Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Fantagraphics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 21 results

  1. THE LONGEST DAY OF THE FUTURE Πρόσφατα μου δημιουργήθηκε το ενδιαφέρον να αρχίσω την αφιέρωση χρόνου σε «βουβά» κόμικ, κόμικ τα οποία δεν είχα ιδιαίτερη επαφή από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω. Γι’ αυτό λοιπόν, έχοντας τον χρόνο και την διάθεση να εστιάσω σε κάτι καινούριο, αποφάσισα να διαβάσω το κόμικ που λέγεται: The Longest Day Of The Future. Tο συγκεκριμένο εκδόθηκε το 2015 και είναι έργο του Lucas Varela, ο οποίος ανέλαβε και την εικονογράφηση. Το είδος στο οποίο ανήκει είναι η σάτιρα και η επιστημονική φαντασία. Η πλοκή εστιάζει σε μια φουτουριστική εποχή στην οποία κυριαρχούν δύο μεγάλες ανταγωνιστικές εταιρείες προϊόντων, και οι οποίες έχουν μεγάλο αντιπαλότητα μεταξύ τους, και κάνουν τα πάντα για να καταστρέψουν η μία την άλλη. Σε αυτή την περίοδο διαμαχών, καταφθάνει ένα ιπτάμενο σκάφος από έναν άλλο πλανήτη που ενδεχομένως να τερματίσει αυτή τη σύγκρουση. Ή και όχι. Το κόμικ αυτό είναι πολύ εύκολο στην ανάγνωση (ή καλύτερα… στην παρατήρηση;) διότι ,αφενός δεν περιλαμβάνει διαλόγους, αλλά και αφετέρου είναι σύντομο σε διάρκεια graphic novel. Αν και «βουβό», περνάει πολλά μηνύματα όσον αφορά τις καπιταλιστικές κοινωνίες, την προπαγάνδα, την βία, την απέχθεια προς τον συνάνθρωπο, την τυφλή υπακοή σε «ανώτερες» δυνάμεις κ.α. Έτσι ευαισθητοποιεί τον αναγνώστη σε σημαντικά ζητήματα για το μέλλον της ανθρωπότητας. Να προσθέσω, επιπλέον, πως βλέπουμε την ιστορία μέσα από πολλούς χαρακτήρες και επομένως λαμβάνουμε μια σφαιρική εικόνα των πραγμάτων. Το σχέδιο του Luca το βρήκα πολύ προσεγμένο, λεπτομερές και φρέσκο. Τα χρώματα επίσης ταιριάζουν πολύ με την ατμόσφαιρα του κόμικ και δεν κουράζουν στο μάτι. Να πω την αλήθεια ήταν το πρώτο στοιχείο που με κέντρισε τη προσοχή όταν αναζητούσα αυτό το είδος κόμικ. Σε γενικά πλαίσια, θεωρώ πως είναι ένα τίμιο graphic novel, που περνά εύστοχα σοβαρά ζητήματα και αποτελoύν τροφή για σκέψη. Πιστεύω πως οποιοσδήποτε που διαθέτει λίγο χρόνο για ήρεμο διάβασμα, ασχέτως αν προτιμά το συγκεκριμένο είδος κόμικ ή όχι, θα μείνει ικανοποιημένος.
  2. Ο ηλικιωμένος Ernest πάσχει από Αλτσχάιμερ και η κατάστασή του επιδεινώνεται σιγά σιγά, κάτι που μας γίνεται σαφές από την πολύ σύντομη, αλλά εντυπωσιακή εναρκτήρια σκηνή. Η οικογένειά του δεν μπορεί πλέον να τον φροντίζει, άρα η μόνη λύση είναι να τον στείλουν σε έναν οίκο ευγηρίας. Εκεί ο Ernest θα γνωρίσει τον Emile, τον άνθρωπο που προφανώς ξέρει τους πάντες και τα πάντα μέσα στον οίκο και θα του δείξει όλα τα κατατόπια και θα τον γνωρίσει με όλους σχεδόν τους ενοίκους. Άνθρωποι που πλέον ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα, που βυθίζονται μέσα στις αναμνήσεις τους, που ζουν σε μια άχρονη κατάσταση, όπου παρελθόν και παρόν συγχέονται αξεδιάλυτα και όπου ακόμα και οι απλούστερες δραστηριότητες αποδεικνύονται δοκιμασία, ίσως ξεκαρδιστική για εμάς, τους θεατές, αλλά τραγική (ή μήπως όχι; ) για τους πρωταγωνιστές που τις βιώνουν. [Ενδεικτικά, αναφέρω τις σκηνές με τη μπάλα και το μπίνγκο - όταν το διαβάσετε, πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου] Κι όμως, ακόμα και μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, ο Ernest θα κάνει νέους φίλους και νέες γνωριμίες και με τον τρόπο του, έστω και χωρίς να το επιδιώξει, θα μεταβάλλει έστω και ελάχιστα την καθημερινότητα ορισμένων. Ο Ernest θα ξαναζήσει στιγμές από τα παιδικά του χρόνια, θα προσπαθήσει να κάνει τη μικρή του εξέγερση, να καθυστερήσει το αναπόφευκτο. Κανείς όμως δεν ξεφεύγει από τη μοίρα του. Η κατάσταση του Ernest είναι μη αναστρέψιμη. Η μνήμη ολισθαίνει, οι εικόνες χάνονται, τα λόγια μας διαφεύγουν... Και το τέλος είναι το απόλυτο κενό Αλλά, όπως γράφει και η προμετωπίδα του έργου, "το χιόνι δεν χάνεται, απλά γίνεται βροχή" και το ταξίδι συνεχίζεται, ακόμα και με άλλους επιβάτες. Κι αυτοί, εξάλλου, θα δώσουν κάποτε τη θέση τους σε κάποιους άλλους... Πολύ ωραίο έργο, γλυκό, χωρίς να γίνεται γλυκανάλατο, χωρίς πολλά λόγια, με απλή, καθαρή εικονογράφηση, που συλλαμβάνει κάθε σιωπή και κάθε κενό και αξιοποιεί ακόμα και τα κενά καρέ και ακόμα και τις κενές σελίδες. Πρόκειται άλλωστε για ένα έργο, όπου οι σιωπές είναι σημαντικότερες από τα λόγια. Το κόμικ κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Ισπανία το 2007, βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Βαρκελώνης, διασκευάστηκε σε ταινία κινουμένων σχεδίων (την οποία, δυστυχώς, δεν έχω δει) το 2011, μεταφράστηκε στα γαλλικά και στη συνέχεια στα αγγλικά και ήταν υποψήφιο και για Eisner μεταφρασμένης έκδοσης το 2017. Υπάρχουν δύο εκδόσεις στα αγγλικά, μια σκληρόδετη από τη Fantagraphics και μια με μαλακό εξώφυλλο από την Knockabout. Εγώ διάβασα τη δεύτερη, η οποία περιέχει ένα σύντομο βιογραφικό του Paco Roca και ένα δισέλιδο με σκίτσα. Η συγκεκριμένη έκδοση έχει μεταφραστεί από τη γαλλική έκδοση και τα ονόματα των πρωταγωνιστών είναι αλλαγμένα (από ό,τι κατάλαβα, στο πρωτότυπο ο Ernest ονομάζεται Emilio και ο Emile ονομάζεται Miguel). Δεν γνωρίζω εάν η αλλαγή των ονομάτων ακολουθεί μια αλλαγή και στη γαλλική έκδοση, ούτε εάν η Phantagraphics χρησιμοποιεί την ίδια μετάφραση. Αν και θεωρώ αυτή την τακτική απαράδεκτη, προτίμησα να κρατήσω τα ονόματα έτσι όπως είναι στην έκδοση την οποία διάβασα. Σε κάθε περίπτωση, οι δύο εκδόσεις βρίσκονται εύκολα και σχετικά οικονομικά. Ψάξτε να το βρείτε, αξίζει. Να ένα σύντομο άρθρο (στα αγγλικά) για το έργο, το οποίο επικρίνει την αγγλική μετάφραση
  3. O νεαρός Bobby Bailey, ένας απόκληρος των 60s, θεωρεί ότι το μόνο καταφύγιό του είναι η κατάταξή του στον αμερικάνικο στρατό. Αυτό που δεν ξέρει όμως είναι ότι πρόκειται να συμμετάσχει σε ένα top secret πρόγραμμα για την δημιουργία υπερστρατιώτη, στην ηγεσία του οποίου βρίσκεται ο Dr. Friedrich. Ο Dr. Friedrich νυν υψηλόβαθμος στρατιωτικός ήταν πρώην στέλεχος των Ναζί, που πούλησε την ιδέα για την κατασκευή ενός υπερανθρώπου στους αμερικάνους, μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Το αποτέλεσμα του πειράματος στον Bobby, αντί στον υπερστρατιώτη, οδηγεί στην δημιουργία ενός τέρατος που ο αμερικάνικος στρατός πλέον προσπαθεί να καταστρέψει. Κάπως έτσι ξεκινάει η πλοκή του έπους 360 σελίδων που ακούει στο όνομα Monsters. Με επίκεντρο τον Bobby ξετυλίγονται ιστορίες που αφορούν σε διαφορετικές περιόδους, στα 60s και στα 40s, και εστιάζουν τόσο στην οικογένειά του όσο και σε χαρακτήρες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο με την στάση τους στην εξέλιξη του Bobby από ένα φυσιολογικό παιδί, σε σιωπηλό και μοναχικό, σε παρία και τέλος σε τέρας. Γνωρίζουμε λοιπόν τον πατέρα του Bobby, Tom, που γύρισε από τον πόλεμο με καθυστέρηση 4 χρόνων, άλλος άνθρωπος, βίαιος και καταπιεστικός, που ήταν μεταξύ αυτών που ανακάλυψαν την τοποθεσία των μυστικών πειραμάτων των Ναζί. Ακόμα, η μητέρα του Bobby, Janet αναδεικνύεται σε πρωταγωνίστρια σημαντικού μέρους του κόμικ καθώς βλέπουμε τις προσπάθειές της να προστατέψει τον Bobby από την βια του πατέρα του. Επιπλέον, η πλοκή εστιάζει στον αξιωματικό Elias Macfarlane που είναι αυτός που πρακτικά στέλνει τον Bobby να συμμετάσχει στο πείραμα που θα τον μετατρέψει τελικά σε τέρας και στην συνέχεια βασανίζεται από τις τύψεις. Τέλος, σημαντικός χαρακτήρας στην πορεία της ζωής του Bobby είναι ο μυστικός πράκτορας John Powell, υπεύθυνος να ενημερώνει την Janet για την απουσία του άντρα της, την οποία ερωτεύεται. Το Monsters είναι δύσκολο να καταταχτεί αποκλειστικά σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος. Περιέχει στοιχεία κοινωνικού δράματος, θριλερ τρόμου και πολιτικής σάτιρας. Κάποιος μπορεί να δει στοιχεία από έργα όπως το Frankenstein ή το Hulk που πραγματεύονται τέρατα τα οποία καταδιώκονται ως αποτελέσματα πειραμάτων που πήγαν λάθος. Ακόμα, η δημιουργία υπερστρατιώτη αποτελεί το θέμα τόσο στο Captain America όπου όμως υπάρχει η επιθυμητή κατάληξη της δημιουργίας ενός υπερστρατιώτη ηρωϊκού, όσο και στον Wolverine που ο χαρακτήρας βασανίζεται κατά την διάρκεια μεταμόρφωσής του σε υπερόπλο. Να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει μια από τις πιο κομβικές ιστορίες του ήρωα, το Weapon X που κυκλοφόρησε το 1991 και κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ. Παρόλα αυτά, για μένα το πιο δυνατό σημείο του κόμικ βρίσκεται στο βάθος που δίνει στους χαρακτήρες του, αφιερώνοντας ώρα στην μεταφορά των μεταξύ τους διαλόγων και σκέψεων. Μέσα στο κόμικ υπάρχουν πολλές πραγματικά συγκινητικές σελίδες όπου ο αναγνώστης μπορεί να βυθιστεί και αυτός στο δράμα των πρωταγωνιστών, να μοιραστεί την αγωνία τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κόμικ υπολείπεται στις σκηνές δράσης. Αν και λιγοστές, τόσες-όσες, είναι από τις πλέον καλοδουλεμένες που έχω διαβάσει, με πολύ καλό ρυθμό και σκηνοθεσία έτσι ώστε να καθοδηγείται σωστά ο αναγνώστης στο να γεμίσει τα κενά των καρέ με την φαντασία του, κατόρθωμα σπάνιο για μένα που πολλές σκηνές δράσεις σε άλλα κόμικς μου φαίνονται ως ατάκτως ειρημένα καρέ. Ακόμα, ο Barry Windsor-Smith καταφέρνει μέσα από την σύνθεση όλων των ιστοριών του που εστιάζουν στους συγκεκριμένους χαρακτήρες του κόμικ να κάνει σχόλια ευρύτερα για τις περιόδους που διαδραματίζεται. Έτσι θίγονται, άλλες φορές εμμέσως και άλλες άμεσα ακανθώδη ζητήματα όπως η συνεργασία του αμερικάνικου στρατού με τους ναζί μετά τον πόλεμο, η θέση της γυναίκας στην οικογένειας εκείνη την περίοδο, τα δεινά του πολέμου. Το Monsters αποτελούσε ένα μακροχρόνιο πρότζεκτ του δημιουργού καθώς χρειάστηκε 35 χρόνια για να ολοκληρωθεί και εκδόθηκε φέτος από την Fantagraphics προξενώντας τεράστια αίσθηση. Δικαίως κατά την γνώμη μου, καθώς είναι από εκείνα τα λιγοστά έργα που κατάφεραν να με κάνουν να ενδιαφερθώ όντως για τους χαρακτήρες. Σίγουρα ως ένα ψηφιδωτό πολλών διαφορετικών ειδών δεν μπορεί να είναι εξαιρετικό σε όλα, και αισθάνθηκα σε σημεία ότι ίσως κρατάει κάποια υπο-πλοκή περισσότερο από όσο θα έπρεπε ενώ για ορισμένους χαρακτήρες νιώθω ότι θα ήθελα να δω περισσότερα στοιχεία. Παρόλα αυτά το θεωρώ την καλύτερη αγορά που κάναμε στο φετινό ComicDom. Εννοείται ότι προτείνεται. Δεν πρόκειται για ένα κόμικ για να χαλαρώσετε μετά από μια κουραστική μέρα στην δουλειά, είναι βαρύ και στενάχωρο. Ο αναγνώστης ήδη γνωρίζει πολλές φορές την κατάληξη της ιστορίας διαβάζοντας για την αρχή της. Σημασία δηλαδή δεν έχει το "τι" θα γίνει αλλά το "γιατί" και το "πως". Στα θετικά επίσης είναι η έκτασή του. Στις 360 σελίδες του, καθόλου λίγες, ο δημιουργός καταφέρνει να πει μια ιστορία με αρχή-μέση-τέλος, κόντρα στην μόδα που υπαγορεύει ιστορίες που εκτείνονται σε πολλούς τόμους και που πλέον ο γράφων δεν έχει την όρεξη, ούτε τον χρόνο να αφιερώσει για να φτάσει στο τέλος τους. Δώστε του μια ευκαιρία, στο κάτω-κάτω είναι από τα πιο πολυσυζητημένα κομικς της χρονιάς!
