Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'DC Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. To Sloth αποτελεί μια εξαιρετική σουρεαλιστική ιστορία από τον γνωστό συνδημιουργό του Love and Rockets, Gilbert Hernandez. Sloth(βραδύπους) είναι το παρατσούκλι του πρωταγωνιστή Miguel Serra και ταυτόχρονα το όνομα της μπάντας του. Ο νεαρός Miguel, ένας έφηβος βυθισμένος στην κατάθλιψη και την απόγνωση της καθημερινότητας, κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα που τον απασχολούσαν, εξαναγκάζοντας τον εαυτό του να πέσει σε κόμα. Ένα χρόνο αργότερα και χωρίς καμία ιατρική εξήγηση, καταφέρνει να ξυπνήσει και να έρθει και πάλι στην ενεργητική ζωή. Αυτό που παρακολουθούμε στη συνέχεια, είναι οι αλλαγές που επέφερε η μονοετής "απουσία" του, αναφορικά με τις κοινωνικές σχέσεις του, την κοπέλα του, την μπάντα του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό... Παράλληλα, ο Miguel βασανίζεται από περιέργα-συμβολικά όνειρα, ενώ σταδιακά ξετυλίγεται το μυστήριο και η προιστορία της οικογένειας του. Η γραμμή της αφήγησης είναι αρκετά περίπλοκη και δε μου επιτρέπει να μπω σε περαιτέρω λεπτομέρειες, καθώς ενδέχεται να αποκαλύψω πράγματα που θα καταστρέψουν την εξέλιξης της ιστορίας. Παρότι η ιστορία αρχικά θυμίζει οικογενειακό-κοινωνικό δράμα, η εξέλιξη των πραγμάτων θα σας αφήσει άφωνους. Πρόκειται για μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία που περιλαμβάνει υπερφυσικές καταστάσεις, ονειρική λογική και πολλά άλλα. Εαν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω με μία φράση, θα το ονόμαζα θρίλερ ταυτότητας. Ο Hernandez συχνά ονομάζεται ο David Lynch των κόμικς, κάτι που κατά τη γνώμη μου τον αδικεί, υπό την έννοια οτι ο σουρεαλισμός που κάνει είναι εντελώς διαφορετικός από αυτον του Lynch. Όπως και στον κινηματογράφο, τα είδη του σουρεαλισμού ποικίλλουν και προφανώς ο Lynch δεν τον εφηύρε:) Ο σουρεαλισμός του Gilbert, παρότι αφορμάται από την καθημερινή συνθήκη και το τετριμμένο και το κιτς, αναπτύσσεται σε επίπεδα σεξουαλικότητας, ηθογραφίας και ταυτότητας φύλου. Πρόκειται για μία πολλή ωραία ιστορία, ιδιαίτερα καλοσχεδιασμένη με το απλό και λιτό ύφος του Hernandez που θα προκαλέσει τον αναγνώστη να ξαναδιαβάσει το κόμικ αμέσως μόλις το τελιώσει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον αναζητά κάτι διαφορετικό και προκλητικό. ΥΓ: Οι διαστάσεις είναι 17.78 x 1.27 x 23.5 cm σε μαλακό εξώφυλλο και ασπρόμαυρο εκτός του εξωφύλλου. ΥΓ2: Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  2. Ως άνθρωπος που αγάπησε το "Watchmen", είχα μια επιθυμία να δω μια συνέχεια της ιστορίας, με το τέλος του αρχικού έργου στο μυαλό. Παρ' όλα αυτά, δίστασα να διαβάσω το "Doomsday Clock", κάθως το ένιωθα περισσότερο σα crossover event παρά σα sequel. Από την άλλη, όταν είδα το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του "Rorschach" των Tom King και Jorge Fornes, με τράβηξε η ίδεα να δω μια μηνιαία σειρά βασισμένη σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του αρχικού έργου. (Εξώφυλλο 1ου τεύχους, πηγή https://www.amazon.com/RORSCHACH-1-CVR-JORGE-FORNES/dp/B08KSCQCXC) Το "Rorschach" ξεκίνησε τη κυκλοφορία του το 2020 και τελειωσε το 2021 από τη DC Comics, μέσω της σειρας εκδόσεων Black Label. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου noir, όπου ο πρωταγωνιστής ερευνά μια απόπειρα δολοφονίας υποψήφιου πολέμου, η οποία βάσει δακτυλικού αποτυπώματος που βρέθηκε στον νεκρό δράστη, φαίνεται να έχει γίνει από τον Joseph Kovacs, τον αυθεντικό Rorschach. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αδύνατο, καθώς (πηγή https://ew.com/books/dc-announces-new-rorschach-comic-from-writer-tom-king/) Το κόμικ μένει πιστό στο αρχικό έργο και χτίζει το σενάριο βάσει αυτού, παρ' όλο που δε συνδέεται άμεσα μαζί του. Αναφέρονται γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο αρχικό εργό, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλα έργα του Alan Moore, όπως το "Batman: Killing Joke" και το "V for Vendetta". Είναι ένα συμπαθητικό crime noir κόμικ που παίζει αρκετά με την αφήγηση και τα layouts, ενώ συνδέει την ιστορία με το "Watchmen" με έναν αρκετά εφικτό τρόπο. Από την άλλη, τα δυο κόμικς ίσως συνδέονται υπερβολικά εφικτά, καθώς ο αναγνώστης θα πρέπει να ξέρει καλά την ιστορία του "Watchmen" ώστε να πιάσει το νόημα του "Rorschach", με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στο τελευταίο τεύχος. Το σχεδιαστικό ύφος της σειράς ακολουθά επίσης πιστά το αρχικό έργο, ενώ παράλληλα φαίνεται να υιοθετεί και πιο μοντέρνες ρίζες, δημιουργόντας ένα πιο ξεχωριστό στυλ. Πρόκειται για ένα αρκετά καλό στόρυ μυστηρίου με ελκυστικό σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, που όμως ίσως κάποιες φορές είναι πάρα πολύ πιστό στο αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Fun Fact:
  3. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  4. Σε ένα κόμικ, η ιστορία αποδίδεται μέσω ενός συνδυασμού κειμένου, εικονογράφησης και τοποθέτησης των πάνελ στο χώρο. Κάποιες φορές, το κείμενο δεν έχει την ίδια βαρύτητα με την εικονογράφηση, με το διάλογο να απουσιάζει κάποιες φορές εντελώς. Άλλες φορές, ο διάλογος είναι ελάχιστος και πρωταρχικό ρόλο στην ιστορία παίζει η εικόνα και συγκεκριμένα η διαδοχικότητα των πάνελ. Ένα τέτοιο κόμικ είναι και το Red, των Warren Ellis και Cully Hamner, το οποίο δημιουργήθηκε το 2003 και εκδόθηκε αρχικά σε τρία τεύχη από την DC σε συνεργασία με την Wildstorm. Εξώφυλλο επίτομης έκδοσης (πηγή https://www.mycomicshop.com/search?TID=19032922) Ο Paul Moses είναι ένας πρώην κατάσκοπος της CIA, ο οποίος απολαμβάνει την απόσυρσή του ήσυχος. Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει, καθώς ο νέος διευθυντής του τμήματος μαθαίνει το παρελθόν του Paul και αποφασίζει ότι είναι πολύ επικίνδυνος για να είναι ζωντανός. Κυνηγημένος πλέον από τους πρώην συνεργάτες και εργοδότες του, ο Paul είναι αποφασισμένος να πάρει την εκδίκησή του και να μπει σε ενεργή δράση για μια τελευταία φορά. (πηγή https://imgur.com/gallery/qg4WA) Πρόκειται για μια ιστορία δράσης, στην οποία όπως προαναφέρθηκε, πρωταρχικό ρόλο στην αφήγηση παίζει η εικόνα. Αυτό είναι εμφανές σε ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου, όπου ο πρωταγωνιστής παλεύει με τους καταδιώκτες του. Σε αυτά τα πάνελ παρατηρούμε πως δεν υπάρχει ίχνος διαλόγου, μονολόγου ή ονοματοποιίας, καθώς όλη η δράση παρουσιάζεται στην εικόνα, στη πράξη συνεπώς των χαρακτήρων. Παρουσιάζουν τέτοια συνοχή στα πάνελ, που θυμίζουν κινηματογραφική ταινία. Το 2010, έγινε η μεταφορά του βιβλίου σε ταινία. Μια σύγκριση της ταινίας με το αρχικό έργο, αποκαλύπτει ότι το κόμικ είναι αρκετά μικρό σε περιεχόμενο (προσωπικά το τελείωσα σε λιγότερο από μισάωρο). Το σχέδιο και η εικονογράφηση αποδίδουν ζωντάνια στο έργο, με τα χρώματα να είναι απαλά στο μάτι, αλλά ταυτόχρονα και δραστήρια στο χαρτί, τραβώντας έτσι τη προσοχή του αναγνώστη χωρίς να τον κουράζουν. Σε ένα σύνολο, το Red είναι ένα ενδιαφέρον γκράφικ νόβελ, με εικονογράφηση που αποτυπώνει αρκετά καλά πως θα ήταν μια κινηματογραφική προβολή σε έντυπη μορφή.
  5. Στα πλαίσια του DC Rebirth κυκλοφόρησαν πολλοί τίτλοι. Ένας από αυτούς αφορούσε το relaunch του δημοφιλέστερου χαρακτήρα της εταιρείας, Superman. Δημιουργοί του τίτλου είναι ο Peter J. Tomasi, Patrick Gleason & Doug Mahnke. Οι δύο πρώτοι έχουν συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν και, κατ’ εμέ, η μεγαλύτερη επιτυχία τους είναι η σειρά Batman and Robin. Όπως και στο τίτλο του Batman, έτσι και εδώ η δημιουργική ομάδα ανέλαβε να δώσει τον Superman μία νέα κατεύθυνση, η οποία θα είχε ως κύριο χαρακτηριστικό της γνώρισμα το οικογενειακό στοιχείο. Με άλλα λόγια, ο τίτλος εστιάζει κυρίως στην οικογένεια Kent (ή Smith), η οποία απαρτίζεται από τον Clark, τη σύζυγο του Lois, και τον δεκάχρονο γιο τους, Jon. Μετά τα γεγόνοντα του Final Days of Superman, όπου εκεί κατ’ ανάγκη πεθαίνει ο Superman του New 52 και τη θέση του παίρνει ο «παραδοσιακός» Superman του παλαιού σύμπαντος με τον οποίο όλοι μεγαλώσαμε, η οικογένεια Kent μένει πλέον στη Κομητεία Hamilton, μακριά από το θόρυβο της Metropolis. Ουσιαστικά, η ιστορία αποτελείται από δύο συνιστώσες. Η πρώτη αφορά τον Clark που προσπαθεί να είναι καλός γονιός απέναντι στον Jon, αφενός να του μεταλαμπαδεύσει όλα εκείνα τα διδάγματα που έμαθε από τους γήινους γονείς του & αφετέρου να του μάθει να χειρίζεται ορθά τις νεοαποκτηθείσες δυνάμεις του. Θα τη χαρακτήριζα ως μία «coming of age» ιστορία, η οποία διαθέτει πρωτοτυπία και, κυρίως, πολύ καρδιά. Η δεύτερη πτυχή αφορά τον Eradicator, ο οποίος σχετίζεται με το στοιχείο της «δράσης» του βιβλίου και τολμώ να πω ότι κλείνοντας το, σου «μένει» ο χαρακτήρας και τα κίνητρα του. Συνολικά, απόλαυσα πολύ αυτή τη προσέγγιση, διότι εκτιμώ απίστευτα τόσο τον Tomasi όσο και τον Gleason. Μάλιστα, ο τελευταίος αυτή τη φορά έχει και συγγραφικά καθήκοντα και, επειδή τότε ο τίτλος ήταν δεκαπενθήμερος, όταν δε προλάβαινε να σχεδιάσει ο Gleason, τη θέση του κάλυπτε ο «μέντορας» του, Doug Manhke. Και οι δύο κάνουν εξαιρετική δουλεία στον εικαστικό τομέα, με τον Gleason φυσικά να είναι αυτός που ξεχωρίζει κατ’ εμέ. Το σχεδιαστικό του στυλ πηγαίνει χέρι-χέρι με τις υπέρ ηρωικές ιστορίες, γιατί το σχέδιο του διαθέτει πολύ κίνηση, λεπτομέρεια και δημιουργεί πάντα το κατάλληλο συναίσθημα. Ειδική αναφορά χρειάζεται και ο κολορίστας, John Kalisz, του οποίου χρώματα κολακεύουν το σχέδιο και το κάνουν να "πετάγεται" έξω από τη σελίδα. Προτείνεται ασυζητητί στους φανατικούς αναγνώστες του Superman & στους αναγνώστες των υπέρ ηρωικών που ψάχνουν να διαβάσουν κάτι φρέσκο.
  6. The Batman Noμίζω δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά για την ταινία, μιας και ήδη έχουμε μια πρώτη ματιά σε πολλούς τομείς της. Ακόμα και το trailer έκανε μεγάλο ντόρο όταν έσκασε και αριθμεί μέχρι σήμερα 30 εκατομμύρια προβολές. Η νέα ταινία Batman είναι σε σκηνοθεσία και σενάριο Matt Reeves, ο οποίος δηλώνει τεράστιος φαν του χαρακτήρα, ενώ στον ρόλο του σκοτεινού ιππότη έχουμε τον Robert Pattisnon. Η επιλογή του δίχασε, αλλά θεωρώ πως θα κάνει πολύ καλή δουλειά. Το The Batman θα είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας, στην οποία θα εξερευνηθεί ο ψυχισμός του ήρωα ενώ το ατμοσφαιρικό/ντετεκτιβίστο στοιχείο θα είναι πιο έντονο από ποτέ. H ταινία ΔΕΝ συνδέεται με το DCeU (ευτυχώς ) Το καστ συμπληρώνουν οι Andy Serkis (Alfred), Colin Farrell (Penguin), Paul Dano (The Riddler), Jeffrey Wright (Jim Gordon), Zoe Kravitz (Catwoman). To soundtrack το έχει αναλάβει ο Michael Giacchino. Eπίσης ο Farrell σαν Cobblepot είναι ΑΓΝΩΡΙΣΤΟΣ Η ταινία αναμένεται το 2022.
