Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Europe Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 21 results

  1. Ο 42χρονος Guillem March, από τη Μαγιόρκα, έγινε γνωστός από τις δουλειές του στη DC, κυρίως σε Batmanικούς τίτλους. Όμως όταν προέρχεσαι από μία τόσο πλούσια και ποιοτική σκηνή (από τις καλύτερες παγκοσμίως), δε γίνεται να αναπαυθείς στις δάφνες σου. Κάτι σε τρώει ενώ τσακίζεις την φρέσκια παέγια σου με συνοδεία τσούρος. Η Karmen είναι ένα ανελέητο μεταφυσικό θρίλερ. Η ομώνυμη πρωταγωνίστρια είναι μία άγγελος του θανάτου, η οποία χειρίζεται τις αναθέσεις της με τον δικό της ιδιάζοντα τρόπο. Κάπως έτσι, αναλαμβάνει μια κοπέλα που αυτοκτόνησε στην Πάλμα της Μαγιόρκα και όλα θα πάρουν μία... ιδιαίτερη τροπή. Προσωπικά, πολύ ανώτερο σε σχέση με το wannabe βαθύ The Many Deaths Of Laila Starr, με το οποίο μπορεί κάποιος να το συγκρίνει εμμέσως, αλλά θα σφάλει. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι το ότι αυξηθήκαν τα κόμικς φιλοσοφικής αναζήτησης εν μέσω της πανδημίας. Υπάρχει ζωή μετά θάνατο; Και αν υπάρχει θα έχει τα άφυλα αγγελουδάκια του Αρκά ή 50 παρθένες; Ή μήπως είμαστε αεικίνητα μόρια και μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντίσουμε; ΜΕΣΣΤΟΝΨΕΥΤΙΚΟΝΤΟΥΝΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑaaaa Αχέμ. Πολύ δυνατό σενάριο, απίστευτο σχέδιο! Θα το βρείτε ηλεκτρονικά (δυστυχώς) σε 2 τομάκια της Europe Comics ή εναλλακτικά σε 5τευχο της Image. Καλό μήνα και καλή δύναμη σε άπαντες. Remember, remember, the last November...
  2. Γαλλία, αρχές του 20ού αιώνα. Όλα τα ζώα ζουν (σχετικά) αρμονικά μεταξύ τους, υπό τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η ύπαρξη του ανθρώπου αμφισβητείται έντονα τόσο από τους απλούς πολίτες όσο κι απ' τους επιστήμονες, καθώς θεωρείται εκλιπόν είδος. Ωστόσο υπάρχουν ακόμη, γεγονός που φαίνεται να γνωρίζουν μονάχα μερικοί λαθροθήρες και συλλέκτες και λαθροθήρες. Κάποιοι απ' τους οποίους, το βράδυ που ξεκινάει η αφήγηση, επιτίθενται σε μια απομονωμένη ομάδα στο δάσος του Φονταινεμπλώ και αιχμαλωτίζουν δύο αδέρφια. Τα δύο «δείγματα» μεταφέρονται στο Παρίσι κι εκεί χωρίζονται... Βρήκα ενδιαφέρον το όλο σκηνικό και γ' αυτό αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στο κόμικ αυτό, παρότι δεν ήξερα κανέναν από τους δύο δημιουργούς. Και δεν πέρασα καθόλου άσχημα. Ο Hervé Bourhis, με φόντο την Μεγάλη Πλημμύρα του Παρισιού του 1910, διηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία, εγείροντας σημαντικά ερωτήματα κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Δεν είναι βαρύ ανάγνωσμα, ίσα-ίσα που υπάρχει χιούμορ, υποδόριο βέβαια. Στα συν του Alas συνυπολογίζω και το κομψό σχέδιο του Rudy Spiessert, ο οποίος (με βοήθεια από την κολορίστα Mathilda) παίρνει την ligne claire και την εκμοντερνίζει με εξπρεσιονιστικές λεπτομέρειες. Για τα τυπικά, να γράψω ότι κυκλοφόρησε στα γαλλικά από την Dupuis το 2010 και στα αγγλικά μεταφράστηκε το 2018 από την Europe Comics. Αξίζει να το διαβάσετε. Δεν είναι κάποιο αριστούργημα, αλλά διαβάζεται νεράκι, είναι ευχάριστο στο μάτι κι έχει κάτι να πει.
  3. Νέα Υόρκη, το Μεγάλο Μήλο, ο Παγκόσμιο Χωνευτήρι, η Πόλη των Έντεκα Χιλιάδων Επτακοσίων Ταξί. Ένα από αυτά, ανήκει στον Joe Telenko. Για την ακρίβεια, είναι στο όνομα της συζύγου του, της Martha. Οι δυο τους είναι ένα δυστυχισμένο ζευγάρι. Οι μέρες του έρωτα (αν υπήρξε ποτέ) έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ο καθένας ζει μέσα στην μιζέρια του: ο Telenko στον φόβο μιας επικείμενης καρδιακής προσβολής και η Martha καρφωμένη στο αναπηρικό της καρότσι. Γύρω από αυτούς, με την συμμετοχή κι άλλων «άσχημων» χαρακτήρων, θα χτιστεί μια αιματηρή ιστορία μίσους και εκδίκησης... Το Lethal Lullaby (Berceuse Assassine στο πρωτότυπο) είναι ένα τρίτομο κόμικ των Philippe Tome και Ralph Meyer, που κυκλοφόρησε μεταξύ 1997 και 2002 από την Dargaud. Στα αγγλικά μπορείτε να το βρείτε μόνο σε ηλεκτρονική μορφή, καθότι μεταφράστηκε το 2016 από την Europe Comics. Ο Tome γράφει ένα εξαιρετικό νουάρ κόμικ. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι, βασικότατο στοιχείο που πρέπει να έχουν τα έργα του είδους. Η πλοκή, ακριβώς λόγω της αληθοφάνειας των χαρακτήρων, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Επιπλέον, ο Tome σπάει την ιστορία σε κομμάτια, ένα για κάθε άλμπουμ. Το πρώτο ανήκει στον Telenko, το δεύτερο στην Martha και το τρίτο σε ένα πρόσωπο, ίσως το μόνο συμπαθές, που καλύτερα να μην αποκαλύψω. Αυτή η παζλοποίηση της πλοκής εξιτάρει ακόμη περισσότερο τον αναγνώστη και δίνει στην ευκαιρία για καλύτερη exposition. Η δε ατμόσφαιρα είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, μια από τις πιο ζοφερές που έχω συναντήσει σε κόμικ του είδους. Και κάπου εδώ υπεισέρχεται η δουλειά του Meyer. Ο Meyer συγκαταλέγεται στους κορυφαίους σύγχρονους σχεδιαστές των BD, άξιος συνεχιστής των Jean Giraud, François Schuiten, François Boucq και των άλλων «ρεαλιστών». Το Lethal Lullaby αποτελεί την πρώτη του επαγγελματική δουλειά, γεγονός εντυπωσιακό κι ας είναι το σκίτσο του ανώριμο σε σχέση με μεταγενέστερες δουλειές του. Η επιρροή από τους Giraud και Boucq είναι εμφανής, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με αντιγραφή. Εν προκειμένω, ωστόσο, το δυνατό χαρτί του Meyer είναι ο χρωματισμός. Η σέπια χαρίζει, όχι μια αίσθηση νοσταλγίας όπως την έχουμε συνηθίσει, αλλά μια σαπίλα ταιριαστή στην γκρίζα πόλη της Νέας Υόρκης και τις άδειες καρδιές των αντιηρώων, και σπάει μόνο από κίτρινες λεπτομέρειες: το ταξί του Telenko, το καροτσάκι της Martha, οι σειρήνες ενός περιπολικού, ένα μπαλόνι... Το προτείνω με κλειστά μάτια.
  4. Ο Mister Invincible είναι ο προστάτης των αδυνάμων, υπερασπιστής του Νόμου, ο Καλός Σαμαρείτης που βοηθάει την τυφλή Δικαιοσύνη να περάσει τον δρόμο! Δεν πετάει, δεν έχει υπεράνθρωπη δύναμη, ούτε κάποιον παράγοντα ίασης... απλά κάμπτει τους κανόνες των κόμικς! Δημιούργημα του Pascal Jousselin και χρωματισμένος από την Laurence Croix, ο Mister Invincible (Imbattable στην χώρα του ροκφόρ και της σαμπάνιας), εμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού Spirou το 2013, προκαλώντας αρκετή βαβούρα. Με την καλή έννοια πάντα, γιατί αυτά που σκαρφίζεται ο Jousselin είναι εξαιρετικά πρωτότυπα και αστεία. Δεν συμβαίνει συχνά πια ένα χιουμοριστικό κόμικ να βοηθάει στην πρόοδο του μέσου, αλλά το Mister Invincible αποτελεί εξαίρεση. Οι περιπέτειες του Mister Invincible κυμαίνονται από μονοσέλιδες διασώσεις γατών σε μια γαλλική κωμόπολη ως την πολυσέλιδη αντιμετώπιση χρωμο-τρομοκρατών στην Ουάσιγκτον. Με εφευρετικότητα, οικονομία και φρεσκάδα ο Jousselin στήνει ένα πολύ φρέσκο κόμικ. Δείτε τις από πάνω σελίδες, μην χαραμίζω (ηλεκτρονικό) μελάνι. Στα γαλλικά έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Dupuis (2017 και 2018), συν ένα αλμπουμάκι, με πρωταγωνιστή τον Jean-Pierre, αστυνόμο και συχνό sidekick του Mister Invincible. Το 2018 μεταφράστηκαν στα αγγλικά τα δύο βασικά άλμπουμ από την Europe Comics και το 2020 κυκλοφόρησαν (υποθέτω με την ίδια μετάφραση) σε έντυπη μορφή από την Magnetic Press. Διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή!
