Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Disney'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 16 results

  1. RUNAWAY BRAIN Η τερατώδης ταινία με τον Mickey Mouse που η Disney δεν θέλει να δεις ALAMY Τι συνέβαινε στο “Runaway Brain” με τον Mickey Mouse, μία άλλοτε υποψήφια για Όσκαρ ταινία, για να την κρύβει η Disney; ΙΩΣΗΦΙΝΑ ΓΡΙΒΕΑ Η πρόσβαση που μας είχε δοθεί το 2018 στα Walt Disney Animation Studios ήταν στ’ αλήθεια πολύ σπάνια. Οι δημοσιογράφοι που είχαμε φτάσει από όλο τον κόσμο θα επισκεπτόμασταν περιοχές του στούντιο - ναι, περιοχές, τα Walt Disney Animation Studios είναι μία μικρή πόλη - που είναι κανονικά κλειστές στο γενικό κοινό. Μέρη όπως το Νεκροτομείο της Disney όπου η τέχνη δεν πάει για να πεθάνει, ή τα Walt Disney Archives, τα παλαιότερα αρχεία ψυχαγωγίας στον πλανήτη, για τα οποία πρέπει να έχεις ειδική άδεια για ακαδημαϊκού ή άλλου τύπου τύπου έρευνα αν θες να εισχωρήσεις. Ο Mickey Mouse όμως, ο πρώτος σούπερσταρ του Χόλιγουντ, είχε τη δίκαιη τιμητική του. Έκλεινε τα 90 και η εταιρεία είχε οργανώσει τεράστιες καμπάνιες παγκοσμίως για να τον γιορτάσει. Από τα ρούχα της Levi’s και τα ρολόγια της Nixon ως τα special edition ψυγεία της Smeg και διάφορα events που είχε διοργανώσει σε όλο τον κόσμο, η Disney θα αφιέρωνε έναν ολόκληρο χρόνο τιμώντας το ποντίκι που την έχτισε, ξεκινώντας από το θρυλικό πια “Steamboat Willie” και φτάνοντας στην υπερδημοφιλή, φρέσκια σειρά καρτούν του Paul Rudish. Δεν ήθελε να μας στερήσει τίποτα. Εκτός από κάποια, όποια, αναφορά στο “Runaway Brain” του 1995. Τη μικρού μήκους ταινία με πρωταγωνιστή τον Mickey που είχε κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών και αργότερα είχε προταθεί για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους. Η απουσία οποιασδήποτε μνείας στην ταινία ήταν εκκωφαντική, όχι γιατί το “Runaway Brain” είχε κάποια συγκλονιστική επίδραση στη βιομηχανία, αλλά ακριβώς για το αντίθετο. Ενώ για άλλες παραγωγές που η Disney λόγιζε κάποτε ως μαύρες σελίδες στη φιλμογραφία της - ή έστω μικρά στραβοπατήματα - έγιναν αναφορές χωρίς κολλήματα, για τη συγκεκριμένη ταινία δεν ακούστηκε απολύτως τίποτα στη διάρκεια των πέντε ημερών που είχε κρατήσει το event μας. Τι συνέβη όμως με το “Runaway Brain” και η Disney παριστάνει ότι δεν υπάρχει; Ο ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ MICKEY MOUSE Ήδη μέσα στην πρώτη πενταετία κυκλοφορίας του, ο Mickey θα έπεφτε θύμα της τεράστιας και γρήγορης δημοτικότητάς του. Στις 16 Φεβρουαρίου του ‘31, το περιοδικό TIME θα τον ανέφερε σε άρθρο του ως “ελεγχόμενο τρωκτικό του Walt”. Η λογοκρισία είχε αρχίσει να τα βάζει με τις ιστορίες του. Στο short “Shindig” του ‘30, η φίλη του Clarabelle θα διάβαζε στο κρεβάτι της το ερωτικό “Three Weeks”, ένα βιβλίο της Elinor Glyn που θα σκανδάλιζε επί δύο δεκαετίες τη λίστα των best-sellers. Οι λογοκριτές θα χτυπούσαν καμπανάκι, αλλά ο Disney δεν το περίμενε. Είχαν χτυπήσει και νωρίτερα βέβαια, με αφορμή τους μαστούς της Clarabelle. Γι’ αυτό και στο ίδιο short, η αγελάδα θα φορούσε μακριά φούστα για να τους κρύψει. Κι αυτά είναι μονάχα δύο από τα πολλά παραδείγματα που περιόριζαν τους δημιουργούς. Είκοσι χρόνια σχεδόν μετά, ο Disney θα έλεγε στο περιοδικό Collier ότι η ηρωική φύση του Mickey τον είχε πια κάνει τόσο μεγάλο θρύλο που δεν ήταν εύκολο να αστειευτείς μαζί του. Λίγο νωρίτερα, σε ένα άρθρο του στο περιοδικό Modern Screen με τίτλο “Τι Σημαίνει για Μένα ο Mickey”, ο δημιουργός έγραφε: “Ο Mickey έφτασε σύντομα σε στάδιο όπου έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε όσα τον αφήναμε να κάνει. Δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει αρουραίος. Ήταν ήρωας στα μάτια του κόσμου και ειδικά των παιδιών […]”. Ακόμα και η δημοφιλής slapstick βία που τον πρώτο καιρό περνούσε εύκολα, στην πορεία θα γινόταν κίνδυνος για τα 5 εκατομμύρια Mickey προϊόντα που πουλούσε ημερησίως. Σταδιακά πολλές από τις ιστορίες που αρχικά ξεκινούσαν με τον Mickey για πρωταγωνιστή δίνονταν στον Donald Duck ως πιο εύκολη λύση. Η διδακτική φύση του ποντικού, ειδικά για τα πολύ νεαρά παιδιά, αλλά και η ίδια η λατρεία που του είχε ο Disney, τον εμπόδιζαν απ’ το να του βρίσκει συνεχώς νέο υλικό. Ειδικά με το χιούμορ που προτιμούσε. Ήταν ο ίδιος δηλαδή που είχε προτείνει στον Floyd Gottfredson, τον άνθρωπο που πλάναρε, εικονογραφούσε και έγραφε τα comic strips του Mickey επί 45 χρόνια, να χρησιμοποιήσει χιούμορ αυτοκτονίας στα strips. Ο Gottfredson είχε ελευθερίες που το τμήμα του animation είχε χάσει. Ο δικός του Mickey είχε δράση, εξωτικές τοποθεσίες, ταραχώδη cliffhangers, πειρατές και τρελούς επιστήμονες. Δεν είχε χρειαστεί να χάσει τον εαυτό του για να τους υποστηρίξει, απλώς ήταν ο Indiana Jones που είχε σχεδιαστεί να είναι. Το 1920 λοιπόν ο Disney, ως φαν της βαριετέ, είχε παρακολουθήσει την ταινία “Haunted Spooks” του Harold Lloyd. Σε αυτήν ο πρωταγωνιστής προσπαθούσε αποτυχημένα να αυτοκτονήσει, με κωμικές συνέπειες. Το 1930 ο παραγωγός είπε στον Gottfredson να δοκιμάσει το ίδιο με τον Mickey. «Walt! Αστειεύεσαι! Τι θα πουν οι εκδότες; Οι αναγνώστες;»,είχε αναρωτηθεί ο Gottfredson. Η ερώτηση του καρτουνίστα ήταν εύλογη, όμως ο Disney επέμεινε γιατί το χιούμορ αυτοκτονίας ήταν πολύ διαδομένο τότε. Πράγματι, ο Mickey προσπαθεί να αυτοκτονήσει στα strips με όπλο, με πτώση, με κρεμάλα, ή αφήνοντας το γκάζι ανοιχτό. Τελικά, κοιτώντας τους χαρούμενους σκίουρους που τον είχαν περικυκλώσει στο φινάλε, είχε νιώσει ντροπιασμένος για τις σκοτεινές του σκέψεις και είχε αποφασίσει πως δεν θα μπορούσε να πάρει τη ζωή του όταν υπήρχε τόση καλοσύνη ακόμα στον κόσμο. Στο animation όμως, τα χέρια του Disney ήταν δεμένα. Από τη μία έπρεπε να προσέχει να μην τον κάνει κακεντρεχή, από την άλλη δεν του πήγαινε καρδιά να τον βλέπει και ταλαιπωρημένο. To πάλαι ποτέ ριψοκίνδυνο ποντίκι είχε εξημερωθεί. Αυτό είχε οδηγήσει στη συγκέντρωση πολλών ανολοκλήρωτων shorts με τον Mickey, όπως για παράδειγμα το “Plight of Bumblebee” που είχε ήδη τελειώσει κατά 90% από τον θρύλο Fred Moore πριν ακυρωθεί. Ο Disney έτρεφε πικρία για την κατάσταση και πολλές φορές την έστρεφε εναντίον του αγαπημένου του ήρωα. Μετά το “Simple Things” του ‘53, θα έβαζε τον Mickey στα μετόπισθεν κινηματογραφικά, μέχρι τη θριαμβευτική αναβίωσή του με το υποψήφιο για Όσκαρ Mickey’s “Christmas Carol” του 1983. Εκείνη η ταινία όμως είχε προβληθεί μονάχα τηλεοπτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες (κινηματογραφικά μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο). Η ταινία που είχε σχεδιαστεί 40 σχεδόν χρόνια μετά για προβολή στις σκοτεινές αίθουσες ήταν το εξαφανισμένο “Runaway Brain”. Runaway Brain ALAMY STOCK PHOTO ΓΙΑΤΙ Η DISNEY ΕΘΑΨΕ ΤΟ “RUNAWAY BRAIN” Στο ξεκίνημα των ‘90s, η Disney δεν ζούσε πια τη Χρυσή της Εποχή. Αντιθέτως η πανάκριβη παραγωγή του “The Black Cauldron” είχε αποτύχει παταγωδώς στα ταμεία και το στούντιο πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των ‘80s προσπαθώντας να ορθοποδήσει, κυρίως μέσα από live-action ταινίες. Ο στόχος όμως ήταν η παραγωγή ζηλευτού animation όπως πάντα, οπότε ήταν επιτακτικό να πετύχει ξανά η συνταγή του. Ο Michael Eisner, αμφιλεγόμενο κεφάλι της Disney αλλά μπροστάρης στις ταινίες Αναγέννησης του στούντιο, επανέφερε μαζί με τις δημιουργικές ομάδες το animation στα δημιουργικά και εμπορικά ύψη που το στούντιο είχε να δει από την ακμή της εποχής του Walt. Το “Aladdin”, το “Little Mermaid” και το “Beauty and the Beast” δεν ήταν απλώς κινούμενα σχέδια, αλλά πολιτιστικά φαινόμενα που αναγνωρίστηκαν από τους κριτικούς, το box office και πολλαπλώς στα βραβεία Όσκαρ. Δεν ήταν σειρά του