Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Elizabeth Breitweiser'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. O Dylan είναι ένας φοιτητής. Ένας φοιτητής που πάσχει από βαθιά κατάθλιψη και αποφασίζει να αυτοκτονήσει πηδώντας από την ταράτσα ενός κτιρίου. Από (διαβολική;) όμως σύμπτωση, σώζεται. Και ενώ συλλογίζεται το πόσο τυχερός ήταν και το πόσο ανόητα συμπεριφέρθηκε, εμφανίζεται μπροστά του ένας δαίμονας. Ένας δαίμονας, ο οποίος του ανακοινώνει ότι εκείνος τον έσωσε και για να παραμείνει ζωντανός, θα πρέπει να σκοτώνει έναν κακό άνθρωπο κάθε μήνα. Ανάμεσα στα προβλήματα του Dylan με τις γυναίκες της ζωής του, την ανάμνηση του ζωγράφου πατέρα του και τα αντικαταθλιπτικά χάπια τα οποία καταναλώνει, χωρίς όμως στην πραγματικότητα να τα καταναλώνει, βλέπουμε την κατηφόρα του στον κόσμο των υποχρεωτικών (ή μήπως όχι;) δολοφονιών, των διαλυμένων σχέσεων και την προσπάθεια του να δικαιολογήσει τι κάνει. Το τέλος πλησιάζει, αλλά από ποια πλευρά και με ποιον τελικό θύτη; Τελευταία σειρά του διδύμου Brubaker-Phillips, πριν από το ongoing Criminal που κυκλοφορεί αυτή τη περίοδο. Και οι δύο στο στοιχείο τους. Φόνοι, κατεστραμμένες ψυχές, αστυνομικοί τους οποίουν δεν εκτιμούν οι συνάδελφοι τους, μοιραίες γυναίκες και ακόμα πιο μοιραίες αποφάσεις σε ένα καταθλιπτικό, πλην ρεαλιστικό κόσμο. Με ένα ελαφρύ supernatural twist ομως, όπως και στο Fatale. Τόσο ελαφρύ όμως που δεν ενοχλεί και πολλές φορές, δεν παρεμβάλλεται ουσιαστικά στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο Brubaker (Captain America, Criminal, Velvet, The Fade Out), κάνει και εδώ αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και πολλές λεζάντες, οι οποίες από άλλον συγγραφέα θα με κούραζαν, αλλά συγχωρούνται λόγω του noir είδους και της μαεστρίας του δημιουργού. Παρ΄ ολα αυτά, σίγουρα δεν πρόκειται από τις καλύτερες δουλειές του. Όπως διάβασα σε μια συνέντευξη του, αφού είχα τελειώσει την ανάγνωση της σειράς, ήθελε να τονίσει την αγωνία του για την τροπή της κοινωνίας και την παντελή έλλειψη απονομής δικαιοσύνης. Δυστυχώς, όμως, κατά την άποψη μου πάντα, δεν του βγαίνουν ομαλά και οργανικά μέσα από την αφήγηση της ιστορίας αλλά αποσπασματικά, βεβιασμένα και εν είδει ανακοινώσεων. Σαν να μην του επέτρεπε, ο πραγματικός του θυμός, να ενσωματώσει τις ιδέες του στην ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή. Ο οποίος είναι μεν πιστευτός, γίνεται κατανοητός και αρεστός (μέχρις ενός σημείου) στον αναγνώστη, αλλά, καθόλη τη διάρκεια ανάγνωσης, ένιωθα περισσότερο ότι διάβαζα κάτι που έγραψε κάποιος, παρά να "παρασυρθώ" στην ροή του δράματος. Σε καμία περίπτωση δεν μιλάω για κακή γραφή, και σίγουρα αν επρόκειτο για κάποιον καινούριο συγγραφέα, πιθανόν να έγραφα διθυράμβους, αλλά έχοντας διαβάσει αριστουργήματα όπως το Criminal και το Fade Out, περιμένω το κάτι παραπάνω. O Sean Phillips, σταθερός συνεργάτης του Brubaker τα τελευταία χρόνια, αλλά και ιδιαίτερα γνωστός για την μεγάλη του συμμετοχή στο αρχικό run του Hellblazer, είναι εδώ σταθερός στα υψηλά επίπεδα που μας έχει συνηθίσει. Χωρίς να είναι εκπληκτικός στη σχεδίαση των προσώπων και των εκφράσεων τους, είναι υπέροχος στην δυναμική που δίνει στα