Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Elseworlds'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Συνήθως, όταν βλέπεις κάτι τέτοιους τίτλους όπως αυτόν, ξέρεις από πριν ότι θα διαβάζεις μια money-grabbing καμμενιά. Μια το ότι ήταν 90 σελίδες μόνο, μία ότι το σχέδιο που είχα πετύχει τυχαία στο ίντερνετ με τράβηξε, μια το ότι γουστάρω και βρικόλακες γενικά, είπα να το διαβάσω. Το πρώτο πλέον της τριλογίας Batman & Dracula, το Red Rain είναι σε σενάριο του Doug Moench και σχέδιο των Les Dorscheid, Malcolm Jones III και Kelley Jones, με πρώτη κυκλοφορία το 1991. Ο Moench έχει πει πως οι ιστορίες σε αυτή την σειρά, που ανήκει στο imprint της DC ονόματι Elseworlds, αποτίουν φόρο τιμής στα κλασικά καλτ φιλμ τρόμου της Hammer Films και της Universal Pictures. Ο Δράκουλας έρχεται να κατακτήσει το Γκόθαμ. Η μοντέρνα απρόσωπη μεγαλούπολη είναι το καλύτερο μέρος για κυνήγι, μιας και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους "αναλώσιμους" άστεγους που εξαφανίζονται όλο και πιο συχνά, εκτός βέβαια από τον Γκόρντον και τον Μπάτμαν. Ο νυχτερίδας αρχίζει να ερευνά τις εξαφανίσεις και γρήγορα συνειδητοποιεί πως αυτή τη φορά ο αντίπαλος δεν είναι σαν τους άλλους. Το κόμικ ως επί το πλείστον, μιας και χέρι βάζουν τρεις σχεδιαστές όχι παρόμοιας ικανότητας, έχει σκιτσάρα. Κάποια μονοσέλιδα είναι εξαιρετικά, για χάζεμα, και πιάνουν ακριβώς την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε Μπάτμαν-Βρικόλακας. Μου έχει μείνει ιδιαίτερα το πως είναι ζωγραφισμένη η μπέρτα του, από τις λίγες φορές που δεν την βρίσκω αστεία σαν ενδυματική επιλογή . Η ιστορία σαν ιστορία δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, οκ, αλλά παραμένει διασκεδαστικό ανάγνωσμα για μια ωρίτσα. Αν σε κάποιον αρέσουν οι ταινίες της Hammer και το όλο παλιακό feel αλά Boris Carloff και Christopher Lee με κατακόκκινα μάτια, θα γουστάρουν και δω σίγουρα.
  2. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  3. Τα τέρατα του Φρανκενστάιν Γιάννης Κουκουλάς Με αφορμή τη σημερινή προσφορά της «Εφ.Συν.», μια εξαιρετική προσαρμογή του Φρανκενστάιν της Μαίρη Σέλεϊ σε κόμικς από τον Marion Mousse, ρίχνουμε μια ματιά σε παλαιότερες εκδοχές του κλασικού έργου, άλλες «νόμιμες» και άλλες «βλάσφημες» Η Μαίρη Σέλεϊ (1797-1851) έγραψε το «Φρανκενστάιν ή ένας μοντέρνος Προμηθέας» σε ηλικία περίπου 20 ετών στο πλαίσιο της ρομαντικής μυθιστοριογραφίας μπολιασμένης με γοτθικά και ιστορικά στοιχεία, αλλά και στοιχεία μιας πρώιμης και δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας που υπηρέτησε στο σύνολο σχεδόν των έργων της. Το βιβλίο θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο επιδραστικά έργα των τελευταίων δύο αιώνων και τα βασικά του θέματα, όπως η επιστημονική και ιατρική ηθική, ο ρατσισμός απέναντι στη διαφορετικότητα, η εκδίκηση, η εμμονή στην επιτυχία, έχουν απασχολήσει αμέτρητους δημιουργούς, λογοτέχνες, σεναριογράφους, σκηνοθέτες. Αλλά και το ίδιο το έργο έχει μεταφερθεί πολλές φορές ως προσαρμογή στον κινηματογράφο, στα κόμικς, στο θέατρο, σε συντομευμένες εκδοχές κ.