Mickey Mouse λοιπόν, του συμβόλου της εταιρείας παγκοσμίως, για μία επανεφεύρεση; Κάπως έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για αυτό που θα γινόταν τελικά το “Runaway Brain”. Μία αντισυμβατική, πιο σκοτεινή ιστορία για τον Mickey που θα τον έφερνε ανανεωμένο πίσω στις αίθουσες. Όποιος δημιουργός τότε στη Disney βρισκόταν ενδιάμεσα σε διαφορετικά του πρότζεκτ, καλούταν να φέρνει ιδέες στο τραπέζι για τον Mickey στον χρόνο που του απέμενε. Ένας εξ αυτών θα ήταν ο Chris Bailey, animator στο “The Great Mouse Detective and Oliver & Company” και σκηνοθέτης τελικά του “Runaway Brain”. Το κόνσεπτ αναπτύχθηκε γύρω στο 1993, όταν η επιτυχία του “Hocus Pocus” είχε φέρει στοιχειωτικό αέρα στο brand της Disney. Στο "Runaway Brain", ο Mickey έβρισκε τον Mickey Mouse να συμφωνεί σε ένα πείραμα σε συνεργασία τον επιστήμονα Δρ. Frankenollie, με την ελπίδα να πληρώσει κάποιες ακριβές διακοπές που ήθελαν να κάνουν με τη Minnie. Ο επιστήμονας όμως ανταλλάσσει τον εγκέφαλο του Mickey με αυτό ενός τέρατος, και έτσι ο ήρωας καλείται να τοποθετήσει ξανά τον εγκέφαλό του στο σώμα του. Σε μία από τις πιο σκοτεινές στροφές της ταινίας μάλιστα, ο Mickey πεθαίνει λόγω του πειράματος. Το “Runaway Brain” είναι ένας ξέφρενος αγώνας ενάντια στον χρόνο που περιλαμβάνει μια σειρά από επικίνδυνα σενάρια, συμπεριλαμβανομένης μίας σκηνής όπου η τερατώδης εκδοχή του Mickey επιχειρεί να φλερτάρει τη Minnie. Τελικά τόσο το τέρας όσο και ο Mickey υφίστανται ηλεκτροπληξία και οι εγκέφαλοί τους παίρνουν τη σωστή τους θέση, με τις τελευταίες στιγμές του short να απεικονίζουν τον πρώτο με τη Minnie στη Χαβάη να καβαλούν το τέρας στη θάλασσα. “Όλοι οι πρώιμοι, χαριτωμένοι χαρακτήρες της Disney είχαν σχεδιαστεί σα λούτρινα ζώα”, είχε ο Bailey σε ρεπορτάζ του Polygon. “Οι καρποί τους είναι πάντα μεγαλύτεροι από τα μπράτσα τους, οι αστράγαλοι τους ήταν μεγαλύτεροι από τους μηρούς τους, οπότε κρέμονται σαν λούτρινα ζωάκια. Αυτή είναι η βάση της γοητείας τους”. Είχε δίκιο. Μιλώντας με τον Eric Goldberg, θρύλο πια του animation και ένας από τους ελάχιστους animators της Disney που κάνουν “χεράτα” κινούμενα σχέδια, ο σχεδιαστής είχε συνδέσει την καμπυλότητα του Mickey με τη δημοτικότητά του. “Μέσα στα επόμενα χρόνια, ο Mickey έγινε πιο κυκλικός, πιο εύκαμπτος”, είχε αναφέρει. “Το στόμα του χώρεσε στη μουσούδα, τα μάτια του έγιναν πίτες, τα γόνατά του λύγισαν περισσότερο, τα παπούτσια του κύρτωσαν, τα αυτιά του μεγάλωσαν και φόρεσε τα λευκά του γάντια”. Άρα ο πιο ατημέλητος Mickey που είχε υπόψη του να σχεδιάσει μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, δεν θα “περνούσε”. Δεν θα περνούσαν ούτε κάποιες άλλες ιδέες του, όπως το να δείξουν τον Mickey να πυροβολεί ένα video game του “Bambi”. Στο μεταξύ η Disney είχε αγοράσει ένα νεόκοπο animation στούντιο στη Γαλλία, το Brizzi Studios, που είχε ονομαστεί εκ νέου σε Walt Disney Animation France. Εκείνοι είχαν ένα άνοιγμα στον προγραμματισμό τους και εκεί χώρεσε η ανάπτυξη του “Runaway Brain”. Διαφορετικά μπορεί και αυτό να είχε καταλήξει αποθηκευμένο μαζί με άλλες ιδέες σε κάποιο ράφι της Disney. Όταν το συνεργείο ολοκλήρωσε εκεί τη δουλειά του, θα επέστρεφε στην Αμερική για να την παρουσιάσει στα κεφάλια. Θα υπήρχε όμως μία πολύ βασική απουσία. Αυτή του Jeffrey Katzenberg, ενός εκ των πιο ένθερμων υπερασπιστών της ταινίας, που είχε παραιτηθεί από τι Disney. Η ομάδα αρχικά δεν ανησύχησε, όμως ο αντίκτυπος έγινε άμεσα εμφανής. Ενώ η πρώτη παρουσίαση του short - με δύο διαφορετικά φινάλε μάλιστα - είχε πολύ καλή υποδοχή από τον Eisner, ο Bailey έμαθε την ακριβώς επόμενη μέρα πως o Thomas Schumacher και ο Peter Schneider, μεγαλοστελέχη της εταιρείας, ζητούσαν cuts. Ο Bailey δεν ήθελε να κάνει κανένα και τους το είπε με θυμωμένο τρόπο. Χωρίς τον Katzenberg, δεν υπήρχε πια μεσάζοντας και το στούντιο μπορούσε να παραγγείλει πιο εύκολα αλλαγές. Δεν ήθελαν να τρέχουν τα σάλια του “τερατώδους” Mickey για τη Minnie. Δεν ήθελαν η ηλεκτροπληξία του Mickey να μοιάζει με κατσαρόλα όπου βράζουν μπάλες. Δεν ήθελαν το καλύτερο από τα δύο φινάλε, με το τέρας να κυνηγάει ένα ομοίωμα της Minnie φτιαγμένο από μαξιλάρια αντί για μία φωτογραφία της όπως τελικά έγινε. Ο ενθουσιασμός της ομάδας άρχισε να εξανεμίζεται, οι φήμες έλεγαν πως ο Schumacher και ο Schneider σιχαίνονταν τη μικρού μήκους, και η ταινία πριν από την οποία το στούντιο αποφάσισε να την παρουσιάζει στις αίθουσες ήταν το “A Kid in King Arthur’s Court”. Όσο για το τμήμα του merchandising, εκείνο ενώ είχε αρχικά ενθουσιαστεί με την ιδέα, τελικά έφτιαξε ελάχιστα πράγματα γιατί ένιωθε πως ο Bailey το είχε παρακάνει με τον Mickey. Στο τέλος το “Runaway Brain” έχασε το Όσκαρ από το “A Close Shave” της Aardman Animation και ο Bailey έφυγε από τη Disney αποκαμωμένος. Η ταινία είχε παρουσιαστεί σε χώρες εκτός Αμερικής με τα “A Goofy Movie” και “The Hunchback of Notre Dame”, αλλά δεν προβλήθηκε ποτέ στο Disney Channel όπως συμβαίνει με τα περισσότερα shorts. Τον Νοέμβριο, δε, του 1996, η Disney σκέφτηκε να επισυνάψει τη μικρού μήκους στο live-action του “101 Dalmatians” με τη Glenn Close. Παλιές αναρτήσεις σε message boards υποστηρίζουν ότι το "Runaway Brain" είχε σταλεί σε κινηματογράφους, αλλά την τελευταία στιγμή η Disney διέταξε να αφαιρεθεί η ταινία και να αντικατασταθεί με τρέιλερ για τις επερχόμενες ταινίες της. Η ειδοποίηση όμως είχε φτάσει τόσο αργά που ορισμένοι κινηματογράφοι κατέληξαν να παρουσιάσουν το "Runaway Brain" μαζί με το “101 Dalmatians” όπως και να ‘χει. Όταν το Polygon ήρθε σε επαφή με τη Disney, οι εκπρόσωποι του στούντιο δεν ήθελαν να σχολιάσουν τίποτα για το μέλλον της ταινίας. Η μικρού μήκους δεν προβάλλεται από το Disney+ και είχε μονάχα μία επίσημη κυκλοφορία σε βίντεο, σε μία συλλογή που είναι εδώ και χρόνια out of print, το “Mickey Mouse in Living Color, Volume Tw0”. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν θέλω η ταινία να έχει την αυτονόητη κυκλοφορία που της πρέπει, ή προτιμώ πια να μείνει ανέγγιχτη ως μύθος, όμως ο πειραματισμός δεν θα έπρεπε να θάβεται από ένα στούντιο που χτίστηκε πάνω του. Πηγή
  2. Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει σήμερα και σπαμάρω ποστς. Θα έχει πανσέληνο μάλλον. Βλέπω θεματάκι για παντός είδους νέα σχετικά με τα κινούμενα σχέδια δεν έχουμε. Και για τα μικρά, τα μικυμάο, και για τα μεγαλίστικα, αυτά που τα βλέπει η μάνα μου και της γκρεμίζεται όλη η κοσμοθεωρία του πως τα κινούμενα δεν είναι μόνο για παιδιά. Όλος αυτός ο άχρηστος πρόλογος για ένα σούπερ νέο που ήθελα να μοιραστώ: Η επόμενη ταινία του Tom Moore, ενός animator και παραγωγού/σκηνοθέτη animation τον οποίο θεωρώ χωρίς υπερβολή τον καλύτερο αυτή τη στιγμή και στους τρεις τομείς παγκοσμίως, μόλις βγήκε! Πρόκειται για το Wolfwalkers το οποίο μετά από 2 αναβολές ετών, κυκλοφόρησε στα γνωστά στέκια. Ο Μουρ είναι ένας Ιρλανδός μεσσίας του animation, που παίζει μπάλα στην βιομηχανία εδώ και μια δεκαετία και μας έχει προσφέρει 4 ταινίες, το Secret of Kells (2009), Song of the Sea (2014), The Prophet του Γκιμπράν (2014) και The Breadwinner (2017), με το wolfwalkers να αποτελεί το πέμπτο του φιλμ μεγάλου μήκους. Αντλεί την θεματολογία του ΄μεταξύ άλλων από την λαϊκή παράδοση της Μεγάλης Βρετανίας, έχει ένα φοβερό σκηνοθετικό μάτι, το σκίτσο του είναι απαλό και απολαυστικότατο σε κάθε ανάλυση και οθόνη και οι ατμόσφαιρες των ταινιών του εξίσου ιδιαίτερες και με έντονη την προσωπική πινελιά. Για μένα μόνο ένας Wes Anderson φαίνεται πίσω του κάπου εκεί μακριά και μπορεί να πει κάτι, όλοι οι άλλοι... Το περίμενα πως και πως και προφανώς θα είναι το πρώτο πράγμα που θα δω αύριο με ησυχία μόλις αράξω.
