Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Dark Horse'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ένα θέμα για να συζητάμε για τα νέα και τις καινούριες κυκλοφορίες από την Dark Horse, μια από τις πρώτες indie εκδοτικές στις ΗΠΑ που κέρδισε σημαντικό κομμάτι της πίτας, αλλά τα τελευταία χρόνια, μετά την συνεχόμενη απώλεια γνωστών franchise (Star Wars, Conan, Goon κ.α.), χάνει την αρχική της αίγλη. Ας ξεκινήσουμε με ένα νέο που με χαροποίησε προσωπικά πολύ. Πάντα ήθελα να αγοράσω και να διαβάσω το Blacksad αλλά, για κάποιο λόγο, πάντοτε το ανέβαλλα. Ε, με σκέφτηκε η DH και αποφάσισε να εκδόσει μια ωραία σκληρόδετη έκδοση, τον Ιούλιο του 2020, η οποία θα περιέχει όλες τις ιστορίες. Ο τίτλος θα είναι Blacksad: The Complete Stories και θα έχει και υλικό που θα εμφανιστεί για πρώτη φορά σε αγγλική έκδοση. Must Buy για εμένα! ΠΗΓΗ
  2. Ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που αφηγείται μια αληθινή ιστορία, που έλαβε χώρα στη γερμανοκρατούμενη Γαλλία προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η ιστορία σχετίζεται με τις έρευνες γα την ανεύρεση του Μαρσέλ Πετιό, ενός κατά συρροήν δολοφόνου στο Παρίσι, ο οποίος εν μέσω κατοχής, εκτοπισμών και δολοφονιών εκ μέρους της Γκεστάπο και των SS, βρίσκει την ευκαιρία να δολοφονεί και να τεμαχίζει Εβραίους, προκειμένου να οικειοποιείται τα πλούτη τους. Ο θρασύτατος δολοφόνος εμφανιζόταν μάλιστα ως μέλος της αντίστασης, προθυμοποιούμενος να βοηθήσει τα μελλοντικά θύματά του να διαφύγουν από τη Γαλλία, κερδίζοντας έτσι την εμπιστοσύνη τους. Το απίστευτο στην όλη ιστορία ήταν, ότι ο Πετιό δεν ήταν τυχαίος: εξασκούσε το επάγγελμα του γιατρού, έχοντας μάλιστα σημαντική πελατεία, ενώ είχε χρηματίσει και δήμαρχος σε μια επαρχιακή πόλη, αλλά καθαιρέθηκε με κατηγορίες για απάτη. Είχε επιδείξει και στο παρελθόν δείγματα ψυχωτικής συμπεριφοράς, αλλά κανείς δεν υποψιαζόταν αυτό, που συνέβαινε, ούτε καν η οικογένειά του. Τελικά, συνελήφθη και εκτελέσθηκε το 1946 με τις κατηγορίες της δολοφονίας 26 ατόμων, αν και τα θύματά του υπολογίζονται σε πολλά περισσότερα. Αυτή την απίστευτη ιστορία αφηγείται σε ένα σφιχτό σενάριο η Στέφανι Φίλιπς, προσπαθώντας και η ίδια να καταλάβει τους λόγους, που οδήγησαν τον Πετιό να διαπράξει τόσα εγκλήματα και μάλιστα με τέτοιο φρικαλέο τρόπο. Ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση, ξεκινώντας την ιστορία το 1944 και διανθίζοντάς τη σποραδικά με φλας μπακ, για να μας δείξει κάποια στοιχεία του παρελθόντος του Πετιό. Αν και η αφήγησή της ακολουθεί πρακτικά τους κανόνες και τις συμβάσεις ενός θρίλερ, η Φίλιπς δεν ξεχνά το ιστορικό υπόβαθρο και μας παρουσιάζει τη συγκλονιστική αδιαφορία των Γερμανών απέναντι στο θέμα, αλλά και την αλαζονεία τους, τη στιγμή μάλιστα, που το Γ' Ράιχ καταρρέει και οι Γερμανοί σκέφτονται να κατακάψουν το Παρίσι, καθώς θα αποχωρούσαν. Το σχέδιο του Κοτζ είναι ιδιόρρυθμο, ίσως λιγότερο λεπτομερές, από όσο θα ήθελα, αλλά εξυπηρετεί και προωθεί την ιστορία με μεγάλη επιτυχία. Δίνει μεγάλη σημασία στις εκφράσεις των προσώπων και τεμαχίζει τη δράση με διαφορετικό τρόπο, σύμφωνα με τις ανάγκες της ιστορίας, ενώ πρέπει να σημειώσω, ότι δεν λυπάται τους αναγνώστες και δείχνει σκηνές των τεμαχισμένων πτωμάτων, χωρίς όμως να κάνει κατάχρηση στοιχείων σοκ. Πρέπει να αναφέρω και τον κολορίστα Jason Wordie, ο οποίος καταφέρνει με τα χρώματα και τις σκιές να δώσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα στα σχέδια του Κοτζ. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο. Το κόμικ ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο, ο οποίος περιλαμβάνει εισαγωγή της σεναριογράφου και τα εξώφυλλα των τευχών. Αυτόν τον τόμο διάβασα κι εγώ και έφυγε νεράκι. Δεν είναι κάποιο επαναστατικό κόμικ, είναι όμως καλογραμμένο, καλοσχεδιασμένο και γενικότερα καλοστημένο και το συνιστώ σχεδόν ανεπιφύλακτα.
  3. Τίτλος Πρωτότυπου: Liens de Sange (Le Lombard, 2001) Τον σχεδιαστή Herman Huppen, που συνήθως υπογράφει μόνο με το μικρό του όνομα, τον ξέρουμε και στη χώρα μας από τη σειρά "Μπερνάρ Πρινς", που κυκλοφόρησε σε κάποια αυτοτελή άλμπουμ από τη Μαμούθ Κόμιξ και δημοσιεύτηκε και στο Μπλεκ κάποια στιγμή (διορθώστε με, αν κάνω λάθος). Γενικά, είναι ένας από τους πιο γνωστούς σχεδιαστές της γαλλοβελγικής σχολής με πολύ χαρακτηριστικό ύφος και έχει υπογράψει αρκετά άλλα κόμικς, που έχουν κάνει επιτυχία στο εξωτερικό. Η μεγαλύτερη επιτυχία του είναι το "Jeremiah", που δεν ξέρω, εάν το έχουμε δει στα ελληνικά. Εδώ συνεργάζεται με το γιο του, Yves H., ο οποίος υπογράφει το σενάριο σε μια ιστορία, η οποία ξεκινά ως νουάρ, αλλά από τις πρώτες κιόλας σελίδες, καθώς βλέπουμε τον πρωταγωνιστή, Σαμ Λέιτον, να βρίσκεται σε ένα νεκροταφείο και βλέπουμε την ταφόπλακα, αντιλαμβανόμαστε, ότι αυτό που θα διαβάσουμε, δεν είναι μόνο νουάρ. Και πράγματι, κάτι, που ξεκινά ως μια αστυνομική ιστορία καταλήγει να έχει στοιχεία φαντασίας και αρχαίας τραγωδίας. Δυστυχώς, όλα γίνονται με τρόπο ελάχιστα πιστευτό (ακόμα και για τα πλαίσια του φανταστικού) και τσαπατσούλικο και οι πολλές αναφορές, που έχει το κόμικ δεν δένουν ποτέ σε ένα αρμονικό σύνολο, με αποτέλεσμα η ιστορία να φαντάζει γραμμένη σχεδόν στο πόδι ή τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση αποκόμισα εγώ. Και τελικά, δεν ικανοποιήθηκα καθόλου, παρόλο που είμαι οπαδός και του νουάρ και της φαντασίας και της τραγωδίας.... Τι απομένει; Ένα εξαιρετικό, ατμοσφαιρικό και απόλυτα ταιριαστό σχέδιο, που πραγματικά δίνει μια νουάρ ατμόσφαιρα εκεί που πρέπει, αλλά τα καταφέρνει εξαιρετικά, ακόμη κι όταν εισέρχεται το υπερφυσικό στοιχείο στην ιστορία. Το κόμικ μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Dark Horse σε μια σκληρόδετη έκδοση σε διαστάσεις BD και αυτήν διάβασα. Η αγγλόφωνη έκδοση δεν περιέχει τίποτα επιπλέον. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  4. Ο συλλέκτης – τάγμα 731 είναι ένα πρόσφατο κόμικ που κυκλοφορεί από την dark horse comics και εξιστορεί τα βιώματα ενός Αμερικανού κατασκόπου που αιχμαλωτίστηκε κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου από τον αυτοκρατορικό Ιαπωνικό στρατό και μεταφέρθηκε σε ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης που είχαν εκείνη την εποχή οι Ιάπωνες κάτω από τη διοίκηση ενός στρατιωτικού - ιατρικού τάγματος με την ονομασία τάγμα 731. Η τέχνη είναι αρκετά καλή και ταιριάζει με το κλίμα της ιστορίας. Με ένα λίγο ελαφρύ για τους αναγνώστες τρόπο που μοιάζει περισσότερο με περιπέτεια δράσης και κατασκοπείας το κόμικ κάνει αναφορά σε ένα πολύ σκοτεινό κομμάτι της ιστορίας του Ιαπωνικού λαού και προβάλει ένα από τα μεγαλύτερα και πιο φριχτά κομμάτια της ιστορίας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου μέσα από τα τάγματα συγκέντρωσης που είχαν φτιαχτεί.
  5. Η κα Whitaker ζει μια ήσυχη, κάπως μοναχική και μετρημένη ζωή στην Αγγλία. Η κα Whitaker πίνει τσάι με τις φίλες της, μαγειρεύει νόστιμα γλυκά και φαγητά, περιποιείται τον κήπο της και περιστασιακά αγοράζει μικρά μπιχλιμπίδια από ένα μαγαζί μεταχειρισμένων. Μία Πέμπτη επιστρέφοντας από το ταχυδρομείο αγοράζει ένα μεταλλικό κύπελλο, το οποίο πιστεύει πως θα δείχνει υπέροχο πάνω στο τζάκι. Το κύπελλο είναι το Άγιο Δισκοπότηρο, και ναι, δείχνει υπέροχο πάνω στο τζάκι. Το Chivalry, μια παλιά ιστορία του Neil Gaiman, ζωντανεύει από το χέρι της Collen Doran. Μετά από αυτή την αναπάντεχη αγορά της ηλικιωμένης κυρίας, εμφανίζεται ένας ιππότης που έχει σκοπό της ζωής του να αποκτήσει το Δισκοπότηρο, και προσπαθεί να τη δελεάσει ώστε να του το δώσει. Βλέπουμε την καθημερινότητα της γυναίκας, ρίχνουμε κλεφτές ματιές στο παρελθόν της, μαθαίνουμε και ένα δύο πράγματα για τον ιππότη που την επισκέπτεται. Η ιστορία είναι σύντομη, χιουμοριστική, γλυκιά με μια ελάχιστη, μικρή, πικρή επίγευση. Καμιά φορά τέτοιες γεύσεις δένουν όμορφα μεταξύ τους. Εκεί που έχουμε σαν βάση μια όμορφη ιστορία, έρχεται το σκίτσο της Collen να μας αποτελειώσει. Δουλεύοντας τελικά (διαβάστε τις σημειώσεις της σχετικά, έχουν ενδιαφέρον) με νερομπογιές, δημιουργεί έναν καθημερινό μα συνάμα και ονειρικό κόσμο, με μικρές χαριτωμένες λεπτομέρειες. Το σχέδιο και τα χρώματα θυμίζουν λίγο παιδικό παραμύθι, λίγο μεσαιωνικό εικονογραφημένο χειρόγραφο. Υπάρχουν μερικά εντυπωσιακά splash screens που τα χάζευα για ώρα. Το αποτέλεσμα δένει απόλυτα με το ύφος της ιστορίας. Οι σημειώσεις της Collen στο τέλος είναι χιουμοριστικές και κατατοπιστικές σχετικά με την προσπάθεια της να μετατρέψει την ιστορία σε graphic novel. Συνοπτικά μια υπέροχη, μικρή, γλυκιά ιστορία με εξαίσια εικονογράφηση. Μερικές φορές δεν θέλεις να σκεφτείς ή να προβληματιστείς πολύ. Μερικές φορές θέλεις απλά κάτι cute να σου φτιάξει τη διάθεση. Φτιάξτε τσάι, καθίστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα σας και πιάστε το στα χέρια σας. Υ.Γ. Αυτές τις μέρες τρέχει και μια γενναία έκπτωση στον τίτλο στο Bookdepository που αν συνδυαστεί με το 10% του καλοκαιριού βγαίνει σε πολύ προσιτή τιμή.
  6. Περιέχει τα : Conan and the People of the Black Circle (2013) 1-4; Conan: Children of the Sun (2012) 1; Conan: Exiles (2017) 1; material from Robert E. Howard's Savage Sword (2010) 1-4, 6-10; Dark Horse Presents (2014) 21 Τρίτη κατά σειρά συλλογή της Marvel, μετά από ΑΥΤΗ και ΑΥΤΗ, η οποία συλλέγει τις μικρές ιστορίες που είχε βγάλει η Dark Horse, όσο αυτή κατείχε τα δικαιώματα του Κιμμέριου βάρβαρου. Εδώ ξεκινάμε με το ομότιτλο 4τευχο mini series, ακολουθεί ένα one-shot με τίτλο Children of the Sun, μετά διάφορες μικρές ιστορίες από την ανθολογία που κυκλοφορούσε η Dark Horse με τίτλο Robert E. Howard's Savage Sword, και τέλος άλλο ένα one-shot το οποίο σχετίζεται με το videogame Conan : The Exiles. Στο People of the Black Circle, το οποίο είναι απόδοση μιας νουβέλας του Howard την οποία έκανε ο Fred Van Lente, έχουμε τη δολοφονία ενός βασιλιά από μια σέχτα μάγων, την απόδραση της πριγκίπισσας αδελφής του αλλά και τον Conan να μπλέκεται στη μέση και να πρέπει να αντιμετωπίσει στην πορεία τα πάντα. Εξαγριωμένες φυλές, προδομένους πρώην συντρόφους του, μάγους, τίγρεις και ότι άλλο παίζει σε fantasy setting. Και βέβαια, εκτός από την πριγκίπισσα, ο Conan "βρίσκεται" με κανα-δυο ακόμα γυναίκες στο δρόμο, μέχρι που ξεγυμνώνει μια περαστική για να πάρει τα ρούχα. Κλασσικός Conan δήλαδή και κλασσικός Howard. Συνολικά, έχει το ενδιαφέρον του, απλά, και μετά από ένα σημείο, εχω την αίσθηση ότι δημιουργούντουσαν περιπέτειες και συναντήσεις με εχθρούς, όχι ιδιαίτερα οργανικά, αλλά απλώς για να γραφτούν περισσότερες σελίδες. Το σχέδιο του Ariel Olivetti είναι πιο-ψηφιακό-πεθαίνεις. Κάποια ενδιαφέροντα κοντινά, ότι παίζει σε background είναι συνήθως blurred πραγματικές φωτογραφίες, σκιές απλά όχι, όλα όσα αρνητικά δηλαδή είχαν τα πρώιμα digital σχέδια. Δεν είναι συνολικά πολύ κακό, και κάποια καρεδάκια είναι αρκετά καλά, αλλά βγάζει μια αίσθηση ξεπέτας ώρες-ώρες. Το Robert E. Howard's Savage Sword, ήταν ένα ενδιαφέρον ανθολογικό περιοδικό, το οποίο προσπάθησε να μιμηθεί το αρχικό Savage Sword of Conan της Marvel της δεκαετίας 70 και 80. Είχε δηλαδή, πέρα από μια ιστορία Conan, και άλλες ιστορίες fantasy με διάφορους χαρακτήρες του Howard (π.χ Dark Agnes), είχε ιστορίες μυστηρίου, θαλασσινές περιπέτειες κλπ. Πρέπει να βγήκαν καμιά 10ρια τεύχη συνολικά, 80 σελίδων το καθένα και στο συγκεκριμένο trade έχουμε μόνο τις ιστορίες που πρωταγωνιστεί ο Conan. Λόγω των λίγων σελίδων που ήταν η κάθε ιστορία, δόθηκε η ευκαιρία σε πολλούς, τότε και αργότερα, πολύ γνωστους δημιουργούς να γράψουν και να σχεδιάσουν τον Κιμμέριο, και έτσι έχουμε δουλειές από άτομα όπως Sean Philips, John Ostrander, Andy Kuhn, John Arcudi, John Jackson Miller, John Ostrander και πολλούς άλλους. Προφανώς και δεν είναι κάτι μεγάλων απαιτήσεων, ολιγοσέλιδες άλλωστε οι περισσότερες, λίγο backstory και γρήγορα στο σφάξιμο, αλλά έχουν και αυτές το ενδιαφέρον τους και οι περισσότερες ήταν αρκετά προσεγμένες. Ευχάριστα κύλησε αυτό το τομάκι, το οποίο βέβαια απευθύνεται και αυτό, κατά βάση, στους φανς του Conan. Καλά πέρασα, εύκολα παίρνει το 6,5/10 και πάμε για άλλα.
