Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Dee Cunniffe'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. The Dregs: κατακάθια, απόβλητα The Dregs: γειτονιά του Βανκούβερ, όπου μένουν κυρίως οι άστεγοι, οι άποροι και γενικότερα οι περιθωριακοί The Dregs: κόμικ της Black Mask, εταιρείας, της οποίας τα κόμικ κάνουν πάταγο στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού (και όχι μόνο) και της οποίας όσα κόμικ έχω διαβάσει με έχουν αφήσει με τις καλύτερες των εντυπώσεων. Και το συγκεκριμένο κόμικ είναι ίσως το καλύτερο από όσα έχω διαβάσει από τη συγκεκριμένη εταιρεία, το καλύτερο που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό από οποιαδήποτε εταιρεία και ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει γενικώς και επιπλέον, ένα κόμικ, χωρίς το οποίο μάλλον δεν θα ήξερα για τη συγκεκριμένη γειτονιά του Βανκούβερ. Το οποίο Βανκούβερ βρίσκεται ως γνωστόν, στον Καναδά, μια από τις πλέον ευημερούσες χώρες στον κόσμο και μια χώρα που δεν έχει τις τρομακτικές κοινωνικές ανισότητες άλλων χωρών. Ή έτσι πιστεύουμε. Επειδή όμως οι συγγραφείς του κόμικ, Zac Thompson και Lonnie Nadler, είναι κάτοικοι της πόλης και επειδή μας δίνουν μια τελείως διαφορετική εικόνα της, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσω τις απόψεις μου και να θεωρήσω ότι και το Βανκούβερ και ίσως γενικότερα ο Καναδάς δεν είναι απαλλαγμένοι από τα προβλήματα που μαστίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες. Απλά τα πράγματα: ο Άρνολντ είναι άστεγος και ναρκομανής και ψάχνει για ένα φίλο του, που έχει εξαφανιστεί, όπως και πολλοί άλλοι άστεγοι. Υποψιάζεται ότι κάποιοι σκοτώνουν τους άστεγους και πουλάνε το κρέας τους στο πιο ακριβό εστιατόριο της πόλης (δεν είναι spoiler: τα μαθαίνουμε αυτά στις εντελώς πρώτες σελίδες). Αρχίζει μια αναζήτηση, ως άλλος Φίλιπ Μάρλοου, για να μάθει το πώς και το γιατί, αλλά η έρευνά του θα έχει κάποια εντελώς απροσδόκητα αποτελέσματα. Καημένε, Άρνολντ! Παρόλο που έχεις το βιβλίο του Τσάντλερ στην τσέπη σου, δεν το έχεις διαβάσει προσεκτικά: εάν το είχες, θα ήξερες ότι το λογοτεχνικό σου πρότυπο, ο Μάρλοου, όπως και όλοι οι ντετέκτιβ των νουάρ μυθιστορημάτων, δεν βγαίνουν ποτέ αλώβητοι, αντίθετα, σε κάθε υπόθεση που αναλαμβάνουν, καταθέτουν και χάνουν κι από ένα κομμάτι της ψυχής τους. Θα ήξερες επίσης, ότι πάντα υπάρχει μια μοιραία γυναίκα στη μέση, θα είχες συνειδητοποιήσει όμως, ότι η δική σου, είναι κατά πάσα πιθανότητα, αποκύημα της διαταραγμένης από τα ναρκωτικά φαντασίας σου. Θα ήξερες επίσης και το σημαντικότερο όλων: στο αυθεντικό νουάρ, ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι η πόλη. Εδώ δεν έχουμε με την ανέμελη και νωθρή αγγλική επαρχία της Άγκαθα Κρίστι, για παράδειγμα. Το νουάρ, ακόμη και στην ευτελέστερη μορφή του, του pulp, δεν νοείται ξεκομμένο από τον αστικό περίγυρο. Άρα, Άρνολντ, θα ήξερες, ότι δεν έχεις να αντιμετωπίσει