  3. Ε, μιας και έχουμε αντίστοιχο topic για DeAgostini... H Hachette Fascicoli (Ιταλική θυγατρική της Γαλλικής Hachette Livre) ξεκίνησε να δραστηριοποιείται όσον αφορά τα κομιξοκαρτουνονερντίστικα στη χώρα μας τον Σεπτέμβρη του 2018, με τη Χρυσή Συλλογή Disney, που ξεκίνησε δυναμικά, με όμορφα εικονογραφημένες μεταφορές ταινιών, και κατέληξε, ειδικά στην επέκτασή της, μια χαζομάρα με spin-off ιστοριούλες καθώς και κάποιες ιστορίες του '50. Σε 2 βδομάδες, ολοκληρώνεται, φθάνοντας τα 210 τεύχη και στο τελευταίο θα έχει και δώρο ένα προηγούμενο τομάκι spin-off ιστορίας της Χαμένης Ατλαντίδας, επειδή ήταν κακέκτυπα όλα τα αντίτυπα. Από τα πιο παιδικά, το Γενάρη ξεκίνησε Η Πρώτη Μου Αλφαβήτα με φιγουρίτσα, ενώ τώρα το καλοκαίρι ολοκληρώθηκε η συλλογή των Ηχογραφημένων Παραμυθιών με φιγούρα, στα 90 τεύχη. Όσον αφορά το βαρύ πυροβολικό της, που είναι ο μοντελισμός, Σεπτέμβρη του 2019 με Οκτώβρη του 2021 βγήκε το συναρμολογούμενο Lancia Delta HF Integrale σε κλίμακα 1:8, Φλεβάρη του 2020 ξεκίνησαν τα Αξέχαστα Αυτοκίνητα, με μοντέλα κλασικών καθημερινών μεταπολεμικών αμαξιών σε κλίμακα 1:43 (στο επόμενο θα έχει υπόψην το θρυλικό Datsun 620 των καρπουζάδων), τον Γενάρη του '21 ο συναρμολογούμενος Σκαραβαίος της VW σε κλίμακα 1:8, τον Οκτώβρη του '21 το εικονικό πλην θεώρατο συναρμολογούμενο Θωρηκτό Μπίσμαρκ, το Γενάρη του '22 το συναρμολογούμενο Μυθικό Fiatάκι 500 σε 1:8 και μόλις κυκλοφόρησε μια νέα σειρά για πολύ καμμένους συλλέκτες, τα Παραμύθια Μινιατούρες Disney. ... και φυσικά υπάρχει και η ΣΕΙΡΑΡΑ Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel, για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ, τα πάντα.
  4. Για να δούμε λοιπόν, τι εθνικότητα έχουν τα κόμικς που αγαπούν περισσότερο τα μέλη του comicstreet(εκτός από τα Disney, που είναι διεθνή). Δύο πραγματάκια να ξεκαθαρίσω μόνο: Επειδή μπορεί κάποιοι, να αγαπούν λόγου χάρη τα BD, αλλά μέχρι πρότινος, να διάβαζαν αμερικάνικα, οπότε στη βιβλιοθήκη τους, τη μερίδα του λέοντος, να έχουν τα δεύτερα. Γι' αυτό λοιπόν, έβαλα και τη δεύτερη ερώτηση Εννοείται πως από όλα αυτά, δεν είναι ανάγκη να έχετε τις πρωτότυπες εκδόσεις. Φερ' ειπείν, εάν έχετε BD από την Cinebook, ή fumetti στα ελληνικά, ψηφίζετε BD και fumetti αντίστοιχα.
  5. Ώρα να γίνει λόγος για ένα από τα γνωστότερα κόμικ παγκοσμίως, ένα κόμικ που κατ'εμε έβαλε τα disney κόμικς για πρώτη φορά στα χέρια πιο "ενήλικων" αναγνωστών, που έχει κυκλοφορήσει σε εκατοντάδες εκδόσεις (μετράμε 5-6 μόνο στα εγχώρια με κυκλοφορία σε συνέχειες στα τεύχη 100-111 του ΚΟΜΙΞ, κυκλοφορία σε τόμο το 2004 από τις εκδόσεις ΝΕΑ ΑΚΤΙΝΑ ΑΕ και μετά ξανά σε τεύχη στην β' περίοδο του τίτλου) και έχει αγαπηθεί από χιλιάδες. Είναι άλλωστε ο τίτλος που έκανε τόσο αγαπητό, σε σημείο παράνοιας θα έλεγα, τον δημιουργό του Don Rosa στην Ελλάδα και γενικά στην Ευρώπη. 12 κεφάλαια εξιστορούν την ζωή του Σκρουτζ Μακ Ντακ, του διασημότερου παπιού μετά τον Ντόναλντ Ντακ, του αγαπημένου σπαγκοραμμένου, του τυχοδιώκτη της καρδιάς μας. Το σχέδιο του Don Rosa απίστευτα λεπτομερές και ρεαλιστικό, κάτι που "δίχασε" το ντισνεϊκό κοινό σε αυτούς που λάτρεψαν την αλλαγή και την έλευση πιο ενήλικων γραμμών στο disney comic και σε αυτούς που παραμένουν πιστοί στις πιο χαλαρές, στρογγυλεμένες και καρτουνέ γραμμές του Μπαρκς και της παλιάς σχολής (βόρειο-Ευρωπαίοι, Δανοί, Ιταλοί κλπ). Η ιστορία δίνει μια πλήρη καταγραφή της πορείας ενός φτωχού παπουτσογυαλιστή στην Σκωτία μέχρι την κατάκτηση των Η.Π.Α. και την συσσώρευση της μεγαλύτερης περιουσίας στον κόσμο, ενός παπιού που πέρασε δια πυρός και σιδήρου στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη για να γίνει αυτός που είναι. Γνωρίζουμε άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα του, μαύρες σελίδες της ιστορίας του, την οικογένεια του και άλλα πολλά. Προσωπικά το θεωρώ αριστούργημα και το μόνο disney κόμικ που με άγγιξε τόσο, ενώ συχνά γυρνάω σε αναγνώσεις του. Είναι βαθιά συναισθηματικό (ποιον δεν τον έπιασαν τα ζουμιά στο επεισόδιο με τον θάνατο του πατέρα του Σκρουτζ), θίγει διάφορα κοινωνικά ζητήματα διαμέσου έξυπνου χιούμορ με εύστοχες ατάκες και οξυδερκείς διαλόγους ενώ το σχέδιο με την καθαρή γραμμή το ερωτεύτηκα από τα τεύχη του κόμιξ, τότε στα νιάτα μου. Όπως και να το κάνουμε, διαφέρει αρκετά από τα άλλα του είδους του την εποχή που βγήκε - το 1992-94 στο περιοδικό Anders And Co.. Δικαίως ξεσήκωσε ένα σκασμό βραβεία μεταξύ των οποίων και eisner, ενώ προτείνεται με κλειστά μάτια σε όλους ακόμα και αν δεν το 'χουν με το σύμπαν των ποντικόπαπιων. Ακούς @geo_trou; Καλώ τον @Phantom Duck μιας και είναι ειδήμων στον τομέα, να μας δώσει inside-info που σίγουρα εμένα μου ξεφεύγουν.
