέα, στηριζόμενη σε θεμέλια ετών, αλλά πάντα σε επαναστατικά μοτίβα. To πολυθεματικό περιοδικό κόμικς Μπλεκ κυκλοφορεί για έναν χρόνο τώρα, με τον υπότιτλο "Τα Καλύτερα Κόμικς". Έχει ως απώτερο σκοπό την δημοσίευση έργων, τόσο παλαιών όσο και νέων, διεθνώς αναγνωρισμένων δημιουργών, από (σχεδόν) κάθε είδους σχολή κόμικς. Πλειάδα τίτλων αποτελούν τα περιεχόμενα όλων των τευχών, με 8 έως και 12 τίτλους ανά τεύχος, όλοι παίρνοντας τον χώρο τους, άλλοι ως guest ενώ άλλοι ως μόνιμοι (μέχρι μετά από κάποιο ικανοποιητικό αριθμό τευχών να αντικατασταθούν από κάτι άλλο, εξίσου, αν όχι περισσότερο, καλό). Μερικοί από τους μόνιμους είναι: Μπλεκ (αυτό έλειπε), Ταρζάν, Στορμ (έως το #06 έμπαινε ολόκληρη ιστορία, από το #07 κόβεται στα 2), Μάντυ Ρίλεϋ (εξαίρεση το 7ο τεύχος), Φάντομ (, Δικαστής Ντρεντ, και το Παιδί Πάνθηρας. Guest ήρωες έχουμε: Κόρτο Μαλτέζε (#01), Λ-Ο: Πήγασος 4-Ω (#01-03), Γιορ (#01 & #07), Ο Ίσκιος (#03), Μισέλ Βαγιάν (#04-05), Τζόνι Ρεντ (#05-12), Γουίντς (#06-09), Ποπάϋ (#07-08), Κοκομπίλ (#08-...) κα Η βασική ομάδα του περιοδικού έχει αλλάξει δύο φορές σκυτάλη, από το ντουέτο Ανεμοδουράς-Ταρλαντέζος στους Ανεμοδουράς-Τομπαλίδης. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς έχει και τον εκδοτικό Μικρός Ήρως, συνεχίζοντας (και διευρύνοντας) το έργο του παππού και του θείου του, ενώ και ο Λευτέρης Ταρλαντέζος και ο Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι μεγάλοι γνώστες του χώρου, και έχουν ένα πλούσιο παρελθόν στο αντικείμενο των κόμικς... Με 164 σελίδες, όμορφο στήσιμο (από το #03 ειδικά έφτιαξε ιδιαίτερα), πολύ καλό χαρτί, εξαιρετική εκτύπωση, και όλα αυτά στην (απολύτως) λογική τιμή των 5, 90! Μπορεί να βρεθεί σε επιλεγμένα περίπτερα, σε βιβλιοπωλεία και κομιξάδικα πανελλαδικά... Μέχρι το Δεκέμβριο του 20 αριθμεί 8 τεύχη. Μια έκδοση που ξεχειλίζει μεράκι, αγάπη και σεβασμό για την 9η τέχνη... Και έχει σίγουρα πολλά ακόμα να δώσει! O προβληματισμός που φέρει η έκδοση όσον αφορά τον ρετρό χαρακτήρα ή ακόμα και τη στρατηγική της δημοσίευσης αποκλειστικά παλιών έργων, εύκολα εξαλείφεται, χάρη στη μοντέρνα αισθητική του, στους νέους τίτλους που περιλαμβάνει (παράδειγμα ο Λάργκο Γουίντς που δεν είχε συμπεριληφθεί σε κανένα ελληνικό έντυπο έως και σήμερα) ή σε reboots ή νέες συνέχειες παλαιότερων διάσημων δημιουργιών (παραδείγματα είναι ο Μισέλ Βαγιάν και ο Τζόνι Ρεντ), ενώ η παρουσίαση Ελλήνων καλλιτεχνών, η πυκνή αρθρογραφία γύρω από τα κόμικς και την επικαιρότητα στην γενικότερη ποπ κουλτούρα, δείχνει μια τάση αποφυγής επικόλλησης μιας ετικέτας, και αποτελεί απόδειξη πως το Μπλέκ ακόμα πειραματίζεται και θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα. Κείμενό μου στην έκδοση
  3. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 08-04-2011 Η Επαγγελματίας, ή απλά η δικαιολογία του Γκαρθ Ένις για να ειρωνευτεί τους αρχετυπικούς ηπερήρωες, βάζοντας μια βρομόστομη πόρνη με μωρό να αποκτά δυνάμεις από έναν "βαρεμένο" εξωγήινο και να γίνεται το νεότερο μέλος της υπερηρωικής ομάδας της πόλης της, οι οποίοι αποτελούνται από αντιστοιχίες της Justice League. Ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός, μιας και ξεκάθαρα δεν τις ταιριάζει και δεν γουστάρει αυτή τη ζωή, ενώ τα μέλη της ομάδας δεν έχουν συνηθίσει σε ένα τέτοιο "χύμα" άτομο, και δίνει την δυνατότητα στον Ένις στο να καυτηριάσει την ίδια την ύπαρξη των ηπερηρώων και το μοτίβο αγαθοεργίας και της αναγκαιότητας τους. Το αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό, αλλά συνάμα είναι σχετικά αναμενόμενο, ιδίως σε όσους έχουν διαβάσει Ένις έστω και μια φορά, αλλά το ανεβάζει το όμορφο και εκφραστικό και ελαφρώς καρτουνίστικο σχέδιο της Κόνερ, η οποία δεν πάει πίσω στην απόδοση καφρίλας και η ίδια. Όσοι σκέφτεστε να το διαβάσετε στα Αγγλικά, θα πρότεινα να ρίξετε μια ματιά στην Ελληνική έκδοση πρώτα, μιας και το βρισίδι που έχει είναι μπόλικο και πιστεύω θα το εκτιμήσετε παραπάνω αποδομένο στην γλώσσα μας. Γενικά η έκδοση της Comicworld είναι αρκετά καλή, με μόνιμο παράπονο - για τις εκδόσεις των αμερικάνικων σειρών της τουλάχιστον - να είναι η πολύ σφικτή ράχη και το χαρτόνι του εξώφυλλου που δεν είναι κάτι ιδιαίτερο. Δεν έχω πετύχει αντίτυπο σε καμιά σειρά τους που να μην έχει κάποιου είδους χαρακιάς. Η έκδοση συμπληρώνεται από τα παρασκήνια της δημιουργίας του κόμικ και προσχέδια της Κόνερ με σχολιασμό της για το τι σημαίνει το καθένα, ενώ ουσιαστικά το άλμπουμ περιλαμβάνει δύο ιστορίες, την κεντρική αλλά και μια δευτερεύουσα που λαμβάνει χώρα ενδιάμεσα της κεντρικής.