μοντέλα του, κάνοντας τα εξαιρετικά αληθοφανή και δυναμικά. Έχει την δυνατότητα, ποτε να γεμίζει και πότε να "αδειάζει" τα καρέ του και να σε πηγαίνει από ένα μακρινό πλάνο γεμάτο λεπτομέρεια σε ένα κοντινό με ελάχιστη λεπτομέρεια, κάνοντας έτσι το προφανές "λάθος", εντυπωσιακό πλεονέκτημα. Καθαρά "κινηματιγραφικός"¨σχεδιαστής, κάνοντας κοντινά στα όπλα, στα χέρια, ακόμα και στα δάχτυλα, σε κάνει να νιώθεις ότι βλέπεις μια ταινία η οποία εκτυλίσσεται πάνελ με το πάνελ. Εδώ βοηθάει πολύ το χρώμα της Elizabeth Breitweiser , άλλη μια συχνή συνεργάτιδα του δημιουργικού διδύμου, της οποίας η δουλειά στο Sara του Garth Ennis και στο Outcast του Kirkman έχει γίνει αντικείμενο πολλών θετικών σχολίων. Εδώ, χρησιμοποιόντας πολύ σκούρα χρώματα, και τονίζοντας την αντίθεση με το έντονα κόκκινο της μάσκας του Dylan και το κοκκινομαύρο του δαίμονα, δημιουργεί ένα κόντραστ μεταξύ μιας καταθλιπτικής κοινωνίας και "λυτρωτικής", αλλά ματωμένης, λύσης. 20 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε 4 trade paperbacks και σε ένα, πανέμορφο και κατακόκκινο, σκληρόδετο Deluxe. Συνολικά, μια παραπάνω από καλή σειρά, με λίγο αντικλιμακτικό τέλος, σαν να μην ήταν σίγουρος πως να το τελειώσει ή σαν μην ήθελε να το τελειώσει αναμενόμενα. Σίγουρα πέρασα καλά διαβάζοντας τη, και σίγουρα την προτείνω σε όλους.
  2. Η ΤΚΟ Studios είναι μια νέα εκδοτική εταιρεία για κόμικς, η οποία λειτουργεί με ένα εντελώς πρωτόγνωρο σύστημα: καταρχάς διανείμει τα κόμικς της μόνη της και μέσω του Amazon, που σημαίνει ότι δεν θα είναι εύκολο να βρεθούν σε μη εξειδικευμένα κομιξάδικα. Δεύτερον, εστιάζεται (για την ώρα, τουλάχιστον) σε μίνι σειρές και δεν κυκλοφορεί ένα τεύχος το μήνα, αλλά τα δίνει στην αγορά όλα μαζί, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του τόμου (TPB), αλλά και σε ψηφιακή μορφή (συνήθως, το πρώτο τεύχος κάθε σειράς δίδεται για δωρεάν κατέβασμα). Οι εκδόσεις των τόμων είναι εξαιρετικές (για τα τεύχη δεν έχω άποψη): είναι σαφώς μεγαλύτεροι σε μέγεθος από το συνηθισμένο, κάτι που αναδεικνύει το σχέδιο και τυπωμένοι σε πολύ ωραίο, σκληρό χαρτί. Τρίτον και σημαντικότερο όλων, έχει "αγκαζάρει" κάποια γερά ονόματα, αλλά και κάποια νέα ταλέντα, που όλοι θα φτιάξουν πρωτότυπες ιστορίες. Η ναυαρχίδα λοιπόν της πρώτης φουρνιάς των κόμικς της ΤΚΟ, είναι το παρόν κόμικ. Και είναι η ναυαρχίδα, λόγω των ονομάτων των συντελεστών, αφού έχουμε τρία πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου. Ο συγγραφέας Garth Ennis είναι από τους πλέον γνωστούς του χώρου, ακόμη και όσοι δεν πολυασχολούνται με τα κόμικς, το Preacher σίγουρα θα το έχουν ακουστά. Ο σχεδιαστής Steve Epting είναι επίσης ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές των αμερικανικών κόμικς, υπερηρωικών και μη, γνωστός κυρίως από το "The Death of Captain America" σε σενάριο του επίσης κορυφαίου Ed Brubaker. Το τρίτο μεγάλο όνομα, λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό λόγω ειδικότητας, είναι η κολορίστρια Elizabeth Breitweiser, μια από τις καλύτερες στο χώρο των κόμικς, κατά τη γνώμη μου, που έχει κάνει τους χρωματισμούς σε πολλά, εξαιρετικά κόμικς των τελευταίων ετών. Οι Epting και Breitweiser συνεργάστηκαν πριν από