  6. Η Καθημερινή ανέβασε πριν μερικούς μήνες στο playstore/appstore μια νέα εφαρμογή με τίτλο Disney Magazines by Kathimerini, στην οποία ο καταναλωτής μπορεί να έχει συγκεντρωμένα και να διαβάζει σε ηλεκτρονική μορφή όλα τα περιοδικά Ντίσνεϋ της εκδοτικής. Την είχα κατεβάσει στο κινητό μου εδώ και καιρό, αλλά δεν είχα ασχοληθεί μαζί της, κυρίως επειδή η αγορά των περιοδικών πρέπει να γίνει μέσω του επίσημου site (και μετά να γίνει η λήψη στην εφαρμογή), και βαριόμουν να μπω στην διαδικασία καταχώρησης καρτών, στοιχείων κοκ. Χθες χρειάστηκε να περιμένω στο αυτοκίνητο αρκετή ώρα για μία δουλειά και αποφάσισα να δοκιμάσω έμπρακτα την εφαρμογή, αγοράζοντας και κατεβάζοντας το καινούργιο Ντόναλντ. Οι εντυπώσεις μου είναι θετικότατες! Πέρα από τα γνωστά πλεονεκτήματα των ψηφιακών εκδόσεων, όπως την δυνατότητα να κουβαλάς στην τσέπη σου μια ολόκληρη συλλογή από κόμικς, να διαβάζεις το βράδυ, να μπορείς να αγοράσεις παλιότερα τεύχη κτλ, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η φροντίδα που έχουν δώσει στην ίδια την εφαρμογή καθ'αυτή. Είναι γρήγορη, το optimization είναι καλό, το ζουμ εξαιρετικό και γενικότερα η εμπειρία της ανάγνωσης ήταν κάτι παραπάνω από απολαυστική! Σίγουρα θα ξαναπάρω κάτι από εκεί στο μέλλον, ενώ δίνεται και η δυνατότητα συνδρομής για τις εκδόσεις. Να σημειωθεί επίσης πως οι συνδρομές και τα τεύχη είναι φθηνότερα από τα φυσικά αντίτυπα. Νομίζω καλό είναι να αναφέρονται/αναγνωρίζονται τέτοιες πρωτοβουλίες στην χώρα μας, μιας και ενισχύουν την αναγνωστική εμπειρία και μας δίνουν περισσότερες επιλογές για την πρόσβαση σε κόμικς. Παραθέτω μερικά screenshots.
  7. Μπορεί πλέον να μη τα διαβάζω με τη συχνότητα που τα διάβαζα κάποτε, αλλά τα κόμικς της Disney είναι αδιαμφισβήτητα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της σχέσης μου με την ένατη τέχνη. Πέραν του ότι θυμάμαι να τα διαβάζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να μην έχει διαβάσει τουλάχιστον μια ιστορία του Μίκυ Μάους, του Ντόναλντ ή του Αλμανάκο. Επομένως, θέλοντας να κάνω ένα θέμα-φόρο τιμής για αυτά, ανοίγω ένα θέμα όπου ο καθένας μας μπορεί να αναφέρει τις 5 καλύτερες ιστορίες Disney που θεωρεί καλύτερες ή γενικότερα τον σημάδευσαν. Αν έχει να μας πει και κάποια επιπλέον ιστοριούλα για αυτές, τότε ακόμα καλύτερα! Οι δική μου πεντάδα είναι η παρακάτω: 1) Το Όνειρο Μιας Ζωής (Ντον Ρόσα). Την συγκεκριμένη ιστορία την διάβασα πριν ακόμα διαβάσω τον Βίο και Πολιτεία και είχα εντυπωσιαστεί με το κόνσπετ και την ευρηματικότητα του Ρόσα. Θυμάμαι μου είχε δανείσει το τεύχος του ΚΟΜΙΞ 193 κάποιος συμμαθητής μου στο φροντιστήριο των Αγγλικών μου και, καθώς τότε δεν ήμουν ιδιαίτερα εξοικειωμένος με το συγκεκριμένο περιοδικό, είχα εντυπωσιαστεί με το πόσο διέφερε από το κλασσικό Μίκυ Μάους. Μου έκανε εντύπωση η πλούσια αρθρογραφία και η προσοχή που είχαν δώσει στο ΚΟΜΙΞ. Φυσικά, μετά από λίγο καιρό ο συμμαθητής μου, μου δάνεισε και τον τόμο του Βίου και Πολιτεία και τότε έγινα για τα καλά φαν του Ρόσα και του περιοδικού. 2) Η Ζωδιακή Πέτρα: Είναι η πρώτη "σειρά" της Disney που διάβασα και με συνεπήρε από την πρώτη στιγμή. Μιας και ήμουν αρκετά μικρούλης όταν κυκλοφόρησε η επανέκδοση στο Μίκυ Μάους, δεν είχα συνηθίσει να διαβάζω ιστορίες σε επεισοδιακή μορφή. Παίζει κιόλας να πέτυχα το τρίτο επεισόδιο της σειράς σε ένα από τα πρώτα 5 περιοδικά Disney που είχα αγοράσει μου είχαν αγοράσει ποτέ . Επιπλέον, μου φαινόταν τόσο εξωπραγματικό και ΟΥΑΟΥ! που οι χαρακτήρες της Λιμνούπολης αλληλοεπιδρούσαν με τους χαρακτήρες του Μίκυ Σίτυ! Ξαναδιάβασα πρόσφατα της ιστορία στο τομάκι από τα Μεγάλα Σήριαλ και επιβεβαίωσα το ότι είναι πράγματι μια από τις πέντε αγαπημένες μου ιστορίες! 3) Μίκυ Μυστήριο Β' Κύκλος : Ίσως είναι λίγο άδικο να επιλέγω μια ολόκληρη σειρά, αλλά πραγματικά δεν γίνεται να μην αναφέρω ολόκληρο τον Β' κύκλο του Μίκυ Μυστήριο. Είναι αδιαμφισβήτητα η αγαπημένη μου ιστορία με τον Μίκυ. Θεωρώ πως η σειρά αποτελεί από μόνη της ένα πραγματικό επίτευγμα για τα κόμικς της Disney και πως θα ήταν αδύνατον να δούμε σήμερα κάτι παρόμοιο, λόγω της ενήλικης και ωμής δομής της. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω απαραίτητα ένα τεύχος, θα επέλεγα το 7, Η Μελωδία του Τρόμου. Όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει το πρώτο τεύχος της το 2002 (έδινε δώρο και ένα μπλουζάκι!), είχα τρέξει σαν τρελός στο περίπτερο για να το αγοράσω, μιας και λάτρευα τον Α'κύκλο. Όταν, όμως, διάβασα το τεύχος, δεν μου άρεσε καθόλου! Ήμουν αρκετά μικρός και δεν είχα καταλάβει πολλά πράγματα. Περίμενα κάτι σαν τις αυτοτελείς ιστορίες της προηγούμενης σειράς, επομένως, δεν αγόρασα περισσότερα από 4 τεύχη. Πολλά χρόνια μετά, έχοντας εκτιμήσει πλήρως το τι προσπάθησε να κάνει αυτή η σειρά, γύριζα σαν μανιακός στα παλαιοβιβλιοπωλεία μέχρι που συμπλήρωσα την συλλογή. Το 7ο τεύχος ήταν εκείνο που δυσκολεύτηκα πολύ να βρω και το βρήκα τελευταίο. Και μάλιστα ήταν και το τεύχος που έκλεινε την "βασική" ιστορία. Φαντάζεστε πόσο καιρό περίμενα για να δω πως καταλήγει η βασική πλοκή;;; 4) Ο Μεγάλος Μασκαράς : Είναι η αγαπημένη μου ιστορία με τον Φάντομ Ντακ! Τόσο αυτή, όσο και το σίκουελ (Η επιστροφή του Μεγάλου Μασκαρά) είχαν ό,τι ακριβώς θα ήθελα να δω σε μια ιστορία με τον Φάντομ: Ένας ύπουλος κακός, μια ενδιαφέρουσα πλοκή και τον ήρωα μας να κερδίζει χάρη στο μυαλό του. 5) Το Δεύτερο πιο Πλούσιο Παπί του Κόσμου : Είναι η αγαπημένη μου ιστορία του Καρλ Μπαρκς, ακριβώς επειδή μεγαλουργεί στην απλότητα της. Η πλοκή αν και βασική, παραμένει ευφάνταστη και κυλάει νεράκι! Ο Σκρουτζ και ο Ντόναλντ είναι πιο απολαυστικοί από ποτέ, ενώ ό,τι συμβαίνει σε κάνει να σκας από τα γέλια χωρίς να σε κουράζει! ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ - Ο Μεγάλος Σπλας: Επίσης μια ιστορία που διάβαζα διάσπαρτη σε τεύχη του Μίκυ Μάους και δεν είχα καταλάβει την τύφλα μου. Όταν κυκλοφόρησε ολοκληρωμένη σαν μεγάλο σήριαλ την ξεκοκκάλισα μέσα σε ένα απόγευμα! - Τα Πολλά Πρόσωπα της Μάτζικα Ντε Σπελ: Η δεύτερη αγαπημένη μου ιστορία του Μπαρκς που έχει και την αγαπημένη μου κακιά της Λιμνούπολης! Την Μάτζικα! - Ο Θησαυρός των Δέκα Αβαταρ: Είναι για μένα μια από τις απόλυτες ιστορίες με κυνήγι θησαυρού! - Το Σπαθί του Σαμπόρ: Μια απίστευτη περιπέτεια που ακόμα δεν έχω μάθει πως τελειώνει!