  5. "It's ture a mother is nothing without her child..." Και ενώ τα lockdown συνεχίζονται αμείωτα(κοντεύουμε να χάσουμε τον αριθμό πια) ευτυχώς που πάντα έχουμε τα αγαπημένα μας κόμικ να μας κρατάνε συντροφιά. Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα κόμικ ΓαλλοΒελγικής σχολής που με συγκίνησε και άγγιξε τη ψυχή μου ιδιαίτερα. Έιναι το Lydie γραμμένη από τον Zidrou(A Hell of an Innocence,Shi,Protecto) και εικονογραφημένη από τον Jordi LaFerbe(La Mondaine,Vice Squad). Η ιστορία της Lydie (με αφηγητή το άγαλμα της Παναγίας που δεσπόζει σε ένα κεντρικό κτίριο της πόλης) είναι μία συγκινητική ωδή για την απώλεια αλλά και ένας ύμνος στη φιλία και την ελπίδα. Τη συμπόνια και την αλληλεγγύη.. Όταν η νεαρή Camille φέρνει στο κόσμο το νεκρό μωρό της, όλοι στη μικρή κωμόπολη του Παρισιού όπου εκείνη ζει, νιώθουν μία συμπάθεια και συγκίνηση για το χαμό της νεαρής μητέρας...Δύο μήνες αργότερα όμως η Camille επιμένει ότι το μωρό της γύρισε κοντά της από τον ουρανό, και έτσι μία ολόκληρη γειτονιά, για να δώσει μία στιγμή ευτυχίας στη πονεμένη μάνα, θα αναγκαστεί να προσποιηθεί ότι το παιδί της υπάρχει ακόμα και αν κανείς φυσικά δε το βλέπει, ενώ η Camille οδηγεί με τα χρόνια τη Lydie στην ενηλικίωση.... Μιλώντας σε ένα αόρατο παιδί που μεγαλώνει όσο περνούν τα χρόνια, οι γείτονες βοηθούν την Camille να αντιμετωπίσει τη θλίψη της για το νεκρό της παιδί...Έιναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται; “After all, why bring somebody pain when it's so easy to bring joy instead?” Mέσα από αυτή την τόσο απλή αλλά συνάμα ευαίσθητη και συγκινητική ιστορία της Camille και της "φανταστικής" κόρης της Lydie, ο Zidrou (που όπως έχω επαναλάβει τείνει να γίνει μέσα στους πιο αγαπημένους μου ευρωπαίους σεναριογράφους)μας δίνει μία μικρογραφία μιας συνοικίας του Παρισιού της δεκαετίας του '30, με τους χαρακτηριστικούς της τύπους ανθρώπων αλλά και καταστάσεων, που συναντά κανείς ακόμα και σήμερα στις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας κυρίως. Τα κουτσομπολιά σχετικά με το γεγονός πως η Camille ήταν ανύπαντρη μητέρα, η σκληρότητα των μικρών κυρίως παιδιών που την αντιμετωπίζουν σαν τη τρελή της γειτονιάς.. Οι ιδιοτροπίες και οι καθημερινές ζωές των απλών ανθρώπων, τα άτακτα παιδιά, ο σοβαρός γιατρός, τα παιχνιδιάρικα κορίτσια, τα κουτσομπολιά των ηλικιωμένων. Μία μικρή γειτονιά με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, και όμως ενώνονται όλοι μαζί μέσα από μία τραγωδία για να παίξουν ο καθένας τους και έναν ρόλο. Όλοι τους τόσο αληθινά δοσμένοι που αμέσως γίνονται οικείοι στα μάτια του αναγνώστη, ο οποίος ήδη έχει ταυτιστεί με τη τραγωδία της Camille από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κόμικ, και συνεχίζει να είναι στο πλευρό της ακόμα και όταν εκείνη πιστεύει ότι το παιδί της ξαναγύρισε ζωντανό κοντά της. Και ο συγγραφέας έρχεται να δώσει το ερώτημα-τροφή για σκέψη στον αναγνώστη ''πόσο αληθινή είναι η Lydie;; Και αν είναι πραγματική, πώς έγινε αληθινή; Μέσα σε λίγες σελίδες ο Zidrou καταφέρνει να συγκινήσει, να προβληματίσει και να μαγέψει τον αναγνώστη εμπνευσμένος από την απώλεια του δικού του πατέρα και να μας δώσει ένα μάθημα ψυχής ότι η ζωή συνεχίζεται, ακόμα και αν ο πόνος που προκαλεί αυτή είναι δυσβάσταχτος και η πληγή μοιάζει να μην κλείνει ποτέ...Το σχέδιο του LaFebre λεπτομερές, με έντονη πλαστικότητα και μία καρτουνίστικη διάθεση που σε καμία περίπτωση δε μειώνει τη σοβαρότητα ή τη συγκίνηση της ιστορίας αλλά δίνει μία πιο κωμική χροιά στο θλιβερό θέμα της. Το κόμικ κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τo Dargaud και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τη Europe comics το 2018.
  6. Ο Gabriel Lesaffre είναι ένας χαρισματικός αλλά ιδιόρρυθμος άντρας. Το μόνο του όνειρο είναι να επιστρέψει στις «ρίζες» του. Όχι στο οικογενειακό αρχοντικό στα δάση της Νορμανδίας, ούτε στο παριζιάνικο διαμέρισμα πλησίον της Μονμάρτρης, αλλά στην έπαυλη που έχτισαν οι πρόγονοί του στα βάθη της αφρικανικής ζούγκλας. Για να επιτύχει τον σκοπό του δεν θα υπολογίσει κόπο, χρήματα και, πολύ περισσότερο, τους ανθρώπους γύρω του. Η εμμονή του με το σπίτι και την επιχείρηση υλοτομίας θα τον σπρώξει σε έναν γκρεμό άστατης ζωής, συμπαρασύροντας μαζί την γυναίκα και τα παιδιά του... Το Malaterre του Pierre-Henry Gomont είναι η βιογραφία ενός φανταστικού ανθρώπου, που όμως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια αληθινή ιστορία, παράξενη έστω αλλά αληθινή. Χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω πλήρως (ίσως λόγω της εξωτικής τοποθεσίας;), μου θύμισε το Daytripper, με μια γενναία δόση από τον Σεληνιασμό του Georges Simenon και το Fitzcarraldo του Werner Herzog. Υπάρχει ρεαλισμός σε κάθε πτυχή της ζωής των προσώπων, στο δράμα, στο χιούμορ, στη φιλία, στον έρωτα. Στην «εισαγωγή», μέσα σε μερικές αράδες και λίγα καρέ, ο Gomont καταφέρνει να πλάσει έναν τρισδιάστατο χαρακτήρα, να αιτιολογήσει πλήρως τις επακόλουθες πράξεις του και κατ' επέκταση να προσδώσει αυθεντικότητα στην ψυχοσύνθεση των παιδιών του Gabriel. Τα οποία μπορεί να δει κανείς ως τους έμμεσους πρωταγωνιστές του κόμικ ή, τουλάχιστον, το πρίσμα μέσα από το οποίο κοιτάμε τον Gabriel. Το σχέδιο ίσως φανεί άτεχνο και τσαπατσούλικο, αλλά πραγματικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστό. Οι πρώτες επιρροές που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν και πάλι οι Fábio Moon and Gabriel Bá (δύσκολο από ηλικιακής άποψης), καθώς και ο Reiser, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Ψάχνοντας, ανακάλυψα ότι οι Γάλλοι τον συγκρίνουν μεταξύ άλλων με τους Blutch και Christophe Blain. Όπως κι αν έχει, ο δυναμισμός των γραμμών, η απλότητα του στησίματος των καρέ και ο εναλλασσόμενος χρωματισμός, δημιουργούν ένα εξαιρετικό σύνολο, που υπογραμμίζει και σιγοντάρει το σενάριο. Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε στο να ξεκινήσω το Malaterre, αλλά υπήρξαν πολλοί λόγοι με έκαναν να το διαβάσω σε ένα διήμερο. Ο Gomont με έβαλε στον κόσμο του, με τρόπο που ελάχιστοι δημιουργοί έχουν καταφέρει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε πολύ κόσμο εδώ μέσα. Κάντε μια βόλτα στα γνωστά διαδικτυακά στέκια και ξεφυλλίστε την ψηφιακή διμερή έκδοση της Europe Comics.
