Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Drawn & Quarterly'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Τι κάνεις όταν μια μέρα εμφανίζεται μια κοπέλα και ισχυρίζεται ότι γνωρίζει που βρίσκεται ο πατέρας σου; Ο πατέρας σου, ο οποίος έχει συνήθεια να εξαφανίζεται για μεγάλες περιόδους. Ο πατέρας σου με τον οποίο δεν έχετε επαφή πλέον. Σύμφωνα με εκείνη, ο πατέρας σου είναι νεκρός. Έτσι ξεκινάει το Exit Wounds, και στην πορεία χτίζει πάνω σε αυτό. Βρισκόμαστε στο Ισραήλ σχεδόν 20 χρόνια πριν. Ο Koby ζει τη ζωούλα του και είναι ευχαριστημένος, μέχρι που μια κοπέλα καταφέρνει να τον κάνει να ψάξει για τον χαμένο (;) πατέρα του. Χαμένοι πατέρες, αποξενωμένοι γιοί, αταίριαστοι έρωτες, απιστίες, οικογενειακά μυστικά και ένα απρόσμενο μίνι road trip, η συνταγή ακούγεται λίγο μελό, λίγο κλισέ ίσως... και είναι. Αλλά είναι καλογραμμένο, οι χαρακτήρες είναι ανθρώπινοι, έχουν κόμπλεξ, τραύματα. Υπάρχουν σκουπίδια σπρωγμένα κάτω από το χαλί. Είναι μια ιστορία για το πως μας απογοητεύουν οι άνθρωποι, για τις άμυνες που αναπτύσσουμε για να ανταπεξέλθουμε. Είναι μια ιστορία για χαμένους έρωτες και για καινούργιους. Είναι ένα μικρό σχόλιο στην καθημερινότητα του μέσου ισραηλινού και το πως ο θάνατος μπορεί να έρθει ξαφνικά και απρόσμενα. Είναι μια ιστορία για τις μικρές, άχρωμες ζωές που ζούμε και για το πόσο μπορούμε να διστάζουμε να τις αλλάξουμε. Το σχέδιο της Modan είναι απλοϊκό αλλά λειτουργεί. Πλάνα που βλέπεις κάθε μέρα στη ζωή σου, άνθρωποι καθημερινοί, δίχως κάτι το ιδιαίτερο εμφανισιακά. Ήπια χρώματα, καθαρές γραμμές. Το Exit Wounds είναι στρωτό, ήπιο, γλυκό, ανήσυχο, αληθινό. Στεναχωριέσαι λίγο, χωρίς προφανή λόγο. Ξέρεις, για τη ζωή γενικά. Αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Σκοπός του, φαντάζομαι, είναι να νοιαστείς για την έκβαση του τελευταίου καρέ. Μπορώ να φανταστώ διάφορες εκδοχές, αλλά θέλω μόνο μία. Υ.Γ. Μικρή σημασία έχει, αλλά πήρε ένα Eisner Award 2008 στην κατηγορία Best Album - New.