  8. Είμαστε στην εποχή της High Republic. Χρόνια πριν τα γεγονότα των πρώτων (prequel) ταινιών. Οι Jedi κυριαρχούν σε όλους τους γνωστούς γαλαξίες και είναι συνώνυμο της δικαιοσύνης και της παντοδυναμίας. Ο λαμπερός και υπερσύγχρονος διαστημικός σταθμός Starlight Beacon είναι επιτέλους έτοιμος και εκπέμπει δέος με το μέγεθος του και την αποστολή του. Να αποτελέσει δηλαδή το εφαλτήριο των Jedi για τις αποστολές τους στις γνωστές και άγνωστες γωνίες του σύμπαντος. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών, η Padawan Keevee Trenis, περνάει τις τελευταίες της δοκιμασίες για να γίνει Jedi Knight. Θα το επιτύχει, αλλά αμέσως θα εμπλακεί σε μια θανατηφόρα και αγωνιώδη μάχη για να σώσει τον master της από τα πλοκάμια της Dark Side, αναγκάζεται να κάνει απρόσμενες συμμαχίες με το καρτέλ των Hutt για να αντιμετωπίσει την εξάπλωση των παρασιτικών ζωντανών φυτών Drengir, ενώ πίσω από τις σκιές, κάποιο μεγάλο κακό κινεί τα νήματα. Μια νέα εποχή ξεκινά...... ΟΚ, επιτέλους, κάτι πρωτότυπο. Κάτι που έχει καινούριους πρωταγωνιστές, κάτι που δεν ξέρουμε πως θα τελειώσει. Η High Republic είναι ένα ολόκληρο company-wide project από την Disney, με βιβλία (παιδικά και ενηλίκων), κόμικς (ενηλίκων από τη Marvel και παιδικά από την IDW), και σίγουρα, στη πορεία, animation/live-action σειρές και ταινίες. Το project τρέχει ένα χρόνο τώρα και τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά. Την συγκεκριμένη σειρά την γράφει ο Cavan Scott, άγγλος με προυπηρεσία σε Doctor Who και Star Wars Adventures (τα παιδικά της IDW που αναφέρω παραπάνω), ο οποίος είναι επίσης και o συγγραφέας του novel The Rising Storm. To συγκεκριμένο κόμικ το γράφει αρκετά καλά, χωρίς βέβαια να αποφεύγει τα αναμενόμενα tropes της εποχής (κορίτσι πρωταγωνιστρια) και του σύμπαντος (η πρωταγωνίστρια δεν αισθάνεται έτοιμη, αναγκάζεται να "σώσει" τον δάσκαλο της), αλλά ο Scott τα ενσωματώνει όλα αρκετά πειστικά και τόσο ο ρυθμός, όσοι και οι διάλογοι είναι γρήγοροι και φυσικοί. Προφανώς και δεν περιμένω να βγει κάτι αριστουργηματικό από εδώ, αλλά η όλη ιστορία έχει την σωστή δόση επικου-Star Wars feeling, και το γεγονός, όπως προείπα, ότι δεν γνωρίζεις την κατάληξη, είναι ένα πολύ μεγάλο plus για εμένα. Στο σχέδιο, τα περισσότερα από τα 10 πρώτα τεύχη που διάβασα, τα σχεδίασε ο Ario Anindito, Ινδονήσιος στην καταγωγή και με λίγες δουλείες στην Marvel μέχρι τώρα. Καλή και λεπτομερής δουλειά συνολικά, χωρίς να εντυπωσιάζει αλλά πάντως να καταφέρνει καλά να ισορροπεί ανάμεσα στο teen και στο adult, που φαίνεται να είναι το target group στο απευθύνεται η Marvel με τα κόμικς της στον κόσμο του George Lucas. Αρκετά "φωτεινοί" και πολλές φορές "εκτυφλωτικοί" οι χρωματισμοί, ακριβώς για να τραβήξουν το ενδιαφέρον νεαρότερων ηλικιών. Όχι πως εμένα με χάλασαν, αλλά σίγουρα δεν είναι και το καλύτερο μου. Πάντως δεν με απέτρεψαν να το ευχαριστηθώ, λιγότερο πάντως από τα δύο τεύχη στα οποία έκανε σχέδιο ο Georges Geanty, o oποίος παρ' ότι έχει πολύ μεγαλύτερη εμπειρία, κατάφερε να με ξενίσει με τις πιο χοντροκομμένες φιγούρες του και τα generic πρόσωπα του. 10 τεύχη λοιπόν έχω διαβάσει, από τα 15 συνολικά που θα βγούν σε αυτό το ongoing series, τα οποία κυκλοφορούν και σε 2 trade paperbacks. Αρκετά καλό για το fanboy μέσα μου, οριακά και για κάποιον που πιθανόν να θέλει να διαβάσει κάτι διαφορετικό από τις ταινίες και τους γνωστούς πρωταγωνιστές. 6,5 στα 10 και πάμε!!!!
  9. Χθες ήταν παραμονή και ασχολήθηκα με το Christmas on Bear Mountain, αλλά σήμερα είναι στ'αλήθεια Χριστούγεννα, οπότε θα σας μιλήσω για την καλύτερη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Carl Barks, με τίτλο A Christmas for Shacktown. Η ιστορία αυτή πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό Four Color #367 τον Ιανουάριο του 1952 και είναι μία από τις λίγες φορές που βλέπουμε τον (σε γενικές γραμμές συντηρητικό) Barks να παίρνει θέση (κατά μία έννοια) σχετικά με κάποιο κοινωνικό πρόβλημα. Η ιστορία μας ξεκινάει με τα ανιψάκια να περνάνε μέσα από την παραγκούπολη (Shacktown) της Λιμνούπολης και βλέποντας την άθλια κατάσταση στην οποία ζουν τα παιδάκια εκεί αρχίζουν να νιώθουν ενοχές γνωρίζοντας ότι θα περάσουν πολύ καλύτερα Χριστούγεννα από αυτά (παρόλο που, μεταξύ μας, η οικογένεια Ντακ δεν είναι και τίποτα μεγαλοαστοί). Ο Barks σχεδιάζει τα παιδιά της παραγκούπολης ρακένδυτα και με κουρασμένα χαρακτηριστικά στα πρόσωπά τους, τα οποία μοιάζουν πιο πολύ με ενηλίκων και τονίζει με αυτό τον τρόπο τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες ζουν. Καθώς οι Huey, Louie και Dewey συνεχίζουν τη διαδρομή για το σπίτι πέφτουν πάνω στην Daisy, η οποία τους ρωτάει γιατί είναι τόσο θλιμμένοι. Όταν της εξηγούν τι συμβαίνει αποφασίζει να κάνει έναν έρανο με τη λέσχη κυριών όπου είναι μέλος, για να συγκεντρωθούν χρήματα για τα Χριστούγεννα των παιδιών της Shacktown, ενώ τα ανιψάκια έχουν τη φαεινή ιδέα να βάλουν και τους Μικρούς Εξερευνητές στο κόλπο. Την ίδια στιγμή, ο Donald είναι προβληματισμένος σχετικά με τις δικές του αφραγκίες και τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν, όμως τα ανιψάκια και η Daisy του εξηγούν το σχέδιο και τον πείθουν να απευθυνθεί στον θείο Scrooge για τα 50 δολάρια που τους λείπουν. Συγκεκριμένα χρειάζονται τα 25 δολάρια για γαλοπούλες και τα άλλα 25 για ένα τρενάκι που έχουν υποσχεθεί στα παιδιά. Φυσικά ο Donald γνωρίζει πως ο θείος του δε θα ψηθεί πολύ για τη συγκεκριμένη δωρεά, ειδικά για το «άχρηστο» τρενάκι και έτσι γίνεται τελικά, αφού (πριν τον πετάξει έξω) του λέει ότι θα του δώσει μόνο τα 25 δολάρια για τις γαλοπούλες και μόνο όταν θα έχει συγκεντρώσει αυτός τα άλλα 25 για το τρενάκι. Σε ένα κρεσέντο αλτρουισμού λοιπόν, τα ανιψάκια ζητούν απ'τον θείο τους να δώσει τα 5 δολάρια που είχε στην άκρη για τα δώρα τους και τα ίδια δίνουν άλλα 5 που είχαν μαζέψει για το δώρο του θείου τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, μαζεύουν άλλα 5 δολάρια φτυαρίζοντας χιόνι με τους Μικρούς Εξερευνητές και η Daisy άλλα 5 πουλώντας κάτι πλεκτά. Οπότε μένουν 5 δολάρια, τα οποία πρέπει να βρει ο Donald μόνος του. Θα συνειδητοποιήσει σύντομα ότι είναι πολύ δύσκολο να τα βρει ζητώντας χρήματα από περαστικούς για τον έρανο. Επίσης, οι προσπάθειές του να ξεγελάσει τον Scrooge πέφτουν στο κενό. Καταλήγει έτσι να σιχτιρίζει την γκαντεμιά του σε ένα παγκάκι στο πάρκο, όπου ένας περαστικός τού αφήνει ένα δολάριο νομίζοντας πως είναι ζητιάνος, οπότε και αποφασίζει να κάτσει λίγο ακόμα εκεί μπας και τον λυπηθεί και κανένας άλλος. Τον βλέπει όμως ο Scrooge και ενώ τον επιπλήττει, συνειδητοποιεί ότι ο Donald έβγαλε ένα ολόκληρο δολάριο σε πέντε λεπτά ζητιανιάς, οπότε τον διώχνει και παίρνει ο ίδιος τη θέση του στο παγκάκι (πραγματικά, σου 'ρχεται να μπεις μέσα στο καρέ και να τον σαπίσεις στο ξύλο όταν το κάνει αυτό). Για καλή του τύχη όμως, πετυχαίνει στο δρόμο τον τυχεράκια ξάδερφό του Γκαστόνε και του ζητάει να τον βοηθήσει με την τύχη του να βρει τα 4 δολάρια που του λείπουν πλέον, όπως και γίνεται τελικά (και ο Γκαστόνε για μια φορά στα χρονικά δεν είναι εκνευριστικός). Έχοντας πλέον και τα 5 δολάρια, ο Donald επιστρέφει στην υπόλοιπη οικογένεια, αφού πρώτα περάσει από το παγκάκι που ζητιανεύει ο Scrooge για να τον κοροϊδέψει αφήνοντάς του μια δεκάρα. Αυτή η δεκάρα, όμως, θα είναι μοιραία η τιμωρία για την φιλαργυρία του, αφού όταν ο Scrooge την τοποθετήσει στον σωρό με τα χρήματά του, το συνολικό βάρος θα ανοίξει μια τρύπα που θα καταβροχθίσει ολόκληρη την περιουσία του. Η μεγαλύτερη ειρωνεία τελικά είναι ότι τα χρήματα θα σωθούν χάρη σε ένα τρενάκι (αυτό που ο Scrooge θεωρούσε άχρηστο), αφού η χρήση του θα αποδειχθεί ο μοναδικός τρόπος να τα συλλέξουν λίγα λίγα από ένα μικρό άνοιγμα σε μια σπηλιά που συνδέεται με το μέρος όπου τα χρήματα βυθίστηκαν. Ο Scrooge κατενθουσιασμένος υπόσχεται στα ανίψια του να τους δώσει όλα τα χρήματα που θα μεταφέρει το τρενάκι στην πρώτη του διαδρομή, τα οποία τελικά είναι κάτι χιλιάρικα, οπότε τα παιδιά της παραγκούπολης κάνουν πλουσιοπάροχα Χριστούγεννα, ενώ ο Scrooge κάθεται και περιμένει το τρενάκι να μεταφέρει όλα τα χρήματα (θα χρειαστεί 272 χρόνια, 11 μήνες, 3 βδομάδες και 4 μέρες σύμφωνα με τους υπολογισμούς του). Εκπληκτική ιστορία με πολύ χιούμορ, αλλά και συγκίνηση (και σόρρυ που σας τη διηγήθηκα σχεδόν ολόκληρη) από έναν πολύ ανθρώπινο Barks.