  7. Τον ξέρετε τον Mikaël; Εγώ τον αγνοούσα μέχρι προχθές. Και πολύ κακώς, ο τύπος έχει σχεδιάρα. Ας βγάλουμε από μέσα μας ότι έχει σχεδιάρα για να μπορέσουμε να τα πούμε ήρεμα περί του Bootblack. Που πρωτοβγήκε από την Dargaud το '19 και η Europe Comics το τσίμπησε και έβγαλε στα μέσα του '20 και τα δύο 58σέλιδα τεύχη στα αγγλικά. Η Europe τελικά είναι σαν ένα παλιό πιστό αυτοκίνητο. Δεν έχει υδραυλικό τιμόνι και κάνεις μπράτσα για να το παρκάρεις, το air-condition είναι κολλημένο από χρόνια αλλά εκεί που θέλεις να σε πάει, σε πάει. Αρχές των '30s, Νέα Υόρκη. Τα roaring twenties έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και έχουν πάρει μαζί τους και όλη την γκλαμουριά του αμερικανικού ονείρου. Το κραχ έχει σκάσει, το great depression γιγαντώνεται, ο κόσμος πεινάει, χιλιάδες φτάνουν την μέρα στο Εllis Island από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη ζητώντας άσυλο. Οι περισσότεροι από την Ευρώπη, και οι περισσότεροι από αυτούς είτε Γερμανοί, είτε Εβραίοι, είτε Γερμανοεβραίοι. Τέτοιος είναι και ο πρωταγωνιστής, ο Al, ο οποίος στα 9 του παρατάει την φτωχή του οικογένεια και κάνει τον δρόμο, σπίτι του. Μεγαλώνει γυαλίζοντας παπούτσια σαν άλλος Σκρουτζ Μακ Ντακ και ζώντας από φραγκοδίφραγκα, έχοντας για παρέα τον μουγκό δωδεκάχρονο Buster και τον πολυλογά Shiny. Ερωτεύεται την Maggie που ούτε να της το δει αφού είναι φτωχούλης, ενώ μπλέκει με τον Joe, έναν κλεφτάκο με μεγάλες βλέψεις. Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν φτιάχνουν την δική τους "συμμορία" και γίνονται ντελιβεράδες για την μαφία. Η ιστορία δεν στρογγυλεύει γωνίες. Άνθρωποι πεθαίνουν, παιδιά καίγονται ζωντανά, κορίτσια κακοποιούνται από τους πατεράδες τους. Ο δρόμος είναι σκληρός και ο Mikaël χτίζει την ιστορία του πάνω σε αυτή την παραδοχή, δίνοντας ρομαντισμό με το σταγονόμετρο. Σαφώς τα κλισέ υπάρχουν, αριστούργημα δεν είναι αλλά δεν χρειάζεται να είναι όλα. Στα μείον του ότι βαράει κάτι κουφά flashbacks που μπερδεύουν και το ότι παίζει πολύ συχνά την κασέτα του ρατσισμού. Οι μεν "ντόπιοι" που βλέπουν τους μετανάστες με μισό μάτι, ο δε πρωταγωνιστής που υιοθετεί μια αμερικανική ταυτότητα και γίνεται πιο ρατσιστής και από αυτούς που ρήμαξαν την οικογένεια του όταν πρωτοήρθε στις ΗΠΑ. Οκ, όλα αυτά ισχύουν, αλλά όταν 1 στα 5 καρέ με τον Al να μιλάει τον βάζει να κράζει τους ξένους που δεν κουβαλάνε γνήσιο αμερικανικό αίμα (και κάπου εδώ γελάμε) κάπου κουράζει. Επίσης, το όλο sequence με τον τύπο να πηγαίνει φαντάρος στον πόλεμο, αν και δένει με το γαμάτο φινάλε, φαινόταν λίγο ασύνδετο με την υπόλοιπη ιστορία. Τώρα που τα 'παμε αυτά, δείτε λίγο artwork. Κλείστε παντζούρια, κλειδώστε πόρτες, βάλτε λίγο Wynton Marsalis να σας γαργαλίσει τα αυτιά με την τρομπέτα του και απολαύστε.
  8. Είναι βράδυ Χριστουγέννων και οι άντρες της οικογένειας Poliveau (παππούς, μπαμπάς και γιος) τρέχουν μέσα στο χιόνι. Έχουν αργήσει στο ρεβεγιόν στο σπίτι των Dutaret και τα Τάγματα Χαράς περιπολούν διαρκώς τους δρόμους. Γιατί στην χώρα αυτή, κάθε μέρα είναι Χριστούγεννα και οι πολίτες είναι δια νόμου υποχρεωμένοι να ανταλλάσσουν δώρα, να τρώνε γαλοπούλα και να διασκεδάζουν. Υπάρχουν, όμως, πολλοί που προσπαθούν να αντισταθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, στο καθεστώς του ημίτρελου Προέδρου... Ο Tronchet είναι ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους χιουμορίστες που συστήθηκαν τη δεκαετία του '80 και το Joylandia (Houppeland στο πρωτότυπο), που λίγο έλειψε να τιμηθεί με το Βραβείο Καλύτερου Άλμπουμ στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ, συγκαταλέγεται στα καλύτερα κόμικς του. Στα γαλλικά κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ, από την Dupuis, το 1997 και το 1998. Στα αγγλικά μεταφράστηκε από την Europe Comics, σε ηλεκτρονική μορφή φυσικά, το 2018. Για πολλούς τα Χριστούγεννα (με εξαίρεση τα φετινά ) είναι η πιο γιορτινή και χαρούμενη περίοδος του χρόνου, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τους κατοίκους της Joylandia. Στους κατάφωτους δρόμους κυκλοφορούν αγιοβασίληδες με αυτόματα και πίσω από ένα λαμπρό έλατο μπορεί να κρύβεται ένας καταδότης με χαμογελαστό πρόσωπο. Ο Tronchet καταφέρνει με πρωτότυπο τρόπο να συνδυάζει το χιούμορ με την δυστοπία. Γιατί ναι μεν υπάρχουν πολλές στιγμές γέλιου, ιδιαίτερα στο πρώτο μισό, αλλά δε λείπουν και οι μηχανορραφίες που καταλήγουν με κάποιο πτώμα, διάτρητο από σφαίρες. Ο Tronchet σχολιάζει δηκτικά μια πλειάδα προβλημάτων της σύγχρονης κοινωνίας, όπως ο καταναλωτισμός, οι πάσης φύσεως δικτατορίες (ιδιαίτερα οι κεκαλυμμένες) και η ποδηγέτηση των ΜΜΕ. Το σχέδιο θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως ένα μείγμα Tardi και Μαρουλάκη () είναι ατημέλητο, απολύτως ταιριαστό στο «χαζοβιόλικο» σενάριο. Που προς το τέλος μπορεί να φανεί λίγο cheesy σε αρκετούς, αλλά αυτό δεν αναιρεί το πόσο διασκεδαστικό και εύκολο ανάγνωσμα είναι. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.
  9. Το 1843, Παρίσι. Ο Κόμης Skarbek, ένας μυστηριώδης Πολωνός επιχειρηματίας, καταφθάνει από τον Νέο Κόσμο και γρήγορα συγχρωτίζεται με την αφρόκρεμα της πόλης του φωτός. Δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τον Louis Paulus, τον ταλαντούχο ζωγράφο που συγκλόνισε με τους ερωτικούς του πίνακες και που χάθηκε μυστηριωδώς πριν από έντεκα χρόνια. Το καστ συμπληρώνεται από την Magdalene, την πανέμορφη μούσα του Paulus, τον Daniel Northbrook, φημισμένο Βρετανό έμπορο τέχνης, τον Delfrance, έναν διαβόητο πειρατή της Καραϊβικής, και ένα υπαρκτό πρόσωπο που καλύτερα να μην αποκαλύψω. Οι Yves Sente και Grzegorz Rosiński είναι δύο πολύ γνωστά ονόματα της γαλλοβελγικής σκηνής. Ο Sente έχει γράψει για τις σειρές Μπλέικ και Μόρτιμερ, Θόργκαλ και XIII, ενώ ο Rosiński είναι, μεταξύ άλλων, συνδημιουργός του Θόργκαλ και Le Grand Pouvoir du Chninkel. Το δίτομο La Vengeance du Comte Skarbek ήταν η πρώτη τους συνεργασία. Κυκλοφόρησε μεταξύ 2004 και 2005 από την Dargaud. Στα αγγλικά έχει μεταφραστεί δις. Μία φορά από την ίδια την Dargaud, τις ίδιες χρονιές που βγήκαν και οι πρωτότυπες εκδόσεις (!), και μια δεύτερη φορά, το 2019, από την Europe Comics. Παρότι βλέπω διθυραμβικές κριτικές στο bedetheque, δεν είχα ξανακούσει το κόμικ αυτό. Το έμαθα μόνο και μόνο επειδή το μετέφρασε η Europe Comics, αν και τελικά διάβασα την έκδοση της Dargaud. Sente και Rosiński (είμαι σχεδόν σίγουρος ότι μετείχε σε μεγάλο βαθμό στο σενάριο) στήνουν την ιστορία τους γύρω από δύο πυλώνες: την εκδίκηση και την εμπορευματοποίηση της τέχνης. Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τον Κόμη του Μοντεκρίστο, το μνημειώδες έργο του Αλέξανδρου Δουμά. Εμφανίζονται υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις αληθινές, γεγονός που πάντα εμπεριέχει ενδιαφέρον. Αν και βασίζεται πολύ στην αφήγηση και τα captions, δεν το κάνει με τρόπο βαρετό, κυρίως γιατί αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό τον βερμπαλισμό άλλων γαλλικών τίτλων. Σχεδιαστικά, είναι εξαιρετικό. Ο Rosiński είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο των ευρωπαϊκών κόμικς και εδώ αποδεικνύει ότι δεν τα καταφέρνει μονάχα στην απεικόνιση φανταστικών πλασμάτων. Το θέμα απαιτεί ακουαρέλα και ο Rosiński την χρησιμοποιεί με αδρές, δυναμικές πινελιές και πιο λεπτομερείς, όπου χρειάζεται. Τα πρόσωπά του έχουν μια ρευστότητα που μπορεί να ξενίσει κάποιους, αλλά εμένα προσωπικά δεν με ενόχλησε στο ελάχιστο. Εν κατακλείδι, πρόκειται πράγματι για ένα πολύ καλό κόμικ. Δεν θα σας σημαδέψει, αλλά είναι μια διασκεδαστική περιπέτεια με σωστές δόσεις δράματος, ερωτισμού και δράσης και με σωστά τοποθετημένες τις ανατροπές και τις αναφορές του. Μπορούν, θεωρώ, να το ευχαριστηθούν άπαντες.