  7. Δέκα φορές που την «έφεραν» σε καρτουνίστες Οι περιπέτειες των δημιουργών που έγιναν ορόσημα στην καταπάτηση πνευματικής ιδιοκτησίας Ένα από τα παλιότερα θέματα που αντιμετωπίζουν οι καρτουνίστες της οικουμένης είναι τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς τους και οι μάχες για την κατοχύρωσή τους. Ένα από τα παλιότερα θέματα που αντιμετωπίζουν οι καρτουνίστες της οικουμένης είναι τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς τους και οι μάχες για την κατοχύρωσή τους. Εδώ και δεκαετίες, σεναριογράφοι και σχεδιαστές εργάζονται σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς ελεύθερου επαγγελματία, πουλώντας κατευθείαν στον εκδότη το έργο τους, κάτι που φέρνει συχνά προβλήματα στην κατοχύρωση των πνευματικών παιδιών τους. Κι έτσι δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο ένας καρτουνίστας να σκαρώνει έναν δημοφιλέστατο σουπερήρωα που δρέπει εκατομμύρια στην αγορά, αφήνοντας τον δημιουργό του να τον βλέπει παραπονεμένο χωρίς δίφραγκο στην τσέπη. Και βέβαια η πρακτική της άρνησης των δικαιωμάτων στους δημιουργούς δεν είναι καθόλου παράνομη, μιας και τα συμβόλαια που υπογράφουν το ισχυρίζονται αυτό ρητά! Με αυτά υπόψη, οι δύο μεγάλοι παίκτες της αγοράς, οι DC Comics και Marvel Comics, έχουν συχνά-πυκνά νομικές περιπέτειες με τους δημιουργούς των ιστοριών τους και οι παρακάτω δέκα στέκουν εδώ ζοφερός σταθμός… Bill Finger: Οι νομικές μάχες για την πατρότητα του Batman Οι νομικές περιπέτειες μεταξύ του Bill Finger και της DC Comics παραμένουν σταθμός στο θέμα που μας ενδιαφέρει. Αν και εδώ βασικός ανταγωνιστής δεν ήταν η DC, αλλά ο συνιδρυτής του Batman και συνεργάτης του Bill Finger, Bob Kane. Κι αυτό γιατί ο όρος συνιδρυτής προσλαμβάνεται εδώ με τη χαλαρή σημασία του, καθώς ο «The Bat-Man» που σχεδίασε ο Kane το 1939 δεν έμοιαζε σε τίποτα με τον δημοφιλέστατο ήρωα: φορούσε κόκκινη στολή! Ήταν ο Finger που ανασχεδίασε δραστικά τον μαυροφορεμένο πλέον ήρωα και του έδωσε τα αγαπημένα του γκατζετάκια, όπως το Batmobile, τα βασικά στοιχεία της ζωής του, ακόμα και τον αρχικακό Joker. Παρά το γεγονός όμως ότι δημιούργησε πρακτικά όλο το σύμπαν του Batman και έγραψε κάθε σχεδόν ιστορία του ήρωα στη δεκαετία του 1940, ο Finger δεν μπορούσε να κατοχυρώσει κανένα πνευματικό δικαίωμα του Batman, κι αυτό γιατί ο Kane στο συμβόλαιό του με την DC φιγούραρε ως ο αποκλειστικός δημιουργός του σουπερήρωα, στερώντας έτσι από τον σχεδόν πραγματικό δημιουργό του Finger κάθε κέρδος από τον ανάρπαστο χαρακτήρα. Κι αν η DC Comics δεν ήταν στην περίπτωση αυτή ο κακός, ο Bill Finger την πάτησε με την ιστορία και την πάτησε χοντρά… Alan Brennert: Η μαμά του Batgirl Ο μακροχρόνιος συνεργάτης της DC Comics έχει αφήσει τη σφραγίδα του τόσο στα κόμικς του Batman όσο και στην τηλεοπτική σειρά της Wonder Woman. Δική του ιδέα ήταν εξάλλου η Barbara Kean Gordon, η γυναίκα του διοικητή της αστυνομίας της Γκόθαμ, η οποία εισέβαλε στο σύμπαν του Batman το 1981. Ο δημιουργός λοιπόν ισχυρίστηκε τον Ιούλιο του 2014 ότι δεν κατοχύρωσε κανένα δικαίωμα για τον χαρακτήρα, ο οποίος αναμένεται να εμφανιστεί στο τηλεοπτικό πρόγραμμα «Gotham», με την DC Comics να ανταπαντά ότι δεν τα δικαιούταν, καθώς ο χαρακτήρας του κομίστα ήταν συνοδευτικός λέει της κόρης της, Barbara Gordon, του γνωστού μας Batgirl. Καθώς είχε δηλαδή το ίδιο όνομα, επάγγελμα και εμφάνιση με την κόρη, η μαμά ήταν απλό παράγωγο του Batgirl, οπότε δεν υπήρξε καν πνευματική δουλειά, σύμφωνα τουλάχιστον με τους δικηγόρους της DC. Και η πλάκα εδώ είναι ότι μιλάμε για ψίχουλα, καθώς τα δικαιώματα για την Barbara Kean Gordon ήταν μόλις 45 δολάρια το επεισόδιο, σε ένα franchise που αξίζει πλέον εκατομμύρια… Marv Wolfman: Τίνος είναι ο Blade; Ήταν το 1973 όταν οι Marv Wolfman και Gene Colan δημιούργησαν τον (βρικόλακα) κυνηγό βρικολάκων Blade και 25 χρόνια αργότερα ο χαρακτήρας εμφανίστηκε σε δική του κινηματογραφική ταινία. Ως απάντηση, ο Wolfman μήνυσε τη Marvel Comics για τα δικαιώματα του χαρακτήρα του, καθώς η φίρμα τον χρησιμοποίησε χωρίς την άδειά του και δίχως να βάλει φυσικά το χέρι στην τσέπη. Ο Wolfman έχασε αναπάντεχα την πολύκροτη δίκη το 2000 όταν το δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι η κατοπινή χρήση του χαρακτήρα από τη Marvel ήταν επαρκώς διαφορετική από την αυθεντική δημιουργία του Wolfman, κι αυτό για να του στερήσει κάθε δικαίωμα στην πατρότητα του ήρωα. Το μόνο που κατάφερε να αποσπάσει ο δημιουργός ήταν το «βασισμένο σε χαρακτήρα του Wolfman» που εμφανίστηκε τελικά στην πρώτη ταινία του Blade, όχι όμως και στα σίκουελ ή τις τηλεοπτικές σειρές του… Bill Mantlo: Έτσι σταματάς να πληρώνεις δικαιώματα Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές του 1980, ο κομίστας ήταν το μεγάλο όνομα της Marvel Comics, δουλεύοντας κυριολεκτικά σε όλους τους δημοφιλείς ήρωες της φίρμας, από τον Spider-Man και τον Hulk μέχρι και τον Iron Man. Όλα όμως άλλαξαν τον Ιούλιο του 1992, όταν ο Mantlo έπεσε θύμα σε μια περίεργη επίθεση που τον άφησε με βαριές εγκεφαλικές κακώσεις, κάτι που κατέληξε σε μακροχρόνια νοσηλεία. Χρωστούσε πλέον πολλά σε νοσήλια και τότε ξεκίνησαν οι περιπέτειές του με τις ασφαλιστικές, με τη Marvel Comics όχι μόνο να μην τον υποστηρίζει πουθενά αλλά και να καρπώνεται πλέον με αυθάδεια τους καρπούς των χαρακτήρων του χωρίς να του δίνει μία. Την ώρα δηλαδή που η εταιρία έβγαζε εκατομμύρια από τη δουλειά του στο «Guardians of the Galaxy», όπου εμφανίστηκε άλλος ένας δικός του χαρακτήρας (Rocket Raccoon), ο Mantlo τα έφερνε βόλτα μόνο χάρη στους εράνους των θαυμαστών του και τις αγαθοεργίες των συναδέλφων του… Joe Simon: Η χαμένη μάχη για τον Captain America Με την τελευταία ταινία του Captain America να έχει μαζέψει περισσότερα από 700 εκατ. δολάρια, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο χαρακτήρας είναι σήμερα από τους πλέον δημοφιλείς του πλανήτη. Και παρά ταύτα, η περιουσία του Joe Simon δεν θα δει δεκάρα τσακιστή από όλα αυτά! Ένας από τους κορυφαίους κομίστες της λεγόμενης Χρυσής Εποχής των Κόμικς, ο Simon συνυπέγραψε τη δημιουργία μιας μακράς σειράς από ανάρπαστους ήρωες (συνήθως με τον μακροχρόνιο συνεργάτη του Jack Kirby). Ένας από δαύτους ήταν ο Captain America, ο οποίος ντεμπούταρε ήδη από το 1940. Το πρώτο χτύπημα στους Simon και Kirby ήταν όταν τους πέταξαν έξω από τον Captain America, μην αναφέροντας καν τα ονόματά τους στα κόμικς που πουλούσαν περισσότερα από 1 εκατομμύριο αντίτυπα τον μήνα! Οι νομικές περιπέτειες του δημιουργού δεν είχαν κυριολεκτικά τέλος και ο ίδιος επιχείρησε να επανακτήσει τα δικαιώματα του ήρωά του το 1966, το 1967 και τελευταία φορά το 1999, σκόνταφτε ωστόσο πάντα πάνω στους πανίσχυρους δικηγόρους της Marvel Comics… Steve Gerber: Πώς χάνεις έναν ήρωα που εμπνεύστηκες εσύ Η νομική μάχη του Steve Gerber με τη Marvel Comics είναι σωστός πονοκέφαλος. Ο δημιουργός δούλευε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στο κόμικς της Marvel «Man-Thing», ιστορίες τρόμου δηλαδή με άλλες διαστάσεις που μετέφεραν απόκοσμα τέρατα άλλων κόσμων στη σημερινή γη. Ένα από τα πλάσματα αυτά ήταν μια ομιλούσα πάπια, ο Howard the Duck. Ο χαρακτήρας έγινε σύντομα ο αγαπημένος του κοινού και ανεξαρτητοποιήθηκε, με τον Gerber να υπογράφει όλες τις ιστορίες του, αν και η Marvel τον απέσυρε τελικά από τη σειρά (του!) το 1978 γιατί έχανε λέει τις προθεσμίες. Το 1980 ο δημιουργός μήνυσε τη φίρμα για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, έχοντας στο πλευρό του σύσσωμη την κοινότητα των αμερικανών σκιτσογράφων, με πολλούς δημιουργούς (όπως ο «πολύς» Jack Kirby) να κυκλοφορούν κόμικς με ήρωα τον Gerber για να χρηματοδοτηθεί έτσι η πανάκριβη δικαστική διαμάχη του. Όπως όμως είναι πια κατανοητό, η παντοδύναμη Marvel κέρδισε για άλλη μια φορά, αναγκάζοντας τον Gerber σε εξωδικαστικό συμβιβασμό, στον οποίο αποποιήθηκε τελικά κάθε δικαίωμα για τον ήρωά του… Gary Friedrich: Η χαμένη πατρότητα του Ghost Rider Η ιστορία αυτή δεν είναι πολύ γνωστή, είναι όμως εξίσου εξοργιστική. Κι αυτό γιατί όχι μόνο η Marvel κέρδισε τελικά τη νομική μάχη, αλλά έτριψε και σαδιστικά χοντρό αλάτι στις ανοιχτές πληγές του δημιουργού! Ήταν τον Αύγουστο του 1972 όταν η Marvel Comics κυκλοφόρησε το κόμικς που παρουσίαζε για πρώτη φορά στο κοινό τον απόκοσμο σουπερήρωα που θα έμενε γνωστός ως Ghost Rider! Δημιουργία του Friedrich, ο κομίστας μήνυσε τη Marvel το 2007 για 21 περιπτώσεις παραβίασης πνευματικής ιδιοκτησίας, την ώρα που η φίρμα ήταν στα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας του Ghost Rider. Το συμβόλαιο του Friedrich του έδινε τα αποκλειστικά δικαιώματα του χαρακτήρα του έπειτα από 30 χρόνια, έχασε όμως κατά παράδοξο τρόπο(!) τη δικαστική μάχη από τη Marvel το 2011, όταν η εταιρία αποφάσισε να αντεπιτεθεί και τον ανάγκασε να πληρώσει 17.000 δολάρια για παράνομη εμπορική χρήση του δικού του χαρακτήρα! Αληθινό και αρκούντως εξοργιστικό… Alan Moore: Οι περιπέτειες των Watchmen Οι τελευταίες τρεις ιστορίες μας είναι οι πλέον διαβόητες σε ολόκληρη την ιστορία των κόμικς. Είναι πλέον θρύλοι της βιομηχανίας κόμικς, όπως εξάλλου και ο Alan Moore, ένα από τα πολύ μεγάλα ονόματα της σύγχρονης εποχής των κόμικς. Η εμβληματική δουλειά του δημιουργού στη δεκαετία του 1980 εκσυγχρόνισε μια σειρά από δημοφιλείς χαρακτήρες, από τον Batman μέχρι και τον Superman, την ίδια ώρα που σε αυτόν οφείλουμε εν πολλοίς το περίεργο σύμπαν των Watchmen! Οι περιπέτειες του δημιουργού με την DC Comics κλιμακώθηκαν το 2009, όταν η φίρμα σκάρωνε την υπερεπιτυχημένη εισπρακτικά ταινία, κι αυτό γιατί στο συμβόλαιο με την DC δηλωνόταν ρητά ότι αν η φίρμα δεν χρησιμοποιούσε τους χαρακτήρες του Moore (και του συνεργάτη του σκιτσογράφου David Gibbons) σε διάστημα ενός έτους, όλα τα δικαιώματα της χρήσης τους θα επέστρεφαν στους δημιουργούς. Κάτι που δεν τήρησε φυσικά η εταιρία συγκεντρώνοντας τη μήνη του κομίστα, ο οποίος δήλωσε εξοργισμένος: «Καταφέρατε να με βάλετε στο περιθώριο, κι έτσι δεν πρόκειται να ξαναδουλέψω ποτέ για σας»! Η DC μάλιστα, ρίχνοντας αλάτι στις πληγές του θρυλικού κομίστα, όχι μόνο έκανε την ταινία παρά τη θέλησή του (και δεν του έδωσε δεκάρα τσακιστή), αλλά αργότερα έριξε στην αγορά και μια σειρά από κόμικς πάλι με τη δουλειά του Moore («Before Watchmen»)… Jerry Siegel και Joe Shuster: Οι δημιουργοί του Superman που έχασαν τα δικαιώματα του σουπερήρωα Ήταν το 1938 όταν οι Jerry Siegel και Joe Shuster έγραψαν και σχεδίασαν έναν ήρωα που ερχόταν ολοταχώς να γίνει σύμβολο των κόμικς: μιλάμε φυσικά για τον πανίσχυρο Superman! Τι πήραν οι δύο δημιουργοί για τον ανάρπαστο σουπερήρωα; Μα 130 δολάρια ακριβώς! Τόσα τους πλήρωσε η National Comics Publications, ο πρόδρομος της DC Comics, για τα δικαιώματα του χαρακτήρα. Παρά το γεγονός ότι το μυθικό δίδυμο συνέχισε να παράγει τις ιστορίες του ήρωα, η αμοιβή τους ήταν το λιγότερο εξευτελιστική, κι έτσι το 1947 οι Siegel και Shuster βρέθηκαν στο δικαστήριο για την ακύρωση του συμβολαίου τους με τη National Comics και την πλήρη επιστροφή των δικαιωμάτων του Superman σε αυτούς. Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, έχασαν! Κατέληξαν έτσι σε εξωδικαστικό συμβιβασμό και πήραν συνολικά 94.000 δολάρια για το βαρύ πυροβολικό των κόμικς, περνώντας έτσι το υπόλοιπο της ζωής τους βουτηγμένοι στη φτώχεια: ο Shuster πέθανε το 1992 «τυφλός και μόνος», όπως ήταν οι τίτλοι των εφημερίδων, ενώ ο Siegel προσπάθησε για άλλη μια φορά να αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς του το 1973, αν και έμελλε να χάσει και πάλι. Και ήταν η γενική κατακραυγή του κόσμου αλλά και η κολοσσιαία εκστρατεία της κοινότητας των δημιουργών κόμικς που ανάγκασαν τελικά την DC να δώσει στους Siegel και Shuster ετήσια αποζημίωση για τη δουλειά τους, τη δουλειά τους δηλαδή που γιγάντωσε την DC Comics και τη μετέτρεψε σε παγκόσμιο κολοσσό… Jack Kirby: Έτσι τιμάς έναν θρύλο των κόμικς Ήταν στη δεκαετία του 1980 όταν ο μυθικών διαστάσεων κομίστας συμβούλευε τα φιντάνια του χώρου να ακολουθήσουν άλλες καριέρες, καθώς «τα κόμικς θα σας ραγίσουν την καρδιά». Κι αυτό γιατί ο Jack Kirby, ο «Ντα Βίντσι των κόμικς», όπως τον αποκαλούσαν, το έζησε αυτό στο πετσί του. Ο θρύλος όχι μόνο εμπνεύστηκε την κατηγορία των αισθηματικών κόμικς, αλλά συνυπέγραψε και μια σειρά δημοφιλέστατων ηρώων, όπως οι Captain America, Fantastic Four, Incredible Hulk, Mighty Thor, Avengers, X-Men, και πολλούς πολλούς ακόμα! Επειδή όμως η Marvel Comics θεώρησε βολικά τη δουλειά του έργο εξωτερικού συνεργάτη, του αποστέρησε με το νομικό αυτό τερτίπι κάθε έννομο συμφέρον από τη μνημειώδη δουλειά του! Παρά το γεγονός ότι οι δύο πλευρές ήρθαν σε φιλικό διακανονισμό τον Σεπτέμβριο του 2014, η συμφωνία ήταν αρκούντως πενιχρή και ήρθε πολύ αργά για τον άνθρωπο που πρωτοπόρησε όσο κανείς στη σύγχρονη βιομηχανία των κόμικς: ο Jack Kirby είχε φύγει από τη ζωή 20 χρόνια νωρίτερα… Πηγή
  8. dc fandome: digital event της dc comics Όσα θυμάμαι, ότι μου ξέφυγε συμπληρώστε trailer του νέου batman δεν ήταν άσχημο αλλά ο bruce wayne μου θύμισε τους φίλους που είχα στο myspace το 2000 νέο trailer wonder woman 1984 ..θα δείξει trailer του Zack Snyder’s Justice League προσωπικά δεν περιμένω τίποτα το διαφορετικό.. πόσο να την αλλάξει την ταινία;; δλδ με τα μούτρα του αφλεκ τι θα κάνει;;;; χαχαα sneak peak The Suicide Squad 2 νέα βιντεοπαιχνίδια και και ένα teaser του black adam και πολλά νέα για titans,flash,aquaman κτλ (επίσης υπάρχει και trailer της νέας σαιζόν flash αλλά δεν το βάζω από άποψη γιατί την σιχαίνομαι την σειρά τοοοοσο πολύ χαχαχαχα )
  9. The Flash Mε αφορμή τα γυρίσματα της ταινίας Flash που μόλις ξεκίνησαν και την αποκάλυψη του logo, ήταν θέμα χρόνου να ανοίξουμε θέμα κι εδώ! Την ταινία έγραψε και σκηνοθετεί ο Andy Muschietti (IT, Mama), ενώ στον πρωταγωνιστικό ρόλο θα δούμε τον Ezra Miller σαν Barry Allen/Flash. Η ταινία θα εξερευνήσει κι άλλα σύμπαντα, ενώ θα ξαναδούμε τον Batman του Michael Keaton μετά από χρόνια. Ο Ben Affleck επιστρέφει σαν Batman, ενώ η Sasha Calle θα είναι η πρώτη κινηματογραφική Supergirl μετά από πολύ πολύ καιρό! Ακολουθεί το concept art της ταινίας που αποκαλύφθηκε στο περσινό DC Fandome, όπου πήραμε και μια πρώτη ματιά της στολής του Flash!
  10. Shazam! Fury of the Gods Mετά το εκπληκτικό Shazam του 2019, ήταν θέμα χρόνου να ανακοινωθεί μια συνέχεια. H πρώτη ταινία ήταν άκρως απολαυστική παρόλο που το στούντιο το καταδίκασε βάζοντας το να παίξει 3 εβδομάδες πριν το Avnegers Endgame. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει ελάχιστα πράγματα γνωστά για την πλοκή, ενώ ξέρουμε πως το αρχικό cast θα επιστρέψει. Επιπλέον, έχουμε νέες προσθήκες μεγάλων ονομάτων όπως την Helen Mirren και την Lucy Liu, που θα υποδυθούν τις Hespera και Kalypso, αντίστοιχα. Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει και πάλι ο ταλαντούχος David Sandberg!
  11. Zack Snyder's Justice League To Zack Snyder's Justice League αποτελεί το ολοκληρωμένο όραμα του σκηνοθέτη Zack Snyder για την ομώνυμη ταινία του 2017. Βγήκε από τη συνδρομητική πλατφόρμα HBO max και στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα από το Cosmote TV και το Vodafone TV στις 18 Μαρτίου του 2021. Η ύπαρξη του περιβόητου Snyder Cut άρχισε να συζητιέται μετά την προβολή της ταινίας Justice League το 2017. Ο Snyder είχε ολοκληρώσει περίπου το 85% της ταινίας, αλλά λόγω μιας οικογενειακής τραγωδίας και προβλημάτων με το στούντιο που δεν τον εμπιστευόταν, αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το πρότζεκτ και τα ηνία ανέλαβε ο Josh Wedon (Buffy the Vampire Slayer, The Avengers), που πραγματοποίησε reshots και άλλαξε και την αφηγηματική ροή της ταινίας, ενώ έκοψε πολλά subplots που εστιάζουν σε διάφορους χαρακτήρες. Η τελική εκδοχή θεωρήθηκε πολύ κακή από τους φαν αλλά και τους κριτικούς και ξεκίνησε η εκστρατεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την προβολή της κανονικής ταινίας του Snyder με το γνωστό #releasethesnydercut. Τελικά το φιλμ επιβεβαιώθηκε από το HBOmax το 2020, ενώ ο Snyder, o Affleck και ο Leto επέστρεψαν ώστε να γυρίσουν επιπλέον περιεχόμενο και να ολοκληρώσουν το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη. Το Zack Snyder's Justice League έχει διάρκεια 4 ώρες και 20 λεπτά. Η κεντρική πλοκή της ιστορίας παραμένει η ίδια με την πετσοκομμένη εκδοχή του 2017. Ο Steppenwolf, αναζητώντας την εξιλέωση του αφέντη του Darkseid, φτάνει την γη με σκοπό να συγκεντρώσει τα τρία μητρικά κουτιά (mother boxes) που φυλάνε οι άνθρωποι, οι Ατλάντιοι και οι Αμαζόνες. Ο Bruce Wayne συγκεντρώνει μια ετερόκλητη ομάδα υπερανθρώπων προκειμένου να σταματήσει η απειλή. Στη νέα εκδοχή τη μουσική επένδυση ανέλαβε ο Junkie XL, που ήταν και ο αρχικός συνθέτης της ταινίας, πριν ο Whedon τον αντικαταστήσει με τον Danny Elfman. Το aspect ratio της ταινίας είναι 4:3, κάτι που ήταν επιλογή του σκηνοθέτη μιας και θεωρεί πως προσφέρει μεγαλύτερο περιεχόμενο εικόνας. Λίγο πριν την προβολή της, η Warner Bros ξεκαθάρισε πως η canon ταινία για το σύμπαν της, είναι η εκδοχή του 2017, αν και μετά την επιτυχία της υπάρχουν σκέψεις για συνέχεια του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC από τον Zack Snyder. Το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη ήταν η ταινία να είναι ασπρόμαυρη, ενώ μάλιστα είχε προσπαθήσει να κόψει υλικό από την εκδοχή του πριν τον διώξουν από το πρότζεκ κάνοντας την να είναι 2 ώρες και 40 λεπτά, αλλά το στούντιο την απέρριψε. Αρχικά το HBOmax σκεφτόταν να παρουσιάσει το έργο σαν σειρά τεσσάρων επεισοδίων, αλλά η ιδέα γρήγορα εγκαταλείφθηκε για νομικούς λόγους. Το επιπλέον μπάτζετ που δόθηκε στον Snyder για την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, ήταν 70 εκατομμύρια. Η ταινία είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αδικοχαμένης κόρης του σκηνοθέτη, Autumn Snyder. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαϊου σε Blu Ray και 4k. Συντελεστές Ben Affleck - Bruce Wayne/Batman Henry Cavill - Superman/Clark Kent Gal Gadot - Wonder Woman/Diana Prince Ezra Miller - The Flash/Barry Allen Ray Fisher - Vic Stone/Cyborg Amy Adams - Lois Lane Jason Momoa - Arthur Curry/Aquaman Σενάριο: Chris Terrio Μουσική: Tom Holkenborg Φωτογραφία: Fabian Wagner Σκηνοθέτης: Zack Snyder
  12. Αυτήν την εβδομάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ οπότε πάμε να δούμε τι παίζει με το Dark Knights Metal: The Deluxe Edition. Γενικότερα είναι η πρώτη μου παρουσίαση εδώ, οπότε ελπίζω να σας αρέσει, αλλιώς μην πυροβουλείτε που λέει και ο Πύρρος Η αρχή του Metal ως event Αρκετοί έχουν πει ότι το New 52 δεν προσέφερε πολλά ουσιαστικά πράγματα για τη DC, αλλά αν υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν είναι ότι το run του Scott Snyder και του Greg Capullo στο Batman ήταν κάτι ανανεωτικό και έβριθε εξαιρετικών στιγμών με κάποιες ιστορίες να μένουν κλασικές. Το 2017, με το run των δύο να έχει τελειώσει, η DC ανακοινώνει το Dark Nights: Metal στο Fan Expo Dallas με την επιστροφή των δύο συντελεστών. Η σειρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια όλου του story arc του Batman το οποίο έγραψε ο Snyder, συμπεριλαμβανομένων των καλύτερων ιστοριών του: The Court of Owls, Zero Year, Death of the Family, Endgame. Ο Snyder δήλωσε ότι «Γράφω το Metal όσο καιρό έγραφα και το Batman». Κάποιο από τα μέταλλα που παίζουν ρόλο στο Metal εμφανίζονται σε διάφορα σημεία στο run των Snyder-Capullo. Η ιδέα πίσω από την πλοκή του Metal Η ιδέα ενός νέου σκοτεινού Multiverse ήρθε στον Snyder βλέποντας τη σειρά Cosmos: A Spacetime Odyssey μαζί με το γιο του. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα της σκοτεινής ύλης οπότε αναρωτήθηκε πως θα ήταν να υπήρχαν σε αυτό το Πολυσύμπαν ακόμα περισσότερες διαφορετικές πιθανότητες, ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν που θα κρύβεται πίσω από όλα. Ουσιαστικά ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν είναι μια αντίθετη εκδοχή του κανονικού, γι’ αυτό και οι Earths έχουν αρνητικό πρόσημο πριν τον αριθμό τους και οι ήρωες κάθε μίας διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα στην Earth 12 του Πολυσύμπαντος και την Earth -12 του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος ο Bruce Wayne έχει σχέση με τη Diana. Στις Earths 32 και -32 ο Batman έχει δαχτυλίδι από το τάγμα των Green Lantern, ενώ στις Earths 11 και -11 όλοι οι ήρωες έχουν το αντίθετο φύλο από την Prime Earth π.χ Aquawoman, Superwoman, Wonderous Man κτλ. Ο Snyder παρουσιάζει εφτά διαφορετικές εκδοχές του Σκοτεινού Ιππότη, όλες με χαρακτήρα κακού και από διαφορετικές Earths του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω. Ταυτόχρονα κάποιες ακόμα ιδέες που είχε στο μυαλό του αφορούσαν έναν Batman που θα έμοιαζε στον Punisher, έναν σκοτεινό μάγο, έναν Batman ασθενή στο Άσυλο Άρκαμ μετά τη δολοφονία των γονιών του, ένα που θα έχει ενωθεί με τους εχθρούς του και έναν που θα είχε ενωθεί με το ίδιο το Gotham. Η όλη ιστορία γύρω από το Metal και τα tie-ins Στα ελληνικά θα δούμε το deluxe edition του Metal από τις εκδόσεις Οξύ που συμπεριλαμβάνει και τα τεύχη #1-6 της βασικής σειράς. Ωστόσο η όλη ιστορία είναι πολύ μεγαλύτερη και για αυτό έχει γραφτεί ένας μεγάλος αριθμός συμπληρωματικών τευχών και tie-ins. Έχω σκοπό κάποια στιγμή να φτιάξω αναλυτικό reading order με όλα τα τεύχη της σειράς. Κρατήστε ότι όλη η ιστορία έχει βγει σε τέσσερεις συγκεντρωτικές εκδόσεις, με το Metal Deluxe Edition να αποτελεί τη βασική και οι άλλες τρεις έχουν όλα τα tie-ins (Dark Days: The Casting, Dark Knights Rising, The Resistance). Μεταξύ αυτών και ιστορίες όπως το Gotham Resistance, το Bats Out of Hells που την πλαισιώνουν, καθώς και τεύχη αφιερωμένα στις σκοτεινές εκδοχές του Batman από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν. Σαν background reading για το Metal, καλό είναι να έχει διαβάσει κανείς τα Final Crisis, το run των Snyder-Capullo στο Batman, το Darkseid War και γενικότερα να έχει μια γνώση γύρω από τις ιστορίες Batman την τελευταία δεκαετία. Γενικότερα ωστόσο το Deluxe Edition του Metal επιλέχθηκε από την Οξύ γιατί είναι η όσο το πιο δυνατόν αυτόνομη κεντρική ιστορία από όλο το event. O Barbatos και εφτά διεστραμμένες εκδοχές του Batman Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Snyder είχε στο μυαλό του να παρουσιάσει πολλές διαφορετικές εκδοχές του Batman κι αυτό φροντίζει να κάνει κι εδώ. Βασικός κακός της ιστορίας μας είναι ο Barbatos ή Bat-God, ο οποίος καταστρέφει σύμπαντα και έχει ως σκοπό να καταστρέψει και το Πολυσύμπαν όπου ζουν οι ήρωές μας. Ισχυρίζεται ότι είναι η νυχτερίδα που είδε ο Bruce Wayne από το παράθυρο τη νύχτα που έγινε ο Batman. Ακολούθως υπάρχουν εφτά διαφορετικοί Batmen, οι οποίοι αποτελούν τους Dark Knights, την ομάδα του Barbatos και είναι οι εξής: 1) The Batman Who Laughs: Ο αρχηγός της ομάδας και ο Bruce Wayne της Earth -22. Ο συγκεκριμένος Batman αποτρελάθηκε από τον Joker στη δικιά του Earth ενώ τον είχε σκοτώσει. Είναι ο πιο γνωστός από όλους τους Dark Knights, καθώς αργότερα απέκτησε δικιά του σειρά και θα παίζει ρόλο και σε γεγονότα μετά το Metal. 2) Murder Machine: Ο Bruce Wayne της Earth -44 αποτελεί ένα cyborg που είναι φονική μηχανή. 3) Dawnbreaker: Πως θα ήταν αν ο Bruce Wayne ήταν ένας διεστραμμένος Green Lantern; Αυτό βλέπουμε με τον Dawnbreaker της Earth -32. 4) Merciless: O Bruce Wayne της Earth -12 που έχει το κράνος και τις δυνάμεις του θεού Άρη. 5) Red Death: O Bruce Wayne της Earth -52 που έχει κλέψει τις δυνάμεις της Speed Force. 6) Devastator: Από τις πιο επιβλητικές μορφές στους Dark Knights, έχει προσβληθεί από τον ιό του Doomsday, οπότε είναι μισός Doomsday και μισός άνθρωπος. Είναι ο Bruce Wayne της Earth -1. 7) Drowned: Εδώ δεν έχουμε Bruce, αλλά Bryce Wayne από την Earth -11, μία αμφίβια Batwoman με δυνάμεις που θυμίζουν Aquaman. Στοιχεία της ιστορίας: Σενάριο και σχέδιο Το Metal δεν είναι αυστηρά μία Batman ιστορία, αλλά εμπλέκονται πολλά μέλη της Justice League, του DC Universe, αλλά και ο The Dream από τη γνωστή σειρά The Sandman του Neil Gaiman. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο Hawkman με κάποια από τα tie-ins να δίνουν έμφαση. Όπως είπαμε τα μέταλλα παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των δύο συμπάντων. O Capullo χρησιμοποιεί σοφά τον κάθε του ήρωα και φροντίζει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον να τους αναπτύσσει όλους, ιδίως όμως τον Batman. Επίσης μου φαίνεται εξαιρετικό το πως ο Snyder παίρνει στοιχεία από ιστορίες αρκετών χρόνων και αφήνει εδώ μικρά references. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι το πόσο βάθος έχει η ιστορία. Ο Snyder πήρε ένα πράγμα όπως το Multiverse, το οποίο αρκετές ιστορίες εξερεύνησαν ή/και ξεχείλωσαν και το χρησιμοποίησε σαν βάση για κάτι πραγματικά καινούριο και ρηξικέλευθο. Το Dark Multiverse, οι συνδέσεις του, οι νέοι Batmen αποτελούν το έναυσμα για πάρα πολλές καινούριες ιστορίες κάτι που αποδεικνύεται με το πόσες διαφορετικές ιστορίες προέκυψαν από το Metal βλέπε No Justice, Year of the Villain, Death Metal κτλ. Κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει το πως ο Johns άνοιξε το δρόμο για ολοκαίνουριες ιστορίες με τα άλλα Lantern Corps. Αλλάζεις κάτι στη βάση και εμφανίζονται καινούριες προοπτικές. Ίσως εδώ μεροληπτώ λίγο, γιατί αγαπάω πολύ το δίδυμο Snyder-Capullo για να πω κάτι αρνητικό. Θεωρώ πως είναι μια πολύ καλή ιστορία στο σενάριο και λογικά θα αντέξει στο χρόνο. Το σχέδιο του Capullo είναι προσωπικά ακριβώς στα δικά μου γούστα. Δυναμικό και αναπτύσσεται πολύ όμορφα σε κάθε κεφάλαιο. Αξίζει πραγματικά να απολαύσετε την ποικιλία, νομίζω ότι πρόκειται για την καλύτερή του δουλειά μακράν χωρίς να έχω διαβάσει το Death Metal ακόμα. Είμαι όμως της άποψης ότι ποτέ δεν είχε ξαναδείξει τόσο σκοτεινό και τόσο έντονο ταυτόχρονα. Για να δώσουμε το full credit βέβαια, ο James Tynion IV, σταθερός συνεργάτης του Snyder και στο Batman συμμετέχει στο σενάριο, ενώ στο σχέδιο εκτός Capullo βλέπουμε τους Mike Janin και FCO Plascencia. Η έκδοση Αν και πρόκειται για μια ιστορία με πολλά tie-ins, νομίζω ότι είναι αρκετά καλή επιλογή της Οξύ αυτός ο τίτλος για τους λόγους που εξήγησα και πιο πάνω, αλλά και γιατί είναι από τα αρκετά γνωστά events της DC τα τελευταία χρόνια. H έκδοση είναι στα γνωστά ποιοτικά στάνταρ της Οξύ και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Αν είχα μια ξενέρα προσωπικά είναι ότι πρόκειται για το Deluxe Edition, αλλά στο εξωτερικό ήταν hardcover ενώ εδώ είναι μαλακό το εξώφυλλο, οπότε δεν έχει την τεράστια διαφορά από την απλή trade paperback έκδοση του εξωτερικού. Καλή ανάγνωση σε όλους
  13. Πολύ ενδιαφέρουσα η νέα σειρά Black Label της DC Comics, όπου έχουμε την αφήγηση ιστοριών εκτός της επίσημης αφηγηματικής γραμμής του σύμπαντος της DC. Εδώ πλέον έχουμε την ιστορία της Harley Quinn και το πώς η νεαρή ψυχολόγος σαγηνεύτηκε από τον αρχιεγκληματία και παράφρονα Τζόκερ. Η ιστορία είναι πολύ λεπτομερής, αφού ο δημιουργός (σενάριο και σχέδιο) Stjepan Šejić, εκ Κροατίας ορμώμενος, πιάνει την ιστορία της Harleen από την αρχή της επαγγελματικής της καριέρας, δείχνοντάς μας την επαγγελματική και προσωπική της ανασφάλεια, αλλά και την βαθιά πεποίθησή της, ότι οι εγκληματίες μπορούν να βοηθηθούν και να αλλάξουν. Ευτυχώς για αυτήν, ο δισεκατομμυριούχος Μπρους Γουέιν (ξέρετε ποιος ) συμμερίζεται τις απόψεις της και της προσφέρει χρηματοδότηση, καθώς και μια θέση στο διαβόητο Άσυλο Άρκαμ, όπου θα μπορέσει να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τους χειρότερους εγκληματίες της Γκόθαμ. Και ανάμεσα σε αυτούς στο κέντρο του λαβύρινθου του Ασύλου βρίσκεται ο μέγας εγκληματικός εγκέφαλος ονόματι Τζόκερ, ο άρχοντας των παιχνιδιών και μάστορας της χειραγώγησης. Σε αντίθεση με σχεδόν όλες τις προηγούμενες ιστορίες του Μπάτμαν ή του Τζόκερ, εδώ ο εγκληματίας δεν παρουσιάζεται σωματικά παραμορφωμένος. Αντίθετα, ο Šejić τον σχεδιάζει ως ένα σαγηνευτικό τριαντάρη με ένα ωραίο χαμόγελο. Συνεπώς, η πλευρά της αναπηρίας του εγκληματία και η συνακόλουθη παράνοια που εκπορεύεται από αυτή, έχει βγει εκτός κάδρου. Ο Τζόκερ εμφανίζεται ως έχων σώας τας φρένας και ως άνθρωπος που του αρέσει να παίζει με τους άλλους και έτσι ίσως να χειρίζεται και τη Χαρλίν, η οποία, όπως μας γίνεται σαφές από τις πρώτες σελίδες του κόμικ, ψάχνει απεγνωσμένα για μια πατρική φιγούρα ή μάλλον για μια φιγούρα, που θα της χρησιμεύσει ως καθοδηγητής. O Šejić καταφέρνει, κυρίως με το σχέδιο, να μας παρασύρει μέσα σε όλη αυτή την κατάβαση στην παράνοια ή ανάβαση προς την αυτογνωσία, αναλόγως το πως το βλέπει κανείς, αφού ο δημιουργός αρνείται να πάρει θέση. Η Harleen και ο Τζόκερ παρουσιάζονται πολλές φορές αντικριστά με τον ένα να λειτουργεί ως ανάκλαση του άλλου. Παρά τον εκτεταμένο εσωτερικό μονόλογο της αφηγήτριας, το σχέδιο δεν ακολουθεί τη δική της οπτική γωνία, αφού σε κάθε ευκαιρία μας προσφέρει έναν τεμαχισμένο, ενίοτε και θρυμματισμένο κόσμο, που οπτικοποιεί με μεγάλη επιτυχία την ταραγμένη ψυχική κατάσταση της ηρωίδας μας, η οποία προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα συναισθήματα και τις σκέψεις της. Βασικό ρόλο σε όλα αυτά, διαδραματίζουν τα γυαλιά και τα τζάμια, όλα πιθανόν σύμβολα της παραλλαγμένης οπτικής των ηρώων. Με αυτά και με άλλα, η ερωτική και καθόλου αμιγώς πλατωνική έλξη μεταξύ των δύο (ή τέλος πάντων της Harleen προς τον Τζόκερ) έρχεται φυσιολογικά. Έγραψα το “τέλος πάντων”, επειδή η οπτική του Τζόκερ δεν μας