  2. Αυτό το κόμικ είναι ιστορικό, από μια άποψη, επειδή υπήρξε το πρώτο, που ήταν υποψήφιο, έστω και στη μακρά λίστα, για το Booker Prize, ένα από τα πιο αξιοζήλευτα λογοτεχνικά βραβεία παγκοσμίως. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα κόμικ, που έσπασε τα στεγανά, που κρατούσαν τη λογοτεχνία και τα κόμικς χωριστά. Αυτή η υποψηφιότητα δεν είχε μέχρι στιγμής κάποια συνέχεια, αλλά ίσως αποτελέσει το πρώτο βήμα για τη λογοτεχνική καταξίωση των κόμικς. Το κόμικ ξεκινά με μια νεαρή κοπέλα, η οποία βρίσκεται στο σπίτι των γονιών της, για να ταΐσει τη γάτα και έχει μια σύντομη συνάντηση με την αδερφή της. Στο τέλος της συζήτησής τους, οι δυο κοπέλες φεύγουν και η νεαρή, που είδαμε στην αρχή, η Σαμπρίνα, θα εξαφανιστεί από προσώπου γης. Μετά την εξαφάνισή της, ο φίλος της, ο Τέντι, ο οποίος πάσχει πλέον από κατάθλιψη, πηγαίνει να μείνει σε ένα φίλο του, τον Κάλβιν, που εργάζεται στην Αεροπορία και ο γάμος του οποίου βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης. Η ανακάλυψη μιας βιντεοκασέτας θα ρίξει νέο φως στην υπόθεση της Σαμπρίνα, αλλά θα βάλει τους ήρωές μας, τον Τέντι, την αδερφή της Σαμπρίνα και κυρίως τον Κάλβιν στο στόχαστρο διάφορων ομάδων, που διακινούν θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με το τι συνέβη στη Σαμπρίνα και όχι μόνο. Αν και στο κέντρο του κόμικ υπάρχει μια εξαφάνιση και ένας πιθανός φόνος, το έργο δεν ασχολείται καθόλου με την αστυνομική πλευρά της υπόθεσης. Αντίθετα, τα κύρια θέματα είναι η διαχείριση της απώλειας, αλλά και η αντίδραση απέναντι στα κάθε λογής fake news, τα οποία κατακλύζουν τον κόσμο μας. Η εξαφάνιση της Σαμπρίνα θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για όλους τους πρωταγωνιστές, που είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, οι οποίοι θα ανακαλύψουν, ότι τελικά είναι μόνοι τους. Από αυτήν την άποψη, το "Sabrina" είναι ένα βαθιά πολιτικό κόμικ και ως τέτοιο, θεωρώ ότι πρέπει να διαβαστεί, χωρίς σε καμία περίπτωση να θέλω να υποτιμήσω τη βαθιά ψυχολογική ανάλυση, που έχει κάνει ο δημιουργός. Η αφήγηση του Ντερνάζο (κάπως έτσι προφέρεται) δεν δίνει όλες τις πληροφορίες στους αναγνώστες, οι οποίοι καλούνται μόνοι τους να ενώσουν τις κουκίδες της πλοκής Δεν υπάρχουν καθόλου επεξηγηματικές λεζάντες και αρκετές φορές η αφήγηση αλλάζει χρόνο, τόπο και πρόσωπο, καθώς παρακολουθούμε την εξέλιξη της ιστορίας μέσα από την οπτική διάφορων χαρακτήρων. Υπάρχουν σελίδες χωρίς καθόλου διάλογο και κάποιες σελίδες με μεγάλους μονολόγους. Είναι δύσκολο, απαιτητικό αφήγημα, αλλά θα επισημάνω, ότι, παρά την σε κάποια σημεία μεγάλη δόση λόγου, το εκφραστικό μέσο είναι αποκλειστικά η εικόνα. Και αυτό μας φέρνει στο σχέδιο. Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου: με ξένισε. Ίσως και να μη μου άρεσε, γιατί η τεχνική σίγουρα δεν είναι του γούστου μου. Τα μάτια των πρωταγωνιστών είναι απλές κουκίδες, οι ανθρώπινες μορφές χοντροκομμένες, τα ντεκόρ σχεδόν μινιμαλιστικά, με κάποιες εξαιρέσεις. Το σχέδιο φαίνεται να είναι άτεχνο και ίσως να όντως να είναι, αλλά διαβάζοντας το κόμικ, πιστεύω, ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου, ότι ανακλά την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών: άδειοι, τεράστιοι χώροι, μουντά, γήινα χρώματα, άνθρωποι εγκλωβισμένοι, που δεν δείχνουν τα συναισθήματά τους και όταν το κάνουν, είναι μόνο για να κλάψουν ή για να ουρλιάξουν. Ακόμη κι αν έχω αντίρρηση για την τεχνική, η σκηνοθεσία του Ντερνάζο είναι ανεπανάληπτη. Ο τρόπος που τεμαχίζει τη δράση, που επιμηκύνει το χρόνο, για να δώσει έμφαση σε μια σκηνή ή σε ένα συναίσθημα ή τον συμπυκνώνει για λόγους αφηγηματικής οικονομίας είναι πραγματικά ευρηματικός. Και σε πολλά σημεία, σκηνές που επαναλαμβάνονται, δείχνοντας τη ρουτίνα, τη μονοτονία, αλλά και την έλλειψη πραγματικής ανθρώπινης επαφής. Δεν θέλω να πάρω κανένα / καμία στο λαιμό μου, αλλά πραγματικά, πιστεύω, ότι είναι ένα έργο, που επιχειρεί να πάει τη γλώσσα των κόμικς λίγο πιο μπροστά. Αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία, ακόμη κι αν το σχέδιο σας ξενίζει. Υπάρχουν και σκέψεις για κινηματογραφική μεταφορά, αν και δεν γνωρίζω τι θα είχε να προσφέρει σε ένα κόμικ, που είναι ήδη σκηνοθετημένο άψογα. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η κριτική του @Lazaros Κριτική από το Σωτήρη Κουστούκο στην Αυγή Κριτική του Chris Ware στο theguardian.com Κριτική στο newyorker με βιογραφία του δημιουργού Κριτική στο nytimes.com Και μια συνέντευξη, όπου δίδεται ο λόγος στον ίδιο το δημιουργό.
  3. Επιστήμονες σε απόγνωση Γιάννης Κουκουλάς Το καινούργιο βιβλίο του Tom Gauld, ενός εκ των κορυφαίων σύγχρονων δημιουργών κόμικς και γελοιογράφων, έχει ως αποκλειστικό του θέμα την επιστήμη, τα εργαστήρια, τα πειράματα, τις θεωρίες. Και τους επιστήμονες που πασχίζουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο ενώ δεν μπορούν να αλλάξουν μια λάμπα Η επιστήμη μεταμορφώνει τον κόσμο. Συνήθως, αλλά όχι πάντα, τον κάνει καλύτερο. Ο,τι πετυχαίνει δεν γίνεται όμως με το πάτημα ενός κουμπιού αλλά μετά από χρόνια εντατικής μελέτης, ερευνών, πειραμάτων, δοκιμών, αποτυχιών, επαναλήψεων, απογοητεύσεων και ικανοποιήσεων των επιστημόνων. Σε αυτούς επικεντρώνεται η νέα καταπληκτική συλλογή γελοιογραφιών και κόμικς στριπς του Σκοτσέζου δημιουργού Tom Gauld με τίτλο «Department of Mind-Blowing Theories» (εκδόσεις Canongate Books στη Μεγάλη Βρετανία, εκδόσεις Drawn & Quarterly στις ΗΠΑ, πρώτη δημοσίευση των έργων στο περιοδικό New Scientist). Το χιούμορ του Gauld ήταν πάντα εγκεφαλικό και μερικές φορές δύσκολο, καθώς τα κείμενά του