  7. Ένας έφηβος αυτοκτονεί. Μόλις 6 μήνες πριν, είχε αυτοκτονήσει ένας φίλος του. Η ασυνομία δεν βρίσκει τίποτα ύποπτο. Η υπόθεση φτάνει στα χέρια του Oxel Karnhus. Ενός ιδιωτικού αστυνομικού, κλεισμένου στον εαυτό του, περνάει τις ημέρες του μέσα στο ουίσκι, τα τσιγάρα και τις πόρνες. Και αυτό γιατί πάσχει από μεγαλακρία, γινόμενος έτσι μονίμως θύμα bullying και κοροϊδιών. Κάτι θα βρει σε αυτή την ιστορία ο Oxel, κάτι που θα του θυμίσει τον εαυτό του. Και ενώ όλοι και όλα του λένε να παρατήσει την υπόθεση, εκείνος συνεχίζει. Και το τέλος, όσο μη αναμενόμενο είναι, τόσο τραγικό και μάταιο εμφανίζεται. Από τα κόμικς που δεν ξέρω πότε και γιατί βρέθηκαν στη βιβλιοθήκη μου. Και πιθανό να μην το είχα ανοίξει ποτέ, αν δεν γινόταν μια αναφορά από τον @The Fists Of Stan Lee (λάθος, από τον @zade). Και διαβάζοντας το, για άλλη μια φορά σκέφτηκα, πως μπορείς να βρεις διαμαντάκια στο πουθενά, όσο μικρά και αδιάφορα φαίνονται πριν βουτήξεις μέσα τους. Βεβαίως, ο John Arcudi που γράφει το σενάριο, είναι πολύ καλός, και θα έπρεπε να το έχω φανταστεί ότι και εδώ θα ήταν καλός. Γενικώς εδώ δεν γράφει πολλά, αφήνει κυρίως να μιλήσουν η ατμόσφαιρα και ο βαρύς ψυχισμός του πρωταγωνιστή. Ενός πρωταγωνιστή, ουσιαστικά απόκληρου από την κοινωνία, κάνοντας έτσι βαρύ και ασήκωτο το στίγμα της διαφορετικότητας και του μιάσματος του οποίου μπορεί να νιώθουν τα άτομα τα οποία δεν είναι ίδια, σωματικά και μη, με την πλειοψηφία. Η κλιμάκωση του δράματος και το τραγικό τελείωμα του, είναι αφόρητα ρεαλιστικό, αλλά και πολύ απλό. Τόσο που δεν το περίμενα σε καμιά περίπτωση, και τόσο που, επειδή δεν στο ομορφαίνει, δεν στο πλασάρει σαν κάτι άλλο, δεν σε προετοιμάζει καθόλου, είναι αποστομωτικά εκμηδενιστικό. Τρομερά καλοφτιαγμένο μέσα στη λιτότητα του, σε αφήνει εκεί που πρέπει να σε αφήσει, με τις σκέψεις σου να αιωρούνται. Στο σχέδιο έχουμε τον Jonathan Case, με μια καρτουνίζουσα αισθητική, η οποία δεν προσθέτει και πολλά στην ιστορία. Δεν αφαιρεί πάντως, κινείται σε ασφαλή μονοπάτια. Σε τόνους του γκρι και του μπλε οι περισσότερες σελίδες, με διακριτικό χρώμα στα flashbacks και έντονο κόκκινο για το αίμα. Γενικά δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο, στο σενάριο πατάει όλο το κόμικ. 4 τευχάκια και ένα τεύχος 0, μαζεύτηκαν σε ένα όμορφο σκληρόδετο τομάκι κανονικού μεγέθους. Προφανώς και δεν σας αλλάζει τη ζωή, αλλά είναι αρκετά αξιόλογο και σκληρό. Αξίζει να ασχοληθείτε. Και σαν bonus, τα εξώφυλλα που έκαναν ο Frank Miller και ο Mike Mignola για τη σειρά.
  8. Όταν ερχόμαστε σε αυτή τη γη, είναι το μέλλον μας προδιαγεγραμμένο; Ορίζουμε εμείς οι ίδιοι τη μοίρα μας ή ένα αόρατο χέρι κινεί τα νήματα της ύπαρξής μας; Σε αυτό το αιώνιο φιλοσοφικό ερώτημα προσπαθεί να δώσει απαντήσεις ο Mike Mignola χρησιμοποιώντας ως όχημα τον Hellboy. Ένα σπάνιο και εξαιρετικά ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Ο ίδιος ο Mignola είναι, για τα δικά μου γούστα ένας σπάνιος και ενδιαφέρον δημιουργός. Ανήκει σε αυτή την πολύ περιορισμένη ομάδα δημιουργών κόμικς που είναι ταυτόχρονα εξαιρετικός στο σχέδιο και πάρα πολύ καλός στο σενάριο. Ήδη καταξιωμένος με δουλειές του (και με τις δύο «μεγάλες», Marvel & DC) δημιουργεί την περσόνα του Hellboy σαν ένα αποκλειστικά δικό του project. Η πρώτη, cameo, εμφάνιση του χαρακτήρα του γίνεται το Μάιο του 1993 στο πιο απρόσμενο έντυπο! Ένα ιταλικό φανζίν με το όνομα Dime Press, αφιερωμένο στα κόμικς της Bonelli! Μόνο στο εξώφυλλο και χωρίς το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του αλλά με όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του. Η πρώτη ιστορία του, ασπρόμαυρη και μόνο 4 σελίδες, εκδίδεται στο κόμικ περιοδικό του San Diego Comic Con τον Αύγουστο του 1993, ενώ η πρώτη έγχρωμη ιστορία του κυκλοφορεί λίγους μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του 1993, όπου κάνει εμφάνιση στο John Byrne's Next Men 21. Η Dark Horse, η οποία ήταν και ο εκδότης των δύο αμερικάνικων εντύπων που προαναφέραμε, μετά από την ενθουσιώδη υποδοχή του κοινού, κυκλοφορεί το πρώτο κόμικ με τίτλο Hellboy τον Μάρτιο του 1994. Τους τελευταίους μήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μια ομάδα Γερμανών ναζί αποκρυφιστών μαζί με τον Grigori Yefimovich Rasputin (ναι τον γνωστό), σ ένα απομακρυσμένο νησί της Σκωτίας, προσπαθούν να φέρουν από άλλη διάσταση τον Anung Un Rama, μισό δαίμονα, μισό άνθρωπο, ο οποίος κατέχει μια μοναδική ιδιότητα. Το δεξί του χέρι είναι το «κλειδί» όπου ανοίγει την αιώνια φυλακή, όπου κρατείται η πολυοντότητα, Ogdru Jahad ή αλλιώς Δράκος της Αποκάλυψης. Με αυτό τον τρόπο οι ναζί πίστευαν ότι θα άλλαζαν την πορεία του πολέμου και θα επικρατούσαν σε ένα κατεστραμμένο κόσμο. Μια ομάδα Αμερικάνων πεζοναυτών μαζί με την τεχνική βοήθεια του Άγγλου καθηγητή και αποκρυφιστή, Trevor Bruttenholm, παρεμβαίνει και καταστρέφει τα σχέδια τους. Αν και όχι εντελώς… Οι Αμερικάνοι (φυσικά) νικούν στην σύντομη μάχη, αλλά ο Anung Un Rama έχει περάσει στη δική μας διάσταση. Όταν τον ανακαλύπτουν διαπιστώνουν ότι είναι ένα μικρό «δαιμονόπαιδο». Τον βαφτίζουν Hellboy και τον παίρνουν μαζί τους, σε μια στρατιωτική βάση στο Νέο Μεξικό. Εκεί ο Bruttenholm, δημιουργεί την ομάδα BPRD (Bureau for Paranormal Research and Defense), μια κρυφή υπηρεσία της Αμερικάνικης κυβέρνησης, με σκοπό να ελέγχει και να αποκρούει όλους τους παραφυσικούς κινδύνους που απειλούν τον κόσμο. Στην πορεία της ομάδας εντάσονται και άλλοι χαρακτήρες με περισσότερα ή λιγότερα παραφυσικά χαρακτηριστικά και ειδικές δυνάμεις. Με αυτά τα στοιχεία ο Mignola χτίζει ένα υπέροχο μύθο. Έχει την οξύνοια να μην κρατήσει την ιστορία «αμερικάνικη» και ούτε να παίζει στην εύκολη λύση, βαμπίρ, λυκάνθρωποι κλπ. Δίνει στο βασικό κορμό της ιστορίας του μια παγκόσμια οπτική και διανθίζει όλα τα επιμέρους γεγονότα με πλήθος παραδόσεων και φολκλόρ από πολλές χώρες του κόσμου. Πετυχαίνει να δώσει σε όλες ένα κοινό υπόβαθρο και με αυτό τον τρόπο να τι κάνει «δικές» του. Ταυτόχρονα, και πέρα από την απλή περιπέτεια, στο ψυχολογικό κομμάτι, μας δείχνει με μεγάλη επιτυχία, τη διαρκή μάχη του χαρακτήρα του με τη διττή φύση του. Είναι ο καταστροφέας ή ο σωτήρας της ανθρωπότητας; Στην εκδοτική ιστορία του κόμικ, το Hellboy ακολουθεί την κλασική αμερικάνικη προσέγγιση. Κυκλοφορεί σε τεύχη, στην συνέχεια σε TPB, ενώ αργότερα σε πιο συγκεντρωτικές εκδόσεις. Ταυτόχρονα και σε αραιά διαστήματα, κυκλοφορούν και κάποιες αυτοτελείς πολυσέλιδες ιστορίες. Αν κάποιος θέλει να διαβάσει το σύνολο των κόμικς με τίτλο Hellboy χωρίς να ψάχνει να βρει όλα τα τεύχη έχει δύο επιλογές. Η πρώτη και πιο ακριβή είναι να πάρει τα εφτά Library Editions, την αυτόνομη ιστορία "Into the Silent Sea", τα δύο Omnibus με μαλακό εξώφυλλο και τίτλο "Hellboy The Complete Short Stories" και τέλος το συγκεντρωτικό τόμο "Hellboy Weird Tales". Ο τελευταίος είναι non canonical και περιέχει διάφορες ιστορίες του Hellboy, που δε συμμετέχουν στο βασικό κορμό και φτιάχτηκαν την περίοδο που ο Mignola ήταν στην παραγωγή των δυο πρώτων ταινιών Hellboy. Η δεύτερη και φθηνότερη λύση είναι να πάρει κάποιος τα τέσσερα Omnibus με μαλακό εξώφυλλο, αντί για τα εφτά library και την έκδοση "Into the Silent Sea". Η εκδοτική επιτυχία του Hellboy, οδήγησε τον Mignola και την Dark Horse σε αρκετά spin offs από το Hellboy universe. Οι τίτλοι αυτοί είναι (θα τους δούμε αναλυτικά σε ξεχωριστές παρουσιάσεις) οι: BPRD, Abe Sapien, Hellboy and BPRD, Witchfinder, Lobster Johnson, ενώ έχουν κυκλοφορήσει και εφτά σειρές με λίγα τεύχη (συνήθως 5ή 6) που πραγματεύονται τις ιστορίες συμπληρωματικών χαρακτήρων, με τίτλους: Rasputin The Voice Of The Dragon, Sledgehammer 44, The Visitor : How and Why He Stayed, Frankenstein Underground, Koshchei The Deathless, Crimson Lotus και Rise Of The Black Flame. Επίσης έχουν κυκλοφορήσει σειρές που απευθύνονται σε μικρότερες ηλικίες με τίτλους: Hellboy Junior, Itty Bitty Hellboy, και Hellboy Animated καθώς και μερικά Art Books. Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει σε μετάφραση τρείς τόμοι από την εκδοτική Jemma Press. Επίσης έχουν βγεί τρεις ταινίες βασισμένες στον κόσμο του Hellboy καθώς και μια animated σειρά. Είναι ένα κόμικ που αξίζει να διαβάσει κανείς; Η ερώτηση είναι καθαρά υποκειμενική και άρα δεν υπάρχει γενική απάντηση. Η δική μου απάντηση, είναι ΝΑΙ!!!!