προσφέρεται μέσα στο έργο και μέχρι το τέλος του κόμικ έχουμε την αμφιβολία (όχι χωρίς ενδείξεις) ότι ίσως ο Τζόκερ να χειραγωγούσε την ψυχολόγο. Από την άλλη, όμως, οι ενδείξεις προέρχονται από μια πηγή, η οποία έχει κάθε λόγο να αμφισβητεί τα συναισθήματα του Τζόκερ. Ο διάλογος μεταξύ Μπάτμαν / Μπρους Γουέιν και Άλφρεντ προς το τέλος του κόμικ είναι αποκαλυπτικός του τρόπου σκέψης των δύο ανθρώπων, αλλά και μιας ολόκληρης νοοτροπίας. Αυτό το τελευταίο, μας φέρνει στην υποπλοκή, η οποία διατρέχει όλο το έργο: παράλληλα με την ερωτική σχέση των δύο πρωταγωνιστών, παρακολουθούμε την προσπάθεια του εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ να καθαρίσει την Γκόθαμ από το έγκλημα, χρησιμοποιώντας σκληρές μεθόδους και τον βλέπουμε να αντιπαρατίθεται στην Χαρλίν εξαιτίας των δικών της μεθόδων. Στο τέλος, ο Ντεντ, έχοντας περιλουστεί με το οξύ, που θα κάψει το μισό του πρόσωπο, θα αποφασίσει να παραβεί το νόμο και μαζί με μια ομάδα επίορκων αστυνομικών θα γίνει ο τελικός υπεύθυνος για το χάος, που θα προκληθεί στο τελευταίο 1/3 του κόμικ. Από εκείνο το σημείο και μετά θα ανοίξουν οι πύλες της κόλασης για όλους και ο Šejić δεν θα χαριστεί σε κανέναν και καμία, το δε μονοπάτι που θα διαβούν, θα είναι χωρίς επιστροφή. Θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι ο δημιουργός του κόμικ αφήνει μια χαραμάδα, για να πιστέψουμε, ότι αν δεν είχαν επέμβει οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και μάλιστα στην πιο βάρβαρη μορφή τους, ίσως η πορεία των πραγμάτων να ήταν διαφορετική. Αν δεχτούμε, ότι αυτό μπορεί να έχει κάποια βάση, τότε και ο προαναφερθείς διάλογος αποκτά μια άλλη σημασία, όπου ο ένας από τους δύο φαίνεται να παίρνει, έστω και άθελά του, το μέρος αυτών των μηχανισμών. Παρόλα αυτά, ακόμη και στην προτελευταία σελίδα του έργου, ο Šejić ξεκαθαρίζει ότι ο Τζόκερ δεν έχει εγκαταλείψει τις παλιές του συνήθειες και δεν βασίζεται στα όποια συναισθήματα. Είμαστε λοιπόν σε μια κατάσταση, όπου τα πάντα είναι ξεκρέμαστα, τα πάντα είναι διφορούμενα και ταυτιζόμαστε με την πρωταγωνίστρια, η οποία στο τέλος δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από τη φαντασία, κάτι που σίγουρα δεν είναι (μόνο) δική της ευθύνη. Εξαιρετικό κόμικ, κυκλοφόρησε σε τρία τεύχη στις ΗΠΑ και μετά σε σκληρόδετη έκδοση με σχέδια του καλλιτέχνη και ανάλυση κάποιων σελίδων, καθώς και την ιστορία της έκδοσης. Αξίζει να την αγοράσετε, είναι πραγματικό κόσμημα για τη βιβλιοθήκη σας. Μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για το κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ από το φίλο @Lazaros. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  14. Όσες και όσοι διαβάζουμε DC Comics ξέρουμε ποιος είναι ο Τζίμι Όλσεν: ο νεαρός κοκκινομάλλης φωτορεπόρτερ με τις φακίδες και φιλαράκι του Σούπερμαν, αν και η λέξη "φιλαράκι" εδώ σημαίνει, ότι μπλέκει συνέχεια σε μπελάδες, από τους οποίους τον σώζει ο Κρυπτόνιος φίλος του. Υπήρξε και κεντρικός ήρωας μιας σειράς κόμικς, που κράτησε 163 τεύχη μέσα σε 20 χρόνια και στη συνέχεια έκανε την εμφάνισή του σε αρκετά κόμικς της εταιρείας, αρκετές φορές σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 2019 η DC Comics αποφάσισε να ξεκινήσει μια καινούρια μίνι σειρά 12 τευχών, που θα επανέφερε το συμπαθή δημοσιογράφο στις ρίζες του. Και κάπου εδώ, ανέλαβε ο Matt Fraction να γράψει το σενάριο. Η ιστορία χωρίζεται σε πάρα πολλά μικρά κεφάλαια, τα περισσότερα ε των οποίων είναι έως 3 ή 4 σελίδες, κάποια απλά μονοσέλιδα και ορισμένα εκτείνονται έως και τις 8 σελίδες. Σε κάθε κεφάλαιο υπάρχει μια μικρή, χιουμοριστική εισαγωγή, που μιμείται τα αντίστοιχα κείμενα των κόμικς των δεκαετιών του ''50, του 60 και του '70. Η ιστορία είναι ακριβώς αυτό, που δηλώνει ο τίτλος, μια έρευνα για το ποιος σκότωσε τον Τζίμι Όλσεν, την οποία, φυσικά, διεξάγει .... ο ίδιος ο Τζίμι Όλσεν (μη ρωτάτε, θα τα διαβάσετε στο κόμικ ) Χιουμοριστικό κόμικ, απολαυστικό σε διάφορα σημεία, με ενδιαφέρουσα αφήγηση, που κινείται μπρος και πίσω στο χρόνο, έχει πραγματικά καλή φάση και αρκετά αστεία, και κυρίως μια ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία, όμως, έχει πολλά στοιχεία, που απευθύνονται σε ανθρώπους, που έχουν επαφή με το σύμπαν της DC Comics, καθιστώντας το μάλλον ακατάλληλο ή αδιάφορο στους υπόλοιπους. Αυτό είναι και το μοναδικό μειονέκτημα του κόμικ, το οποίο εγώ (και όχι μόνο) το απήλαυσα. Κατά τα άλλα, το κόμικ είναι ηθελημένα αφελές, αλλά μόνο φαινομενικά. Δεν αποδομεί το χαρακτήρα, ούτε του δίνει μια καινούρια τροπή, όπως έκανε ο Fraction με το Hawkeye, αλλά είναι ένα χορταστικό κόμικ, που διαβάζεται με ευχαρίστηση. Ο Steve Lieber δεν καινοτομεί σχεδιαστικά και σέβεται το φαινομενικά παλαιομοδίτικο χαρακτήρα του κόμικ με το καρτουνίστικο σχέδιό του, αλλά γνωρίζει πολύ καλά, πώς να δώσει σημασία σε διάφορα καρέ ή να δημιουργήσει πολύ όμορφες συνθέσεις. Τα φωτεινά χρώματα του κολορίστα Nathan Fairbairn βάζουν κι αυτά πολλά σημαντικά λιθαράκια στην ατμόσφαιρα του κόμικ. Αξίζει να το διαβάσετε, ακόμη κι αν δεν ξέρετε πολλά για το χαρακτήρα και στην τελική κι όσοι δεν τον ξέρετε καλά, καιρός να τον ανακαλύψετε. Η σειρά κέρδισε δύο βραβεία Eisner πριν από λίγες ημέρες, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό θέμα. Όλα οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  15. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2019 Υλικό της Συλλογής:Batman: White Knight (2017=2018), DC Comics H DC comics έχει δημιουργήσει μια καινούρια ετικέτα, την οποία ονομάζει Black Label και όπου γνωστοί δημιουργοί των κόμικς θα κληθούν να δημιουργήσουν ιστορίες με γνωστούς ήρωες, αλλά εκτός της επίσημης μυθοπλαστικής γραμμής (continuity). Το πρώτο, νομίζω, κόμικ αυτής της ετικέτας ήταν το Batman: White Knight σε σενάριο και σχέδιο Sean Murphy και χρώμα Matt Hollingsworth, το οποίο κυκλοφόρησε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και στη χώρα μας, στα πλαίσια της μεγάλης εκδοτικής άνθισης που γνωρίζει τα τελευταία 2-3 χρόνια ο χώρος των κόμικς και ειδικότερα των μεταφρασμένων εκδόσεων και ακόμα ειδικότερα των υπερηρωικών. Το κόμικ εκδόθηκε από το Οξύ σε μια αρκετά καλή έκδοση και πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού και αποτελεί την πρώτη απόπειρα της εκδοτικής να εισχωρήσει και στο χώρο της DC, αφού μέχρι τώρα οι κυκλοφορίες της ήταν κυρίως Marvel. Ο πλέον εμβληματικός ήρωας της DC, λοιπόν, (αφού ως γνωστόν, ο Superman μόνο για βιτρίνα είναι ) μας ξανασυστήνεται σε αυτό το πολύ καλό κόμικ, το οποίο βασίζεται στην εξής απλή ιδέα: τι θα γίνει εάν ο Τζόκερ βρει τα λογικά του, παρατήσει τα φτιασίδια, αποκηρύξει την εγκληματικότητα και αποφασίσει να γίνει νομοταγής; Πώς μπορεί ο Μπάτμαν να υπάρξει χωρίς τον υπ’αριθμόν ένα εχθρό του; Έχει πλέον λόγο ύπαρξης; Γιατί, βλέπετε, ο Τζόκερ όχι μόνο έχει γίνει νομοταγής, αλλά θεωρεί πλέον ότι ο Μπάτμαν είναι η πραγματική απειλή για το Γκόθαμ. Και φυσικά, αυτή η λογική έχει απόλυτο νόημα: ο μασκοφόρος, αυτόκλητος εκδικητής δικαιούται να υπάρχει μόνο εφόσον υφίσταται έγκλημα και δη ψυχοπαθούς φύσεως, αφού μόνο ένας (σχεδόν αποδεδειγμένα) ψυχασθενής μπορεί να πατάξει τους όμοιούς του (η ψυχαναλυτικού τύπου ομοιοπαθητική ως αντιστάθμισμα του αφελούς μανιχαϊσμού). Ισχύει: χωρίς τον Τζόκερ να περιφέρεται καταστρέφοντας την πόλη και απειλώντας ζωές, ο Μπάτμαν φαίνεται ακόμη περισσότερο ως εμμονοληπτικός, αποσυνάγωγος και μυστικοπαθής. Όλα όσα είναι προτερήματα στη μάχη του εναντίον του εγκλήματος, καθίστανται αυτομάτως κοινωνιοπαθή ελαττώματα, όταν εκείνο απουσιάζει. Ο Μπάτμαν όχι μόνο χρειάζεται το Κακό, αλλά κατά κάποιο τρόπο οφείλει να το δημιουργεί ή έστω να γίνεται ο καταλύτης για την εμφάνισή του. Μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τον Σούπερμαν (ενσάρκωση του Καλού και αντιπρόσωπο του Θεού στη Γη), ο οποίος βοηθά την ανθρωπότητα από Αγάπη (δεν είναι λάθος του πληκτρολογίου το κεφαλαίο Α), ο Μπάτμαν ωθείται από την ταπεινή και σκοτεινή επιθυμία για εκδίκηση. Όλοι του σχεδόν οι φίλοι και οι γνωστοί (η οικογένειά του, όπως τους αποκαλεί ο ίδιος) αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, Μεγάλο πλήγμα για αυτόν, η υφαρπαγή / υπεξαίρεση της οικογένειάς του μέσω της νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης στο Σύστημα: οι μασκοφόροι του Γκόθαμ καλούνται να γίνουν μέλη της επίσημης αστυνομίας, έστω και με το δικαίωμα να κρατήσουν μυστική την ταυτότητά τους. Αλίμονο όμως, η ένταξή τους στο σύστημα ακυρώνει και το λόγο της ύπαρξής τους και αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να το δεχτεί ο Νυχτερίδας μας. Και με αυτά και με εκείνα ο Τζόκερ βρίσκει οπαδούς: οι αναξιοπαθούντες του Γκόθαμ επιλέγουν να τον στηρίξουν, αφού με τον Μπάτμαν δεν έχουν δει άσπρη μέρα. Ίσως είναι λίγο αφελές αυτό το σημείο (τα σχόλια περί του 1% μάλλον είναι αχρείαστα) και σίγουρα υπάρχει ελάχιστη εμβάθυνση στα πολιτικά, αλλά, εντάξει, το προσπερνάμε Και ο ίδιος ο Τζόκερ όμως ωθείται όχι μόνο από δίψα για εκδίκηση, αλλά και μια επιθυμία προσέγγισης με τον Μπάτμαν: αποζητά την επαφή με το μεγάλο του εχθρό, ο οποίος του έχει γίνει εμμονή. Και η εμμονή αποζητά την επαφή και την τελική ένωση: οι δύο νοούνται μόνο ως άκρες ενός δίπολου και όχι αυτόνομα, επειδή δεν είναι μόνο ο Μπάτμαν που χρειάζεται το έγκλημα, είναι και ο ίδιος ο Τζόκερ, που, σε αντίθεση με τον Μπάτμαν, γνωρίζει ότι είναι απαραίτητος και ο ίδιος, για να υπάρξει ο Μπάτμαν. Ο ομφάλιος λώρος μεταξύ των δύο είναι εξαιρετικά ισχυρός για να κοπεί και ο Τζόκερ / Λευκός Ιππότης οφείλει να θυσιαστεί και να δώσει στη θέση του στον Τζόκερ / Εγκληματία όχι βέβαια, για να υπάρξει ασφάλεια στο Γκόθαμ (σε αυτήν την πόλη δεν έχουν θέση ταπεινά ένστικτα, όπως ο αλτρουισμός :lol:) , αλλά για να συνεχιστεί και η δική του ύπαρξη. Ακόμα ένα συν του κόμικ είναι ότι επιτέλους