  4. Μια από τις αρχές μου (sic) είναι να μην κάνω παρουσίαση κακών κόμικς ή, τέλος πάντων, κόμικς που δεν μου άρεσαν. Θεωρώ ότι αρκετή μίρλα και αρνητικότητα υπάρχει γύρω μας, γιατί να προσθέτω κι άλλη; Καλύτερα να πω δυο λόγια για ένα ανάγνωσμα που μου κίνησε το ενδιαφέρον και έχει πιθανότατα κάτι να πει σε 2-3-5-10 άτομα. Με αυτό εδώ το κόμικ, ωστόσο, αποφάσισα να παραβώ αυτή μου την νοοτροπία. Εν μέρει και για να τσιγκλίσω φίλους που τους άρεσε αρκετά. Αγάπη μέσα στις Σκιές, λοιπόν, του Gilbert Hernandez, εκδόσεις Inkpress. Το απέφευγα χρόνια (κυκλοφόρησε το 2015), όχι γιατί με απωθούν τα alternative αμερικανικά κόμικς, αλλά γιατί ήξερα ότι ο κόσμος του Hernandez έχει μια εσωτερική συνοχή κι ας έχει βγάλει αυτοτελή κόμικς, όπως αυτό. Τελικά στο τελευταίο ComicdomCon, υπό την επήρεια της παρέας του @kwtsos το αγόρασα... Σελίδες από την πρωτότυπη έκδοση της Fantagraphics Η φάση ξεκινάει κάπως έτσι: η Ντολόρες (την οποία απ' ό, τι διαβάζω στο τέλος του τομιδίου την «υποδύεται» μια ηθοποιός από το Love & Rockets) είναι μια ψευδή μαυρομάλλα σαραντάρα με τεράστια στήθη, που έχει προβλήματα με τον πατέρα της και δουλεύει ως σερβιτόρα, καταφεύγει στο υπόγειο του σπιτιού της κυνηγημένη από κάτι τυπάδες που θυμίζουν ρέιβερς των ελληνικών 90's, οδηγείται σε μια σπηλιά και, βγαίνοντας απ' την σπηλιά, είναι ξανθιά και δεν ψευδίζει, αν και προφανώς διατηρεί το DDD μέγεθος του σουτιέν της. Και μετά γίνονται διάφορα αλλοπρόσαλλα που θυμίζουν Daniel Clowes και κατ΄ επέκταση David Lynch. Έχω διαβάσει Clowes και, μολονότι δεν με τρελαίνει, του αναγνωρίζω πολλά προτερήματα. Έχω διαβάσει το πολύ παράξενο Pachyderme του Frederik Peeters, το οποίο σε ξενίζει μεν, σου δίνει όμως στοιχεία για να ξεκλειδώσεις τους συμβολισμούς του. Απροπό, αμφότεροι δημιουργοί έχουν πολύ καλύτερο σχέδιο. Αλλά αυτό; Κάποιοι θα γράψουν ότι πρόκειται για ένα B-movie αλά Lynch με φροϊδικές επεκτάσεις, αλλά κι ένα δριμύ «κατηγορώ» στα καταναλωτικά και υλιστικά πρότυπα της κοινωνίας μας. Δεν θα διαφωνήσω, αλλά 1) το περιτύλιγμα πάντα έχει σημασία και 2) καλό είναι να δίνεις στον αναγνώστη την άκρη του μίτου, ώστε να μπορέσει να ξετυλίξει αυτό το «τι θέλει να πει ο ποιητής»... Περιμένω εναγωνίως τα ποστ όσων διαφωνούν μαζί μου και τα επιχειρήματά τους. Hit me!
  5. Μετά τις άκρως επιτυχημένες της συλλογές που αφορούσαν την δουλειά των Κάρλ Μπάρκς και Ντον Ρόσα, η Fantagraphics επέλεξε να διευρύνει τους εκδοτικούς και ντισνεϋκούς της ορίζοντες λανσάροντας το 2018 μια καινούργια σειρά κόμικ με τον τίτλο Disney Masters. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες συλλογές της, εδώ η εκδοτική δεν επικεντρώνεται μονάχα σε έναν δημιουργό Ντίσνεϋ αλλά σε πολλούς, προσδίδοντας έτσι στη σειρά ένα ανθολογικό ύφος. Όπως είναι φυσικό, η πλειονότητα των μέχρι τώρα 19 τόμων της αφορά την δουλειά των Ευρωπαίων και ειδικότερα των Ιταλών δημιουργών. Οι τόμοι είναι πολυτελείς με εξαιρετικό επιπλέον περιεχόμενο, ενώ κάποιοι από αυτούς κυκλοφορούν και σε σετ των 2 τόμων. Οι μέχρι τώρα τόμοι που έχουν εκδοθεί είναι οι παρακάτω: 1. Romano Scarpa - The Delta Dimension 2. Luciano Bottaro - Uncle Scrooge's Money Rocket 3. Paul Murry - The Case of the Vanishing Bandit 4. Daan Jippes & Freddy Milton - The Great Survival Test 5. Romano Scarpa - The Phantom Blot's Double Mystery 6. Giovan Battista Carpi - King of the Golden River 7. Paul Murry - The Pirates of Tabasco Bay 8. Romano Scarpa - Duck Avenger Strikes Again 9. Massimo De Vita - The Ice Sword Saga Book 1 10. Bas Heymans & Mau Heymans - Scandal on the Epoch Express 11. Massimo De Vita - The Ice Sword Saga Book 2 12. Giorgio Cavazzano - The Forgetful Hero 13. Paul Murry - The Sunken City 14. Al Hubbard - Follow the Fearless Leader 15. Paul Murry - New Adventures of the Phantom Blot 16. Luciano Bottaro -Jumpin' Jupiter 17. Romano Scarpa - The Man from Altacraz 18. William Van Horn - Pie in the Sky 19. Casty - Trapped in the Shadow Dimension
  6. Με τον Daniel Clowes έχω μια πολύ παράξενη σχέση. Έχω διαβάσει μερικά απ' τα κυριότερα κόμικς του (Ghost World, Like a Velvet Glove Cast in Iron, The Death-Ray) κι ενώ μερικά τα βρήκα τελείως βαρετά, συνεχίζω και ψάχνω δουλειές του. Το Patience (Fantagraphics, 2016) έλαβε εξαιρετικές κριτικές, οπότε σκέφτηκα ότι αν δεν μου αρέσει ούτε αυτό, τότε σίγουρα δεν είναι για μένα ο κύριος. Ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου και διαβάστηκε σε ηλεκτρονική μορφή. 2012. Η Patience κοιτάζει το τεστ εγκυμοσύνης και είναι θετικό. Ο Jack, παρά τις οικονομικές δυσκολίες, είναι αποφασισμένος να κάνει το παν για να μεγαλώσουν καλά το παιδί και η σύντροφός του. Κι ενώ η ώρα του τοκετού πλησιάζει, επιστρέφει μια μέρα απ' την δουλειά και βρίσκει την Patience νεκρή. Φυλακίζεται προσωρινά ως ο μοναδικός ύποπτος, αλλά αφήνεται τελικά ελεύθερος. Ο ίδιος είναι πεπεισμένος ότι ο ένοχος είναι κάποιος από το απαίσιο παρελθόν της Patience, για το οποίο ποτέ δεν του μιλούσε. 2029. Ο Jack ζει μέσα στην δυστυχία, ώσπου μια αχτίδα ελπίδας αχνοφαίνεται: ένας παράξενος τύπος ονόματι Bernie έχει εφεύρει μια μηχανή του χρόνου. Επόμενες στάσεις: 2006, 1985 και ξανά 2012, αλλά γι' αυτές καλύτερα να μην πω παραπάνω και να διαβάσετε το κόμικ. Ο Clowes χρησιμοποιεί την επιστημονική φαντασία για να εξιστορήσει μια ιστορία παντοτινής αγάπης, επιμονής και εκδίκησης. Η ροή είναι υποδειγματική. Αν κάποιος έχει λίγο παραπάνω χρόνο από εμένα, μπορεί να το διαβάσει σε μία καθισιά. Η ιστορία καθαυτή εξαιρετική. Κι αυτό επειδή ο Clowes δεν ενδιαφέρεται για το «τεχνικό» κομμάτι, αλλά για τους χαρακτήρες του. Είναι και οι δύο εξίσου τραγικές προσωπικότητες και έχουν ανάγκη να νιώσουν αγάπη. Παρότι πρακτικά όλα τα κόμικς του Clowes είναι ανθρωποκεντρικά, πρώτη φορά νιώθω να συμπονώ τους χαρακτήρες του. Το τέλος μου φάνηκε μάλλον ξεκάθαρα (και υπέροχο), αλλά διαβάζω ότι κάποιοι το ερμήνευσαν διαφορετικά. Το σχέδιο ηθελημένα δεν είναι τόσο προσεγμένο όσο σε άλλα κόμικς του Clowes, αλλά σε συνδυασμό με τα έντονα, ψυχεδελικά χρώματα ταιριάζει απόλυτα στην υπόθεση. Να το διαβάσετε. Είτε στην αγγλόφωνη έκδοση, είτε στην μετάφραση των εκδόσεων Οξύ, που απ' ό,τι έχω ακούσει είναι πολύ καλή. Υ.Γ.: Κάντα 11 τα κόμικς που συμφωνούμε