  9. Δεν υπάρχουν και πολλά να πεις για το συγκεκριμένο κόμικ, μόνο το πόσο απαραίτητο είναι αυτό το αφιέρωμα στον κύριο τίτλο του Usagi Yojimbo, του έπους του Ιαπωνοαμερικάνου Stan Sakai. Πρωταγωνιστής ο Miyamoto Usagi, ένας Ronin (masterless samurai) ο οποίος μετά τον χαμό του άρχοντα του Lord Mifune ακολουθεί το Musha Shugyo, τον δρόμο του πολεμιστή που μετά το πέρας της υπηρεσίας του ταξιδεύει μόνος την χώρα εξασκώντας τις ικανότητες του. Ο Usagi περιδιαβαίνει την φεουδαρχική Ιαπωνία βοηθώντας όπου θεωρεί ότι αξίζει να βοηθήσει σύμφωνα με την ηθική του, τιμώντας τον κώδικα του Bushido και έρχεται αντιμέτωπος με δαίμονες του παρόντος και του παρελθόντος του. Θα συναντήσει περασμένους και νέους έρωτες, θα κάνει επιστήθιους φίλους και πάντα θα έρχεται πιο κοντά στην εκδίκηση του αδικοχαμένου άρχοντά του. Πάνω απ'όλα όμως, είναι ο πιο BADASS Samurai που έχει υπάρξει. Το Usagi Yojimbo είναι ένα ανθρωπομορφικό κόμικ που σε πρώτη επαφή υπόσχεται χιουμοριστικές και ανάλαφρες εμπειρίες. Αντιθέτως, παραδίδει ένα καλοφτιαγμένο και πιστότατο ιστορικά δράμα πασπαλισμένο εδώ και εκεί με όσο χιούμορ χρειάζεται, ενώ δεν λείπουν και οι αναμενόμενες μονομαχίες, η ίντριγκα, η πολιτική διαφθορά και μια αρκετά πιστή απεικόνιση της τότε κοινωνίας από τα μάτια των λόρδων, των εμπόρων και των απλών αγροτών. Αυτό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον μεταξύ άλλων ήταν ο τρόπος και το σέβας με το οποίο αντιμετώπιζαν οι απλοί άνθρωποι τους Σαμουράι, ενώ νομίζω ότι κατέληξα σε μια ικανοποιητική απάντηση στο αιώνιο ερώτημα Samurai Vs. Ninja. Είναι ένας all-around τίτλος που θα κρατήσει καλή παρέα σε όλους ανεξαρτήτως γούστου και σχολής κόμικ, μιας και ενσωματώνει χαρακτηριστικά που θα συναντήσεις σε disney, αμερικάνικο indy, γαλλοβελγικά και προφανώς, manga. Δεν είναι πουθενά εξαιρετικό, είναι σε όλα του καλό και αυτό μου αρκεί για να το επαινέσω. Σίγουρα υπάρχουν άτομα στο φόρουμ που έχουν διαβάσει πολύ παραπάνω Usagi από μένα, τους καλώ να γράψουν δύο λόγια και να συμπληρώσουν το ελλιπές εγκώμιο μου. Δεν θα γράψω τίποτα για τις άπειρες εκδόσεις που έχει κυκλοφορήσει ή τα crossover με TMNT, απλά θα αναφέρω ότι ο τίτλος είναι πλέον στα χέρια της IDW (μέχρι πολύ πρόσφατα στην Dark Horse) και της Fantagraphics και μέχρι στιγμής έχουν βγει 171 τεύχη στην κύρια σειρά και 228 σύνολο. Έχουν κυκλοφορήσει δεκάδες tpbs, hcs και omnibuses ενώ εγώ έκανα την γνωριμία μου με τον κύριο μέσω ενός αξιοπρεπέστατου και υπερπλήρους box-set της Fantagraphics όπου σε δύο paperbacks τούβλα περιέχει τα βιβλία #1-7. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε στην wiki. Αν δεν σας φτάνει η κύρια σειρά, περάστε μια βόλτα από το Usagi Yojimbo: Yokai, ένα αυτόνομο graphic novel με τους ίδιους πρωταγωνιστές και από αυτό το σχετικό άρθρο του ΦΛΕΦΑΛΟ. Τσεκάρετε το, θα γουστάρετε φουλ! Υ.Γ. Το Usagi έχει σαρώσει κατά καιρούς τα βραβεία, μέσα σε αυτά και 5 Eisner για: 1996 Eisner Award for "Best Letterer" (Groo and Usagi Yojimbo) 1996 Eisner Award for "Talent Deserving of Wider Recognition" (Usagi Yojimbo) 1999 Eisner Award for "Best Serialized Story" (Usagi Yojimbo "Grasscutter") 2012 Eisner Award for "Best Lettering" (Usagi Yojimbo) 2015 Eisner Award for "Best Lettering" (Usagi Yojimbo) @GeoTrou νομίζω θα γίνει από τα αγαπημένα σου όταν έρθει η ώρα να γνωριστείτε.
  10. Είναι γνωστό ότι είμαι πιο πολύ υπέρ της Πρωτομαγιάς ως εργατικής επετείου και όχι των παγανιστικών καταλοίπων με τα λέλουδα, τα στεφάνια κι αυτά, αλλά δράττομαι της ευκαιρίας για να σας μιλήσω για το Harrow County, το horror comic σε σενάριο Cullen Bunn και σχέδιο Tyler Crook. Η αρχική ιδέα ήρθε από ένα πεζογράφημα του Bunn με τίτλο Countless Haints, το οποίο είχε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα του. Άλλαξαν τα ονόματα των χαρακτήρων, της τοποθεσίας, αλλά και τη χρονολογία (από το παρόν στη δεκαετία του '30) και εγένετο Harrow County. Εν των μεταξύ, ο τρελαμένος Crook χρησιμοποίησε νερομπογιές για το χρωματισμό των σχεδίων του, κάτι που προσδίδει μια κάποια «ζεστασιά» και κάνει τις creepy καταστάσεις ακόμα πιο περίεργες. Τα δύο πρώτα arcs είναι γραμμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελούν μια ολοκληρωμένη ιστορία, αλλά ο Bunn είχε την ελπίδα ότι η σειρά θα έχει επιτυχία και θα συνεχιστεί, όπως και έγινε. Τώρα, όσον αφορά το story, μου φαίνεται λίγο δύσκολο να μιλήσω εκτενώς χωρίς να κάνω spoilers. Ωστόσο, θεωρώ ότι είναι ένα κόμικ που όλοι οι κομιξόφιλοι πρέπει να διαβάσουν, οπότε θα προσπαθήσω να δώσω μια ιδέα, για να σας δελεάσω χωρίς να βγάλω στη φόρα κάτι που δεν πρέπει. Κάπου στον αμερικανικό νότο (τι πρωτότυπο) της δεκαετίας του '30 λοιπόν, η Hester Beck αναδύεται απ'το χώμα και ξεκινάει τη δράση της. Ναι, προφανώς δεν είναι κανονικός άνθρωπος, αλλά μάγισσα. Στην αρχή χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της ευεργετικά, βοηθώντας τους κατοίκους του Harrow County, αλλά όσο οι δυνάμεις αυτές αυξάνονται, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πιο σκοτεινά, παράξενα έως τερατόμορφα πλάσματα (θα έλεγε κάποιος πιο πονηρεμένος από μένα) που ζουν στο δάσος εμφανίζονται ως minions της Hester και το προσωπείο του ευεργέτη πέφτει δίνοντας τη θέση του στον πραγματικό, σατανικό της χαρακτήρα. Τελικά, όμως, μετά από πολλές δυσκολίες, οι κάτοικοι του Harrow County καταφέρνουν να την κρεμάσουν και να την κάψουν ζωντανή, ενώ αυτή ορκίζεται επιστροφή και εκδίκηση. THE END. Χα-χα, πλάκα σας έκανα (ναι, δεν ήταν και τόσο αστείο), η ιστορία μόλις άρχισε. 18 χρόνια μετά τα γεγονότα αυτά, η πρωταγωνίστριά μας Emmy ζει με τον πατέρα της μια στερεοτυπική, χωριατοπουλίστικη ζωή στο Harrow County, όταν ξαφνικά τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πιο αλλόκοτα. Μία αρρώστια χτυπάει τα γελάδια τους και ο πατέρας της φαίνεται να αλλάζει συμπεριφορά, ενώ η Emmy βασανίζεται από παράξενους εφιάλτες. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα πλάσματα του δάσους (και δεν εννοώ τα ελάφια και τα σκιουράκια) αρχίζουν να της μιλάνε πολύ chill, σαν να είχαν κάνει μαζί φαντάροι ένα πράγμα. Δε θα πω κάτι άλλο, γιατί από εκεί και πέρα γίνεται το έλα να δεις, νέοι χαρακτήρες εμφανίζονται και the plot thickens γενικά. Μάλλον θα πω, ο βασικός φίλος/περίεργο πλάσμα της Emmy είναι ένα αγόρι χωρίς δέρμα (κουβαλάει το δέρμα του ξεχωριστά). Αυτό. Δεν περιγράφω άλλο. Έχω πει αρκετές φορές ότι διάβασα και τα τέσσερα library editions μέσα σε τρεις μέρες. Το σχέδιο είναι πανέμορφο (βοηθάνε και τα library ακόμη περισσότερο σ'αυτό) και με έκανε να θέλω να βουτήξω μέσα στις σελίδες και να γίνω κι εγώ μέρος του κόσμου του Harrow County. Τα σεναριακά themes δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Στον πυρήνα του είναι ένα coming-of-age και sense-of-belonging story, δοσμένο με πολύ όμορφο τρόπο και ωραίους χαρακτήρες για τους οποίους σίγουρα θα νοιαστείς. Υ.Γ. Ίσως χρησιμοποίησα παραπάνω αγγλική ορολογία σε αυτή την παρουσίαση απ'όση έπρεπε, να με συμπαθάτε.
  11. Βγαίνοντας για λίγο από την κομιξιστική χειμέρια νάρκη στην οποία έχω βυθιστεί τον τελευταίο καιρό έρχομαι για να προτείνω ένα πολύ όμορφο κόμικ. Το Goblin είναι ένα κόμικ σε σενάριο του Eric Grissom και σχέδιο του Will Perkins και κυκλοφόρησε το 2021 από την Dark Horse. Η ιστορία ακολουθεί ένα Goblin (ξωτικό, τελώνιο δεν ξέρω πως να το πω ελληνιστί) τον Rikt ο οποίος μία μέρα σαν όλες τις άλλες χάνει τους γονείς του από έναν άνθρωπο με τον ίδιο να γλιτώνει από καθαρή τύχη. Αποφασίζει λοιπόν να πάει σε ένα ταξίδι το οποίο θα εκδικηθεί τον θάνατο των γονιών του. Όμως το ταξίδι του θα είναι γεμάτο από κακουχίες και στον διάβα του θα συναντήσει πολλούς εχθρούς αλλά και κάποιους συμμάχους. Το Goblin είναι μία ιστορία για όλες τις ηλικίες το οποίο κάνει το εξής πρωτότυπο πράγμα. Τοποθετεί ως πρωταγωνιστή της ιστορίας του ένα goblin αυτά τα πλάσματα τα οποία τα έχουμε συνηθίσει σε σχεδόν όλες τις ιστορίες φαντασίας να είναι οι κακοί και άσχημοι χαρακτήρες. Εδώ πέρα ο Rikt είναι ένα συμπαθέστατο παιδί το οποίο δεν μπορείς παρά να συμπαθήσεις. Πέραν τούτου δεν μπορώ να πω ότι η ιστορία είναι κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Λόγω του all age χαρακτήρα της η ιστορία δεν παίρνει μεγάλες ελευθερίες, δεν ανακαλύπτει τον τροχό και επιλέγει να είναι άλλη μια coming of age ιστορία. Χωρίς αυτό όμως να το καθιστά κακιά. Όπως έχω δηλώσει και άλλες φορές εκτιμώ τις ιστορίες οι οποίες είναι απόλυτα ειλικρινής με τους αναγνώστες τους. Δε χρειάζεται άλλωστε όλες οι ιστορίες να λένε και κάτι καινούργιο. Αν επιλέξουν να πουν κάτι το χιλιοειπωμένο τότε το θέμα είναι να το πουν με έναν καλό και έξυπνο τρόπο. Και το Goblin τα καταφέρνει περίφημα. Το σχέδιο του Perkins είναι πολύ όμορφο και ντύνει αρμονικά το σενάριο του Grissom. Χρησιμοποιεί ένα παραμυθένιο σχέδιο με στοιχεία high fantasy το οποίο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό στις σκηνές μάχης και όταν έχει να αναδείξει τοπία. Αν και όμορφο δεν μπορώ να πω ότι είναι ακριβώς το στυλ μου όμως δεν παύει να είναι ένα σωστό σχέδιο το οποίο εξυπηρετεί την ιστορία όπως ακριβώς πρέπει. Το Goblin λοιπόν αν και δεν είναι ένα πρωτότυπο κόμικ, διαβάζετε τόσο εύκολα που σχεδόν δεν καταλαβαίνεις ότι είναι ένα κόμικ 180 σελίδων. Και αυτό είναι ένα από τα υπέρ του. Ενδείκνυται επίσης και για εφηβικό ανάγνωσμα όμως μπορεί πολύ εύκολα να το απολαύσει και ένας ενήλικας. Είναι ένα πολύ γλυκούλικο και όμορφο κόμικ στο οποίο θα περάσετε σίγουρα πολύ όμορφα διαβάζοντάς το.
