Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Frederik Peeters'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 7 results

  1. Πως θα αντιδρούσες αν βρισκόσουν ξαφνικά σε ένα μέρος όπου γερνούσες 2 χρόνια σε μία ώρα; Πως θα το διαχειριζόσουν; Θα έπεφτες σε μαύρη κατάθλιψη; Θα πάλευες με νύχια και με δόντια να ξεφύγεις; Θα τα φόρτωνες στον κόκκορα και θα πηδιόσουν με ο,τι υπήρχε, επιδιδόμενος σε ομαδικά όργια; Οι πρωταγωνιστές του Sandcastle (ή αλλιώς Château de sable) σε σενάριο Levy και σχέδιο Peeters τα δοκιμάζουν όλα. Η ιστορία ξεκινά με τον παραθερισμό κάποιων ανθρώπων σε μια παραλία. Δύο μικροαστικές οικογένειες, ένας τύπος μόνος του, ένα ζευγάρι με τον πεθερό και ένας σκύλος. Όταν ανακαλύπτουν το πτώμα μιας κοπέλας αυτόματα ο συντηρητικός πατέρας της μιας οικογένειας κατηγορεί τον μοναχικό τύπο ότι την βίασε και την σκότωσε, επειδή είναι Αφρικανός και δεν του αρέσει η φάτσα του. Μάνι μάνι οι δημιουργοί τάσσονται και στήνουν γρήγορα την σκακιέρα των συμπαθειών και αντιπαθειών. Ταυτόχρονα, παρατηρούν ότι τα παιδάκια των οικογενειών, που είναι στο ηλικιακό εύρος 6-14, αρχίζουν και μεγαλώνουν πολύ γρήγορα και δεν αργούν να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος στην παραλία αυτή περνάει με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Δημιουργείται ένα χάος, άνθρωποι απελπίζονται, άλλοι κάνουν σεξ για να ξεχαστούν, παιδιά δεν μπορούν να διαχειριστούν την μετάβαση στην ενηλικίωση μέσα σε 3 ώρες, τσακωμοί, επιθέσεις, αμελοφιλοσοφία και τα ρέστα. Είναι μια ιστορία λιτή και ελλειπτική, δοσμένη με μπόλικη αλληγορία και αφηγηματική οικονομία. Στις μόλις 116 σελίδες του, οι δημιουργοί συζητούν το αναπόφευκτο του θανάτου και την αδυναμία του ανθρώπου να το διαχειριστεί, ξεσκεπάζοντας μερικές άβολες αλήθειες σχετικά με την ανθρώπινη κατάσταση. Συζητούν τις μεταβάσεις μεταξύ των ηλικιών, κάνοντας ταυτόχρονα το κοινωνικό τους σχόλιο τοποθετώντας interracial ζευγάρια, νέους, γέρους, συντηρητικούς, ανοιχτόμυαλους σε μια στρεσογόνα κατάσταση, παρατηρώντας τις εξελίξεις. Συζητούν τον ερχομό των πρώτων σεξουαλικών σκιρτημάτων και την απουσία της ντροπής ως απόρροια του ότι τα παιδιά δεν πρόλαβαν να καταπιεστούν από κοινωνικές νόρμες. Το σχέδιο του Πίτερς που κάποιοι τον ξέρουμε από το Pachyderme, το Lupus και το Koma είναι ασπρόμαυρο και απαλό, με τόνους που περνάνε άμεσα την ατμόσφαιρα στον αναγνώστη. Εκεί που θέλει να μας δώσει την τραγικότητα της κατάστασης γίνεται αιχμηρός και με κοφτές μικρές γραμμές, ενώ στις στιγμές συνειδητοποίησης του αναπόφευκτου από τους ήρωες χαλαρώνει και γίνεται γλυκός και μειλίχιος. Αξίζει ένα βλέφαρο, είναι ξώφαλτσο δείγμα του SoL ζάνρα με κοινωνικές προεκτάσεις, ένα είδος που η BD σχολή είναι μανούλα. *Ένα μικρό σχόλιο σχετικά με το Old του Συαμαλάν που βασίζεται στο Sandcastle. Μην μπείτε καν στον κόπο. Οι ηθοποιοί είναι κάκιστοι και η ταινία στο τέλος έχει ένα τελείως σάπιο plot twist που προφανώς δεν υπάρχει στο κόμικ, απλά και μόνο για να μας φιντάρει αμερικανική σαπίλα. Επίσης δείχνει ανθρώπους να σαπίζουν και να βγάζουν όγκους ξέρω γω, πράγματα άσχετα τελείως με το κόμικ που υπονομεύουν φοβερά το νόημα της ιστορίας. Πως καταφέρνουν ο,τι καλό πιάνουν να του αλλάζουν τα φώτα.
