Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Don Rosa'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Ώρα να γίνει λόγος για ένα από τα γνωστότερα κόμικ παγκοσμίως, ένα κόμικ που κατ'εμε έβαλε τα disney κόμικς για πρώτη φορά στα χέρια πιο "ενήλικων" αναγνωστών, που έχει κυκλοφορήσει σε εκατοντάδες εκδόσεις (μετράμε 5-6 μόνο στα εγχώρια με κυκλοφορία σε συνέχειες στα τεύχη 100-111 του ΚΟΜΙΞ, κυκλοφορία σε τόμο το 2004 από τις εκδόσεις ΝΕΑ ΑΚΤΙΝΑ ΑΕ και μετά ξανά σε τεύχη στην β' περίοδο του τίτλου) και έχει αγαπηθεί από χιλιάδες. Είναι άλλωστε ο τίτλος που έκανε τόσο αγαπητό, σε σημείο παράνοιας θα έλεγα, τον δημιουργό του Don Rosa στην Ελλάδα και γενικά στην Ευρώπη. 12 κεφάλαια εξιστορούν την ζωή του Σκρουτζ Μακ Ντακ, του διασημότερου παπιού μετά τον Ντόναλντ Ντακ, του αγαπημένου σπαγκοραμμένου, του τυχοδιώκτη της καρδιάς μας. Το σχέδιο του Don Rosa απίστευτα λεπτομερές και ρεαλιστικό, κάτι που "δίχασε" το ντισνεϊκό κοινό σε αυτούς που λάτρεψαν την αλλαγή και την έλευση πιο ενήλικων γραμμών στο disney comic και σε αυτούς που παραμένουν πιστοί στις πιο χαλαρές, στρογγυλεμένες και καρτουνέ γραμμές του Μπαρκς και της παλιάς σχολής (βόρειο-Ευρωπαίοι, Δανοί, Ιταλοί κλπ). Η ιστορία δίνει μια πλήρη καταγραφή της πορείας ενός φτωχού παπουτσογυαλιστή στην Σκωτία μέχρι την κατάκτηση των Η.Π.Α. και την συσσώρευση της μεγαλύτερης περιουσίας στον κόσμο, ενός παπιού που πέρασε δια πυρός και σιδήρου στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη για να γίνει αυτός που είναι. Γνωρίζουμε άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα του, μαύρες σελίδες της ιστορίας του, την οικογένεια του και άλλα πολλά. Προσωπικά το θεωρώ αριστούργημα και το μόνο disney κόμικ που με άγγιξε τόσο, ενώ συχνά γυρνάω σε αναγνώσεις του. Είναι βαθιά συναισθηματικό (ποιον δεν τον έπιασαν τα ζουμιά στο επεισόδιο με τον θάνατο του πατέρα του Σκρουτζ), θίγει διάφορα κοινωνικά ζητήματα διαμέσου έξυπνου χιούμορ με εύστοχες ατάκες και οξυδερκείς διαλόγους ενώ το σχέδιο με την καθαρή γραμμή το ερωτεύτηκα από τα τεύχη του κόμιξ, τότε στα νιάτα μου. Όπως και να το κάνουμε, διαφέρει αρκετά από τα άλλα του είδους του την εποχή που βγήκε - το 1992-94 στο περιοδικό Anders And Co.. Δικαίως ξεσήκωσε ένα σκασμό βραβεία μεταξύ των οποίων και eisner, ενώ προτείνεται με κλειστά μάτια σε όλους ακόμα και αν δεν το 'χουν με το σύμπαν των ποντικόπαπιων. Ακούς @geo_trou; Καλώ τον @Phantom Duck μιας και είναι ειδήμων στον τομέα, να μας δώσει inside-info που σίγουρα εμένα μου ξεφεύγουν.
  2. To Όνειρο μιας Ζωής Το Όνειρο μιας Ζωής είναι μια περιπέτεια με τους ήρωες του Καρλ Μπαρκς, που γράφτηκε και σχεδιάστηκε από τον Ντον Ρόσα και εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Δανέζικο Anders & Co τον Δεκέμβριο του 2002, ενώ η πρώτη Αμερικάνικη δημοσίευση της ιστορίας έγινε τον Μάιο του 2004 στο Uncle Scrooge 329. Η πλοκή της ιστορίας περιστρέφεται γύρω από την ζωή του Σκρουτζ Μακ Ντακ και τα όνειρα του. Πιο συγκεκριμένα, οι Μουργόλυκοι έχουν καταφέρει να κλέψουν μια συσκευή του Κύρου Γρανάζη, που τους επιτρέπει να εισβάλλουν στα όνειρα. Την χρησιμοποιούν προκειμένου να μπουν στα όνειρα του μεγιστάνα της Λιμνούπολης, για να μάθουν τον μυστικό συνδυασμό του Θησαυροφυλακίου. Για κακή τους τύχη, όμως, ο Σκρουτζ δεν ονειρεύεται μόνο τα χρήματα του, όπως νόμιζαν αλλά σκηνές από την ζωή του. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας το ίδιο μηχάνημα του Κύρου, η οικογένεια των Ντακ θα στείλει στα όνειρα του Σκρουτζ τον Ντόναλντ, ώστε να αποτρέψει το σχέδιο των Μουργόλυκων. Μετά από χρόνια, ο Σκρουτζ κατάφερε να διορθώσει κάποια λάθη του παρλεθόντος, έστω και στον ονειρικό κόσμο. Ο ίδιος ο Ντον Ρόσα έχει παραδεχτεί πως η ιδέα δεν ήταν καθαρά δική του, αλλά του την είχε στείλει ένας Γάλλος φαν. Ο δημιουργός από το Κεντάκυ είχε δηλώσει επανειλημμένα πως δεν θέλει να του στέλνουν πλοκές για ιστορίες, αλλά όταν διάβασε την συγκεκριμένη (η οποία ήταν μόλις μερικές γραμμές σε ένα κομμάτι χαρτί), αντιλήφθηκε αμέσως τις προοπτικές της. Το μήνυμα που είχε λάβειήταν απλό και έλεγε τα εξής: Οι Μουργόλυκοι κλέβουν μια συσκευή του Κύρου για να μπουν στα όνειρα του Σκρουτζ, ελπίζοντας να βρουν κάτι σαν τον συνδυασμό του θησαυροφυλακίου αλλά σύντομα διαπιστώνουν πως εκείνος ονειρεύεται πολύ περισσότερα από το χρήμα του. Στον ύπνο του βλέπει τις περιπέτειες του από όταν ήταν μικρός. Ο Ντόναλντ και/ή τα ανιψάκια μπαίνουν στα όνειρα για να τους πετάξουν έξω πριν συμβεί κάποια καταστροφή. Αυτό που γοήτευσε τον Ρόσα, ήταν η ευκολία που θα του έδινε ένα τέτοιο σενάριο, όσο αφορά τις μεταβάσεις, μιας και θα μπορούσαν να συμβούν αστραπιαία, χωρίς το απαραίτητο χτίσιμο. Επιπλέον, θα είχε την δυνατότητα να ξαναεπισκεφθεί τον αγαπημένο του Βίο και Πολιτεία, ενώ αυτή τη φορά ο Ντόναλντ θα μπορούσε να συνομιλήσει αλλά και να ζήσει σκηνές από την περιπετειώδη ζωή του θείου του. Αυτό θα έδινε πρόσφορο έδαφος για πολλές ξεκαρδιστικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των δύο, αφού ο Σκρουτζ θα παρέμενε στα όνειρα ουσιαστικά ο ίδίος, αλλά σε ένα νεότερο σώμα και θα θυμόταν πεντακάθαρα τον ανιψιό του. Ο Ρόσα, ενθουσιασμένος με την ιδέα, επικοινώνησε με τον Γάλλο εμπνευστή ώστε να του δώσει τα απαραίτητα εύσημα, αλλά εκείνος ήθελε να παραμείνει το όνομα του κρυφό και απλά να κρυφτούν τα αρχικά του ονόματος του στο καρέ της πρώτης σελίδας, με τον ίδιο τρόπο που ο δημιουργός κρύβει το περίφημο D.U.C.K. . Επιπλέον, ο ίδιος ο Ρόσα έχει παρατηρήσει ομοιότητες της ιστορίας με την γαλλική ταινία The Cell, που βγήκε στους κινηματογράφους δύο εβδομάδες πριν λάβει την ιδέα από τον ανώνυμο Γάλλο φαν, αλλά και με το Inception του Κρίστοφερ Νόλαν, που αφήνει να εννοηθεί πως πιθανότατα έχει αντιγράψει σε πολλά σημεία το Όνειρο μιας Ζωής" O Ρόσα έκρυψε τα αρχικά του ονόματος του Γάλλου φαν, όπως του ζητήθηκε, στις λάμπες του πολυελαίου!