λπ. Ο «Φρανκενστάιν» του Marion Mousse Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί η εξαιρετική μεταφορά του βραβευμένου Γάλλου δημιουργού κόμικς με σπουδές στην Ιστορία της Τέχνης, Marion Mousse (γεν. 1974), που ξεκινά σήμερα να προσφέρει η «Εφ.Συν.» και θα ολοκληρωθεί σε τρεις τόμους μέσω της άρτιας και πλήρως τεκμηριωμένης με ιστορικά στοιχεία, πληροφορίες, βιογραφίες κλπ. έκδοσης από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Ο «Φρανκενστάιν» του Marion Mousse Ο Mousse με τα υπέροχα σχέδιά του έχει καταφέρει να αποδώσει απόλυτα το κλίμα της εποχής του πρωτοτύπου αλλά και τον υπόγειο τρόμο που διατρέχει το σύνολο του έργου μπρος στη συνειδητοποίηση της ύβρεως του δόκτορος Φρανκενστάιν. Έχει ωστόσο καταφέρει και κάτι ακόμα, ίσως πιο σημαντικό: να παραμείνει περισσότερο πιστός στο πνεύμα της Μαίρη Σέλεϊ και να απαλλαγεί από την κυρίαρχη στη μαζική κουλτούρα εικόνα του τέρατος ως συρραφής ετερόκλητων ανθρώπινων μελών, επιλέγοντας να παρουσιάσει ένα πλάσμα με χαρακτηριστικά που δεν το καθιστούν αποκρουστικό στην όψη αλλά ούτε και με μη δικαιολογημένη επιθετικότητα. Η κατά τεκμήριο μέχρι σήμερα γνωστότερη εικόνα του τέρατος είναι αυτή του έντονα μακιγιαρισμένου Μπορίς Καρλόφ από την εξπρεσιονιστική κινηματογραφική εκδοχή του Φρανκενστάιν του Τζέιμς Χουέιλ το 1931. Παρά τις σύγχρονες απόπειρες να αποδοθεί το τέρας με πιο ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως στην εκδοχή του Κένεθ Μπράνα με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο ή την πιο πρόσφατη του Ντάνι Χιούστον με τον Εξέβιερ Σάμιουελ, η εικόνα που έρχεται στον νου στο άκουσμα του ονόματος Φρανκενστάιν (έστω κι αν αυτό στην πραγματικότητα ήταν το όνομα του επιστήμονα και όχι του τέρατος) είναι ένα θηριώδες ον με κουρέλια για ρούχα και τεράστιο κεφάλι και ορατά τα σημάδια από τις ραφές ξεχωριστών ανθρώπινων μελών. Από αριστερά: 1. Dan Abnett - Andy Lanning - Anthony Williams, 2. Mark Wheatley, 3. Tony Tallarico - Bill Fracchio Την προσπάθεια να απαγκιστρωθούν από αυτή την εικόνα και να δώσουν τις δικές τους εκδοχές του τέρατος αλλά και να το προσαρμόσουν σε νέες παρωδιακού τύπου αφηγήσεις που αποτίνουν φόρο τιμής στη Μαίρη Σέλεϊ επιχείρησαν πολλοί δημιουργοί, με πιο ξεχωριστές ίσως περιπτώσεις αυτές της σειράς Elseworlds της DC. Στην εκδοχή των Dan Abnett, Andy Lanning, Tom Palmer και Anthony Williams με τίτλο «The Superman Monster» (1999), που τοποθετείται στα τέλη του 19ου αιώνα στη Γερμανία, τον ρόλο του δόκτορος Φρανκενστάιν παίζει ο Βίκτορ Λούθορ ο οποίος απογοητευμένος από