  4. 12 χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα που έκλεισαν την αρχική σειρά, o Hughie και η Annie ζουν ευτυχισμένοι μαζί στην Σκωτία και προετοιμάζουν τον γάμο τους. Ο hughie ομως κρύβει μέσα του πολύ πόνο, και το γεγονός ότι λαμβάνει στο ταχυδρομείο το ημερολόγιο του Butcher, κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Μέσα από την ανάγνωση αυτού του ημερολογίου, ο Hughie θα γνωρίσει καλύτερα ποια ακριβώς ήταν η γυναίκα του Butcher, και πως, μετά το χαμό της, καταστράφηκε και ξαναδημιουργήθηκε η προσωπικότητα και ψυχοσύνθεση του. Και ίσως, μέσα από αυτό το καταθλιπτικό ταξίδι στο οποίο τον παρασέρνουν οι σελίδες του ημερολογίου, μπορεί να βρει ο Hughie την ψυχική ηρεμία που θα του επιτρέψει να κάνει το τελικό βήμα προς την πραγματική ευτυχία. Ας ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή. Ο Garth Ennis, δυστυχώς, φαίνεται ότι έχει ήδη γράψει τις καλύτερες του ιστορίες. Τα τελευταία (αρκετά) χρόνια αναλώνεται σε μέτριες δουλειές, ή λίγες καλύτερες, οι οποίες όμως δεν έχουν αυτό το "κάτι" για να μπορείς να πεις ότι είναι πραγματικά πολύ καλές. Η εξήγηση που δίνω εγώ είναι το shock-value που συνηθίζει να χρησιμοποιεί, όσο "φρέσκο" και πρωτοποριακό ήταν τη δεκαετία του 90, πλέον δεν εντυπωσιάζει ούτε καινοτομεί. Λέγοντας αυτό, και χρησιμοποιώντας τα λόγια του @kwtsos, ο Ennis γράφει πολύ καλά love-stories. Όχι δακρύβρεχτα και soapy, αλλά εσωτερικά, όχι απαραίτητα μεταξύ ανθρώπων αλλά και μεταξύ καταστάσεων, προβλημάτων και συναισθημάτων. Και αν προσεγγίσεις με αυτό το τρόπο το Dear Becky, και αν (υποχρεωτικά) είσαι φαν της αρχικής σειράς, τότε θα βρεις πράγματα να πάρεις από αυτά τα 8 τεύχη που βγήκαν πέρισυ και κλείνουν (οριστικά;) το saga. Και όλα αυτά, για να είμαι ειλικρινής, επειδή αυτό το mini-series δεν είναι κάτι άλλο από ένα money-grab, γραμμένο για να κεφαλοποιήσει την μεγάλη επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς. Με μοναδικό σκοπό να "καθαρίσει" τον Butcher από τελικά του εγκλήματα, δίνοντας του ένα "δίκαιο" λόγο και μια αιτία πίσω από την ηθική του κατάπτωση. Και παρόλο που αυτό είναι πλήρως αχρείαστο, και ακριβώς επειδή ο Ennis είναι καλός συγγραφέας, καταφέρνει να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ιστορία η οποία σε αγγίζει, αν την αφήσεις βέβαια. Διότι πέρα από το κεντρικό δράμα, οι υπόλοιπες (πολλές) σελίδες αναλώνονται σε κάποια b-plots αδιάφορα και ανούσια και στην παράθεση των απόψεων του συγγραφέα για κάποια δεινά των σημερινών κοινωνιών, τα οποία όσο καλά και "άγια" αν είναι, δεν κολλάνε στη γενικότερη ιστορία και δίνονται με (κακώς εννοούμενο) διδακτικό και κατηχητικό τρόπο. Για τον σχεδιαστή Russ Braun, δεν έχω να γράψω πολλά. Έχοντας αντικαταστήσει τον Darick Robertson (σχεδιαστή της αρχικής σειράς) για κάποια τεύχη, φάνηκε σαν λογική επιλογή αφού εκείνος δεν μπορούσε. Και πράγματι είναι πιστός στην "οπτική" λογική του πρωτοτύπου, αν και μη διαθέτοντας την δυνατότητα στα μελάνια του προκατόχου του, το αποτέλεσμα είναι σχετικά απλοϊκό, περισσότερο φωτεινό και glossy από ότι θα έπρεπε. Τουλάχιστον ο Robertson έκανε τα εξώφυλλα. Όπως προείπα, 8 τευχάκια συνολικά, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα trade από την Dynamite. Για τους φανς και μόνο της αρχικής σειράς. Αυτοί και οι φανς του Ennis γενικότερα θα βρουν κάτι πολύ γνωστό και οικείο και θα περάσουν καλά. Οι υπόλοιποι; Αμφιβάλλω.
  5. Spider-Man’s Tangled Web Τελείωσα πριν λίγο καιρό την σειρά Spider-Man’s Tangled Web, που είχε κυκλοφορήσει σε 22 τεύχη από το 2001 έως το 2003. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ανθολογία που εστιάζει σε διάφορους χαρακτήρες (πολλές φορές δευτερο-τριτοκλασάτους) από τον κόσμο του Spider-Man με τον ίδιο να εμφανίζεται πολύ λίγο έως ελάχιστα! Και όταν λέμε ελάχιστα, μπορεί απλά να αναφέρεται σε ένα καρέ στο τέλος π.χ. ενός τεύχους. Οι περισσότερες ιστορίες είναι αυτόνομες σε ένα τεύχος, με λίγες να απλώνονται σε 2 ή 3 και οι δημιουργοί αλλάζουν επίσης συνέχεια. Και μιλάμε για πραγματικά ξεχωριστούς και ταλαντούχους δημιουργούς, όπως τον Garth Ennis, τους Greg Rucka – Eduardo Risso, τον Darwyn Cook, τον Sean Phillips και άλλους. Η σειρά μπορεί να ξενίσει κάποιον που περιμένει να διαβάσει καθαρόαιμες υπερηρωϊκές ιστορίες, αλλά εγώ πραγματικά απόλαυσα τις περισσότερες – πού αλλού μπορείτε να βρείτε ένα ολόκληρο τεύχος με τους εχθρούς του Spider-Man να τα πίνουν σε ένα μπαρ συζητώντας για γκομενικά και άλλα; Και στο σχέδιο, συναντάμε πολύ μεγάλη ποικιλία στο στυλ και την τεχνοτροπία! Να το διαβάσετε! Έχει βγει και σε omnibus
  6. Hellblazer To πρώτο τεύχος HellBlazer Στα γενικά To 1988 έμελλε να είναι μια πολύ σημαντική χρονιά για τα κόμικς και συγκεκριμένα για τα κόμικ φαντασίας και τρόμου. Έχοντας κλέψει τις εντυπώσεις τρία χρόνια πριν στο τεύχος Swamp Thing #37 του Άλαν Μουρ, ο χαρακτήρας John Constantine επρόκειτο να αποκτήσει την δική του σειρά κόμικ ή οποία αρχικά είχε τον τίτλο Hellraiser. Στην πορεία αυτό το όνομα εγκαταλείφθηκε προκειμένου να αποφευχθούν συγκρίσεις με το ομώνυμο φιλμ (ναι αυτό με τον τύπο που μοιάζει με άσπρο μαξιλαράκι για βελόνες), επομένως το περιοδικό πήρε τον τίτλο Hellblazer, που καθιέρωσε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες και προσεκτικά ψυχογραφημένος χαρακτήρες που έχουμε δει ποτέ. Αν και η δημιουργία του χαρακτήρα πιστώνεται στον Άλαν Μουρ τα άτομα που λάξευσαν την προσωπικότητα του ήταν μια πληθώρα καλλιτεχνών, όπως οι Ennis, Milligan, Azzarello, Gaiman, Morrison και πολλοί πολλοί άλλοι. Ένας μάγος αλλιώτικος από τους άλλους Το Hellblazer είναι ένα κόμικ σκοτεινής μαγείας και υπερφυσικού τρόμου, που κατά κύριο λόγο λαμβάνει χώρα στο ομιχλώδες και μουντό Λίβερπουλ. Ο πρωταγωνιστής μας, ο John Constantine είναι ένας χαρακτήρας με σκοτεινό παρελθόν, που νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και δεν διστάζει να θυσιάσει ακόμα και τους καλύτερους του φίλους για να πάρει αυτό που θέλει. Στην καθισιά του καπνίζει τουλάχιστον 30 τσιγάρα τη μέρα κάτι που τον έχει βάλει και σε κάτι μικροπροβληματάκια ενώ θεωρείται και ένας από τους ισχυρότερους ζωντανούς μάγους του κόσμου μας. Υπάρχουν κάποιες guest εμφανίσεις άλλων χαρακτήρων της DC όπως η Zatanna και το Swamp Thing, αλλά η πλοκή των ιστοριών βασίζεται κυρίως στους εσωτερικούς δαίμονες του χαρακτήρα και στις εξωφρενικές περιπέτειες που μπλέκει. Αν και κατέχει αρκετές αποκρυφιστικές δυνάμεις, αυτό που κάνει τον Constantine ξεχωριστό είναι η ικανότητα του να χρησιμοποιεί περίτεχνα το μυαλό του, χειρίζοντας ανθρώπους και δαίμονες σαν να είναι πιόνια σε μια σκακιέρα. Πολλές φορές, η έκβαση των ιστοριών δεν είναι χαρούμενη, ούτε για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή αλλά ούτε και για τα άτομα του κύκλου του. Η εξωτερική εμφάνιση του είναι εμπνευσμένη από τον τραγουδιστή Sing, ενώ ο Constantine προσδιορίζεται σαν bisexual. Η δημοτικότητα του χαρακτήρα ήταν τέτοια, που κατάφερε να μεταπηδήσει στο επίσημο σύμπαν της DC το 2011 μέσω των σελίδων του περιοδικού Justice League Dark, που είχε αναλάβει ο Jeff Lemire με τον Mikel Janin. To πρώτο τεύχος Justice League Dark που έκανε την επίσημη μετάβαση του Constantine στο σύμπαν της DC Τα πρώτα χρόνια από τον Jamie Delano Ο πρώτος από τους ταλαντούχος συγγραφείς που ανέλαβε να εξιστορήσει τις προσωπικές περιπέτειες του Constantine ήταν ο Jamie Delano. Ο Delano μας εισήγαγε τους βασικούς χαρακτήρες στον κόσμο του Constantine, όπως τον πιστό του φίλο τον ταξιτζή Chas ενώ σκάλισε λίγο και το παρελθόν του, αποκαλύπτοντας τραυματικές καταστάσεις που στοίχειωναν τον χαρακτήρα, όπως το μοιραίο περιστατικό στο Newcastle, με έναν εξορκισμό που ο νεαρός John δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας. Ο Delano μέσα από τις σελίδες του δεν παρέλειψε να αγγίξει κάποια πολιτικά θέματα που ταλάνιζαν την Αγγλία εκείνη την περίοδο, ενώ κατάφερε να παραδώσει ένα αρκετά προσγειωμένο run, στο οποίο προσέδωσε μια γήινη προσέγγιση στα ζητήματα που ανέλυε, χωρίς να μεταβάλλεται η ουσία μόνο στην υπερφυσική περιπέτεια. Επιπλέον, οι πανκ επιρροές της καθημερινότητας του αλλά και η πολιτική αστάθεια με την Μάργκαρετ Θάτσες είναι έκδηλες στις ιστορίες του. Κάποιες από τις σημαντικότερες ιστορίες του είναι: Original Sins The Devil You Know O Garth Ennis O Preacher πριν τον Preacher Μετά τον Delano, τα ηνία της σειράς ανέλαβε ο Garth Ennis, που κατά τη γνώμη μου έκανε και το καλύτερο run σε ολόκληρο το Hellblazer. O Ennis έβαλε στο μικροσκόπιο τις σχέσεις του Constantine με τα άτομα που βρίσκονταν γύρω του, ενώ ασχολήθηκε περισσότερο με τα θρησκευτικά ζητήματα που ο Delano είχε επιλέξει να αφήσει λίγο σε μια απόσταση. Γενικότερα, μέσω των ιστοριών του Ennis αποδήμησε τον χαρακτήρα και έφτασε πολλές φορές στο σημείο να τον κάνει να υποφέρει τόσο σωματικά, αλλά και ψυχολογικά. Επιπλέον, ο Ennis δεν δίστασε να θίξει ζητήματα ρατσισμού και θρησκευτικού φανατισμού. Κάποιες από τις σημαντικότερες ιστορίες του είναι οι: Dangerous Habits Fear and Loathing Damnation's Flame To Dangerous Habits, είναι για πολλούς η καλύτερη ιστορία του Hellblazer O Ellis, o Azzarello και οι ομοφοβικές αντιδράσεις Μετά από ένα τίμιο, αλλά συγκριτικά αρκετά πιο αδύναμο run από τον Paul Jenkins, o Warren Ellis ανέλαβε το 1999 να συνεχίσει να μας εξιστορείται τις περιπέτειες του παμπόνηρου μάγου. Ωστόσο, ο Ellis δεν έμελλε να μείνει πολύ στη θέση του writer, καθώς η DC αρνήθηκε να δημοσιεύσει την ιστορία του με τίτλο "Shoot", που πραγματευόταν ένα μαζικό φονικό σε ένα σχολείο. Πάντως, το σύντομο run του που ξεκίνησε με την ιστορία "Haunted", έδειχνε πολλά υποσχόμενο μιας και προσπάθησε να τονίσει την φύση του ντετέκτιβ του χαρακτήρα, που αναλάμβανε να ερευνήσει μια δολοφονία. Μετά την αποχώρηση του Ellis, την σκυτάλη ανέλαβε ο Azzarello για 30 περίπου τεύχη μέχρι το 2002. Το run του, αν και επίσης ικανοποιητικό, δεν πρόσφερε τις μεγάλες στιγμές που είχαμε δει από μεγάλους συγγραφείς, ενώ υπήρξε μια σχετική δυσαρέσκεια για την επιλογή να παρουσιαστεί η ομοφυλοφική πλευρά του χαρακτήρα. Η απεικόνιση του νεοναζισμού και του φαινόμενου του βιασμού στις φυλακές, ξεσήκωσε επίσης αντιδράσεις. Η νεότερη περίοδος: 2002-2011 Στη διάρκεια των επόμενων χρόνων υπήρξαν αρκετοί ακόμα writers που ανέλαβαν τη συγγραφή του Hellblazer. Ο Mike Carey επιχείρησε να επιστρέψει τον χαρακτήρα στις ρίζες του, με τις περισσότερες ιστορίες να διαδραματίζονται και πάλι στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Λίβερπουλ. O Carey ήταν ο πρώτος συγγραφέας από το Liverpool που έγραφε για έναν χαρακτήρα που επίσης προερχόταν από το Liverpool. Η χρήση της μαγείας είναι πιο έντονη στις ιστορίες του. Έπειτα, τον τίτλο συνέχισαν να γράφουν οι Dina, Diggle, Milligan με τον τελευταίο να αναλαμβάνει και το τελευταίο τεύχος της σειράς που εκδόθηκε το 2011. O Keanu Reeves σαν John Constantine Κληρονομία Αν και το Hellblazer δεν έκανε ποτέ τις υψηλές πωλήσεις άλλων τίτλων, η πορεία του χαρακτηρίστηκε ως σταθερή. Τα 300 τεύχη του Hellblazer θα αφήσουν για πάντα το στίγμα τους στην ιστορία του σύγχρονου κομικ, ενώ ο χαρακτήρας John Constantine ήταν τόσο πετυχημένος που κατάφερε να σπάσει τα όρια της ένατης τέχνης και να αποδοθεί από τον Keanu Reeves στην ταινία Constantine αλλά και στην ομώνυμη σειρά με τον Matt Ryan στο ρόλο. Έκτοτε, έχουν γίνει πολλές εμφανίσεις του και σε βιντεοπαιχνίδια αλλά και ταινίες/σειρές κινουμένων σχεδίων.
  7. Η ΤΚΟ Studios είναι μια νέα εκδοτική εταιρεία για κόμικς, η οποία λειτουργεί με ένα εντελώς πρωτόγνωρο σύστημα: καταρχάς διανείμει τα κόμικς της μόνη της και μέσω του Amazon, που σημαίνει ότι δεν θα είναι εύκολο να βρεθούν σε μη εξειδικευμένα κομιξάδικα. Δεύτερον, εστιάζεται (για την ώρα, τουλάχιστον) σε μίνι σειρές και δεν κυκλοφορεί ένα τεύχος το μήνα, αλλά τα δίνει στην αγορά όλα μαζί, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του τόμου (TPB), αλλά και σε ψηφιακή μορφή (συνήθως, το πρώτο τεύχος κάθε σειράς δίδεται για δωρεάν κατέβασμα). Οι εκδόσεις των τόμων είναι εξαιρετικές (για τα τεύχη δεν έχω άποψη): είναι σαφώς μεγαλύτεροι σε μέγεθος από το συνηθισμένο, κάτι που αναδεικνύει το σχέδιο και τυπωμένοι σε πολύ ωραίο, σκληρό χαρτί. Τρίτον και σημαντικότερο όλων, έχει "αγκαζάρει" κάποια γερά ονόματα, αλλά και κάποια νέα ταλέντα, που όλοι θα φτιάξουν πρωτότυπες ιστορίες. Η ναυαρχίδα λοιπόν της πρώτης φουρνιάς των κόμικς της ΤΚΟ, είναι το παρόν κόμικ. Και είναι η ναυαρχίδα, λόγω των ονομάτων των συντελεστών, αφού έχουμε τρία πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου. Ο συγγραφέας Garth Ennis είναι από τους πλέον γνωστούς του χώρου, ακόμη και όσοι δεν πολυασχολούνται με τα κόμικς, το Preacher σίγουρα θα το έχουν ακουστά. Ο σχεδιαστής Steve Epting είναι επίσης ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές των αμερικανικών κόμικς, υπερηρωικών και μη, γνωστός κυρίως από το "The Death of Captain America" σε σενάριο του επίσης κορυφαίου Ed Brubaker. Το τρίτο μεγάλο όνομα, λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό λόγω ειδικότητας, είναι η κολορίστρια Elizabeth Breitweiser, μια από τις καλύτερες στο χώρο των κόμικς, κατά τη γνώμη μου, που έχει κάνει τους χρωματισμούς σε πολλά, εξαιρετικά κόμικς των τελευταίων ετών. Οι Epting και Breitweiser συνεργάστηκαν πριν από τρία περίπου χρόνια με τον Ed Brubaker στο αρκετά καλό κατασκοπευτικό κόμικ Velvet. Η ιστορία αφορά τις μάχες στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ και πιο συγκεκριμένα τις προσπάθειες των Σοβιετικών να αναχαιτίσουν με κάθε τρόπο την γερμανική επέλαση επιστρατεύοντας ακόμα και γυναίκες σε ρόλο ελεύθερου σκοπευτή εναντίον του εχθρού (σημειώνω εδώ ότι ο Ένις ασχολείται πολύ με το συγκεκριμένο πόλεμο και μάλιστα έχει υπογράψει και κάποιες, νέες περιπέτειες του θρυλικού στην Ελλάδα Johnny Red, οι οποίες εκδίδονται στη χώρα μας στο περιοδικό Μπλεκ). Μια από αυτές, και μάλιστα η καλύτερη, είναι η Σάρα και το κόμικ αφηγείται κάποιες από τις εμπειρίες της στον πόλεμο. Τεχνικά, ο Ένις, αξιοποιώντας συνεργάτες του Μπρουμπέικερ, φαίνεται με μια πρόχειρη ανάγνωση, να προσπαθεί να μιμηθεί λίγο και το συγγραφικό του στιλ με συνεχείς εσωτερικούς μονολόγους, που επεξηγούν την ψυχική διάθεση και κάποιες από τις πράξεις των ηρώων. Αυτή η επιλογή είναι φυσικά αναπόφευκτη σε μεγάλο βαθμό, επειδή υπαγορεύεται από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πολεμούν οι ηρωίδες. Σε αντίθεση με τον Μπρουμπέικερ όμως, αποφεύγει τις πολλές επεξηγήσεις και το λογοτεχνικό στιλ. Κρατά την αφήγηση λιτή και στρωτή και την μετακινεί μέσα στο χρόνο, για να διαφωτίσει τις πράξεις των ηρωίδων. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και με μια πιο προσεκτική ανάγνωση, ορισμένοι από αυτούς αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται στην αρχή. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες της πλοκής, επειδή δεν θα ήταν σωστό να αποκαλυφθούν κάποια πράγματα, που ο Ένις φροντίζει να μείνουν κρυφά έως το τέλος, εξάλλου η δράση είναι αποσπασματική, κάνει συνεχώς χρονικά άλματα και είναι κυρίως ψυχολογική. Το κύριο θέμα του κόμικ είναι τελικά τι εννοούμε ως πατρίδα και ως συμπατριώτες και γιατί πολεμάμε. Είναι πράγματι εντυπωσιακό, ότι οι αποδεκατισμένοι από τη σταλινική τρομοκρατία Σοβιετικοί συσπειρώθηκαν γύρω από το πρόσωπο του Στάλιν, προφανώς επειδή η άλλη επιλογή ήταν απείρως χειρότερη. Τουλάχιστον ο Στάλιν, ήθελε να τους καθυποτάξει, ενώ ο Χίτλερ δεν θα είχε απολύτως κανένα πρόβλημα να εξολοθρεύσει τους Ρώσους σχεδόν έναν προς ένα, κάτι που τα στρατεύματά του έκαναν με μεγάλη επιτυχία, όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία, επιδιδόμενα σε ένα όργιο φρικιαστικής βίας. Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα, λοιπόν, και ευρισκόμενοι ανάμεσα στη χιτλερική σφύρα και το σταλινικό άκμονα, οι Ρώσοι επέλεξαν τον δεύτερο που στο κάτω-κάτω της γραφής, ήταν ένας από αυτούς. Και μάλιστα, τον επέλεξαν, πολεμώντας λυσσαλέα, ακόμα κι αν πολλοί από αυτούς είχαν θύματα από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι όταν είσαι μεταξύ σφύρας και άκμονος, είναι το σφυρί που σε χτυπάει και μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Ναζί χτυπούσαν ανελέητα. Η πίστη στη μητέρα - πατρίδα, αλλά και οι ασύλληπτες ναζιστικές θηριωδίες κινητοποίησαν τους Ρώσους και τους έδωσαν τελικά τη νίκη, παρά τις τεράστιες απώλειες και παρά το φόβο που είχαν πολλοί για το σταλινικό καθεστώς. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρω ότι υπάρχει μια πτυχή του σεναρίου, που ίσως εξοργίσει ορισμένους, αλλά, όπως έγραψα πιο πριν, δεν θα ήθελα να αποκαλύψω λεπτομέρειες της πλοκής. Ο πόλεμος όμως είναι σφαγείο και το αναπόδραστο του θανάτου στοιχειώνει τις πράξεις των στρατιωτών. Σε έναν πόλεμο όλοι, ανεξαρτήτως των ιδανικών τους και το λόγων για τους οποίους πολεμούν, ζουν με δανεικό χρόνο και όταν αυτός εκπνεύσει, εκπνέουν οριστικά και εκείνοι. Για αυτό, ο σωστός στρατιώτης είναι πάντα ψυχολογικά προετοιμασμένος, ότι μπορεί να σκοτωθεί από ώρα σε ώρα: εξάλλου, η έννοια του καθήκοντος, του ηρωισμού, της πατρίδας και της δικαιοσύνης, δεν αρκούν για να προστατεύσουν κανένα γενναίο και κανέναν αθώο. Δεν υπάρχει καμία δικαιοσύνη και καμία λύτρωση στον πόλεμο, μόνο η τύχη κυβερνά τις πράξεις των μαχητών. Και το χειρότερο όλων: ο πόλεμος δεν είναι κόλαση, μόνο επειδή είναι σφαγή, είναι κόλαση, επειδή στερεί από τους ανθρώπους όλες τις επιλογές τους. Από όλους τους στρατιώτες, ο ρόλος του ελεύθερου σκοπευτή είναι ίσως ο πιο ιδιόρρυθμος. Μόνη, χωρίς να περιμένει καμία βοήθεια από κανέναν, η Σάρα πρέπει να υπολογίσει με απόλυτη ακρίβεια τη μία και μοναδική βολή που θα έχει στη διάθεσή της. Κατά κάποιο τρόπο, είναι μόνη απέναντι σε όλο τον εχθρικό στρατό, όπως και όλες οι συντρόφισσές της. Μόνη, απέναντι στον πιθανό θάνατο. Μόνη, χωρίς καν τις σκέψεις της και τις φοβίες της, γιατί το μυαλό πρέπει να είναι καθαρό για τη βολή. Μόνη, χωρίς καν την πολυτέλεια του να έχει τον ίδιο της τον εαυτό στήριγμα. Όταν διαβάσετε το κόμικ μέχρι και την τελευταία σελίδα, θα καταλάβετε ότι οι τέσσερις προηγούμενες παράγραφοι έχουν πολύ συγκεκριμένο νόημα και δεν είναι παραλήρημα δικό μου. ?? Ο Έπτινγκ κάνει εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο. Το βάθος πεδίου στις πολλές σκηνές που διαδραματίζονται σε ανοιχτό χώρο είναι εντυπωσιακό και δίνει το απαραίτητο αίσθημα απόστασης (σωματικής και ψυχολογικής), οι σκηνές σε κλειστό χώρο δίνουν την απαραίτητη αίσθηση στριμώγματος, ερχόμενες έτσι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, οι ηρωίδες και οι ήρωες είναι πολύ καλά σχεδιασμένοι, αφού ο σχεδιαστής έχει συλλάβει όλες τις ψυχικές διαθέσεις τους, που είναι απαραίτητες, για να καταλάβουμε αυτά που χρειάζεται και κυρίως αυτά που το σενάριο αφήνει ηθελημένα ασαφή. Επιπλέον, σε συνεννόηση προφανώς με τον Ένις, αποφεύγει κάθε φρικιαστική λεπτομέρεια του πολέμου. Δεν χρειάζεται πάντα να δείξεις το θάνατο, ούτε κουβάδες αίματος, για να κάνεις εντύπωση, παρά αρκεί η επίδραση του θανάτου σε όσους επέζησαν και λίγες πιτσιλιές αίμα, για να δοθεί ένα μεγάλο δραματουργικό αποτέλεσμα. Αλλά και η Μπρέιτγουέιζερ μεγαλουργεί με τους χρωματισμούς της, σίγουρα το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτούς. Οι εσωτερικές σκηνές έχουν - και σωστά - μια κλειστοφοβική αίσθηση, ενώ οι σκηνές στην ύπαιθρο κυριαρχούνται από αποχρώσεις του λευκού σε σημείο, όπου αισθάνεσαι το χιόνι. Κάθε χρωματική αντίστιξη, κάθε σκιά, έχει τη σημασία της και διαδραματίζει κάποιο ρόλο στην πλοκή. Ελπίζω να έψησα κόσμο να διαβάσει αυτό το αξιόλογο κόμικ και προσωπικά περιμένω να διαβάσω κι άλλα πράγματα από την ΤΚΟ. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  8. Ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος βρίσκεται στους τελευταίους του μήνες, αλλά αυτό δεν το έχουν καταλάβει ακόμα οι πιλότοι της Βασιλικής Αεροπορίας (RAF) της Μεγάλης Βρετανίας. Οι μάχες τους με τους Γερμανούς αντιπάλους τους είναι συνεχείς και οι απώλειες σε έμψυχο υλικό και αεροπλάνα ολοένα και μεγαλώνουν. Σε αυτό το περιβάλλον ο Jamie McKenzie, αεροπόρος με πολλές και παράτολμες αποστολές στο ιστορικό του, καταφτάνει σε μια μοίρα Mosquito (διθέσια δικινητήρια καταδιωκτικά/βομβαρδιστικά) με τις χειρότερες συνθήκες, προκαλώντας την απώλεια ενός αεροσκάφους και τον τραυματισμό ενός συναδέλφου του. Αυτό προκαλεί την αντιπάθεια του προϊσταμένου του αρχηγού της μοίρας του, ο οποίος τον υποτιμά, φλερτάρει τη γυναίκα του και του αναθέτει τον πλεον ανεπιθύμητο πλοηγό ως συγκυβερνήτη του. Καθώς οι πολεμικές αποστολές γίνονται όλο και πιο συχνές, και λαμβάνουν χώρα πάνω από τα απόκοσμα φιορδ της Νορβηγίας, ο ΜcKenzie πέφτει σε κατάθλιψη και αυτολύπηση, μέχρι που η γνωριμία του με πιλότους που έχουν επιζήσει από παλιότερες αποστολές και η ίδια η του η γυναίκα θα καταφέρουν να αλλάξουν την προσωπική του οπτική και την θεώρηση του για τον πόλεμο, το παρόν και το μέλλον. Ο Garth Ennis ( Preacher, Hellblazer, The Boys κ.α. ) είναι ίσως ο μόνος ο οποίος ασχολείται σταθερά με τα πολεμικά κόμικς, βαθιά επηρρεασμένος από όσα αντίστοιχα κόμικς διάβαζε μικρός ( Commando, Battle κ.α. ). Με εξειδίκευση στην περίοδο του B' Παγκοσμίου Πολέμου, γράφει εδώ άλλη μια ανθρώπινη ιστορία, διανθισμένη από τις ακραίες καταστάσεις που αλλάζουν τον ψυχισμό σε τέτοιες πρωτόγνωρες συνθήκες. Και αν δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, ούτε με τη κεντρική ιδέα, ούτε με τους διαλόγους και τις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών, τα προσεγγίζει όλα με μια "ευγένεια", που θα εκπλήξει αυτούς που έχουν διαβάσει μόνο τους γνωστούς, γεμάτους gore και splatter, τίτλους του. Αγγίζει θέματα όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η πάλη των τάξεων και των ιδεολογιών, αλλά ο σχολιασμός τους και - πόσο μάλλον - το να πάρει κάποιο μέρος σε αυτά, δεν είναι ο σκοπός του. Πιο πολύ θέλει να φτιάξει μια feelgood πολεμική περιπέτεια, η οποία αγγίζει κυρίως τους Βρετανούς που διαβάζουν τέτοιες εδώ και 50+ χρόνια, αλλά επειδή είναι καλός στην τέχνη του, την τοποθετεί σε αληθοφανείς βάσεις και σε σωστά και δίκαια στερεωμένα όρια. Μολύβια και μελάνια κάνει ο Keith Burns, με τον οποίο συνεργάστηκε στο Johnny Red που διαβάσαμε στις σελίδες του Μπλεκ, αλλά και στο War Stories, στο οποίο βρίσκεται ουσιαστικά η prequel/origin ιστορία του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα Jamie McKenzie. Πολύ καλός στις απεικονίσεις των αεροπλάνων και των μαχών, λιγότερο καλός στα πρόσωπα, σου βγάζει μια old-school αίσθηση, με γεμάτα καρέ, με κοντινά στα αεροπλάνα και ατις αερομαχίες. Πρέπει να είναι τα μεγαλύτερα σχεδιασμένα αεροπλάνα που έχω δει ποτέ σε κόμικ, με συχνά ολοσέλιδα και δισέλιδα splash, τα οποία μεταφέρουν και μεταδίδουν άμεσα τη δράση και τον κίνδυνο. Ο χρωματισμός, ελφρύς και αρκετά ανοιχτός, αναδεικνύει το σχέδιο, και κινείται σε διάφορους τόνους των γκρι και γαλάζιου. Στο έδαφος μας τα χαλάει λίγο, όχι απαραίτητα κακός, αλλά αρκετά διεκπεραιωτικός. Βγήκαν 6 συνολικά τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν ανά 3 σε 2 σκληρόδετους τόμους, και ακολούθως σε έναν μεγαλύτερο τόμο, τον οποίο και διάβασα. Δεν μπορώ εύκολα να το προτείνω, ίσως μόνο προς τους λάτρεις του είδους ή/και του συγγραφέα. Δεν θα μετανιώσετε πάντως μια ανάγνωση, μια ιστορία ανθρωπίνων προβληματισμών εν μέσω μιας κατάστασης που εξαγριώνει ήθη και συνειδήσεις.
  9. H Jennifer Blood είναι μια φιλήσυχη μητέρα, μια απλή νοικοκυρά. Δεν έχει τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό, εκτός του ότι το βράδυ μεταμορφώνεται σε μια δολοφόνο! Η Jennifer Blute, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, είναι η κόρη ενός μεγαλομαφιόζου, ο οποίος ήταν ο φόβος και ο τρόμος όλων. Μέχρι όμως που τα αδέλφια του στραφήκαν εναντίον του και τον σκότωσαν μαζί με τη γυναίκα του. Κυνηγημένη, η Jennifer σκηνοθέτησε τον θάνατο της, και ξεκίνησε να εκπαιδεύεται για να εξοντώσει τους θείους της. Έπρεπε όμως να περάσουν πολλά χρόνια, κατά τα οποία παντρεύτηκε, έκανε 2 παιδιά και ζούσε την ζωή μιας απλής γυναίκας η οποία φρόντιζε το σπίτι και τον άντρα της. Όταν της δίνεται όμως η ευκαιρία, και χωρίς να το καταλάβει κανείς, ξεκινάει να σκοτώνει έναν-έναν τους θείους της, έχοντας να αντιμετωπίσει, εκτός από εκείνους και τους σωματοφύλακες τους, έναν διεστραμμένο-ματάκια γείτονα της, μια ομάδα κοριτσιών-ninja οι οποίες θέλουν να κάνουν όνομα στο επάγγελμα των δολοφώνων, αλλά και μία αστυνομικό η οποία έχει βάλει στόχο στη ζωή της να την σταματήσει. Και όλα τα παραπάνω δένουν ωραία με τον όνομα του συγγραφέα Garth Ennis. Πάρτε ένα κομμάτι Punisher, 1 κομμάτι Preache, και πολλά κομμάτια Τhe Boys και πιάσατε το νόημα για το τι θα διαβάσετε εδώ. Υπερβίαιο, αστείο, προκλητικό και καθόλου συνηθισμένο, δεν απολογείται και δεν κρύβεται για αυτό που προσπαθεί να κάνει. Να περάσει καλά δηλαδή ο συγγραφέας για αυτό που γράφει χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία για το πως θα περάσει αυτό προς τα έξω. Αν και προφανώς δεν πρέπει να συνδέεται και πολύ με τον Ennis, καθώς αυτός έγραψε μόνο το πρώτο arc, παραδίδοντας τη σκυτάλη μετά στον Al Ewing, o οποίος συνεχίζει στα βήματα του προκατόχου του, χάνοντας όμως στην πορεία των 3 επομένων arcs που έγραψε, την ουσία του χαρακτήρα. Και αυτό γιατί ο μεν Ennis, μέσα από τον ακραίο τρόπο που γράφει τον χαρακτήρα του, διατηρεί την πίστη του στην ψυχοσύνθεση και στους λόγους για τους οποίους ενεργεί. Μετά τον Ewing, ακολούθησαν οι Michael Carroll και Steven Grant, αποτελειώνοντας όποια έννοια continuity, αλλάζοντας και τον τρόπο που ενεργεί και τη λογική για την οποία κάνει όσα κάνει η Jennifer Blood. Από το σχέδιο της σειράς πέρασαν πολλοί, χωρίς κανένας να εντυπωσιάσει. Όλοι, με πρώτο τον Adriano Batista και μετά τους Kewer Baal και Eman Casallo, προφανώς προσπάθησαν σχεδιάσουν στα πρότυπα του Darrick Robertson του The Boys, κάνοντας μεν ΟΚ δουλειά, αλλά χωρίς να κάνουν το κάτι παραπάνω και επαναπαυόμενοι στο gore και στο αίμα, το οποίο μπορεί παροδικά να εντυπωσιάσει, αλλά δεν αφήνει τίποτα αξιομνημόνευτο στον αναγνώστη. Σίγουρα ο Batista είναι πιο καλός, από ότι οι δύο που ακολούθησαν αλλά γενικά δεν είναι ένα κόμικ που θα δεις κάτι που θα το θυμάσαι και την επόμενη ημέρα και σίγουρα όχι κάτι το οποίο θα θυμάσαι χρόνια μετά. 36 συνολικά τεύχη της αρχικής σειράς, και 2 mini-series, τα οποία συλλέγονται σε 7 trade paperbacks. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε ένα χαρτόδετο omnibus το οποίο περιέχει τα πρώτα 24 τεύχη με την δουλειά των Ennis και Ewing, ή αλλιώς τα 4 πρώτα trades. Καλή και γρήγορα ανάγνωση, pure and unadulterated fun που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι. Αν το διαβάσεις με αυτό στο μυαλό, θα περάσεις καλά. Αν ψάχνεις για ένα αριστούργημα, υπάρχουν καλύτερες δουλειές και από τον Ennis και από τον Ewing.
