Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'DC Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, αν οι υπερήρωες χρειάζονται κάποια ψυχολογική υποστήριξη, καθώς αντιμετωπίζουν τεράστιες απειλές και σώζουν τον κόσμο συνέχεια; Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, όχι. Το σκέφτηκε, όμως, ο Τομ Κινγκ, αναμφισβήτητα ικανός συγγραφέας, που υποφέροντας και ο ίδιος από κρίσεις άγχους, συνέλαβε την ιδέα του Sanctuary, ενός ησυχαστηρίου, ας το πούμε, όπου θα πηγαίνουν οι υπερήρωες μέχρι να ανακάμψουν ψυχολογικά, εξομολογούμενοι τις σκέψεις τους σε μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης. Το άσυλο είναι σε μυστική τοποθεσία, οι εξομολογήσεις των ηρώων δεν καταγράφονται και γενικά όλα μοιάζουν να βαίνουν καλώς. Μέχρι τη στιγμή που διαπράττονται φόνοι υπερηρώων στο άσυλο και ως ύποπτοι θεωρούνται ο Booster Gold και η Harley Quinn, οι οποίοι, όμως, επιμένουν, ότι δεν έχουν διαπράξει τα εγκλήματα και κατηγορούν ο ένας την άλλη. Στην υπόθεση θα εμπλακούν οι τρεις μεγάλοι της DC (Superman, Batman, Wonder Woman), αλλά και άλλοι ήρωες. Δεν θα μακρηγορήσω: μου αρέσει ο Τομ Κινγκ και βρίσκω την αρχική ιδέα πρωτότυπη και καλή. Δυστυχώς, όμως, αντί να επικεντρωθεί στο βασικό σημείο, το πώς δηλαδή κάποιοι άνθρωποι με απίστευτες δυνάμεις ταλαιπωρούνται από τον ίδιο τους τον εαυτό, κάτι που δυνητικά θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, ο Κινγκ αναλώνεται σε μια μάλλον αδιάφορη "αστυνομική" ίντριγκα. Ένα επιπλέον αρνητικό σημείο είναι, ότι εμφανίζονται πάρα πολλοί λιγότερο γνωστοί υπερήρωες (κάποιους/ες δεν τους/τις ήξερα ούτε εγώ) κι αυτό κάνει το μη ενημερωμένο αναγνώστη της DC να χάσει ελαφρώς τη μπάλα. Δεν αρνούμαι, ότι υπάρχουν και καλές στιγμές στο κόμικ ("I am Batman, I don't do press", μια ατάκα, που μου έμεινε), αλλά χάνονται μέσα στη γενική αδιαφορία. Ευτυχώς, το σχέδιο του Κλέι Μαν, που είναι ο κύριος σχεδιαστής, αφού υπάρχουν και άλλοι - όλοι τους καλοί, είναι εξαιρετικό και βοηθάει την κατάσταση και κάπως έτσι, το κόμικ κυλά από αδιάφορα έως ανώδυνα. Εξάλλου, από ό,τι καταλαβαίνω, κυρίως το σχέδιο επαινέθηκε. Δεν νομίζω, ότι υπάρχει κάποιος λόγος να το διαβάσετε, εκτός αν θέλετε να διαβάσετε κάποιες από τις ενδόμυχες σκέψιες υπερηρώων της DC. Για να είμαι ειλικρινείς, αυτές μου φάνηκαν τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του κόμικ. Είναι προφανές, ότι παρά τον τίτλο, το κόμικ δεν έχει καμία σχέση με τις διάφορες "Κρίσεις" που από καιρού εις καιρόν ταλανίζουν το σύμπαν της DC. Εννέα τεύχη, συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο, εγώ έχω το hardcover, που περιέχει και κάποια σχέδια του Μαν. Υποθέτω, ότι θα βγήκε και σε έκδοση με μαλακό εξώφυλλο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  2. Με αυτή τη σειρά 12 τευχών, ο Τομ Κινγκ προσπαθεί να προσαρμόσει στη σύγχρονη εποχή, έναν