  2. Ο Oscar Forrest, ένας Ιρλανδός φωτογράφος που προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, συμμετέχει σε μια ολιγομελή αποστολή στις ανεξερεύνητες (από τον λευκό άνθρωπο) εκτάσεις της Άγριας Δύσης. Ο κύριος Stingley, αρχηγός της αποστολής, καταγράφει με ασυνήθιστη ακρίβεια όσα βλέπει στους ινδιάνικους καταυλισμούς και μιλάει συνεχώς για έναν καινούργιο, τέλειο κόσμο που θα γεννηθεί σε αυτά τα εδάφη. Το τρίτο και τελευταίο μέλος της αποστολής είναι ο Milton, ένα αγροτόπαιδο από το Κάνσας με παράξενες ικανότητες. Οι τρεις τους, αφού διασχίσουν το Τέξας, φτάνουν στην περιοχή των Κομάντσι, των φημισμένων ιππέων των Μεγάλων Πεδιάδων... Πρόκειται για ένα graphic novel 104 σελίδων, το οποίο εκδόθηκε το 2016 από την Casterman, με τον τίτλο L'odeur des garçons affamés. Απέσπασε τρία βραβεία, με κυριότερο αυτό του Prix Saint-Michel Καλύτερου Σχεδίου. Το 2017 η SelfMafeHero έβγαλε την αγγλόφωνη (σκληρόδετη) έκδοση. Κάθε κόμικ που βγάζει ο Frederik Peeters, αποτελεί για εμένα γεγονός. Όταν πριν κάποια χρόνια είδα ότι πρόκειται να ασχοληθεί με το western, ενθουσιάστηκα, γιατί περίμενα ότι θα δώσει μια φρέσκια οπτική στο κουρασμένο αυτό είδος. Βέβαια, τα credits του σεναρίου πάνε στην Loo Hui Phang. Γεννημένη στο Λάος και μεγαλωμένη στην Γαλλία, η Phang έχει γράψει αρκετά κόμικς, αλλά προσωπικά δεν την γνώριζα. Τελικά, το γιατί καθυστέρησα τόσο πολύ να διαβάσω το The Smell of Starving Boys δεν το ξέρω ούτε κι εγώ. Είναι κάπως δύσκολο να γράψω για το κόμικ αυτό. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, υπάρχουν λεπτομέρειες που δημιουργούν μια αδιευκρίνιστα απόκοσμη αίσθηση. Μέχρι να ολοκληρώσω την ανάγνωση, αυτή η αίσθηση παρέμενε στο στομάχι μου. Στο ενδιάμεσο είχαν περάσει μπροστά από τα μάτια μου παρανοϊκά σχέδια, υπερφυσικά όντα και σεξουαλικές «παρεκκλίσεις». Δεν είναι τόσο παράξενο όσο το Pachyderme, αλλά αρκεί για να αποκλείσει ένα σημαντικό μέρος του αναγνωστικού κοινού που θέλει να διαβάσει ένα western. Οι απόψεις της Phang με βρίσκουν σύμφωνο και μου άρεσε ο τρόπος που τις πέρασε στο κόμικ, παρότι πιστεύω ότι σε κάποιους θα φανούν παράταιρες. Η ιστορία έχει ενδιαφέρον, γιατί είναι αδύνατη οποιαδήποτε πρόβλεψη για το τι μέλλει γενέσθαι. Σίγουρα κάποια πράγματα έχουν επίτηδες αφεθεί μετέωρα κι αυτό είναι κάτι που δεν με χαλάει, if done right. Το στοιχείο αυτό είναι που το καθιστά ένα κόμικ πολλαπλών αναγνώσεων. Όσον αφορά το artwork, δεν θα αναλωθώ σε πολλά λόγια: θα μπορούσα να μιλάω για ώρα για τον Peeters, για την ευαισθησία που διακρίνει τα πρόσωπα των χαρακτήρων του, τον ρεαλισμό των τοπίων και την δυναμική των ονειρικών σκηνών. Όχι μόνο για το εν λόγω κόμικ, αλλά για το σύνολο της βιβλιογραφίας του. Μου άρεσε; Σαφώς. Θα το ξαναδιάβαζα; Ναι. Δεν ξέρω σε πόσους θα το πρότεινα, αλλά σίγουρα θα μείνει για αρκετό καιρό στο μυαλό μου.