την ελλιπή χρηματοδότηση που έχει δεν μπορεί να ολοκληρώσει τα πειράματά του ως προς τη δημιουργία ζωής. Μέχρι που βρίσκει μια διαστημική κάψουλα η οποία έχει μόλις μεταφέρει στη Γη τα απομεινάρια ενός νεκρού μωρού αλλά και οδηγίες μιας εξωγήινης τεχνολογίας. Τα πειράματά του προχωρούν με βάση τις οδηγίες και χρησιμοποιώντας σώματα νεκρών από το νεκροταφείο. Το αποτέλεσμα είναι η «συναρμολόγηση» ενός αποκρουστικού τέρατος με τη μορφή, έστω και ως κακέκτυπου, του Σούπερμαν. Από αριστερά: 1. Dick Briefer, 2. Jack Harris - Bo Hampton, 3. Geof Darrow - Steve Skroce - Wachowskis Αντίστοιχα στην εκδοχή των Jack Harris και Bo Hampton με τίτλο «Batman: Castle of the Bat» (1994), που τοποθετείται το 1819, o Μπρους Γουέιν είναι ο δόκτορ Φρανκενστάιν που καταφέρνει να τοποθετήσει τον εγκέφαλο του νεκρού πατέρα του σε σώμα φτιαγμένο από πτώματα για να δημιουργήσει τη δική του εφιαλτική μορφή ενός τέρατος. Παλαιότερος και πάλι ως παρωδία των Tony Tallarico και Bill Fracchio ήταν ο Φρανκενστάιν της εταιρείας Dell (1966) που θύμιζε πολύ τη μορφή του Καρλόφ, ενώ ο Φρανκενστάιν τού Dick Briefer (1940) θεωρείται το πρώτο κόμικς τρόμου της ιστορίας, έστω και με πολλά χιουμοριστικά στοιχεία. Παρόμοιος στη μορφή αλλά εντελώς διαφορετικός στο περιεχόμενο ήταν ο Φρανκενστάιν των Geof Darrow, Steve Skroce και των αδελφών Wachowski (2004). Αυτός υποτίθεται πως είχε επιβιώσει από τα γεγονότα του βιβλίου της Σέλεϊ και έκτοτε είχε καταφέρει να σπουδάσει, να αποκτήσει διδακτορικό και με την κτηνώδη δύναμή του αλλά και τις γνώσεις του, ως αθάνατος, να εμπλακεί ενεργά σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας από την Άγρια Δύση μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παίζοντας καθοριστικό ρόλο. Παράδοξη είναι και η προέλευση του Φρανκενστάιν στο «Frankenstein Mobster» του Marc Wheatley (2003), καθώς σύμφωνα με το σενάριο το τέρας συναρμολογείται από τα μέλη ενός νεκρού αστυνομικού και τριών πεθαμένων μαφιόζων με αποτέλεσμα να ακροβατεί επικίνδυνα μεταξύ του καλού και του κακού, μεταξύ του νομοταγούς και του εγκληματικού μέρους της ταυτότητάς του. Harvey Kurtzman - Will Elder (περιοδικό MAD, 1954) Απ’ όλες τις εκδοχές και παραλλαγές ωστόσο του βασικού μύθου, πιο ρηξικέλευθη - και γι’ αυτό πιο χιουμοριστική - είναι αυτή των Harvey Kurtzman και Will Elder από το περιοδικό MAD της δεκαετίας του 1950 με τίτλο «Frank N. Stein». Σε αυτήν το τέρας εμφανίζεται μόνο σε μια σελίδα αλλά αρκεί για να δηλωθεί η κτηνώδης μορφή του και η αποτροπιαστική συμπεριφορά του. Γιατί αν και θυμίζει πολύ τη μορφή του Φρανκενστάιν από τον Μπόρις Καρλόφ και το σώμα του αποτελείται από μέλη νεκρών, το κεφάλι του προέρχεται από τον Χίτλερ. Και, όπως περιγράφουν και οι δημιουργοί του, είναι ένα απόλυτα φρικιαστικό και τρομακτικό πλάσμα. Πηγή
×
×
  • Create New...