Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Delcourt'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Πρωτότυπος τίτλος : Un Océan d’amour (Delcourt, 2014) Μια μέρα σε ένα χωριό της Βρετάνης, ένας ηλικιωμένος ψαράς ξυπνάει μέσα στα άγρια χαράματα, τρώει το πρωινό, που του ετοιμάζει η γυναίκα του και ξεκινάει με το μικρό του ψαροκάικο, όπου επιβαίνει και ο βοηθός του, για να βγάλει τον επιούσιο. Η μέρα αυτή όμως, θα εξελιχθεί σε καταστροφή, αφού το καΐκι του θα αιχμαλωτιστεί στα δίχτυα ενός τεράστιου αλιευτικού και από εκεί και μετά θα βρεθεί περιπλανώμενος στον Ατλαντικό Ωκεανό. Τα νέα θα φτάσουν στο χωριό του μέσω του βοηθού, τον οποίον ο ψαράς είχε προλάβει να βάλει στη ναυαγοσωστική λέμβο και η πιστή και αγαπημένη του γυναίκα θα αρχίσει να τον ψάχνει σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Αυτή είναι η πολύ συνοπτική περιγραφή μιας απίστευτης ιστορίας, η οποία περιλαμβάνει ακόμα πειρατές, την Κούβα (και τον ίδιο το Φιδέλ Κάστρο), ένα γλάρο, κεντήματα και αμέτρητες κονσέρβες με σαρδέλες - όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Είναι όμως, πριν και πάνω από όλα, μια ιστορία αγάπης, η οποία διασχίζει και υπερβαίνει κάθε εμπόδιο, ακόμα και ολόκληρους ωκεανούς. Ένα υπέροχο κόμικ, χωρίς καθόλου λόγια, που με κέρδισε αμέσως. Είχα διαβάσει καλά λόγια, αλλά ειλικρινά δεν το περίμενα τόσο καλό. Ο Λουπανό στήνει έναν κόσμο τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά από το δικό μας, ένα παραμύθι σε ρεαλιστικό πλαίσιο, όπου, αν και η αληθοφάνεια δεν είναι ακριβώς το ζητούμενο και οι συμπτώσεις παίζουν ένα μεγάλο ρόλο, δεν χάνει ποτέ την επαφή του με την πραγματικότητα. Γιατί, αν και το σενάριο περιέχει και στοιχεία, που είναι πολιτικά, οικολογικά ή κοινωνικά (το τεράστιο αλιευτικό, που αδειάζει τη θάλασσα από ψάρια, το πετρελαιοφόρο που τη μολύνει, η θάλασσα των σκουπιδιών, τα κεντήματα, που γίνονται ανάρπαστα στις πλούσιες κυρίες στο κρουαζιερόπλοιο), δεν χάνει ποτέ το στόχο του, δηλαδή να αφηγηθεί την επιθυμία δύο ανθρώπων να ξαναβρεθούν, παρόλο που τους χωρίζει ένα ημισφαίριο. Και μέσα σε αυτό το σύγχρονο παραμύθι, η αληθοφάνεια δεν είναι απαραίτητα. Ο σχεδιαστής Grégory Panaccione μεγαλουργεί, αξιοποιώντας κάθε σχεδιαστικό μέσο, που έχει στη διάθεσή του και παραδίδοντας ένα έργο, που είναι φροντισμένο μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Απλό σε κάποια σημεία, υποβλητικό σε άλλα, καρτουνίστικο εκεί που πρέπει, ρεαλιστικό εκεί που χρειάζεται, με αρκετά καρέ σε κάποιες σελίδες, με ένα καρέ σε άλλες ή με splash pages αλλού, με πολύ φωτεινά χρώματα για τη μέρα και με απειλητικά σκοτεινά για τη νύχτα, με έμφαση στη λεπτομέρεια εδώ, με γενικά πλάνα, που κόβουν την ανάσα