έχουμε ένα υπερηρωική ιστορία που διαβάζεται πρωτίστως, έως και αποκλειστικά από ενήλικες. Δεν θυμάμαι άλλη φορά σε παρόμοιο κόμικ να διαβάζω τόσο βαριές βρισιές (έστω και σε πολύ περιορισμένη κλίμακα) και να βλέπω γυμνό (έστω και σε πάρα πολύ περιορισμένη κλίμακα), δείγματα, υποθέτω, της μεγάλης καλλιτεχνικής ελευθερίας που έδωσε η DC στο δημιουργό, αφού ως γνωστόν, αυτού του είδους τα κόμικς παράγονται υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους καλλιτέχνες. Να σημειωθεί επίσης, ότι έχουμε τρεις γυναίκες σε κεντρικό ρόλο στην πλοκή: πρωτίστως η Harley Quinn (αυθεντική και σωσίας) και δευτερευόντως η Batgirl, τελευταία σύμμαχος του Batman. Φυσικά, προς το τέλος ο Murphy δεν τολμά να προχωρήσει πάρα πολύ και να θρυμματίσει τα πάντα, για αυτό και μου άφησε μια λίγο πικρή επίγευση. Πιστεύω ότι είχε τολμήσει να κάνει ένα ή δύο βήματα ακόμη, θα παρέδιδε κάτι εξίσου κλασικό με τους Watchmen. Πολύ ωραίο το σχέδιο του Murphy, αν και θα ξενίσει όσους δεν τον ξέρουν. Βρόμικος, αξύριστος, Μπάτμαν, μονίμως κρυμμένος στα σκοτάδια, καθαρός ξυρισμένος Τζόκερ που μας προσφέρεται σε πρώτο πλάνο. Το στήσιμο των καρέ είναι εκπληκτικό και η γενικότερη σκηνοθεσία άψογη. Ο δε Hollingsworth χρωματίζει εξαιρετικά το κόμικ με μουντά χρώματα, έτσι όπως του ταιριάζει. Πάρα πολύ καλό κόμικ, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, που προσφέρει κάτι διαφορετικό και θέλω να πιστεύω ότι θα αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους φίλους του Μπάτμαν. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  16. Vol. 1: Born to Kill Το 2011 η DC αποφάσισε να κάνει reboot σε όλο το σύμπαν της, το επονομαζόμενο «New 52». Ανάμεσα στους πολλούς τίτλους που κυκλοφόρησαν τότε ήταν και το Batman and Robin του Peter J. Tomasi και του Patrick Gleason. Οι δύο δημιουργοί πήραν τη σκυτάλη από τον Grant Morrison που μέχρι πρότινος είχε τα ηνία τίτλου. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι φυσικά ο Σκοτεινός Ιππότης και το Παιδί Θαύμα, δηλαδή ο Batman/ Bruce Wayne και ο γιος του, Damian, ο οποίος είναι ο πέμπτος κατά σειρά που έχει υιοθετήσει τη persona του Robin. Εν αντιθέσει με τους συναφείς τίτλους που κυκλοφορούσαν εκείνη τη περίοδο (π.χ. το Batman του Scott Snyder ή το Detective Comics του Tony Daniel), o Tomasi προτίμησε να κάνει κάτι διαφορετικό με τούτη τη σειρά και να θέσει ως κινητήριο μοχλό της ιστορίας, αυτή τη σχέση «πατέρα-γιου» που διαθέτει ο Bruce με τον Damian. Στο πρώτο story-arc, «Βorn to Kill», το δυναμικό δίδυμο έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Nobody, ο οποίος έχει ως στόχο να γκρεμίσει συθέμελα την Batman Incorporated. Επίσης, ο Nobody και ο Bruce μοιράζονται ένα κοινό παρελθόν, το οποίο ο δεύτερος έχει αποκρύψει από τον Damian για τους προσωπικούς του λόγους. Στην ουσία, η βασική πλοκή είναι απλά το περιτύλιγμα, μία «πρόφαση», προκειμένου να έρθουν στην επιφάνεια τα συναισθήματα που τρέφει ο Bruce για τον γιο του (και vice versa). Και τα συναισθήματα και οι φόβοι των δύο είναι τόσο σκοτεινά όπως η νύχτα κατά τη διάρκεια της οποίας πολεμούν, και τόσο αιματηρά όσο είναι και οι ίδιοι… Νομίζω ότι το μεγαλύτερο ατού του Tomasi είναι το πολύ στοχευμένο characterization. Ο Tomasi έχει μελετήσει πολύ προσεχτικά τους χαρακτήρες, ενώ είναι από εκείνους τους μοντέρνους συγγραφείς οι οποίοι αφήνουν το σχέδιο να κάνει τη περισσότερη δουλεία. Όταν διάβαζα το Batman του Snyder, θυμάμαι ότι το μεγαλύτερο θέμα που είχα συναντήσει είναι ότι ο προαναφερθής είναι πληθωρικός και ως εκ τούτου το γράψιμο του δεν άφηνε το σχέδιο του Capullo να «αναπνεύσει» σε πολλές περιπτώσεις. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Σε τούτο το κόμικ, μάς δίνεται η ευκαιρία να θαυμάσουμε το ειλικρινά πανέμορφο σχέδιο του Gleason. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να ξεφυλλίζει το κόμικ μετά την ανάγνωση, γιατί ήθελα να απορροφήσω κάθε μικρή λεπτομέρεια. Γενικά, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο Gleason είναι από τους αγαπημένους μου σχεδιαστές που έχουν εργαστεί για την DC τα τελευταία χρόνια. Μια και αναφέρθηκα στο characterization, θα ήθελα να προσθέσω ότι ο Damian, δια χειρός Tomasi εδώ, είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο character development. Ο πιτσιρικάς εκπαιδεύτηκε από τη League of Assassins, είναι ξεροκέφαλος και θεωρεί ότι όλα τα προβλήματα απαιτούν «ακραίες» λύσεις. O Bruce προσπαθεί να τον βοηθήσει να περιορίσει το θυμό του και να τον μετατρέψει από μία φονική μηχανή σε έναν εκδικητή που έχει μία ηθική πυξίδα. Όμως ο Damian είναι πολύ υπερήφανος για να δεχθεί οποιαδήποτε συμβουλή. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος είναι διχασμένος, γιατί θέλει όσο τίποτα άλλο να κερδίσει την εύνοια και τη επιβράβευση του πατέρα του και να του δείξει ότι είναι άξιος φορέας τόσο του Wayne ονόματος, όσο και του «Robin». Σε γενικές γραμμές, έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το βάθος που προσέδωσε ο Tomasi στους χαρακτήρες (ακόμα και στον Alfred, μπορώ να πω!) και φυσικά από το υπέροχο σχέδιο του Gleason. Είχα καιρό να συγκινηθώ διαβάζοντας ένα Batman κόμικ. Το Batman and Robin αφηγείται μία ιστορία του δυναμικού διδύμου διαφορετική από τις υπόλοιπες. Αφηγείται μία ιστορία ενός πατέρα και ενός γιου.
  17. The Sinestro Corps War Όλοι οι αναγνώστες της DC γνωρίζουν για το σπουδαίο run του Geoff Johns στο Green Lantern. Η σειρά αυτή είναι η αγαπημένη μου και ίσως η καλύτερη που έχω διαβάσει ποτέ. Παρακάτω, θα παρουσιάσω μία ιστορία από αυτό το run, η οποία ονομάζεται “The Sinestro Corps War”. Ο παραπάνω τόμος περιλαμβάνει τα εξής τεύχη: Green Lantern 21-25, Green Lantern Corps 14-19 & Green Lantern Sinestro Corps Special, τα οποία κυκλοφόρησαν το 2007. Ο πρώην Green Lantern, Sinestro, εξορισμένος από το Σώμα των Guardians, αποφασίζει να στραφεί στη δημιουργία του δικού του Σώματος χρησιμοποιώντας τη δύναμη του «φόβου». Το αυτοαποκαλούμενο “Sinestro Corps” προσπαθεί να φέρει τη τάξη στο χαοτικό γαλαξία, υποδουλώνοντας έτσι πολλούς πλανήτες. Όπως γίνεται αντιληπτό, η σύγκρουση αυτού του νεοσύστατου σώματος με εκείνο των Green Lantern ήταν αναπόφευκτη. Οι Green Lanterns, όπως ο Hal Jordan, o Guy Gardner & ο Kilowog προσπαθούν να σταματήσουν το εγχείρημα του Sinestro και των δικών του «κίτρινων» Lantern, όπως είναι ο Arkillo. Η ιστορία αυτή είναι η πρώτη «κορύφωση» του run του Johns, την οποία έχτιζε από τότε που ξεκίνησε τη σειρά. Είναι μία μεγάλη περιπέτεια διαγαλαξιακών διαστάσεων και ο Johns φροντίζει να κρατήσει την ισορροπία ανάμεσα στη δράση, στις σοβαρές καταστάσεις, στο characterization και στο συναίσθημα. Είναι μία αρκετά πυκνή ιστορία, όμως το γράψιμο του Johns δεν σε κουράζει, καθώς οι διάλογοι είναι απλοί και υπάρχει μία ωραία ροή. Παράλληλα, ο συγγραφέας φροντίζει να βάλει στην ιστορία πολλές ανατροπές, τις οποίες εγώ δεν τις περίμενα, όπως επίσης και ανάλογες «επικές» στιγμές, οι οποίες με πόρωσαν! Τέλος, η εμφάνιση πολλών χαρακτήρων από όλο το σύμπαν της DC βοηθά πολύ στο να μας δώσει ένα κόμικ κινηματογραφικών προδιαγραφών. Μάλιστα, ο Johns χτίζει σταδιακά μελλοντικές ιστορίες και με αυτό τον τρόπο σου κρατά τη αγωνία και αμείωτο το ενδιαφέρον για τη συνέχεια. Το σχέδιο του Ivan Reis και του Patrick Gleason είναι απλά από άλλο… πλανήτη. Θαύμασα και εκτίμησα τις πολλές λεπτομέρειες που έβαλαν σε κάθε πάνελ, καθώς και τη καινοτομία των layouts. Το σχέδιο ενισχύει τη κινηματογραφική αίσθηση της ιστορίας και ειλικρινά το λατρεύω! Το Sinestro Corps War είναι μία σπουδαία ιστορία, την οποία απλά δε γίνεται να την αφήσεις στη μέση! Ο Sinestro είναι και ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες στα κόμικ!
  18. Batman : The Court of Owls (Volume 1) Σήμερα θα ήθελα να παρουσιάσω ένα ακόμη κόμικ του Batman, το οποίο ονομάζεται Batman: Court of Owls. (2011) Ο συγγραφέας είναι ο Scott Snyder, σχεδιαστής ο Greg Capullo, ενώ τα μελάνια έχει αναλάβει ο Jonathan Glapion. Θέλω να αναφέρω ότι η ιστορία αυτή είναι η πρώτη του Snyder στον τίτλο, ο οποίος «έτρεξε» για 51 τεύχη συνολικά. Ο Batman ερευνά μία ακόμα υπόθεση, η οποία αφορά μία υπόγεια οργάνωση, επονομαζόμενη «Court of Owls». Η συγκεκριμένη οργάνωση υπάρχει από τις απαρχές του Gotham και γνωρίζει πολλά τόσο για την ιστορία της πόλης, όσο και για τον ίδιο τον Bruce Wayne. O Βatman προσπαθήσει να ανακαλύψει τα μυστικά τους, ενώ ταυτόχρονα έρχεται σε σύγκρουση με τον Talon, επίλεκτο εκτελεστή της οργάνωσης αυτής. Στην ιστορία, κάνει την εμφάνιση της όλη η Bat-family, με κύριους τον Dick Grayson και τον Alfred. Θα πω ότι το κόμικ αυτό μού άρεσε. Παρατηρούμε μία άλλη πλευρά του Bruce Wayne/Batman, όπου δεν είναι τόσο «ατσαλάκωτος» και υπέφερε τόσο σωματικά όσο και πνευματικά από τους αντιπάλους του. Μάλιστα, βλέπουμε τον Bruce να αναθεωρεί όσα γνώριζε για την πόλη, αφού έρχονται στην επιφάνεια νέα μυστικά του Gotham, τα οποία ο ίδιος αγνοούσε. Ο Snyder κάνει το χαρακτήρα περισσότερο ανθρώπινο και τρωτό, και όχι όπως τον βλέπουμε συνήθως, δηλαδή προετοιμασμένο για όλα. Επιπλέον, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολλούς εσωτερικούς μονολόγους, κυρίως όταν γράφει τον Bruce, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα σκοτεινοί και ταιριάζουν στο χαρακτήρα. Παράλληλα, κάτι άλλο που παρατήρησα είναι ότι υπάρχουν πολλοί μακροσκελείς διάλογοι, κάτι που έμενα προσωπικά δε με ενόχλησε. Το σχέδιο του Capullo μου άρεσε πάρα πολύ, είναι ενίοτε creepy και edgy και την ίδια στιγμή ατμοσφαιρικό! Μάλιστα, τα χρώματα του FCO εμένα με μαγνήτισαν, καθώς είναι πολύ ζωντανά και ταιριάζουν πολύ με το σχέδιο! Συνολικά, πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ και μια εκρηκτική αρχή για το run του Scott Snyder. To Court of Owls είναι μία καθοριστική ιστορία, ένα modern classic!
