Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Eric Powell'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. O Eddie Gein μεγάλωσε σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Wisconsin, παιδί ενός αλκοολικού και φοβικού πατέρα και μιας καταπιεστικής, θρησκόληπτης και οπισθοδρομικής μητέρας. Μεγάλωσαν, μαζί με τον αδελφό του, σε μια απομονωμένη φάρμα, και ήταν θύματα των τυραννικών πρακτικών της μητέρας τους, μέχρι που πέθαναν, με τη σειρά, πρώτα ο πατέρας και μετά ο αδελφός του. Εντωμεταξύ, και παρόλα όσα έχει υποστεί, ο Eddie αναπτύσσει προς τη μητέρα του μια περίεργη σχέση μίσους, αγάπης και εξάρτησης ταυτόχρονα, σχέση η οποία θα "ξεφύγει" όταν εκείνη πέφτει θύμα ενός εγκεφαλικού επεισοδίου. Μέχρι που έφτασε η στιγμή, κατά την οποία, πέθανε η μητέρα του Eddie. Και η φρίκη ξεκίνησε...... Η ιστορία είναι πραγματική, o Eddie Gein γεννηθηκε το 1906, και τα σημαντικότερα γεγονότα από όσα περιγράφονται στο συγκεκριμένο κόμικ, διαδραματίζονται από τα τέλη του 1930 και μετά. Πρόκειται για μία από τις πρώτες, αν όχι η πρώτη, μεγάλες ιστορίες αρρωστημένων εγκληματιών οι οποίοι συγκλόνισαν ολόκληρη τη χώρα των ΗΠΑ. Επηρρέασε σημαντικά το βιβλίο από το οποίο προέκυψε το Ψυχώ του Άλφρεντ Χίτσκοκ, το οποίο συγκλόνισε τόσο πολύ τον γνωστό σκηνοθέτη, ώστε παρόλο που τα studios δεν τον χρηματοδοτούσαν (λόγω της φρικιαστικής φύσης της ιστορίας). ο ίδιος ενεχυρίασε την προσωπική του κατοικία για να μπορέσει να το γυρίσει. Ο Harold Schechter, ο οποίος έγραψε το σενάριο για αυτό το κόμικ, και είχε προηγουμένως γράψει ένα βιβλίο για τον Eddie Gein, είναι ένας γνωστός συγγραφέας true crime βιβλίων, με έμφαση στους σειριακούς δολοφόνους. Προσεγγίζει το έργο του από ντοκιουμαντερίστικη λογική, δίνοντας μας την πλοκή με flashbacks από την παιδική ηλικία του Gein, με τη μορφή συνεντεύξεων με διάφορους συμπολίτες του, αλλά και με τη μορφή ανακρίσεων μεταξύ του υπεύθυνου πράκτορα που είχε αναλάβει την υπόθεση και του ίδιου του δολοφόνου. Η δράση πράγματι είναι ακατάπαυστη και καταιγιστική, όχι τόσο επειδή γίνονται συνέχεια πράγματα, αλλά επειδή η ατμόσφαιρα είναι βαριά, υποβλητική, σε "διώκει" καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης και σε αναγκάζει να κοιτάζεις συνέχεια τι "κρύβεται πίσω από τη γωνία". Τρομερά καλογραμμένο, με σεβασμό όμως στο είδος, χωρίς να πλατειάζει αναίτεια, αφήνοντας να σε παρασύρει και να σε καθοδηγήσει το σχέδιο. Το σχέδιο, το οποίο είναι του Eric Powell του Goon, και είναι απλά καταπληκτικό! Έχοντας ξεφυλλίσει μόνο το Goon, δεν του το είχα καθόλου. Χωρίζει αρκετά κάθε σελίδα, καταλήγοντας συχνά σε πολλά καρέ και δουλεύει πολύ τα κοντινά του πλάνα, είτε αυτά είναι σε πρόσωπα, σε χέρια, είτε ακόμα πιο κοντινά, σε δάχτυλα, στόματα και αυτιά. Ασπρόμαυρο από αρχή μέχρι τέλους, μολύβια, μελάνια και εκπληκτικά greyscale γεμισματα, δεν πετυχαίνει απλά, αλλά ακόμα περισσότερο, δημιουργεί μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, μια μουντάδα στην αμερικανική ύπαιθρο, μια σκοτεινιά η οποία