τρία περίπου χρόνια με τον Ed Brubaker στο αρκετά καλό κατασκοπευτικό κόμικ Velvet. Η ιστορία αφορά τις μάχες στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ και πιο συγκεκριμένα τις προσπάθειες των Σοβιετικών να αναχαιτίσουν με κάθε τρόπο την γερμανική επέλαση επιστρατεύοντας ακόμα και γυναίκες σε ρόλο ελεύθερου σκοπευτή εναντίον του εχθρού (σημειώνω εδώ ότι ο Ένις ασχολείται πολύ με το συγκεκριμένο πόλεμο και μάλιστα έχει υπογράψει και κάποιες, νέες περιπέτειες του θρυλικού στην Ελλάδα Johnny Red, οι οποίες εκδίδονται στη χώρα μας στο περιοδικό Μπλεκ). Μια από αυτές, και μάλιστα η καλύτερη, είναι η Σάρα και το κόμικ αφηγείται κάποιες από τις εμπειρίες της στον πόλεμο. Τεχνικά, ο Ένις, αξιοποιώντας συνεργάτες του Μπρουμπέικερ, φαίνεται με μια πρόχειρη ανάγνωση, να προσπαθεί να μιμηθεί λίγο και το συγγραφικό του στιλ με συνεχείς εσωτερικούς μονολόγους, που επεξηγούν την ψυχική διάθεση και κάποιες από τις πράξεις των ηρώων. Αυτή η επιλογή είναι φυσικά αναπόφευκτη σε μεγάλο βαθμό, επειδή υπαγορεύεται από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πολεμούν οι ηρωίδες. Σε αντίθεση με τον Μπρουμπέικερ όμως, αποφεύγει τις πολλές επεξηγήσεις και το λογοτεχνικό στιλ. Κρατά την αφήγηση λιτή και στρωτή και την μετακινεί μέσα στο χρόνο, για να διαφωτίσει τις πράξεις των ηρωίδων. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και με μια πιο προσεκτική ανάγνωση, ορισμένοι από αυτούς αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται στην αρχή. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες της πλοκής, επειδή δεν θα ήταν σωστό να αποκαλυφθούν κάποια πράγματα, που ο Ένις φροντίζει να μείνουν κρυφά έως το τέλος, εξάλλου η δράση είναι αποσπασματική, κάνει συνεχώς χρονικά άλματα και είναι κυρίως ψυχολογική. Το κύριο θέμα του κόμικ είναι τελικά τι εννοούμε ως πατρίδα και ως συμπατριώτες και γιατί πολεμάμε. Είναι πράγματι εντυπωσιακό, ότι οι αποδεκατισμένοι από τη σταλινική τρομοκρατία Σοβιετικοί συσπειρώθηκαν γύρω από το πρόσωπο του Στάλιν, προφανώς επειδή η άλλη επιλογή ήταν απείρως χειρότερη. Τουλάχιστον ο Στάλιν, ήθελε να τους καθυποτάξει, ενώ ο Χίτλερ δεν θα είχε απολύτως κανένα πρόβλημα να εξολοθρεύσει τους Ρώσους σχεδόν έναν προς ένα, κάτι που τα στρατεύματά του έκαναν με μεγάλη επιτυχία, όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία, επιδιδόμενα σε ένα όργιο φρικιαστικής βίας. Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα, λοιπόν, και ευρισκόμενοι ανάμεσα στη χιτλερική σφύρα και το σταλινικό άκμονα, οι Ρώσοι επέλεξαν τον δεύτερο που στο κάτω-κάτω της γραφής, ήταν ένας από αυτούς. Και μάλιστα, τον επέλεξαν, πολεμώντας λυσσαλέα, ακόμα κι αν πολλοί από αυτούς είχαν θύματα από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι όταν είσαι μεταξύ σφύρας και άκμονος, είναι το σφυρί που σε χτυπάει και μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Ναζί χτυπούσαν ανελέητα. Η πίστη στη μητέρα - πατρίδα, αλλά και οι ασύλληπτες ναζιστικές θηριωδίες κινητοποίησαν τους Ρώσους και τους έδωσαν τελικά τη νίκη, παρά τις τεράστιες απώλειες και παρά το φόβο που είχαν πολλοί για το σταλινικό καθεστώς. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρω ότι υπάρχει μια πτυχή του σεναρίου, που ίσως εξοργίσει ορισμένους, αλλά, όπως έγραψα πιο πριν, δεν θα ήθελα να αποκαλύψω λεπτομέρειες της πλοκής. Ο πόλεμος όμως είναι σφαγείο και το αναπόδραστο του θανάτου στοιχειώνει τις πράξεις των στρατιωτών. Σε έναν πόλεμο όλοι, ανεξαρτήτως των ιδανικών τους και το λόγων για τους οποίους πολεμούν, ζουν με δανεικό χρόνο και όταν αυτός εκπνεύσει, εκπνέουν οριστικά και εκείνοι. Για αυτό, ο σωστός στρατιώτης είναι πάντα ψυχολογικά προετοιμασμένος, ότι μπορεί να σκοτωθεί από ώρα σε ώρα: εξάλλου, η έννοια του καθήκοντος, του ηρωισμού, της πατρίδας και της δικαιοσύνης, δεν αρκούν για να προστατεύσουν κανένα γενναίο και κανέναν αθώο. Δεν υπάρχει καμία δικαιοσύνη και καμία λύτρωση στον πόλεμο, μόνο η τύχη κυβερνά τις πράξεις των μαχητών. Και το χειρότερο όλων: ο πόλεμος δεν είναι κόλαση, μόνο επειδή είναι σφαγή, είναι κόλαση, επειδή στερεί από τους ανθρώπους όλες τις επιλογές τους. Από όλους τους στρατιώτες, ο ρόλος του ελεύθερου σκοπευτή είναι ίσως ο πιο ιδιόρρυθμος. Μόνη, χωρίς να περιμένει καμία βοήθεια από κανέναν, η Σάρα πρέπει να υπολογίσει με απόλυτη ακρίβεια τη μία και μοναδική βολή που θα έχει στη διάθεσή της. Κατά κάποιο τρόπο, είναι μόνη απέναντι σε όλο τον εχθρικό στρατό, όπως και όλες οι συντρόφισσές της. Μόνη, απέναντι στον πιθανό θάνατο. Μόνη, χωρίς καν τις σκέψεις της και τις φοβίες της, γιατί το μυαλό πρέπει να είναι καθαρό για τη βολή. Μόνη, χωρίς καν την πολυτέλεια του να έχει τον ίδιο της τον εαυτό στήριγμα. Όταν διαβάσετε το κόμικ μέχρι και την τελευταία σελίδα, θα καταλάβετε ότι οι τέσσερις προηγούμενες παράγραφοι έχουν πολύ συγκεκριμένο νόημα και δεν είναι παραλήρημα δικό μου. ?? Ο Έπτινγκ κάνει εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο. Το βάθος πεδίου στις πολλές σκηνές που διαδραματίζονται σε ανοιχτό χώρο είναι εντυπωσιακό και δίνει το απαραίτητο αίσθημα απόστασης (σωματικής και ψυχολογικής), οι σκηνές σε κλειστό χώρο δίνουν την απαραίτητη αίσθηση στριμώγματος, ερχόμενες έτσι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, οι ηρωίδες και οι ήρωες είναι πολύ καλά σχεδιασμένοι, αφού ο σχεδιαστής έχει συλλάβει όλες τις ψυχικές διαθέσεις τους, που είναι απαραίτητες, για να καταλάβουμε αυτά που χρειάζεται και κυρίως αυτά που το σενάριο αφήνει ηθελημένα ασαφή. Επιπλέον, σε συνεννόηση προφανώς με τον Ένις, αποφεύγει κάθε φρικιαστική λεπτομέρεια του πολέμου. Δεν χρειάζεται πάντα να δείξεις το θάνατο, ούτε κουβάδες αίματος, για να κάνεις εντύπωση, παρά αρκεί η επίδραση του θανάτου σε όσους επέζησαν και λίγες πιτσιλιές αίμα, για να δοθεί ένα μεγάλο δραματουργικό αποτέλεσμα. Αλλά και η Μπρέιτγουέιζερ μεγαλουργεί με τους χρωματισμούς της, σίγουρα το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτούς. Οι εσωτερικές σκηνές έχουν - και σωστά - μια κλειστοφοβική αίσθηση, ενώ οι σκηνές στην ύπαιθρο κυριαρχούνται από αποχρώσεις του λευκού σε σημείο, όπου αισθάνεσαι το χιόνι. Κάθε χρωματική αντίστιξη, κάθε σκιά, έχει τη σημασία της και διαδραματίζει κάποιο ρόλο στην πλοκή. Ελπίζω να έψησα κόσμο να διαβάσει αυτό το αξιόλογο κόμικ και προσωπικά περιμένω να διαβάσω κι άλλα πράγματα από την ΤΚΟ. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  3. 