  10. Περπατάτε με τον φίλο σας το βράδυ. Περνάτε δίπλα από έναν κάδο και, έντρομος, βλέπετε ανθρώπινα μέλη να προβάλλουν μέσα από τις σακούλες και τα κουτάκια των αναψυκτικών. Και ο φίλος σας, σαν να μην τρέχει τίποτα, λέει: «Τον έλεγαν Κάρολο». Το They Called him Charles ("Mówili na niego Karol" στο πρωτότυπο) είναι ένα πολωνικό κόμικ των Jerzy Łanuszewski και Ewa Ciałowicz, το οποίο βγήκε στα αγγλικά πριν μερικές ημέρες (26/08), από την Europe Comics. Μικρή παρένθεση: η Πολωνία έχει μια μακρά και πλούσια ιστορία στα κόμικς, οπότε μην απορείτε που το πρότζεκτ αυτό έχει μεταφράσει αρκετούς τίτλους από την χώρα αυτή. Τελικά ποιος στο καλό είναι αυτός ο Charles; Γιατί κείτεται νεκρός στο μισοσκότεινο δρομάκι; Γιατί τον διαμέλισαν στην συναυλία; Πώς βρέθηκε να ταξιδεύει (νεκρός, εννοείται) στο διάστημα; Spoiler: μην ελπίζετε να βρείτε απαντήσεις. Για να είμαστε ειλικρινείς, το They Called him Charles μοιάζει περισσότερο με φανζίν, παρά με «κόμικ πλήρους απασχόλησης». Είναι μόλις 20 σελίδες, εκ των οποίων οι 16 καταλαμβάνονται από μονοσέλιδα στριπ, ενώ οι υπόλοιπες είναι ολοσέλιδα σχέδια. Ως ένα ευχάριστο, πρωτότυπο φανζίν το προτείνω κι εγώ, σε όσους αρέσκονται σε τέτοιου είδους κόμικς, σε αυτούς που ψάχνουν νέες τεχνοτροπίες (πολύ μου άρεσε το στιλιζαρισμένο σχέδιο της Ciałowicz) και σε όσους θέλουν να διαβάζουν ένα χιουμοριστικό σφηνάκι-κόμικ.
  11. rampokan: παραδοσιακό ινδονησιακό τελετουργικό για τον εξορκισμό του κακού μέσω της σφαγής τίγρεως ή πάνθηρα Οκτώβριος 1946. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει και ο κόσμος μπαίνει σε μια νέα εποχή. Η αποικιοκρατία αρχίζει να σβήνει, καθώς πολλά υπόδουλα έθνη βγαίνουν από τον λήθαργο της ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Ανάμεσα σε αυτά, είναι και η Ινδονησία, η οποία κήρυξε την ανεξαρτησία της τον Αύγουστο του 1945. Ωστόσο, οι Ολλανδοί αφέντες δεν είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τη Σουμάτρα, την Ιάβα και τα άλλα νησιά. Με φόντο, λοιπόν, την επανάσταση των Ινδονήσιων στήνει το έπος του ο Peter van Dongen. Η ιστορία ξεκινάει εν πλω, πάνω σε ένα πλοίο το οποίο μεταφέρει ολλανδικά στρατεύματα στην Τζακάρτα. Ανάμεσα στους στρατιώτες είναι και ο Johan Knevel, ο οποίος ουσιαστικά επιστρέφει σπίτι του, καθώς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ινδονησία. Το καστ συμπληρώνεται από πολλούς χαρακτήρες, μεταξύ των οποίων ο Frits De Zwart, ένας τύπος με ένοχο παρελθόν (και παρόν), ο δημοσιογράφος Bennie Riebeek και η Lisa, μια ντόπια που έχει περάσει όλη της τη ζωή στα στρατόπεδα. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν πρόκειται για μια ιστορία ηρωισμού, αλλά ούτε και για ένα αντι-πολεμικό κόμικ. Βλέπουμε βέβαια τις ακρότητες των Ολλανδών αποίκων, αλλά ο σκοπός του Van Dongen είναι περισσότερο να διηγηθεί την προσωπική οδύσσεια του Knevel, που νόμιζε ότι επέστρεφε στον παράδεισο των παιδικών του χρόνων, αλλά τελικά βρήκε μια κόλαση. Το πρώτο πράγμα που χτυπάει στο μάτι είναι φυσικά το σχέδιο, που θυμίζει Hergé, Edgar P. Jacobs και λοιπούς καθαρογραμμίτες. Ο Van Dongen αποδεικνύει ότι η ligne claire δεν είναι μια παρωχημένη τεχνοτροπία, αλλά μπορεί άνετα (if done right) να υποστηρίξει μια περίπλοκη, δραματική ιστορία. Προσωπικά, ποτέ δεν είχα θέμα με το στιλ αυτό, ειδικά αν συνοδεύεται από ωραία χρώματα (πολύ καλή δουλειά από τον Van Dongen και την Marloes Dekker). Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο Ολλανδός έχει σχεδιάσει τα δύο τελευταία άλμπουμ του Blake et Mortimer. Η αξία, ωστόσο, του Rampokan δεν έγκειται μόνο στο σχέδιο. Ο Van Dongen είναι ο ίδιος μισός Ινδονήσιος. Η μητέρα του βίωσε την επανάσταση και οι τραυματικές της εμπειρίες αποτέλεσαν το έναυσμα για τον γιο της να ασχοληθεί με αυτή την ιστορική περίοδο. Πήρε στον Van Dongen τρία χρόνια προκαταρκτικών μελετών και άλλα τέσσερα για το στήσιμο του πρώτου άλμπουμ. Ακόμη και για τον Έλληνα αναγνώστη, που αγνοεί πολλά για την ιστορία και τις σχέσεις των δύο χωρών, η ιστορική έρευνα είναι εμφανής. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το κόμικ έχει κυκλοφορήσει και στην Ινδονησία, λαμβάνοντας (απ’ όσο ξέρω) καλές κριτικές για την αντικειμενικότητα του Van Dongen. Δυστυχώς, το κόμικ έχει αρκετά θέματα. Η πλοκή χάνει κάτι από τη δυναμική της (ειδικά στο δεύτερο μέρος), λόγω αποσπασματικότητας της αφήγησης και χρονικών μπρος-πίσω. Επίσης, η δεδομένη άγνοια στοιχείων γεωγραφίας και ιστορίας δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα. Παρόλα αυτά, ο Van Dongen κρατάει το ενδιαφέρον με τους χαρακτήρες του, που είναι εν τέλει και το μεγαλύτερο προσόν του Rampokan. Μπορεί να υπάρχουν αμιγώς κακοί (δεν λογίζεται ιστορία περί αποικιοκρατίας χωρίς έναν σωβινιστή συνταγματάρχη ), αλλά οι θεωρητικά καλοί κινούνται σε ένα γκρίζο πεδίο. Επίσης, πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζεται η πλοκή από πρόσωπα που δεν εμφανίζονται στα καρέ ή εμφανίζονται για λίγο: Μπορεί το Rampokan να μην είναι όσο καλό διαφημίζεται, αλλά το θεωρώ πολυεπίπεδο και ενδιαφέρον. Νομίζω ότι είναι ένα κόμικ που μπορεί να διαβαστεί από όλους και (μ’ ακούει κανείς εκδότης;) που θα πουλούσε καλά στην ελληνική αγορά. Τα πρωτότυπα τεύχη κυκλοφόρησαν το 1998 και το 2004, σε ασπρόμαυρο, από τις εκδόσεις Oog & Blik. Η έκδοση της Europe Comics (Ιούνιος-Ιούλιος 2020) παρότι μεταφράστηκε από τα ολλανδικά, χρησιμοποιεί τις έγχρωμες σελίδες της συγκεντρωτικής έκδοσης που έβγαλε το 2018 η Dupuis.