  7. Η Fantagraphics είναι γνωστή σε όλους μας. Για όσους ίσως δεν την ξέρουν, πρόκειται για μια εταιρεία, η οποία εκδίδει graphic novels τόσο από αγγλόφωνους δημιουργούς, όσο και από δημιουργούς από άλλες χώρες μεταφρασμένους στα αγγλικά. Είναι πολύ προσεκτική στις επιλογές της και όσο αφορά στους ξένους δημιουργούς, πιστεύω ότι σχεδόν κάθε κυκλοφορία της είναι ένα εκδοτικό γεγονός, αλλά και πολλά από τα πρωτότυπα graphic novels, που έχει εκδώσει, έχουν αποσπάσει πλήθος διακρίσεων. Όλες οι εκδόσεις είναι πολύ ποιοτικές, τόσο από άποψη στησίματος (σελιδοποίηση, δέσιμο κτλ), όσο και από άποψη περιεχομένου, με εισαγωγικά κείμενα και άλλα έξτρα. Ανάμεσα στις κυκλοφορίες της θα βρούμε πολλά επιλεγμένα κόμικς της Disney, τα Peanuts, αλλά και το περίφημο Love and Rockets και πολλά άλλα. Παράλληλα κυκλοφορεί, νομίζω πλέον μόνο σε διαδικτυακή μορφή, και ένα από τα εγκυρότερα περιοδικά του χώρου των κόμικς, το The Comics Journal (TCJ). Φυσικά, η μηδενική έκπτωση στην ποιότητα έχει αντίκτυπο και στις τιμές, που είναι συνήθως αλμυρές, αλλά τις περισσότερες φορές το αξίζουν. Αφορμή για να ξεκινήσω το θέμα είναι δύο πολύ πρόσφατες και πάρα πολύ σημαντικές κυκλοφορίες της. Καταρχάς, ο δεύτερος τόμος της The Alberto Breccia Library (ο πρώτος ήταν το Mort Cinder) με τίτλο: Perramus: The City and Oblivion με σχεδόν 500 σελίδες, σενάριο του Juan Sasturain (θεωρείται σημαντική προσωπικότητα στην Αργεντινή) και τιμημένο με βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας. (οι εσωτερικές σελίδες είναι από το amazon) Μια δεύτερη σημαντική κυκλοφορία είναι ένας ακόμα τόμος του αγαπημένου μας Tardi, πάνω σε ιστορίες του επίσης αγαπημένου Jean-Patrick Manchette, με τίτλο Streets of Paris, Streets of Murder: The Complete Noir Stories of Manchette & Tardi Vol. 1. (και πάλι η εσωτερική σελίδα από το amazon) Εννοείται, ότι η Fantagraphics έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα και άλλα graphic novels. Αν κάποιος/α γνωρίζει κάτι παραπάνω για αυτά τα δύο ή για κάποιο άλλο ή θέλει να μας ενημερώσει για κάποια υπάρχουσα ή επερχόμενη κυκλοφορία ή νέο, ας ποστάρει σε αυτό το θέμα.
  8. Τρία χρόνια πριν το ιδιαίτερο The Number τάδε, ο Ελβετός Thomas Ott κυκλοφορεί ένα μικρό horror κόμικ, το Cinema Panopticum. Δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια στο είδος, αφού είχε βγάλει underground πραγματάκια όπως το Dead End και το Greetings from Hellville που πλέον από το κοινό του θεωρούνται καλτ. Ήταν όμως το κόμικ που τον σούταρε έξω από τα ελβετικά σύνορα και έκανε το όνομα του να ακουστεί. Ένα μικρό κορίτσι πάει σε ένα τοπικό λούνα παρκ με φραγκοδίφραγκα στην τσέπη. Από τα παλιά λούνα παρκ, αυτά πάνω στα οποία φτιάχνονται οι ταινίες τρόμου, όχι τα φλώρικα τα σημερινά. Πάει στα συγκρουόμενα, τρώει πόρτα επειδή είναι μικρή. Πάει στην σκοποβολή και στην ρόδα, το ίδιο. Εν τέλει βρίσκει μια παραμελημένη σκηνή που απ'έξω έχει μια ξεχαρβαλωμένη πινακίδα - cinema panopticum. Μπαίνει και βλέπει 5 παιχνίδια arcade που πάνω-πάνω έχουν τον παντεπόπτη οφθαλμό και τις εξής ονομασίες: The Girl, The experiment, The Prophet, The Hotel, The Champion. Ένα παίξιμο του καθενός της αρκεί για να δει στην οθόνη μια ιστορία. Γενικά το κόμικ είναι μικρό αλλά καταφέρνει να χτίσει ατμόσφαιρα. Προβάλει πολύ τον υποχθόνιο τρόμο του "και αν;" παρά τον άμεσο που εξαφανίζεται σαν συναίσθημα όσο γρήγορα εμφανίζεται. Το scratchboard σκίτσο βοηθά πολύ την αφήγηση, η οποία δουλεύει με βινιέτες και με πολύ παιχνίδι στην προοπτική των πάνελ. Διαβάστε το, είναι μικρό και αφήνει ωραία γεύση, χωρίς βέβαια να διεκδικεί δάφνες. Βγήκε από τις εκδόσεις La Cupula τον Ιούνιο του 2005 και από την Fantagraphics λίγους μήνες αργότερα.
  9. Ο αριθμός 73304-12-4153-6-96-8, είναι γραμμένος σε ένα χαρτί που βρίσκεται στα χέρια ενός θανατοποινίτη. Ο φρουρός της φυλακής που κατεβάζει τον μοχλό στην ηλεκτρική καρέκλα, το βρίσκει πεσμένο στα πόδια της μετά την εκτέλεση. Χωρίς να ξέρει το γιατί, το μαζεύει και το παίρνει μαζί του ξετυλίγοντας το δικό του φαντασιακό παραλήρημα μέχρι την καταστροφή. Κάθε αριθμός έχει μια σημασία. Μπορεί να είναι ο αριθμός ενός κελιού, το τατουάζ από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μια μπάλα μπιλιάρδου, ένα ρίξιμο του ζαριού, ένα χαρτί της τράπουλας, ένα ρίσκο στην ρουλέτα. Μπορεί να είναι όλα αυτά μαζί, και άπειρα ακόμα πράγματα. Αρκεί αυτός που θέλει να τα δει, σε ένα μεγαλείο αυθυποβολής, να τα βλέπει, έστω κι αν είναι εκεί μόνο για τα δικά του μάτια. Πσσς, πολύ βαθυστόχαστο το τελευταίο. Και αυτό το κόμικ ψιλο-βαθυστόχαστο είναι, αλλά ευτυχώς όχι *τόσο* δήθεν. Το σενάριο του, δηλαδή η αυτοκαταστροφή του φύλακα μπορεί κάλλιστα να παραπέμπει στην κοινωνική κατακραυγή του επαγγέλματος του ως νόμιμος δολοφόνος, μπορεί και όχι. Μπορεί να είναι μια αλληγορία πως το κακό γεννά κακό σε έναν φαύλο κύκλο, μπορεί και όχι. Το διαβάζετε και "βλέπετε" ο,τι θέλετε να δείτε. Πιθανά, να μην το βρείτε ιδιαίτερα αυθεντικό ή πρωτότυπο σαν ιδέα, και αυτό γιατί όντως δεν είναι. Τα δύο πράγματα για τα οποία ξεχωρίζει, είναι άλλα - η κυκλική του αφήγηση που θυμίζει τον σπειροειδή χρόνο του Μάρκες, και η scratchboard (δεν βρήκα μια ισοδύναμη λέξη στα ελληνικά, χαρακτική ίσως;) ασπρόμαυρη αισθητική που γίνεται πιο έντονη από την πλήρη απουσία λόγου. Αν έχετε βαρεθεί το κλισέ "το σκοτάδι είναι η απουσία του φωτός", θα γουστάρατε να διαβάσετε το κόμικ με την ιδέα πως το φως είναι η απουσία του σκοταδιού στην πένα του Οτ (πσσσς, και δεύτερο βαθυστόχαστο σε ένα ποστ, τι λες ρε παιδί μου) και πως μαζεύει στις 146 σελίδες του μπόλικη από την αισθητική που έκανε τον γερμανικό εξπρεσιονισμό ένα από τα πιο ρηξικέλευθα ρεύματα. Κάποιοι λένε ότι δεν είναι το καλύτερο του, πάντως είναι το πιο ιντριγκαδόρικο του. Επίσης διαβάζεται στα όρθια, μιας και το άνωθεν κειμενάκι μου πήρε 3 λεπτά να το γράψω, ήτοι ένα περισσότερο από το να ξαναδιαβάσω τον αριθμό 73304-12-4153-6-96-8. L'Association και Fantagraphics, φυσικά.