1973. H Velvet Templeton είναι γραμματέας στη Mi-6 (τη μυστική υπηρεσία της Μ. Βρετανίας), τέως εξαιρετικά επιτυχημένη μυστική πράκτορας και (όχι μόνο τέως, αλλά και νυν) μοιραία γυναίκα με ένα εντυπωσιακό παλμαρέ κατακτήσεων, που περιλαμβάνει πολλούς μυστικούς πράκτορες (και όχι μόνο), τόσο Βρετανούς, όσο και αλλοδαπούς. Όταν ένας από τους πιο επιτυχημένους μυστικούς πράκτορες της υπηρεσίας της (και παλιά κατάκτησή της, βεβαίως, βεβαίως) δολοφονείται μυστηριωδώς, η Velvet, θορυβημένη, αποφασίζει να ψάξει λίγο μόνη της την υπόθεση, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πάρα πολύ σύντομα, ότι η βασική ύποπτος είναι η ίδια... Και φυσικά, θα καταφύγει στην παρανομία προσπαθώντας να ξεδιαλύνει μόνη της την πλεκτάνη. Αυτά για την υπόθεση, οτιδήποτε άλλο θα είναι spoiler. Σεναριογράφος ο πολύ πετυχημένος και πάρα πολύ καλός Ed Brubaker, ο οποίος μας δίνει ένα ακόμα σενάριο, το οποίο εμβαθύνει με μεγάλη διορατικότητα στους κεντρικούς χαρακτήρες, οι οποίοι εξελίσσονται διαρκώς και αποκαλύπτουν τα μυστικά τους αργά αργά, επιφυλάσσοντάς μας τη μια ανατροπή μετά την άλλη και προσφέροντάς μας ένα ιδιαιτέρως πολύπλοκο μυστήριο. Και εδώ έγκειται το βασικό πρόβλημα της σειράς (δυστυχώς, κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε ο Brubaker :D), ότι δηλαδή η πλεκτάνη είναι τόσο βαθιά και πολύπλοκη, ώστε ούτε ο ίδιος ο σεναριογράφος μπορεί να την ξεδιαλύνει χωρίς να καταφύγει σε κάποιες εύκολες λύσεις (υπάρχει ένα συγκεκριμένο gadget, το οποίο λύνει τα χέρια της ηρωίδας με απαράδεκτα εύκολο τρόπο) ή αναληθοφάνειες (ένας πράκτορας εναντίον μιας ολόκληρης μυστικής υπηρεσίας; Χμμμ... ), που δεν αρμόζουν σε ένα συγγραφέα του επιπέδου του Brubaker. Για να μην είμαι όμως άδικος, αυτά τα ελαττώματα δεν είναι τόσα πολλά, έτσι ώστε να καταστρέψουν την απόλαυση της ανάγνωσης, η οποία βασίζεται, όπως σχεδόν όλες οι προσωπικές δουλειές του Brubaker, στην εκτεταμένη χρήση εσωτερικού μονολόγου. Και επίσης, εάν κάποιος δεν πάρει τα τεκταινόμενα πολύ στα σοβαρά (όπως, κακώς ίσως, έκανα εγώ), θα απολαύσει την ιστορία. Aντιθέτως, δεν έχω τίποτα αρνητικό να γράψω για το σχέδιο του εξαιρετικού Epting. Θεωρώ ότι τα καταφέρνει τέλεια σε όλα τα επίπεδα, και στο στήσιμο των σκηνών και στις σκηνές δράσης και στην ψυχολογική απεικόνιση των χαρακτήρων, καλύπτει εν μέρει κάποιες από τις προαναφερθείσες αναληθοφάνειες και πιστώνεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό την επιτυχία του κόμικ. Θα ήταν άδικο να μην αναφέρω και τους εξαίρετους χρωματισμούς της Elizabeth Breitweiser: μουντά και ψυχρά χρώματα (εξάλλου η ιστορία διαδραματίζεται εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου), οι νυχτερινές σκηνές που κυριαρχούν στο κόμικ αναδεικνύονται πλήρως και οι σκιές έχουν έναν εξίσου σημαντικό ρόλο με τα λόγια και με τα βλέμματα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 15 τεύχη, τα οποία συλλέχθηκαν σε 3 TPB, από όπου και τη διάβασα. Κανένας από τους τρεις τόμους δεν περιέχει επιπλέον υλικό, πέραν των αυθεντικών εξωφύλλων. Λόγω των σκηνών βίας και κάποιου περιορισμένου γυμνού, η σειρά χαρακτηρίστηκε ως "Μ" (Mature) και ως εκ τούτου απευθύνεται σε ενήλικο κοινό.
×
×
  • Create New...