  12. "Danger is like coffee.Even as a child you are drawn to it's scent,but you tell yourself it's not for you.." - Augustin Yπάρχουν οι άνθρωποι εκείνοι που μπορούν να επιβιώνουν σε απρόβλεπτες καταστάσεις,έχοντας τον κίνδυνο μέσα στο DNA τους...Υπάρχουν όμως και εκείνοι που έχουν μία ήσυχη και σχεδόν αδιάφορη ζωή αλλά για χάρη του έρωτα μπορούν να αλλάξουν σε κάτι που δεν πίστευαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν....Αυτό μας εξιστορούν οι Manolo Carot(Ari, la salvadora del Universo,Mia) και Zidrou/Benoît Drousie(La Ribambelle,“L’Elève Ducobu,Le Crime qui est le tien)μέσα από το κόμικ The Client(Le Client)που κυκλοφόρησε αρχικά από τη Dargaud το 2013 και μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Europe Comics το 2018. Ένας συντηρητής έργων τέχνης,ο Augustyn,ένας άνδρας ευαίσθητος που σε όλη του τη ζωή είχε συντροφιά μόνο τη μοναξιά του,θα απαγάγει τη κόρη ενός ανθρώπου του υποκόσμου,για να τον αναγκάσει να τον οδηγήσει στα ίχνη μιας κοπέλας από το Εκουαδόρ,της Maria,που δούλευε σαν πόρνη για εκείνον.Την οποία γνώρισε στο bar El Paraiso,κάπου στα περίχωρα μιας μεγάλης ισπανικής πόλης,και την ερωτεύτηκε παράφορα...O Augustyn όμως θα παίξει με τη φωτιά και το θέμα είναι να μην γίνει κάρβουνο στη πορεία.... Ένα μείγμα από road movie,θρίλερ περιπέτειας αλλά και αισθηματικού δράματος,το the Client,είναι μία ιστορία για τη δύναμη της αγάπης,την ελπίδα που ποτέ δεν πρέπει να χάνεται,τις δεύτερες ευκαιρίες που πρέπει να δίνονται στη ζωή,τη μοναξιά που φωλιάζει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων και τις κατατρώει εκ των έσω,το χρόνο που αφήνει αδυσώπητα τα σημάδια του στο σώμα και τη ψυχή... Αλλά και μία δημόσια καταγγελία για την εκμετάλλευση γυναικών κυρίως από φτωχές χώρες,και τη σεξουαλική τους εμπορευματοποίηση,καθώς και τη μετατροπή τους σε σκλάβες του σεξ..Αν και οι λιγοστές σελίδες του κόμικ ίσως αποτελούν τροχοπέδη για να παραμείνει περισσότερο στα θέματα αυτά ο συγγραφέας,χωρίς φυσικά να χάνει και η ιστορία από τη πλοκή της..Ο Zidrou αντιμετωπίζει αμφιλεγόμενα και δύσκολα ζητήματα στις περισσότερες δουλειές του,σε αυτήν την ιστορία την εμπορία του σεξ, τη φτώχεια και την επιλογή (ή την έλλειψή τους), με ευαισθησία, ευφυΐα και συναίσθηση του θέματος με το οποίο καταπιάνεται. Όλα δοσμένα με ενίοτε τρυφερό ή σκληρό,αλλά και ρεαλιστικό τρόπο από τη συγγραφική πένα του Zidrou,και όμορφα σχεδιασμένα από τον πολυτάλαντο Manolo Carrot που μπορεί άνετα να προσαρμόζει το σχεδιαστικό του στυλ ανάλογα με το είδος του κόμικ που σχεδιάζει. Έξυπνοι διάλογοι,ζωντανοί χαρακτήρες που αναπτύσσονται σωστά,και ο αναγνώστης μπορεί να ταυτιστεί μαζί τους,και ωμός ρεαλισμός που κάποιες φορές μετατρέπεται σε γροθιά στο στομάχι.Δείχνει το εύρος και το θάρρος του ανθρώπινου πνεύματος και ότι το κακό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί κάποια στιγμή,ακόμα και αν όλα δείχνουν χαμένα...Το the Client είναι στην καρδιά του μια ιστορία αγάπης καθώς ο Augustin βλέπει το αληθινό άνθρωπο στο κορίτσι και όχι την σεξουαλική εργαζόμενη που την έχουν αναγκάσει να είναι.Ένας ύμνος στην ελευθερία και την επιλογή που πρέπει να μη στερείται κανένας άνθρωπος,αλλά και μια ιστορία για το απρόβλεπτο της αγάπης και του θάρρους.
  13. "When I look at you the war goes away..It's as if my life is concentrated into a compact ball..." - Ludwig Σύμφωνα με τη Wikipedia "Hibakusha" είναι η ιαπωνική λέξη για τα θύματα των ατομικών βομβαρδισμών του 1945 στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Η λέξη μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "άνθρωποι που πλήττονται από έκρηξη" και χρησιμοποιείται για να αναφέρεται σε άτομα που εκτέθηκαν σε ακτινοβολία από τους βομβαρδισμούς.Στη Χιροσίμα, η λάμψη της ατομικής βόμβας που έριξαν οι Αμερικανοί στις 6 Αυγούστου του 1945, αποτύπωσε σε μέρη τις σκιές εκείνων που φυσούσε, όπως το αρνητικό μιας φωτογραφίας... Πάνω σε αυτό το τραγικό συμβάν με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες,κατόρθωσαν να επισπεύσουν το τέλος του πολέμου,αλλά με φρικιαστικό αποτέλεσμα,η συγγραφέας Thilde Barboni(Agence Interpol,Μonika)χτίζει μία ευαίσθητη και συγκινητική ιστορία αγάπης μέσα στις φλόγες του πολέμου ανάμεσα σε έναν Γερμανό διερμηνέα και μία Γιαπωνέζα,βγαλμένη μέσα από τη λυρικότητα των μυθιστορημάτων του Γιούκιο Μισίμα.Η ιστορία επίσης βασίζεται και σε ένα μικρότερο διήγημα της συγγραφέως με τίτλο "Ηiroshima,fin de transmission"του 1983 και κυκλοφόρησε από τον Dupuis και στα αγγλικά από τις εκδόσεις Europe Comics. Ως παιδί, ο Γερμανός Ludwig Muller είχε ζήσει για πολλά χρόνια στην Ιαπωνία, όπου ένα ατύχημα τον άφησε με μία μικρή αναπηρία στο πόδι.Ως αποτέλεσμα, όταν ξεκινά ο Β ' Παγκόσμιος Πόλεμος, δεν είναι κατάλληλος για μάχη. Ωστόσο, χάρη στην ευχέρεια του στα Ιαπωνικά, γίνεται διερμηνέας. Στέλνεται στην Ιαπωνία για να μεταφράσει ορισμένα έγγραφα με υψηλή διαβάθμιση. Αφήνοντας πίσω από έναν ήδη τελειωμένο γάμο(από το οποίο κρατάει μόνο την ύπαρξη ενός παιδιού), σύντομα ερωτεύεται μια νεαρή Γιαπωνέζα γυναίκα.Η κατάσταση γίνεται πιο περίπλοκη μετά την ήττα της Γερμανίας... Στα μάτια της Ιαπωνίας και στον άψογο κώδικα τιμής της, η συνθηκολόγηση είναι ντροπή και οι άντρες του Ράιχ που είναι παρόντες στη χώρα έχουν γίνει προδότες,φυλακίζονται και εκτελούνται...Ανάμεσα τους και ο Ludwig,τον οποίο όμως τον χρειάζονται ακόμα για τις μεταφράσεις του και τον κρατάνε ζωντανό ακόμα....Ο Ludwig όμως θέλει να γλυτώσει τη γυναίκα που αγαπά,από το να εκτελεστεί και εκείνη για προδοσία,αφού σύναψε σχέση με τον εχθρό,και δωροδοκώντας το φύλακα με τη βοήθεια ενός Γιαπωνέζου παιδικού του φίλου,τη συναντά και της λέει να φύγει μακρυά,για να σώσει τον εαυτό της...Ενώ το ξημέρωμα της 6ης Αυγούστου 1945,οι φύλακες λίγο πριν τον εκτελέσουν, τον βγάζουν έξω για μία τελευταία βόλτα,λίγο πριν τον όλεθρο που ούτε και εκείνοι δε γνώριζαν μέχρι εκείνη τη στιγμή... Πλησιάζοντας με ποίηση,συγκινητική ευαισθησία και ρομαντισμό μια από τις πιο τρομακτικές και φρικαλέες πράξεις πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας,και χωρίς η συγγραφέας να αφαιρεί τίποτα από τη βαρύτητά της,το κόμικ αποτελεί έναν ύμνο στις αξίες της φιλίας,του έρωτα,και του καθήκοντος,και παράλληλα αποτίει φόρο τιμής στα θύματα της Χιροσίμα,χωρίς υπερβολές και μελοδράματα. Ίσως οι χαρακτήρες να μην αναπτύσσονται περισσότερο στις λιγοστές σελίδες του κόμικ,αλλά σαν τα ιαπωνικά χαικού,με την απλότητα και την ευαισθησία που κρύβουν μέσα τους,κερδίζουν αμέσως τις καρδιές των αναγνωστών.Παράλληλα,(και ειδικά στην περίπτωση του Ludwig)η συγγραφέας τονίζει και την αντιφατικότητα τους.O Ludwig αρχικά ένας αδιάφορος πατέρας και σύζυγος,μετατρέπεται σε συμπονετικό φίλο και παθιασμένο εραστή,και ενώ στην αρχή θεώρησε προτέρημα την αναπηρία του ώστε να μην πολεμήσει,στη συνέχεια θα δεχτεί ηρωικά το δικό του τέλος αφού πρώτα θα αγωνιστεί για να σωθεί η ζωή της γυναίκας που αγαπά...Ήταν και εκείνος ένας στρατιώτης που δε πολέμησε με όπλο στο χέρι,αλλά μόνο με εφόδιο την αληθινή αγάπη που δεν είχε γνωρίσει ως τότε,και η οποία τον μεταμόρφωσε ολοκληρωτικά...Μία αγάπη που θα υπερβεί το θάνατο και οποιοδήποτε χωρισμό... H εικονογράφηση του πρόσφατα αδικοχαμένου Olivier Cinna(Ordures,La Fête des Morts) αποδίδει με το καλύτερο δυνατό τρόπο το κλίμα όλης της ιστορίας,και με έντονο ρεαλισμό αλλά και φωτεινότατα χρώματα παραδίδει ένα από τα καλύτερα έργα του στη τόσο - δυστυχώς - σύντομη σχεδιαστική καριέρα του.Panels και χρωματισμοί που θυμίζουν τα έργα των μεγάλων κλασικών Ιαπώνων ζωγράφων όπως του Sotatsu Tawaraya και Korin Ogata. Ηibakusha...μια λέξη που φαίνεται όμορφη στα δυτικά μας αυτιά, αλλά πίσω από την οποία κρύβεται μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα, καθώς ορίζει, στα Ιαπωνική γλώσσα,τους επιζώντες της βόμβας…Μίας βόμβας που ρίχτηκε για να σταματήσει έναν πόλεμο για τον οποίο δεν έφταιγαν οι ίδιοι...Το κόμικ δεν είναι μόνο ένας ύμνος στην επιβίωση αλλά και στη μνήμη.Γιατί κρατώντας στη μνήμη μας,τους ανθρώπους εκείνους που χάθηκαν,μένουνε πάντα ζωντανοί..