  10. Με βαριά καρδιά τον τελείωσα τον Κρέπαξ. Λοιπόν. Πρώτη επαφή με τον τύπο πέρα από κάποια σχέδια που έβλεπα στα φέισμπουκς και στα ίντερνετς, κάποια εξαιρετικά δείγματα που ήταν κυρίως οι λόγοι που αγόρασα το συγκεκριμένο. Δεν έβλεπα άλλη έκδοση της προκοπής στα αγγλικά, ήταν και φάντα οπότε σίγουρα θα ήταν εκδοσάρα, το έφαγα το παραμύθι και το έσκασα το 70άρι πριν 4 χρόνια. Έκτοτε, λόγω συνθηκών δεν είχα ασχοληθεί μέχρι τις προάλλες, μιας και παλεύω να διαβάσω όλα τα αδιάβαστα. Η έκδοση είναι όντως φανταστική όπως υπαγορεύει και το όνομα της εκδοτικής (sic). Χαρτάρα, εξτράρες, συνεντευξάρες, αναλυσάρες. Λίγο οι γωνιές του τούβλου στραπατσάρονται εύκολα οπότε ήμουν έξτρα προσεκτικός από το υπερβολικά προσεκτικός που είμαι συνήθως. Το περιεχόμενο όμως δεν. Περίμενα κάτι εφάμιλλο του Μοέμπιους, του Τόπι. Περίμενα να βάλω το τελευταίο κομμάτι στο παζλ των μεγάλων Ευρωπαίων "κλασικών" κομιστών των '60s-'90s. Ανταυτού διάβασα μια high-praised bdsm τσόντα, με λαμέ σενάρια που συνοψίζονται στο εξής: Η Βαλεντίνα καταδύεται στον βυθό του ωκεανού, την συλλαμβάνουν υδρόβιοι τύποι που λατρεύουν κάποιον μαϊμουδιάρη θεό που είναι κθούλου σε black friday, κοιμάται και ονειρεύεται ότι την βιάζουν bdsm style όλοι μαζί. Η Βαλεντίνα πάει στα έγκατα της γης μέσα στα ορυχεία, κάποιοι υποχθόνιοι την συλλαμβάνουν, την βιάζουν bdsm style όλοι μαζί κοκ. Πέρα από τα προφανή σεξιστικομισογυνιστικά χαρακτηριστικά που δεν θα μπω στον κόπο να κράξω, όντως στις σεξουαλικές στιγμές υπάρχει μια αρτιστίκ αύρα, ένας νουβέλ βαγκ αέρας, σαν ο γκοντάρ να έκανε κόμικς. Σίγουρα η φωτογράφος Βαλεντίνα και η παρέα της που δεν θυμάμαι πως λέγονται, συντέλεσαν στον βαθμό που τους αναλογεί σε μια απενοχοποίηση του σεξ διαμέσου των κόμικς, στην απελευθέρωση του έρωτα και των ταμπού του μέσα στην όλη ατμόσφαιρα της εποχής τους (μέσα '60s). Κάτι ανάλογο με τον Μανάρα δηλαδή και άλλους που έγιναν γνωστοί στο ζάνρα του erotica, Λιμπερατόρε, ο τύπος που έκανε την Little Nemo (που επίσης δεν θυμάμαι πως τον λένε) κλπ. Όμως, το έργο σαν έργο, αν κριθεί πέρα από το πλαίσιο της εποχής του και διαβαστεί από έναν αναγνώστη του σήμερα που έχει φάει τα νιάτα του στο φάπα-φάπα στο πορνχαμπ, θα φανεί παλιακό, κακογερασμένο, ξεπερασμένο και οριακά δήθεν. Δήθεν γιατί οι ιστορίες δρουν προσχηματικά, υπάρχουν απλά για να έχει κάποιο βασικό νόημα το σαδομαζό σεξ, όπως γίνεται δηλαδή στις σημερινές τσόντες. Δεν υπάρχει κατά τα άλλα δομή στην πλοκή, να πεις "α, να μια ωραία ιστορία που δείχνει και τον απίστευτο κώλο της βαλεντίνας αλλά όχι μόνο αυτό". Περίμενα από το όλο νταβαντούρι με τον Κρέπαξ, να μην δω μόνο αυτό. Στα 2/3α του τόμου υπάρχουν και δύο adaptations πάνω στον Δράκουλα του Στόκερ και τον Φρανκενστάιν της Σέλει. Ο Δράκουλας κάπως πήγε να σώσει την κατάσταση και ψιλοταίριαζε στον Κρέπαξ γιατί σαν έργο περιέχει σεξ και κάποιον ένοχο ερωτισμό. Τον φρανκενστάιν τον ρήμαξε, του πέταξε τα μάτια όξω, του άλλαξε τα φώτα και λοιπά γραφικά. Χάλια. Στο σχέδιο υπήρξε μια κάποια ξενέρα επίσης. Σαφώς είχε κάποιες σελίδες να σου βγουν τα μάτια, ο τύπος σχεδιάζει γυναίκες καλύτερα από όλους όσους εγώ έχω συναντήσει στην ένατη τέχνη, πιο καλά και από τον Μανάρα. Τα φορέματα τους, οι εκφράσεις στα πρόσωπα, τα κορμιά, έργο τέχνης, δεν παίζεται. Και σχεδιάζει καλά και εργαλεία bdsm βασανιστηρίων, φαίνεται να το 'χει μελετήσει το θέμα. Το πρόβλημα είναι πως πέρα από αυτά, δεν φαίνεται να ξέρει να σχεδιάζει και τίποτα άλλο. Τα ζώα τα κάνει λες και έχουν φάει ταψιά στα μούτρα, οι άντρες μέτριοι ειδικά στις φάτσες, οι περιβάλλοντες χώροι βασικοί και απλοί, όταν και αν υπάρχουν. Βάζω μερικές φωτός από το κινητό που ενισχύουν αυτά που λέω. κάποια σχεδιαστικά τρικ που βρήκα ενδιαφέροντα και έξυπνα (ειδικά το "bang" περασμένο στο χέρι) θυμίζει λίγο μιλερ το στιλάκι στην μεσαία, ή και το αντίθετο Εδώ ο δράκουλας θυμίζει κάτι μεταξύ Κόκοτα και χιμπατζή, ενώ ο τύπος δεξιά είναι σαν να είπες σε πρωτοετή στον ορνεράκη να σχεδιάσει αφηρημένη τέχνη Ναι, ξέρω ότι ο πρώτος τόμος της Φάντα είναι εξαντλημένος και πλέον πάει στο τετραπλάσιο της αρχικής τιμής. Όχι, δεν πρόκειται να τον πουλήσω ( @guskoin )
  11. Τι σημαίνει Angola Janga; σύμφωνα με ορισμένους σημαίνει "μικρή Αγκόλα", για άλλους "η Αγκόλα μας". Σε κάθε περίπτωση, ο τίτλος αναφέρεται στις κοινότητες τις οποίες είχαν συστήσει δραπέτες σκλάβοι σε ορισμένα μέρη της Βραζιλίας, οι οποίες κράτησαν σχεδόν έναν αιώνα. Τι σχέση όμως έχει η Αγκόλα με τη Βραζιλία; Η απάντηση είναι, δυστυχώς, πολύ απλή: υπήρξαν και οι δύο αποικίες της Πορτογαλίας και η πρώτη ήταν πηγή σκλάβων για τις αχανείς φυτείες της δεύτερης. Αυτή την ιστορία αφηγείται το πάρα πολύ ενδιαφέρον κόμικ του Βραζιλιάνου Marcelo D’Salete, το οποίο κυκλοφόρησε το 2017 στη χώρα του, αφού είχε προηγηθεί υπερδεκαετής έρευνα σχετικά με τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και μεταφράστηκε στα Αγγλικά το 2019 από τη Fantagraphics. Αν και το κόμικ ακολουθεί τα ιστορικά γεγονότα και φυσικά έχει και ιστορικούς χαρακτήρες, η ιστορία επικεντρώνεται σε ένα φανταστικό πρόσωπο, το μιγά Αντόνιο Σοάρες, ο οποίος μαζί με ένα φίλο του αποδρά από μια φυτεία το 1673, προκειμένου να ενωθούν με τους φυγάδες σκλάβους. Από εκεί και μετά, αρχίζει η ιστορία, η οποία είναι πολυπρόσωπη και εκτείνεται σε μεγάλο χρονικό διάστημα, για να ολοκληρωθεί σε πρώτη φάση το 1695 και να ακολουθήσει ένας επίλογος, ο οποίος θα αφήσει πολλά πράγματα εσκεμμένα ανοιχτά. Η αφήγηση χωρίζεται σε διάφορα κεφάλαια, που κινούνται γραμμικά με ορισμένες αναδρομές στο παρελθόν, οι οποίες αποσαφηνίζουν κάποια πράγματα, που βλέπουμε να διαδραματίζονται στο χρόνο αφήγησης της ιστορίας. Κάθε κεφάλαιο αρχίζει με μια παράθεση από αφηγήσεις εκείνης της εποχής, που δείχνουν τη στάση των Πορτογάλων απέναντι στους εξεγερμένους. Μέσα σε όλα αυτά, ο Ντ'Σαλέτε αναμειγνύει ιστορικά γεγονότα με μυθοπλασία και σκληρές σκηνές με σουρεαλιστικά όνειρα και πολύ ωραίους συνδυασμούς εικόνων, που από το πουθενά μας μεταφέρουν σε άλλη διάσταση. Παρόλα αυτά, δεν χάνει ούτε στιγμή το στόχο του, που είναι να δείξει τις δοκιμασίες των άτυχων ανθρώπων, που μεταφέρθηκαν μακριά από την πατρίδα τους, προκειμένου να πλουτίσουν κάποιοι άλλοι. Μέσα στην αφήγησή του, το προσωπικό και το ιστορικό δράμα ενώνονται, για να μας προσφέρουν μια πολύ δυνατή και πολύ δυσάρεστη ιστορία. Το ασπρόμαυρο σχέδιό του είναι πολύ δυνατό με ορισμένα εξαιρετικές συνθέσεις, αλλά και πολύ προσεκτικό στήσιμο των καρέ. Σε πολλές σελίδες χρησιμοποιεί περίπου 10 καρέ ανά σελίδα, σε άλλες όμως πολύ λιγότερα, ανάλογα με τη δραματουργική ένταση που θέλει να δώσει. Χρησιμοποιεί με φειδώ το διάλογο και αποφεύγει κάθε είδους αφήγηση, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι υπάρχουν αρκετά σημεία με πολλές σελίδες χωρίς καθόλου λόγια. Αν και η ιστορία είναι σκληρή, αποφεύγει να δείξει άμεσα σκηνές φρικτής βίας, αλλά το μήνυμα έχει περάσει από την ίδια την ιστορία. Η έκδοση της Fantagraphics είναι φυσικά υποδειγματική. Σκληρόδετη, με πάνω από 400 σελίδες σε σκληρό χαρτί, περιέχει επίσης πρόλογο και επίλογο του δημιουργού, καθώς και γλωσσάρι και φυσικά βιογραφικό του Marcelo D’Salete. Εννοείται, ότι η τιμή είναι, δυστυχώς, ανάλογη (γύρω στα 40 ευρώ), αλλά μπορείτε να το βρείτε και φτηνότερα. Όταν το αγόρασα εγώ, ήταν διαθέσιμο στη μισή τιμή, αλλά δυστυχώς, όχι πια. Πιστεύω ότι είναι ένα κόμικ, που αξίζει να διαβάσετε και αν γίνεται, να αποκτήσετε. Λόγω του θέματος, δεν είμαι σίγουρος όμως, εάν θα ενδιαφέρει πολύ κόσμο, ούτε εάν αρέσει σε όλους. Προσφέρει όμως, αν μη τι άλλο, μια ευκαιρία να μάθετε πολλά πράγματα για μια πολύ ζοφερή περίοδο της ιστορίας. Παραθέτω την εισαγωγή του συγγραφέα, που δίνει μια ιδέα για το ιστορικό υπόβαθρο Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (για ιστορικές πληροφορίες) Μια κριτική και μια δεύτερη κριτική. Μπορείτε να βρείτε και άλλες.