περιτρυγυρίζει τον αρρωστημένο δολοφόνο, την ίσως πιο αρρωστημένη μητέρα του, και τον γκρίζο περίγυρο να παρακολουθεί βουβός. Δεν ξέρω πόσο του πήρε να σχεδιάσει αυτές τις 200+ σελίδες, αλλά στα δικά μου μάτια όλα φάνηκαν καλοδουλεμένα, τρομερά προσεγμένα και τοποθετημένα βάσει μελέτης και προσοχής. Kudos Powell! Αξιολογότατη δουλειά, αξίζει απόλυτα τα $30 που έχει αρχική. Κυκλοφορεί σε ένα πανέμορφο, κανονικού μεγέθους, σκληρόδετο τόμο, από την εκδοτική του Powell, την Albatross Funny Books. Μία μελέτη στο τι είναι ικανός να κάνει ένας άνθρωπος, και μια γνωστοποίηση από τον Powell ότι είναι εδώ, και όχι μόνο σε σκατολογικού περιεχομένου κόμικς. Ένα 8/10 και αγοράστε το! Υ.Γ. Συνειδητά δεν αναφέρω τον τύπο των εγκλημάτων, μια και οι μισοί θα το έχετε ήδη καταλάβει από την αναφορά στο Ψυχώ, και οι υπόλοιποι από τις σελίδες που ανεβάζω. Πάντως, μια και πρόκειται για το κλου της ιστορίας, σας αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας! ,
  2. Το Big Man Plans είναι μια σιχαμένη ιστορία εκδίκησης, μια κόμπακτ τετράτευχη σειρά με πρωταγωνιστή έναν νάνο που έχει τραβήξει τα πάνδεινα - μια παιδική ηλικία γεμάτη ξύλο και τραμπουκισμό, μια ερωτική ζωή που υπάρχει μόνο επί πληρωμή, μια κατεστραμμένη οικογένεια. Ο ανώνυμος τύπος έχει πάει στο Βιετνάμ ως μέρος ενός επίλεκτου σώματος που χρησιμοποιείται για να ξετρυπώσει τούνελ ανεφοδιασμού και αιφνιδιασμού των Βιετκόνγκ και γυρίζει το 1979 στην πόλη που στην κυριολεξία τον ξέρασε για να πάρει μια πολύ αργή και βασανιστική εκδίκηση. τρεις τυχαίες σελίδες, όχι αρκετές για σπόιλ αλλά υπερ-αρκετές για να πιάσετε το βάιμπ του τίτλου Το κόμικ τα σπάει, έτσι απλά και όμορφα. Είναι μια απλή, λιτή και απέριττη ιστορία εκδίκησης χωρίς πολλά πολλά με τίμιο backstory. Δεν συμβιβάζεται, δεν "χαμηλώνει τους τόνους" για να μην ανακατέψει στομάχια. Είναι εξαιρετικά βίαιο, εξαιρετικά σκληρό και βάναυσο, εξαιρετικά απολαυστικό. Σχεδόν όσο απολαυστικό είναι να λένε ανισόρροπους αυτούς που το βρίσκουν απολαυστικό. Ο άσημος Tim Wiesch (δεν έχει κάνει τίποτα άλλο πέρα από το BMP) συνεργεί (χεχ χεχ χεχ) με τον Eric Powell του Goon στο σκίτσο και βγάζει μια εκτροχιασμένη σειρά με ισορροπία μεταξύ παρόντος και flashbacks για σεμινάριο. Η Image δεν πολυανακατεύτηκε στα πόδια τους, να τους πει στρογγυλέψτε το ή κάτι παρόμοιο οπότε και αυτοί το ευχαριστήθηκαν, όπως και εγώ - σε κάθε σπασμένο κόκκαλο, ξηλωμένο νύχι και λοβοτομημένο κεφάλι ένιωθα μια δικαίωση για τον πρωταγωνιστή. Και όσο και αν οι τακτικές πρόκλησης πόνου του κόμικ είναι αυτό ακριβώς - τακτικές για κόμικ και δεν θα προέτρεπε κανείς κανέναν να δράσει αναλόγως, είμαι σίγουρος ότι πολλοί άνθρωποι με νανισμό μια κάποια ταύτιση θα την ένιωθαν. Νομίζω θέλουμε όσα πιο πολλά τέτοια ακομπλεξάριστα βίαια underdog κόμικς γίνεται. Εγώ σίγουρα. Υ.Γ. Το σκίτσο τα σπάει επίσης, είναι πιο σοβαρό από του goon και έχει πολύ γαμάτη σκηνοθεσία των καρέ με αλλοπρόσαλλες εναλλαγές στα χρώματα χωρίς σταθερή παλέτα που δεν αφήνει το μάτι σου να συνηθίσει και να τεμπελιάσει.