  12. Εντάξει, το πάω ανάποδα: ενθουσιάστηκα με αυτό το κόμικ! Πειραγμένο υπερηρωικό, εντελώς φρέσκο, αλλά ταυτόχρονα κάτι που αποτίει και φόρο τιμής στα κλασικά υπερηρωικά. Τέλειο!! Αν δεν το είχα ήδη διαβάσει, θα είχα σιελόρροια αυτή τη στιγμή! Ο Καναδός Jeff Lemire, από τους σημαντικότερους για εμένα δημιουργούς κόμικ, έκανε ξανά το θαύμα του. Για να δούμε λίγο πιο προσεκτικά: Ομάδα υπερηρώων, έξι τον αριθμό, βρίσκονται εδώ και 10 χρόνια και για αδιευκρίνιστους λόγους εξόριστοι σε ένα χωριό στη μέση του πουθενά, από όπου δεν μπορούν να ξεφύγουν, λόγω ενός δυναμικού πεδίου και προφανώς αγνοούν τι έχει συμβεί στον έξω κόσμο κατά τη διάρκεια της απουσίας τους. Ποιοι είναι αυτοί; Η Golden Gail, μέλος της οικογένειας υπερηρώων Golden και εγκλωβισμένη στο σώμα ενός μικρού κοριτσιού, ενώ η ίδια είναι μεσήλικας και μεταμορφώνεται σε κορίτσι με υπεράνθρωπες δυνάμεις λέγοντας τη λέξη "Zafram" (τι μας θυμίζει αυτό;) ). Κρύβει ένα μυστικό, που τη βασανίζει. Είναι το μέλος που επιθυμεί ίσως περισσότερο από όλα, να απεγκλωβιστεί από τη φάρμα. Ο Barbalien, Αρειανός ονόματι Mark Markz (τι μας θυμίζει αυτό;) ), που έχει έρθει στη Γη για να μας βοηθήσει από μια επικείμενη εισβολή Αρειανών και καταφέρνει να μεταμφιέζεται περνώντας απαρατήρητος μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, έχοντας όμως κι αυτός ένα μυστικό, που τον ταλαιπωρεί. Ο Abraham Slam, χωρίς υπεράνθρωπες δυνάμεις, αλλά εξαιρετικά γυμνασμένος, αφότου κρίθηκε ακατάλληλος να υπηρετήσει στο στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου (τι μας θυμίζει αυτό;) ). Είναι ίσως ο μοναδικός της παρέας, που έχει εγκλιματιστεί στο καινούριο περιβάλλον. Ο Colonel Weird (τι μας θυμίζει αυτό;) ). από τους πρώτους αστροναύτες, ο οποίος μπορεί να μετακινηθεί στο χώρο και στο χρόνο, χάνοντας σιγά σιγά τα λογικά του, αλλά θα αποτελέσει τον καταλύτη της πλοκής. Η Madame Dragonfly, μάγισσα και αποκρυφίστρια, αιώνια δεμένη με ένα συγκεκριμένο σπίτι, προφανώς πηγή της δύναμής της, αλλά και της κατάρας της (τι μας θυμίζει αυτό;) ). Αν και μένει αποτραβηγμένη από τους υπόλοιπους, διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Και τέλος, η TLK-E WLK-E ή για μεγαλύτερη ευκολία Talky Walky, μέλος μιας εξωγήινης φυλής ρομπότ, που μισούνε τους ανθρώπους, αν και η ίδια τους συμπαθεί. Εφευρέτρια και επιστήμων μεγάλης κλάσης, την περιμάζεψε ο Colonel Weird σε μια από τις περιπλανήσεις του. Προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο και μια από τις προσπάθειές της θα έχει κάποια επιτυχία και θα δώσει νέα τροπή στην ιστορία. Υπήρχε και ένα έβδομο μέλος, ο Black Hammer, αλλά θα μάθετε περισσότερα για αυτόν, διαβάζοντας το κόμικ To είπα από την αρχή: ξετρελάθηκα! Υπέροχο σενάριο, γεμάτο ανατροπές, εξαιρετικούς διαλόγους, αγωνία. πραγματικούς χαρακτήρες (αν και μιλάμε και υπερήρωες), εξαιρετικό σχέδιο, που θύμισε λίγο Mignola, αν και όπου χρειάζεται, αποτίει τον απαραίτητο φόρο τιμής σε άλλους δημιουργούς, του Jack Kirby μη εξαιρουμένου, εντυπωσιακοί χρωματισμοί. Αν και διαβάζεται ίσως πιο εύκολα από έχοντες σχέση με υπερηρωικά κόμικς, οι οποίοι θα απολαύσουν τις αναφορές σε κόμικς του παρελθόντος, συνίσταται ακόμα και σε εκείνους που δεν τους αρέσει το είδος, αφού, όπως καταλαβαίνετε, μιλάμε για μια εκ βάθρων ανανέωση του είδους.Το ξαναγράφω: είμαι βέβαιος, ότι το κόμικ θα αρέσει σχεδόν σε όλους: όσοι δεν αρέσκονται στα υπερηρωικά, επειδή θα βρούνε κάτι εντελώς διαφορετικό και σαφώς πιο ψαγμένο από τις συνήθεις ιστορίες του είδους, αλλά και στους μυημένους στα υπερηρωικά, αφού θα βρουν στο κόμικ πλείστες αναφορές σε πολλά υπερηρωικά κόμικς του παρελθόντος, γιατί παρά τις καινοτομίες του, το κόμικ είναι γραμμένο και σχεδιασμένο με βαθιά αγάπη για τα παλιά κόμικς και ως φόρος τιμής σε αυτά. Η κύρια σειρά ολοκληρώθηκε ως τίτλος στο τεύχος 13 και συνεχίστηκε από το σημείο που σταμάτησε στη σειρά Black Hammer: Age of Doom, η οποία ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη έφερε ένα νέο πρόσωπο στην πλοκή και έδωσε ένα τέλος στη ιστορία, με μια ευφάνταστη, πολύ πικρή ανατροπή, η οποία βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί σχετικά με τη σχέση καλού και κακού. Δεν γράφω περισσότερα, για να μη χαλάσω την όποια έκπληξη. Τα τεύχη 1-13 (πλην του #12) συγκεντρώθηκαν σε δύο TPBs στα οποία δεν περιέχεται το #12, ούτε το Giant-Sized Annual (εμ πως, τι υπερηρωικό θα ήταν χωρίς Giant-Sized Annual :P). Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει εισαγωγή και βιογραφικά των υπερηρώων δια χειρός Jeff Lemire και ο δεύτερος εκτεταμένο gallery. Τα τεύχη 1-12 του Black Hammer: Age of Doom συλλέχθησαν σε δύο TPBs, όπου υπάρχουν επίσης εκτεταμένα gallery. Έχουν κυκλοφορήσει και Deluxe εκδόσεις πλέον και για τις δύο σειρές. Ο Lemire, όμως δεν έμεινε μόνο στην κύρια ιστορία, αλλά δημιούργησε και ένα ολόκληρο σύμπαν, ένα κατόρθωμα πραγματικά εντυπωσιακό, το οποίο το είδαμε σε αυτοτελείς σειρές pin-offs, με πλήθος χαρακτήρων, ηρώων και εγκληματιών, αλλά και κάποιων που είναι λίγο και από τα δύο, όλοι εκ των οποίων, έχουν κάποια αναφορά σε κόμικς του παρελθόντος. Πραγματικό επίτευγμα, ειδικά αν σκεφθεί κανείς, ότι όλα αυτά προήλθαν από τη γόνιμη φαντασία ενός και μόνο ανθρώπου. Κάθε μια από τις σειρές, εμβαθύνει στον κόσμο του Black Hammer και προσθέτει κάτι στη βασική πλοκή, αλλά και στους χαρακτήρες. Η ανάγνωσή τους όμως δεν είναι απαραίτητη, απλά επιτείνει την απόλαυση Πέρα λοιπόν από τη βασική σειρά (Black Hammer / Black Hammer: Age of Doom), έχουν κυκλοφορήσει και τα εξής, όλα σε σενάριο του Lemire: - Black Hammer: Streets of Spiral Περιέχει τα Giant-Sized Annual, το οποίο δίνει κάποιες υποστηρικτικές ιστορίες σχετικά με το παρελθόν των πρωταγωνιστών, Cthu-Louise και την πολύτιμη World of Black Hammer Encyclopedia, καθώς και ένα τεύχος από την FCBD, το οποίο δίνει μια πρόγευση κάποιων πραγμάτων. - Black Hammer '45 Περιέχει τα Black Hammer '45 1-4 σε σχέδιο Matt Kindt και αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας έγχρωμων στρατιωτών στην Ευρώπη στο Β'ΠΠ (επειδή υπήρξε Black Hammer πριν από τον υπερήρωα ) , Μάλλον το πιο ανούσιο της σειράς και ίσως αυτό που μπορείτε να προσπεράσετε χωρίς τύψεις. - The Quantum Age Περιέχει τα The Quantum Age σε σχέδιο Wilfredo Torres. 100 χρόνια από τώρα, μια ομάδα εφήβων υπερηρώων, κάποιοι από τους οποίους έχουν άμεση σχέση με τοην αρχική ομάδα του Black Hammer, Απολαυστική ιστορία, με ωραίο σχέδιο, όπου κάποιοι παλιοί γνώριμοι κάνουν την εμφάνιση τους. - Sherlock Frankestein and The Legion of Evil Περιέχει τα Black Hammer #12 και τα Sherlock Frankestein and The Legion of Evil 1-4 σε σχέδιο David Rubín. Ο Sherlock Frankestein είναι εγκληματίας, ο οποίος φέρεται να έχει κάποια σχέση με την εξαφάνιση των ηρώων. Ο ίδιος έχει ανανήψει, αλλά έχει κάποιο μυστικό. Ή θα διαβάσετε πρώτα αυτό ή το Age of Doom. Όποιο από τα δύο διαβάσετε πρώτα, να ξέρετε ότι περιέχει spoilerg για το άλλο. Απολαυστική ιστορία με πάρα πολλές ανατροπές και κακούς, που αποδεικνύονται όχι και τόσο κακοί. - Doctor Star and the Kindom of Lost Tomorrows Περιέχει τα Doctor Starr and the Kindom of Lost Tomorrows 1-4 σε σχέδιο Max Fiumara. O Doctor Star ήταν υπερήρωας, που προϋπήρχε πολλών από τους ήρωες της βασικής σειράς. Είναι σαφώς επηρεασμένος από τον Starman σε σημείο, που το πραγματικό όνομα του ήρωα είναι Jim Robinson, αναφορά, καθ'ομολογίαν του ίδιοι του Lemire, στον James Robinson, συγγραφέα του πλέον ιστορικού run του Starman, αλλά και του The Golden Age, παρουσίαση του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Η πιο ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία από όλες, που πρέπει να διαβάσετε οπωσδήποτε, παρόλο που δεν έχει άμεση σχέση με την κυρίως σειρά. - Skulldigger + Skeleton Boy Η σειρά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, θα τελειώσει σε έξι τεύχη σε σχέδιο Tonci Zonjic. Δεν την έχω διαβάσει ακόμη, αλλά ο Skulldigger είναι υπερήρωας σε στιλ Punisher, ο οποίος εξολοθρεύει τους κακούς. - Colonel Weird: Cosmagog Η σειρά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, θα τελειώσει σε τέσσερα τεύχη σε σχέδιο Tyler Crook. Δεν ξέρω κάτι παραπάνω. - Barbalien:Red Planet Προβλέπεται να ολοκληρωθεί σε έξι τεύχη. Δεν ξέρω κάτι παραπάνω. - Black Hammer / Justice League: Hammer of Justice! Περιέχει τα Black Hammer / Justice League: Hammer of Justice! 1-6 σε σχέδιο Michael Walsh. Κατά τα άλλα, ο,τι λέει ο τίτλος. Πολυαναμενόμενο crossover, που ελπίζω να μην αποδειχθεί μούφα. Δεν το έχω διαβάσει ακόμη, προφανώς. Αν και η σειρά δεν περιέχει πολλές σκηνές βίας, δεν συνίσταται σε πολύ νέους αναγνώστες.
  13. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να εγκαινιάσω το νεοαποκτηθέν τάμπλετ με ένα κόμικ του Jeff Lemire από τον κόσμο του Black Hammer; Εντάξει, σίγουρα υπάρχει, αλλά ήθελα να ποζεριάσω Barbalien: Red Planet λοιπόν. Πρόκειται για ένα mini series πέντε τευχών, που κυκλοφόρησε μεταξύ Νοεμβρίου του 2020 και Μαρτίου του 2021. Η δημιουργική ομάδα αποτελείται από τους Jeff Lemire, Tate Brombal (σενάριο), Gabriel Hernández Walta (σχέδιο), Jordie Bellaire (χρώμα) και Aditya Bidikar (lettering). Προειδοποίηση: ανάμεσα στα αποτρεπτικά κοάλα, περιέχονται σπόιλερ για όσους δεν έχουν διαβάσει την βασική σειρά. Η ιστορία εκτυλίσσεται το έτος 1986, όταν ο πανικός λόγω της επιδημίας του AIDS βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Η επιστημονική κοινότητα μοιάζει μπερδεμένη και η (αμερικανική) κοινωνία δείχνει το χειρότερό της πρόσωπο απέναντι στους νοσούντες αλλά και στους «συνήθεις υπόπτους», τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Ο Mark Markz είναι ακόμη αστυνομικός στην Spiral City, αλλά έχει ψυχρανθεί με τον συνεργάτη του λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Σε ανύποπτο χρόνο, θα γνωρίσει τον Miguel, ηγετική μορφή στο κίνημα της πόλης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Κι ενώ επιτέλους φαίνεται ότι ο Markz θα μπορέσει, έστω και αλλάζοντας διαρκώς μορφές, να γίνει πραγματικά αποδεκτός στην Γη, ένας βίαιος κυνηγός κεφαλών προσγειώνεται με στόχο να τον φέρει πίσω στον Άρη... Όταν ανακοινώθηκε ο εν λόγω τίτλος χάρηκα πολύ, γιατί ο Barbalien αποτελεί τον αγαπημένο μου χαρακτήρα από το Black Hammer. Δεν θα έλεγα ότι δημιούργησε ιδιαίτερο hype, αλλά είχα φτιάξει ένα δικό μου στο μυαλό μου Δεν μπορώ να πω ότι εκπλήρωσε τις προσδοκίες μου. Είναι φανερό ότι η συμμετοχή του Lemire είναι μικρή και ο Brombal σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος. Δεν υπάρχουν οι σήμα κατατεθέν αφηγηματικοί πειραματισμοί του Lemire, ούτε η πλοκή προσφέρει κάτι τρομερό. Παρόλα αυτά, έχει πολύ καλό ρυθμό και μια γενικότερη οικονομία. Θεωρώ δε ότι για mainstream τίτλο, τσιγκλάει ζητήματα που Marvel και DC δεν τσιγκλάνε ή τέλος πάντων τσιγκλάνε πολύ πολύ απαλά. Ιδιαίτερα η αστυνομική βία, θέμα που έχει απασχολήσει τρομερά την δυτική κοινή γνώμη τον τελευταίο καιρό. Μην περιμένετε κάποια εις βάθος ματιά στα κακώς κείμενα της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά υπάρχουν σαφείς νύξεις κι αυτό είναι καλό. Στο κομμάτι του artwork, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Μου αρέσει το σχέδιο του Gabriel Hernández Walta. Νομίζω ότι είναι κάπως κατώτερο από το εξαιρετικότατο The Vision, όμως κάνει μια χαρά τη δουλειά του και αναδεικνύεται από το coloring της υπέροχης Jordie Bellaire. All in all: σαφώς ένα κόμικ για όσους έχουν διαβάσει την κεντρική σειρά, ή για την ακρίβεια για όσους έχουν λατρέψει την κεντρική σειρά. Δεν είναι κάτι σούπερ, αλλά γτφ πέντε τεύχη είναι και διαβάζονται νεράκι.