εκεί, τίποτα δεν έχει αφεθεί στην τύχη. Το σχέδιό του λέει χιλιάδες πράγματα, που, αν τα έγραφε κάποιος με λόγια, θα χρειαζόταν ολόκληρο τόμο και υποκαθιστά με απόλυτη επιτυχία την ανυπαρξία διαλόγων. Εξάλλου, δεν είναι ένα κόμικ, που χρειάζεται λόγια, τα συναισθήματα και οι εντυπώσεις, που δημιουργούν οι εικόνες, είναι αρκετά για να γίνει κατανοητή η ιστορία σε όλους. Ειλικρινά πιστεύω, ότι είναι ένα από τα κόμικ, που αξίζει να διαβαστούν από όλες και όλους και ότι θα το απολαύσουν όλοι και όλες. Κυκλοφόρησε και σε αγγλική έκδοση το 2018 από την Lion Forge και απέσπασε τρεις υποψηφιότητες στα βραβεία Eisner την επόμενη χρονιά, αλλά τελικά δεν κέρδισε κανένα. Η αγγλική έκδοση είναι πάρα πολύ ωραία, σκληρόδετη, τυπωμένη σε όμορφο ιλουστρασιόν χαρτί και στο οπισθόφυλλο έχει σχεδιασμένο ένα ανοιχτήρι για κονσέρβες σαρδέλας, απαραίτητο εξάρτημα στο μεγάλο αυτό ταξίδι. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή. Και όταν το κάνετε, περιμένω τις εντυπώσεις σας. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη του Wilfrid Lupano στο The Comics Journal
  2. Πρωτότυποι τίτλοι: Cromwell Stone (1986), Le retour de Cromwell Stone (1994) Le testament de Cromwell Stone (2004) (Delcourt) Ο Andreas Marten, που υπογράφει απλά ως Andreas, είναι μεν Γερμανός, αλλά έχει σπουδάσει κόμικς στο Βέλγιο και εκδίδει τα κόμικς του στα Γαλλικά. Το Cromwell Stone, που εκδόθηκε σε τρία μέρη με διαφορά σχεδόν δέκα ετών το ένα από το άλλο, είναι ένα από τα πιο γνωστά του κόμικς. Πρόκειται για μια ιστορία τρόμου με σαφείς επιρροές από τον Λάβκραφτ, που όμως δεν σταματούν εκεί. Παρά τον παραπλανητικό τίτλο, δεν αναφέρεται σε έναν λίθο, αλλά σε ένα πρόσωπο. Αφηγείται πρακτικά την ιστορία ενός αντικειμένου, που ανήκει στον Κρόμγουελ Στόουν και το οποίο έχει κάποιες υπερφυσικές ιδιότητες, τις οποίες και ο ίδιος αγνοεί, αφού έγινε κάτοχος του αντικειμένου εντελώς τυχαία. Καθώς εκτυλίσσεται η ιστορία, μαθαίνουμε την προέλευση και τις δυνάμεις του αντικειμένου, αλλά η ιστορία περιπλέκεται περισσότερο, καθώς ο Andreas μάλλον αδιαφορεί για την οποιαδήποτε αληθοφάνεια ή και συνοχή στην αφήγηση, αφήνοντας πολλά κενά, τα οποία καλείται να συμπληρώσει ο αναγνώστης. Εδώ βρίσκεται και η αντίρρησή μου στο κόμικ: παρά το γεγονός, ότι υπάρχει ένας σεναριακός σκελετός, η αλήθεια είναι ότι οι λεπτομέρειες είναι πάρα πολύ μπλεγμένες, σε σημείο, που να μην μπορούν να εξηγηθούν (εγώ, τουλάχιστον, δεν τα κατάφερα). Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό του κόμικ, το οποίο χαρακτηριστικό δεν βρίσκω σε καμία περίπτωση κακό από μόνο του, είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις, ο δημιουργός αφήνει την εικόνα να μιλήσει, χωρίς να την υποστηρίζει με διαλόγους ή κάποια άλλη λεκτική αφήγηση, κάτι που μπορεί να οδηγήσει τον αναγνώστη σε χαοτικές καταστάσεις. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος, ότι την επομένη θα θυμάστε τις λεπτομέρειες της ιστορίας ή ότι θα έχετε καταλάβει τι ακριβώς συνέβη. Επαναλαμβάνω, ότι αυτά συνέβησαν σε εμένα - ίσως να έπεσα κι εγώ θύμα των μυστηριωδών δυνάμεων του αντικειμένου του Κρόμγουελ Στόουν! Αυτό που δεν θα ξεχάσετε και δεν ξεπεράσετε εύκολα, όμως, είναι το σχέδιο, που πραγματικά είναι ανυπέρβλητο από κάθε άποψη. Δεν μιλάμε μόνο για την τεχνοτροπία ή τις σχεδιαστικές ικανότητες του Andreas, ούτε για την εκλπκηκτική σκηνοθεσία και για τον τρόπο, με τον οποίον τεμαχίζει τα καρέ. Μιλάμε για την αδύνατη γεωμετρία και την αίσθηση του απόκοσμου, που σου δίνει και για την ικανότητα του Andreas ως σχεδιαστή να ενσωματώνει μέσα σε κάποια καρέ διαφορετικούς τόπους και πιθανόν διαφορετικούς χρόνους. Να πω, ότι το ασπρόμαυρο είναι κατά τη γνώμη μου το μόνο κατάλληλο, για να αναδείξει το έργο του σχεδιαστή και ότι υπάρχει έντονη επιρροή από ξυλογραφίες του 19ου αιώνα - αυτό νομίζω, τουλάχιστον, ίσως κάποιος/α που γνωρίζει, να μπορεί να μας διαφωτίσει. Είναι κάτι, που οπωσδήποτε πρέπει να δείτε και να χαζέψετε και θα ξεχάσετε πιθανόν τα πάντα σχετικά με το σενάριο. Με λίγα λόγια, όπως γράφει και το κείμενο, στο οποίο παραπέμπω στις πηγές, είναι, πιθανόν, η αποθέωση του στιλ πάνω στην ουσία. Με τέτοιο σχέδιο, όμως, δεν ξέρω πόσοι θα νοιαστούν. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 2019 από την Titan σε έναν χορταστικό σκληρόδετο τόμο, που συγκεντρώνει και τα τρία μέρη του κόμικ, αλλά δεν περιέχει τίποτα παραπάνω. Δεν γνωρίζω, εάν υπάρχουν προηγούμενες εκδόσεις του κόμικ στα αγγλικά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικα): wikipedia για τον Andreas Μια κριτική για το κόμικ
  3. Πρωτότυπος τίτλος: Le Bordel des Muses / Le Cabaret des Muses (Delcourt, 2004) Μια από τις πιο γοητευτικές, αλλά και πιο ιδιόρρυθμες ιστορίες κόμικς, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά. Είναι δημιουργία του Σέρβου σχεδιαστή Gradimir Smudja (Σμούτζα, νομίζω, ότι προφέρεται), ο οποίος κατοικεί μόνιμα στην Ιταλία, και ο πρωτότυπος τίτλος είναι "Le Bordel des Muses", που στη συνέχεια έγινε "Le Cabaret des Muses". Στα ελληνικά προτιμήθηκε το πολύ κομψότερο, αλλά και σαφώς παραπλανητικό "Διαφθορείο των Μουσών". Ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2004 και ο δεύτερος το 2005, ενώ ακολούθησαν άλλοι δύο το 2007 και το 2008. Η Μαμούθ Κόμιξ έβγαλε τους δύο ελληνικούς τόμους (που αντιστοιχούν στους δύο πρώτους γαλλικούς) σε πολύ μικρή χρονική απόσταση από τους γαλλικούς, το 2005 και το 2006 αντίστοιχα, ενώ οι δύο επόμενοι δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Η σειρά έχει ως κεντρικό πρωταγωνιστή το διάσημο ζωγράφο Ανρι ντεΤουλούζ-Λοτρέκ, ο οποίος, ως γνωστόν ήταν ένας από τους τακτικότερους θαμώνες του φημισμένων καμπαρέ Moulin Rouge (το "διαφθορείο" του τίτλου). Ο Σμούτζα ακολουθεί τον ήρωά του κατά τις περιπέτειές του στο Μουλέν Ρουζ, οι οποίες είναι και ερωτικές, αφού ο ζωγράφος ήταν λάτρης των γυναικών, αλλά και άλλων ειδών, αφού μέσα από τις σελίδες του κόμικ παρελαύνουν πάρα πολλές γνωστές φυσιογνωμίες της γαλλικής ιστορίας εκείνης της περιόδου. Η αλήθεια είναι, ότι το σενάριο δεν έχει ιδιαίτερη συνοχή και ακολουθεί μια ελεύθερη, συνειρμική ροή, η οποία πετάει από το ένα θέμα στο άλλο με μεγάλη ευκαιρία. Δεν είναι, νομίζω, τυχαίο, ότι στο bedetehque έχει χαρακτηρισθεί ως "Poésie" (ποίηση). Αυτό εξ ορισμού σημαίνει, ότι δεν είναι για όλα τα γούστα και προφανώς δεν θα αρέσει σε όλους. Σχεδιαστικά όμως, είναι ανεπανάληπτο. Ο Σμούτζα δημιουργεί απίστευτα σχέδια και εξαιρετικές συνθέσεις, οι οποίες εμπνέονται από και σποτίουν φόρο τιμής σε διάσημους πίνακες της εποχής εκείνης, όχι μόνο του Λοτρέκ, αλλά και άλλων ζωγράφων, αρκετοί από τους οποίους εμφανίζονται και στις σελίδες του κόμικ. Επίσης, προσφέρει μια πανδαισία χρωμάτων, κάτι αναμενόμενο, από τη στιγμή που τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν η εποχή του ιμπρεσιονισμού, του κινήματος που περισσότερο από κάθε άλλο συνδέθηκε με τα χρώματα. Από εικαστική άποψη, είναι μια από τις ευτυχέστερες συναντήσεις των κόμικς με τη ζωγραφική και για αυτό πιστεύω ότι θα ξετρελάνει όλους εκείνους, που ενδιαφέρονται για τη ζωγραφική και ειδικά του τέλους του 19ου αιώνα, αλλά και για τους δημιουργούς της. Εδώ βλέπετε μια σελίδα από το κόμικ, όπου εμφανίζεται ο Aristide Bruant, τραγουδιστής στα καμπαρέ, τον οποίον απαθανάτισε ο Λοτρέκ σε αρκετές αφίσες, εκ των οποίων, η ακόλουθη είναι, νομίζω, η πιο διάσημη.. Θα ήθελα να σημιεώσω, ότι ο Σμούτζα έχει ασχοληθεί και με τον Βαν Γκογκ. Το πρώτο του έργο, στα γαλλικά τουλάχιστον, ήταν το "Vincent et Van Gogh", που ολοκληρώθηκε σε δύο τόμους και αν καταλαβαίνω καλά, κινείται σε παρόμοιο σεναριακό ύφος. Ο Βαν Γκογκ εμφανίζεται και στο "Διαφθορείο των Μουσών". Η έκδοση της Μαμούθ είναι εξαιρετική, με πολύ καλή μετάφραση και πολύ ωραία χρώματα, τυπωμένη σε μαλακό χαρτί. Είναι κρίμα, που δεν ολοκληρώθηκε η σειρά. Στη Γαλλία δεν έχει κυκλοφορήσει συγκεντρωτικός τόμος του έργου, αλλά έχει κυκλοφορήσει ένα βιβλίο, που πρέπει να είναι art book με σχέδια του Σμούτζα για το κομικ. Το κόμικ κυκλοφορεί ακόμα στα βιβλιοπωλεία. Τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, όλες οι άλλες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: bedetheque για το συγγραφέα και για το κόμικ