  3. Ίσως δεν έχει υπάρξει άλλη τόσο κάφρικη σειρά στην ιστορία των κόμικς που να κατάφερε να χωθεί τόσο πετυχημένα στην mainstream σκηνή όσο το goon. Σίγουρα πολλά αφανή και άσημα άντεργκραουντ (αμερικανικά και μη) κόμικς ή φανζινάκια να έχουν πάει πολύ πιο μακριά στο πεδίο καφριλικιού και κοινωνικοπολιτικοθρησκευτικής σάτιρας αλλά έμειναν ακριβώς αυτό - αφανή και άσημα. Το goon κάπως κατάφερε και τρούπωσε στα χεράκια πολλών αναγνωστών που διάβαζαν για μωράκια του σατανά που προέρχονται από σοδομισμένες αγελάδες όταν οι συντηρητικές μανάδες τους έβλεπαν εκπομπές μαγειρικής στο δίπλα δωμάτιο. Πρωταγωνιστές, ο Goon και ο Franky. Σκηνικό καταπώς φαίνεται οι μεσοπολεμικές ΗΠΑ κάπου στο 1930-35 με ολίγον απομεινάρια wild-west. Οικονομική κρίση, ποταπαγόρευση, θρησκευτικός συντηρητισμός και ζόμπι. Ναι, ζόμπι. Και βρυκόλακες, λυκάνθρωποι, ομιλούντες αλκοολικές γιγάντιες αράχνες,μεταλλικοί ανθρώποι, στοιχειά, υπερδύναμοι μάγοι, φρικιαστικά τσίρκα, γυναίκες με μούσια, μούμιες, θεοί των ζητιάνων με χοντρό πρόβλημα τερηδόνας, τέρατα των βάλτων, κουλτουριάρικα ζόμπι που παίζουν robert johnson-ικη κιθάρα. Το goon, με μια γκανγστερική αύρα των '30s τύπου Fade Out του Brubaker με ολίγον αλ-καπονικό αέρα, είναι και supernatural. Κι όμως, δεν γίνεται της πόρνης το κάγκελο - κάπως η σειρά καταφέρνει να είναι ανεπιτήδευτη, σκατολογική χωρίς όμως να είναι απλοϊκή, με φοβερά έξυπνες χιουμοριστικές ατάκες που κάποιοι ακραίοι ίσως κατέτασσαν στην σφαίρα της αστικής νεο-φιλοσοφίας. O τυπός τα βάζει με χριστούς, σατανάδες, μωάμεθ, τα superhero comics, τα άισνερ, τον άισνερ. Εδώ έφτασε να βγει και τευχάκι Goon-Hellboy με συνεργασία των Powell-Mignola, όταν η σειρά ακόμα δεν ήταν και τοοοσο γνωστή.Και όλοι ξέρουμε τι ντιβάρα είναι ο Μινιόλα. Ο Goon είναι παιδί του λαού. Πληρωμένος μπράβος για τον αρχιμαφιόζο Λαμπράτσιο, πρακτικά τρέχει όλη την εγκληματική αυτοκρατορία μόνος του ενώ έχει την δική του διεστραμμένη ηθική που βασίζεται κυρίως σε ματωμένες γροθιές. Τελείως μόνος; Όχι, έχει για κολαούζο τον Φράνκυ, έναν μικροσκοπικό δαιμόνιο τύπο (ο πιο comic-relief χαρακτήρας από τους μπόλικους της σειράς), έναν Ρόμπιν των σαδομαζό που γουστάρει να την βρίσκει με υπερήλικες χήρες με γύαλινο μάτι και σοβαρή ακράτεια. Τον λατρεύω τον Φράνκυ, δεν έχει όριο και αξίες, είναι μορφάρα. Δεν θα το παραδεχθεί ποτέ, αλλά ο Φράνκυ είναι ικανός να πάει με ο,τι περπατάει, με τον οποιοδήποτε τρόπο. Ο Goon τρέχει όλα τα συνδικάτα της μικρής ανώνυμης επαρχιακής πόλης που μένει, κάνει smuggling καπνού, ποτών αλλά και πολλών άλλων περίεργων προϊόντων (το χέρι του φτάνει και σε προϊόντα υγιεινής), αράζει στην πάμπ του τσιγγάνου Νόρτον και πίνει μπύρες όλη μέρα. Έχει ένα κακό αγκάθι όμως - τον Priest, έναν μυστηριώδη σιχαμένο τύπο που ανασταίνει νεκρούς, κάτι ηλίθιους άβουλους νεκρούς που ψοφάνε με 1002 τρόπους, έχει βάση την lonely street και θέλει να του πάρει την εξουσία από τα χέρια. Ο Eric Powell φτιάχνει μια σειρά για την καύλα του, νομίζω πως δεν είχε ιδέα ότι θα αγαπηθεί τόσο από τον κόσμο που θα την πάρει από το χέρι μέχρι τα 50+ τεύχη. Είχε τα peak του, κάποια story arcs ήταν πολύ δυνατά (π.