  3. Σήμερα ξαναδιάβασα μετά από πάρα πολλά χρόνια αυτή την ιστορία-έπος του Don Rosa. Δε χρησιμοποιώ τυχαία τη λέξη «έπος», μιας και ο Rosa εδώ αντλεί έμπνευση από το φινλανδικό έπος της Καλεβάλα, το οποίο συνέλεξε και, εν μέρει, συνέγραψε ο Φινλανδός φιλόλογος Elias Lönnrot. Η ιστορία αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1999 στο δανέζικο περιοδικό Anders And & Co. #1999-48 και το 2004 στις ΗΠΑ στο περιοδικό Uncle Scrooge #334. Η ιστορία ξεκινάει στη συνηθισμένη τοποθεσία (θησαυροφυλάκιο) και τον Σκρουτζ να ψάχνει τα παλιά του ενθύμια, όπου βρίσκει μια σκισμένη σελίδα από τα τετράδια του Lönnrot, με τον οποίο είχαν συναντηθεί στη Σκωτία στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Σκρουτζ ήταν ακόμα ένας μικρός λουστράκος. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα τρία ανιψάκια ρίχνουν μια ματιά στο εκνευριστικό βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών και ανακαλύπτουν ότι αυτό το κομμάτι χαρτί είναι μέρος των σημειώσεων σχετικά με την Καλεβάλα και μάλιστα αποκαλύπτει την τοποθεσία των κομματιών του θρυλικού Σαμπο (δεν ξέρω που τονίζεται, αυτά παθαίνεις όταν όλες οι λεζάντες στα μικυμάου είναι με κεφαλαία), ένα μυθολογικό, μαγικό κατασκεύασμα που μπορεί να παράγει από το πουθενά αλάτι, καλαμπόκι και (φυσικά) χρυσά νομίσματα. Ε, Σκρουτζ είν'αυτός, you had him from «χρυσά», οπότε σύσσωμη η οικογένεια πετάγεται μέχρι τη Φινλανδία προς αναζήτηση ενός ακόμη θησαυρού. Για να μην τα πολυλογώ και σποϊλάρω κιόλας όσους δεν την έχουν διαβάσει, οι ήρωές μας μπαίνουν για τα καλά στο μύθο, κάπως σαν να βρίσκονται σε παράλληλη διάσταση, ενώ η παρουσία των μυθολογικών ηρώων της Καλεβάλα γίνεται όλο και πιο αισθητή όσο η ιστορία προχωράει, μέχρι φυσικά να εμφανιστούν σε όλο τους το μεγαλείο. Στην πορεία, οι φίλοι μας θα συναντηθούν ως διά μαγείας (κυριολεκτικά) με κάποιους ακόμα γνωστούς μας χαρακτήρες και θα ξεπεράσουν τον εαυτό τους (κάποιος ίσως με την κακή έννοια) ερχόμενοι αντιμέτωποι με ένα σωρό μυθολογικά πλάσματα και παραμυθένιες καταστάσεις και όλο αυτό μπλεγμένο με τον πραγματικό κόσμο ταυτόχρονα. Σ'αυτό το σημείο να πω ότι η ιστορία δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2002, στο Κόμιξ 174, δύο χρόνια πριν από την αμερικανική δημοσίευση δηλαδή. Εγώ τότε ήμουν στην τρυφερή ηλικία των 14 ετών (δεν τα είχα κλείσει καν) και πρέπει να είχα ανακαλύψει τον Rosa ένα-δυο χρόνια πριν, ίσως η καταλληλότερη φάση για να γουστάρεις τις ιστορίες του, αφού δίνει μια πιο «ενήλικη» ματιά στο σύμπαν της Λιμνούπολης, με το οποίο έχεις ήδη μεγαλώσει. Θυμάμαι ότι με είχε εντυπωσιάσει ιδιαιτέρως, μιας και ήμουν λάτρης της παγκόσμιας μυθολογίας (και των παπιών) από πολύ μικρός, αλλά δεν είχα ακούσει ποτέ για το έπος της Καλεβάλα. Επιστρέφοντας μετά από 20 σχεδόν χρόνια σε αυτή την ιστορία έχω να πω ότι συνεχίζει να είναι μία από τις αγαπημένες μου και το λεπτομερές σχέδιο του Rosa ταιριάζει γάντι με τη θεματολογία και είναι ό,τι πρέπει για την απεικόνιση των μυθολογικών προσώπων. Αρκετά συγκινητικό και το τέλος, όπως ξέρει συνήθως να συγκινεί ο Don, εκμεταλλευόμενος την αγάπη σου/του για τα παπιά.