  19. Μια από τις επικρίσεις εναντίον των υπερηρωικών κόμικς ήταν και είναι, ότι οι ήρωες αυτοί σπανιότατα χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους, για να βελτιώσουν η να λύσουν κάποια κοινωνικά προβλήματα. Οι επικρίσεις αυτές δεν είναι καθόλου αβάσιμες και οι λίγες εξαιρέσεις δεν αρκούν για να τις αναιρέσουν. Αυτό το κόμικ δεν ανήκει στην κατηγορία των συνηθισμένων υπερηρωικών, αφού ασχολείται ακριβώς με τα διάφορα κοινωνικά θέματα, τα οποία τα περισσότερα υπερηρωικά κόμικς αποφεύγουν και πιο συγκεκριμένα με το θέμα της μετανάστευσης, του ρατσισμού, της ένταξης, των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά ακόμη και με τη διακίνηση ανηλίκων για σεξουαλικούς σκοπούς. Το ίδιο το κόμικ αυτοχαρακτηρίζεται ως έργο για Young Adults, όπως και το "αδελφάκι" του, το "Superman Smashes the Klan", με το οποίο μοιράζονται πολλά κοινά, και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη από τους δυνητικούς αναγνώστες. Πολύ απλά, η υπόθεση θέλει την έφηβη Νταϊάνα, που δεν έχει γίνει ακόμη η Wonder Woman, να παρασύρεται μακριά από το νησί των Αμαζόνων κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας και να φτάνει στην Ελλάδα μαζί με πρόσφυγες. Από εκεί, θα πάει στις ΗΠΑ, όπου θα εκτυλιχθεί το κύριο μέρος της ιστορίας. Η συγγραφέας Laurie Halse Anderson, που από ό,τι καταλαβαίνω, είναι πολύ γνωστή στις ΗΠΑ, δεν βιάζεται καθόλου να μπει στη δράση: η εισαγωγή στη Θεμίσκυρα (το νησί των Αμαζόνων) είναι αρκετά εκτεταμένη και μας προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για την ηρωίδα, που θα φανούν πολύ χρήσιμες στη συνέχεια. Αλλά και η συνέχεια της ιστορίας εκτυλίσσεται αργά, αλλά σε καμία περίπτωση βαρετά: οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σταδιακά και οι πράξεις τους δικαιολογούνται επαρκώς, Οι διάλογοι είναι πολύ καλογραμμένοι και γενικά γίνεται πιστευτή η μεταμόρφωση της Πριγκίπισσας Νταϊάνα από ανίδεη για όσα συμβαίνουν γύρω της σε κοινωνικά συνειδητοποιημένη γυναίκα. Η Νταϊάνα θα γίνει η Wonder Woman, όταν καταλάβει πόσο πολύ τη χρειάζεται ο κόσμος γύρω της. Δεν είναι η μόνη ηρωίδα: ήρωες και ηρωίδες είναι όλοι αυτοί και όλες αυτές που μοχθούν καθημερινά να κάνουν τον κόσμο έστω και λίγο καλύτερο. Η σχεδιάστρια Leila del Duca (από το Sleepless) έχει μια απλή γραμμή στο σχέδιο της. Λογικό, γιατί, όπως έγραψα πιο πάνω, το ίδιο το κόμικ απευθύνεται σε εφήβους. Μην περιμένετε, λοιπόν εκπλήξεις, ούτε κάποιο ρηξικέλευθο σχέδιο. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό: η δουλειά του είναι να αναδεικνύει και να συμπληρώνει το σενάριο και αυτήν τη δουλειά τη διεκπεραιώνει πλήρως. Η θλίψη και η απελπισία και – όπου υπάρχει – η ελπίδα είναι απόλυτα ορατές στις εκφράσεις των ηρωίδων (αυτό το κόμικ είναι πρωτίστως γυναικεία υπόθεση). Για κάποιους δεν θα είναι της αρεσκείας τους, επειδή θα το βρουν κάπως παιδικό. Κατανοητό, γούστα είναι αυτά. Κάποιοι άλλοι θα πούνε, ότι η κριτική που ασκείται είναι επιδερμική ή επικεντρωμένη σε κάποια πράγματα, αγνοώντας κάποια άλλα. Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά κατά τη γνώμη μου, είναι άδικο αυτό για ένα κόμικ, που είναι τόσο διαφορετικό από τα υπόλοιπα του είδους του. Κάποιοι άλλοι μπορεί να παρεξηγηθούν, επειδή οι Έλληνες φρουροί των “κέντρων φιλοξενίας” δεν εμφανίζονται καθόλου φιλικοί και οι συνθήκες μέσα εκεί κάθε άλλο παρά ιδανικές. Ακόμη και οι στολές τους δεν φαίνονται να είναι σαν των Ελλήνων φρουρών. Κατανοητή και δικαιολογημένη και αυτή η αντίδραση, αλλά δεν θα ήθελα να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες. Εμένα μου άρεσε πολύ, αρκετά περισσότερο, από ό,τι περίμενα και το συνιστώ σε όσους και όσες θέλουν να διαβάσουν κάτι πραγματικά διαφορετικό μέσα στο πλέγμα των εμπορικών, αμερικανικών κόμικς. Μια αρχική μορφή αυτής της ανάρτησης δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  20. Batman: Hush Όταν με ρωτάνε για ένα κόμικ Batman, ή για ένα κόμικ που σχεδίασε ο Jim Lee, το Batman: Hush είναι το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό. Αυτό ίσως και να οφείλεται στο ότι η ιστορία ήταν η πρώτη που κυκλοφόρησε στην χώρα μας το 2005, όταν είχα αρχίσει να γνωρίζω τον κόσμο της DC, μέσα από την έκδοση του περιοδικού DC Universe από την Anubis. Το ίδιο περιοδικό φιλοξενούσε και την ιστορία Superman: Birthright, αλλά στα μάτια μου το HUSH ξεχώριζε απείρως περισσότερο, κυρίως λόγω του απίστευτου σχεδίου του. Η πλοκή της ιστορίας είναι αρκετά απλή. Ένας νέος, μυστηριώδης κακός που είναι τυλιγμένος με γάζες και αυτοαποκελείται HUSH κάνει την εμφάνιση του στο Gotham. Φαίνεται να έχει εμμονή με τον Μπάτμαν, ενώ ταυτόχρονα κινεί τα νήματα από τις σκιές στρατολογώντας διάφορους υπερκακούς και δυσκολεύοντας την ζωή του σκοτεινού ιππότη. Αν έπρεπε να βαθμολογήσω τον συγκεκριμένο τίτλο, θα μου ήταν πολύ δύσκολο να το κάνω. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ανισότητα του σχεδίου, με το σενάριο. Την αλήθεια μου θα την πω: δεν μου αρέσει ο Loeb. Αναγνωρίζω το έργο του, καταλαβαίνω την αξία του, αλλά οτιδήποτε έχω διαβάσει από αυτόν (το οποίο για να είμαι και ειλικρινής σχετίζεται μόνο με Batman), μου άφησε μια ανάμεικτη γεύση και το ξέχασα σχετικά γρήγορα. Τα δύο προηγούμενα πρότζεκτ του (Long Halloween, Dark Victory) είχαν αρκετό ενδιαφέρον μέχρι ένα σημείο, αλλά το σχέδιο του Tim Sale με έβγαζε τελείως εκτός κλίματος. Εδώ, το σχέδιο του Jim Lee αναβαθμίζει όλη την ιστορία, κάνοντας το κάθε της πάνελ να λάμπει αλλά σεναριακά δεν έχουμε μεγάλες διαφορές. Όπως ανέφερα, η δομή της ιστορίας είναι απλοϊκή και ακολουθεί την πεπατημένη των άλλων σεναρίων του ίδιου συγγραφέα. Ένας νέος μυστηριώδης κακός εμφανίζεται, κάνει παρέλαση όλο το ρόστερ των κακών και των συμμάχων του Batman και στο τέλος έχουμε μια μεγάλη αποκάλυψη. Αυτό. Μια ωραία θεματική που εξερευνά το HUSH είναι η σχέση του Batman με την Catwoman, η οποία για να πω την αλήθεια με κράτησε περισσότερο και από την κύρια ιστορία, αλλά μιας και είναι υποπλοκή, δεν της δίνεται το απαραίτητο βάθος. Τουλάχιστον στα μάτια μου. Όσον αφορά το σχέδιο τώρα, όπως είπα και παραπάνω, ο τίτλος ξεπερνάει τον εαυτό του. Κάθε σελίδα, κάθε πάνελ μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Η λεπτομέρεια και η ευκολία με την οποία ο Jim Lee δίνει σάρκα και οστά στο όραμα του Loeb, είναι καταπληκτική. Σε αυτό παίζει μεγάλο ρόλο και ο Scott Williams, που μελανώνει εκπληκτικά τα μολύβια και προσδίδει στους χαρακτήρες μια, έως και απόκοσμη όψη, μέσα από την αριστοτεχνική χρήση των σκιάσεων του. Όπου εμφανίζεται ο Μπάτμαν, χαίρεσαι να χαζεύεις το σχέδιο. Ευτυχώς που ο Tim Sale δεν ήταν διαθέσιμος και o Loeb συνεργάστηκε με τον Jim Lee. Η συγκεκριμένη ιστορία δεν ανακαλύπτει και τον τροχό, αλλά είναι απολαυστική και το σχέδιο σε αποζημιώνει και με το παραπάνω. Δυστυχώς, όμως, το εκπληκτικό σχέδιο αν και συνδυάζεται αρμονικά με ό,τι έγραψε ο Loeb, νιώθω ότι χαραμίζεται λιγάκι και ότι θα άξιζε μια ακόμα καλύτερη ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, το Batman HUSH είναι αναμφίβολα μια από τις πιο εμβληματικές ιστορίες Batman του 21ου αιώνα και, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, τότε αξίζει τον χρόνο σας!
  21. Supeman: Brithright Αν θα έπρεπε να διαλέξω ένα κόμικ του Superman, που με έκανε να αγαπήσω τον χαρακτήρα, τότε σίγουρα θα διάλεγα το Superman: Birthright. Εκδόθηκε σαν μίνι σειρά στις ΗΠΑ από τον Σεπτέμβριο του 2003 έως τον Σεπτέμβριο του 2006, ενώ στην χώρα μας πρωτοκυκλοφόρησε το 2005, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού DC Universe της Anubis και στη συνέχεια ολόκληρη η ιστορία βγήκε σε ένα δίτομο έργο. Το σενάριο το γράφει ο Mark Waid, ενώ στο σχέδιο και στα μελάνια είναι οι Leinil Francis Yu και Gerry Alanguilan αντίστοιχα. Ενώ αρχικά το Birthright δεν είχε σκοπό να εκδοθεί σαν μια ιστορία origin του χαρακτήρα, η DC άλλαξε γνώμη χρησιμοποιώντας το για να αντικαταστήσει το The Man of Steel του Byrne, κάνοντας το το επίσημο origin του Superman (έστω και προσωρινά!) H ιστορία αφορά ένα καθαρό origin του χαρακτήρα, πλήρως προσαρμοσμένο στα δεδομένα του 21ου αιώνα. Ακολουθούμε τον Κλαρκ Κεντ από την φυγάδευση του από τον πλανήτη Krypton, μέχρι την άφιξη του στo Smallville (Fun fact! ο Jonathan και η Martha Kent μοιάζουν επίτηδες στους αντίστοιχους ηθοποιούς της τηλεοπτικής σειράς Smallville που παιζόταν τότε!) αλλά και τη γνωριμία του με τον Lex Luthor και την Lois Lane. Υπό το πρίσμα μιας τρομερής απειλής, ο Κλαρκ θα ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό και στο πρόσωπο του θα μετουσιωθούν οι αξίες του Krypton αλλά και της Γης. Από τον Mark Waid είχε ζητηθεί να δημιουργήσει μια ιστορία, στην οποία ο αναγνώστης του 21ου αιώνα θα μπορούσε να ταυτιστεί. Φυσικά, ο Waid ανέλαβε με μεγάλη του χαρά το πρότζεκτ μιας και ήταν μεγάλος φαν από το 1978 λόγω της ομώνυμης ταινίας. Ο σκοπός του ήταν να δώσει περισσότερη έμφαση στον Clark Kent, μιας και αυτός είναι ο χαρακτήρας με τον οποίο μπορούν να ταυτιστούν και εμβάθυνε στη ψυχοσύνθεση και τα κίνητρα πίσω από τις ηρωικές πράξεις του. Επιπλέον, ο Waid προσπάθησε να αποφύγει την κλασσική προσωποποίηση της Αμερικάνικης κουλτούρας προς το άτομο του και τον χειρίστηκε όπως ακριβώς θα χειριζόταν έναν πολίτη του κόσμου. Επιπλέον, αποφάσισε να αφήσει στην άκρη την ατσούμπαλη εικόνα που είχε ο Κλάρκ όταν δεν φορά την στολή και τον έβγαλε στην ενεργό δράση σαν κανονικό δημοσιογάφο και όχι σαν ένα απλό δακτυλογράφο. Βασικές ιδέες της ιστορίας πέρασαν στην ταινία Άνθρωπος από Ατσάλι (2013) το οποίο ο Waid το σιχάθηκε ( ) και στο Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης (2016). Η ελληνική έκδοση της Anubis
  22. World of Warcraft Σενάριο: Walter Simonson, Louise Simonson Σχέδιο: Ludo Lullabi, Jon Buran Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '00 μεσουράνησαν τα video games του Warcraft, με απόγειο το MMORPG World of Warcraft. Όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρξε ένας καταιγισμός από μεταφορές στα άλλα μέσα, όπως manga και βιβλία. Εμείς, όμως, θα εστιάσουμε στη σειρά κόμικ που κυκλοφόρησε. Η υπόθεση έχει ως εξής: ένας άγνωστος άντρας ξυπνάει σε μια ακτή χωρίς να θυμάται ποιος είναι ή πώς βρέθηκε εκεί. Αμέσως, θα γίνει αιχμάλωτος ενός Ορκ Σαμάνου οποίος θα τον αναγκάσει να γίνει μονομάχος και να πολεμάει σε αρένες. Σύντομα, θα αποκτήσει το όνομα Lo'Gosh και μαζί με τους νέους του συντρόφους, τον Δρυίδη και Ξωτικό της Νύχτας Broll και την Ξωτικιά του Αίματος Valeera, θα αποδράσουν σε μια περιπέτεια για την ανάκτηση της χαμένης του ταυτότητας. Οι φήμες λένε ότι είναι ο Varian, ο βασιλιάς του Stormwinn, που είχε απαχθεί, αλλά ο βασιλιάς επέστρεψε πρόσφατα στο βασίλειό του. Αν ο Lo'Gosh είναι όντως ο Varian, τότε ποιος είναι ο σωσίας που κάθεται στον θρόνο του; Το κόμικ θέλει ελάχιστες γνώσεις του κόσμου για να μπορέσεις να το παρακολουθήσεις αβίαστα. Αλλά όποιος ξέρει τα βασικά, θα συναντήσει πολλά γνώριμα πρόσωπα. Και αυτό είναι η μαγεία του lore του WoW. Στα manga θα βρεις χαρακτήρες που θα συναντήσεις και στα βιβλία και στα βιβλία βρεις χαρακτήρες που θα συναντήσεις και στα κόμικς. Παρόλα αυτά, δεν είναι απαραίτητο να τα διαβάσεις όλα αυτά. Στρέφεσαι σε ό,τι πραγματικά σε ενδιαφέρει. Το κόμικ, σαν κόμικ, ξεκινάει πολύ δυνατά με μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία φαντασίας. Σεναριακά είναι πάρα πολύ καλό για όσο βρίσκεται το Walter Simonson στα πρώτα 20 τεύχη. Αργότερα προστίθεται η σύζυγός του στο συγγραφικό δυναμικό και η ιστορία παίρνει την κάτω βόλτα πολύ γρήγορα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με το σχέδιο. Σαν σύνολο, όμως, είναι μια πολύ καλή ιστορία που προτείνεται στους φαν του είδους. Η σειρά έτρεξε για 25 τεύχη. Η εταιρεία αποφάσισε να διακόψει τη σειρά (η οποία τα πήγαινε αρκετά καλά) για να τη χωρίσει σε δύο ξεχωριστές κεντρικές σειρές. Η μία θα επικεντρωνόταν σε ήρωες από τη Συμμαχία και η άλλη σε ήρωες από την Ορδή. Για άγνωστους λόγους, αυτές οι δύο σειρές δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Αντ' αυτού, όσες ιστορίες ήταν προγραμματισμένες να κυκλοφορήσουν σε αυτές τις σειρές, βγήκαν αργότερα σαν ξεχωριστά limited series. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η κύρια σειρά, ήταν από τις τελευταίες σειρές που κυκλοφόρησαν από την Wildstorm, προτού απορροφηθεί από την DC. Τα limited series κυκλοφόρησαν υπό την αιγίδα της DC. Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον την κυκλοφορία των τόμων την κάνει απευθείας η Blizzard. Η διαφορά είναι ότι η DC κυκλοφορούσες τους τόμους σε TPB στις γνωστές τιμές της, ενώ η Blizzard τα κυκλοφορεί σε πολύ όμορφα hardcover με τιμή κυκλοφορίας γύρω στα 15 δολάρια. Προσωπικά, αγόρασα τους τόμους της Blizzard, λόγω τιμής, αλλά δικαιώθηκα για αυτήν μου την επιλογή. Η βιβλιοδεσία είναι εξαιρετική, το χαρτί χοντρό ιλουστρασιόν και τα χρώματα πολύ έντονα και ζωηρά. Από όλες τις απόψεις, αξίζει την αγορά σας. Η σειρά είχε κυκλοφορήσει ολόκληρη και σε τεύχη από την Anubis.