χ. The Goon is for want of whiskey and blood), ενώ δεν λείπει και η αναμενόμενη παρακμή της σειράς στα τελευταία τεύχη που οδήγησε σε ένα ημιμόνιμο hiatus. Φευ, προδιαγεγραμμένο αυτό το τέλος στις περισσότερες σειρές αλλά δεν τρώει καθόλου από την άψογα σκατολογική ποιότητα του τίτλου, που παραμένει ιδιαίτερος. Το σχέδιο είναι καρτουνέ χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα ή στις λεπτομέρειες εκεί που χρειάζεται πλαισιωμένο από έναν αρρωστιάρικο πρασινωπό χρωματισμό άψογο για το κλίμα της σειράς, με τον Powell να δίνει πόνο σε κάτι μονοσέλιδα που δείχνουν τεράστια τέρατα να τρώνε μάπες από τον Goon και τα original art τους πιάνουν πολλά κατοστάρικα στο ebay και κάνουν τον μικρό Eric πολύ χαρούμενο. Εμφανίστηκε δειλά-δειλά το 1999, βγήκε για χρόνια από την Νταρκ Χορς σε διάφορες εκδόσεις που τρώνε τα λεφτά των κολλημένων αναγνωστών (γκουχ), με πιο τουμπανιάρικους τους 5 (εκ των οποίων οι 2 εξαντλημένοι) library τόμους. Θα γούσταρα να τον πετύχω από κοντά σε κάνα κον τον τύπο, φαίνεται πολύ κουλ και fun to be with. Α, το ξέχασα! Κάπου το 2019, και ενώ έχει φύγει από την Dark Horse, ο Powell βγάζει νέα σειρά goon υπό την εκδοτική Funny Albatross Books που έχει ιδρύσει ο ίδιος. Εκεί συνεργάζεται πλέον και με άλλους, με τα σχέδιο/σενάριο να αλλάζουν χέρια ανά τεύχος. Πολύ δεύτερη, μια μαλακία και μισή. Στα 12 τευχάκια τα 'φτυσε και καλά να πάθει.
  4. Τον Ιανουάριο του 2005, η Anubis αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της στον χώρο των κόμικς βγάζοντας το Conan της Dark Horse, την πρώτη περιοδική έκδοση κόμικς του καταλόγου της. Βέβαια οι προθέσεις της είχαν φανεί από τα προηγούμενα 2 χρόνια, στα οποία έβγαλε μια σειρά τριών graphic novels της Vertigo, επικεντρωμένα στον κόσμο του φανταστικού. Το πρώτο τεύχος φιλοξενούσε 2 ιστορίες: το τεύχος 0 του πρωτότυπου (Νοεμβρίου 2003) και το πρώτο τεύχος (Φεβρουάριος 2004) με το οποίο ξεκίνησε κανονικά στο εξωτερικό η σειρά. Από το δεύτερο τεύχος, τα τεύχη ήταν μονά, κάτι που κράτησε έως και το τεύχος 32 όπου προστέθηκαν ως δευτερεύουσες ιστορίες οι κλασικές ιστορίες του Conan the Barbarian, των Roy Thomas & Barry Windsor Smith, αναχρωματισμένες, όπως αποφάσισε να τις δημοσιεύσει η Dark Horse μέσα στις συλλογές The Chronicles of Conan the Barbarian. Οι κλασικές ιστορίες δημοσιεύονταν μέχρι και το τεύχος 46. Στα τεύχη 47-49 δευτερεύουσα ιστορία ήταν η μίνι σειρά Conan and the Jewels of Gwahlur, ένα τρίτευχο του δημιουργού P.Craig Russel (Έλρικ, Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν). Η σειρά ολοκληρώθηκε μετά από 50 τεύχη, όσα και η Αμερικάνικη δηλαδή. Υπεύθυνος για τα σενάρια στα περισσότερα τεύχη ήταν ο Kurt Busiek ο οποίος έδωσε ένα πιο φιλοσοφικό υπόβαθρο στην σειρά, στοιχείο που βέβαια προϋπήρχε σε μικρότερο βαθμό, τόσο στα διηγήματα του Χάουαρντ όσο και στα σενάρια του Ρόι Τόμας στις αρχικές εκδόσεις της Marvel. Από την σειρά όμως πέρασαν και άλλοι σεναριογράφοι, όπως π.