  4. 73 χρόνια Σκρουτζ Μακ Ντακ Πρόκειται για μια σπάνια έμπνευση από δεύτερο χέρι, που αποδείχτηκε εξίσου σπουδαία με την πρώτη. Η ιστορία του Εμπενίζερ Σκρουτζ, ενός από τους διασημότερους φανταστικούς χαρακτήρες στην ιστορία της λογοτεχνίας και πρωταγωνιστή της πιο διάσημης χριστουγεννιάτικης νουβέλας «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» που υπογράφει η μεγαλοφυΐα του Καρόλου Ντίκενς, ήταν εμπνευσμένη από ένα πραγματικό πρόσωπο, τον Τζον Μέγκοτ, που γεννήθηκε το 1714 και πέθανε το 1789 αφήνοντας κληρονομιά στους δύο νόθους γιους του – καθώς δεν παντρεύτηκε για να αποφύγει τα έξοδα του γάμου – μισό εκατομμύριο λίρες, ποσό μυθώδες για την εποχή του αλλά και για τις μέρες μας! Αντιστοίχως, το εμπνευσμένο από τον Εμπενίζερ Σκρουτζ καρτούν, ο Σκρουτζ Μακ Ντακ του μεγάλου σχεδιαστή Καρλ Μπαρκ, είναι φανταστικός χαρακτήρας της Ντίσνεϊ, που προσωποποιεί μια πάπια, τη διασημότερη πάπια στον κόσμο, γνωστή για την παθολογική της τσιγκουνιά. Η περιουσία του Σκρουτζ είναι τόσο μεγάλη, που φτάνει τα 6 απιθανικομμύρια 7 φανταστικομμύρια 8 πολυμυριαδομμύρια 9 δισεκατομμύρια 1 εκατομμύριο 23 δολάρια και 45 σεντς! Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ κλείνει αισίως φέτος τα 73 χρόνια μνημιώδους τσιγκουνιάς, η οποία, ωστόσο, έχει σκορπίσει αντίστοιχα το γέλιο σε γενιές γενεών νεαρών αναγνωστών! Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ πρωτοεμφανίστηκε την 1η Δεκεμβρίου 1947 στην ανθολογία κόμικς «Four Color», που εξέδιδε από το 1939 έως το 1962 ο εκδοτικός οίκος Dell. Ο φιλάργυρος πάπιος είναι ο πιο επιφανής εκπρόσωπος της οικογένειας των Ντακ που δημιούργησε η καλλιτεχνική μεγαλοφυΐα του Γουόλτ Ντίσνεϊ. Καθώς η τσιγκουνιά αποτελεί ένα από τα απεχθέστερα ελαττώματα, δύσκολα μπορείς να κάνεις δημοφιλή έναν ήρωα τσιγκούνη. Ωστόσο, ο Σκρουτζ Μακ Ντακ με το κιτρινοπορτοκαλί του ράμφος – ασορτί με τα παπιοπόδαρά του – και το μπλε με το κόκκινο σμόκιν του, όχι μόνο συντρόφευε κεντρίζοντας την παιδική μας φαντασία, αλλά μας άφησε μια μόνιμη γεύση στην αίσθηση του ωραίου που είναι βασικό συστατικό της τέχνης. Γεννημένος στη Σκωτία (πού αλλού;), ο Σκρουτζ θα κυνηγήσει το αμερικανικό όνειρο μεταναστεύοντας στη χώρα που όλα είναι δυνατά. Μαζί με την τσιγκουνιά του θα κρατήσει για πάντα την ελαφρά σκωτσέζικη προφορά του και την πρώτη του δεκάρα που βγάζει σε ηλικία 10 ετών κάνοντας τον λούστρο. Η ιστορία του κόμικς και αργότερα του κινούμενου σχεδίου είναι πανανθρώπινη κι αυτός είναι ο λόγος που επιζεί και εξακολουθεί να συναρπάζει. Ο βιος και η πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ Γεννημένο το 1867 στη Γλασκώβη, μέσα σε μια κατεστραμμένη οικονομικά οικογένεια, το πρώτο παιδί του Φέργκους Μακ Ντακ και της Χνουδάτης θα ριχτεί από μικρό στη βιοπάλη ξεκινώντας τη μεγάλη σταδιοδρομία της ζωής του σαν λούστρος. Ο Σκρουτζ είχε δυο μικρότερες αδελφές, τη Βολκάνα και τη Ματίλντα. Στα δέκα του χρόνια αποφασίζει να πιάσει δουλειά ως λούστρος και κερδίζει τα πρώτα του λεφτά. Έπειτα καταπιάνεται με την πώληση καυσόξυλων και τύρφης (ορυκτού άνθρακα). Λίγα χρόνια αργότερα, ο νεαρός Σκρουτζ επισκέπτεται τον πύργο της οικογένειάς του, γνωρίζει τους Φίσκερβιλ, που είναι οικογενειακοί εχθροί των Μακ Ντακ, και παίρνει την ιδέα να ταξιδέψει στην Αμερική για να κάνει την τύχη του, αφού πρώτα δώσει ένα μάθημα στους Φίσκερβιλ. Το 1880 πραγματοποιεί το όνειρό του. Σαλπάρει σαν καμαρότος σε ένα φορτηγό πλοίο που μεταφέρει γελάδια στην Αμερική. Όταν φτάνει εκεί, δουλεύει σαν ναύτης στα ποταμόπλοια του Μισισιπή πλάι στον θείο του Άνγκους «Μπουνάτσα» Μακ Ντακ. Εκεί, με τη βοήθεια του εφευρέτη Ράτσετ Γρανάζη, παππού του Κύρου Γρανάζη, βρίσκει τον θησαυρό ενός βυθισμένου ποταμόπλοιου και αποκτά νέους εχθρούς, τους Μουργόλυκους, πατεράδες των σημερινών Μουργόλυκων, και τον Μόργκαν Μουργόλυκο, τον παππού τους. Το 1882, ο Σκρουτζ διαδέχεται τον θείο του και αναλαμβάνει καπετάνιος στο ποταμόπλοιο «Τσίλικο Δολάριο». Όταν το ποταμόπλοιό του ανατινάζεται, ο Σκρουτζ αποφασίζει να κάνει την τύχη του δυτικά. Στην Άγρια Δύση γίνεται αγελαδάρης και έχει σαν αφεντικό τον διάσημο μεγαλοκτηνοτρόφο Μέρντο Μακ Κένζι. Εκεί, σε μια από τις περιπέτειές του στην Άγρια Δύση, θα γνωριστεί με τον Θεόδωρο Ρούσβελτ, μελλοντικό Πρόεδρο των ΗΠΑ, που του δίνει ένα δίδαγμα για τις αξίες της ζωής. Στη συνέχεια, ζει μια σειρά έντονων περιπετειών κυνηγώντας διάφορες ευκαιρίες, δίχως να τα καταφέρνει, όταν λαμβάνει μήνυμα από την οικογένειά του ότι τον χρειάζεται πίσω στη Σκωτία. Τότε ο Σκρουτζ αναγκάζεται να διακόψει τις προσπάθειές του και να γυρίσει στη Σκωτία. Εκεί, το 1885, βρίσκεται αντιμέτωπος με τους αδίστακτους Φίσκερβιλ, οι οποίοι επιβουλεύονται τον πατρογονικό του πύργο. Ύστερα από μια μονομαχία μέχρι θανάτου, ο Σκρουτζ θα βγει νικητής και με τη βοήθεια των προγονικών του πνευμάτων. Έπειτα αναζητά μάταια την τύχη του στην Αφρική ψάχνοντας για χρυσάφι, ωστόσο άλλη μια αποτυχία τον περιμένει. Από την Αφρική βρίσκεται ξανά σε αναζήτηση χρυσού, αυτή τη φορά στην Αριζόνα, όπου συναντάει τον θείο του τον «Μπουνάτσα», καθώς και κάποιες θρυλικές μορφές της Άγριας Δύσης, όπως ο Μπάφαλο Μπιλ, η Άννι Όκλι, ο Ινδιάνος Απάτσι Τζερόνιμο και ο μεγιστάνας του θεάματος Φινέας Τέιλορ Μπάρνουμ. Λίγο πριν από το τέλος του 19ου αιώνα, ο Σκρουτζ, αναζητώντας επίμονα χρυσάφι, θα βρεθεί στην Αυστραλία για να ανακαλύψει ότι το πεπρωμένο του τον καλεί να γίνει πλούσιος στον Βορρά, στη χώρα του Βορείου Σέλαος. Η περιπετειώδης ζωή του θα τον οδηγήσει σε όλες τις γωνιές του κόσμου, όπου θα έρθει αντιμέτωπος, εκτός από τη μοίρα του, και με μια σειρά λογής λογής κακοποιών, τοκογλύφων και τυχοδιωκτών. Από το Ντόνσον θα βρεθεί στην κοιλάδα που ονομάζεται Χείμαρρος της Αγωνίας. Εκεί θα βρει έναν χρυσό σβώλο μεγάλο σαν αυγό χήνας, που θα γίνει η βάση της περιουσίας του. Στο μεταξύ, πεθαίνουν οι γονείς του και ο Σκρουτζ καταλήγει σε ένα χωριό στη δυτική ακτή των ΗΠΑ, τη Λιμνούπολη, όπου θα ιδρύσει το Θησαυροφυλάκιό του. Ωστόσο, δεν σταματά τις περιπλανήσεις του στον κόσμο, καθώς η βαθιά επιθυμία του είναι να γίνει το πιο πλούσιο παπί του κόσμου! Αυτή του η φιλοδοξία, ωστόσο, διαβρώνει τον χαρακτήρα του και τον μετατρέπει σε έναν σκληρό, κυνικό και αδίστακτο επιχειρηματία, που έχει σαν μοναδική αξία της ζωής το χρυσάφι . Επιστέφοντας στη Λιμνούπολη, ύστερα από 50 χρόνια στην ξενιτιά, έρχεται σε σύγκρουση με την οικογένειά του και τους συμπολίτες του. Οι αδελφές του τον εγκατέλειψαν και έφυγαν από τη Λιμνούπολη και ο Σκρουτζ ανακαλύπτει το τίμημα της νίκης του, που είναι η απόλυτη μοναξιά. Οι περιπέτειες του Σκρουτζ δεν σταματούν όμως εδώ, καθώς συνεχίζονται με τον ανιψιό του, τον Ντόναλντ Ντακ, και τα χαριτωμένα ανίψια του τελευταίου, τον Χιούη, τον Λιούη και τον Ντιούη! Πηγή
  5. Η καραντίνα επισκέφθηκε βίαια για δεύτερη φορά την χώρα μας και τι καλύτερο για εμάς τους κομικσόφιλους από το να ξαναδιαβάσουμε ιστορίες των αγαπημένων μας δημιουργών μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού μας. Έτσι, πήγα στη βιβλιοθήκη μου, επέλεξα ένα από τα πιο αραχνιασμένα ράφια της και αφού το ξεσκόνισα διεξοδικά (και κατ'επέκταση και ολόκληρη την βιβλιοθήκη γιατί είμαστε και ψυχαναγκαστικοί, βεβαίως βεβαίως) έβγαλα τους τόμους της Fantagraphics του Ρόσα, το Pertwillaby και Captain Kentucky. Ο στόχος μου ήταν να διαβάσω όλο το έργο του αγαπημένο μου συγγραφέα/σχεδιαστή σε χρονολογική σειρά, αφιερώνοντας απεριόριστο χρόνο στο να χαζεύω τα καρέ και να διαβάζω τα άρθρα, μια πολυτέλεια που συχνά αμελούσα λόγω της ασφυκτικής καθημερινότητας προ Κορωνοϊού. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Πίσω στο μακρινό 2005, είχα επισκεφθεί ένα από τα περίπτερα από τα οποία προμηθευόμουν τα δεκάδες περιοδικά Ντίσνεϋ που αγόραζα ανελλιπώς. Εκείνη η φουρνιά αγορών, όμως, είχε κάτι το ξεχωριστό. Είχε μέσα το ΚΟΜΙΞ 200. Δεν αγόραζα ποτέ το ΚΟΜΙΞ. Δεν ξέρω γιατι. Φαντάζομαι δεν μου έκανε τόση αίσθηση όσο τα υπόλοιπα περιοδικά Disney. Είχα αγοράσει πριν 6 χρόνια το ΚΟΜΙΞ 138 με την ιστορία Βασιλιάς "Σκρουτζ ο Α'" και το τεύχος μου είχε αφήσει με ανάμεικτες εντυπώσεις. Να επισημάνω πως εκείνη την περίοδο δεν ήξερα από σχεδιαστές και δημιουργούς και ποτέ δεν είχα μπει στον κόπο να τους ψάξω. Με το ΚΟΜΙΞ 200 λοιπόν πήρα μια καλή γεύση του περιοδικού, η οποία και πάλι δεν ήταν αρκετή για να με κάνει να το αγοράζω, παρόλο που λάτρεψα την ιστορία "Το Πορτρέτο ενός Τυχεράκια". Μέσω αυτού του τεύχους ήρθα σε μια πρώτη επαφή με το έργο του Ντον Ρόσα και συγκεκριμένα με την ιστορία "Επεισόδιο στον Πύργο Μακ Ντακ". Η πρώτη μου αντίδραση ήταν το πόσο άσχημο ήταν το σχέδιο που έβλεπα. Σοβαρά, ενώ το σενάριο είχε ένα ενδιαφέρον, η απεικόνιση των παπιών μου φαινόταν φρικτή. Ειδικά σε ένα σημείο που ο Σκρουτζ σηκώνει το μανίκι και φαίνεται το ανθρώπινο χέρι του, είχα πάθει σοκ! ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ! Επιπλέον, υπήρχαν κι άλλα πράγματα που δεν μου άρεσαν κυρίως στην ανατομία των παπιών, αλλά και στη γενικότερη αισθητική των καρέ που έβλεπα. Δεν ξανάκουσα για τον Ρόσα, παρά μόνο μερικούς μήνες μετά, όταν στο φροντιστήριο Αγγλικών μου, ένας από τους συμμαθητές μου μου ανέφερε τον Βίο και Πολιτεία του Σκρουτζ. Ο αδελφός του είχε όλα τα τεύχη ΚΟΜΙΞ από το τεύχος 1 (κάτι που για την εποχή μου φαινόταν κοσμοϊστορικό) και εκείνος είχε πάρει την σκυτάλη, προκειμένου να μην την αφήσει ανολοκλήρωτη. Καταλαβαίνετε τι σήμαινε αυτό; Είχα στη διάθεση μου ΟΛΑ τα τεύχη για να τα διαβάσω, με την προϋπόθεση φυσικά να τα προσέχω. Τα παλαιότερα από αυτά δεν ήταν προσβάσιμα μιας και τα φύλαγε σαν κόρη οφθαλμού, αλλά δανειζόμουν συχνά τευχάκια και ακόμα θυμάμαι πόσο είχα ενθουσιαστεί διαβάζοντας το "Όνειρο Μιας Ζωής", την ιστορία που θεωρώ με διαφορά την καλύτερη του Ντον Ρόσα, άσχετα αν τότε δεν είχα διαβάσει τον Βιο. Για να μην τα πολυλογώ τα πράγματα στη συνέχεια εξελίχθηκαν κάπως έτσι: - Διάβασα Βιο - ΛΑΤΡΕΨΑ σχέδιο Ρόσα - Σιχτήρησα που δεν είχα ανακαλύψει τον Ρόσα νωρίτερα και έχασα την επίσκεψη του την περασμένη χρονιά στην Ελλάδα - Αγόρασα Βίο - Γύρισα ό,τι παλαιοβιβλιοπωλείο υπήρχε - Μέχρι το 2006 είχε γίνει ο αγαπημένος μου δημιουργός και είχα στην κατοχή μου όλες τις ιστορίες του Συνεχίζουμε; Συνεχίζουμε! Όταν το 2014 ο Ρόσα ήρθε στην Ελλάδα, το ενδιαφέρον μου γι'αυτόν αναζωπυρώθηκε. Την ίδια περίοδο, οι εκδόσεις της Fantagraphics έκαναν την εμφάνιση τους (που ολοκληρώθηκε το 2018), οπότε ήταν λογικό να ξαναμπώ σε ένα όμορφο τρυπάκι συλλογής αντικειμένων του δημιουργού, που στο μυαλό μου δεν έπαψε ποτέ να είναι ο νούμερο ένα. Μουσικά CD, blu rays, τόμοι για την ζωή του και τα πρώτα του έργα αγοράστηκαν σε μια σταδιακή διαδικασία χρόνων, χωρίς ωστόσο να αγγίξω το παραμικρό καθώς περίμενα να ολοκληρώσω την Ροσαϊκή (Ροσέικη; Ρωσσέικη!) συλλογή μου, κάτι που συνέβη πριν λίγους μήνες με τον τόμο I Still Get Chills. Η δεύτερη καραντίνα ήταν η τέλεια δικαιολογία που χρειαζόμουν για να ξαναεπισκεφθώ τον κόσμο των παπιών. Και όχι έναν οποιονδήποτε κόσμο, αλλά τον κόσμο του Ντον Ρόσα! Έπρεπε όμως να γίνει μεθοδικά. Ξεκίνησα με τις περιπέτειες του Περτουιλάμπι στα ελληνικά, που κατάφερα να βρω με τα χίλια ζόρια, καθώς δεν είχα αγοράσει τον τόμο όταν πρωτοεκδόθηκε. Η ανυπομονησία μου ήταν μεγάλη, καθώς περίμενα πως θα ήταν μοναδική εμπειρία η ανάγνωση των πρώτων ιστοριών κάποιου που θαύμαζα και είχαν γραφτεί πριν από 50 ολόκληρα χρόνια! Αμ δε! Τα σενάρια ήταν κουραστικά μεγάλα, καθώς ο Ρόσα προσπαθούσε να στριμώξει στα καρέ του όσο περισσότερες πληροφορίες μπορούσε με αποτέλεσμα να γεμίζουν ασφυκτικά. Επιπλέον, το χιούμορ ήταν κάκιστο (ή απλά δεν ήταν του γούστου μου) και δεν διασκέδασα με το να βλέπω δολοφονίες πολικών αρκούδων και πρόστυχα υπονοούμενα. Ο ενθουσιασμός μου είχε μετατραπεί σε απογοήτευση. Αν εξαιρέσεις την ίδια την έκδοση και την εξαιρετική μετάφραση που είχαν κάνει τα παιδιά, έπιασα τον εαυτό μου παγιδευμένο σε ένα συνονθύλευμα γεγονότων και χαρακτήρων που με άφηναν παγερά αδιάφορο. Μιλώντας για χαρακτήρες, θεωρώ πως ήταν αρκετά κακογραμμένοι και μονοδιάστατοι. Όταν ολοκλήρωσα το Περτουιλάμπι, ανακουφίστηκα που δραπέτευσα από εκείνες τις ιστορίες και παρόλο που είχα κάποιες επιφυλάξεις, έπιασα το Κάπτεν Κεντάκυ. Τα πράγματα ήταν σαφώς καλύτερα, αλλά και πάλι οι ιστορίες είχαν για μένα ένα σημαντικό πρόβλημα. Δεν ήταν αστείες. Να πάρει, δεν ήταν καν ενδιαφέρουσες! Ο ήδη βαρετός κεντρικός χαρακτήρας Λανς του Pertwillaby Papers (που για κάποιο λόγο ο Ρόσα έφτιαξε κατ'εικόνα και καθομοίωση του), επέστρεψε για να γίνει ακόμα πιο βαρετός. Πίστευα πως το υπερηρωικό θέμα θα βοηθούσε περισσότερο την ροή της ιστορίας μιας και θα υπήρχε περισσότερο περιεχόμενο και δράση. Όχι. . Φαινόταν πως ο Ρόσα είχε προσπαθήσει πολύ ώστε να παραδώσει μια καλή ιστορία, αλλά τα πάντα ήταν ανάλατα και δεν υπήρχε ψυχή σε αυτό που διάβαζα. Όταν δε έφτασα στο σημείο που ο Λανς κάνει μια μαζική, φονική επίθεση σε Μουσουλμάνους, επιβεβαιώθηκε πως εκείνες οι ιστορίες δεν ήταν για μένα. Κατανοώ, ωστόσο, πως ήταν προϊόντα των καιρών τους και πως απευθύνονταν σε διαφορετικό κοινό (το ένα σε μια πανεπιστημιακή κοινότητα και το άλλο στους κατοίκους του Λούισβιλ), αλλά και πάλι, αυτό δεν ήταν αρκετό για να με κάνει να αναθεωρήσω την άποψη μου γι'αυτές. Πολύ δύσκολα θα τις ξαναδιαβάσω. Και περνάμε στο ψητό . Τα Disney! Διόρθωση. Οι αγαπημένες μου ιστορίες Disney! Ξαναδιαβάζοντας τους τόμους της Fantagraphics, έγινα και πάλι πιτσιρίκι. Οι περιπέτειες και οι καταστάσεις φάνηκαν γνώριμες, αλλά αυτή τη φορά τις έβλεπα από άλλη σκοπιά. Οι περιορισμοί της Disney στις σελίδες αλλά και στο περιεχόμενο, είχαν