  10. Βίαιο, επιθετικό, τραχύ, αλαζονικό, χυδαίο, αστείο, διασκεδαστικό, κτλ κτλ κτλ. Πολλά θα μπορούσα να πω για αυτή τη σειρά, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι η πιο αντιπροσωπευτική του Garth Ennis ( Judge Dredd, Hellblazer, Preacher, Punisher κ.α.). Διαθέτει όλα τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν, με πρώτη τη βία. Βια, σε υπερθετικό βαθμό. Αλλά και πολύ φανερή η προσπάθεια να σοκάρει τον αναγνώστη. Χαρακτηριστική είναι το πανελ με τον υπερήρωα ο οποίος έχει κατεβασμένο το παντελόνι της στολής του και το μόνο που βλέπουμε είναι τα οπίσθια του και 2 γυναικεία χέρια να στηρίζονται σε αυτα! Όλα αυτά αποδίδονται τέλεια από τον Derick Robertson ( Transmetropolitan ), με ένα σχέδιο κατά βάση ρεαλιστικό αλλά και λίγο υπερβολικό/καρτουνίστικο όταν χρειάζεται. Χρησιμοποιεί - αρκετές φορές - μεγάλα καρέ προσπαθώντας να εντυπωσιάσει. Γενικά πρόκειται για ένα κόμικ το οποίο προσπαθεί να σοκάρει τον αναγνώστη, είτε με την ιστορία είτε με το σχέδιο, προσπαθεί να τον κρατήσει σε εγρήγορση. Αν θα έπρεπε να περιγράψω το θέμα με μία πρόταση, θα έλεγα : " Ο Ennis κάνει κω..δαχτυλο στους υπερήρωες ". Μας περιγράφει τον σχηματισμό, από την CIA, μιας ομάδας η οποία έχει αρμοδιότητα να παρακολουθεί τους υπερήρωες, ειδικά αυτούς που δεν είναι και τόσο πολύ "ήρωες" . Πέρα όμως από το προφανές, τη σάτιρα δηλαδή προς τους τέλειους και "καλοχτενισμένους" ήρωες, καταφέρνει και περνάει πολλά μηνύματα και αγγίζει πολλά θέματα. Εκδίκηση, εξουσία, πολιτική, αστυνόμευση και πολλά άλλα, πάντα επίκαιρα. Ο Ennis, άξιο τέκνο του British Invasion, μου θυμίζει την γέννηση του πανκ στα τέλη του 1970, οπότε και το "φαίνεσθαι" είχε, πολλές φορές, μεγαλύτερη σημασία από την ουσία (μουσική). Αλαζόνας όσο δεν πάει άλλο, σου δίνει την αίσθηση ότι δεν τον νοιάζει τόσο πολύ η ιστορία, όσο το πόσο θα σοκάρει μέσω της ιστορίας. Επειδή πρόκειται όμως για μεγάλο συγγραφέα, ακροβατεί, συνήθως με επιτυχία, ανάμεσα στα δύο και καταλήγει να σου δίνει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Σειρά 72 τευχών, έχει ανατυπωθεί σε πολλές εκδόσεις, είτε Trade Paperbacks είτε Hardcover Editions. Ξεκίνησε την πορεία του στην Wildstorm, imprint της DC, αλλά λόγω της ανελέητης κριτικής που έκανε στους υπερήρωες, συνέχισε την πορεία του στην Dynamite ( thnks Άγγελε ? ) Πρόκειται για αγαπημένη μου σειρά και ίσως δεν είμαι απόλυτα αντικειμενικός. Σίγουρα πάντως το προτείνω σε όλους. Μπορεί να μην τρελαθείτε, αν δεν σας αρέσουν τόσο βίαια κόμικς, αλλά σίγουρα, και θα γελάσετε και θα διασκεδάσετε.
  11. Δύο πράκτορες του FBI, η Shaw και ο McGregor, είναι συνεργάτες και αναλαμβάνουν συνήθως τις πιο εύκολες υποθέσεις. Και αυτό γιατί η Shaw είναι αυτό που λέμε "καμμένη", από τα χρόνια της στη δουλειά αλλά και από την τελευταία μεγάλη της υπόθεση, η οποία πήγε άσχημα, καταστροφικά άσχημα. Από την άλλη, ο McGregor, είναι νεότερος, ιδεολόγος και αυστηρός σε θέματα τήρησης των κανόνων και της πειθαρχίας. Ο ένας σταθεροποιεί τον άλλον και όλα πήγαιναν καλά, αν και ρουτινιάρικα, μέχρι που ανέλαβαν μια υπόθεση. Μέχρι που ανέλαβαν να βρουν ένα δολοφόνο, έναν περίεργο δολοφόνο, τον οποίον είχαν συλλάβει, αλλά αναγκάστηκαν να τον αφήσουν ελεύθερο. Μέχρι που αναγκάστηκαν να μπουν σε μια περίεργη αποθήκη, αναζητώντας 2 συναδέλφους. Από την οποία αποθήκη δεν είχαν βγει ποτέ. Και δεν ξέρουμε αν θα βγουν και οι δυο τους. Ή, τουλάχιστον, αν θα βγουν όπως μπήκαν. Όπως έχω γράψει και αλλού, αγαπώ τον Ennis, κυρίως όμως για αυτά που είχε γράψει παλιότερα, μιας και τα περισσότερα πρόσφατα του ήταν επιεικώς μέτρια. Εδώ με εξέπληξε ευχάριστα, αρχικά τουλάχιστον. Το συγκεκριμένο κόμικ θα μπορούσα να το περιγράψω ως ένα συνδυασμό Twilight Zone και Χ-Files, χωρίς το εξωγήινο στοιχείο. Πρόκειτα για ένα καθαρά horror κόμικ, χωρίς όμως ιδιαίτερη έμφαση στο splatter, αλλά στο μυστήριο και στη ψυχολογική πίεση. Στα πρώτα 7-8 (από τα 12) τεύχη, το γράψιμο είναι αριστοτεχνικό, πραγματικά δεν καταλαβαίνεις που το πάει και είναι page-turner με κάθε σημασία της έκφρασης. Οι πρωταγωνιστές και η ψυχοσύνθεση τους παρουσιάζεται οργανικά, μέσα από τη ροή της ιστορίας, και γίνονται απόλυτα κατανοητά τα κίνητρα τους, αλλά και δικαιολογούνται απόλυτα οι πράξεις τους. Ο κακός της υπόθεσης είναι περισσότερο creepy και φοβιστικός από ότι αναμένεις, και όλα κυλούν προς την λύση, χωρίς να μπορείς να προβλέψεις τίποτα. Εδώ όμως παρουσιάστηκαν οι μανιέρες του Ennis, και χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, αφιερώθηκαν 2-3 τεύχη, χωρίς ουσία και χωρίς προώθησης της ιστορίας, κατά την οποία καταφέρεται εναντίον της τεχνολογίας, της οργανωμένης θρησκείας και του Trump, τα οποία, όσο και να με βρίσκουν σύμφωνο, δεν κολλάγανε ιδιαίτερα (έως καθόλου) και με έκαναν να αποσυντονιστώ και να βγω από την σκοτεινή ατμόσφαιρα των προηγουμένων τευχών. Εν τέλει, κλείνει ωραία και ικανοποιητικά, αλλά για εμένα χάθηκε μια πολύ καλή ευκαιρία για ένα σφιχτοδεμένο και άρτιο αποτέλεσμα. Στο σχέδιο, o Goran Sudzuka, αποδίδει αρκετά καλά, αν και όχι φαντασμαγορικά. Όπως και στο Y : The Last Man, στο οποίο είχε κάνει αρκέτα τεύχη, αλλά και στο Ghosted της Image, με ωραίο σχέδιο μεν, αλλά χωρίς ιδιαίτερα τολμηρή σκηνοθεσία, ούτε ιδιαίτερα όμορφα σχεδιασμένους χαρακτήρες, πετυχαίνει να περάσει το κλειστοφοβικό και πιεστικό μοτίβο του κόμικ, και ιδιαίτερα στις σκηνές μέσα στην αποθήκη, χωρίς ιδιαίτερους εντυπωσιασμούς, αλλά έξυπνη χρήση του κενού χώρου, σε βάζει απόλυτα στο κλίμα της φόβου και της απόγνωσης. Εξακολουθώ, ακόμα και τώρα που γράφω αυτή τη παρουσίαση, να μην πολυκαταλαβαίνω πως το κατάφερε, μια και, όπως προανέφερα, το σχέδιο του είναι αρκετά βασικό και άτολμο, αλλά όπως και να το κατάφερε, εμένα με έπεισε απόλυτα. 12 τεύχη, τα οποία μπορείτε να βρείτε σε 2 trade paperbacks. Δεν ξέρω αν ήταν επιλογή του Ennis να γράψει αυτά τα 3-4 παραπάνω τεύχη, γιατί τα τελευταία χρόνια γράφει μικρά κόμικς 3-5 τευχών, ή αν τον πίεσε η εκδοτική για να πουλήσει και δεύτερο trade. Ανεξάρτητα, το συνολικό αποτέλεσμα παραμένει καλό, και σε ένα είδος που δεν έχω συνηθίσει τον συγγραφέα, αυτό του ψυχολογικού τρόμου. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι με έναν καλύτερο σχεδιαστή, θα ακουγόταν πολύ περισσότερο, και το συγκεκριμένο θα μπορούσε να ήταν από τις επιτυχίες της προηγούμενης χρονιάς. Ακόμα και έτσι όμως, αξίζει σίγουρα ένα διάβασμα, και ίσως και δεύτερο.