  14. Ο γεννημένος το Νοέμβριο του 1971 στο Arras της Γαλλίας,Grégory Mardon,ξεκίνησε τη καριέρα του σαν animator,όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Gobelins School of Animation στο Παρίσι.Εργάστηκε σε πολλές γαλλικές παραγωγές κινουμένων σχεδίων όπως τα "Papyrus", "Blake et Mortimer", "Fantômette", "Diabolik"κ.α. μαθαίνοντας να δουλεύει κυρίως στη λεπτομέρεια και την επεξεργασία των backgrouds. Τον Ιανουάριο του 2000, ο Μardon,παρουσίασε και τη πρώτη κόμικ δουλειά του με τίτλο ''Vagues à l'Âme''(Κύματα στη Ψυχή),ουσιαστικά τη προσωπική ιστορία του παππού του και μία μελαγχολικός φόρος τιμής στη ζωή ενός από τους πρώτους "ήρωες" του.Το κόμικ εκδόθηκε από τις Les Humanoïdes Associés και κέρδισε το Prix du Lion για νέους καλλιτέχνες κόμικς.Ακολούθησαν φυσικά και άλλες δουλειές όπως τα "Cycloman"(σε συνεργασία με τον Charles Berbérian/συγγραφέα του Monsieur Jean) το 2002,η οποία τον έκανε να αφοσιωθεί οριστικά με τη δημιουργία στα κόμικς,και το ''Corps à Corps" το 2003 για τη συλλογή Aire Libre Collection of Dupuis,που θα τον τοποθετήσει στους μεγάλους δημιουργούς των BD.Το ταλέντο του θα επιβεβαιωθεί πλήρως στη πρώτη σειρά του με τίτλο "Igocnito" τo 2005(Dupuis)και έχει να κάνει με τον κικεώνα των ανθρώπινων σχέσεων.Το κόμικ θα εκδοθεί και στα αγγλικά από την Europe comics το 2016. Σήμερα θα δούμε από την ίδια εταιρεία μία άλλη δουλειά του ίδιας θεματολογίας,το περίφημο Body and Soul.Ουσιαστικά μία εικονογραφημένη ανάλυση στις ανθρώπινες σχέσεις,και μία αναφορά στο πόσο η ζωή μπορεί,άθελα της,να συνδέσει πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους μαζί τους,οι οποίοι διασχίζουν τα μονοπάτια της,συναντιόνται μεταξύ τους,δημιουργούν σχέσεις,χωρίζουν,συνεχίζουν τη πορεία τους...Το κόμικ επικεντρώνεται στο χρονικό εκείνο διάστημα,που οι ζωές των χαρακτήρων του,τέμνονται έστω και για μικρό χρονικό διάστημα,αλληλοσυμπληρώνονται,και με όμορφα δοσμένο τρόπο καταγράφει τη φευγαλέα αυτή σύνδεση των ζωών τους. Μία γυναίκα που περνάει την κρίση των πρώτων -ήντα η κυρία Lopez,προσπαθεί να σταματήσει το χρόνο με αλλεπάλληλες πλαστικές επεμβάσεις.Αυτό θα τη φέρει και σε σύγκρουση με τη μεγαλύτερη κόρη της Agnes,που βρίσκεται στην εφηβεία και έχει κηρύξει τη δική της επανάσταση,κάνοντας ελεύθερα τη ζωή της.Η μικρότερη κόρη,διψάει για προσοχή,τρώει συνέχεια και είναι και κλεπτομανής.Ο άντρας της ο Victor εργασιομανής σπάνια βρίσκεται στο σπίτι.Θέλει να μην λείψει τίποτα από την οικογένεια του και να συνεχίζουν να ζούνε με τις σχετικές ανέσεις που είχαν μέχρι τότε.Προσπαθεί να αποκτήσει τα δικαιώματα ενός βιβλίου από μια ηλικιωμένη γυναίκα που ονομάζεται κυρία Fruttero,για να τα κάνει η εταιρεία του ταινία,χωρίς όμως αποτέλεσμα...Δύο φίλοι,ο Jean-Pierre και ο Cyrus,χωρίς να το γνωρίζουν,θα συνάψουν σχέσεις αντίστοιχα με τη μάνα(Lopez) και τη κόρη(Αgnes),ενώ και οι δύο γνωρίζουν τη γηραιά κυρία,που αρνείται να δώσει τα έργα της στο καθένα για να τα κάνει ταινία πήχτρα στο σεξ και το γυμνό(κατά την ίδια)...Καθώς ξεδιπλώνεται η ιστορία έχουμε ένα δίκτυο σχέσεων και συνδέσεων.Πρόκειται για οικογενειακές σχέσεις, σχέσεις με φίλους και εραστές και βλέπουμε πώς κάθε άτομο έχει τις δικές του ανάγκες που μερικές φορές δεν ικανοποιούνται από το άτομο που ο ίδιος νομίζει ότι πρέπει να του τις καλύψει.... Ο δημιουργός δεν δίνει λύσεις,ούτε απαντήσεις.Αποστασιοποιείται και απλά παραμένει ένας θεατής αυτών των ανθρώπων και των καταστάσεων που τους συνδέουν μεταξύ τους,ηθελημένα ή μη,κάνοντας τον αναγνώστη να αναρωτιέται για την τύχη τους,γιατί όπως και εκείνοι έτσι και εμείς,είμαστε καθημερινοί άνθρωποι και μοιραζόμαστε άθελα μας,τα ίδια προβλήματα,τις ίδιες αγωνίες και ανασφάλειες,την ίδια αβεβαιότητα για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον...Και σε αυτή τη περίπτωση δεν υπάρχουν πάντα έτοιμες απαντήσεις και ιδανικά πλάνα...Ο Mardon διηγείται απλά μία ιστορία που παροτρύνει τον αναγνώστη να εκτιμήσει τη ζωή με τα όποια προβλήματα και τις δυσκολίες της,καθώς επίσης και τους ανθρώπους γύρο του,αφού ποτέ δεν ξέρουμε πώς μπορεί να τα φέρει τελικά η ζωή,και πότε και τα δικά μας διαφορετικά μονοπάτια,ίσως κάποια στιγμή συναντηθούν,έστω και για τόσο λίγο διάστημα,όπως και εκείνο των πρωταγωνιστών της ιστορίας... O Mardon δουλεύει σε ένα τυπικό γαλλικό στιλ, επηρεασμένο από καλλιτέχνες όπως η Etienne Davodeau και ο Jacques de Loustal.Kατορθώνει όμως να δίνει τη δική του πνοή στους χάρτινους χαρακτήρες του και να τους κάνει πάντα τόσο αληθινούς και γνήσιους.Η ζωή όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα επιθυμούσαμε να είναι.Στο χέρι μας είναι να προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε,όπως μπορούμε και είναι εφικτό.To κείμενο θα το βρείτε και ΕΔΩ
  15. Στο χωριό της μικρής Fatou επικρατεί πανζουρλισμός, καθώς επιστρέφει ο Μια-φορά-κι-έναν-καιρό, ο διάσημος κουκλοπαίχτης, που διηγείται τις πιο όμορφες ιστορίες. Ο Zidrou, ένας από τους πιο δραστήριους σεναριογράφους των σύγχρονων BD, συνεργάζεται με τον Raphaël Beuchot για να μας πουν πολλές μικρές ιστορίες οι οποίες συνενώνονται σε μια μεγαλύτερη, αληθινή ιστορία. Η ιστορία της Dialu, που προσμένει τον άντρα της να έρθει από το Παρίσι; Πραγματική. Η τραγική ιστορία του νεκρού στο ποτάμι; Επίσης. Η ιστορία του Toubab, του Γέτι που λιώνει κάτω από τον καυτό αφρικανικό ήλιο; Ναι, ακόμη κι αυτή. Μα έχουμε και μάρτυρα, έναν άντρα που δεν μας αποκαλύπτει τ' όνομά του: «Αλλά ήμουν εκεί και σας διαβεβαιώ, όλα αυτά είναι αλήθεια. Ή, αν είναι ψέμα, είναι ένα πολύ όμορφο ψέμα». Ο Zidrou εμπνέεται από τις πανέμορφες παραδόσεις, αλλά και την σκληρή πραγματικότητα της Υποσαχάριας Αφρικής και μας μιλάει για τη δύναμη των ιστοριών, φανταστικών ή όχι. Γιατί συχνά, ένα παραμύθι, όπως αυτό της Ωραίας Κοιμωμένης, μπορεί να έχει την ίδια δύναμη με την ιστορία ενός κοριτσιού που θυσιάστηκε στον βωμό του χρήματος ή αυτή ενός σαδιστικού δικτάτορα. Μέσα από τα παραμύθια προβάλλονται ωμές σκηνές βίας, που δυστυχώς είναι πέρα για πέρα αληθινές. Και ίσως πιο κοντά απ' όσο νομίζουμε. Ο Beuchot, από τη μεριά του, καταφέρνει να αποτυπώνει με την ίδια επιτυχία τις στιγμές γέλιου και πόνου, χαράς και φόβου. Το Once Upon a Time in Africa εκδόθηκε ως Le montreur d'histoires το 2011 από την Le Lombard και μερικά χρόνια αργότερα μεταφράστηκε στ' αγγλικά από την Europe Comics. Ανήκει σε μια άτυπη τριλογία των δύο δημιουργών με κόμικς που διαδραματίζονται στην Αφρική. Τα άλλα δύο είναι τα Turntable και A Little Piece of Her, αλλά το καθένα διαβάζεται ανεξάρτητα από το άλλο. Το παρόν δεν είναι αριστούργημα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μπλέκει το χιούμορ με το δράμα και, κυρίως, η φαντασία με την πραγματικότητα είναι μοναδικός.