  3. Ρομανδία, 1951. Μια γυναίκα περπατάει σ' έναν επαρχιακό δρόμο, ανάμεσα σε σταματημένα αυτοκίνητα. Ένας ελέφαντας κείτεται στη μέση του δρόμου, υπευθυνος για το μποτιλιάρισμα. Η γυναίκα κόβει δρόμο απ' το δάσος για να πάει στο νοσοκομείο όπου βρίσκεται ο άντρας της, μετά από σοβαρό ατύχημα. Και κάπως έτσι ξεκινά αυτό το πολύ ιδιαίτερο κόμικ. Η ιστoρία είναι γεμάτη από υπέροχα σουρεαλιστικά στοιχεία, φαινομενικά ασύνδετα, αλλά στην τελική αρμονικά δεμένα: Έχει σκηνή εγκλήματος με ελέφαντα, τυφλό χοιροβοσκό, παράξενα ανατριχιαστικά μωρά, αλκοολικό γυναικά χειρούργο που ενδέχεται να είναι σοβιετικός κατάσκοπος, μυστικό αστυνομικό με μύτη φαλλικού σχήματος, νεκρούς που μιλούν, συμμορία από κουτσομπόλες γιαγιάδες στο ασανσέρ, συλλογή από δόντια και άλλα πολλά τέτοια όμορφα. Έχει καρέ φόρο τιμής στη Λάμψη Έχει εξαιρετικό σχέδιο, χρώμα και σκηνοθεσία και υποβλητική ατμόσφαιρα. Το μόνο που με χάλασε ήταν ότι μου φάνηκε σχετικά μικρο, ήθελα κι άλλο! Δεν είναι από τα κόμικ που σου τα δίνουν όλα στο πιάτο. Δεν είναι όμως κι ένα δυσνόητο κόμικ, στο τέλος όλα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά ακόμα, αλλά δεν θέλω να σποϊλεριάσω όσους δεν το χουν διαβάσει - θα ταν κρίμα! Πρόκειται για ένα έξυπνο κόμικ, εμφανώς επηρεασμένο από την ταινία Mulholland Drive του David Lynch. Η πραγματικότητα είναι μπλεγμένη με το όνειρο. Οι ταυτότητες των προσώπων αλλάζουν και συνδυάζονται. Η σεξουαλικότητα της πρωταγωνίστριας εξερευνάται μέσα από ονειρικούς συμβολισμούς, Το Pachyderme κυκλοφόρησε το 2009 και εκδόθηκε στα αγγλικά από τη Self Made Hero. σε ένα όμορφο Hardback. Προτάθηκε για το Grand Prix της Angoulême to 2010. Πιστεύω ότι είναι από τα κόμικ που δεν μπορούν εύκολα να αντιμετωπιστούν ουδέτερα. Ή μαγεύεσαι από την ατμόσφαιρα και βυθίζεσαι μέσα του ή όχι. Μπορεί κανείς να το αγαπήσει ή να το μισήσει. Όπως θα καταλάβατε, ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Είχα καιρό να διαβάσω BD που να μ' αρέσει από την αρχή ως το τέλος και να μου δίνει την αίσθηση μιας φρέσκιας ματιάς. Μετά το Pachyderme και το Koma (εκεί ο Peeters κάνει το σχέδιο) είμαι πολύ πολύ ψημένη να διαβάσω οτιδήποτε άλλο δικό του κυκλοφορεί στα αγγλικά.
  4. Δεύτερο κόμικ του '21 είναι το Lupus του Frederik Peeters. Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Είναι μια ιστορία coming-of-age σε sci-fi πλαίσιο, μια εξερεύνηση των ανθρώπινων σχέσεων και των συναισθημάτων που αυτές φέρουν μαζί τους σαν φορτίο, έχοντας ως φόντο το διάστημα αντί για το τυπικό κοινωνικό slice-of-life. Κακό δεν είναι, οι ~400 σελίδες του τσουλάνε νερό με το "ανοιχτό" σκίτσο ενός δημιουργού που περισσότερο φαίνεται να περιπλανιέται στο χαρτί και να σχεδιάζει ρευστά παρά με σκοπό. Ένα φλου συναίσθημα διακατέχει όλο το κόμικ, σχέδιο και σενάριο, σαν ποτάμι που κυλάει και πρέπει οπωσδήποτε να δεις που καταλήγει, απλά και μόνο για να καταλάβεις ότι δεν καταλήγει πουθενά. Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο και μοναδικό χτυπητό συν του κόμικ. Απλά, είναι πολύ 90s. Είναι πολύ L'association. Είναι πολύ "έχω είδωλο τον Σφαρ, θέλω να κάνω τα παιδιά του Τροντχάιμ, ο Κίλοφερ με επισκέπτεται στα όνειρα μου και παθαίνω ονειρώξεις". Είναι πολύ εναλλακτικό για το καλό του, και εν πάση περιπτώσει νομίζω ότι πέρα από το ότι δεν είναι του στιλ μου αυτά τα κοινωνικά δράματα χωρίς αρχή-μέση-τέλος (γιατί απλά δεν δέχομαι ότι το τέλος του Lupus ήταν με τον τύπο να συμβιβάζεται όσο συμβιβάστηκε, no spoiler), πλέον το όλο αφηγηματικό στιλ του "θέλω να σας δείξω το μυστήριο του εσωτερικού μου κόσμου, με έμμεσες αναφορές στην πραγματική μου ζωή που μόνο οι κοντινοί μου αναγνωρίζουν και γράφω ένα κόμικ που θα σας αφήσει ερωτηματικά γιατί απλά γουστάρω να σας κάνω να