απαιτούν δεύτερη και τρίτη ανάγνωση και οι εικόνες που φιλοτεχνεί πρέπει να κοιταχτούν προσεκτικά από τον αναγνώστη. Στο νέο του βιβλίο, ίσως λόγω θέματος, αυτό γίνεται ακόμα πιο έντονο αλλά ακριβώς αυτή η, ας πούμε, δυσκολία είναι που αυξάνει την απόλαυση όταν γίνει αντιληπτό το αστείο. Πολλές φορές αρκεί μια λακωνική ατάκα, μια ολιγόλογη φράση στο πνεύμα των γελοιογραφιών του θρυλικού Garry Larson που ο αναγνώστης οφείλει να επεξεργαστεί, να τη συνδυάσει με το σχέδιο και τελικά να εισπράξει το αστείο. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπως η τρέχουσα, με την επιστήμη να βρίσκεται στο προσκήνιο σε ό,τι αφορά την περίπτωση του Covid και μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας να έχει εναποθέσει τις ελπίδες της σε νέες ανακαλύψεις, επινοήσεις και καινοτομίες της Ιατρικής, το βιβλίο του Gauld έρχεται να υπογραμμίσει ότι οι επιστήμονες δεν είναι θεοί και η επιστήμη δεν είναι ουδέτερη ούτε άμοιρη ευθυνών, αγαθή προθέσεων, αθώα συμφερόντων και ιδιοτελών επιδιώξεων. Το έργο τού επιστήμονα στο σκοτεινό του εργαστήριο δεν έχει πάντα αλτρουιστικά κίνητρα ούτε είναι απαραιτήτως το αποτέλεσμα μεγαλοφυών συλλήψεων. Για κάθε σπουδαίο επίτευγμα του πνεύματος που θα βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων, υπάρχει ένας σωρός από αποτυχημένες προσπάθειες, από αστοχίες πειράματος, από λανθασμένες επιλογές. Οπωσδήποτε συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην επιτυχία του επόμενου εγχειρήματος, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις βγάζουν και γέλιο. Σε αυτές τις περιπτώσεις ρίχνει το βλέμμα του ο Gauld και τις μεταφέρει στον αναγνώστη προσφέροντάς του τη λυτρωτική απενοχοποίηση που νιώθει κάποιος όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι ο μόνος ο οποίος αισθάνεται ότι δεν βολεύεται καλά εντός του σύγχρονου αφηγήματος της παντοκρατορίας της τεχνολογίας, μιας τεχνολογίας που (υποτίθεται πως) ως θεόσταλτη θα λύσει με το μαγικό της ραβδάκι τα προβλήματα του κόσμου. Με μια τέτοια κατευθυντήρια γραμμή, που προϋποθέτει ότι μπορούμε να κάνουμε χιούμορ ακόμα και με την επιστήμη ή μάλλον επιβάλλεται να κάνουμε χιούμορ ειδικά με την επιστήμη αντί να τη θεωρούμε μια ανθρώπινη δραστηριότητα εκτός του πεδίου της κριτικής, ο Gauld επιλέγει προσεκτικά τα «θύματά» του. Και αυτά είναι όλοι οι κλάδοι των επιστημών αιχμής: η ιατρική, η βιολογία, η χημεία, η τεχνητή νοημοσύνη, η ρομποτική, η μικροβιολογία, η αστροφυσική, η εξερεύνηση του Διαστήματος. Στο στόχαστρό του βρίσκονται όμως και οι συμπεριφορές των επιστημόνων, οι εμμονές τους, η άρνησή τους να παραδεχτούν το λάθος τους, οι αντιζηλίες τους, ο εγωισμός τους, το παιχνίδι του εντυπωσιασμού που κάποιες φορές παίζουν, η έλλειψη ηθικής. Όπως για παράδειγμα η ειλικρίνεια της επιστήμονος, που έχοντας