  14. Όταν σε λένε Φρανκ Μίλερ, και έχεις καταφέρει να ανανεώσεις τον χαρακτήρα του Μπάτμαν, καθώς και να συνδέσεις για πάντα το όνομα σου με τον χαρακτήρα του Daredevil, σαν να τον είχες δημιουργήσει εσύ, έχεις κάνει και ένα πέρασμα ως σεναριογράφος στο Χόλιγουντ, έχεις γενικά φτάσει σε επίπεδα σούπερ σταρ στον χώρο των κόμικς και δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, αλλά παρόλα αυτά έχεις θέματα και να βγάλεις από μέσα σου και επιρροές από τις ταινίες νουάρ και δημιουργούς όπως ο Will Eisner και ο Bernard Krigstein να επιμένουν στο να βρουν έδαφος για να εκδηλωθούν, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι το Sin City, μια πόλη που κανείς δεν είναι αθώος ή άσπιλος, αλλά οι καλοί ξεχωρίζουν από τους εντελούς σάπιους από το υποτυπώδη κανόνα ηθικής και αλληλοσυμπαράστασης που φροντίζουν να ακολουθούν. Επίσης δεν μπορεί παρά να είναι δική σου ιδιοκτησία, για να δείξεις τα πράγματα όπως ακριβώς θες εσύ. Και ακριβώς αυτό είναι το Sin City, μια σπουδή στο νουάρ και τον αρνητικό χώρο της σελίδας, στις εμμονές του Μίλερ και στην σκληρή αγάπη του για τους χαρακτήρες, ένα μέσο για να γίνει όσο τραχύς ή τρυφερός θέλει να γίνει, χωρίς φόβο αλλά πάρα πολύ πάθος, το οποίο καθορίζει τις πράξεις και τις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών του κάθε τόμου, έρμαια της μοίρας τους. Άλλο ένα χαρακτηριστικό της είναι τα χρονικά μπρος-πίσω, πράγμα που επιτρέπει σε προγενέστερους χαρακτήρες να ξανακάνουν την εμφάνιση τους, χτίζοντας έτσι μια μεγάλη μετά-αφήγηση, η οποία εμπλουτίζει την αφανή πρωταγωνίστρια της σειράς, την αμαρτωλή πόλη, η οποία λειτουργεί σαν φαρμάκι στην ψυχή των κατοίκων της. Και φυσικά υπάρχουν τα σποραδικά χρώματα της τότε συζύγου του Μίλερ της Λυν Βάρλεϊ, η οποία κάνει την δική της συμβολή σε καρέ και σελίδες που χρειάζεται να δώσει ο αναγνώστης προσοχή. Η σειρά πρωτοεμφανίστηκε στις σελίδες του Dark Horse Presents τον Απρίλιο του 1991, και ολοκληρώθηκε μετά από 13 τεύχη, τον Ιούνιο του 1992. Έκτοτε, βγήκαν άλλες έξι περιπέτειες, από τις οποίες, με εξαίρεση το Αξίες Οικογένειας (Family Values) που βγήκε κατευθείαν ως Graphic Novel, όλες οι υπόλοιπες είχαν βγει αρχική ως τευχάκια και μέρη ανθολογίων, πριν βγουν σε τόμους. Η σειρά ευτύχησε να γίνει η πιο πιστή μεταφορά κόμικ στην οθόνη, ήδη θρυλική πριν την ανακαλύψει το Χόλιγουντ. Υπό άλλες συνθήκες, αυτή θα ήταν και αφορμή για κάποιον εκδότη για να την μεταφράσει στην γλώσσα μας, αλλά σε αυτή την περίπτωση είχε μεριμνήσει ήδη η Μαμούθ Κόμιξ, η οποία ξεκίνησε την σειρά από το 1998, βγάζοντας τους 2 πρώτους τόμους, το Αμαρτωλή Πόλη και το Η Κυρία Θέλει Φόνο. Το 1999 έβγαλε τον τρίτο φόνο, το Το Μεγάλο Ξεπάστρεμα και κάπου εκεί ξεκίνησα να αγοράζω τους τόμους και εγώ, με την πληροφορία που είχα πάρει τότε να λέει πως ο πρώτος τόμος είχε ήδη βγει σε δεύτερη έκδοση. Κανονικά κάπου εκεί θα είχε σταματήσει η κυκλοφορία, καθώς δεν πρέπει να πήγαν τόσο καλά όσο θα ήθελαν οι πωλήσεις των επόμενων τόμων, αλλά η έλευση της ταινίας το 2005, έκαναν το όνομα του Μίλερ εμπορεύσιμο και σε ένα πιο κάζουαλ κοινό, οπότε, 2-3 μήνες μετά την κυκλοφορία της, η Μαμούθ συνέχισε και με το τέταρτο τόμο, το Αυτός ο Σάπιος Μπάσταρδος. Μέσα στο 2007 επανακυκλοφόρησαν μάλιστα οι 4 πρώτοι τόμοι, με τον σχεδιασμό που επιμελήθηκε ο Chip Kidd και οι συνεργάτες του για την Αμερικάνικη αγορά το 2005, ένας σχεδιασμός που στόχευε στην ομοιογένεια στο ράφι/βιβλιοθήκη του συλλέκτη και που περιλάμβανε και ένα συνεκτικό σχέδιο στην ράχη των 7 τόμων, κάτι που φυσικά μπορούσε να γίνει μόνο με την γνώση πως η σειρά μάλλον έχει ολοκληρωθεί και δεν σχεδιάζει συνέχειες ο δημιουργός. Κατά την επανέκδοση, ο υπότιτλος του πρώτου τόμου άλλαξε στο Το Δύσκολο Αντίο (Αμαρτωλή Πόλη). Τον Νοέμβριο του 2007, λίγους μήνες μετά την επανέκδοση της σειράς, βγήκε και ο πέμπτος τόμος, το Αξίες Οικογένειας και ο έκτος, με τον τίτλο Πιστόλια, Πουτάνες και Ποτά τον Ιούνιο του 2008... και κάπου εκεί σκάλωσε η σειρά πάλι, φαινομενικά για πάντα, παρόλο που η Μαμούθ είχε καταχωρήσει ήδη από την κυκλοφορία του πέμπτου τόμου το ISBN και του τελευταίου. Το 2012 ήρθε η ώρα της Anubis να πάρει τα δικαιώματα στα έργα του Φρανκ Μίλερ, ξεκινώντας την εκ νέου έκδοση της σειράς με τον σχεδιασμό του 2010, βγάζοντας τον πρώτο τόμο τον Ιανουάριο και τον δεύτερο τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Το μέγεθος των τόμων μίκρυνε σημαντικά, σε μεγέθη απλού βιβλίου. H Anubis άλλαξε και την μετάφραση των τόμων, καθώς και τους τίτλους της. Δεν ξέρω πως τα πήγε αυτή η έκδοση, ξέρω όμως πως είχαν καταχωρήσει και το ISBN του τρίτου τόμου από τις αρχές του 2013, αλλά δεν έχει δημοσιευτεί μέχρι σήμερα. Όλα έδειχναν πως άλλη μια προσπάθεια έκδοσης της σειράς θα παρέμενε ημιτελής... ...μέχρι που αποφάσισε να βγάλει η Μαμούθ και τον τελευταίο τόμο, το Για Κόλαση Αλέρετούρ, τον Ιούνιο του 2016, 8 χρόνια μετά την τελευταία κυκλοφορία τους! Κίνηση που όπως ακούγεται έγινε με την βοήθεια του Public, για να έχει την δυνατότητα να παρέχει σε προσφορά όλη την σειρά. Η ενασχόληση του Μίλερ με το Sin City τον ενθάρρυνε ώστε να γίνει πιο τολμηρός και προβοκάτορας και στα υπόλοιπα έργα του, ιδιόκτητα και μη, αντλώντας δομικά στοιχεία από αυτό εφεξής. Είναι ξεκάθαρο σημείο καμπής στην πορεία του ως δημιουργού. Ανάλογα που στέκεται ο καθένας, αυτό είτε είναι καλό και τον βοήθησε να εξελιχθεί, ή είναι το σημείο που άρχισε να... παραξενεύει. Είναι αυτό που είναι όμως και κανείς δεν μπορεί να μειώσει την επιρροή που είχε αυτή η μετάβαση του, σχεδιαστική και σεναριακή, σε άλλους καλλιτέχνες. Το σίγουρο είναι πως προτείνεται η ανάγνωση ενός από τους πρώτους τόμους τουλάχιστον σε όλους τους αναγνώστες κόμικς, για να δουν άλλη μια από τις μορφές που μπορεί να πάρει η τέχνη. Αν η ανάγνωση είναι στα Ελληνικά, θα πρότεινα να το κάνετε στην έκδοση της Μαμούθ. Δεν έχω διαβάσει τις μεταφράσεις του Μανούσου για την Anubis, αλλά άλλα δείγματα του μου έχουν δείξει πως κινείται σε ασφαλή μονοπάτια, ενώ της Μαμούθ ξέρω πως είναι στο ύφος γραφής του συγγραφέα.
  15. Το 2006, ο Neil Gaiman κυκλοφόρησε το βιβλίο Fragile Things, μια συλλογή ιστοριών και ποιημάτων, όπου συμπεριλαμβάνεται το διήγημα How to Talk to Girls at Parties. Η ιστορία αυτή προτάθηκε για Hugo Award και κέρδισε ένα Locus Award. Δέκα χρόνια αργότερα, τα (θαυματουργά) αδέρφια Gabriel Ba και Fabio Moon τη μετέφεραν σε μορφή κόμικ. Το graphic novel που δημιούργησαν, κυκλοφόρησε από την Dark Horse, σε μια καλαίσθητη σκληρόδετη έκδοση. Λέγεται ότι άντρες και γυναίκες αποτελούν διαφορετικά είδη (και ίσως έτσι να 'ναι ). Ο Enn, ένα αγόρι δεκαπέντε χρονών από το Λονδίνο, το καταλαβαίνει πολύ καλά αυτό. Γιατί παρότι έχει φιληθεί με τρία κορίτσια, δεν έχει τον τρόπο του μαζί τους, σε αντίθεση με τον κολλητό του Vic. Όταν θα πάνε ακάλεστοι σε ένα πάρτι με πανέμορφες κοπέλες, θα πρέπει να σφίξει τα δόντια και απλά να μιλήσει σε κάποια. Αλλά, όπως τον συμβούλεψε ο φίλος του, θα πρέπει να την ακούσει κιόλας. Κι αυτά που θα του πουν, είναι πολύ παράξενα... Πιάνοντας αυτό το κόμικ, δεν ήξερα τι να περιμένω. Ο τίτλος και το εξώφυλλο σε προϊδεάζουν για ένα slice-of-life ανάγνωσμα. Πώς, όμως, θα μπορούσε μια τέτοια ιστορία να διακριθεί στα σημαντικότερα βραβεία φαντασίας; Δεν μπορώ ν' αποκαλύψω περισσότερα και δεν θα το αναλύσω ιδιαίτερα. Θα περιοριστώ σε ένα θερμό χειροκρότημα στο καλλιτεχνικό δίδυμο, για το φρέσκο, ξεκούραστο artwork και, κυρίως, θα υποκλιθώ σε μια βαθιά στον Gaiman για την πρωτοτυπία της ιδέας του και τον μαγικό τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το φανταστικό ως μέσο αλληγορίας. Διαβάστε το.
  16. Το Inside Moebius είναι μέρος της συλλογής Moebius Library από την Moebius Production και την Dark Horse. Το Inside Moebius αποτελείται από τρεις τόμους που ήρθαν μετά το World of Edena και το artbook του. Το Inside Moebius είναι επίσης το πιο εσωτερικό κόμικ του δημιουργού και ένα από τα υπερρεαλιστικά και γεια σου κόμικ εκεί έξω. Τι είναι; Αυτό που λέει ο τίτλος - μια ματιά μέσα στον Μοέμπιους. Ή για την ακρίβεια μέσα το κεφάλι του, δεν πάμε να τον ανοίξουμε κιόλας για να δούμε αν είχαν καεί τα πνευμόνια του από τους μπάφους. Μουα χα χα. Αχεμ. Λοιπόν. Η Desert B είναι μια έρημος. Είναι επίσης και μια αλληγορία για το μυαλό του. Μέσα στην έρημο, δηλαδή μέσα στο μυαλό του, συναντιούνται οι γνωστότερες δημιουργίες του. Stel και Artan από Edena, o Blueberry, o Arzach, ο Major Fatal. Ο καθένας θέλει να γυρίσει στο κόμικ του, να ξεφύγει από την έρημο που δεν έχει τελειωμό. Αυτό βέβαια, εμείς σαν αναγνώστες ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ μιας και η έρημος είναι κομμάτι τους και αυτοί αυτής. Ο σουρρεαλισμός συμπληρώνεται όταν στο ησυχαστήριο του Μοέμπιους μέσα στο κεφάλι του, ένα τετράγωνο κτήριο (το οποίο έχει όνομα αλλά δεν θυμάμαι τώρα πως το λένε), ο γέρος πλέον Μοέμπιους συναντά παλιότερους εαυτούς του. Όπως έγραψα, το κόμικ είναι εσωτερικό, σχεδόν το έγραψε για την πάρτη του και αποφάσισε να το μοιραστεί. Στις σελίδες του εξερευνά διάφορα σχεδιαστικά στιλ τα οποία ταυτόχρονα σχολιάζει, κάνει αναδρομές στις παλιότερες δουλειές του (δυστυχώς όχι στον Ινκάλ για προφανείς λόγους), βάζει τους εαυτούς του να τσακώνονται για το τι πιστεύει ο καθένας ότι ο άλλος έκανε λάθος στο τάδε ή το δείνα κόμικ, βάζει τους χαρακτήρες του να παραπονεθούν για τις ιστορίες των οποίων ήταν μέρη. Το να πω ότι σπάει τον τέταρτο τοίχο είναι απλοϊκό, μιας και ο σκοπός του κόμικ είναι αυτός. Να βάλει τον αναγνώστη ενεργά μέσα στο μυαλό του δημιουργού, να μοιραστεί μαζί του τις ανασφάλειες του, διάφορες φάσεις που πέρασε κάποτε ή πέρναγε όταν το έγραφε και λοιπά. Δεν θα πω το τετριμμένο "δεν είναι για όλους" αλλά δεν έχει νόημα να το διαβάσει κανείς αν δεν έχει διαβάσει τα επιμέρους κόμικ. Όχι γιατί δεν θα καταλάβει τι γίνεται, απλά γιατί δεν θα το ευχαριστηθεί και θα χάνει ένα κάρο αναφορές σε αυτά. Είναι μια έκθεση ιδεών που δεν περπάτησαν, ένα παράθυρο στο δημιουργικό χάος που υπήρχε στο μυαλό και στην άκρη του χεριού του κάθε φορά που ξύπναγε μέχρι την στιγμή που κοιμόταν. Το τρίτομο είναι μια άψογη ευκαιρία να έρθουμε λίγο πιο κοντά σε έναν από τους πιο περίεργους/παράξενους/κουλούς και μοναδικούς δημιουργούς κόμικς. Όχι πιο κοντά στα έργα του, αλλά στον ίδιο, στην δημιουργική διαδικασία του και στην απαράμιλλη(ες) αισθητική(ες) του. Έχει ολοκληρωθεί στην διετία 2018-19 από την dark horse, το βρίσκετε πλήρες στα αγγλικά πλέον. Βγήκε στα γαλλικά την δεκαετία του '00.