δουλέψει ευεργετικά για τον Ρόσα, με αποτέλεσμα οι ιστορίες του να είναι πιο σφιχτοδεμένες, χωρίς περιττό μπλα μπλα κα χωρίς το "κακό" χιούμορ που συνάντησα στα πρώιμα έργα του. Τα σενάρια ήταν ευφάνταστα και τα περισσότερα, παράλληλα με την περιπέτεια, σου έκαναν μαθήματα ιστορίας, μυθολογίας, φυσικής κτλ κτλ. Ο Ρόσα έκανε τους χαρακτήρες ακόμα πιο ανθρώπινους και κατάφερε να δώσει ένα ενιαίο χρονολογικό σύμπαν, που σεβόταν απόλυτα την κληρονομιά του μεγάλου παπιάνθρωπου, Καρλ Μπαρκς ( ). Το σκίτσο ήταν επίσης πολύ όμορφο, ειδικά σε σκηνές μεγάλης κλίμακας αλλά και στην εκφραστικότητα των χαρακτήρων. Όσο όμως διάβαζα τις ιστορίες του, είχα αρχίσει να παρατηρώ πράγματα που δεν είχα παρατηρήσει όταν ήμουν πιο μικρός. Πράγματα που με κούραζαν όσο περνούσε η ώρα. Αρχικά, το λεπτομερές σχέδιο του Ρόσα, εκτός από εξαιρετικό ήταν και εξουθενωτικό. Τα καρέ γέμιζαν με χιλιάδες λεπτομέρειες και πληροφορίες, που πολλές φορές με αποσπούσαν από την κεντρική ιστορία και ξεκάθαρα υπήρχαν μόνο και μόνο για να γεμίζουν κενά σημεία. Αυτόματα το μάτι μου έπεφτε πάνω σε δεκάδες πληροφορίες, γραπτές και μη, που δεν είχαν κανέναν λόγο ύπαρξης, όπως για παράδειγμα μια πινακίδα δίπλα σε κάτι σκάλες, που έδειχνε με δύο βέλη που έπρεπε να πας για να κατευθυνθείς πάνω και που κάτω. Σίγουρα, από τεχνικής άποψης αυτό που κάνει ο Ρόσα στα καρέ του είναι επίτευγμα και δίνει πολλούς λόγους σε κάποιον αν ξαναδιαβάσει τις ιστορίες αλλά από αφηγηματική πλευρά είναι αρκετά προβληματικό και δεν δένει οργανικά με το σύνολο. Όσο προχωρούσα στις αγαπημένες μου ιστορίες (που είναι εκείνες της περιόδου 1994-2004), άρχισα να νιώθω πως κάτι μου έλειπε. Άρχισα να νιώθω πως οι ιστορίες δεν είχαν μαγεία. Και δεν εννοώ φυσικά την μαγεία της δεσποινίδος Ντε Σπελ. Οι καταστάσεις που έβρισκα τους χαρακτήρες ήταν αρκετά προσγειωμένες και ρεαλιστικές, κάτι που με ενθουσίαζε όταν ήμουν μικρότερος αλλά για κάποιο λόγο μου ξένισε τώρα που έφτασα στην ηλικία των χρόνων ( ). Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να θέλει να σταματήσει την ανάγνωση για να διαβάσει κάτι σαν το Χρυσό Έλατο και το Άγγιγμα του Μίδα του Μπαρκς, αλλά συγκρατήθηκα. Δεν ξέρω γιατί ένιωσα έτσι, αλήθεια. Σκέφτηκα πως ίσως αυτό οφειλόταν στο ότι γνωρίζω την πλοκή των ιστοριών, αλλά μετά σκέφτηκα πως το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις ιστορίες του Μπαρκς. Γιατί να θέλω να διαβάσω κάτι που έχω ξαναδιαβάσει και όχι ότι κάτι που έχω ξαναδιαβάσει και λατρεύω; Τι μου συνέβη; Συνέχισα ωστόσο την ανάγνωση και είδα κι άλλα πράγματα που με ενόχλησαν, με κυριότερο την απεικόνιση του Σκρουτζ, στον οποίο ο Ρόσα έχει, όπως ξέρουμε, τεράστια αδυναμία. Ο Σκρουτζ παρουσιάζεται συνεχώς πανέξυπνος, άτρωτος και καταλήγει να είναι μια Mary Sue (ή ένας Marco Sue, δεν έχω ιδέα πως είναι η αρσενική εκδοχή. Θα κρατήσω το Marco) που συνεχώς την φέρνει σε όλους, ακόμα και στον ανιψιό του, τον Ντόναλντ. Και μπορεί να λατρεύω τον κυνικό Ντόναλντ του Ρόσα, που στις περιπέτειες θησαυρών απλά υπάρχει κάπου στο φόντο και πετάει εξυπνάδες, αλλά ο τρόπος που του συμπεριφέρεται ο Σκρουτζ είναι απλά άθλιος. Προσπαθεί να εξηγηθεί αυτό στην ιστορία "Απόδραση από την Απαγορευμένη Κοιλάδα", όταν τα ανιψάκια αντιλαμβάνονται πως η επιθετική συμπεριφορά του Σκρουτζ προς τον Ντόναλντ, πηγάζει από την ζήλια του πρώτου προς τον δεύτερο για την ανέμελη ζωή του, αλλά και πάλι δε με πείθει. Θύμωσα και απογοητεύτηκα σε πολλές καταστάσεις που έβλεπα τον άμοιρο Ντοναλντ να τρώει ξύλο, προσβολές και κακομεταχείριση. Από την στιγμή που ο Ρόσα έχει κατασκευάσει έναν τρομερά συναισθηματικό Σκρουτζ που εκτιμάει τα νομίσματα για τις αναμνήσεις τους και όχι για την αξία τους (και εδώ έχουμε μια διαφωνία με το έργο του Μπαρκς), είναι τρομερά άτοπο να τον βλέπω να φέρεται τόσο άσχημα στον μοναδικό συγγενή που πραγματικά νοιάζεται γι'αυτόν. Όλο αυτό καταλήγει σε μίσος, που πολλές φορές δεν δικαιολογείται καν. Τα ανιψάκια είναι επίσης άχρωμα και έχουν μόνο έναν ρόλο στις ιστορίες, αλλά αυτό δεν με πείραξε καθόλου. Πάντως, από την στιγμή που ο Ρόσα τρέφει τέτοιο σεβασμό για τον Μπάρκς και θέλει να μένει τόσο πιστός στο έργο του, πως γίνεται να μας παραδίδει έναν Ντόναλντ απογυμνωμένο από οτιδήποτε τον έκανε ηρωικό; Και φυσικά δεν αναφέρομαι στις 3 μεγάλες ιστορίες που τον έχει κεντρικό ήρωα (που ουσιαστικά του τις ανέθεσαν . Γενικότερα, ενώ πέρναγα σχετικά καλά, υπήρξαν πάρα πολλές φορές που αυτό που διάβαζα με κούρασε και δεν ήταν τόσο λαμπερό και μοναδικό όσο το θυμόμουν. Μετά από