  12. Ο David B. είναι μια από τις σημαντικότερες φιγούρες των σύγχρονων γαλλικών κόμικς. Τα κόμικς του έχουν έντονο το στοιχείο του φανταστικού, ακόμη κι αν εκτυλίσσονται σε ρεαλιστικό φόντο, όπως στο αυτοβιογραφικό Epileptic ή το «ιστορικό» Reading the Ruins. Στο The Armed Garden and Other Stories χαλαρώνει κι άλλο τα γκέμια, αφήνοντας το άλογο της φαντασίας του να καλπάσει στις ερήμους της Ανατολής και τα δάση της Κεντρικής Ευρώπης. Το κόμικ αποτελεί μια συλλογή τριών ιστοριών: The Veiled Prophet, The Armed Garden και The Drum who Fell in Love. Κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 2006 από την Futuropolis. Στην αγγλική γλώσσα είχε πρωτοεμφανιστεί στο περιοδικό Mome, που εξέδιδε η Fantagraphics, η οποία το 2011 έβγαλε μια συγκεντρωτική σκληρόδετη έκδοση. Στην πρώτη, ένα τεράστιο κομμάτι λευκού υφάσματος εμφανίζεται στον ουρανό της Μερβ, στο σημερινό Τουρκμενιστάν, και τυλίγεται γύρω από το πρόσωπο του φτωχού Hakim al-Muqanna. Ανακηρύσσεται προφήτης και οι ακόλουθοί του εξεγείρονται ενάντια στον περίφημο Χαλίφη Harun al-Rashid. Οι στρατιές του είναι ανίκητες και όποιος αντικρίζει το πρόσωπο κάτω από το βέλο, πεθαίνει ακαριαία. Ανήσυχος, ο Χαλίφης al-Rashid αποφασίζει να επισκεφτεί ο ίδιος τον φασκιωμένο προφήτη. Στην ιστορία The Armed Garden, μεταφερόμαστε στην ταραγμένη Τσεχία του 15ου αιώνα, πεδίο μαχών μεταξύ των Παπικών και των Χουσιτών. Ένας σιδεράς από την Πράγα δέχεται επίσκεψη από δύο πολύ πολύ μακρινούς συγγενείς: τον Αδάμ και την Εύα. Ξεκινάει, έτσι, μια νέα θρησκευτική αίρεση, αυτή των Αδαμιτών, οι οποίοι κυκλοφορούν γυμνοί και πιστεύουν ότι θα φτάσουν στον Παράδεισο μέσα απ' την συνένωση με τους Πρωτόπλαστους. Αυτό, βέβαια, δεν αρέσει στον Jan Žižka, ηγέτη των Θαβωριτών, της πιο ριζοσπαστικής φράξιας των Χουσιτών. Στην τρίτη ιστορία, με τον παράξενο τίτλο The Drum who Fell in Love, ο Žižka έχει μόλις πεθάνει από πανώλη. Οι διάδοχοί του κατασκευάζουν από το δέρμα του νεκρού ένα πολεμικό τύμπανο. Όπερ και εγένετο: το πνεύμα του μεγάλου στρατηγού εμφανίζεται κάθε φορά που χτυπάνε το τύμπανο και οδηγεί τους Θαβωρίτες στη μία νίκη μετά την άλλη. Ωστόσο, το τύμπανο δεν θέλει να το παίζουν μόνο στον πόλεμο και ερωτεύεται την κοπέλα, που ένα βράδυ το χαϊδεύει κρυφά. Στο παρόν κόμικ ο David B. σκαλίζει την ιστορία και στις χαραμάδες της προσθέτει το δικό του υλικό ονείρων. Γιατί μπορεί οι τρεις ιστορίες να είναι κατά βάση φανταστικές, αλλά δεν είναι ολότελα αποκύημα του μυαλού του David B. Ο Harun al-Rashid, τον οποίο οι Δυτικοί γνωρίζουν ως ένα από τα πρόσωπα των Χιλίων και Μίας Νυχτών, ήταν ο πέμπτος Χαλίφης των Αββασιδών και η βασιλεία του συνέπεσε με τον κολοφώνα της Χρυσής Εποχής του Ισλάμ. Οι Αδαμίτες επίσης υπήρξαν, χορεύανε τελετουργικούς χορούς γυμνοί και κήρυσσαν ότι η μονογαμία είναι αμάρτημα. Ο δε Jan Žižka πράγματι είχε ως τελευταία επιθυμία να τον γδάρουν και να φτιάξουν τύμπανα από το πετσί του. Η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνάει την φαντασία, όπως όλοι γνωρίζουμε. Το σχέδιο του David B. πλέον το απολαμβάνω όλο και περισσότερο. Υπάρχει κάτι μοναδικό στις στιλιζαρισμένες μορφές των ανθρώπων και των ζώων, κάτι ανάμεσα στην ταπισερί του Bayeux και την αισθητική του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού. Η αλήθεια είναι ότι η κάπως περιληπτική αφήγηση των ιστοριών, όπως κάνουμε με τα παραμύθια, αφαιρεί μέρος της δυναμικότητάς του, αλλά λίγο το σχέδιο λίγο η οργιώδης φαντασία, αποζημιώνουν. Αν έπρεπε να επιλέξω μία από τις τρεις, αυτή σίγουρα θα ήταν το ερωτευμένο τύμπανο. Αν σας αρέσει ο David B., μην διστάσετε να το διαβάσετε. Αν δεν τον ξέρετε και σκέφτεστε να τον μάθετε, είναι μια καλή ευκαιρία γνωριμίας. Δεν πρόκειται για αριστούργημα, αλλά διαβάζεται πολύ ευχάριστα και σίγουρα θα σας ταξιδέψει.
  13. Πριν μπω σε λεπτομέρειες, πρέπει να πω το εξής: όταν αποφάσισα να ξεκινήσω το Land of Sons του Gipi, δεν περίμενα με τίποτα να διαβάσω αυτό που διάβασα. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μετα-αποκαλυπτικό μέλλον, πιθανότατα κάπου στην Ιταλία, μετά από ένα γεγονός γνωστό απλώς ως «Δηλητηρίαση». Τόνοι σκουπιδιών βρίσκονται εδώ κι εκεί, η τροφή είναι δυσεύρετη, το νερό της λίμνης είναι ακάθαρτο. Σε αυτό το άγριο περιβάλλον, ζουν δύο αδέρφια, στις αρχές της εφηβείας τους ίσως. Ζουν μαζί με τον πατέρα τους, έναν σκληρό άντρα που θέτει αυστηρούς κανόνες και αρνείται ακόμη και την ελάχιστη στοργή στους γιους του. Κι ενώ έχει εξοβελίσει τη γραφή και την ανάγνωση ως δεξιότητες άχρηστες στον κόσμο τους, καθώς δεν μπορούν να συμβάλλουν στην επιβίωσή τους, ο ίδιος κάθεται συχνά και γράφει σε ένα μαύρο ημερολόγιο. Στις σελίδες τους, πιστεύει ο ένας από τους αδερφούς, κρύβονται τα μυστικά του παρελθόντος και οι σκέψεις του πατέρα. Η ιδέα των απομονωμένων πατέρα-γιων και του μυστηριώδους ημερολογίου θυμίζει το Sweet Tooth του Jeff Lemire, αλλά σε γενικές γραμμές οι ομοιότητες σταματούν εκεί. Το cast είναι πολύ πιο περιορισμένο και οι στόχοι των δύο δημιουργών διαφορετικοί. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, το Land of the Sons αποπνέει μια ζοφερότητα που προσωπικά έχω συναντήσει σε ελάχιστα κόμικ, για να μην πω σε κανένα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη βία στην οποία (αναμενόμενα) επιδίδονται οι χαρακτήρες, αλλά κυρίως στο πόσο άδειες είναι οι ψυχές τους. Σε έναν τέτοιο κόσμο, δεν έχει χώρο η εμπιστοσύνη, δεν υπάρχουν φιλίες, η ζωή κάποιου εξαρτάται από την χρησιμότητά της για κάποιους άλλους. Το σχέδιο του Gipi, παρότι υπερβολικά sketchy, είναι δυνατό, έχει ορμητικότητα και αποδίδει τέλεια το σκοτεινό συναίσθημα που επιθυμεί. Ο Gipi, όμως, αφήνει μια υπόνοια ελπίδας για τους ήρωές του. Ίσως σε κάποια άλλη άκρη της λίμνης να υπάρχει μια ελπίδα, ίσως τα δύο αδέρφια να μπορέσουν να βρουν την προσωπική τους λύτρωση. Το σκοτάδι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το φως. Το κόμικ διαβάζεται σχετικά γρήγορα, παρά το βάρος και τον όγκο του (282 σελίδες). Η ροή είναι εξαιρετική, δεν σκαλώνει πουθενά, και θα πρότεινα να το διαβάσετε το πολύ σε δύο καθισιές, για να παραμείνετε στο mood. Το La Terra dei Figli κυκλοφόρησε το 2016 από την Coconino Press και σύντομα μεταφράστηκε σε καμιά δεκαριά γλώσσες. Στα αγγλικά, βγήκε το 2018 από την Fantagraphics σε φυσική και ηλεκτρονική μορφή. Το κόμικ κέρδισε βραβεία σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ, με σημαντικότερο το Grand prix de la Critique στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ.
  14. Στις αρχές της δεκαετίας του '80, πολύ πριν δημιουργήσει το θρυλικό του Black Hole, ο Charles Burns ήταν ένας νέος δημιουργός που έκανε τα πρώτα του βήματα, αδιαφορώντας (όπως και πολλοί άλλοι σύγχρονοί του) για τα υπερηρωικά κόμικς. Εκείνη την περίοδο δημιούργησε τον γνωστότερο χαρακτήρα του, τον μασκοφόρο El Borbah, για λογαριασμό του Heavy Metal, που τότε βρισκόταν στα καλύτερά του. Ο El Borbah, λοιπόν, παραμένει μέχρι σήμερα ο πιο παράξενος ιδιωτικός ντετέκτιβ των κόμικς. Είναι μονίμως ντυμένος σαν luchador, καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά τ' άλλο και συντηρεί τα τεράστια μπράτσα του με μπίρες και μπουρίτος. Στις δουλειές που αναλαμβάνει, αναζητά παραστρατημένους εφήβους και τα βάζει με ασχημομούρηδες μπράβους, αλλά πάντα ξεπερνάει τα εμπόδια με βρισιές και μπουνιές. Κι επειδή κάθε ντετέκτιβ κινείται στο ανάλογο με αυτόν περιβάλλον, η σάπια πόλη του δεν είναι λιγότερο αλλόκοτη: άκακοι ρομποτάνθρωποι, πανταχού παρόντα πρεζάκια και εγκληματικές αδελφότητες τριγυρνούν στα βρώμικα σοκάκια και μπαινοβγαίνουν στα αμέτρητα φαστφουντάδικα. Όπως καταλαβαίνετε, το κόμικ είναι ασόβαρο. Ο Burns προφανώς προσπάθησε να δημιουργήσει μια παρωδία (ή ίσως και φόρο τιμής) στα pulp μυθιστορήματα και τα B-movies με τους σκληρούς ντετέκτιβ και τους τρελούς επιστήμονες, οπότε έκανε στην άκρη τη λογική και το μέτρο. Οι υποθέσεις είναι υποτυπώδεις, αλλά ο Burns δεν ήθελε να προσφέρει στον αναγνώστη καλογραμμένες ιστορίες μυστηρίου. Μέσα στους χαρακτήρες, ωστόσο, υπάρχει μεγάλη δόση ρεαλισμού: οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένου του πρωταγωνιστή, είναι ατομικιστές και παραδόπιστοι, καρικατούρες του σύγχρονου ανθρώπου. Σχεδιαστικά, σίγουρα μιλάμε για έναν λιγότερο ώριμο (πάντα σε σύγκριση με το Black Hole ή την τριλογία του Last Look) Burns, αλλά το στιλ του είναι αποκρυσταλλωμένο και απολαυστικό. Ο Matt Fraction ίσως το έχει θέσει πολύ εύστοχα: "Are the El Borbah stories actually, you know, important? Hell no. This is Burns pop recycling at his manic and hysterical best. [...] El Borbah is a giant book with beautiful stuff inside". Στο Heavy Metal δημοσιεύτηκαν τέσσερις ιστορίες του El Borbah, από τον Ιανουάριο του 1983 ως τον Μάιο του 1985 (Robot Love, Dead Meat, Living in the Ice Age, Bone Voyage). Το 1988 συγκεντρώθηκαν στον τόμο Hard-Boiled Defective Stories από την Raw Books, στην οποία προστέθηκε μια νέα ιστορία (Love in Vein). Η έκδοση αυτή κοσμεί την ηλεκτρονική μου βιβλιοθήκη. Το 1999, η Fantagraphics επανακυκλοφόρησε το υλικό αυτό υπό τον τίτλο El Borbah σε σκληρόδετο τόμο και το 2006 έκανε επανατύπωση με μαλακό εξώφυλλο. Όλες αυτές οι εκδόσεις είναι εξαντλημένες εδώ και χρόνια. Στα ελληνικά, έχουμε δει τις τέσσερις από τις συνολικά πέντε περιπέτειες του El Borbah στην Βαβέλ.