  17. Κάποτε είχα γράψει γι'αυτό το κόμικ πολλά μπλα-μπλα. Αλλά όσο κάτι μιλάει περισσότερο από μόνο του, τόσο λιγότερο χρειάζεται να μιλάνε γι'αυτό οι άλλοι. Οπότε, απλά λιτά και απέριττα, Le Monde D'Edena από τον Moebius, ένα από τα καλύτερα κόμικ που γράφτηκαν ποτέ. Πρώτο κουλό: Το κόμικ ξεκίνησε ως διαφημιστικό για την Citroen, όταν εκείνη πλησίασε στις αρχές του '80 τον κομίστα για μια 16-σέλιδη sci-fi ιστορία όπου πρωταγωνιστεί το μοντέλο της Citroen Traction Avant. Ο Μοέμπιους στράβωσε αρχικά με την ιδέα να κάνει κόμικς για μια βιομηχανία αυτοκινήτων, αλλά ίσως γούσταρε την μάρκα που είχε φτιάξει κατ' αυτόν αυτοκίνητα "ποιήματα" (DS και 2CV), ίσως πάλι ο φάκελος να πάχυνε απότομα. Εν τέλει το δεκαεξασέλιδο έγινε έξι τεύχη 1. Sur L'Etoile (Les Humanoides Associes) - 1983 2. Les jardins d'Edena (Casterman) - 1988 3. La Deesse (Casterman) - 1990 4. Stel (Casterman) - 1994 5. Sra (Casterman) - 2001 6. Les reparateurs (Casterman) - 2001 και από διαφήμιση της Σιτροέν ο Μοέμπιους έγραψε και σχεδίασε το κατ'εμέ Magnum Opus του. Κόπι πάστα η υπόθεση από παλιότερό μου κείμενο: Σε ένα μακρινό μέλλον όπου η δική μας εποχή θεωρείται αρχαία, τα δεδομένα της ύπαρξης έχουν αλλάξει πλήρως. Δεν υπάρχουν άνδρες και γυναίκες παρά ασέξουαλ όντα χωρίς γεννητικά όργανα που τρέφονται με συνθετικό φαγητό. Υπάρχουν εκατοντάδες πλανήτες και φυλές στον Γαλαξία και ο Stel με τον Atan, δύο επισκευαστές διαστημοπλοίων και συνοδοιπόροι βρίσκονται ξαφνικά απομονωμένοι σε έναν αφιλόξενο πλανήτη που ονομάζουν Pool Ball (Μπάλα μπιλιάρδου). Μετά από περιπέτειες βρίσκουν μια παράξενη φθορίζουσα μπλε πυραμίδα η οποία τους περίμενε να έρθουν ώστε να ξεκινήσει, με αυτούς και άλλους αντιπροσώπους των υπόλοιπων πλανητών, το ταξίδι της για τον μυθικό παραδεισένιο πλανήτη της Edena που βρίσκεται κρυμμένος στο κέντρο του γαλαξία. ειλικρινά θα μπορούσα να χώσω για οφθαλμόλουτρο όλο το κόμικ Ε λοιπόν. Εσωτερικό κόμικ. Για την σεξουαλικότητα. Για την χορτοφαγία και τον βιγκανισμό. Για την εξερεύνηση του εαυτού και της θέσης του ατόμου στο σύμπαν. Για την μαστούρα και την σχέση με τα ναρκωτικά. Και για πολλά ακόμα υπαρξιακά και μη ερωτήματα που παίδευαν για δεκαετίες το μυαλό του Μοέμπιους. Τα εισαγωγικά σημειώματα της έκδοσης της Dark Horse του 2015, η οποία συστήνεται ανεπιφύλακτα, τα λέει αναλυτικά. Το σχέδιο μινιμάλ. Απλές γραμμές, γεωμετρική συμμετρία, φαλλικά σύμβολα. Τα συνηθισμένα δηλαδή των sci-fi του. Μόνο που εδώ δίνει ρέστα. Καταφέρνει ταυτόχρονα να φτιάξει ένα σχέδιο εξαιρετικά απλό και εξαιρετικά σύνθετο. Που τραβάει το μάτι εκεί που θέλει, και το αφήνει εκεί που θέλει να το συνεπάρει η ιστορία. Απόλυτη ισορροπία μεταξύ σχεδίου και σεναρίου. Έντονο μπλε σε δεκάδες αποχρώσεις, το αγαπημένο του χρώμα. Δίνω ένα μικρό σπρώξιμο, η εμπειρία ανάγνωσης του δεν συγκρίνεται με καμία αράδα και παρουσίαση δική μου αλλά και άλλων πιο γνωστικών. Θα κλείσω μόνο με το ότι το Blueberry ξαφνικά τρώει ανάποδη και πάει στ'ανάθεμα. Ακόμα και αν δεν σας αρέσει το σουρεάλ στοιχείο που υπάρχει διάχυτο σε όλα τα δικά του-δικά του κόμικ (Airtight garage, Inside Moebius), ακόμα και αν δεν γουστάρετε ΕΦ, εδώ θα βγάλετε το καπέλο σας με σεβασμό. Και αν δεν έχετε, θα πάτε να πάρετε. Το World of Edena ανήκει σε μια νέα σειρά Moebius Library της DH. Στην σειρά ανήκει και το πολύ πιο εσωτερικό Inside Moebius αλλά γι'αυτό, τα λέμε άλλη στιγμή. Επίσης, έβγαλαν επειδή μας λυπήθηκαν και το Art of Edena, ένα άψογο artbook για περισσότερο σάλιωμα. πολλές από τις σελίδες είναι για χρόνια wallpaper στο λάπτοπ World of Edena Dark Horse Bedetheque wiki αρθράκι
  18. Ο Satoshi Kon είναι ένας από τους σημαντικότερους anime σκηνοθέτες, ίσως ο πλέον δημοφιλής (τουλάχιστον στο δυτικό κοινό) μαζί με τους Hayao Miyazaki και Katsuhiro Otomo. Ξεκίνησε την καριέρα του ως mangaka, πρώτα με μικρές ιστορίες κι έπειτα ως βοηθός του Otomo, με τον οποίο μάλιστα συνεργάστηκε στο θρυλικό Akira. Το Opus ξεκίνησε να δημοσιεύεται το 1995 στο περιοδικό Comic Guy's, αλλά έμελλε να μείνει ημιτελές. Η επιτυχία του σκηνοθετικού του ντεμπούτου Perfect Blue (1997), παρέσυρε τον Kon μακριά από το χαρτί και όταν έφυγε πρόωρα από την ζωή το 2010, το Opus μπήκε στο συρτάρι... Ο Chikara Nagai είναι ένας ταλαντούχος mangaka, που όπως όλοι οι mangaka κατατρύχεται από τους ίδιους δαίμονες: τα deadlines, τους συντάκτες που ζητάνε διαρκώς αλλαγές, τα αναθεματισμένα τα φόντα, την ανεπάρκεια των βοηθών κ.λπ. Μόνο που ο Chikara έχει έναν δαίμονα ακόμη: τον Masque, έναν μυστηριώδη άντρα που ηγείται μιας νεφελώδους αίρεσης. Το πρόβλημα είναι ότι ο Masque αποτελεί δημιούργημα του ίδιου του Chikara, αφού πρόκειται για τον κακό του Resonance, του manga που γράφει και σχεδιάζει αυτόν τον καιρό. Κι αυτό γιατί, πολύ απλά, απλούστατα ο Chikara βυθίζεται ξαφνικά μέσα στο ίδιο του το κόμικ! Τι είναι αληθινό; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που διατρέχει το παρόν manga. Όσοι έχουν μια κάποια επαφή με το κινηματογραφικό έργο του Kon, ιδίως το Perfect Blue και το Paprika (2006) γνωρίζουν ότι πρόκειται για μια σταθερά του. Εδώ, λοιπόν, βλέπουμε θέματα που εμφανίζονται σε μεταγενέστερα έργα του Kon, αλλά και ιδέες από την εργογραφία του Otomo (ειδικά το Domu: A Child's Dream, ένα από τα αγαπημένα manga του Kon) και, ίσως, μια πινελιά από την Σιωπή των Αμνών. Το Opus βέβαια δεν είναι βαρύγδουπο και στηρίζεται περισσότερο στην δράση και το χιούμορ, αποφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό την μελοδραματικότητα που χαρακτηρίζει πολλά manga. Η ροή είναι πολύ καλή, ιδιαίτερα από την εκατοστή σελίδα και πέρα. Προς το τέλος δε, γίνεται πραγματικό page turner. Εντάξει, ποτέ δεν νοιάζεσαι πραγματικά για τους χαρακτήρες, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο Kon χειρίζεται το metafiction είναι εκπληκτικός και μπορώ να τον συγκρίνω μόνο με το Inside Moebius του Moebius, που βέβαια είναι περισσότερο «χαλαρό» και αυτοβιογραφικό. Το επίπεδο του σχεδίου είναι πολύ υψηλό. Μπορεί η γραμμή αυτή καθαυτή να μην είναι κάτι τρομερό, αλλά μα τον μπερέ του Osamu Tezuka υπάρχουν καρέ, την σύνθεση των οποίων θα ζήλευαν πάρα πολλοί σχεδιαστές εκεί έξω. Στα αγγλικά κυκλοφορεί από το 2014 από την Dark Horse. Μετά την τελευταία ολοκληρωμένη σελίδα, υπάρχει το τελευταίο (όχι τελικό) κεφάλαιο που δούλεψε ο Kon. Μολύβια δηλαδή, ούτε καν μελανωμένα. Παίρνουμε έτσι μια ιδέα της τροπής που ήθελε να δώσει. Το παράδοξο είναι ότι το τελευταίο καρέ, παρότι δεν κλείνει την ιστορία, θα μπορούσε να σταθεί ως φινάλε. Δεν μπορώ να εξηγήσω τον λόγο, γιατί θα ήταν μεγάλο spoiler. Τελικά μου αρέσει να φαντάζομαι το Opus σαν μια λούπα ή καλύτερα σαν ένα σπειροειδές που τρυπάει τον τέταρτο τοίχο του τέταρτου τοίχου του τέταρτου τοίχου και τελειωμό δεν έχει...
  19. Έχω μία μεγάλη αγάπη για τις κάφρικες ιστορίες οι οποίες δε σου προσφέρουν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αγνή διασκέδαση. Και το X-Ray Robot του Michael Allred είναι ένα τέτοιο κόμικ. Εκδόθηκε από τη Dark Horse, αποτελείτε από τέσσερα τεύχη και κατά την ταπεινή μου γνώμη πρόκειται για τον ίσως πιο διασκεδαστικό τίτλο της φετινής χρονιάς. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Max είναι ένας επιστήμονας ο οποίος προσπαθεί να έχει μία όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική ζωή για αυτόν και για την οικογένειά του. Μία μέρα όμως όταν ένα πείραμα πάει στραβά, θα εμφανιστεί μπροστά στα μάτια του ένα ρομπότ το οποίο θα ισχυριστεί ότι είναι ο ίδιος μετά από... 277 χρόνια. Το ρομπότ αυτό έχει την ικανότητα να σκανάρει διάφορες διαστάσεις με ακτίνες χ και μαζί με τον Μαρκ αλλά και μερικούς ακόμα επιστήμονες θα ξεκινήσουν για ένα ταξίδι με σκοπό να νικήσουν τον στανικό “The Nihilist” ο οποίος θέλει να καταστρέψει όλα τα σύμπαντα που υπάρχουν. Αν και δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένος με τις ιστορίες του Allred, μπορώ να πω ότι βρήκα το συγκεκριμένο κόμικ απίστευτα διασκεδαστικό. Παίρνοντας μία χαζή και εντελώς βασική πλοκή που μπορεί κανείς να συναντήσει σε άπειρα αμερικανικά κόμικ κυρίως της Golden και της Silver Age εποχής των κόμικς, ο Allred έχοντας απόλυτη αρτιστική ελευθερία, αμολάτε ελεύθερα και σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Προσωπικά δεν μπόρεσα να καταλάβω αν με αυτή την ιστορία επιχείρησε να παρωδήσει ή να αποδώσει φόρο τιμής στις κλασσικές εποχές των κόμικ και δε με ένοιαξε και ιδιαίτερα να πω την αλήθεια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ιστορία διαβάζετε “νεράκι” και αν δεν το πάρεις στα σοβαρά περνάς υπέροχα. Το σχέδιο επίσης του Allred, είναι εξαιρετικό. Έχει μία ρετρό αισθητική που νιώθεις ότι ξεπετάχτηκε κατευθείαν από τα 50’s. Σαφέστατα επηρεασμένο από το κίνημα της pop art δίνει το δικό του στίγμα στη θεοπάλαβη αυτή ιστορία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που με έπιασα να απολαμβάνω το υπέροχο σχέδιο του με τους πανέμορφους χρωματισμούς (από τη γυναίκα του Laura Allred) και τις γραμμές που φαίνεται να ξεπηδάνε από μία άλλη εποχή. Το X-Ray Robot δεν είναι κανένα αριστούργημα κι δε ζήτησε και ποτέ να γίνει. Είναι όμως ένα απίστευτα διασκεδαστικό και πανέμορφο οπτικά κόμικ, το οποίο επιχειρεί να σπάσει τη σοβαροφάνεια των σύγχρονων κόμικ και να το επιστρέψει στις ρετρό ρίζες του. Αν δε θελήσετε να το πάρετε στα σοβαρά θα περάσετε υπέροχα.
  20. Προσωπικά, στην πραγματική ζωή απεχθάνομαι κάθε θεωρία συνωμοσίας και ίσως για αυτό μου αρέσει να διαβάζω ή να βλέπω πράγματα που έχουν σχέση με αυτά. Προφανώς, δεν μου αρέσουν όλα εξίσου, αλλά αυτό εδώ το κόμικ ήταν από τα πολύ καλά συνωμοσιολογικά. Η ιστορία θυμίζει αρκετά τον “Κώδικα Ντα Βίντσι”, αλλά είναι πολύ πιο σύνθετη, χωρίς γρίφους και τα λοιπά, και – να το ενδιαφέρον της υπόθεσης – πολύ πιο πολιτική. Βρισκόμαστε στην Ευρώπη του 1933, αλλά όχι στην Ευρώπη που ξέρουμε, παρά σε μια Ευρώπη, η οποία δεν έχει γνωρίσει τις μεγάλες επαναστάσεις του 18ου και του 19ου αιώνα, ούτε τον Α΄ΠΠ και συνεπώς βρίσκεται ακόμα σε φεουδαρχικό καθεστώς και κυβερνάται από αυτοκράτορες και βασιλιάδες. Σαν να μην έφταναν αυτά, όλοι οι επαγγελματίες είναι οργανωμένοι σε συντεχνίες, όπως στο Μεσαίωνα. Μέλος της συντεχνίας των γιατρών είναι και ο Δόκτωρ Σονιέρ, ο οποίος κατοικεί στο Παρίσι και προκειμένου να βοηθήσει ένα φίλο του ιερέα θα εμπλακεί σε μια υπόθεση, όπου τα μυστήρια και οι φόνοι πολλαπλασιάζονται. Ταυτόχρονα, η πολιτική κατάσταση επιδεινώνεται, καθώς οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης ετοιμάζονται για πόλεμο. Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα, ο Σονιέρ, θα ανακαλύψει ένα συνταρακτικό μυστήριο. Πολύ σωστά δομημένο κόμικ, όπου η αγωνία ανεβαίνει σε κάθε τεύχος, ακόμη κι όταν η συνταρακτική αποκάλυψη είναι πλέον εμφανής. Ο συνδυασμός θρησκευτικού μυστηρίου και πολιτικής ίντριγκας λειτουργεί πάρα πολύ καλά και η έλλειψη κάθε δισταγμού και κάθε ηθικού φραγμού στην πολιτική αναδεικνύεται με κάθε ευκαιρία. Ο σεναριογράφος Άρβιντ Νέλσον δίνει ένα αρκετά καλό μάθημα πάνω στην ανεκτικότητα, όπου μπορεί και οι βολές ενάντια στην επίσημη εκκλησία είναι αρκετές. Προσωπικά, το θρησκευτικό μυστήριο με άφησε κάπως αδιάφορο, σε αντίθεση με το πολιτικό, αλλά πιθανότατα για κάποιον άλλο, να ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η τελική λύση της ιστορίας δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, θυμίζοντάς μου ξαναζεσταμένο φαγητό, μάλλον για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Τα πρώτα 14 τεύχη έχουν σχεδιαστεί από τον EricJ (δικές του εικόνες βλέπατε έως εδώ), τα 15 και 16 από τον Jim Di Bartolo κι τα υπόλοιπα από τον Juan Ferreyra (δικές του εικόνες βλέπετε από εδώ και κάτω). Και οι τρεις είναι καλοί, αλλά η δική μου ψήφος πηγαίνει ανεπιφύλακτα στον πρώτον, το στιλ του οποίου είναι αρκετά πιο ρεαλιστικό και ταιριάζει καλύτερα στο κόμικ, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Το κόμικ ξεκίνησε να δημοσιεύεται από την Image έως το τεύχος 19 και στη συνέχεια μετακόμισε στην Dark Horse, όπου δημοσιεύτηκαν τα υπόλοιπα 19. Αυτά συλλέχθησαν σε 6 trades και στη συνέχεια σε δύο Omnibus. Εγώ διάβασα τα τελευταία και ομολογώ ότι τα καταβρόχθισα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Κάθε τεύχος περιέχει και σελίδες από μια εφημερίδα, η οποία αφηγείται τα νέα του φανταστικού κόσμου, που έχει πλάσει ο Νέλσον με ορισμένες στήλες να έχουν άμεση σχέση με την υπόθεση του κόμικ. Σε όσους αρέσουν παρόμοιες ιστορίες, το κόμικ συνίσταται ανεπιφύλακτα. Για τους υπόλοιπους, δεν ξέρω, ας κάνουν μια δοκιμή πρώτα. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε γι απρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  21. Ίσως δεν έχει υπάρξει άλλη τόσο κάφρικη σειρά στην ιστορία των κόμικς που να κατάφερε να χωθεί τόσο πετυχημένα στην mainstream σκηνή όσο το goon. Σίγουρα πολλά αφανή και άσημα άντεργκραουντ (αμερικανικά και μη) κόμικς ή φανζινάκια να έχουν πάει πολύ πιο μακριά στο πεδίο καφριλικιού και κοινωνικοπολιτικοθρησκευτικής σάτιρας αλλά έμειναν ακριβώς αυτό - αφανή και άσημα. Το goon κάπως κατάφερε και τρούπωσε στα χεράκια πολλών αναγνωστών που διάβαζαν για μωράκια του σατανά που προέρχονται από σοδομισμένες αγελάδες όταν οι συντηρητικές μανάδες τους έβλεπαν εκπομπές μαγειρικής στο δίπλα δωμάτιο. Πρωταγωνιστές, ο Goon και ο Franky. Σκηνικό καταπώς φαίνεται οι μεσοπολεμικές ΗΠΑ κάπου στο 1930-35 με ολίγον απομεινάρια wild-west. Οικονομική κρίση, ποταπαγόρευση, θρησκευτικός συντηρητισμός και ζόμπι. Ναι, ζόμπι. Και βρυκόλακες, λυκάνθρωποι, ομιλούντες αλκοολικές γιγάντιες αράχνες,μεταλλικοί ανθρώποι, στοιχειά, υπερδύναμοι μάγοι, φρικιαστικά τσίρκα, γυναίκες με μούσια, μούμιες, θεοί των ζητιάνων με χοντρό πρόβλημα τερηδόνας, τέρατα των βάλτων, κουλτουριάρικα ζόμπι που παίζουν robert johnson-ικη κιθάρα. Το goon, με μια γκανγστερική αύρα των '30s τύπου Fade Out του Brubaker με ολίγον αλ-καπονικό αέρα, είναι και supernatural. Κι όμως, δεν γίνεται της πόρνης το κάγκελο - κάπως η σειρά καταφέρνει να είναι ανεπιτήδευτη, σκατολογική χωρίς όμως να είναι απλοϊκή, με φοβερά έξυπνες χιουμοριστικές ατάκες που κάποιοι ακραίοι ίσως κατέτασσαν στην σφαίρα της αστικής νεο-φιλοσοφίας. O τυπός τα βάζει με χριστούς, σατανάδες, μωάμεθ, τα superhero comics, τα άισνερ, τον άισνερ. Εδώ έφτασε να βγει και τευχάκι Goon-Hellboy με συνεργασία των Powell-Mignola, όταν η σειρά ακόμα δεν ήταν και τοοοσο γνωστή.Και όλοι ξέρουμε τι ντιβάρα είναι ο Μινιόλα. Ο Goon είναι παιδί του λαού. Πληρωμένος μπράβος για τον αρχιμαφιόζο Λαμπράτσιο, πρακτικά τρέχει όλη την εγκληματική αυτοκρατορία μόνος του ενώ έχει την δική του διεστραμμένη ηθική που βασίζεται κυρίως σε ματωμένες γροθιές. Τελείως μόνος; Όχι, έχει για κολαούζο τον Φράνκυ, έναν μικροσκοπικό δαιμόνιο τύπο (ο πιο comic-relief χαρακτήρας από τους μπόλικους της σειράς), έναν Ρόμπιν των σαδομαζό που γουστάρει να την βρίσκει με υπερήλικες χήρες με γύαλινο μάτι και σοβαρή ακράτεια. Τον λατρεύω τον Φράνκυ, δεν έχει όριο και αξίες, είναι μορφάρα. Δεν θα το παραδεχθεί ποτέ, αλλά ο Φράνκυ είναι ικανός να πάει με ο,τι περπατάει, με τον οποιοδήποτε τρόπο. Ο Goon τρέχει όλα τα συνδικάτα της μικρής ανώνυμης επαρχιακής πόλης που μένει, κάνει smuggling καπνού, ποτών αλλά και πολλών άλλων περίεργων προϊόντων (το χέρι του φτάνει και σε προϊόντα υγιεινής), αράζει στην πάμπ του τσιγγάνου Νόρτον και πίνει μπύρες όλη μέρα. Έχει ένα κακό αγκάθι όμως - τον Priest, έναν μυστηριώδη σιχαμένο τύπο που ανασταίνει νεκρούς, κάτι ηλίθιους άβουλους νεκρούς που ψοφάνε με 1002 τρόπους, έχει βάση την lonely street και θέλει να του πάρει την εξουσία από τα χέρια. Ο Eric Powell φτιάχνει μια σειρά για την καύλα του, νομίζω πως δεν είχε ιδέα ότι θα αγαπηθεί τόσο από τον κόσμο που θα την πάρει από το χέρι μέχρι τα 50+ τεύχη. Είχε τα peak του, κάποια story arcs ήταν πολύ δυνατά (π.χ. The Goon is for want of whiskey and blood), ενώ δεν λείπει και η αναμενόμενη παρακμή της σειράς στα τελευταία τεύχη που οδήγησε σε ένα ημιμόνιμο hiatus. Φευ, προδιαγεγραμμένο αυτό το τέλος στις περισσότερες σειρές αλλά δεν τρώει καθόλου από την άψογα σκατολογική ποιότητα του τίτλου, που παραμένει ιδιαίτερος. Το σχέδιο είναι καρτουνέ χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα ή στις λεπτομέρειες εκεί που χρειάζεται πλαισιωμένο από έναν αρρωστιάρικο πρασινωπό χρωματισμό άψογο για το κλίμα της σειράς, με τον Powell να δίνει πόνο σε κάτι μονοσέλιδα που δείχνουν τεράστια τέρατα να τρώνε μάπες από τον Goon και τα original art τους πιάνουν πολλά κατοστάρικα στο ebay και κάνουν τον μικρό Eric πολύ χαρούμενο. Εμφανίστηκε δειλά-δειλά το 1999, βγήκε για χρόνια από την Νταρκ Χορς σε διάφορες εκδόσεις που τρώνε τα λεφτά των κολλημένων αναγνωστών (γκουχ), με πιο τουμπανιάρικους τους 5 (εκ των οποίων οι 2 εξαντλημένοι) library τόμους. Θα γούσταρα να τον πετύχω από κοντά σε κάνα κον τον τύπο, φαίνεται πολύ κουλ και fun to be with. Α, το ξέχασα! Κάπου το 2019, και ενώ έχει φύγει από την Dark Horse, ο Powell βγάζει νέα σειρά goon υπό την εκδοτική Funny Albatross Books που έχει ιδρύσει ο ίδιος. Εκεί συνεργάζεται πλέον και με άλλους, με τα σχέδιο/σενάριο να αλλάζουν χέρια ανά τεύχος. Πολύ δεύτερη, μια μαλακία και μισή. Στα 12 τευχάκια τα 'φτυσε και καλά να πάθει.
  22. 2 γυναίκες, από δύο τελείως διαφορετικές αφετηρίες θα συναντηθούν, θα αγαπηθούν και θα ταράξουν τα "ήσυχα" νερά της κανονικότητας κάποιου γαλαξία. Η Vess θα παρατήσει τα πάντα, στην πορεία της να γίνει καλόγρια και να αφιερώσει τον εαυτό της στο Renunciation, την επικρατούσα θρησκεία του γαλαξία. Η Grix δουλεύει ως πιλότος ενός μεταφορικού διαστημόπλοιου για τη Lux, έναν διαπλανητικό κολοσσό, ο οποίος ρυθμίζει και ελέγχει το σύνολο του εμπορίου όλων των ειδών των προιόντων. Και οι δύο, κάθε μια από τη σκοπιά της, την οπτική της και την συγκυρία που της παρουσιάζεται, συνειδητοποιούν ότι Renunciation και Lux κρυφά συνεργάζονται και εκμεταλεύονται τους πολίτες όλων των πλανητών. Και εκεί ξεκινά η κοινή τους πορεία, στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τους δύο κολοσσούς που τους καταδιώκουν, με τη βοήθεια του πληρώματος του διαστημοπλοίου της Grix, ενάντια στην ισχύ, όπως φάινεται, όλου του γαλαξία. Νικητής του πρόσφατου βραβείου Eisner, με καλά λόγια να γράφονται και να ακούγονται, έπρεπε, ως λάτρης του sci-fi, να δω, ή ακριβέστερα, να διαβάσω, αν είναι δικαιολογημένος ο θόρυβος. Και με λύπη μου, θα πω ότι όχι, δεν είναι δικαιολογημένος. Η συγγραφέας G. Willow Wilson ( Ms.Marvel, Air, Wonder Woman ), ξεκινάει με μια ωραία ιδέα, αν και αρκετά τετριμμένη. Αυτό προσωπικά δεν με απωθεί απαραίτητα, φτάνει η εκτέλεση να είναι καλή. Εδώ όμως έχουμε σοβαρά προβλήματα ροής, όντας αυτή ανελέητα γρήγορη. Σε κανένα σημείο δεν μπόρεσα πραγματικά να ενδιαφερθώ για τις δύο πρωταγωνίστριες, δεν κατάφερα να τις "γνωρίσω", γιατί όλη την ώρα τρέχουν από κάτι. Μετά την ανάγνωση των πρώτων 10 τευχών, ο μόνος λόγος για τον οποίο κατάλαβα ότι αγαπήθηκαν, είναι διότι είναι οι πρωταγωνίστριες και έτσι έπρεπε να γίνει. Και ενώ στο πρώτο arc ( και πρώτο trade paperback αντίστοιχα ), υπάρχει μια γενικότερη ιστορία και ένας, ή για την ακρίβεια δύο, κακοί, στις μορφές των Renunciation=Επίσημη Θρησκεία=Καθολικισμός και Lux=Εταιρεία που ελέγχει τα πάντα=Amazon, αντί να εξερευνήσει περισσότερο αυτό το μυστήριο, το παρατά σχεδόν τελείως. Στο δεύτερο arc, εμφανίζεται ένας καλός/κακός πειρατής, τύπου Han Solo, ο οποίος στρέφει αλλού το ενδιαφέρον, και έχουμε μια τελείως generic διαστημική περιπέτεια, χωρίς ιδιαίτερο λόγο και αιτία, εγκαταλείποντας έτσι τον κοινωνικό σχολιασμό και την σεναριακή ιδέα που είχε προηγηθεί. Φαντάζομαι θα επιστρέψει σε αυτή στο τρίτο και τελευταίο arc που θα ακολουθήσει, αλλά σε τόσα λίγα τεύχη, το 1/3 αυτών να είναι ουσιαστικά filler, πραγματικά το βρίσκω ασυγχώρητο. Στο σχέδιο, ο Christian Ward, κάνει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, όχι όλα βέβαια απόλυτα επιτυχημένα. Αυτά που ξεχώρισα ήταν κυρίως το στήσιμο των καρέ του, που ήταν πολυποίκιλο, ευρηματικό και αρκετά σύγχρονο και δυναμικό. Προσπαθεί και παρουσιάζει μια αρκετά 70s psychedelic αισθητική, η οποία βέβαια αναδεικνύεται από τις αντίστοιχης αισθητικής παλέτες του χρωματιστή. Παίζει με καρέ τα οποία πηγαίνουν από full γεμάτα έως αρκετά άδεια. Εκεί που το χάνει είναι στην κίνηση στο διάστημα, η οποία πολλές φορές είναι δυσδιάκριτη, ακριβώς λόγω των πολλών γραμμών και χρωμάτων, αλλά και στα πρόσωπα, τα οποία χωρίς να είναι άσχημα, εμφανίζονται αδούλευτα. Γενικά φιλόδοξη σχεδιαστική προσπάθεια, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, αλλά μάλλον τείνω ότι τα πρώτα είναι περισσότερα από τα δεύτερα. Αυτό που έμεινα περισσότερη από αυτό το κόμικ, είναι το πόσο πολύ θα ήθελε να ήταν το Saga. O Vaughan όμως είναι μάστορας στο να χτίζει τις σχέσεις των πρωταγωνιστών του με τον ρυθμό και την ταχύτητα που πρέπει, κάνοντας τον αναγνώστη να νοιάζεται για αυτούς, πράγμα που η Wilson δεν το καταφέρνει. Δεν ειναι κακό κόμικ, και δεν θα έλεγα ποτέ σε κανέναν να μη το διαβάσει, αλλά δεν νομίζω ότι προσφέρει τίποτα ιδιαίτερα πρωτότυπο. Ίσως το σχέδιο έχει κάτι παραπάνω να πει, αλλά πιο πολύ από πλευράς αισθητικής και "επαγγελματικού ενδιαφέροντος", παρά πραγματικής αξίας και story-telling quality. 10 τεύχη σε 2 trade paperbacks μέχρι τώρα, και άλλο ένα arc το οποίο θα ακολουθήσει και μάλλον θα βγει κατευθείαν σε trade και όχι σε τεύχη. Να γράψω εδώ ότι η σειρά βγαίνει από το Berger Books imprint της κας-πρώην-Vertigo και από άποψη παραγωγής έχουν πέσει λέφτα. Χρυσοτυπίες στα εξώφυλλα, flaps και άλλα που δείχνουν πόσο θέλει η εταιρεία να υποστηρίξει το imprint ή/και το imprint θέλει να προωθήσει τη συγκεκριμένη δουλειά. Το αποτέλεσμα όμως δεν τους δικαιώνει. Πολύ εύκολα δίνουν πλέον τα Eisner μου φαίνεται
  23. Lady Snowblood - Η κυρία της εκδίκησης. ''I am a vehicle of retribution who roams in search of my mother's sworn enemies" - Lady Snowblood Λένε ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο...Στη περίπτωση της Lady Snowblood το πιάτο δεν είναι απλά κρύο..αλλά παγωμένο όπως το χιόνι.... Η σειρά manga Lady Snowblood δημιουργήθηκε από τον Kazuo Koike(Lone Wolf & Cub,Crying Freeman,Samurai Executioner) και σχεδιάστηκε από τον Kazuo Kamimura.Δημοσιεύθηκε και κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία για πρώτη φορά το 1972 στο περιοδικό Shueisha's Weekly Playboy. Η ιστορία ξεκινά με τη γέννηση της πρωταγωνίστριας μας Oyuki. Γεννήθηκε μια χιονισμένη μέρα μέσα σε φυλακή γυναικών.Προτού πεθάνει η μητέρα της Oyuki η Sayo,(λόγω επιπλοκών με τον τοκετό) , ανέθεσε σε μία συγκρατουμένη της να φροντίσει τον Oyuki, υπενθυμίζοντας ότι έχει ένα καθήκον να εκπληρώσει - την τελευταία της επιθυμία : Nα εκδικηθεί εναντίον των εχθρών της, οι οποίοι τη σκότωσαν την οικογένειά της(τον άντρα της και τον 5χρονο γιό της) και τη βίασαν βάναυσα στο παρελθόν.Ο ένας από αυτούς μαχαιρώθηκε από την ίδια την Sayo μέχρι θανάτου,γεγονός που την οδήγησε στη φυλακή..Οι υπόλοιποι όμως δράστες παρέμειναν ελεύθεροι...Η εκδίκηση της θα ολοκληρωθεί μέσο της κόρης της... Μετά από χρόνια βασανιστικής εκπαίδευσης υπό έναν αυστηρό ιερέα, η Oyuki μεγάλωσε για να είναι μια ωραία γυναίκα, κυνηγώντας τους εναπομείναντες εχθρούς της μητέρας της. Η Oyuki χρησιμοποιεί τη σεξουαλικότητα και την ελκυστικότητα της,και ένα σπαθί που κρύβεται κάτω από μια ομπρέλα ως εργαλεία θανάτου της για να κάνει τη δουλειά ως επαγγελματίας δολοφόνος.Η οποία δεν έχει ηθικούς φραγμούς και θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα - θεμιτά και κυρίως αθέμιτα - για να πετύχει το σκοπό της.Το πρόσωπό της ανέκφραστο και παγωμένο σαν το χιόνι,η λεπίδα της άκρως κοφτερή και θανατηφόρα... H ιστορία της Οyuki θυμίζει εκείνη του Ogami Itto στο Lone Wolf and Cub που είχε γράψει επίσης ο Koike.