  16. Perico είναι μια ισπανική λέξη για τον παπαγάλο. Στην κουβανέζικη αργκό σημαίνει επίσης κοκαΐνη. Το Perico κυκλοφόρησε το 2014 σε δύο άλμπουμ, από την Dargaud. Το 2018, η Europe Comics το μετέφρασε στα αγγλικά και το διοχέτευσε στην ηλεκτρονική αγορά. Η δικτατορία του Fulgencio Batista πνέει τα λοίσθια, αλλά κανείς καθεστωτικός δε φαίνεται να δίνει την απαιτούμενη προσοχή. Μόνο οι ιδιοκτήτες των πολυτελών καζίνο-ξενοδοχείων της Αβάνας φαίνεται να δυσαρεστούνται με την ανικανότητα του στρατού να καταπνίξει την επανάσταση. Ο νεαρός Joaquin εργάζεται στο La Vida Dulce του Santo Trafficante Jr., του πανίσχυρου Αμερικανού μαφιόζου, με στόχο να γίνει κάποτε κρουπιέρης. Δεν το λες ιδιαίτερα φιλόδοξο όνειρο, αλλά έχει καλό φιλοδώρημα. Μια νύχτα, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει, θα βρεθεί με έναν αιματοβαμμένο χαρτοφύλακα που περιέχει ένα πιστόλι και δεκάδες δεσμίδες δολάρια... Δημιουργοί του Perico είναι οι Γάλλοι Régis Hautière και Philippe Berthet, ονόματα που δεν γνώριζα. Συμμετέχει βέβαια και ο σπουδαίος David B., αλλά ο ρόλος του ως κολορίστας δεν αρκούσε για να ανεβάσει τις προσδοκίες μου. Όταν, λοιπόν, ξεκινούσα τον πρώτο τόμο, περίμενα να είναι ένα από τα ένα απ' αυτά τα BD που εκτός από την πολλά υποσχόμενη υπόθεση δεν έχουν να επιδείξουν κάτι άλλο. Ευτυχώς έκανα λάθος. Ο Hautière διηγείται την αρχετυπική ιστορία ενός καθημερινού ανθρώπου που τα βάζει με τα μεγάλα κεφάλια. Από μόνη της η πλοκή είναι μάλλον απλή, αλλά το ιστορικό πλαίσιο και η (οργανικά δεμένη με την πλοκή) χρήση ιστορικών προσωπικοτήτων, την αναβαθμίζουν. Μπορεί να μην δίνει πολύ βάθος στους χαρακτήρες του, αλλά με το σωστό exposition κάνει τα κίνητρα του καθενός πιστευτά. Εκ πρώτης όψης, το σχέδιο του Berthet παραείναι καθαρό για ένα τέτοιο κόμικ. Και, ομοίως, τα χρώματα του David D. παραείναι φωτεινά. Ίσως, όμως, οι δημιουργοί ήθελαν να προσδώσουν ένα αίσθημα αντίθεσης: την λαμπρότητα των καζίνο έναντι στη διαφθορά του καθεστώτος, τις ηλιόλουστες, ανέμελες πλαζ που όμως είναι γεμάτες από αδίστακτους γκάνγκστερ. Λοιπόν σε αυτό τα καταφέρνουν μια χαρά.
  17. Αγγλία, τέλη του 19ου αιώνα. Η μικρή Fanny, ορφανή πλέον, μπαίνει υπό την κηδεμονία του Λόρδου Charleston, αδερφού της μητέρας της, και της συζύγου του. Καταφτάνει στο νέο της σπιτικό, το Blacktales, μέσα στην άγρια νύχτα, ενώ μαίνεται καταιγίδα (προφανώς), και προτού καλά-καλά τακτοποιηθεί, αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα δεν είναι φυσιολογικά (προφανώς). Τριγυρίζοντας στο δαιδαλώδες κάστρο, θα ανακαλύψει αλλόκοτα έθιμα/συνήθειες (όπως ότι πρέπει πάντα να έχεις καρφίτσες πάνω σου) και θα γνωρίσει τους παράξενους ενοίκους (ανάμεσά τους ένας εξορισμένος στη σοφίτα επιστήμονας και ο τερατώδης αρχιμάγειρας), οι οποίοι όλοι, μα όλοι ανεξαιρέτως, αναζητούν τη χαμένη πένα του Λόρδου Charleston. Το τι καθιστά αυτή την πένα τόσο πολύτιμη, θα προτιμούσα να μην σας πω... Η ιστορία και τα σεναριακά ευρήματα μου θύμισαν έντονα Neil Gaiman (κυρίως τα Coraline και The Ocean at the End of the Lane), ενώ υπάρχει κάτι από την ατμόσφαιρα των γοτθικών ιστοριών τρόμου (προφανώς). Δεν θα έλεγα ότι έχω κάποιο συγκεκριμένο παράπονο από τον κύριο Dufaux. Ακόμη η τριτοπρόσωπη αφήγηση, μια τόσο αγαπημένη τεχνική των «παλιών» σεναριογράφων, είναι αρκετά ταιριαστή και δεν χαλάει τον ρυθμό. Ο δε τρόπος εναλλαγής χιουμοριστικών στιγμών με σκηνές βίας και τρόμου, μου θύμισε το Peter Pan του Loisel κι αυτό μόνο φιλοφρόνηση μπορεί να θεωρηθεί. Κάποιοι σίγουρα θα βρουν, ή τουλάχιστον θα προσπαθήσουν να βρουν, μια «λογική», κάποιους συμβολισμούς. Ίσως, τελικά, να είναι ένα παραμύθι ενηλικίωσης με χιουμοριστικά τοποθετημένες κοινωνικές με πολιτικές προεκτάσεις. Ο Griffo, συχνός συνεργάτης του Dufaux, μας δίνει ωραία καρέ. Όχι κάτι εντυπωσιακό, κάτι που δεν έχουμε δει αλλού, όμως η κλασική, καθαρή γαλλοβελγική γραμμή του δένει όμορφα με το ύφος της ιστορίας. Στην τελική, βέβαια, είναι ίσως ο χρωματισμός της Anaïs, που δίνει μια επιπλέον βαρύτητα στο σχέδιο και το βοηθά να υποστηρίξει τις πιο σκληρές σκηνές. Το κόμικ αυτό κυκλοφόρησε στα γαλλικά από την Dupuis, σε δύο άλμπουμ, μεταξύ 1994 και 1995. Πολλά χρόνια μετά, το 2017, το ξέθαψε η Europe Comics και το έβγαλε σε ηλεκτρονική μορφή. Δεν ανήκει στα κόμικς που θα σας αλλάξουν τη ζωή, αλλά είναι ένα καλογραμμένο ενήλικο παραμύθι και αναμφίβολα διαβάζεται ευχάριστα.
  18. Ο Zerocalcare είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της σύγχρονης ιταλικής σκηνής, γνωστός (τουλάχιστον εκτός της χώρας του) για το Kobane Calling, ένα κόμικ-ταξίδι στην δοκιμαζόμενη Συρία. Πριν από αυτό, όμως, είχε δημιουργήσει κόμικς εξίσου αξιόλογα. Ένα από αυτά είναι το Tentacles at my Throat ή, στα ιταλικά, Un Polpo alla Gola. Το ξεκίνησα νομίζοντας ότι είναι μια περιπέτεια ενηλικίωσης με στοιχεία του φανταστικού. Λάθος, εν μέρει, γιατί όντως είναι μια ιστορία ενηλικίωσης. Πρόκειται, όμως, για ένα αυτοβιογραφικό κόμικ; Μάλλον ναι, ωστόσο δεν γνωρίζω τι ποσοστό όσων διάβασα στις σχεδόν 200 σελίδες συνέβη πραγματικά και τι όχι. Όπως κι αν έχει, ο Zerocalcare μας διηγείται μια ιστορία που έχει τις ρίζες της στα παιδικά του χρόνια. Τότε που η φαντασία οργίαζε και κάθε σχολικό διάλειμμα μπορούσε να μετατραπεί σε περιπέτεια. Που το Καλό και το Κακό αντιπροσωπεύονταν από τον He-Man και τον Darth Vader αντίστοιχα (ε, και μεταξύ μας, ποιος δεν θα πειθόταν από την επιβλητική φωνή του Σιθ;). Που η άρνηση ήταν η λύση σε κάθε κατηγορία των μεγάλων. Ναι, αλλά ποια είναι τέλος πάντων η ιστορία; Θα προτιμήσω να μην γράψω κάτι για την πλοκή και φυσικά ούτε για τα πλοκάμια του τίτλου. Από τα πρώτα κιόλας καρέ, καταλαβαίνει κανείς ότι ο Zerocalcare έχει αυτό το κάτι. Δεν είναι το σχέδιο. Το οποίο, ναι μεν είναι ζωηρό και ταιριαστό, αλλά όχι ραφιναρισμένο. Ούτε η ιστορία αυτή καθαυτή, που είναι αναμφίβολα ενδιαφέρουσα. Είναι ο (γρήγορος αλλά όχι κουραστικός) ρυθμός, η αφήγηση (που σε ρουφάει αμέσως), το (ενήλικα παιδικό) χιούμορ και οι (πανέξυπνοι) συμβολισμοί. Θεωρώ ότι το Tentacles at my Throat ανήκει σε μια κατηγορία κόμικς τα οποία, παρότι δεν θα χαρακτηρίζονταν εύκολα ως αριστουργήματα, είναι εξαιρετικά πολυεπίπεδα και σου προκαλούν έντονα συναισθήματα. Αν αυτοαποκαλείστε εραστές της 9ης τέχνης, διαβάστε το. Αν δεν είστε τόσο φαντασμένοι και απλώς σας αρέσουν τα αυτοβιογραφικά/slice-of-life κόμικς με καρτουνίστικο σκίτσο, ε τότε το Tentacles at my Throat είναι για εσάς. Μερικά milestones του κόμικ: Κυκλοφόρησε στα ιταλικά το 2012, από την BAO Publishing. Οι δύο πρώτες εκδόσεις (συνολικά πάνω από 10.000 αντίτυπα) ξεπούλησαν από προπαραγγελίες! Το 2013 κέρδισε το Βραβείο Attilio Micheluzzi Καλύτερου Κόμικ. Μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Europe Comics το 2018. Παρουσιάστηκε στο comicstreet.gr
  19. Σκηνικό, η προϊστορική εποχή. Πρωταγωνιστής, ένας κυνηγός που αποκτά τις δυνάμεις των ζώων των οποίων τα δέρματα φοράει. Μόνη του συντροφιά, το μπλε σκυλάκι του. Ο ήρωας του κόμικ των Mathieu Burniat (σενάριο, σχέδιο, χρωματισμός) και Loup Michiels (σχέδιο, χρωματισμός) ζει καθημερινά μια περιπέτεια, αγωνίζεται συνεχώς για την επιβίωση σε έναν κόσμο που κατοικείται από παράξενα πλάσματα και εμπεριέχει μια καλή δόση υπερφυσικού. Όμως, η πιο μεγάλη περιπέτεια θα ξεκινήσει όταν αποφασίζει να κυνηγήσει ένα τέρας που πετάει φλόγες από το ρουθούνι του... Το Trap ανήκει στην κατηγορία των σιωπηλών κόμικς, που πάντα αποτελούν μια πρόκληση για τους δημιουργούς. Ιδιαίτερα όταν δεν είναι ολιγοσέλιδα, αλλά πλησιάζουν τις 180 σελίδες. Σελίδες μέσα στις οποίες υπάρχει χιούμορ, δράση, μαγεία και δράμα, όλα σε εξαιρετικές αναλογίες. Η ροή είναι απρόσκοπτη, δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο που να «σκαλώνει» τον αναγνώστη. Σε αυτό φυσικά βοηθάει το δυναμικό και μινιμαλιστικό σχέδιο, στο οποίο οι επιρροές από αμερικανικά indie καρτούν και κόμικς δένουν όμορφα με μια ιδέα από manga. Εν ολίγοις, ένα διασκεδαστικό και καλοφτιαγμένο κόμικ που αξίζει να αναζητήσετε. Το Trap κυκλοφόρησε από την Dargaud το 2019 και το ίδιο έτος το είδαμε στην πλατφόρμα της αγαπημένης Europe Comics.