από τους πιο ιστορικούς τίτλους της DC, που διήρκεσε 23 ολόκληρα χρόνια, αλλά και να δώσει μια νέα πνοή σε έναν ήρωα, κάποιες από τις ιστορίες του οποίου είχαμε διαβάσει σε ένα από τα πιο ιστορικά περιοδικά της χώρας μας. Τι χρειάζεται να γνωρίζετε Ο Άνταμ Στρέιντζ ήταν αρχαιολόγος, όταν χτυπήθηκε από μια μυστηριώδη ακτίνα, που τον μετέφερε στο μακρινό πλανήτη Ρανν, εκεί όπου έγινε ήρωας, παντρεύτηκε την Αλάννα, την κόρη του αρχηγού του πλανήτη και έκανε μαζί της μια κόρη. Η ακτίνα, η οποία αρχικά τον μετέφερε στο Ρανν, τον μεταφέρει σε τακτά χρονικά διαστήματα πίσω στη Γη, όπου ο Άνταμ χρησιμοποιεί την τεχνολογία του Ρανν, για να γίνει ήρωας και στο μητρικό του πλανήτη, αλλά και μέλος της JLA. Παρακάτω... Η αρχή της ιστορίας βρίσκει το Στρέιντζ να υπογράφει βιβλία, που αφηγούνται τον τρόπο με τον οποίον αυτός και η Αλάννα έσωσαν το Ρανν από την εισβολή των Πυκκτ. Έχει γίνει σταρ στη Γη και ο υπέρτατοις ήρωας στο Ρανν. Μήπως όμως ο Άνταμ στη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποίησε αθέμιτα μέσα και υπερβάλλουσα σκληρότητα ενάντια στους εισβολείς; Μήπως δεν είναι ήρωας, αλλά εγκληματίας πολέμου; Ο ίδιος επιμένει στην αθωότητά του και έχει ένα συντριπτικό επιχείρημα: έχασε την κορούλα του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ίσως να έκανε κάποια λάθη, αλλά έγιναν υπό την επήρεια της απώλειας και της επιθυμίας του να προστατεύσει το θετό του πλανήτη. Ζητά να καθαρίσει το όνομά του και αναλαμβάνει ο μεγαλοφυής Mr. Terrific, μέλος κι αυτός της JLA να ανακαλύψει την αλήθεια. Το κόμικ Ο Τομ Κινγκ ξέρει να γράφει, σίγουρα όχι πάντα εξίσου καλά, αλλά σίγουρα ξέρει να γράφει. Και εδώ γράφει καλά και στήνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, στην οποία τα γεγονότα εμφανίζονται σταδιακά μπροστά μας, καθώς προσπαθούμε να ανακαλύψουμε κι εμείς τι πραγματικά συνέβη στον πόλεμο. Πολύ καλοστημένοι διάλογοι, ενήλικο περιεχόμενο, μικρές πινελιές, που δείχνουν την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, όπως τα τσιγάρα, που καπνίζει αρειμανίως η Αλάννα και πάνω από όλα μια ενδιαφέρουσα πλοκή, που θέτει ηθικά διλήμματα. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, στοιχείο του κόμικ, είναι ότι ο Κινγκ είχε τη φαεινή ιδέα να αναθέσει το σχέδιο σε δύο διαφορετικούς στο στιλ σχεδιαστές, στο συνεργάτη του και σε άλλα κόμικς Mitch Gerads, που έχει αναλάβει τις σκηνές του παρόντος και στον Evan "Doc" Shaner, που σχεδιάζει εκείνες του παρελθόντος με το σχέδιο των δύο να εναλάσσεται ορισμένες φορές ακόμη και στην ίδια σελίδα. Το σχέδιο του πρώτου είναι πιο βρόμικο, πιο ρεαλιστικό και με πιο μουντά χρώματα, ενώ του δεύτερου είναι πιο κλασικό, κοντά στην παραδοσιακή υπερηρωική τεχνοτροπία και με σαφώς πιο φωτεινά χρώματα. Αυτή η οπτική αντίστιξη διατρέχει όλο το κόμικ και θέτει και τα όρια της προβληματικής: ο Gerads σχεδιάζει έναν ηθικά