Και εδώ ο κεντρικός χαρακτήρας της σειράς βαδίζει στο δρόμο της εκδίκησης,και εδώ η πρωταγωνίστρια προσφέρει τις υπηρεσίες της σε όσους ζητήσουν επί πληρωμή τη βοηθειά της.Η μόνη διαφορά είναι ότι η Oyuki παίρνει εκδίκηση γιατί για αυτό γεννήθηκε να κάνει.Δεν έζησε την προδοσία και την αδικία στο αίμα της όπως ο Ogami Itto.Από την στιγμή που γεννήθηκε ήταν απλά το μόνο μέσο εκδίκησης που διέθετε η μητέρα της για εκείνους που κατέστρεψαν τη ζωή της. Ο Ιαπωνικός τίτλος Shurayuki-Hime είναι ένα λογοπαίγνιο της λέξεως Snow White που στην ίδια γλώσσα σημαίνει "πριγκήπισσα Χιονάτη".Η λέξη Σούρα(Shura) προέρχεται από το Ασούρα(Ashura) , ημι-θεϊκά όντα που καταναλώνονται στην πράξη της βίας και της άλυτης σύγκρουσης, και υπαινίσσεται εκείνους που ζουν για πάντα με μια τέτοια μοίρα.... Το σχέδιο του Kamimura ίσως ξενίσει κάποιους που έχουν συνηθίσει πιο μοντέρνους mangaka,και ίσως θεωρηθεί λίγο ξεπερασμένο το στυλ του και ορισμένες φορές κάπως στατικό-ειδικά σε σκηνές δράσης-χωρίς όμως να μειώνεται ο δυναμισμός,η λεπτομέρεια ή το συναίσθημα που θέλουν να αποδώσουν.Σίγουρα συγκρινόμενη με τα σημερινά δεδομένα(και ειδικά με τη συνέχεια Lady Snowblood Gaiden του Ikegami)μοιάζει να αντικατοπτρίζει το στυλ σχεδιασμού της εποχής που δημιουργήθηκε. Το manga μεταφέρθηκε με επιτυχία και στο κινηματογράφο το 1973 από το σκηνοθέτη Toshiya Fujita με πρωταγωνίστρια τη Meiko Kaji,σημειώνοντας αξιόλογη επιτυχία,και βγάζοντας ένα ακόμα sequel.Ενώ φυσικά αποτέλεσε "έμπνευση" για τον Quentin Tarantino για τη δική του ταινία Kill Bill.Από το σενάριο,τις σκηνές μάχης,και ειδικά την ιστορία(σε στυλ anime)της O-Ren Ishii(Lucy Liu)μέχρι και την αφίσα της ταινίας...Homage θα το πουν κάποιοι ή απλή αντιγραφή άλλοι...Το 2001, το manga επαναπροσδιορίστηκε ως η ταινία δράσης επιστημονικής φαντασίας με τίτλο The Princess Blade,με πρωταγωνιστές τους Yumiko Shaku και Hideaki Itō .Επίσης ο ίδιος ο Koike 20 χρόνια αργότερα θα (ξανα)συνεχίσει την ιστορία της Oyuki στο Lady Snowblood Gaiden με σχεδχιαστή τον εξαιρετικό Ryoichi Ikegami(Crying Freeman,Strain,Sanctuary,Mai,)με τον οποίο είχαν συνεργαστεί και στο Crying Freeman,Offered και Wounded Man. Lady Snowblood Gaiden από Ryoichi Ikegami Το lady Snowblood δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα Αγγλικά από το Dark Horse από τις 21 Σεπτεμβρίου 2005 έως τις 28 Ιουνίου 2006 και ολοκληρώθηκε μέσα σε 4 τόμους.Kάθε τόμος αποτελείτε από αυτοτελείς ιστορίες(αποστολές που αναλαμβάνει η Oyuki),που όμως μεταξύ τους οι περισσότερες συνδέονται και σχηματίζουν μία μεγαλύτερη.Αν σας αρέσουν τα manga με ερωτισμό,σεξ γυμνό,και σκληρές δώσεις βίας και αίματος- αλλά και εντυπωσιακών σκηνών δράσεως - τότε είναι η καλύτερη επιλογή για εσάς.Το κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  24. Τι συμβαίνει όταν ο Mike Mignola αποφασίζει να δώσει μια pulp fiction χροιά στο Hellboy Universe? Συμβαίνει ο Lobster Johnson, αλλά όχι πάντα με την μεγαλύτερη επιτυχία. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον τίτλο του Hellboy στο δίτευχο Box Full of Evil (Αύγ-Σεπ 1999), επανήλθε στο εξαιρετικό Conqueror Worm το 2001 ενώ το φάντασμα του έπαιξε λίγο και στην σειρά του B.P.R.D.. Η παρούσα σειρά έτρεξε την δεκαετία 2008-2018 και ολοκληρώθηκε σε 31 τεύχη, 6 tpbs και 2 omni. Ο "Αστακός" τηρεί κατά γράμμα όλα τα στερεότυπα του vigilante με τον δικό του κώδικα τιμής και ηθικής, αδίστακτος, σκοτώνει όταν χρειάζεται (και σύμφωνα με αυτόν, πάντα χρειάζεται) και εφαρμόζει την δική του προσωπική δικαιοσύνη. Είναι φιγούρα βγαλμένη από τα pulp αναγνώσματα των 20s-30s, παιδί του pulp fiction και των golden age υπερηρώων μιας και φέρνει σε έναν πιο greesy Μπάτμαν, με το προσωπικό του team από Ρόμπινς και ένα Lobster-cave. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα το ότι σημαδεύει το μέτωπο του κάθε θύματος με μια δαγκάνα αστακού όμοια με αυτή της στολής του. Στις ιστορίες των 31 τευχών (υπάρχουν arcs που φτάνουν το μέγιστο τα 5 τεύχη, αλλά οι περισσότερες είναι αυτοτελείς σε 1 ή 2 τευχάκια) εμφανίζονται κάποιοι villains που έχουμε συναντήσει σε άλλες σειρές του Mignola, όπως ο Μέμνα Σαα που πρωταγωνίστησε σε μεγάλο κομμάτι του πρώτου κύκλου του B.P.R.D. Ο Lobster δρα στην Νέα Υόρκη στο μέσο της δεκαετίας του 1930, οπότε είναι αναμενόμενο να αναφέρεται συχνά η ποταπαγόρευση και οι σχετικοί με αυτήν bootleggers και smugglers ποτών, η ιταλική μαφία των five buroughs, το FBI επί Hoover κ.α. Επίσης, επικρατεί μια σχετική ισορροπία ανάμεσα στην φύση των υποθέσεων που εμπλέκεται ο τιμωρός, μεταξύ κοινών κακοποιών, masterminds αλλά και supernatural. Ίσως, το υπερφυσικό να υπάρχει στο παρασκήνιο αλλά να μην παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ρόλος που παραχωρείται σε πιο κλασικά σενάρια τύπου ρομπότ που χρησιμοποιούνται για παγκόσμια κυριαρχία μέχρι λαθρεμπόριο διαμαντιών ή κατασκοπία Β' Π.Π. Στο δημιουργικό κομμάτι, ο Mignola για ακόμα μια φορά πρακτικά κάνει εποπτεία στα σενάρια που γράφει ο John Arcudi (τον είδαμε και στο B.P.R.D.), κυρίως για να παραμείνουν canon σε σχέση με το υπόλοιπο Hellboy Universe. Σχεδιαστικά πέρασαν διάφοροι (Sebastian Fiumara, Kevin Nowlan, Toni Fejzula, Peter Snejbjerg) αλλά στην μεγαλύτερη διάρκεια της σειράς (περί τα 20 τεύχη) στο σχέδιο ήταν ο συμπαθής Κροάτης Tonci Zonjic, ενώ κλασικά στον δυνατό χρωματισμό ήταν ο Dave Stewart. Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα. Η σειρά είχε μια filler ρετσινιά από το πρώτο τεύχος που δεν μπόρεσε να τινάξει από πάνω της, ενώ η πλειάδα ιστοριών ήταν άνευρες, φάνταζαν υποστηρικτικές σε ένα κεντρικό story arc το οποίο όμως δεν υπήρχε. Παρόλο που είχε εκλάμψεις μιας ρετρό αύρας εκμοντερνισμένης επιτυχώς, δεν την διατηρούσε καταλήγοντας να είναι συχνά μια σειρά βαρετή, κοινότοπη σεναριακά και κλισέ από την αρχή μέχρι το τέλος. Μέχρι στιγμής, με εξαίρεση κάποια καλά σημεία του B.P.R.D., ο,τι έχω διαβάσει στο σύμπαν του Hellboy εκτός προφανώς από την κύρια σειρά, δεν με έχει εντυπωσιάσει, μάλλον το αντίθετο. Παρόλα αυτά, συνεχίζω με Abe Sapien έχοντας κάμποσες ελπίδες μιας και μου αρέσει ο χαρακτήρας. Εδώ λίστα εκδόσεων
  25. Ουφ, το να προσπαθείς να βγάλεις άκρη με μεγάλες σειρές κόμικς που τρέχουν δεκαετίες είναι τόση βαβούρα που σχεδόν με κάνει να μην θέλω να τις ξεκινάω εξ αρχής. Και αυτό στο σύμπαν του Hellboy, φαντάσου τι γίνεται στα υπερηρωικά. Το B.P.R.D. (Bureau for Paranormal Research and Defense) είναι ένα spin-off που ξεπήδησε από τις σελίδες του Hellboy του Mike Mingola και αυτό πρόκειται να δούμε εδώ. Αν θέλετε κουβεντούλα για τον κύριο τίτλο, απευθυνθείτε στην υπερπλήρη παρουσίαση του @AndreasD Η τεράστια εμπορική επιτυχία του τίτλου και η άμεση καλτ λατρεία που ακολούθησε στους κομιξικούς κύκλους ήταν αναμενόμενο να δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για υπο-σειρές, spin-offs, sequels, prequels, canon και non-canon πράγματα. Η σειρά του B.P.R.D. ξεκίνησε να εκδίδεται τον Ιανουάριο του 2002 όπου κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος μέχρι τον Μάιο του 2010 όπου και ολοκληρώθηκε με το τεύχος #68. Ύστερα από ένα τρίμηνο κενό επέστρεψε σε μηνιαία κυκλοφορία κρατώντας την αρίθμηση αλλά προχωρώντας σε ένα άτυπο "rebranding" με νέο τίτλο B.P.R.D. : Hell on Earth συνεχίζοντας μέχρι τον Απρίλη του 2019 και το τεύχος #162. Το B.P.R.D. έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Hellboy: Seed of Destruction που ήταν και το πρώτο Hellboy κόμικ, το 1993. Ιδρύθηκε το 1945 από τον "μπαμπά" του Hellboy και καθηγητή του occult, Trevor Bruttenholm ή Prof. Broom υπό τις κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και της Μ. Βρετανίας για να αντιμετωπίσει υπερφυσικές απειλές που ξέμειναν από προγράμματα της Ναζιστικής Γερμανίας. Εν τέλει η υπηρεσία έμεινε να λειτουργεί σε όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα, αντιμετωπίζοντας από μικροαστικά τέρατα και αναγεννησιακούς βρικόλακες μέχρι τους λοβκραφτιανούς εχθρούς του Hellboy, τους Όγκρου Τζαχάντ αλλά και στρατούς αμφίβιων βατράχων με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία. Η αλήθεια είναι πως όπως τα γράφω ακούγονται πολύ απλοϊκά αλλά οποιαδήποτε πληρέστερη περιγραφή θα υπονομεύσει την ομορφιά και την έκταση του ίδιου του κόμικ, η οποία δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη μέσα στο όλο το hellboy major universe. Αριστερά προς δεξιά: Kraus, Sherman, Sapien, Roger, Corrigan Πέρα από τον Prof. Broom και τον διευθυντή του τμήματος, Tom Manning, το κύριο σώμα πρακτόρων του B.P.R.D. το απαρτίζουν 7 άτομα. Πρώτος και κύριος ο Hellboy που στο κομμάτι της σειράς που έχω διαβάσει εγώ (όλο το τέλος του Plague of Frogs cycle), εμφανίζεται ελάχιστα έως καθόλου. Αυτό, όπως έχει αναφερθεί σε διάφορους επιλόγους, ήταν επιλογή του ίδιου του Mignola που ήθελε να κρατήσει τον Hellboy στην κύρια σειρά χωρίς να τον βάλει εδώ επισκιάζοντας τους υπόλοιπους (και ίσως, λέω εγώ, να αποφύγει άσκοπες συγκρίσεις που μόνο κακό θα έκαναν στην σειρά). Η Kate Corrigan είναι συχνά τα "brains" στην οργάνωση της εκάστοτε επιχείρησης, όντως καθηγήτρια ιστορίας του παραφυσικού και βαθιά γνώστρια του occult. Η Liz Sherman είναι πυροκινητική, μια ιδιότητα που ανακάλυψε πρώτη φορά στα 11 της χρόνια καίγοντας όλη την οικογένειά της. Η Λιζ αποτελεί ίσως το δυνατότερο (κρυφό και μη) όπλο του B.P.R.D. και παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της σειράς. Ο Abe Sapien, ένας αμφίβιος άνδρας που η ιστορία του χάνεται κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα ανάμεσα από μυστικά πειράματα και βρετανικές σέκτες του μεταφυσικού γίνεται πράκτορας του B.P.R.D. κάπου στις αρχές του 2000 ενώ ο Johann Kraus, γερμανός medium που πεθαίνει ενώ το εκτόπλασμα του βρίσκεται εκτός σώματος και τώρα συντηρείται ως φάσμα μέσα σε μια αεριοστεγή στολή, μπορεί να επικοινωνεί με τις ψυχές των προσφάτως πεθαμένων. Ο Roger είναι ένα ανθρωποειδές φτιαγμένο από πηλό, μπαχαρικά και κοπριά, βασισμένος πάνω στον εβραϊκό μύθο του Γκόλεμ που περιγράφει και ο Γκουστάβ Μέινριχ στο ομώνυμο βιβλίο του. Αποτελεί αγαπημένο μέλος της ομάδας και έχει μια από τις τραγικότερες ιστορίες στην σειρά. Τέλος, ο απέθαντος λοχαγός Benjamin Daimio αποτελεί για ένα διάστημα διοικητής της ομάδας ενώ συμβουλευτικά συμμετέχει και η Panya, μια αθάνατη μούμια με μαντικές και τηλεπαθητικές ικανότητες. Φοβερό καστ, ε; Προσωπική άποψη; Η σειρά δεν έγινε ποτέ όσα μπορούσε να είναι με βάση το υλικό της. Ναι, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες με την κύρια σειρά του Hellboy και σε αυτές χάνει πανηγυρικά οπότε ας τις προσπεράσουμε, είναι άσκοπες. Εδώ ο Mignola δουλεύει κυρίως εποπτικά. Σαν stand-alone σειρά, που άλλαξε κάμποσους συντελεστές σεναριακά και σχεδιαστικά μέχρι να καταλήξει στο μόνιμο crew των Mike Mignola/John Arcudi στην ιστορία και Guy Davis στο σχέδιο, ήταν συμπαθητική. Και το κύριο story-arc του Plague of Frogs ήταν αρκετά μεγαλοπρεπές, και ένα τίμιο character build-up και development υπήρχε, χωρίς βέβαια να υπερβαίνει ποτέ ένα όριο και να γίνεται αξιομνημόνευτο. Σαν προσθήκη του Hellboy Universe είναι πάντα απολαυστικό να το διαβάζεις, ειδικά αν γουστάρεις τους ήρωες (φοβερή χημεία μεταξύ Kraus, Abe και Liz, ενώ ο Roger ήταν αγαπητός και η Panya ενδιαφέρουσα και μυστηριώδης) αλλά συνολικά θα το θυμάμαι ως μάλλον κάτι συμπαθές αλλά ανά σημεία άνευρο και με ένα σχέδιο που προσωπικά δεν με κέρδισε στιγμή. Τυπωμένο το χέρι του Davis δείχνει σαφώς καλύτερο από το ψηφιακό, αλλά γενικά τον βρήκα αδιάφορο. Με άλλον σχεδιαστή τα spash pages, ειδικά στις μάχες με τους βατραχανθρώπους θα το απογείωναν το κόμικ. Συνεχίζοντας με το Hell on Earth, θα δούμε πως βγαίνει το αποτέλεσμα με τους εναλλασώμενους σχεδιαστές (Davis, Fegredo, Crook κλπ). Εδώ αναλυτική λίστα κυκλοφορίας και εκδόσεων
×
×
  • Create New...