κατασκευάσει μια θηριώδη μηχανή με αμέτρητα κουμπάκια, σωληνάκια, οθόνες, κεραίες, ροδάκια και μοχλούς, δηλώνει στον εμβρόντητο συνάδελφό της: «Στην πραγματικότητα, το πείραμα τρέχει στο λάπτοπ μου, αλλά στους ανθρώπους αρέσει και λίγο σόου». Ή ο κυνισμός του ερευνητή που με το νέο πειραματικό υπερόπλο του έχει κάνει σκόνη τον βοηθό του και φωνάζει τη γραμματέα του λέγοντας: «Μάργκαρετ, μπορείς να μου φέρεις τη σκούπα και το φαράσι και μετά να γράψεις μια αγγελία για νέο βοηθό εργαστηρίου;». Ή η μισή αλήθειας στα λόγια της παρασκευάστριας ενός νέου προϊόντος όταν το παρουσιάζει στον συνάδελφό της: «Είναι φυσικό, ολιστικό, υποαλλεργικό και τα περιθώρια κέρδους είναι ανυπολόγιστα. Οπότε αν κάνουμε το κοινό να παραβλέψει το γεγονός ότι δεν λειτουργεί θα έχουμε στα χέρια μας μια τεράστια επιτυχία». Σημαντικό ρόλο στο έργο του Gauld παίζουν επίσης και οι αναφορές του, άλλες υπόγειες και άλλες φανερές, στην ιστορία της τέχνης και στα έργα της, στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο. Για τον αναγνώστη που θα τις αντιληφθεί, προστίθεται ακόμη ένα επίπεδο απόλαυσης. Όπως στο σκίτσο με τον επισκέπτη του «Τμήματος Πειραματικής Γεωμετρίας» που βαδίζει σε μια ατέρμονη λούπα εμπνευσμένη από τα γεωμετρικά παράδοξα του Escher, το ετήσιο συνέδριο της Εταιρείας των Σκυλίσιων Οστεολόγων στο οποίο μια διαφάνεια δείχνει ένα κόκαλο και επισημαίνει ότι «Αυτό δεν είναι ένα κόκαλο» παραπέμποντας στον Μαγκρίτ, στην μεταπειραματική έκθεση που ετοιμάζει ο δρ Φρανκενστάιν, στην αποκάλυψη για το πώς πετούσε η Μέρι Πόπινς, στο αποτυχημένο πείραμα που αντί για την παρασκευή γραφενίου, ανοίγει την πύλη για την έλευση του Κθούλου. Με αυτές τις πανέξυπνες αναφορές, με τα υπέροχα σχέδια μιας σουρεαλιστικά αποδοσμένης «καθαρής γραμμής» και με τη λιτή χρήση του λόγου του, ο Tom Gauld δημιουργεί μια ακόμα εξαιρετική συλλογή. Με χιουμοριστική διάθεση αλλά και ως μια υπενθύμιση: Καλή η επιστήμη αλλά όχι ουδέτερη. Καλός ο επιστήμονας αλλά όχι αλάνθαστος. Καλές οι αυτόματες μηχανές ροφημάτων αλλά δίπλα στα κουμπάκια για τσάι, καφέ και ζεστή σοκολάτα καλό θα ήταν να μην έχουν και τα κουμπάκια για την απελευθέρωση τοξικών αερίων, πυραύλων και ακτίνων λέιζερ. Πηγή
  4. Ειναι ο Jimmy Corrigan το εξυπνοτερο παιδι του κόσμου όπως διατυμπανίζει ο τίτλος του κόμικ; Η απάντηση ειναι δυστυχώς οχι. Ο Jimmy είναι ενας μοναχικός νέος με εμφάνιση και στυλ ηλικιωμένου. Δεν έχει φίλους ή κοινωνική ζωή και η μοναδική γυναίκα στην ζωή του είναι η υπερπροστατευτική μητέρα του στην οποία τηλεφωνεί κάθε ημέρα. Έτσι στα όνειρα και στην φαντασία του μπορεί να είναι όλα όσα δεν είναι στην πραγματικότητα. Μπορεί άλλοτε να πετάει, να είναι ένα ρομπότ υπερήρωας, να έχει μια ελκυστική σύντροφο και ευτυχισμένη οικογένεια. Εκεί ζει τον μύθο του smartest