αναρωτιέστε και να ψάχνετε τα βαθύτερα της αβύσσου νοήματα" είναι πολυφορεμένο. Διάβασα διθυραμβικά σχόλια και κριτικές, διάβασα για "εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής" από το Ελβετικό αστέρι των κόμικς, διάβασα για ορισμό εκ νέου του είδους του sci-fi που εκ γενετής είναι flat αλλά εδώ ανυψώνεται. Δεν τσίμπησα, έχω διαβάσει πολλά τέτοια κόμικ για να ψαρώσω με τους κριτικούς που λατρεύω να μισώ. Για να είμαι δίκαιος, το κόμικ εξυμνείται για τις juxtapositions του και από αυτές όντως έχει μπόλικες και όμορφα αποτυπωμένες (μεταξύ των τριών πρωταγωνιστών κυρίως και των διαφορών στα παρελθόντα τους). Ίσως απλά να γερνάω και τέτοια αναγνώσματα να έκαναν τον 20χρονο εαυτό μου να αισθάνεται πολύ ψαγμένος και κουλ, όχι όμως πλέον. Ίσως είμαι ένας γεροξεκούτης που κράζει ένα κόμικ που πιθανά είναι κρυμμένο διαμαντάκι για κάποιους. Από την άλλη, δεν ήμουν ποτέ φαν των ρητών με σκουπίδια κάποιων που μετουσιώνονται σε θησαυρούς κάποιων άλλων, οπότε καλά να πάθω που δεν το διάβασα ψηφιακά και πήγα και έσκασα το 20άρι για μια έκδοση ΠΟΥ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΤΗΣ ΕΛΕΙΠΑΝ ΚΑΙ 7 ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΟΜΙΚ. Για "top-shelf" δεν είσαι και τόσο, η έκδοση ήταν κάτω του μετρίου. Ένθετο σε πρώτο θέμα ίσως. Αν διαβαστεί ψηφιακό και τσαμπέ, είναι μια χαρά να σπαταλήσεις ένα δίωρο. Χοντρικά και χωρίς εμπάθεια, η υπόθεση είναι: Δύο τύποι, ένας πρώην στρατιωτικός και ένας πτυχιούχος βοτανολογίας άνεργος, παιδικοί φίλοι αλλά άκρως αποξενωμένοι, γυρίζουν το σύμπαν ψαρεύοντας εξωτικά πλάσματα μέχρι που παίρνουν από έναν πλανήτη μεταλλευμάτων μια κοπέλα, κόρη μεγαλοβιομήχανου και με τάσεις φυγής. Αυτή, ρημάζει τις ρεαλιστικές και συναισθηματικές ισορροπίες τους και φέρνει τα πάνω κάτω στην ζωή τους. Αγυρτεία. Ας ελπίσουμε το pachyderme να έχει να πει κάτι παραπάνω.
  5. Ο Verloc συνέρχεται και κοιτάζει γύρω του. Βρίσκεται σε έναν άγνωστο, ερημικό πλανήτη... έχοντας απολέσει μεγάλο μέρος της μνήμης του. Ένα ρομπότ με μορφή πιθήκου, που ονομάζεται Churchill, εμφανίζεται και του παραδίδει το ημερολόγιό του (αληθινό χαρτί!). Με αυτόν τον τρόπο, ο Verloc «θυμάται» τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, αλλά και το μίζερο παρελθόν του: έχει χάσει την επιχείρησή του και την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να αναζητήσει τη λήθη στα ναρκωτικά. Τι κάνει, όμως, στον μακρινό Ona(ji); Όπως φαίνεται, έχει έρθει με τον αδερφό του Conrad, εργαζόμενο σε μια πανίσχυρη εταιρεία βιοτεχνολογίας, για να ανακτήσει ένα πρωτοποριακό πειραματικό υλικό, ονόματι aama... Να αρχίσω λέγοντας ότι τρέφω μεγάλη αγάπη για τον Frederik Peeters. Τον θεωρώ έναν από τους πιο ολοκληρωμένους δημιουργούς κόμικς της εποχής μας και κατ' επέκταση έναν από τους πιο σημαντικότερους. Παρότι έχουν μεταφραστεί πολλά κόμικς του στα αγγλικά, δεν έχει την αναγνώριση που του αξίζει. Όμως όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία... Στα του Aama τώρα. Το world-building ακολουθεί τη λογική των περισσότερων BD του είδους, δηλαδή δίνεται βάση στη φαντασία και λιγότερο στην αληθοφάνεια. Θυμίζει το Incal (αναμφισβήτητη η επιρροή του), αλλά σε αντίθεση με τον Jodorowsky, ο Peeters εντάσσει καλύτερα τις μελλοντικές «εφευρέσεις» στην πλοκή, δίνοντάς τους πραγματικό λόγο ύπαρξης. Οι άνθρωποι του μελλοντικού αυτού σύμπαντος, χρησιμοποιούν φαρυγγικά φίλτρα και εμφυτεύματα που τους επιτρέπουν να συνδέονται με άλλους ανθρώπους, υποβάλλονται σε απίστευτα αποτελεσματικές διαδικασίες αντι-γήρανσης και τροποποιούν το γονιδίωμα των αγέννητων παιδιών τους. Βέβαια, ο κόσμος αυτός είναι αυστηρά ιεραρχημένος και βαθιά διχασμένος. Οι φτωχοί, συχνά παραμορφωμένοι από ασθένειες ή εθισμένοι στο