  12. Πρωταγωνιστής ένας Ρώσος συνταγματάρχης με τρομερή εμπειρία και τρομακτικές αναμνήσεις. Στο Αφγανιστάν, σε πεδία μαχών και σφαγών, μακρόχρονων και ασταμάτητων. Σε αγώνα δρόμου, με αντιπάλους μια Αμερικανική και μια Αγγλική ομάδα ειδικών δυνάμεων. Στόχος, ένα αεροπλάνο που έχει συντριβεί. Προφανώς, περιέχει κάτι το οποίο το θέλουν όλα τα κράτη. Κάτι που μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις, όσο αναμενόμενο και, λυπηρά, πασιφανές, πλέον είναι. Αντιπολεμικό κόμικ από τον Garth Ennis (The Boys, The Preacher, The Punisher), όπως πολλά άλλα που έχει γράψει. Το κόμικ όμως γράφτηκε το 2004 και τα όσα πραγματεύεται, όπως η διαφθορά των κρατικών αξιωματούχων και η πραγματική αιτία πίσω από τους πολέμους, δεν προκαλούν καμία έκπληξη και δεν αποτελούν συγγραφική πρωτοτυπία. Δεν είναι άσχημα γραμμένο, απλά μου φαίνεται σχετικά πρόχειροφτιαγμένο, και άλλωστε θυμίζει πολλές άλλες δουλειές του συγγραφέα. Σαν να μην υπήρχε έμπνευση, και απλά να πήρε τα στοιχεία για τα οποία έγινε γνωστός, να προσέθεσε μια μισο-μαγειρεμένη ιδέα, λίγο σπλάτερ, να έκανε μια μίξη και να μας το σερβίρισε. Η τρομερή του ικανότητα, μας προσφέρει κάποιες αναπάντεχες σκηνές και κάποιους πραγματικά συγκινητικούς διαλόγους και λεζάντες, αλλά το φαγητό είναι ξαναζεσταμένο και το έργο πολυπαιγμένο. O σχεδιαστής Jacen Burrows (God is Dead,Crossed,Providence), κάνει μια κλασσική Βρεταννική δουλειά, με τρομερή λεπτομέρεια, στα όπλα, στα ρούχα, στα background, σε όλα. To ζήτημα είναι όμως ότι οι χρωματιστές χρησιμοποιούν τόσο παστέλ και ανοιχτά χρώματα, με αποτέλεσμα να στερεί από οποιαδήποτε "βαρύτητα και darkίλα" το σχέδιο, πράγμα που θα ταίριαζε και στο σενάριο. Το ακριβώς αντίθετο από πρόσφατο Sara του Ennis. Έχουμε δηλαδή μια σκοτεινή, αρκετά εσωτερική ιστορία, με χρώματα "χαρούμενου" κόμικ. Και αυτό, κατά την άποψη μου πάντα, οδηγεί σε τρομερά αταίριαστο και άνισο αποτέλεσμα. Συμπέρασμα; Καλό αλλά τίποτα ιδιαίτερο, σίγουρα υπάρχουν πολλά καλύτερα από τους δημιουργούς για να επιλέξετε. Αν πέσει στα χέρια σας ΟΚ, αλλιώς μην το κυνηγήσετε.
  13. Judge Dredd,ο πιο διάσημος επιτηρητής του νόμου. Η πιο διάσημη Αγγλική φιγούρα κόμικ. Έχει τιμηθεί από τους Anthrax, έχει γίνει ταινία με τον Σταλόνε ( ), έγινε ξανά ταινία με τον Καρλ Έρμπαν καταφέρνοντας να κάνουν σωστή δουλειά αυτή την φορά, ενώ ήταν και το πιο επιφανές ανάγνωσμα (κοινώς, κράχτης ) στο περιοδικό αγόρι. Κάποια στιγμή το εν λόγω περιοδικό είχε ανακοινώσει και την έκδοση του σε αυτόνομη έκδοση, καθώς αυτό άλλαξε ύφος (έβαζε Count Duckula και σχετικούς με κινούμενα σχέδια τίτλους), αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Αυτό κάνει την έκδοση της O2H την πρώτη στην οποία δημοσιεύτηκε αποκλειστικά με περιπέτειες του χαρακτήρα. Κυκλοφόρησε εκεί, στις αρχές του 2000, όπως και οι υπόλοιποι τίτλοι της εταιρίας, με 52 σελίδες, καλή εκτύπωση, 1500 δραχμές, και ασύγχρονη παρουσία (θεωρητικά κάθε δίμηνο) μέχρι και το 2001, βγάζοντας 8 τεύχη συνολικά, αποτελώντας τον μακροβιότερο τίτλο που έβγαλε ο εκδότης. Η μετάφραση ανήκει στον Αλέξανδρο Μπριασούλη από τα Γερμανικά (αντί για τα Αγγλικά στα οποία βγαίνει το πρωτότυπο). Στα τεύχη που βγήκαν στην Ελλάδα είδαμε ιστορίες τόσο από τους δημιουργούς του χαρακτήρα (John Wagner, Carlos Ezquerra), όσο και από τους Garth Ennis, Steve Dillon, Simon Coleby, άτομα που επίσης έχουν συνδέσει το όνομα τους με τον Δικαστή. Το μεγαλύτερο μέρος της έκδοσης αναλώθηκε στην δημοσίευση του Necropolis storyline. Γενικά σαν έκδοση, άφηνε μια περίεργη αίσθηση, με την μετάφραση να είναι σχετικά καλή αλλά με την αίσθηση πως κάτι χανόταν από την ιστορία, απόρροια της μεταφράσεως από γλώσσα που δεν ήταν η μητρική του τίτλου. Επιπρόσθετα, ενώ στο περιοδικό αγόρι το μέγεθος δεν είχε και τόσο σημασία μιας και η εκτύπωση ήταν κακή, εδώ που ήταν καλύτερη, χτύπαγε αισθητά πως οι σελίδες προορίζονταν για μεγαλύτερα χαρτιά. Το κόστος επίσης ήταν απαγορευτικό για τα δεδομένα της εποχής, κάτι που πιστεύω πως είχε επίδραση και στις πωλήσεις. Παραμένει πάντως η μόνη καλή έκδοση σε έγχρωμες ιστορίες του Δικαστή που έχει παρουσιαστεί στην χώρα μας.