  23. Νομίζω δεν έχω ξανακάνει παρουσίαση εδώ. Ε, ας κάνω μία. Και για να πρωτοτυπήσω, δε θα αναφερθώ σε ένα κόμικ που μου άρεσε, αλλά σε ένα κόμικ που δε μου άρεσε. ΚΑΘΟΛΟΥ! Σας κέντρισα το ενδιαφέρον; Ωραία, πάμε στην παρουσίαση τώρα: Batman: The Joker's Last Laugh. Σενάριο: Chick Dixon, Scott Beatty Σχέδιο: Pete Woods, Marcos Martin, Walter McDaniel, Andy Kuhn, Ron Randall, Rick Burchett Η υπόθεση έχει ως εξής: Η Barbara Gordon αρχίζει να λυγίζει από το βάρος των ευθυνών που έχει ως Oracle. Έτσι, ο Dick Grayson την πείθει να δώσει ένα ρεπό στον εαυτό της, ακόμα και για μια ημέρα. Εκείνη τη μοιραία ημέρα, θα ξεσπάσει μια εξέγερση στις φυλακές. Ο λόγος; Ο Joker διαγνώζεται με όγκο στον εγκέφαλο και αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο πριν πεθάνει. Πώς ευελπιστεί να το καταφέρει αυτό; Με απλά βήματα: Βήμα 1ο: Εξέγερση στις φυλακές. Βήμα 2ο: Μετατροπή όλως των υπέρ-εγκληματιών στις Joker-εκδοχές τους, που ακολουθούν πιστά τις διαταγές του. Βήμα 3ο: Διασπορά σε ολόκληρο τον κόσμο. Βήμα 4ο: Χάος και καταστροφή. Για αυτήν την απειλή, δεν αρκεί μόνο ο Batman. Σε αυτήν την μάχη θα επιστρατευτεί σχεδόν όλο το DC Universe. Ας είμαστε ειλικρινείς: σαν concept δεν είναι καθόλου κακό. Τουναντίον, έχει τα φόντα για κάτι επικό. Δεν είναι, όμως. Το σενάριο δεν παίρνει καθόλου στα σοβαρά τον εαυτό του και ανά σημεία είναι απλοϊκό, παιδαριώδες και γελοίο. Γενικά είναι κακό και όσο προχωράει η ιστορία, παρακαλάς να τελειώσει κι αυτό σε βασανίζει με το να γίνεται ολοένα και χειρότερο. Εικαστικά, κυμαίνεται μεταξύ του μέτριου και του κακού. Εν τέλη, δεν έχει λόγο ύπαρξης, οπότε προσπεράστε άφοβα, γιατί δε θα μπορέσετε να πάρετε πίσω τις ώρες που θα χάσετε διαβάζοντάς το. Τελική ετυμηγορία: ΤΡΕΞΤΕ! ΤΡΕΞΤΕ ΜΑΚΡΙΑ! (Εγώ σας προειδοποίησα)
  24. «Coming between me and my puddin’ from the very beginning…» Σήμερα θα μιλήσω για ένα άλλο κόμικ από τη DC, το οποίο είναι φτιαγμένο από δύο δημιουργούς που συμμετείχαν καθοριστικά στη δημιουργία της animated σειράς Batman του 1990. Το κόμικ αυτό είναι το Mad Love από τους Paul Dini και Bruce Timm. Αρχικά, θέλω να αναφέρω πως έχω παρακολουθήσει πολλά επεισόδια της εν λόγω σειράς και μου άρεσαν πάρα πολύ! Ειδικά μου είχε τραβήξει τη προσοχή η φωνή της Tara Strong. (Harley Quinn) Αυτός είναι ένας από τους λόγους που με οδήγησαν στο να διαβάσω το παραπάνω κόμικ. Το κόμικ αυτό, αν και σύντομο σε έκταση, είναι πολύ διασκεδαστικό, αστείο και ανάλαφρο. Η ιστορία εστιάζει στη προέλευση της περσόνας της Harley Quinn και πώς η Dr. Harleen Quinzel ερωτεύτηκε τον Joker και έγινε η πιστή ακόλουθος του. Η δομή της ιστορίας ακολουθεί τη τακτική των flashbacks, με πολλές εναλλαγές ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Φυσικά πρωταγωνίστρια είναι η Harley, η οποία προσπαθεί να δείξει την αξία της στον Joker και στο εγχείρημα της αυτό εμπλέκεται και ο Batman. Η προσπάθεια αυτή της Harley δημιουργεί σε πολλά κωμικά αποτελέσματα! Το κόμικ αυτό το αγαπώ για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, ως προς την ιστορία, χαίρομαι που ο Dini θίγει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο τη σχέση ανάμεσα στη Harley και στον Joker και φανερώνει τη πολυπλοκότητα της. Παρά το γενικά ανάλαφρο περιεχόμενο, ένιωσα συμπόνια για τη Harley η οποία είναι παρασυρμένη από μία επικίνδυνη αγάπη. Τέλος, ο Dini φροντίζει η ιστορία του να μην είναι πολύ πυκνογραμμένη, γεγονός που τη καθιστά πολύ ξεκούραστη στην ανάγνωση. Το σχέδιο του Bruce Timm είναι πολύχρωμο και έχει πολλά cartoon vibes και θυμίζουν σε σημαντικό βαθμό την αγαπημένη Animated σειρά. Η στολή της Harley είναι απλά iconic, ενώ το σχέδιο μού δημιουργεί μία μικρή νοσταλγία για τα παλιά κόμικς. Μάλιστα, στο τέλος του graphic novel υπάρχουν τα αρχικά σχέδια και μελάνια του Timm και περιέχει ενδιαφέρουσες οδηγίες του καλλιτέχνη. Τέλος, θέλω να αναφέρω ότι το graphic novel έχει κερδίσει βραβείο Eisner, ενώ ο Frank Miller το θεωρεί το καλύτερο Batman κόμικ της περασμένης δεκαετίας. Το Mad Love είναι μία αγαπημένη μου ιστορία και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους φανς του σύμπαντος του Batman!
  25. Καλησπέρα σε όλους. Ως νέο μέλος του comicstreet, θα ήθελα ως πρώτη παρουσίαση να μιλήσω για ένα κόμικ που μου αρέσει πολύ. Το κόμικ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για εμένα, γιατί αφορά μία σχέση ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες που ανέκαθεν μού τραβούσε το ενδιαφέρον. Το κόμικ αυτό ονομάζεται... Batman Under the Hood, των Judd Winick και Doug Mahnke. Το κόμικ αυτό αποτελεί σίκουελ του Batman Death of the Family. Η ιστορία αυτή αφορά την επιστροφή του Jason Todd, ο οποίος είναι γνωστός σε όλους εμάς τους αναγνώστες ως ο δεύτερος Robin. Το background αυτού του χαρακτήρα δεν είναι άγνωστο, καθώς ο Jason πέθανε βίαια στα χέρια του Joker και ο Bruce δεν είχε καταφέρει να τον σώσει. Χρόνια αργότερα, o Jason επιστρέφει και έχει λάβει μία διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη που του έμαθε ο μέντοράς του, Batman. Το πώς ακριβώς επιστρέφει θα το αφήσω πάνω σας να το ανακαλύψετε. Ο Jason, ως Red Hood τώρα, κυριευμένος από θυμό και θλίψη, αποφασίζει να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και κηρύττει πόλεμο ενάντια στον υπόκοσμο του Gotham. O Batman αγνοώντας την αληθινή του ταυτότητα, έρχεται σε αντιπαράθεση μαζί του, προσπαθώντας να βάλει ένα τέλος και να ανακαλύψει παράλληλα ποιος κρύβεται κάτω από τη μάσκα. Στην ιστορία αυτή εμφανίζονται γνωστοί χαρακτήρες από το σύμπαν της DC, όπως είναι ο Black Mask, ο Deathstroke, o MisterFreeze, ο Nightwing και ο Joker. Προσωπικά, το κόμικ αυτό μού δημιουργεί πολλά συναισθήματα, μιας και θίγει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο τη τραγική και δύσκολη σχέση μεταξύ του Bruce και του Jason. Ειδικά για τον Jason, o Judd Winick προσθέτει στη προσωπικότητα του πολλά στοιχεία που τον κάνουν ξεχωριστό. Για παράδειγμα, μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι ο Jason σε αυτό το κόμικ είναι πολύ καυστικός και savage, κάτι που κάνει το χαρακτήρα απολαυστικό να τον διαβάσεις! Επίσης, το παραπάνω ελαφρύνει το κόμικ από το σκοτεινό περιεχόμενο. Παράλληλα, ο Winick δίνει στον Jason πειστικά κίνητρα για τις πράξεις του και δημιουργεί στον αναγνώστη διλλήματα για το εάν οι ενέργειες του είναι ηθικές ή όχι. Μάλιστα, στο τέλος της ιστορίας, υπάρχει κατ’ εμέ μία πολύ iconic σκηνή ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές μας, η οποία είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένη. Σε αντίθεση με το σκοτεινό περιεχόμενο, το σχέδιο του Mahnke είναι πολύ φωτεινό και δημιουργεί έτσι μία αντίθεση. Επιπλέον, το σχέδιο του έχει λεπτές γραμμές και πολλές όμορφες λεπτομέρειες και μου άρεσε πολύ. Γενικά, αυτό το κόμικ το προτείνω σε όλους, σε αρχάριους και μη, γιατί αποτελεί μία πολύ κλασσική ιστορία όπου ο καθένας πρέπει να έχει στη βιβλιοθήκη του, ειδικά όσοι είναι φανς του Jason Todd! Το παραπάνω κόμικ το πήρα διαδικτυακά από ένα ελληνικό κατάστημα, σε μία όμορφη έκδοση με μαλακό εξώφυλλο. Η ιστορία αυτή έχει διασκευαστεί σε μία animated ταινία, η οποία κατά τη γνώμη μου είναι μία από τις καλύτερες animated ταινίες της DC!
×
×
  • Create New...