  10. Κατ'αρχάς, καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές γενικά σε όλους! Όπως θα καταλάβατε, είπα να κάνω ένα επίκαιρο αφιέρωμα και συγκεκριμένα σε μια κομβική ιστορία του σύμπαντος του Carl Barks, το Christmas on Bear Mountain. Η ιστορία αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Four Color Comics #178 τον Δεκέμβριο του 1947 και, όπως οι περισσότεροι ήδη θα γνωρίζουν, εδώ κάνει την πρώτη εμφάνισή του ο Scrooge McDuck, ο θρυλικός τσιφούτης θείος του Donald. Βέβαια, στη συγκεκριμένη ιστορία δεν έχει σχεδόν κανένα από τα χαρακτηριστικά με τα οποία τον έχουμε συνηθίσει. Μιλάω φυσικά και για τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά και για τον χαρακτήρα του, ο οποίος πιο πολύ θυμίζει τον Ebenezer Scrooge από τη γνωστή ιστορία του Dickens. Φυσικά δε βλέπουμε ούτε θησαυροφυλάκιο ούτε τίποτα, αφού ο Scrooge εδώ μένει σε ένα μέγαρο. Άλλωστε, ο Barks αρχικά δεν είχε σκοπό να τον χρησιμοποιήσει σε άλλη ιστορία, απλώς έκανε αυτό που έκανε πάντα στη διαδικασία του σεναρίου του: χρειαζόταν έναν χαρακτήρα (συγκεκριμένα έναν πλούσιο θείο) για να προχωρήσει η πλοκή της ιστορίας που είχε στο μυαλό του. Ποια είναι αυτή η πλοκή τώρα; Η ιστορία μας αρχίζει με τον Donald και τα ανιψάκια να κλαίγονται επειδή δεν έχουν αρκετά χρήματα να κάνουν Χριστούγεννα σαν...άνθρωποι (sic). Σύντομα όμως λαμβάνουν μία πρόσκληση από τον πλούσιο (και στριμμένο) θείο τους, για να περάσουν τα Χριστούγεννα στο εξοχικό του, στο Bear Mountain, κάτι που φυσικά τους ενθουσιάζει. Δυστυχώς για αυτούς όμως, ο Scrooge έχει κρυφή ατζέντα. Σκοπός του είναι να μεταμφιεστεί σε αρκούδα και να δοκιμάσει το θάρρος του ανιψιού του, επειδή όπως λέει σε ένα καρέ «μισώ τους πάντες, αλλά ίσως μπορέσω να συμπαθήσω έναν γενναίο, αν υπάρχει κάτι τέτοιο» (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, εκεί που έχω καταχωνιάσει τους τόμους του Barks είναι λίγο δύσκολο να τους ξετρυπώσω και να βρω την ορίτζιναλ ελληνική λεζάντα). Όπως είναι αναμενόμενο, για όποιον έχει δει τουλάχιστον ένα καρτούν στη ζωή του, η ιστορία αυτή περιλαμβάνει μπλέξιμο και με πραγματικές αρκούδες, αλλά δε θα σας πω όλο το story. Θεωρώ ότι είναι μια ιστορία που πρέπει να διαβαστεί από όλους τους comic fans, ακόμη κι αν είναι μόνο για ιστορικούς λόγους. Μιλάμε για την πρώτη εμφάνιση ενός χαρακτήρα, ο οποίος όχι μόνο δεν έμεινε σε μία ιστορία, αλλά για πολλούς κατάφερε να ξεπεράσει σε δημοτικότητα ακόμη και τον ίδιο του τον ανιψιό και φυσικά πρωταγωνίστησε σε κάποιες από τις καλύτερες και πιο δημοφιλείς κομικσο-ιστορίες έβερ (θα μπορούσε κανείς να πει ότι ακόμα πρωταγωνιστεί σε καλές ιστορίες, αλλά όντας οπαδός του Μπαρκσισμού-Ντονροσισμού δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με ρεβιζιονιστές Ιταλούς). Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι η Fantagraphics ξεκίνησε να εκδίδει την The Complete Carl Barks Disney Library ξεκινώντας από τον τόμο 5 και αυτή την ιστορία και όχι από τα πρώτα έργα του Παπιανθρώπου.
  11. Μετά τις άκρως επιτυχημένες της συλλογές που αφορούσαν την δουλειά των Κάρλ Μπάρκς και Ντον Ρόσα, η Fantagraphics επέλεξε να διευρύνει τους εκδοτικούς και ντισνεϋκούς της ορίζοντες λανσάροντας το 2018 μια καινούργια σειρά κόμικ με τον τίτλο Disney Masters. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες συλλογές της, εδώ η εκδοτική δεν επικεντρώνεται μονάχα σε έναν δημιουργό Ντίσνεϋ αλλά σε πολλούς, προσδίδοντας έτσι στη σειρά ένα ανθολογικό ύφος. Όπως είναι φυσικό, η πλειονότητα των μέχρι τώρα 19 τόμων της αφορά την δουλειά των Ευρωπαίων και ειδικότερα των Ιταλών δημιουργών. Οι τόμοι είναι πολυτελείς με εξαιρετικό επιπλέον περιεχόμενο, ενώ κάποιοι από αυτούς κυκλοφορούν και σε σετ των 2 τόμων. Οι μέχρι τώρα τόμοι που έχουν εκδοθεί είναι οι παρακάτω: 1. Romano Scarpa - The Delta Dimension 2. Luciano Bottaro - Uncle Scrooge's Money Rocket 3. Paul Murry - The Case of the Vanishing Bandit 4. Daan Jippes & Freddy Milton - The Great Survival Test 5. Romano Scarpa - The Phantom Blot's Double Mystery 6. Giovan Battista Carpi - King of the Golden River 7. Paul Murry - The Pirates of Tabasco Bay 8. Romano Scarpa - Duck Avenger Strikes Again 9. Massimo De Vita - The Ice Sword Saga Book 1 10. Bas Heymans & Mau Heymans - Scandal on the Epoch Express 11. Massimo De Vita - The Ice Sword Saga Book 2 12. Giorgio Cavazzano - The Forgetful Hero 13. Paul Murry - The Sunken City 14. Al Hubbard - Follow the Fearless Leader 15. Paul Murry - New Adventures of the Phantom Blot 16. Luciano Bottaro -Jumpin' Jupiter 17. Romano Scarpa - The Man from Altacraz 18. William Van Horn - Pie in the Sky 19. Casty - Trapped in the Shadow Dimension
  12. Θα ήταν ποτέ δυνατόν να κάνει σήριαλ η Λιμνούπολη και το Μίκυ Σίτι να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια; Όχι βέβαια. Καιρός λοιπόν, να μιλήσουμε για το Μεγάλο Σήριαλ Φθόνος & Απληστία. Πρόκειται φυσικά για μια ακόμη δουλειά της Silvia Ziche που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο Topolino το 1997 και ακολούθως στο δικό μας Μίκυ Μάους έναν χρόνο αργότερα. Ο ιταλικός τίτλος είναι Topokolossal. Όπως καταλαβαίνετε, σε αυτό το σήριαλ πρωταγωνιστούν οι ήρωες του σύμπαντος του Μίκυ Σίτι (όπως αντίστοιχα πρωταγωνιστούσαν οι Λιμνουπολαίοι στο Παπιομυστήριο). Πώς όμως βρέθηκαν οι φίλοι μας σε μια τέτοια τηλεοπτική εκπομπή; Όλα ξεκίνησαν όταν ο βαθύπλουτος και φιλάνθρωπος Ντον Ντόλλαρ αποφάσισε στα γεράματά του να αφήσει παρακαταθήκη ένα τηλεοπτικό σήριαλ με απαραίτητη προϋπόθεση το καστ του σήριαλ αυτού να αποτελείται από τον Μίκυ και την παρέα του. Είναι όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα ή μήπως κάτι πιο σκοτεινό κρύβεται από πίσω; Αυτό θα το μάθετε μόνο αν το διαβάσετε. Τώρα, όσον αφορά την «πλοκή» του Φθόνος & Απληστία μιλάμε για ένα sci-fi epic με budget ένα σκασμό λεφτά (αλλά και τον Ήτα Βήτα να εμφανίζει/δωρίζει διάφορα σκηνικά από την...τσέπη του). Κεντρικός ήρωας ο Μίκυ Ράνερ (Mickey Skyrunner στην ιταλική έκδοση, σαφές mash-up των Luke Skywalker και Blade Runner), ο οποίος προσπαθεί (;) να προστατεύσει τη Γη από τον κακό Πητ Γκαλάκτους (Μαύρος Πητ με εμφάνιση που θυμίζει Darth Vader) και τα τσιράκια του, οι οποίοι σε κάποια φάση απαγάγουν τη Στέλλα, φωνή της παγκόσμιας συνείδησης (Μίνι Μάους στον συγκεκριμένο ρόλο). Προφανώς όλα όσα είπα παραπάνω είναι μία πολύ απλή σκιαγράφηση της ιστορίας, μιας και στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκα. Κάτι που γουστάρω τρελά σ'αυτή την ιστορία είναι το «τσαλάκωμα» του Μίκυ, το οποίο βγάζει και πολύ γέλιο. Η Silvia Ziche χρησιμοποιεί και σε αυτή την περίπτωση το γνωστό χιούμορ της (το οποίο περιέχει άφθονες "meta" πινελιές), παρωδώντας τις παραγωγές επιστημονικής φαντασίας, αλλά πάει και ένα βήμα ακόμα παραπέρα τη σχέση τηλεθεατών και έργου και συνθέτει ένα ακόμα αριστούργημα (αν και όχι τόσο καλό όσο το Παπιομυστήριο, κατά την ταπεινή μου άποψη).