απλά ένα κοινωνικό σύστημα, αλλά κάτι πολύ περισσότερο: μια ολόκληρη πόλη, την πόλη που νομίζεις δική σου, το Βανκούβερ. Μια πόλη που κάποτε ήταν συνηθισμένη, αλλά πλέον είναι μια πόλη της μεσοαστικής τάξης, έχοντας υποστεί την αστική / οικοδομική ανάπλαση (gentrification αγγλιστί), έχοντας καταβροχθίσει και ξεράσει κάποια από τα παιδιά της, σαν κι εσένα, τα οποία δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν τη μετάλλαξη της και έχοντας μεταβληθεί σε έναν αστικό λαβύρινθο. Και, τέλος, θα ήξερες, Άρνολντ, ότι στο κέντρο κάθε λαβύρινθου βρίσκεται ένας Μινώταυρος, εξοβελισμένος από τον κόσμο των ανθρώπων, χωρίς να είναι δική του ευθύνη και χωρίς να το ζητήσει. Και κάπου εδώ αναλαμβάνει δράση και στήνει το λαβύρινθο ο επίσης εκ Βανκούβερ ορμώμενος σχεδιαστής, Eric Zawadzki, συνεπικουρούμενος από τον κολορίστα Dee Cunniffe, το μόνο της δημιουργικής ομάδας, που δεν είναι ιθαγενής του Καναδά. Ο Ζαγουάντζκι (υποθέτω ότι έτσι προφέρεται στα αγγλικά, αλλά δεν παίρνω κι όρκο :P), μου θύμισε λίγο το σπουδαίο Sean Phillips, όσο αφορά το στιλ του, αλλά πηγαίνει πολλά βήματα παραπάνω (βλασφημία, το ξέρω :lol:? το στήσιμο των καρέ είναι πραγματικά εντυπωσιακό και αξιοποιεί κάθε γωνία σχεδιασμού, κάθε τρόπο, αποδομώντας τα όρια των καρέ και στήνοντάς τα από την αρχή και δημιουργώντας έτσι μια δαιδαλώδη διαδρομή, που μας απομακρύνει από την αλήθεια, ενώ νομίζουμε ότι πλησιάζουμε σε αυτή, δίνοντάς μας την αίσθηση ότι πάντα κάτι μας ξεφεύγει, πάντα υπάρχει κάτι που δεν βλέπουμε ή δεν κατανοούμε. Η χρωματική παλέτα σιγά σιγά ξεθωριάζει: από ένα σημείο και μετά, όταν φτάσουμε στην καρδιά του λαβύρινθου, τα χρώματα δεν έχουν πλέον σημασία. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι δεν μιλάμε για μια απλή κοινωνική και πολιτική καταγγελία, ούτε καν για έναν υπαρξιακό εφιάλτη, αλλά για κάτι πολύ περισσότερο: για τον πλήρη επανακαθορισμό των ορίων του χώρου, που δυστυχώς, συμπαρασύρει και τις ψυχές των ανθρώπων μαζί του, αφού κάθε μετατόπιση του περιβάλλοντα χώρου, προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στη δική μας ύπαρξη. Νομίζω ότι έγραψα αρκετά, για να σας πείσω να το διαβάσετε και μάλιστα όσο γίνεται συντομότερα. Πιθανόν να μην ενθουσιαστείτε όσο εγώ, αλλά δεν νομίζω ότι θα σας αφήσει αδιάφορους. Εξάλλου, τουλάχιστον ένας συμπατριώτης μας διάβασε το κόμικ και κατέληξε σχεδόν στα ίδια συμπεράσματα με εμένα και μάλιστα δίνοντας έμφαση στα ίδια σχεδόν πράγματα. Κυκλοφόρησε το 2018 σε χαρτόδετο τόμο από τη Black Mask Studios, ο οποίος έχει και εναλλακτικά εξώφυλλα και συλλέγει τα τεύχη 1-4 της πρωτότυπης σειράς. Η αρχική μορφή αυτής της παρουσίασης δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  2. Ακόμα ένα κόμικ από την εταιρεία Black Mask, το οποίο είναι αυτοτελές, σε 64 σελίδες μεγάλου σχήματος, που θυμίζουν BD, μορφή έκδοσης, η οποία δεν συνηθίζεται στις ΗΠΑ. ΟΙ συντελεστές είναι οι Ryan