ναρκωτικό shia, ζουν στα κατώτερα επίπεδα. Οι μεγάλες εταιρείες (πολυπλανητικές θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε) φαίνεται ότι κάνουν κουμάντο παντού, καθώς οι αναφορές σε κάποια κυβέρνηση είναι ελάχιστες. Η μη συμμόρφωση με το κοινωνικά αποδεκτό, ακόμη κι αν δεν αντιτίθεται σε κάποιο νόμο, μπορεί να καταδικάσει τον αντικομφορμιστή σε μια ταπεινωτική ζωή ή ακόμη και στον θάνατο. Ο Verloc ανήκει σε αυτούς τους παρίες, καθώς είναι ενάντια σε όλες αυτές τις επεμβάσεις και προτιμά να ζει μια πιο φυσική ζωή. Γι' αυτό και ο Ona(ji) του ταιριάζει περισσότερο. Ο πλανήτης αυτός συνδυάζει τις απέραντες ερημιές των κόμικς του Moebius και τις ζούγκλες με τους αλλόκοτους οργανισμούς των ταινιών του Miyazaki. Ο Peeters έχει συλλάβει μια εκπληκτική και πρωτότυπη ιδέα όσον αφορά τη ζωή αυτού του πλανήτη (που δε νομίζω να έχω συναντήσει αλλού) και την απεικονίζει με μοναδικό τρόπο. Παρόλα αυτά, το σπουδαιότερο προτέρημα του Peeters είναι ο τρόπος που αποτυπώνει τους χαρακτήρες του. Είτε μιλάμε για slice-of-life ιστορίες, είτε για κόμικ φαντασίας, πάντοτε οι άνθρωποι του Peeters έχουν πραγματική υπόσταση. Στο παρόν κόμικ, σαφώς αναλύεται κυρίως η ψυχοσύνθεση του Verloc, αλλά ακόμη και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες μοιάζουν αληθινοί, μέσα από μια σιωπηλή στιγμή, ένα κακιασμένο βλέμμα ή τον τρόπο που εκφράζονται. Ακόμη και τα ρομπότ έχουν κάτι σαν χαρακτήρα. Νομίζω δε ότι αποτελεί ένα από τα λίγα BD που ακουμπάνε το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης. Όμως σε τελική ανάλυση, το Aama είναι ένα ανθρωποκεντρικό κόμικ. Παρά τα εντυπωσιακά τεχνολογικά επιτεύγματα που επινόησε, ο Peeters δεν έχει ως αποκλειστικό σκοπό να μας εντυπωσιάσει με mecha-battles ή ευφυή ανδροειδή, αλλά να μας μιλήσει για μια άλλη ανθρωπότητα, της οποίας τα μέλη θα βρίσκονται πιο κοντά το ένα στο άλλο, από συναισθηματικής άποψης. Να πω την αλήθεια μου, την πρώτη φορά που διάβασα το Aama, πριν από τρία χρόνια, δεν «χώνεψα» και πολλά. Με μια δεύτερη ανάγνωση, πιο συγκεντρωμένος και σαφώς προϊδεασμένος (παρότι είχα γίνει κι εγώ αμνησιακός ), το απόλαυσα πραγματικά. Παρά τον σεβαστό του όγκο (γύρω στις 350 σελίδες συνολικά), διαβάζεται γρήγορα και δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Το Aama κυκλοφόρησε από την Gallimard σε τέσσερα άλμπουμ, από το 2011 έως το 2014. Η εξαιρετική SelfMadeHero το έβγαλε, μεταξύ 2014 και 2015, σε ισάριθμους σκληρόδετους τόμους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η σειρά διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ: το πρώτο άλμπουμ κέρδισε το Prix de la BD du Point (ένα από τα δευτερεύοντα βραβεία του φεστιβάλ), ενώ το δεύτερο απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Σειράς.
  6. Σας το είχα υποσχεθεί τη προηγούμενη φορά ότι θα επανέλθω με μερικές προτάσεις για διαμαντάκια Γαλλοβελγικής σχολής που αξίζει να ρίξετε μία ματιά.Και μπορεί η καραντίνα να πέρασε(και να μην ξανάρθει)αλλά η όρεξη μας να διαβάζουμε κόμικς ποτέ!!Ας δούμε μερικά BD που αξίζει να ρίξετε μία ματιά. 1.The Shadows of Salamanca (Christophe Bec/συγγραφέας - Stefano Raffaele/σχεδιαστής, Humanoids): Ένα νεαρό ζευγάρι ο David και η Sarah,προσπαθούν να κάνουν μία νέα αρχή στη ζωή τους μετακομίζοντας από τη Νέα Υόρκη στη Σαλαμάνκα,μία κωμόπολη στα δάση της Πενσυλβανίας.Η Sarah αντιμετωπίζει τους δικούς της δαίμονες,έχοντας πέσει θύμα απαγωγής και βιασμού όταν ήταν 6 χρονών,από την αρχή θα νιώσει ότι οι κάτοικοι του νέου προορισμού της κρύβουν κάποιο καλά θαμμένο μυστικό...Μα η εχθρική συμπεριφορά τους,μα η έλλειψη παιδιών σε ολόκληρη την πόλη,μα και το γεγονός ότι ανακαλύπτει ένα περίεργο άνοιγμα στο υπόγειο του νέου της σπιτιού,θα κάνουν τη Sarah να ξεπεράσει τις αναστολές και τους φόβους της,αναλαμβάνοντας να ερευνήσει την υπόθεση για χάρη της αλήθειας,αλλά με φρικιαστικά αποτελέσματα για όλους...