  13. Σήμερα θα σας παρουσιάσω μία από τις πιο αγαπημένες μου κλασικές ιστορίες του Μίκυ της golden age περιόδου των κόμικ.Ακόμα μια δημιουργία του μεγάλου ποντικάνθρωπου Floyd Gottfredson που μας έδωσε τις πιο αξιομνημόνευτες ιστορίες με τον Μίκυ και την παρέα του. Όλα αρχίζουν με την επιστροφή του Μίκυ στα πάτρια εδάφη και την επίσκεψη του στη Μίνυ.Χρησιμοποιώντας ένα λογοπαίγνιο που περιέχει τη λέξη φάντασμα η Μίνυ πανικοβάλλεται...Όταν ο Μίκυ συναντάει τη Κλάραμπελ,και της λέει ότι η Μίνυ τρόμαξε με τη λέξη φάντασμα,η Κλάραμπελ τρομάζει ακόμα περισσότερο...Το ίδιο θα συμβεί και με τον Ντόναλντ(σε μία από τις πρώιμες κομικσικές εμφανίσεις του)αλλά και με όλους τους κατοίκους της πόλης(ακόμα και με την αστυνομία)στο άκουσμα της λέξεως.Ο μόνος που δεν φοβάται τα φαντάσματα είναι ο Γκούφυ... Και αυτό γιατί έχει συναντήσει ένα και έχουν γίνει και γνωστοί!!Ο Μίκυ δεν πιστεύει στα φαντάσματα και του λέει να τον πάει στο μέρος όπου έχει δει το δικό του.. Ο Γκούφυ τον οδηγεί στην έπαυλη του συνταγματάρχη Bassett.O Μίκυ όντως εκεί θα συναντήσει ένα φάντασμα και πείθεται και ο ίδιος για την ύπαρξή του....Αποφασίζει με την επιστροφή του ότι ο καλύτερος τρόπος να ερευνήσει την υπόθεση,είναι μαζί με τους φίλους του να ανοίξει ένα γραφείο ντετέκτιβ,να προσληφθούν από τον Συνταγματάρχη και να προσπαθήσουν να λύσουν το μυστήριο... Ο Συνταγματάρχης καταφτάνει στο γραφείο και τους πληροφορεί ότι τα φαντάσματα στη έπαυλή του είναι Επτά τον αριθμό!!Αρχικά ήταν ένα,νόμιζε ότι ήταν προγονός του,αλλά κουβάλησε και τα υπόλοιπα που καταχράστηκαν τη φιλοξενία του.Η γυναίκα του και οι υπηρέτες τον άφησαν και η κατάσταση είναι απελπιστική..Αν τον βοηθήσουν θα τους ανταμείψει με 5000 δολάρια...ο Μίκυ όμως πιστεύει ότι κάτι άλλο κρύβεται πίσω από όλη αυτή την ιστορία και μαζί με τους φίλους του σπεύδουν στη βίλα του Bassett για να λύσουν το μυστήριο του "στοιχειώματος των επτά".... Όπως τόνισα στην εισαγωγή μου η ιστορία αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου από την πρώιμη περίοδο του Gottfredson.Μία ιστορία που συνδυάζει την καθαρόαιμη περιπέτεια με το αστυνομικό μυστήριο.Ο Gottfredson μαζί με τον Ted Osborne αρχίζουν και θέτουν τις βάσεις για τον κατοπινό Mickey Mouse,που όλοι σήμερα γνωρίζουμε και αγαπάμε.Το πειραχτήρι ποντικάκι των πρώτων χρόνων μετατρέπεται στον σπιρτόζο και πανέξυπνο ντετέκτιβ που γνωρίσαμε στις μετέπειτα ιστορίες του τόσο από Αμερικάνους δημιουργούς επίγονους του Gottfredson(όπως ο Paul Murray)όσο και από Ιταλούς(Romano Scarpa)και η περιπέτεια αυτή πραγματικά μοιάζει να έχει βγει μέσα από τις σελίδες διηγήματος του Sir Arthur Conan Doyla με τον διάσημο χαρακτήρα του τον Sherlock Holmes. O Mickey με υπομονή και μεθοδικότητα θα προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο,έχοντας πίστη στον εαυτό του,ακόμα και όταν η πραγματικότητα φαίνεται να τον διαψεύδει,ότι κάτι άλλο κρύβεται πίσω από την εμφάνιση των επισκεπτών από το υπερπέραν.Σε αυτή την ιστορία ο Μickey είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής που παίρνει ολόκληρη την υπόθεση στις πλάτες του,βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του,ανακαλύπτει στοιχεία,κρυφά ανοίγματα και μυστικές στοές,πηδάει έξω από παράθυρα,πέφτει μέσα στα έγκατα της γης και γενικά όλα όσα θα έκανε ένας πρωταγωνιστής της πιο ξέφρενης αστυνομικής περιπέτειας ή ένας ατρόμητος τιμωρός του εγκλήματος,μονάχα που εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ποντίκι χωρίς υπερδυνάμεις, με ένα κόκκινο παντελονάκι και με όπλο ένα μυαλό ξυράφι που το λέει η καρδιά του. Ο Γκούφυ και ο Ντόναλντ παίζουν καθαρά συνοδευτικό ρόλο στην ιστορία και δεν αποτελούν πρόσωπα κλειδιά στην υπόθεση.Άλλωστε σαν χαρακτήρες βρίσκονται ακόμα σε πειραματικό στάδιο(ο Goofy μόλις είχε εξελιχθεί από Dippy Dawg στη μορφή που τον ξέρουμε σήμερα).Ο Mickey κυριολεκτικά και χωρίς να αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης,κλέβει όλη τη παράσταση σε μία ιστορία που για εμένα προσωπικά,αποτελεί μία από εκείνες που βοήθησαν στο να αλλάξει όλο το status quo του χαρακτήρα. Πανέξυπνο σενάριο,με αγωνία,μυστήριο,αστεία gag εκεί όπου χρειάζονται(για να μειώνεται και λίγο η ένταση κάποιες στιγμές)και ξέφρενη περιπέτεια που κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση οι Gottfredson&Osborne μας παραδίδουν ακόμα ένα διαμάντι της χρυσής εποχής,και γενικότερα στην ιστορία του Mickey,που ακόμα και σήμερα 80 χρόνια σχεδόν μετά την πρώτη του δημοσίευση του παραμένει πιο ζωντανό από ποτέ. Η ιστορία δημοσιεύτηκε από τις 10 Αυγούστου μέχρι και τις 28 Νοεμβρίου 1936 στον ημερήσιο τύπο,ενώ 50 χρόνια μετά, κυκλοφόρησε και σε μορφή κόμικ περιοδικού στα Mickey Mouse της Gladstone στα τεύχη #219-221(Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1986)με χρωματισμό από την πρόσφατα αποθανούσα Marie Severin!Στην Ελλάδα φυσικά η ιστορία παραμένει αδημοσίευτη,γιατί ο Gottfredson αγνοήθηκε επιδεικτικά από τους προηγούμενους(Ακτίνα)αλλά και τους σημερινούς(Καθημερινή)εκδότες που προτιμάνε να επαναδημοσιεύουν Rosa στο ΚΟΜΙΞ παρά τις κλασικές και αθάνατες δουλειές του Floyd Gottfredson.Βέβαια είναι η αλήθεια ότι το ελληνικό κοινό δείχνει και αυτό την προτίμηση του στις ιστορίες των Duck με αποτέλεσμα ειδικά το ΚΟΜΙΞ πάντα να αποτελούσε την περιοδική έκδοση για τα παπιά ως επί το πλείστον.Αλλά έτσι κάπως το επέβαλλαν και οι εκδότες του...Ευτυχώς που υπάρχουν και οι τόμοι της Fantagraphics(εμείς δυστυχώς προλάβαμε έναν τόμο όλο και όλο,και δεν βλέπω να συνεχίζει κάποιος την έκδοση των υπολοίπων στη χώρα μας και μακάρι να βγω ψεύτης) για να τις απολαύσουν όλοι οι αναγνώστες όπως πρέπει και να ανακαλύψουν το μεγαλείο ενός τεράστιου δημιουργού. Τέλος να πούμε ότι η ιστορία αυτή αποτέλεσε έμπνευση για την μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων "Lonesome Ghosts" (με πρωταγωνιστές την ίδια τριάδα)που προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 24 Δεκεμβρίου του 1937.