  14. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 17-10-2018 Υλικό Συλλογής: Punisher MAX Vol. 5 (TPB) - The Slavers (Punisher v7 (Issues 25-30, 2005/2006) 27 χρόνια μετά την τελευταία φορά που κυκλοφόρησε στην χώρα μας έκδοση αφιερωμένη αποκλειστικά στον Τιμωρό, η Οξύ προσθέτει στον κατάλογο της μια ιστορία παρμένη μέσα από την καταξιωμένη θητεία του Garth Ennis στον τίτλο, με τα καταπληκτικά εξώφυλλα του Tim Bradstreet και το «βρώμικο» και ταιριαστό σχέδιο των Fernandez & Koblish. Το Punisher Max φτιάχτηκε ακριβώς για να δώσει στον συγγραφέα την άνεση για να δώσει τις πιο ενήλικες ιστορίες που ήθελε να πει, μακριά από τον υπερηρωικό κομμάτι της εταιρίας, πιο ρεαλιστικό και με θέματα που θα απασχολούσαν υπό κανονικές συνθήκες έναν μη υπερήρωα, αυτόκλητο τιμωρό. Και τι πιο καυτό για αρχή, ώστε να μπούμε και εμείς στο κλίμα, από την εμπορία ανθρώπων; Ο Τιμωρός τα βάζει με μια ομάδα ατόμων που έχουν ως αφεντικό έναν γέρο που έχει πολεμήσει σε διάφορους εμφύλιους πολέμους στα Βαλκάνια. Για αυτόν η ανθρώπινη ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Ο ίδιος ο γιος του που τρέχει την επιχείρηση σε καθημερινή βάση δεν έχει αξία αν τα κάνει μαντάρα. Και τα κάνει, γιατί τον παίρνει χαμπάρι ο Τιμωρός, όταν συναντά τυχαία μια φυγάδα πόρνη και παίρνει χαμπάρι την επιχείρηση τους, συμπεριλαμβανομένου των ατόμων από το σύστημα που έχουν στην δούλεψη τους. Ο Ennis μας παρουσιάζει μια χούφτα ατόμων που έχουν αποκτηνωθεί. Οι σταθερές τακτικές εκφοβισμού δεν τους τρομάζουν γιατί έχουν δει και αντιμετωπίσει τέρατα στην διάρκεια της ζωής τους και έχουν αφεθεί να γίνουν και οι ίδιοι τέρατα. Για να τους αντιμετωπίσει, ο Τιμωρός θα χρειαστεί να φτάσει στα άκρα και εμείς ως αναγνώστες θα πρέπει να αναλογιστούμε αν υπάρχουν περιπτώσεις όπου κάποια άτομα είναι πέρα από την λύτρωση. Το πιθανότερο πάντως είναι πως μετά το πέρας της ιστορίας και τα όσα έχετε δει να διαδραματίζονται, πως δεν θα νιώσετε λύπηση για αυτά που θα έχει πράξει εναντίον τους ο Τιμωρός. Και δεν θα νιώσετε λύπηση ακριβώς επειδή ο συγγραφέας μπήκε στον κόπο να αναπτύξει τους κακούς της ιστορίας και όχι γιατί τους άφησε προσχηματικούς, άρα αδιάφορους, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες ιστορίες εκδίκησης. Η έκδοση είναι στα γνωστά στάνταρ της Οξύ, οπότε επίσης δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω. Η συγκεκριμένη ιστορία είχε ανακοινωθεί πως θα αποτελέσει την βάση για δεύτερη σεζόν του Punisher του Netflix, αν και τελικά δεν είχε σχεδόν καμιά σχέση.
  15. Βρισκόμαστε στο 2012 και εδώ και χρόνια έχει ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ της φασιστικής Ενωμένης Ευρώπης και των συμμάχων Αγγλία-ΗΠΑ. Ένας μισθοφόρος προσπαθεί να πουλήσει ένα μυστικό όπλο, το οποίο θα τελειώσει τον πόλεμο, στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Άγγλοι πρέπει να αποτρέψουν αυτήν την συναλλαγή. Αποφασίζουν να στείλουν την καλύτερη αμερικανίδα στρατιωτίνα, την Bloody Mary. Βοηθός της, ένας άγγλος στρατιωτικός, ο Major. Μία από τις μετριότερες δουλείες (που έχω διαβάσει) από τον Garth Ennis (Hellblazer, Preacher, Punisher κ.α.) , με σχέδιο από τον βετεράνο Carlos Ezquerra ( Judge Dredd, Battlefields, Strontium Dog κ.α.). Το σενάριο είναι κλασικό σενάριο action movie, οι διάλογοι είναι κλισαρισμένοι όσο πάει. Το σχέδιο είναι κλασικός Ezquerra, λίγο παλιομοδίτικο πλέον αλλά επαρκές. Η πρώτη ιστορία κυλάει γρήγορα και τελειώνει αναμενόμενα. Η δεύτερη ιστορία είναι παρατραβηγμένη. Γενικά, τα πάντα είναι "πιο 80s πεθαίνεις", παρόλο που κυκλοφόρησε στα τέλη του 90. Κυκλοφόρησε αρχικά από τη Helix, βραχύβιο imprint της DC, σε 4 τεύχη τα οποία ακολούθησαν άλλα 4 με τον τίτλο Lady Liberty. Αργότερα κυκλοφόρησαν και τα 8 τεύχη σε ένα trade από την Vertigo. Γενικά πρόκειται για ένα εύκολο, άκοπο κόμικ το οποίο το διαβάζεις, το ξεχνάς και δεν το ξαναδιαβάζεις. Έχει κάποια καλά σημεία, αλλά τίποτα πρωτότυπο και τίποτα που να μην έχεις ξαναδεί σε άλλα αντίστοιχα κόμικ.
  16. " I've said it before, and I'll say it again : no one in comics does World War II better than Garth Ennis..." ComicsWaitingRoom.com Συμφωνώντας απόλυτα με την παραπάνω δήλωση, σας παρουσιάζω το Battlefiels, το έργο του τεράστιου Garth Ennis για τον πόλεμο και την ανθρώπινη θυσία. 8 ιστορίες για την αποξένωση, την αυτοθυσία, τα τραγικά αποτελέσματα και τις αντιφάσεις του πολέμου. 8 ιστορίες, 8 ανθρώπινα δράματα που απεικονίζουν την φρίκη και την ματαιότητα του πολέμου. 1. Night Witches : Οι ιστορίες των πρώτων Ρωσίδων πιλότων αεροσκαφών, η αντιμετώπιση τους από τους άνδρες συναδέλφους τους και οι υψηλές επιδόσεις τους παρά το απαρχαιωμένο υλικό που τους είχε παραχωρηθεί. Ο σχεδιαστής Russ Braun (The Boys, Fables) κάνει πολύ καλή δουλειά, ειδικά στην απόδοση των αερομαχιών. 2. Dear Billy : Η ιστορία μιας νοσοκόμας η οποία, χάνοντας τον αγαπημένο της από τους Ιάπωνες, προβαίνει σε αποτρόπαιες πράξεις. Εδώ σχεδιαστής είναι ο Peter Snejbjerg ( Starman, Books of Magic, BPRD ) μας δίνει το πιο αδύναμο σχεδιαστικά τεύχος με ορισμένοι χαρακτήρες να πλησιάζουν στα όρια της σχεδιαστικής καρικατούρας. 3. Tankies : Ένα βρεταννικό πλήρωμα άρματος μάχης μετά την απόβαση στη Νορμανδία και η προσπάθεια επιβίωσης τους από τα ανώτερα τεχνολογικά γερμανικά άρματα. Κοινωνικό σχόλιο στις διαφορές των μελών του πληρώματος λόγω της διαφορετικής τους καταγωγής. Σχεδιαστής ο πολύς Carlos Ezquerra (Judge Dredd, Strontium Dog, Just A Pilgrim) ο οποίος σχεδιάζει καταπληκτικά τα άρματα μάχης και τους χαρακτήρες με τον γνωστό του "βρώμικο" τρόπο. 4. Happy Valley : Οι προσπάθειες του Αυστραλιανού πληρώματος ενός βομβαρδιστικού αεροπλάνου με έδρα την Αγγλία να ολοκληρώσει τις λίγες αποστολές που του απομένουν για να επιστρέψει στην πατρίδα του. Ο P.J. Holden (2000AD) κάνει καλή δουλειά, χωρίς εξάρσεις και κάτι ιδιαίτερο. 5. The Firefly and his Majesty : Η συνέχεια του Tankies και το πλήρωμα κυνηγάει ένα ανίκητο King Tiger. Σχεδιαστής για δεύτερη φορά ο Carlos Ezquerra. 6. Motherland : Συνέχεια του Night Witches και μετάθεση της πρωταγωνίστριας Ρωσίδας αεροπόρου σε μονάδα που χρησιμοποιεί πιο σύγχρονα αεροπλάνα. Σχεδιαστής πάλι ο Russ Braun. 7. The Green Fields Beyond : Ολοκλήρωση της ιστορίας που ξεκίνησε με το Tankies και τελειώνει στον πόλεμο της Κορέας. Και εδώ Carlos Ezquerra. 8. The Fall & Rise of Anna Kharkova : Ολοκλήρωση της ιστορίας που ξεκίνησε με το Night Witches. Russ Braun και πάλι. Για τον Garth Ennis δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. The Punisher, Hellblazer, Judge Dredd, The Boys, Preacher, Red Team και πάρα πολλά άλλα. Από τους αγαπημένους μου δημιουργούς και όλοι πρέπει να διαβάσουν κάτι από την τεράστια βιβλιογραφία του. Η κάθε ιστορία του Battlefields κυκλοφορούσε αρχικά σε τρία τεύχη, ακολούθως έβγαινε σε trade paperback και στη συνέχεια κυκλοφόρησαν τα Complete Battlefields ( περιέχουν τρεις ιστορίες τα 2 πρώτα, 2 ιστορίες το τελευταίο), πρώτα σε hardcovers και τώρα ολοκληρώνεται η κυκλοφορία τους σε trade paperbacks. Ωραίες ιστορίες, συγκινητικά δοσμένες. Με κράτησαν και δέθηκα με τους πρωταγωνιστές. Ο Ennis έχει πένα και φαίνεται εύκολα. Μπορεί να μην είναι τα τεύχη που θα σας αλλάξουν τον κόσμο, αλλά θα περάσετε καλά, θα σκεφτείτε και θα συγκινηθείτε.
×
×
  • Create New...