Η αλήθεια θα την οδηγήσει σε μέρη όπου ο ανθρώπινος και ο υπερφυσικός τρόμος προκύπτουν χωρίς προειδοποίηση, γρήγορα και βίαια...Ένα μείγμα ψυχολογικού και gore τρόμου που είχα καιρό να διαβάσω σε BD,με έντονα Λαβκραφτικά στοιχεία(ο τρόμος που υποβόσκει σε ένα ξένο και εχθρικό περιβάλλον) και με το πιο φρικιαστικό τέλος που θα μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε.Από τον μαίτρ του υπερφυσικού Christophe Bec(Cathargo,The Fulgur,Pandemonium)μία φρικιαστική ιστορία που θα σας στοιχειώσει για πολύ καιρό αφότου τη διαβάσετε,όμορφα και ρεαλιστικά εικονογραφημένη από τον Stefano Raffaele(Sanctum Genesis,Marvel Zombie,Pandemonium,The Loving Dead)κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Humanoids. 2.Lady S. (Jean Van Hamme/συγγραφέας - Phillipe Aymond/σχεδιαστής, Dupuis/Cinebooks): Η Lady S.(Susan) είναι πράκτορας που εργάζεται για τη μυστική μη κυβερνητική οργάνωση του Κέντρου για την Αντιτρομοκρατική Έρευνα και Συλλογή Πληροφοριών (CATRIG). Είναι επίσης η βοηθός του υιοθετημένου πατέρα της που είναι διπλωμάτης των ΗΠΑ. Παλαιότερα ήταν πρόσφυγας και κλέφτης. Το CATRIG είναι ένας οργανισμός και κανείς δεν έχει ιδέα σχετικά με αυτό. Διευθύνεται από μια ομάδα συνταξιούχων αξιωματικών πληροφοριών της ΕΕ. Υιοθετημένη κόρη και κύριος συνεργάτης του James Fitzroy, πρεσβευτή περιπλάνησης, ειδικός ανταποκριτής της αμερικανικής υπουργού Εξωτερικών στην Ευρώπη, η Susan είναι μια έξυπνη, πολύγλωσση νεαρή γυναίκα, σε πλήρη άνθιση και απόλυτα χαρούμενη στα μάτια ενός προσεκτικού πατέρα...Το παρελθόν της όμως φαίνεται ότι ακόμα τη καταδιώκει και παγιδευμένη από αυτό η Susan θα πρέπει να διαδραματίσει τον πιο επικίνδυνο ρόλο της σε μια ζωή που είναι ήδη πλούσια με περιπέτεια: Lady S, κατάσκοπος υψηλού επιπέδου σε διπλωματικό περιβάλλον.Ακόμα ένα διαμαντάκι της ΓαλλοΒελγικής σχολής από την εκπληκτική πένα του πολυγραφότατου Jean Van Hamme(Thorgal,XIII,Largo Winch)στο στυλ των κατασκοπικών περιπετειών που τον έχουμε συνηθήσει.Έντονη περιπέτεια,συνεχείς ανατροπές,και καταιγιστική δράση που δεν θα αφήσουν κανέναν αναγνώστη ανικανοποίητο.Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Dupuis και στην αγγλική γλώσσα από τη Cinebooks που μας χαρίζει τη μία ποιοτική έκδοση μετά την άλλη. 3.Jack Wolfgag (Stephen Desberg/συγγραφέας - Henri Reculé/σχεδιαστής, Europe Comics): Και συνεχίζουμε στο ίδιο κατασκοπικό κλίμα.O Jack Wolfgag ζει μία διπλή ζωή: Σαν κριτικός φαγητού και εστιατορίων μπορεί να ταξιδεύει σε όλο το κόσμο.Αυτό όμως είναι ένα κάλυμμα για το πραγματικό του "επάγγελμα".Γιατί παράλληλα με τις κριτικές φαγητού ο Jack είναι και πράκτορας της CIA που αναλαμβάνει και διάφορες άκρως επικίνδυνες αποστολές.Σε έναν κόσμο όπου άνθρωποι και ζώα(ζωόμορφοι χαρακτήρες)συνυπάρχουν όσο γίνεται αρμονικά...Η μεγάλη του Blacksad σχολή μονάχα που εδώ απουσιάζει το στοιχείο του hard boiled noir που κυριαρχούσε στο κόμικ των Canales&Guanirdo,αν και δεν λείπουν και οι κοινωνικοπολιτικές αναφορές που χαρακτήριζαν και εκείνο(εδώ φυσικά έχουμε και το τρόπο με τον οποίο κάποιοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ρατσιστικά τα ζώα που ζουν ανάμεσά τους).Στο Jack Wolfgag,γραμμένο εξαιρετικά από τον Stephen Desberg(IR$,Desert Star,Sherman)έχουμε να κάνουμε περισσότερο με κατασκοπική περιπέτεια/θρίλερ στο στυλ ταινιών του James Bond,με έντονο το στοιχείο της περιπέτειας,της δράσης,του χιούμορ αλλά και του ρομαντισμού.Όσοι περιμένετε να διαβάσετε άλλο ένα Blacksad ίσως απογοητευτείτε αλλά σίγουρα όχι όσοι θέλετε να διαβάσετε μία καλοσχεδιασμένη και καλογραμμένη κατασκοπική περιπέτεια. 