  20. Όσοι γουστάρουν την γαλλοβελγική σκηνή και έχουν διαβάσει αρκετά BD, ξέρουν καλά την απογοήτευση που συχνά ακολουθεί την ανάγνωση πολλών εξ αυτών σε σεναριακό επίπεδο. Πάντα τσιμπάς με τα φοβερά σχέδια (γεγονός ότι σε επίπεδο λεπτομέρειας και συνθέσεων οι Γάλλοι δεν συγκρίνονται αθροιστικά με καμία άλλη σχολή), ανοίγεις με όρεξη την σειρά και ξενερώνεις με το σούπα σενάριο, τα άνευρα και φοβισμένα ανοιχτά φινάλε, τον υπέρμετρο σουρεαλισμό για χάριν σουρεαλισμού και μόνο. Λίγες οι φωτεινές εξαιρέσεις αλλά αυτές δεν είναι μόνο φωτεινές αλλά εκτυφλωτικές. Όλως περιέργως (αλλά εν τέλει όχι και τόσο), πολλές από αυτές τις εξαιρέσεις ανήκουν σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων που έφτιαξαν το λεγόμενο BD alternative, αυτών που ίδρυσαν την L'Association, ήτοι τους Killofer, David B., Sfar, Trondheim, Satrapi κλπ. Σπάνια να διαβάσω κάτι δικό τους που να μην μου αρέσει, νομίζω σπάνια να διαβάσω κάτι δικό τους που να μου φάνηκε απλά συμπαθητικό και όχι πολύ καλό. Στα πολύ καλά το λοιπόν, και το Reading the Ruins. Το Reading the Ruins είναι ένα κόμικ επηρεασμένο αρκετά από τον Tardi, τόσο σε σχέδιο όσο και σε τρόπο αφήγησης. Το σχέδιο είναι πιο πρόχειρο και με αρκετά έντονο το προσωπικό στιλ του David B. αλλά παίρνει πράγματα από το δίτομο It was the war of the trenches/Goddamn this war ενώ το στήσιμο σε κάποιες αλληλουχίες καρέ είναι σχεδόν ίδιο. Τα κόμικ κινούνται σε παρόμοιες θεματολογίες σχολιάζοντας την φρίκη του πολέμου, μόνο που εδώ ο δημιουργός παίζει και με το μεταφυσικό στοιχείο το οποίο δρα ως αλληγορία πάνω στο πως οι στρατιώτες του Μεγάλου Πολέμου επηρεάζονται τόσο από αυτά που βλέπουν και από αυτά που αναγκάζονται να κάνουν που σιγά σιγά χάνουν το μυαλό τους και δημιουργούν μύθους, πιστεύουν σε πνεύματα, γίνονται απίστευτα δεισιδαίμονες και όλα για να μπορέσουν να κάνουν cope με την κατάσταση. Βέβαια, ο David B. έχει ως κεντρική υπόθεση έναν ιδιοφυή αλλά μισότρελο επιστήμονα που κυνηγούν να πιάσουν και οι δύο πλευρές και ο οποίος υποστηρίζει πως έχει δημιουργήσει το "αλφάβητο του πολέμου", μιας και "διαβάζει" τα ερείπια κτηρίων από τις βόμβες και βλέπει μέσα σε αυτά γράμματα. Υποστηρίζει πως όταν καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει το αλφάβητο αυτό και μπορέσει να ακούσει τι έχει να του πει ο πόλεμος μέσω των σφαιρών και των οβίδων, τότε θα μάθει πως να βάλει ένα πραγματικό τέλος σε αυτόν. Πρωταγωνιστές λοιπόν είναι ο επιστήμονας και ο Van Meer, ένας Δανός κατάσκοπος των συμμάχων που τον ψάχνει. Οι δύο ιδέες δένουν όμορφα η μια με την άλλη, δίνοντας ένα υπερβατικό και βαθιά αντιπολεμικό έργο με έντονη προσωπικότητα που αξίζει πολλές αναγνώσεις. Το κόμικ εκδόθηκε στην Γαλλία το 2001 ενώ κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2018 σε ψηφιακή μορφή στα αγγλικά από την Europe Comics, την μικρή εκδοτική της καρδιάς μας.
  21. Στο μακρινό 1906, ο δεκάχρονος Wiliam με τον Άγγλο μπαμπά του και την Ιταλίδα αλλά αγγλοθρεμένη μαμά του αφήνουν το βαβουριάρικο και βροχερό Λονδίνο και μετακομίζουν στο Barellito, ένα μικρό ψαράδικο χωρίο στις ακτές της ηλιόλουστης Ιταλίας. Πέρα από την αλλαγή κλίματος και τις νέες επιχειρηματικές ιδέες του πατέρα που θέλει να ανοίξει επιχείρηση αλιείας με ατμόπλοια, σημαντικό ρόλο έπαιξε η κληρονομιά ενός υποστατικού από κάποιον μακρινό συγγενή της μαμάς. Εκεί θα συναντήσουν φίλους αλλά και πολλούς εχθρούς, μιας και οι ντόπιοι βλέπουν εχθρικά οτιδήποτε ξένο, ενώ ο William θα γνωρίσει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα με ενα ντόπιο κοριτσάκι γεμάτο μυστικά. Συμπαθητικό κόμικ. Η ιστορία δεν σοκάρει φυσικά όντας κοινωνικό δράμα, ενώ χωλαίνει στο ότι χώνει κάτι περίεργα flashback τα οποία, τουλάχιστον σε αυτό το πρώτο τεύχος, φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου, ενώ αφηγείται με PoV διαφορετικών ατόμων και κάπου μπερδεύει και μπερδεύεται. Βέβαια ο σχολιασμός πάνω στον τοπικισμό και τις επικίνδυνες διαστάσεις που μπορεί να πάρει πανεύκολα είναι ωραία τοποθετημένος, καθώς και το σχόλιο για την απειλή που φέρνει η τεχνολογία και η πρόοδος στην παράδοση (εδώ η απειλή του ατμόπλοιου και της μαζικής αλιείας που θα αφήσει τους ντόπιους καλαμοψαράδες χωρίς δουλειά). Το σχέδιο από την άλλη είναι απολαυστικό. Καθαρές δυνατές γραμμές με καρτουνίστικο στιλ που θυμίζει cut-scene από βιντεοπαιχνίδι με ζωντανή παλέτα χρωμάτων που το αναδεικνύει ακόμα παραπάνω. Το σχέδιο ήταν και ο λόγος που έπεσε πάνω του το μάτι μου πριν με κερδίσει κάμποσο και το σενάριο, μιας και μου έφερε στο μυαλό αμέσως το στιλ του Loisel. Βγήκε από την europe comics μόνο σε ψηφιακή μορφή πριν λίγο καιρό στις 96 σελίδες, ενώ θα ακολουθήσει και δεύτερο τεύχος. Συντελεστές οι Γάλλοι Georges Abolin (story) και Olivier Pont (art).
×
×
  • Create New...