  14. The Phantom of Notre Duck Βρισκόμαστε στα 1965.Σχεδόν 2 χρόνια πριν ο Carl Barks βγει στη σύνταξη,και όμως ο μεγάλος παπιάνθρωπος δείχνει να βρίσκεται ακόμα σε μεγάλη φόρμα! Αυτή τη φορά δεν στέλνει τους Duck σε κάποιο ταξίδι σε ένα μέρος στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα,αλλά εμπνευσμένος από 2 έργα της κλασικής λογοτεχνίας δημιουργεί μία από τις πιο αξιομνημόνευτες ιστορίες του.Το Φάντασμα της Μητρόπολης, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος #60 του αμερικάνικου Uncle Scrooge τον Νοέμβριο του 1965,και αποτελεί μία ίσως από τις πιο αγαπημένες μου από τον θείο Carl. Ο Θείος Σκρούτζ έχει αποκτήσει ένα νέο σύστημα που ενεργοποιεί την κλειδαριά στο θησαυροφυλάκιο του.Ανοίγει και κλείνει με το παίξιμο ενός συγκεκριμένου σκοπού που παίζει με το φλάουτο του.(Στην original έκδοση πρόκειται για το My bonnie lies over the ocean, ένα κομμάτι που είχε ηχογραφήσει ο Βρετανός τραγουδιστής/συνθέτης Tony Sheridan μαζί με τους σχετικά "άγνωστους" τότε Beatles το 1962 που στα credits αποκαλούνται ως Beat brothers)Έτσι κανένας δεν μπορεί να μπει σε αυτό χωρίς τη φλογέρα και φυσικά χωρίς να παίξει τον συγκεκριμένο σκοπό.Ο Σκρούτζ αποφασίζει επίσης να διασφαλίσει τη φλογέρα του στη πηγή των ευχών που υπάρχει στη Μητρόπολη της Λιμνούπολης.Κάποιοι βέβαια πιστεύουν ότι υπάρχει και ένα φάντασμα στη Μητρόπολη,αλλά αυτό φυσικά δεν θα εμποδίσει τον θείο Σκρούτζ από το να προστατέψει το πολύτιμο αγαθό του. Το τεύχος # 60 του Uncle Scrooge το Νοέμβριο του 1965 Όταν όμως ρίχνει(δεμένο με σπάγκο)το φλάουτο του μέσα στη πηγή κάποιος το κλέβει βάζοντας στη θέση του ένα ψαράκι...Φυσικά ο τελευταίος απόγονος των ΜακΝτάκ δεν θα αφήσει να περάσει έτσι κάτι τέτοιο... Ακολουθώντας το σκοπό της μελωδίας από το φλάουτο,που κοροϊδευτικά ίσως παίζει το..φάντασμα(κάποιος μυστηριώδης ξένος ντυμένος στα μαύρα)αρχίζει το κυνηγητό μέσα σε υπόγειες στοές,σε κατακόμβες,ακόμα και στη κορυφή της σκεπής της Μητρόπολης...Το μυστηριώδες φάντασμα όμως είναι πάντα ένα βήμα μπροστά και παγιδεύει όλα τα μέλη της οικογένειας των Ντάκ,με τον έναν ή τον άλλο τρόπο...Ποιος όμως είναι το φάντασμα της Μητρόπολης;;Θα καταφέρουν ο Σκρούτζ και τα ανίψια του να τον πιάσουν πριν εκείνος καταφέρει να φτάσει στο θησαυροφυλάκιο;;;Ή υπάρχει κάτι άλλο πίσω από όλη αυτή την ιστορία;; Αποτίοντας φόρο τιμής τόσο στη Παναγιά των Παρισίων του 1831 γραμμένη από τον Βίκτωρα Ουγκό(Victor Hugo) όσο και στο κλασικό το Φάντασμα της όπερας του Γκαστόν Λερού(Gaston Leroux) γραμμένο το 1909 ο Carl Barks δημιουργεί μία σκοτεινή περιπέτεια,όπου η δράση εναλλάσσεται γρήγορα με τα έξυπνα gag και το χιούμορ.Ενώ οι ξέφρενοι ρυθμοί και το συνεχόμενο κυνηγητό δεν θα αφήσουν τον αναγνώστη να χαλαρώσει ούτε στιγμή.H πιο μεγάλη έκπληξη έρχεται όμως στο τέλος της ιστορίας,δείχνοντας το μεγάλο ταλέντο του δημιουργού,που μπορούσε να διηγηθεί την ιστορία του με τον τρόπο και τους όρους που ήθελε πάντα εκείνος. Σχεδιαστικά ο μεγάλος μας παραμυθάς είναι στη πιο ώριμη εποχή του,το σκίτσο του(ειδικά στη συγκεκριμένη ιστορία)είναι γεμάτο δυναμισμό,με τρομερή πλαστικότητα κινήσεων και έντονη εκφραστικότητα προσώπων που αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο τα συναισθήματα και την αγωνία των ηρώων μας. Λεπτομερέστατος σχεδιασμός της Μητρόπολις και των γοτθικών αψίδων της(για το design των οποίων ο Barks βασίστηκε τόσο στις εικόνες που βρήκε στο National Geographicόσο και στα σχέδια του Norman Wilkinson)κλειστοφοβική ατμόσφαιρα με νουάρ και γκόθικ πινελιές,και με μία essance μυστηρίου να πλανιέται στην ατμόσφαιρα,ο Βarks μας χαρίζει μία από τις πιο συναρπαστικές περιπέτειες των παπιών,χωρίς καν να ταξιδέψουν στα πέρατα της Γης,για την αναζήτηση κάποιου θησαυρού. Η πρώτη έκδοση στα ελληνικά(1976)και η τρίτη(1990)από Τερζόπουλο Η ιστορία δημοσιεύτηκε στην Ελλάδα πολλές φορές αρχίζοντας με τις εκδόσεις Τερζόπουλου,πρώτα στις σελίδες του μεγάλου Μίκυ # 104 τον Απρίλιο του 1976,στη συνέχεια στο σούπερ Μίκυ # 14 τον Ιανουάριο του 1988 για να δημοσιευτεί άλλες δύο ακόμα φορές.Στο θρυλικό ΚΟΜΙΞ (Α'περιόδου) #30 τον Δεκέμβριο του 1990 και τέλος στον 30ο τόμο της μεγάλης βιβλιοθήκης του Carl Barks(ή βιβλιοθήκη Disney) 1965 των Καθημερινών εκδόσεων.
  15. Το 1998, με αφορμή την συμπλήρωση των 50 χρόνων της συμφωνίας που υπογράφτηκε το 1948 μεταξύ του Walt Disney και του Dan Folke, για την κυκλοφορία των Disney comics στην Δανία, κυκλοφορεί ένα επετειακό σκληρόδετο άλμπουμ, 48 σελίδων, διαστάσεων 16.5 x 24.0, με τίτλο: "It all started with a mouse - Disney & Egmont 50 years". Το άλμπουμ περιλαμβάνει μια 25σέλιδη ιστορία για το πως επιτεύχθηκε η συμφωνία μεταξύ των δυο εταιρειών, της Disney και της Egmont... Πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις εκδόσεις της Egmont, το επικείμενο συμβόλαιο, καθώς και ένα CD και τους στίχους ενός τραγουδιού, για τον Ντόναλντ!!! "Much more than just Donald Duck" Τα άλμπουμ ήταν αριθμημένα και αν κρίνω από το νούμερο που έχει το αντίτυπο μου, μάλλον πρέπει να κυκλοφορήσαν πολλά. Σχετικα link: inducks.org - dba.dk
  16. Στις 20 Ιουνίου 2014, σχεδόν 10 μήνες μετά την τελευταία κυκλοφορία του περιοδικού Μίκυ Μάους των εκδόσεων Τερζόπουλου, το εβδομαδιαίο περιοδικό επανακυκλοφορεί με νέα αρίθμηση υπό την σκέπη των εκδόσεων της Καθημερινής. Πρόκειται για ένα έγχρωμο περιοδικό των 132 σελίδων με ιστορίες κόμικς των ηρώων του Walt Disney. Το περιοδικό, όπως και ο προκάτοχός του, συνεχίζει να δημοσιεύει κατά κύριο λόγο σχετικά καινούριες ιταλικές ιστορίες. Μία διαφορά μέχρι σήμερα, είναι η μη επαναχρησιμοποίηση ιστοριών που έχουν ήδη εκδοθεί στην Ελλάδα παλαιότερα. Το περιοδικό συνεχίζει να εκδίδεται κάθε Παρασκευή εδώ και 5.5 περίπου χρόνια με σταθερή τιμή στα 1,90€. Μερικές κύριες ιστορίες συνοδεύονται από σχετικά άρθρα και το περιοδικό το συμπληρώνουν μονοσέλιδες ιστορίες και διαφημίσεις. Λόγω της πρακτικής του περιοδικού να βάζει αρκετές ιστορίες στις σελίδες του, αρκετές φορές πολυσέλιδες ιστορίες δημοσιεύονται σε συνέχειες. Στις 22 Νοεμβρίου κυκλοφόρησε το τεύχος 284 και η συνέχεια έπεται. Κύριοι χαρακτήρες που εμφανίζονται στις ιστορίες αυτές είναι οι: Μίκυ Μάους, Γκούφυ, Ντόναλντ, τα ανιψάκια του, ο Σκρουτζ Μακ Ντακ και πολλοί άλλοι. Στις σελίδες του περιοδικού έχουν δημοσιευτεί ιστορίες από εκατοντάδες δημιουργούς. Μερικοί που ξεχωρίζουν από αυτούς είναι οι: Casty, Rodolfo Cimino, Massimo De Vita, Giorgio Cavazzano, Luciano Bottaro, Lorenzo Pastrovicchio, Francesco Artibani, Enrico Faccini, Marco Gervasio, Paolo Mottura και άλλοι που αδικώ με την μη αναφορά μου.
×
×
  • Create New...