4. Spirou Hope Against All Odds (Emile Bravo/συγγραφέας &σχεδιαστής, Dupuis/Europe Comics): Ο Spirou δεν είναι τυχαία ο πιο εικονικός χαρακτήρας ολόκληρης της ΓαλλοΒελγικής σχολής και συνεχίζει 80 χρόνια μετά τη πρώτη του εμφάνιση να εμπνέει τους μεγαλύτερους δημιουργούς,και να μας παρουσιάζουν αριστουργηματικές ιστορίες με πρωταγωνιστή το μικρό κοκκινομάλλη γκρούμ.Εδώ ο Emile Bravo(που φέτος δυστυχώς δεν τον είδαμε στο φετινό Comicdom που ανεβλήθει)στο πρώτο τόμο της σειράς(από τους 4 που θα βγουν συνολικά),τοποθετεί τον Spirou στα πρώτα χρόνια μετά τη δημιουργία του,στις αρχές δεκαετίας του '40 και την Ευρώπη για άλλη μία φορά να βρίσκεται στα σκοτεινά συμπλέγματα του πολέμου...Αυτή τη φορά όμως ο εχθρός είναι φαινομενικά παντοδύναμος,αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνος..Και ο Spirou θα ζήσει τη φρικτή πραγματικότητα στο πετσί του,τη πείνα,τις καταστροφές,την αβεβαιότητα του αύριο.Θα δοκιμαστούν οι αντοχές του στο έπακρο,όταν ο φίλος του ο Fantasio θα καταταγεί στο βελγικό στρατό,όταν η κοπέλα του η Γερμανοεβραία Cassandra παραμένει αποκλεισμένη(ή και φυλακισμένη ΚΑΙ για τις κομουνιστικές πεποιθήσεις της)στη Γερμανία,αλλά και στο κυνηγητό που θα υποστεί ένας γνωστός του ζωγράφος ο Felix που είναι και αυτός Εβραίος....Και ο Spirou θα ξεκινήσει ένα οδοιπορικό σε όλο το Βέλγιο που έχει υποστεί πόλεμο, ανακαλύπτοντας τον κόσμο καθώς καταρρέει γύρω του....Πιστός στο κλίμα της εποχής και στα ιστορικά γεγονότα,και με σχέδιο που θυμίζει έντονα εκείνο του Jije τα ίδια εκείνα χρόνια που σχεδίαζε τις περιπέτειες του Spirou,o Emile Bravo μας δίνει μία ιστορία βαθιά ανθρώπινη,ευαίσθητη αλλά συνάμα σκληρή και απότομη,με κεντρικό μήνυμα στη πίστη και τη δύναμη του ανθρώπου,και την επιβίωση του σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση μονάχα όταν ο ίδιος μένει πιστός στις αξίες και τα ιδανικά του.Μία από τις ωραιότερες ιστορίες με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο μου Spirou που έχω ποτέ διαβάσει και περιμένω με ανυπομονησία το δεύτερο τόμο της σειράς καθώς και τους υπόλοιπους δύο που θα την ολοκληρώσουν.Μία ανάγνωση-εμπειρία που δε θα πρέπει να χάσετε. 5.ΚΟΜΑ (Pierre Wazem/συγγραφέας - Frederick Peters/σχεδιαστής, Humanoids): Το πολύχρωμο,ελεγειακό και ποιητικό ταξίδι ενός μικρού κοριτσιού που ανακαλύπτει έναν παράλληλο κόσμο στην καρδιά της βιομηχανικής μητρόπολης που ζει. Η Addidas είναι μια γλυκιά αλλά και περίεργη νεαρή κοπέλα που περνά τον περισσότερο χρόνο της βοηθώντας τον χήρο του πατέρα της στη δουλειά του ως καπνοδόχος... Όταν η Addidas προχωρά πολύ μακριά σε μια καμινάδα, συναντά έναν παράξενο καινούργιο φίλο και στη διαδικασία αποσταθεροποιεί ένα παλιό σύστημα,που έχει μετατρέψει τους ανθρώπους γύρω της σε μηχανές σκληρής εργασίας...Μη σας μπερδέψει το ελαφρώς καρτουνίστικο σχέδιο του Frederick Peters(Pachyderme,Lupus,Aama)και νομίζεται ότι πρόκειται για παιδικό κόμικ γιατί πραγματικά η ιστορία της Adidas και ο κόσμος της είναι πολύ περισσότερα από ένα all ages κόμικ...Ο Pierre Wazem στήνει ένα σκληρό αλλά συνάμα σουρεαλιστικό σύμπαν όπου το φανταστικό στοιχείο έρχεται να συνδυαστεί αρμονικά με το ρεαλιστικό,η συγκίνηση με το χιούμορ,η παιδικότητα με την ενηλικίωση...Στοιχεία τόσο αντίθετα μεταξύ τους αλλά το ένα συμπληρώνει το άλλο σε μία οπτική και αναγνωστική εμπειρία που θα συνεπάρει τον αναγνώστη και θα τον ταξιδέψει σε άλλους κόσμους,περισσότερο σουρεαλιστικούς αλλά συνάμα το ίδιο μελαγχολικούς όπως το δικό μας,αλλά σίγουρα θα το βοηθήσει να ανακαλύψει πράγματα που ποτέ δεν ήξερε ότι κρύβει μέσα του.Όπως ακριβώς και η μικρή Addidas.Το κόμικ κυκλοφόρησε από τη Humanoids σε 6 τομάκια.Τhanks @kabuki για τη πρόταση!! Καλοκαίρι πάντα με τα αγαπημένα μας κόμικς!!