χρόνια, επισκέφθηκα και πάλι το σύμπαν των παπιών του Ρόσα και ομολογώ πως νιώθω αρκετά διχασμένος, καθώς οι εντυπώσεις μου δεν ήταν εκείνες που περίμενα. Έχω υποστεί ένα μικρό σοκ, μιας και νόμιζα (ήμουν ΣΙΓΟΥΡΟΣ) πως θα λατρέψω όλες του τις ιστορίες μια προς μια, κάτι που δεν έγινε. Σίγουρα ξεχωρίζω καμία 15αριά (όσο απίστευτο κι αν ακούγεται ο Βίος δεν είναι μια από αυτές) και η νοσταλγία χτύπησε κόκκινο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αισθάνθηκα αυτό το δέος που ένιωθα όταν τις διάβαζα μικρός. Ίσως μεγάλωσα και οι απόψεις μου για τα κομικς άλλαξαν, καθώς γνώρισα πολύ περισσότερα είδη σε σχέση με τα Disney και Γαλλοβελγικά που διάβαζα κάποτε αποκλειστικά. Ίσως να πέρναγα μια φάση και όταν τις ξαναδιαβάσω σε μερικά χρόνια να έχω αναθεωρήσει πλήρως. Το μόνο σίγουρο είναι πως, όταν τέλειωσα και το τελευταίο τόμο του Ρόσα, η όρεξη μου να διαβάσω ιστορίες του Μπαρκς ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. *Τα παραπάνω αποτελούν μια απλή διατύπωση προσωπικών απόψεων που ήθελα να μοιραστώ με κάποιον και δεν υπήρχε νομίζω καταλληλότερο μέρος από αυτό το φόρουμ. Δεν θέλω να πείσω κανέναν για τίποτα. Απλά μοιράστηκα μαζί σας τις σκέψεις μου*
  6. Σήμερα θα παρουσιάσω μία από τις πιο γνωστές ιστορίες που έγραψε και σχεδίασε ο Don Rosa,που σύμφωνα με τους θαυμαστές του και το Comics Buyer's Guide πρόκειται για "την καλύτερη κόμικ ιστορία όλων των εποχών!!".Ή όπως ο ίδιος ο Rosa δήλωσε στη δημοσίευση της ιστορίας στην Αμερική(στο Uncle Scrooge #383 τον Νοέμβριο του 2008)προς μεγάλη του έκπληξη στα γράμματα που παίρνει από θαυμαστές του,θεωρούν την συγκεκριμένη ιστορία την καλύτερη που έχει γράψει ο δημιουργός με τους Duck. H ιστορία μας αρχίζει με τα εγκαίνια του νέου Μουσείου των μικρών Εξερευνητών στη Λιμνούπολη,και τα παιδιά πηγαίνουν να τη δουν με το βαριεστημένο Θείο τους..Μέσα συναντάνε και τον Θείο Σκρούτζ,που ήθελε να αποκτήσει το βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών για λογαριασμό του.Βλέπετε οι γνώσεις που περιέχει αυτό το βιβλιαράκι είναι πολύτιμες.Η γνώση φέρνει δύναμη και χρήμα.Μέσα από τις πληροφορίες των βιβλίων ο Σκρούτζ μπορεί να αποκτήσει νέους θησαυρούς.Το μεγαλύτερο όνειρο του Σκρούτζ θα ήταν να βρεί τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.. Ο Σκρούτζ πιστεύει ότι θα μπορούσε να βρει τη βιβλιοθήκη(αν και η ιστορία λέει ότι η βιβλιοθήκη κάηκε το 649 π.Χ. και χάθηκαν τα περισσότερα κείμενα της)αν συνδύαζε το χρήμα του με τα μυστικά που κρύβονται στα βιβλία των Μικρών Εξερευνητών..Ο επικεφαλής που πριν λίγο τον είχε διώξει από το μουσείο,τώρα συμφωνεί μαζί του να του δανείσει το βιβλίο και τον επίσημο οδηγό-λαγωνικό,τον στρατηγό Μουσούδα/General Snozzie(που εδώ κάνει τη πρώτη του εμφάνιση σε ιστορία του Rosa). Έτσι ξεκινούν το ταξίδι της αναζήτησης(με τον Ντόναλντ να μένει πίσω,για να μη χάσει επεισόδια από τα αγαπημένα του σήριαλ-Άλλωστε Ο Σοφοκλής δεν έχει γυρίσει κανένα Western)το οποίο θα τους οδηγήσει σε μία φρενήρη αναζήτηση από την Αλεξάνδρεια(και τον τάφο της Κλεοπάτρας και του Μεγάλου Αλεξάνδρου),την Κωνσταντινούπολη(όπου τα κείμενα μεταφέρθηκαν εκεί και η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας συνέχισε να "ζει"μαζί με τα ιδανικά του ελληνικού πολιτισμού μέσα από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία),τη Βενετία(και το Αβαείο του Σαν Σλαντί όπου τα κείμενα σε μορφή βιβλίων μεταφέρθηκαν εκεί)μέχρι την ιδιωτική βιβλιοθήκη του Κολόμβου(Biblioteca Columbina)στη Σεβίλη της Ισπανίας και πάλι πίσω στη Λιμνούπολη... Μία ακόμα επική περιπέτεια αναζήτησης θησαυρού(και τι θησαυρός-Η χαμένη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας!!!)από τον Θείο Σκρούτζ και τα ανίψια του,μέσα από τη μαγική πένα του πάντα αγαπημένου Don Rosa.Μία ιστορία που θα έκανε τον Ιndiana Jones να φάει(σαν Τον Ρόμπαξ)το καπέλο του από τη ζήλια του,και τον θείο Carl να γεμίσει περηφάνια για το δημιούργημά του,για την παρακαταθήκη που άφησε και τόσο έξυπνα και συναρπαστικά συνεχίζεται από έναν άξιο επίγονο του.Ένα κυνήγι θησαυρού που οδηγεί τα παπιά από το ένα σημείο του κόσμου στο άλλο,μέσα από μία αλυσίδα ιστορικών γεγονότων αποτελώντας έτσι και ένα ταξίδι στα βάθη της ιστορίας. Ο Rosa δημιούργησε αυτή την ιστορία το 1993 όταν οι εκδότες του στην Egmont στη Δανία,του ζήτησαν να δημιουργήσει μία περιπέτεια με τον Scrooge για τον εορτασμό της χρονιάς του βιβλίου στη Νορβηγία που έγινε την ίδια χρονιά.