  15. Η April συμμετείχε σε μια μαζική ληστεία: 52 χτυπήματα σε μία ημέρα, στην ίδια πόλη! Το σχέδιο δούλεψε στην εντέλεια, αλλά γιατί ένας-ένας οι συνεργοί της δολοφονούνται; Έχοντας στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου της πολλές τσάντες γεμάτες δολάρια, η April (ή μήπως τη λένε May;) προσπαθεί να ξεφύγει όχι μόνο από την αστυνομία, αλλά και από τους προδομένους «συναδέλφους» της. Βασικός συνοδοιπόρος σε αυτή την προσπάθεια διαφυγής είναι ο γιος της, Eugene, που δεν έχει καν μπει στην εφηβεία. Το Bastard (Bâtard στο πρωτότυπο) του Max de Radiguès αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση από εκδοτικής άποψης. Μεταξύ 2014 και 2015, ο de Radiguès αυτο-εξέδωσε την ιστορία σε 16 ολιγοσέλιδες συνέχειες, οι οποίες το 2017 συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο από την Casterman. Μάλιστα, στην έκδοση αυτή, συμμετέχουν με pin-ups και μονοσέλιδα στριπάκια πολλοί δημιουργοί, μεταξύ των οποίων οι Lewis Trondheim, Noah Van Sciver και Luke Pearson. Το 2018, το κόμικ μεταφράστηκε από την Fantagraphics και τυπώθηκε σε μια παρόμοια έκδοση, αλλά χωρίς τα προαναφερθέντα μονοσέλιδα. Όπως φαίνεται και στις εικόνες, το σχέδιο είναι υποτυπώδες, αλλά κάνει μια χαρά τη δουλειά του. Ο de Radiguès ξέρει πώς να στήσει τα καρέ του, έτσι ώστε να μην κάνουν τον αναγνώστη να χασμουριέται, γεγονός όχι παράξενο αν σκεφτεί κανείς ότι έχει αποφοιτήσει από το περίβλεπτο Institut Saint-Luc των Βρυξελλών. Βέβαια, αυτό που «μετράει» πραγματικά, είναι το σενάριο. Στα χνάρια των Lone Wolf and Cub και Road to Perdition, ο de Radiguès σκιτσάρει ένα βίαιο νεο-νουάρ, το οποίο ωστόσο χρησιμοποιεί για να μιλήσει για τις ανθρώπινες σχέσεις: μητέρας-γιου, πατέρα-γιου, μεταξύ συζύγων και μεταξύ φίλων. Χωρίς να καταδύεται σε μεγάλα βάθη, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ενδιαφέρον δίδυμο και να δώσει αρκετές συγκινητικές στιγμές. Αξίζει να σημειωθεί ότι η σπίθα που άναψε το φιτίλι αυτού του κόμικ, ήταν ένα road trip του δημιουργού στις νοτιοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, περιοχές όπου κινούνται και οι χαρακτήρες του. Το κόμικ είχε σημαντική απήχηση στο γαλλόφωνο κοινό. Διακρίθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της Ανγκουλέμ (έλαβε το Prix des lycées και ήταν υποψήφιο για Polar SNCF) και κέρδισε το σημαντικό Prix SNCF du Polar. Αν ψάχνετε κάποιο κόμικ του είδους που να διαβάζεται γρήγορα και να προσφέρει κάτι διαφορετικό, ρίξτε του μια ματιά.
  16. ''Let there be no mercy...or forgiveness for they have shown none..." Μετά το χαμό των Albert Uderzo & Juan Gimenez το περασμένο Απρίλιο,μέσα στο Μάιο η 9η τέχνη έχασε έναν ακόμα σπουδαίο καλλιτέχνη.Ο λόγος για τον Richard Sala,έναν δημιουργό με ένα μοναδικό εξπρεσιονιστικό στυλ του οποίου τα κόμικς συχνά συνδύαζαν στοιχεία μυστηρίου, τρόμου και αλλόκοτης ιδιοτροπίας. Γεννημένος το 1954 στο Όκλαντ της Καλιφόρνια,ο Sala συχνά σε συνεντεύξεις του ανέφερε την επίδραση των παιδικών του χρόνων στο έργο του, ιδιαίτερα στις επισκέψεις του σε μουσεία, σκονισμένες παλιές βιβλιοθήκες και καταστήματα με αντίκες. Έχει δηλώσει ότι η αγάπη του για ανάγνωση και το ενδιαφέρον του για κόμικς και ταινίες τρόμου τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τους πραγματικούς φόβους.Παρακολούθησε το κολέγιο ως σπουδαστής τέχνης, και τελικά απέκτησε πτυχίο Master of Fine Arts στη ζωγραφική από το Mills College ενώ η πρώτη του δουλειά δημοσιεύτηκε το 1984 και ονομάζονταν Night Drive,με το οποίο ο Sala συνδύαζε τις παιδικές του αγάπες τα κόμικς και τις ιστορίες με τέρατα,και επίσης του άνοιξε πολλές πόρτες για μελλοντικές συνεργασίες(με Art Spiegelman,Monte Beauchamp,Colossal Pictures κ.α.).Επίσης είχε συνεργαστεί με τους Lemony Snicket,Steve Niles και The Residents.Μία λίστα με επιρροές του Sala περιλαμβάνει εξώφυλλα βιβλίων της Nancy Drew, του Jorge Luis Borges, το Dick Tracy (η αγαπημένη του κωμική ταινία),τον Franz Kafka (ο αγαπημένος του συγγραφέας), τον Fritz Lang και τον Γερμανικό εξπρεσιονισμό. Κάποτε είχε δηλώσει σε συνέντευξη του "Όπως πολλοί γελοιογράφοι, δεν κάνω πραγματικά κόμικς για χρήματα. Τα κάνω για τον εαυτό μου…Υπήρχε μια ασυνείδητη,εσωτερική αναταραχή και κατά κάποιο τρόπο οι ιστορίες μου ήταν εξορκισμοί για μένα...''Σίγουρα θέλω οι αναγνώστες μου να φέρουν τη δική τους εμπειρία στις ιστορίες και να τις απολαύσουν, όπως για παράδειγμα απολαμβάνω εγώ εκείνες του Κάφκα.Ταυτόχρονα, είναι λίγο ψυχικά στιγμιότυπα της ψυχολογικής μου κατάστασης εκείνη τη στιγμή. … Αυτά ήταν μοτίβα που χρησιμοποιούσα ως προσωπικό συμβολισμό για τη ζωή μου...Έχω ερωτευτεί πραγματικά τη διαδικασία και τη μορφή των κόμικς..''Αισθάνομαι πραγματικά τιμή να είμαι μέρος της παράδοσης...'' Στο Violenzia and other Deadly Amusements που κυκλοφόρησε σε έναν τόμο από τη Fantagraphics(που έχει βγάλει και τα περισσότερα έργα του) το 2015,περιέχονται όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν τη τέχνη του Sala τόσο μοναδική.Η πρώτη(και η τρίτη) ιστορία του graphic novel,η μυστηριώδης αντί-ηρωίδα Valenzia,είναι ένας φόρος τιμής στη golden age εποχή των κόμικ(αισθητικά)και στα spaghetti western της δεκαετίας του '60 καθώς και στην ταινία From Dusk till Dawn των Rodriguez&Tarantino.Με ένα άγνωστο παρελθόν,η αινιγματική εκδικήτρια με τα δύο πιστόλια που ποτέ δεν αστοχούν τα βάζει με μυστηριώδης σατανικές οργανώσεις,τον απειλητικό Gargoyle και το στρατό του,καθώς και με τον επικίνδυνο Mr.Xandico που φαίνεται να γνωρίζει για εκείνη περισσότερα από όσα ή ίδια.... Η δεύτερη ιστορία του κόμικ το καθαρά προσωπικό Forgotten,έχει θέμα το οδοιπορικό ενός άντρα σε ένα αινιγματικό αλλά συνάμα ξεχασμένο και απειλητικό τοπίο,και αποτελεί μία εικονογραφημένη νουβέλα στην οποία ο δημιουργός καταθέτει τις απόψεις του για τη ζωή,και την αγάπη του για τα χαμένα στο διάστημα μαγαζάκια με αντίκες καθώς και κάθε τι το μακάβριο,που φαίνεται να περιτριγυρίζει τον ήρωα σε κάθε του βήμα.Μία μοναδική εικονογραφημένη εμπειρία που αποτίει φόρο τιμής στις κλασικές ταινίες τρόμου και στα τέρατα της δεκαετίας του '30 της Universal. Tην έκδοση συμπληρώνει και μία pin up gallery-Malevolent Reveries-με σχέδια του δημιουργού στα οποία με τις κοφτές,γωνιώδης γραμμές του και τα φαντασμαγορικά,έντονα πολύχρωμα χρώματα του ξεδιπλώνει όλο το μεγάλο ταλέντο του,και δίνει στον αναγνώστη μία γεύση από το μακάβριο και αλλόκοτο κόσμο που γέννησε η αστείρευτη φαντασία του.Μοναδικό στυλ,αλλόκοτες δημιουργίες,ρετρό και μακάβρια αισθητική,άκρατος εξπρεσιονισμός,η τέχνη του Richard Sala είναι πάντα ξεχωριστή και κρίμα που ο δημιουργός έφυγε σχετικά νωρίς χωρίς να προλάβει να παραδώσει ακόμα περισσότερα έργα ασυναγώνιστης αισθητικής. Ακόμα μια μεγάλη απώλεια για τον κόσμο της 9ης τέχνης,τα έργα του όμως υπάρχουν και σας περιμένουν να τα ανακαλύψετε,και να θαυμάσετε το έργο ενός μεγάλου και ξεχωριστού δημιουργού.
  17. Ο Νέστορας Μπούρμα είναι το polar "παιδί" του Γάλλου σουρεαλιστή συγγραφέα Leo Malet. Πολλά νουάρ μυθιστορήματα στην σειρά "Les Nouveaux Mystères de Paris" με πρωταγωνιστή τον κυνικό πρώην-αναρχικό ιδιωτικό ντετέκτιβ, φιγούρα που υποθέτω φώναξε από μακριά τον γάλλο δημιουργό κόμικς και θρύλο της ευρωπαϊκής σκηνής κόμικς, Jacques Tardi. Αποτέλεσμα, με αρχή το παρόν (πρώτη έκδοση από την Casterman το 1982 με τίτλο "Brouillard au pont de Tolbiac") να εκδοθούν 5 προσαρμογές βιβλίων του Μαλέ από τον Ταρντί σε διάστημα 18 ετών με τελευταίο το "M'as-tu vu en cadavre?" (εδώ λίστα με τα υπόλοιπα adaptations). Η ιστορία ξεκινά με τον Μπούρμα να δέχεται ένα περίεργο σημείωμα από τον παλιό του φίλο και έτερο αναρχικό Αλμπέρ Λεναντέ, ο οποίος μετά από επίθεση με μαχαίρι νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Όταν ο ντετέκτιβ τον επισκέπτεται ο δεύτερος έχει ήδη πεθάνει και προσπαθεί μέσα σε ένα βροχερό Παρίσι και με μοναδική βοήθεια μια μυστηριώδη και γοητευτική τσιγγάνα, την Μπελίτα Μοράλες, προσπαθεί να λύσει την υπόθεση. Ο τρόπος του Ταρντί να αφηγείται είναι ιδιαίτερος και μοναδικός, το σχέδιο του από αυτά που είτε γουστάρεις κάργα είτε σε αφήνουν αδιάφορο. Όντας στην πρώτη κατηγορία, ευχαριστήθηκα πολύ διαβάζοντας μια μεταφορά βιβλίου από το είδος που γουστάρω φουλ να διαβάζω, από έναν αγαπημένο μου δημιουργό κόμικς. Αφενός θέλω να διαβάσω κάποια στιγμή Μαλέ (και γενικότερα περισσότερο γαλλικό νουάρ από τα λίγα που έχω ήδη), αφετέρου θα ήθελα πολύ να δω κάποιο από τα υπόλοιπα 4 της σειράς - ή και όλα - να εκδίδονται στα αγγλικά. Η ατμόσφαιρα του κόμικ είναι σχολείο για όποιον αναρωτιέται πως είναι το noir στην ένατη τέχνη, ο Ταρντί είναι αξεπέραστος σε μια ιστορία που είναι καλή μεν αλλά έχει ένα ταβάνι που δύσκολα θα ξεπερνιόταν με άλλο σχεδιαστή. Διάβασα το κόμικ από την αγγλική έκδοση της Fantagraphics (με την ανάλογη ποιότητα και extras) ενώ έχω και την ελληνική που βγήκε το 1986 από την Βαβέλ Noir.