  7. Κατά καιρούς βαριέμαι τα BD. Έχω την αίσθηση ότι τα περισσότερα καλά, «κλασσικά», τα χω διαβάσει και τα υπόλοιπα μου φαίνονται πανομοιότυπα, άνευρα, καλοσχεδιασμένα χλιαρά αναγνώσματα με συνήθως αδιάφορο τέλος. Το πλήθος Humanoids που αγόρασα και κατανάλωσα τα τελευταία χρόνια δε μου άλλαξαν τη γνώμη: καλοφτιαγμένα ευχάριστα κόμικς για να περνάει η ώρα. Οκ, μην είμαι απόλυτη – υπήρχαν και κάποιες ευχάριστες εκπλήξεις όπως το Shamanism (La danse du temps) και κυρίως το KOMA. Με μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα ότι και σε αυτό το κόμικ συνδημιουργός και σχεδιαστής είναι ο Frenderik Peeters, o δημιουργός του εξαιρετικότατου Pachyderme! Κι έτσι απλά αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον μου για τα BD. Υπάρχουν φρέσκα πράγματα εκεί έξω, που απλά δεν τα έχω ανακαλύψει ακόμα! Πάμε τώρα στο KOMA Σύμφωνα με την περιγραφή στο οπισθόφυλλο η υπόθεση του κόμικ είναι η εξής: H Addidas είναι ένα κορίτσι που περνάει τον περισσότερο χρόνο της βοηθώντας τον χήρο πατέρα της που είναι καπνοδοχοκαθαριστής. ‘Όταν κάποια στιγμή πέφτει βαθιά σε μια καπνοδόχο, ανακαλύπτει έναν παράξενο καινούριο φίλο. Μαζί ξεκινούν να ανακαλύπτουν την πραγματική μορφή του κόσμου της. Οκ…. Η πρώτη εντύπωση ήταν ότι πρόκειται για μια all ages περιπέτεια ενός κοριτσιού σε έναν περίεργο κόσμο. Χιλιοειπωμένο θέμα που το χουμε δει και ξαναδεί σε mainstream και ανεξάρτητα κόμικς, μέχρι και σε ντίσνεϋ. Αν έχει έξυπνους διαλόγους κι ενδιαφέρον σχέδιο θα περάσω μια χαρά και θα το χω ξεχάσει σε μια βδομάδα. Για καλή μου τύχη όμως, δεν είχαν έτσι τα πράγματα. Με όχημα αυτήν την χιλιοειπωμένη κεντρική ιδέα, οι δημιουργοί φτιάχνουν έναν απρόβλεπτο σκοτεινό κόσμο. Σ αυτόν τον κόσμο λοιπόν, η ιστορία της Addidas δεν είναι καθόλου κοινότοπη. Η ιστορία έχει ένα κάρο ανατροπές, έξυπνο χιούμορ σε σωστές δόσεις, σωστό characterization, σουρεαλιστικές καταστάσεις, γρήγορο ρυθμό κι αποπνέει ζωντάνια. Ένα γλυκόπικρο indie κόμικ που σε κάνει να νοιαστείς για τους χαρακτήρες και την τύχη τους. Η ιστορία έχει να κάνει με πολλά περισσότερα πράγματα, πέρα από τις περιπέτειες της μικρής. Δεν προσθέτω τίποτα άλλο για να το διαβάσετε ασποιλάριστοι. Η ένταση των χρωμάτων αναδεικνύει εξαιρετικά την ατμόσφαιρα και δένει αρμονικά με το σχέδιο, που αλλού είναι λεπτομερειακό κι αλλού αφηρημένο, ανάλογα με τις ανάγκες της αφήγησης. Το μοναδικό πράγμα που με χάλασε λίγο ήταν το τέλος, που δεν ήταν τόσο απρόβλεπτο όσο θα ήθελα. Κατά τα άλλα, θεωρώ ότι αποτελεί εξαιρετική πρόταση ευρωπαϊκού κόμικ, που απευθύνεται πάνω κάτω σε όλους, χωρίς να είναι σε καμιά περίπτωση αφελές ή παιδικό. Επίσης δεν απευθύνεται σε παιδιά . Κυκλοφόρησε σε 6 τεύχη στα γαλλικά από το 2003 ως το 2008 και εκδόθηκε ολόκληρο στα αγγλικά σε ένα χορταστικό TPB από τη Humanoids το 2016.
×
×
  • Create New...