αμφιλεγόμενο ήρωα, ο δε Shaner έναν ηρωικό πολεμιστή. Το τι από τα δύο ισχύει, θα αποκαλυφθεί στην πορεία του κόμικ. Αρκετά ενδιαφέρον κόμικ, που ξεφεύγει από τα συνήθη υπερηρωικά, είχε κάποια επιτυχία με τους κριτικούς και ήταν υποψήφιο για τρία βραβεία Eisner το 2021 στις κατηγορίες "Best Limited Series", "Best Penciller/Inker or Penciller/Inker Team" και "Best Lettering" για τον Clayton Cowles. Παρόλα αυτά, χρειάζεται κάποια γνώση του κόσμου της DC, κάτι που ίσως αποτρέψει αρκετούς από την ανάγνωσή του. Επίσης, σίγουρα μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί με γεγονότα και καταστάσεις του δικού μας κόσμου. Κάποιοι/ες ίσως εντυπωσιαστούν, άλλοι/ες ίσως τα θεωρήσουν εύκολα και αδιάφορα, αλλά ας αφήσουμε αυτό το θέμα να αναπτυχθεί στα σχόλια. Το κόμικ κυκλοφόρησε σε μια ωραία, σκληρόδετη έκδοση με ελάχιστο επιπλέον υλικό. Ανήκει στη σειρά Black Label, άρα να περιμένετε ενδιαφέρουσες ανατροπές στην ιστορία. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  3. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  4. Ακολουθώντας τα γεγονότα που εξιστορούνται στο Batman - White Knight ( μπορείτε να διαβάσετε παρουσιάσεις της αμερικάνικης και της ελληνικής έκδοσης από @DaDiRa και @leonidio αντίστοιχα ), ο πόλεμος μεταξύ Batman και Joker έχει κάνει και τους δύο να φαίνονται επικίνδυνοι στα μάτια των πολιτών της Gotham, η οποία έχει μετατραπεί σε σκηνικό ατελείωτων και διαρκών συγκρούσεων μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρών. Με την προσωπικότητα του καλοπροαίρετου Jack Napier να υποχωρεί, και στη θέση του να οργιάζει αυτή του Τζόκερ, ο πόλεμος περνάει στο επόμενο επίπεδο, όταν ο χαμογελαστός δολοφόνος αποφασίζει να επιστρατεύσει στις τάξεις του τον Azrael. Χειραγωγόντας τον, και ταϊζοντας τον ψέματα για το παρελθόν του και αυτό των Wayne, καταφέρνει να τον μετατρέψει σε μια ανελέητη πολεμική μηχανή που θα καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμα της και θα φέρει ένα συγκλονιστικό πλήγμα στις τάξεις των συμμάχων του Batman. Με αυτούς όμως, ή τουλάχιστον με αυτούς που του έχουν απομείνει, και με μια απρόσμενη σύμμαχο στο πρόσωπο της Harley Quinn, θα δοθεί η τελευταία μάχη στην οποία θα αποφασιστεί η τύχη της ψυχής της Gotham και του παρελθόντος του Batman. Συνεχίζοντας τα γεγονότα του White Knight, ο Sean Gordon Murphy, σε αυτή την Elseworlds/Off-Canon ιστορία, πηγαίνει τον δικό του Batman και τη δική του Gotham City ένα βήμα παραπέρα. Και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο, μοιράζοντας τον χρόνο της κάμερας του, σχεδόν ισότιμα, μεταξύ του πρωταγωνιστή και της ίδιας της πόλης. Με flashbacks, συχνά και καίρια τοποθετημένα, μας αναλύει την ιστορία της Gotham, πως δημιουργήθηκε, και πως αυτή συνδέθηκε με την οικογένεια Wayne από τις απαρχές της. Χρησιμοποιεί τον απόλυτο κακό του μυθου του Batman, τον Joker, όχι