  18. Ένα από τα θεωρούμενα ως κορυφαία κόμικς όλων των εποχών στην Αργεντινή, κυκλοφόρησε και στα αγγλικά το 2019 και επιτέλους, όσοι δεν ξέρουμε ισπανικά, είχαμε την ευκαιρία να το διαβάσουμε. Το κόμικ αφηγείται την ιστορία του Mort Cinder (θάνατος, στάχτες), ο οποίος είναι αθάνατος και αφηγείται διάφορα επεισόδια της ζωής του στον παλαιοπώλη Ezra Winston. Η δομή των περισσότερων ιστοριών (είναι 9 συνολικά συν ένας πρόλογος) είναι παρόμοια: με αφορμή ένα αντικείμενο του παλαιοπώλη ή μια είδηση, ο Mort Cinder αφηγείται μια ιστορία από το παρελθόν του. Κάποιες από τις ιστορίες έχουν έντονα σημεία ΕΦ, άλλες τρόμου, αλλά σε κάποιες απουσιάζει τελείως το οποιοδήποτε υπερφυσικό στοιχείο, εξαιρουμένης φυσικά της παρουσίας του Mort Cinder. Με εξαίρεση την πρώτη ιστορία (Lead Eyes) που αφηγείται τη γνωριμία των δύο πρωταγωνιστών, όλες οι υπόλοιπες είναι σχετικά σύντομες και δομημένες σε συνέχειες, όπως δημοσιεύονταν στο περιοδικό Misterix. Σεναριογράφος της σειράς είναι ο θρυλικός Héctor Germán Oesterheld (νομίζω ότι προφέρεται "Οέστερελντ" στα ισπανικά), δημιουργός του εξίσου θρυλικού El Eternauta και σχεδιαστής ο ακόμη περισσότερο θρυλικός Alberto Breccia. Δεν ήταν η πρώτη του συνεργασία, ούτε και η τελευταία: συνεργάστηκαν σε μια νέα εκδοχή του El Eternauta και ίσως συνεργαζόντουσαν ξανά, εάν ο Oesterheld δεν "εξαφανιζόταν" μαζί με τις 4 κόρες του κατά τη διάρκεια της χούντας τους Βιδέλα (1976-1983), όπως και χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες του, οι οποίοι αγνοούνται ακόμη και σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι, εδώ ο Oesterheld ξεκινάει μάλλον μέτρια: η πρώτη ιστορία τραβάει πάρα πολύ σε μάκρος και είναι εξαιρετικά φλύαρη και ίσως και άσκοπη. Καθώς, όμως, το κόμικ προχωράει, οι ιστορίες γίνονται ολοένα και καλύτερες και δυστυχώς σταματούν, όταν ο Oesterheld παραδίδει μια από τις καλύτερες ιστορίες του τόμου, εκείνη που έχει σχέση με τη μάχη των Θερμοπυλών. Οι πολλές επεξηγήσεις είναι μάλλον κουραστικές, αλλά το κόμικ έχει ηλικία σχεδόν 60 ετών και ακολουθεί τις αφηγηματικές συμβάσεις των περισσότερων κόμκ εκείνης της εποχής. Φυσικά, σε διάφορες ιστορίες θίγονται αρκετά θέματα και τελικά καμία ιστορία δεν έχει αίσιο τέλος: παρά την αθανασία του Mort Cinder, η ιστορία φαίνεται να κάνει κύκλους γύρω από τα ίδια μοτίβα της εκμετάλλευσης και της βίας, αλλά και της αναπόδραστης ανθρώπινης κατάστασης. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θεωρώ ότι ο Oesterheld έχει προσφέρει καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα σενάρια. Ο Breccia όμως, απογειώνει το σενάριο. Το σχέδιο του είναι εκπληκτικό: ασπρόμαυρο, με πολύ έντονη παρουσία σκούρου σε κάποια καρέ (σύμφωνα με το σημείωμα στο τέλος του κόμικ, ο Breccia χρησιμοποίησε διάφορες τεχνικές για να σχεδιάσει, όπως οδοντόβουρτσες ή μίξη με διαλυτικά, έτσι ώστε να πετύχει ένα απόλυτα απόκοσμο αποτέλεσμα. Μελανώνει τα σχέδια και χρησιμοποιεί τις σκιές με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, με αποτέλεσμα κάθε καρέ να είναι από μόνο του ένα σχόλιο πάνω στην ιστορία. Κάποια σχέδια είναι λεπτομερή, άλλα αφαιρετικά, επειδή ο Breccia θέλει να δώσει έμφαση σε συγκεκριμένα πράγματα. Τα πρόσωπα, που είναι όλα σημαδεμένα και γεμάτα ρυτίδες και ειδικά τα μάτια, που είναι όλα κενά, δείχνουν ίσως τη ματαιότητα των πράξεων και κάνουν τους πρωταγωνιστές να φαίνονται σαν ζόμπι. Όλα αυτά δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρα, η οποία υπερβαίνει το χώρο και το χρόνο, αλλά και μια βαθιά απελπισία, που αναδεικνύει μια ατμόσφαιρα ματαιότητας και βαθιάς θλίψης, αλλά και μια οξύτατη αντίστιξη μεταξύ φωτός και σκότους. Χωρίς καμία υπερβολή, θεωρώ, ότι σχεδόν κάθε καρέ είναι εν δυνάμει αντικείμενο σεμιναριακής μελέτης. Αξίζει ίσως να σημειωθεί, ότι ο Breccia βάσισε τον Mort Cinder πάνω σε ένα φίλο του, επίσης κομίστα, ενώ εκείνον του Ezra Winston πάνω σε μια υποθετική, γερασμένη εικόνα του ίδιου του του εαυτού. Δυστυχώς, η επιτυχία του κόμικ δεν ήταν αρκετή για να θρέψει ο Breccia την οικογένειά του και άρχισε να διδάσκει σε μια σχολή καλών τεχνών, μέχρι που ανακαλύφτηκε ξανά, 4 χρόνια μετά. Η έκδοση της Fantagraphics είναι υποδειγματική. Περιέχει όλο το κόμικ και μάλιστα στο φορμάτ, στο οποίο είχε πρωτοδημοσιευτεί και περιλαμβάνει δύο επιλόγους, βιογραφικά των καλλιτεχνών και αποσπάσματα από ένα άλλο σενάριο, που δεν σχεδιάστηκε ποτέ. Δεν αρκεί όμως να σας την περιγράψω και ούτε καν να τη δείτε: πρέπει να την πιάσετε στα χέρια σας και να αισθανθείτε την υφή του εξωφύλλου και των σελίδων, για να καταλάβετε, για το τι είδος κοσμήματος μιλάμε. Η Fantagraphics έχει προγραμματίσει κι άλλες εκδόσεις έργων του Breccia, μεταξύ των οποίων και τον δικό του El Eternauta. Ενδεικτική περαιτέρω βιβλιογραφία (όλη στα αγγλικά): Wikipedia The Comics Journal Comicsbeat Mercurialblonde
  19. Gentrification ή εξευγενισμός χαρακτηρίζεται το αστικό φαινόμενο της ανάπλασης υποβαθμισμένων περιοχών, η οποία έχει ως συνέπεια την αύξηση του κόστους ζωής, άρα τον διωγμό των αρχικών κατοίκων και την έλευση νέων, συνήθως ευπορότερων, αλλοιώνοντας έτσι τον χαρακτήρα της περιοχής. Το φαινόμενο παίρνει διάφορες μορφές με εκείνο της AirBnB να συζητιέται αρκετά έντονα τον τελευταίο καιρό, αφού έχει σαν αποτέλεσμα διαμερίσματα και πολυκατοικίες να αδειάζουν, ώστε ανακαινισμένες πλέον να υποδέχονται τα ζεστά μετρητά των τουριστών που αναζητούν να ζήσουν έστω και για λίγο, σύμφωνα με τον “αυθεντικό” ελληνικό τρόπο ζωής. Ωστόσο το φαινόμενο ούτε μόνο ελληνικό είναι, ούτε παίρνει μονάχα μια μορφή. Παρ’ όλα αυτά, η μαζική του έκταση δικαίως έχει δημιουργήσει αρκετές συζητήσεις και ακόμα περισσότερα προβλήματα, οπότε κάποια στιγμή θα απασχολούσε και τους καλλιτέχνες. Ένας από αυτούς είναι και ο Ezra Claytan Daniels, τον οποίον ίσως να θυμάστε από το εκπληκτικό Upgrade Soul, ο οποίος επέστρεψε με το BTTM FDRS, μια ιστορία αστικού τρόμου γύρω από το φαινόμενο του εξευγενισμού και της πολιτισμικής οικειοποίησης, αναδεικνύοντας τα σημεία τομής των δύο φαινομένων. Το σενάριο του Ezra δεν βιάζεται καθόλου να εμφανίσει τις τρομακτικές καταβολές του. Αντίθετα, επιλέγει να χτίσει τις βάσεις που θα το βοηθήσουν να εμβαθύνει στις κοινωνικές προεκτάσεις του, οπότε αφιερώνει αρκετό χρόνο στην παρουσίαση των χαρακτήρων και των ιδεών που αυτοί πρεσβεύουν. Η ιστορία επικεντρώνεται γύρω από την Darla, μια φιλόδοξη, νεαρή καλλιτέχνιδα, η οποία αποφασίζει να μετακομίσει στη φτωχογειτονιά όπου μεγάλωσε, ως μια απόπειρα να επιστρέψει στις πολιτισμικές της ρίζες, αλλά και για να μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο του τεράστιου, άνευ παραθύρων διαμερίσματος της, χτίζοντας παράλληλα την καριέρα της ως πρωτοεμφανιζόμενη σχεδιάστρια μόδας. Όσο προχωράει η ιστορία θα εμφανίζονται διάφοροι χαρακτήρες, οι οποίοι είτε το θέλουν, είτε όχι, θα βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους στη διαιώνιση των κοινωνικών προβλημάτων που εξερευνάει το σενάριο. Για παράδειγμα, η κολλητή της Darla, η Cynthia, είναι η κλασική περίπτωση λευκού ατόμου που προσπαθεί να οικειοποιηθεί την μαύρη κουλτούρα μόνο και μόνο για να φαίνεται κουλ, ενώ ο σπιτονοικοκύρης της επιδιώκει να νοικιάζει τα διαμερίσματα του παρατημένου κτιρίου του σε ανερχόμενους καλλιτέχνες, ώστε να δημιουργήσει μια κουλτουρο-κοινότητα, αυξάνοντας έτσι την αξία των διαμερισμάτων του. Οι χαρακτήρες που δημιουργεί ο Ezra αγγίζουν αρκετά συχνά τα όρια της καρικατούρας, ωστόσο ποτέ δεν υποσκάπτουν την αναλυτική εξερεύνηση περίπλοκων καταστάσεων, με το σενάριο να τους χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να μας υπενθυμίζει πως στα πλαίσια του ύστερου καπιταλισμού κανένας δεν φαίνεται να διαθέτει ηθικό πλεονέκτημα. Αυτή η ιδέα εξερευνάται μέσω των βασικών χαρακτήρων (της Darla, του γείτονα της κλπ), οι οποίοι παρά τις αγνές προθέσεις τους καταλήγουν να ενισχύουν -άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο- καταπιεστικές πρακτικές. Εξάλλου, όπως μας λέει και ο ίδιος ο Ezra στη συνέντευξη που μας παραχώρησε (και η οποία θα δημοσιευτεί σε λίγες μέρες), η δημιουργία του κόμικ πηγάζει απ’ την ανάγκη του να συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι κατοικώντας σε εξευγενισμένες περιοχές συνέβαλλε κι ο ίδιος στη διαίωνιση του φαινομένου. Ωστόσο, κάτω από τη σατυρική, ανάλαφρη και εν πολλοίς κωμική επιφάνεια, η ιστορία κρύβει αρκετές δόσεις φρικιαστικού τρόμου, καταλήγοντας σε ένα ξέφρενο φινάλε. Αυτό τον διττό χαρακτήρα της ιστορίας, οπτικοποιεί ιδανικά το σχέδιο του Ben Passmore. Πολύχρωμο και έντονα καρτουνίστικο, αρχικά αποπροσανατολίζει τους επίδοξους αναγνώστες, ωστόσο όσο προχωράει κανείς αντιλαμβάνεται πως η αισθητική που έχει επιλέξει δεν προδίδει τις τρομακτικές καταβολές της ιστορίας, αγγίζοντας τελικά ικανοποιητικά επίπεδα αηδίας, φρίκης και τρόμου με τον ευφάνταστο τρόπο σχεδίασης του τέρατος. Μάλιστα, αυτή η ποπ, χαρωπή εικόνα που μεταφέρει το σχέδιο του Passmore είναι ταιριαστή για μια ιστορία που ξεσκεπάζει την ασχήμια, τον τρόμο και την καταπίεση που κρύβονται πίσω από όμορφες, πολιτικά ορθές λέξεις όπως η “ανάπλαση”, ο “εξευγενισμός” κλπ. Η σπουδαιότητα του BTTM FDRS δεν έγκειται τόσο στο ενδιαφέρον του για κοινωνικά προβλήματα, άλλωστε το είδος του τρόμου πάντα είχε την τάση να λειτουργεί ως αλληγορία για τους φόβους και τις ανησυχίες του συλλογικού νου, τάση που τα τελευταία χρόνια έχει αναζωπυρωθεί στην ποπ κουλτούρα -αρχικά- με ταινίες όπως το Get Out. Η ιδιαιτερότητα του BTTM FDRS, ωστόσο, έγκειται στο γεγονός ότι προσεγγίζει σημαντικά ζητήματα με την πρέπουσα σημασία, αναδεικνύοντας την περιπλοκότητα τους, δίχως να επιδιώκει να δασκαλέψει τους αναγνώστες. Και όλα αυτά δίχως να θυσιάζει τίποτα απ' την απολαυστική εμπειρία ανάγνωσης της ιστορίας.