kid on earth. Μέχρι κάτι να τον επαναφέρει στην ανιαρή καθημερινοτητά του. Ανιαρή, μέχρι να φτάσει στα χέρια του ένα γράμμα από τον πατέρα του, τον όποιο έχει να δει χρόνια, στο οποίο τον προσκαλεί σπίτι του. Δεν είναι όμως αυτός ο μοναδικός Jimmy της ιστορίας. Υπάρχει και ο Jimmy Corrigan που γεννήθηκε κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα και είναι ο παππούς του προηγούμενου. Όπως και ο μελλοντικός εγγονός, έτσι και αυτός στην φαντασία του μπορεί να έχει το κορίτσι που του αρέσει από το σχολείο, να αντιμετωπίσει τον σκληρό και αυταρχικό πατέρα του και να γνωρίσει την μητέρα του η οποία πέθανε στη γέννα. Μεγαλωμένος μόνος του και σε δύσκολους καιρούς, όταν θα έρθει η σειρά του να κάνει οικογένεια φαίνεται να επαναλμβάνει τα λάθη του πατέρα του στην διαπεδαγώγηση του γιου του. Του τελευταίου Jim Corrigan της ιστορίας. To Jimmy Corrigan: Τhe Smartest Kid On Earth είναι ένα κομικ στο όποιο ο δημιουργός του Chris Ware αγγίζει θέματα όπως η μοναξιά και η κατάθλιψη και το κάνει με επιτυχία. Σε αυτό εκτός από τα μπαλονάκια καταλυτικό ρόλο παίζει η σκηνοθεσία και το στήσιμο οχι μόνο των καρέ αλλά ολόκληρου του κόμικ που έχει τον ασυνήθιστο οριζόντιο προσανατολισμό. Το μέγεθος των καρέ αυξομοιώνεται με μερικά καρέ να πιάνουν ολόκληρη την σελίδα και άλλα να είναι τόσο μικρά που να χρειάζεται να ζοριστεί το μάτι για να τα δεί. Το σχήμα τους όμως πάντα τετράγωνο, χωρίς η δράση να φεύγει ποτέ έξω από κάποιο από αυτά. Ο κόσμος των Jimmy Corrigans είναι αυστηρά καθορισμένος απο τις γραμμές των πανελ, χωρίς συχνές εκπλήξεις. Οι σπάνιες, ακόμα και όταν συμβαίνουν δεν είναι για καλό. Η αφήγηση μη γράμμικη, εναλάσσεται χωρίς προειδοποίηση μεταξύ του παρόντος, του παρελθόντος και των ονείρων ή φαντασιώσεων των πρωταγωνιστών. Όμως ο Ware φροντίζει ώστε να κάνει τις ζώνες αυτές διακριτές παρά την διαχρονικότητα της φιγούρας του Jimmy. Έτσι το σήμερα έχει πιο ανοιχτά χρώματα ενώ στο παρελθόν η παλέτα παίζει πιο πολύ με το καφέ και κυρίως σκούρες αποχρώσεις των υπόλοιπων χρωμάτων. Το σχέδιο καρτουνίστικο με πολλή εκφραστικότητα στην περιοχή των ματιών. Επίσης αν και φαντάζει στατικό το μάτι πηγαίνει πολύ εύκολα από το ένα καρέ στο άλλο, ενώ υπάρχουν πολλές φορές και βοηθητικά βελάκια για να μην χαθεί η σωστή σειρά και το μυαλό γεμίζει πολύ εύκολα τις κινήσεις που δεν φαίνονται. Όμως η επιτυχία του δεν βασίζεται μόνο στο εικαστικό κομμάτι. Ο δημιουργός φροντίζει να μας παραδώσει ένα έργο γεμάτο σε συμβολισμούς και επαναλαμβανόμενα μοτίβα που μέσα από αυτά ολοκληρώνεται ο χαρακτήρας του κάθε Jim που συναντάμε. Ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα μοτίβα του έργου είναι ο αποτυχημένος υπεράνθρωπος. Πρώτη φορά τον συναντάμε στο φεστιβάλ όπου ο Jim του σήμερα ως παιδί είχε πάει να τον γνωρίσει. Αμέσως από την εμφάνιση του καταλαβαίνουμε ότι απέχει πολύ από το πρότυπο του ήρωα που βλέπουμε μέσα από τα υπερηρωικά κομικς. Ο Jim θα το καταλάβει σύντομα, όταν ο ηθοποιός που τον υποδύεται αφού γνωριστεί με την μητέρα του Jimmy και κοιμηθούν μαζί, θα φύγει κρυφά από το σπίτι πριν αυτή ξυπνήσει. Ο superman, η πατρική φιγούρα που διάλεξε ο Jimmy όταν ήταν παιδί, τον απογοήτευσε και αυτή. Από τότε αυτή η αποκαθήλωση του ειδώλου του θα τον συντροφεύει στην ενήλικη ζωή του. Ακόμα και στα όνειρά του για μια φανταστική και καλύτερη ζωή αρκεί μια εμφάνιση του για να μετατραπούν σε εφιάλτες. Τελικά είναι συμπαθητικοί οι Corrigans ; Αν και σίγουρα ο αναγνώστης μπορεί να τους λυπηθεί για τις κακουχίες που πέρασαν στην ζωή τους, σίγουρα δεν είναι άνθρωποι που θα μπορούσες εύκολα να κάνεις παρέα. Μοναχικοί, κοινωνικά αδέξιοι, μίζεροι και καποιοι λιγο μισογύνηδες προιόντα των συνθηκών αλλά και προσωπικών επιλογών και φόβων, φαίνεται δύσκολο να αλλάξουν παρά τις σπασμωδικές προσπάθειες. Αν και το τέλος ίσως αφήνει μια χαραμάδα για κάτι καλύτερο. Πέρα όμως από την στενά εννοούμενη πλοκή, δηλαδή ότι αφορά τους άνδρες της οικογένειας Corrigan, το κόμικ διακριτικά ασχολείται και με θέματα όπως η αμερικάνικη ιστορία. To Columbian World Exposition, που αποτελεί ένα τόσο κεντρικό σημείο στην ζωη του παππού Corrigan, υπήρξε όντως και έγινε για τον εορτασμό της επετείου των 400 ετών από την άφιξη του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική. Ενώ η οικονομική ανέχεια που αντιμετωπίζει από ένα σημείο και μετά ο πατέρας του Jimmy του 1890, φαίνεται να είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης του 1890, που ξεκίνησε από την τράπεζα Baring Brothers, η οποία κορυφώθηκε το 1893 και ήταν η μεγαλύτερη για τον 19ο αιώνα. Ακόμα νύξεις γίνονται και για την ιστορία της σκλαβιάς των μαύρων στις ΗΠΑ. Προσέξτε πως ο μαύρος εφημερηδοπωλης δεν αποτελεί κομμάτι της σημαίας To Smartest Kid On Earth ξεκίνησε το 1993 ως στριπάκι σε εφημερίδα, ο χαρακτήρας του Jimmy Corrigan είχε εμφανιστεί προηγουμένως και σε άλλα χιουμοριστικά στριπάκια του Chris Ware. Το κόμικ ολοκληρώθηκε το 2000. Ένα κόμικ που σίγουρα προτείνω σε όλους τους φανς της 9ης τέχνης. Μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε και οτι σίγουρα ήταν κάτι διαφορετικό. Επίσης είναι τόσο το περιεχόμενο που μπορεί να διαβαστεί πολλές φορές και κάθε φορά να αποκομίζεις κάτι νέο. kwtsoκλιμκακα 10/10. Συνεντευξη του Chris Ware με αφορμή την δανική εκδοση του έργου Αρθρο για την αποδομηση του υπερηρωα στο Jimmy Corrigan Αναλυση πανω στα λογοτεχνικα ρευματα σε σχεση με το εργο Άλλες Πηγές https://www.drawnandquarterly.com/event/2014/11/comic-art-and-architecture-chris-ware https://en.wikipedia.org/wiki/World's_Columbian_Exposition
×
×
  • Create New...