όμως πλέον στο ρόλο του πρωταγωνιστή αλλά σε αυτόν που κινεί τα νήματα, και στη θέση του τοποθετεί τον Azrael. Δίνοντας του επαρκή κίνητρα και καθορίζοντας τον απόλυτα, τον μεταμορφώνει στο αντι-Batman, πειστικό και καταστρεπτικό, όχι όμως απλά ως καρικατούρα super-villain, αλλά ως απόλυτα τραγική φιγούρα η οποία έχει λόγο να μισεί όλους τους Wayne. Τον Murphy τον γνώρισα από το πολύ καλό American Vampire, τον λάτρεψα στο Punk Rock Jesus και θαύμασα το σχέδιο του στο αγαπημένο μου Tokyo Ghost. Οι συγγραφικές του ικανότητες βελτιώνονται από σειρά σε σειρά, και χωρίς να είναι εκπληκτικός σε αυτό κομμάτι, τα καταφέρνει πολύ καλά, ειδικά στο κομμάτι των flashbacks που προαναφέρω, τα οποία παρόλο που είναι πολλά, είναι ακριβώς στο μέγεθος που πρέπει, και ούτε κουράζουν, ούτε σε βγάζουν από το πνεύμα της κύριας ιστορίας. Και αν τα πρώτα 2-3 τεύχη ( από τα συνολικά 8 ) αυτής της σειράς είναι ελαφρώς αργά, μετά απογειώνεται και η δράση και το characterization των χαρακτήρων, οι οποίοι αν και είναι πολλοί, χρησιμοποιούνται όλοι σε ιδανικές "ποσότητες", τόσο ώστε να τους γνωρίσεις, να συμμετέχουν ενεργά, αλλά και να μην βαραίνουν την αφήγηση με άχρηστες πληροφορίες. Η Barbara Gordon, o Nightwing, η Renee Montoya, ακόμα και η τραγική φιγούρα του Jim Gordon δίνουν βάρος και οντότητα στην αίσθηση ότι πραγματικά ο Batman δεν είναι μόνος του, παρά είναι μέλος μιας οικογένειας. Από τους villains, και πέρα από τους δύο που προανέφερα, η φιγούρα μιας λογικής και μητέρας πλέον Harley Quinn, δίνει άλλη μια διάσταση και δημιουργεί ένα πιθανό love story για τον Batman το οποίο πιθανό να δούμε σε επόμενες συνέχειες. Και αν το τέλος, φάνταζε αναμενόμενο και αρκετά κλισέ, η εμφάνιση, δικαιολογημένη και οργανική, ενός χαρακτήρα τον οποίο θεωρούσαμε ( από τη προηγούμενη σειρά ) νεκρό, ολοκληρώνεται αρμονικά, με περισσότερες από ότι το White Knight, ελπίδες για sequel του sequel. To δυνατό χαρτί όμως του Murphy είναι το σχέδιο του, και εδώ, για άλλη μια φορά, δίνει ρέστα. Δυναμικές γραμμές και γωνίες, πανέξυπνη σκηνοθεσία, κοντινά όταν και όποτε πρέπει και wow σκηνές δράσεις σε ικανοποιητικό και όχι υπερβολικό αριθμό. Ο Batman του είναι βρώμικος, κουρασμένος, πολύ συχνά αξύριστος και μονίμως προβληματισμένος αν τελικά οι προσπάθειες του βοηθούν την πόλη ή συντελούν στην καταστροφή του. Όλα αυτά αποτυπώνονται πλήρως στα μολύβια και τα μελάνια, αλλά αναδεικνύονται από τα πολύ καλά χρώματα του Matt Hollingsworth. Κυρίως σκοτεινά, πάντοτε πατημένα και ποτέ πλακάτ, ταιριάζουν στη μουντάδα γεγονότων και συναισθημάτων. Ανοίγουν λίγο στα flashbacks τα οποία τοποθετούνται στα τέλη του 1600, αλλά εκεί ξεχωρίζουν τα μολύβια/μελάνια του Murphy και κυρίως η λεπτομέρεια με την οποία απεικονίζει τοπία, κτίρια και τα ρούχα των χαρακτήρων. Πραγματικά μου έκαναν ιδιαίτερα καλή εντύπωση και θα ήθελα πολύ να δω τον