  20. "Let us speak no more of dead people...." - Detective Asbjorn Krag O John Arne Sæterøy γνωστός και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ως Jason,είναι ένας Νορβηγός σχεδιαστής κόμικ(γεννημένος το 1965 στο Μόλντε της Νορβηγίας) του οποίου οι δουλειές του(Hey wait,Sshhhh,Tell me Something κ.α.) έχουν κερδίσει πολλά βραβεία(Ignatz,Eisner,Harvey)καθώς και την αποδοχή και αγάπη του κοινού και των απανταχού φίλων της 9ης τέχνης.Δουλειές του έχουν δημοσιευτεί σε πολλές χώρες(Γαλλία,Ιταλία,Ρωσία,Σλοβακία,Γερμανία,Ελβετία,Ισπανία κ.τ.λ.)και ο ίδιος ζει μεταξύ Δανίας,Βελγίου και Γαλλίας στης οποίας πλέον τη γλώσσα γράφονται τα έργα του. Το Iron Wagon(Jernvognen)/Σιδερένια άμαξα, αποτελεί τη μεταφορά σε κόμικ ενός μυθιστορήματος του 1909 ενός Νορβηγού συγγραφέα και δημοσιογράφου του Swen Elvestad που υπέγραφε και εκείνος με καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ως Stein Riverton.Το μυθιστόρημα δεν είχε ποτέ μεταφραστεί στην αγγλική γλώσσα,και με τη μεταφορά του σε κόμικ,το αναγνωστικό κοινό μπορεί να διαβάσει μία καλή ιστορία στο στυλ της Agatha Christie με ένα καλό murder mystery και τη ποιότητα της δουλειάς του Jason. Bρισκόμαστε στη παραθαλάσσια περιοχή του Hvaler το 1909.Ο πρωταγωνιστής μας ένα;ς φιλόδοξος συγγραφέας βρίσκεται εκεί για διακοπές και κάνει παρέα με τον δασοφύλακα της περιοχής τον Blinde.Τόσο ο συγγραφέας,όσο και ο Blinde νιώθουν μία έλξη για την Hilde Gjarnes,κόρη μίας πλούσιας οικογένειας της περιοχής με μεγάλη φάρμα.Αργότερα όμως ο Blinde θα βρεθεί νεκρός από χτύπημα στο κεφάλι,χωρίς το κίνητρο για το φόνο να ήταν η ληστεία(δεν έλειπαν τα προσωπικά του αντικείμενα,χρήματα κ.τ.λ.).Τη βραδιά του φόνου λέγεται ότι είχε ακουστεί ένας θόρυβος σαν από σιδερένια άμαξα.Κάτοικοι της περιοχής λένε ότι μετά το θόρυβο αυτό κάτι κακό γίνεται...Ο Detective Asbjorn Krag καταφτάνει από τη Kristiania για να αναλάβει την υπόθεση.Μαζί με το συγγραφέα αρχίζουν να ψάχνουν τα στοιχεία που έχουν..Το καπέλο του θύματος είχε βρεθεί χωρίς βαθούλωμα που σημαίνει ότι το είχε βγάλει για να χαιρετήσει αυτόν που τον πλησίαζε...Ο αδερφός της Hilde,o Carsten Gjaerns,είχε βγει τη νύχτα του φόνου με την αμαξά του έξω μέχρι αργά...Τα πράγματα θα γίνουν πιο πολύπλοκα όταν βρεθεί και δεύτερο πτώμα,εκείνο του πατέρα της Hilde και του Carsten,ο οποίος όμως είχε εξαφανιστεί(και τον θεωρούσαν νεκρό) χρόνια πριν!!Τι είναι όμως η σιδερένια άμαξα;;Ποιός την οδηγεί;;Και από που έρχεται και αφήνει πίσω της τόσα πτώματα;;; Xωρίς να γνωρίζω κατά πόσο έχει μεταφέρει με επιτυχία το βιβλίο στις σελίδες των κόμικ,ο Jason κατορθώνει να παρουσιάσει μία murder mystery ιστορία,με έντονο το κινηματογραφικό στοιχείο(στη παρουσίαση των panels) που καθηλώνει τον αναγνώστη από τη πρώτη μέχρι τη τελευταία της σελίδα.Ο Jason μπορεί με μεγάλη επιδεξιότητα να προσαρμόζεται σε διαφορετικά genres (sci-fi,romance,horror,mystery) χρησιμοποιώντας ζωόμορφους χαρακτήρες(όπως π.χ. το Blacksad που σας παρουσίασα εδώ)αλλά με ένα δικό του μινιμαλιστικό και αφαιρετικό στυλ,χωρίς έμφαση στη λεπτομέρεια,με χρήση μόνο κόκκινου και μαύρου χρώματος,εμπνευσμένος και από τη καθαρή γραμμή του Herge. Μία γοητευτική αστυνομική ιστορία μυστηρίου και έντονου ψυχολογικού σασπένς, που περιέχει όμως και ένα vintage άρωμα από τις αρχές του περασμένου αιώνα...Σίγουρα θα γοητεύσει και εσάς που θα τη διαβάσετε. To κόμικ κυκλοφορεί στα Αγγλικά από τη Fantagraphics books που εκδίδει το έργο του δημιουργού στην αμερικάνικη αγορά.To κείμενο το βρίσκετε στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  21. Γαλλία, αρχές 20ου αιώνα. Ο Arthur Même, ή όπως είναι στην αγγλική έκδοση Arthur There, είναι ο τελευταίος απόγονος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής γαλλικής οικογένειας. Πλέον μισότρελος, είναι υπεύθυνος των τειχών και των πυλών ενός τεράστιου κτήματος που ανήκει σε 5-6 οικογένειες. Η τραγική ειρωνεία; Η τεράστια αυτή έκταση με ότι υποστατικά περιέχει άνηκε μέχρι πρότινος στον πατέρα του αλλά με δόλια μέσα, λιγδερούς δικηγόρους και πουλημένη δικαιοσύνη πέρασε στα χέρια των τωρινών του αφεντικών. Παρόλα αυτά προσπαθεί μέσω των δικών του ανίκανων δικηγόρων να πάρει την περιουσία του πίσω και να σταματήσει να ζει στην φτώχεια ανοίγοντας και κλείνοντας τις πόρτες παίρνοντας φραγκοδίφραγκα ως διόδια. Όλα θα αλλάξουν όταν ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, βλέποντας την επικείμενη πτώση στις εκλογές, ξαφνικά αποκτά έντονο ενδιαφέρον για το κτήμα του Mornemont όπου δουλεύει ο Arthur, έχοντας ανακαλύψει ένα χαρτί του 1784 που φέρει την βασιλική σφραγίδα και το κηρύσσει ως ανεξάρτητο κράτος μέσα στην καρδιά της γαλλικής επαρχίας. Στο επίκεντρο όλων, η νεαρή Julie, κόρη του αρχηγού της μίας από τις 5 οικογένειες και κρυφός πόθος του Arthur. Το 1979 ο Forest με τον Tardi "σοκάρουν" την γαλλική σκηνή με αυτό το υπερσουρεαλιστικό σατιρικό κόμικ που ήταν από τα πρώτα που έφεραν τον τίτλο graphic novel και άτυπα θεωρείται ότι εισήγαγε το ευρωπαϊκό κόμικ στην Graphic Novel Era. Υπό την έκδοση της casterman, το ασπρόμαυρο άλμπουμ των 170 σελίδων αποτελεί από τις χαρακτηριστικότερες προσαρμογές του Tardi και το σκίτσαρε την ίδια περίοδο που έκανε το Griffu με τον Manchette και το 4ο τεύχος της Adele Blanc-Sec. Σχεδιαστικά ήταν σε πολύ καλό επίπεδο σε εκείνη τη φάση, αν και το όλο περιβάλλον του You are There δεν είχε απαιτήσεις σε τοπία και με μόνο 4 κύριους χαρακτήρες δεν θύμισε έντονα το υπαρκτό πρόβλημα του Ταρντί σε διακριτά πρόσωπα. Μην περιμένετε βέβαια το σχεδιαστικό έπος του Le démon des glaces, αλλά κάτι ικανοποιητικά ατμοσφαιρικό και ζοφερό. Αν με ρωτήσει κανείς τι διαπραγματευόταν το σενάριο δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση να δώσω. Η ιστορία από τις πρώτες δέκα σελίδες σου κάνει ξεκάθαρο ότι είναι υπερβολικά περίεργη και αλλοπρόσαλλη, χωρίς να φέρνει σε οτιδήποτε άλλο έχεις διαβάσει. Κάποιος θα έλεγε ότι αποτελεί κριτική του Forest στην πολιτική σκηνή των late '70s και την διαφθορά της που οδηγούσε σε σπασμωδικές κινήσεις, άλλος ότι κριτικάρει τον υλισμό του σύγχρονου ανθρώπου και το παθητικό του δέσιμο με την περιουσία του. Παρόλα αυτά στον επίλογο ο ίδιος γράφει πως ο πολιτικός σχολιασμός, η σχέση ανθρώπου και υλικών αγαθών, το σεξ, η ανηθικότητα που έχει στο κόμικ αποτελούν όργανα της πλοκής και όχι ο τελικός προορισμός της υπόθεσης, παραλείποντας το να μας πει ποιος ήταν αυτός. Ίσως το άφησε να αιωρείται εσκεμμένα, ίσως τον κυρίευσε η συγγραφική δειλία και το δέλεαρ του πάντα εύκολου και εύπεπτου ανοιχτού φινάλε. Σε κάθε περίπτωση, αξίζει 1+ αναγνώσεις. Η σκληρόδετη έκδοση της Fanta, ή μάλλον η επανέκδοση με το νέο εξώφυλλο που έχω παραπάνω, δεν χρειάζεται κανένα παίνεμα. Είναι άψογη όπως πάντα παρόλο τα 1-2 ορθογραφικά και με εθιστική μυρωδιά. ?
×
×
  • Create New...