K Lindsay (σενάριο), Eric Zawadzki (σενάριο και σχέδιο) και Dee Cunniffe (χρώμα), οι δύο τελευταίοι εκ των οποίων είχαν συνεργαστεί και στο εξαιρετικό The Dregs. Εδώ έχουμε την αφήγηση μιας περιπέτειας στα βάθη του Βορρά, στη χώρα των Βίκινγκ με σημαντική ιδιαιτερότητα, ότι ο κεντρικός χαρακτήρας είναι γυναίκα, η Βιφ, η οποία ηγείται μιας ομάδας πολεμιστριών ενάντια στην απειλή μιας άλλης ομάδας πολεμιστών, ανδρών αυτή τη φορά, της οποίας ηγείται ο απόκοσμος, με κάθε έννοια της λέξης, Μπγιάρτε. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο ομάδων θα φτάσει μέχρι τα τελικά όρια, αλλά υπάρχουν διάφορες εκπλήξεις, όχι ευχάριστες, κατά τη διάρκεια της αφήγησης. Η ιστορία είναι σχετικά σύντομη, αλλά μεστή και η μη γραμμική αφήγηση, την οποία επέλεξαν οι δύο σεναριογράφοι, βοηθά τόσο από δραματουργική άποψη, όσο και από νοηματική άποψη τον αναγνώστη και τον βυθίζει σε έναν ατελείωτο κύκλο βίας και αίματος, από τον οποίο ούτε ο θάνατος μπορεί να προσφέρει λύτρωση. Η ιστορία φυσικά μπορεί να διαβαστεί ως ένα φεμινιστικό μανιφέστο αφού τα κλισέ περί ατρόμητων Βίκινγκ πολεμιστών ανατρέπονται πλήρως, ως μια έκφραση της αιώνιας μητρικής αγάπης, ως ένα σχόλιο πάνω στην ατέρμονη διαδρομή του αίματος, το οποίο διαπερνά τις ανθρώπινες σχέσεις (το αίμα βασικό συστατικό της ζωής, τόσο ως συνέχεια της ύπαρξης μέσω της μητρογονικής γραμμής, αλλά και ως διακοπή των ζωτικών λειτουργιών με την απουσία του). Φυσικά, μπορεί να διαβαστεί απλά και ως μια βίαιη περιπέτεια, χωρίς να απαιτείται από τους αναγνώστες να βγάλουν βαθύτερα συμπεράσματα . Να σημειώσω τέλος, το απόλυτα ξαφνικό και απότομο φινάλε, από το οποίο αποκόμισα μια αίσθηση ματαιότητας. Το σχέδιο του Ζαγουάντζκι είναι για μια ακόμα φορά εκπληκτικό, δομή των καρέ είναι και πάλι (όπως στο Dregs) εξαιρετική, ενώ το μεγάλο σχήμα αναδεικνύει το σχέδιο σ όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Ενδεικτικό των προθέσεων σεναριογράφου και σχεδιαστή είναι και το γεγονός ότι σε ένα καίριο σημείο της πλοκής υπάρχουν κάποιες κενές σελίδες, οι οποίες σχολιάζουν με τον τρόπο τους τα δρώμενα (η απουσία εικόνας είναι κάποιες φορές πιο δυνατή από την παρουσία της). Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίον έχουν στηθεί οι σελίδες είναι εντυπωσιακός και ακόμα και τα περιθώριά τους χρησιμοποιούνται για να προσδώσουν επιπρόσθετο βάρος στην ιστορία. Η σχεδιαστική και χρωματική αντίστιξη της παγωμένης, λευκής ερημιάς με την κολασμένη θερμότητα των μαχών. Φυσικά, και ο Κάνιφ μεγαλουργεί στο χρωματισμό και μας προσφέρει κάποιες εξαίσιες σελίδες, όπου σχεδόν κυριολεκτικά παρακολουθούμε την κατάβαση στην Κόλαση. Οι ακόλουθες σελίδες είναι ελάχιστο δείγμα, ούτε κατά διάνοια το πιο εντυπωσιακό. Τελικά, πιστεύω ότι είναι ένα πολύ καλό κόμικ, το οποίο αξίζει να διαβάσετε και να αποκτήσετε, αφού μπορεί να βρεθεί σε χαμηλή τιμή και το οποίο θεωρώ ότι θα το ξαναδιαβάσετε.