Η ίδια η ιστορία είναι μία αποθέωση της παρουσίας του γραπτού λόγου και τoυ βιβλίου μέσα στη ζωή της ανθρωπότητας. O Rosa μέσα από την εξέλιξη του βιβλίου(από τους παπύρους,στις περγαμηνές,μέχρι τις πρώτες εκδόσεις του Γουτεμβέργιου)δείχνει πως το βιβλίο σαν ανακάλυψη αποτέλεσε έμπνευση για την πρόοδο και ανάπτυξη των τεχνών και των επιστημών μέσα στους αιώνες..Ο Don Rosa κατάλαβε ότι θα τιμήσει καλύτερα το γραπτό λόγο στέλνοντας τις πάπιες σε μια επική αναζήτηση για τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, όπου σύμφωνα με τα δικά του λόγια: ''...Και τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο από το να είναι κλειδί όλης αυτής της περιπέτειας το πιο διάσημο μυθικό βιβλίο όλων - Το βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών!!'' Αυτή τη φορά ο θησαυρός δεν είναι χρυσά νομίσματα ή οτιδήποτε άλλο χρυσό αντικείμενο που ο Σκρούτζ όταν το βρει θα το τοποθετήσει στην αίθουσα των τροπαίων του.Ο αληθινός θησαυρός είναι η γνώση που κρύβεται μέσα στα βιβλία,που καταγράφουν ολόκληρη την ιστορία του αρχαίου πολιτισμού.Μονάχα που αυτό το κυνήγι θησαυρού θα είναι ένα από τα δυσκολότερα και πιο συναρπαστικά που έχει κάνει ποτέ ο Σκρούτζ με τα ανίψια του. Φυσικά δεν λείπουν και τα απρόοπτα που πάντα υπάρχουν στην αναζήτηση ενός θησαυρού που για χρόνια θεωρείτε χαμένος.Και τα αστεία και κωμικά συμβάντα είναι δοσμένα με τέτοιο τρόπο,έτσι ώστε να ταιριάζουν απόλυτα με την εξέλιξη του σεναρίου(στο να χαλαρώσει ο ευχάριστα ο αναγνώστης από τη συνεχή μετακίνηση των ηρώων από μέρος σε μέρος και τη πληθώρα των ιστορικών γεγονότων που τα αφορούν)και να αποτελούν μία ευχάριστη νότα χαράς.Ο ίδιος ο Rosa μάλιστα φοβόταν ότι είχε βάλει πολλά ιστορικά στοιχεία μέσα σε αυτή του την ιστορία,οπότε τα διάφορα gag με έξυπνο τρόπο ξεκουράζουν τον αναγνώστη από τον καταιγισμό ιστορικών πληροφοριών.Στις σκηνές με το γήπεδο και το περίπτερο ειδικά ο Rosa ξεπερνάει σε εύστροφα gag και τον ίδιο του τον εαυτό(Ίσως η μοναδική ιστορία με τα περισσότερα να είναι το Ξέχνα το!). Uncle Scrooge #383 Nοέμβριος 2008 Ο Don Rosa πάντα στις ιστορίες του χρησιμοποιεί πραγματικά ιστορικά γεγονότα βασιζόμενος σε έρευνες που κάνει,αλλά ακόμα και αυτά που δημιουργεί ο ίδιος για χάρη της εξέλιξης της ιστορίας σε κάνουν να πιστεύεις ότι είναι αληθινά.Αν και στη συγκεκριμένη ιστορία ο δημιουργός πέφτει και σε μερικές ιστορικές ανακρίβειες.Όπως του ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήθελε η Αλεξάνδρεια να είναι η πρωτεύσουσα ολόκληρης της αυτοκρατορίας του.Στη πραγματικότητα ήθελε να είναι η πρωτεύουσα της Αιγύπτου(η Βαβυλώνα θα ήταν η πρωτεύουσα ολόκληρης της αυτοκρατορίας). Εξώφυλλο του Marco Rota για το Zio Paperone#83 τον Αύγουστο του 1996 Το τέλος της ιστορίας και το πώς καταλήγει όλη αυτή η αναζήτηση το βρήκα ευφυέστατο και εξαιρετικά δοσμένο,κάτι που συχνά επαναλαμβάνεται σε πολλές ιστορίες του δημιουργού.Επίσης ο Rosa είναι καυστικός απέναντι στη δύναμη της τηλεόρασης και στο πώς "αποχαυνώνει" τους ανθρώπους όταν τις ώρες που βλέπουν άχρηστα προγράμματα θα μπορούσαν να διαβάσουν ένα καλό βιβλίο. "Βρίσκω την τηλεόραση πολύ εκπαιδευτική. Κάθε φορά που κάποιος ανοίγει τη συσκευή, πηγαίνω στο άλλο δωμάτιο και διαβάζω ένα βιβλίο.."είχε πει ο Groucho Marx χαριτολογώντας,και εδώ φαίνεται ακριβώς ότι ο Rosa συμμερίζεται απόλυτα αυτή τη δήλωση.Ο Ντόναλντ με τη στάση του συμβολίζει όλη την πλύση εγκεφάλου που έκανε και κάνει η τηλεόραση(αν και σήμερα τον άχαρο αυτό ρόλο της τηλεόρασης,τον έχουν αντικαταστήσει τα social media που κάνουν ακριβώς το ίδιο)και τη διαφθορά της στη θέληση του ανθρώπου για διάβασμα... Μία χορταστική και συνάμα μορφωτική περιπέτεια έτσι όπως μόνο ένας μεγάλος δημιουργός σαν τον Don Rosa μπορούσε να κάνει.Δεν μπορώ να πω αν είναι η καλύτερη που έχει κάνει με τους Duck,σίγουρα όμως μέσα στις 3 καλύτερες του.Πραγματικά μας έχει λείψει η παρουσία στους Duck ενός δημιουργού του βεληνεκούς του Rosa... ΚΟΜΙΞ#114 (Δεκέμβριος 1997) ΚΟΜΙΞ(Β'Περίοδος)#27 (Σεπτέμβριος 2016) Η ιστορία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Δανέζικο Anders And&co #1993B42 το 1993.Στη συνέχεια στην Αμερική στο Uncle Scrooge Adventures #27 τον Μάϊο του 1994,και χρόνια αργότερα για τα 60 χρόνια του Θείου Σκρούτζ στο Uncle Scrooge#383 το Νοέμβριο του 2008, και στο Don Rosa Library#5 από τη Fantagraphics το Σεπτέμβριο του 2016.Στη χώρα μας έχει δημοσιευτεί στο ΚΟΜΙΞ (Α'περιόδου)#114 τον Δεκέμβριο του 1997,στη βιβλιοθήκη ΚΟΜΙΞ#3 το 2009 και στο ΚΟΜΙΞ(Β'περίοδος)#27 τον Σεπτέμβριο του 2016.Το κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
×
×
  • Create New...