χ. ο Mike Mignola στα τεύχη 29-31, στα οποία διασκεύασε το The Hall of the Dead του Howard, ο Fabian Nicieza που βοήθησε στο τεύχος 18, ο Paul Lee που έγραψε τα τεύχη 37-38 και ο Timothy Truman που έγραψε 13 τεύχη διάσπαρτα από το τεύχος 33 και έπειτα, πριν συνεχίσει την πορεία του με την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Η σειρά συνολικά ήταν ένας συνδυασμός διασκευών διηγημάτων του Χάουαρντ – έξι τον αριθμό – και πρωτότυπων ιστοριών που κάλυπταν κάποια κενά στα χρονικά του Κιμμέριου, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που τα έβγαλε η Marvel. Υπήρχε επίσης μια υπέρ-σύνδεση μεταξύ των προσώπων του τεύχους 00 και της συνολικής πορείας του τίτλου, ενώ εξετάστηκαν και τα παιδικά χρόνια του χαρακτήρα, τα οποία παρουσιάστηκαν σε εμβόλιμα μεταξύ των διαφορετικών κεφαλαίων/storylines τεύχη. Τεύχη που η Anubis, όταν ήρθε η ώρα να τα ξεστοκάρει σε μορφή τόμων, συνέλεξε ξεχωριστά, αντί να τα βγάλει σειριακά, μια περίεργα εύστοχα λογιστική κίνηση, που κανείς δεν περίμενε για τέτοιες περιπτώσεις. Το μεγάλο πρόβλημα της σειράς όμως είναι το σχέδιο της ή για να είμαστε ειλικρινείς η επιλογή της Dark Horse, η οποία για να προωθήσει το τμήμα χρωμάτων της στο οποίο υπερτερούσε εκείνο το διάστημα, επέλεξε έναν καλλιτέχνη με αφαιρετικό σχέδιο και απλά επαρκές τεχνικές εξιστόρησης/καδραρίσματος για έναν τόσο σημαντικό τίτλο. Φυσικά μιλάω για τον Cary Nord, ο οποίος σχεδιάζει τα περισσότερα τεύχη και ο οποίος ξέροντας πως την περισσότερη δουλειά θα την κάνει ο Dave Steward, ο βασικός κολορίστας του τίτλου, δείχνει σαν να μην προσπαθεί καν τις περισσότερες φορές να παρουσιάσει κάτι δυνατό και με συνοχή. Η διαφορά με όλους τους άλλους που κατά διαστήματα ανέλαβαν κάποια τεύχη, είναι σημαντική για να τον «κρεμάσουν» ως επικεφαλή καλλιτέχνη του τίτλου, ιδίως στα τελευταία τεύχη που αναλαμβάνει ο Tomas Giorello, που ανέλαβε και την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Διάολε, ακόμα και ο Greg Ruth που σχεδιάζει τα παιδικά ιντερλούδια και έχει ένα πιο painted στήσιμο, δείχνει πως θα μπορούσε να γίνει σωστά το πράγμα, ακόμα και σε πιο αρτιστίκ επιλογή. Αυτό δεν πρέπει να αποθαρρύνει όμως ένα υποψήφιο αναγνώστη της σειράς. Ο Busiek είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς, και προσέγγισε τον τίτλο με σεβασμό και σοβαρότητα και ας μη ήταν το fantasy η πρώτη του προτίμηση συγγραφικά. Ο Truman που ανέλαβε στην πορεία, είναι επίσης πολύ δυνατός και πιο καταρτισμένος στον κόσμο του Κιμμέριου. Οι ιστορίες συνολικά δεν θα σας απογοητεύσουν, εκτός και αν είστε αμετανόητα μαρβελικοί στους βάρβαρους σας. Που και για εσάς ο Έλληνας εκδότης προνόησε και σας έδωσε τις πρώτες ιστορίες της Marvel, που προσωπικά έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, με τις εκδόσεις του Καμπανά να είναι όντως οι πρώτες μου επαφές με τον χαρακτήρα, χρόνια πριν τις εκδόσεις της Cobra Press. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ο τίτλος έχει μερικά πολύ καλά εξώφυλλα από ονόματα σαν τους Joseph Michael Linsner, Greg Ruth, Ladrönn & Tony Harris. Στο τελευταίο τεύχος ο εκδότης δημοσίευσε μια ανασκόπηση της πορείας τους, καθώς και μια ένδειξη που θέλανε να πάνε στην συνέχεια. Αλλά αυτό θα είναι θέμα μια άλλης παρουσίασης.
×
×
  • Create New...