  4. Υπάρχει ένας αρκετά γνωστός θρύλος, ο οποίος αφορά την μαϊμού του Χάρτλπουλ, μια πόλη στον βορειοανατολικό τμήμα της Αγγλίας. Σύμφωνα με αυτόν, κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο βυθίστηκε στα ανοιχτά της πόλης. Μαζί με τα συντρίμμια στην ακτή ξεβράστηκε μια μαϊμού ντυμένη με την γαλλική στολή, πιθανότατα για να διασκεδάζει το πλήρωμα. Οι κάτοικοι του Χάρτλπουλ, που δεν είχαν δει ούτε Γάλλο, ούτε μαϊμού, υπέθεσαν ότι επρόκειτο για κατάσκοπο του εχθρού και, μετά από μια δίκη-παρωδία, απαγχόνισαν το ζώο... Την ιστορία αυτή μετέφεραν σε κόμικ οι Γάλλοι Wilfrid Lupano (σενάριο) και Jérémie Moreau (σχέδιο, χρώμα). Το Le Singe de Hartlepool κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Delcourt και τον επόμενο χρόνο βγήκε στα αγγλικά από την λονδρέζικη Knockabout. Έχει επίσης μεταφραστεί στα ισπανικά, τα γερμανικά, τα ιταλικά και τα κροατικά. Το The Hartlepool Monkey δεν το διαβάζεις με τον συμβατικό τρόπο, καθώς ξέρεις από την αρχή το τέλος. Το διαβάζεις, όμως, για να θυμηθείς (όχι πως μπορούμε να ξεχάσουμε) την ανθρώπινη ηλιθιότητα, που τροφοδοτεί την μισαλλοδοξία και τον σωβινισμό. Ο Lupano δεν κάνει διαχωρισμούς. Προφανώς αναγκάζεται να επικεντρωθεί στα αντι-γαλλικά αισθήματα των κατοίκων του Χάρτλπουλ, αλλά στα λίγα καρέ που εμφανίζονται οι Γάλλοι ναυτικοί, εκφράζονται αντίστοιχα λόγια μίσους. Και, όπως συμβαίνει σε καιρό πολέμου, η φωνή της λογικής καλύπτεται από φωνές και εμβατήρια. Ο Lupano πανέξυπνα συμπεριλαμβάνει μια προσωπικότητα κοσμοϊστορικής σημασίας και διανθίζει την ιστορία με μερικούς φανταστικούς χαρακτήρες που προσδίδουν χιούμορ, έστω και μαύρου χρώματος. Κι αν, στο οπισθόφυλλο, η ιστορία χαρακτηρίζεται ως «τραγικωμική», προσωπικά δεν κατάφερα να χαμογελάσω πολύ. Όχι γιατί έκανε κάτι λάθος ο Lupano, αλλά επειδή το σχέδιο του Moreau είναι βαρύ και μουντό και πραγματικά σε βάζει στο κλίμα της ιστορίας. Αρχικά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά το συνήθισα γρήγορα και εν τέλει δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι απεικονίζει πολύ επιτυχημένα τα συναισθήματα της οργής και του πόνου. Το απεγνωσμένο, σχεδόν (;) ανθρώπινο βλέμμα του πιθήκου που βρίσκεται στο έλεος του όχλου, με συγκίνησε όσο με έχουν συγκινήσει λίγα κόμικς. Όσοι έχουν μια ευαισθησία στην απεικόνιση βίας πάνω σε ζώα, ας προετοιμαστούν καταλλήλως. Στο τέλος της αγγλικής έκδοσης, μεταφρασμένο από την αντίστοιχη γαλλική, υπάρχει ένα σύντομο αλλά ενδιαφέρον κείμενο, ίσως γραμμένο από τον Lupano. Κι απ' αυτό, ξεχωρίζει η εξής πρόταση: Borders are important, without them it is difficult to know who to hate...
×
×
  • Create New...