  3. Ένα σχετικά φρέσκο, πολύ διασκεδαστικό και αθεράπευτα κομιξόφιλο κόμικ, που ξεκίνησε την πορεία του το Νοέμβριοι του 2020 από τη συνήθη ύποπτο, Image Comics με σεναριογράφο τον επίσης συνήθη ύποπτο Donny Cates και σχεδιαστή τον Geoff Shaw, το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το God Country (το οποίο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή). Η αρχική ιδέα είναι εξαιρετικά απλή: στις 11 Ιανουαρίου του 2017 στο Ντένβερ του Κολοράντο η πραγματικότητα, όπως την ξέρουμε, θρυμματίστηκε, αφού ένας εναλλακτικός κόσμος εισέβαλε μέσα στο δικό μας, ένας κόσμος, όπου όλοι οι υπερήρωες των κόμικς, που διαβάζουμε είναι υπαρκτοί και με σάρκα και οστά. Και φυσικά, σαν γνήσιοι υπερήρωες αρχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή, υψώνεται ένα δυναμικό πεδίο πάνω από την πόλη και από τότε κανείς δεν μπορεί ή να βγει. Λίγα χρόνια μετά, συναντάμε την ηρωίδα μας, την Ellipses (= αποσιωπητικά), η οποία ζει σε έναν κόσμο που είναι εχθρικός προς τα κόμικς. Η ίδια εργάζεται σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα κομιξάδικα, το οποίο γίνεται στόχος τρομοκρατικής επίθεσης από μια σέκτα φανατικών, λίγη ώρα αφού έχει συναντήσει την Ava, η οποία προέρχεται από τον κόσμο των υπερηρώων και ανήκει σε εκείνους, που όταν υψώθηκε το πεδίο έμειναν εκτός του Ντένβερ και σε εκείνους, που ενώ ανήκουν στον κόσμο των κόμικς δεν έχουν υπερδυνάμεις. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Αυτή είναι, πολύ συνοπτικά, η αρχή του κόμικ, το οποίο έχει και άλλους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αρκετές ανατροπές και αρκετό μυστήριο. Και επίσης, έχει και πολλούς γνωστούς χαρακτήρες των κόμικς, που εμφανίζονται μέσα στην ιστορία, κάποιοι μέσα σε ένα καρέ, άλλοι με πολύ σημαντικούς ρόλους, κάνοντας την ανάγνωση του κόμικ ιδιαίτερα απολαυστική, ενώ υπάρχουν και αρκετά inside jokes για δημιουργούς κόμικς. Εντάξει, ίσως αν το δούμε αντικειμενικά, δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι όμως διασκεδαστικό και με αρκετή δράση και αγωνία. Δεν ξέρω πώς θα το χειριστεί στη συνέχεια ο Cates, αλλά για την ώρα είναι μια πολύ στρωτή και καλογραμμένη ιστορία, χωρίς φλυαρίες, Βασίζεται, προφανώς, πάρα πολύ στην πολύ έξυπνη κεντρική ιδέα του, αλλά υπάρχουν αρκετά δείγματα, ότι ο σεναριογράφος θέλει να προσθέσει και άλλες πτυχές σε αυτή την ιδέα. Ο Geoff Shaw κάνει και πάλι εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο και πετυχαίνει να αποδώσει με μεγάλη επιτυχία και τις σκηνές δράσης και τις εκφράσεις των προσώπων και να στήσει πάρα πολύ ενδιαφέροντα καρέ. Πολύ ωραία χρώματα από τον Dee Cunniffe, σημαντική συμβολή στο κόμικ. Διαβάστε το, πιστεύω ότι θα αρέσει. Στη χειρότερη περίπτωση, θα περάσετε κάποια ώρα απλά ευχάριστα. Το πρώτο story arc με έξι τεύχη συγκεντρώθηκε σε ένα ΤΡΒ, το οποίο και διάβασα, με ένα μικρό πρόλογο του Cates, variant covers και τίποτα παραπάνω. Ο τόμος τελειώνει με μια σημαντική ανατροπή και ανυπομονώ για τη συνέχεια. Η σειρά συνεχίζεται, ήδη έχει βγει το 7ο τεύχος και έχει προγραμματιστεί έως και δέκατο.
×
×
  • Create New...