Murphy, μετά το American Vampire, να σχεδίαζε κάποιο άλλο κόμικ "εποχής". Στον επίλογο ο Murphy αναφέρει ότι ένας παιδικός του ήρωας ήταν ο Klaus Janson. Για αυτό και στα πλαίσια του συγκεκριμένου κόμικ, έγραψε το one-shot Batman:White Knight presents Von Freeze. Αρχικά είχε σκοπό να το συμπεριλάβει στη σειρά, αλλά ελλείψει χώρου, το κυκλοφόρησαν μόνο του. Εξίσου καλό, και αρκετά καλά σχεδιασμένο, αν και προσωπικά προτιμώ το σχέδιο του Murphy, μας δίνει ένα origin για τον χαρακτήρα, δίνοντας του μια τραγική διάσταση και αιτιολογώντας, εν μέρει, την μετέπειτα πορεία του. 8 τεύχη λοιπόν, συν ένα one-shot, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα regular-sized σκληρόδετο τόμο o οποίος αξίζει απόλυτα τα $30 που έχει ως cover price. Το απόλαυσα, ίσως και περισσότερο από το White Knight, και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν πρόβλημα με τις off-canon ιστορίες. Just buy it!
  5. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2019 Υλικό της Συλλογής:Batman: White Knight (2017=2018), DC Comics H DC comics έχει δημιουργήσει μια καινούρια ετικέτα, την οποία ονομάζει Black Label και όπου γνωστοί δημιουργοί των κόμικς θα κληθούν να δημιουργήσουν ιστορίες με γνωστούς ήρωες, αλλά εκτός της επίσημης μυθοπλαστικής γραμμής (continuity). Το πρώτο, νομίζω, κόμικ αυτής της ετικέτας ήταν το Batman: White Knight σε σενάριο και σχέδιο Sean Murphy και χρώμα Matt Hollingsworth, το οποίο κυκλοφόρησε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και στη χώρα μας, στα πλαίσια της μεγάλης εκδοτικής άνθισης που γνωρίζει τα τελευταία 2-3 χρόνια ο χώρος των κόμικς και ειδικότερα των μεταφρασμένων εκδόσεων και ακόμα ειδικότερα των υπερηρωικών. Το κόμικ εκδόθηκε από το Οξύ σε μια αρκετά καλή έκδοση και πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού και αποτελεί την πρώτη απόπειρα της εκδοτικής να εισχωρήσει και στο χώρο της DC, αφού μέχρι τώρα οι κυκλοφορίες της ήταν κυρίως Marvel. Ο πλέον εμβληματικός ήρωας της DC, λοιπόν, (αφού ως γνωστόν, ο Superman μόνο για βιτρίνα είναι ) μας ξανασυστήνεται σε αυτό το πολύ καλό κόμικ, το οποίο βασίζεται στην εξής απλή ιδέα: τι θα γίνει εάν ο Τζόκερ βρει τα λογικά του, παρατήσει τα φτιασίδια, αποκηρύξει την εγκληματικότητα και αποφασίσει να γίνει νομοταγής; Πώς μπορεί ο Μπάτμαν να υπάρξει χωρίς τον υπ’αριθμόν ένα εχθρό του; Έχει πλέον λόγο ύπαρξης; Γιατί, βλέπετε, ο Τζόκερ όχι μόνο έχει γίνει νομοταγής, αλλά θεωρεί πλέον ότι ο Μπάτμαν είναι η πραγματική απειλή για το Γκόθαμ. Και φυσικά, αυτή η λογική έχει απόλυτο νόημα: ο μασκοφόρος, αυτόκλητος εκδικητής δικαιούται να υπάρχει μόνο εφόσον υφίσταται έγκλημα και δη ψυχοπαθούς φύσεως, αφού μόνο ένας (σχεδόν αποδεδειγμένα) ψυχασθενής μπορεί να πατάξει τους όμοιούς του (η ψυχαναλυτικού τύπου ομοιοπαθητική ως αντιστάθμισμα του αφελούς μανιχαϊσμού). Ισχύει: χωρίς τον Τζόκερ να περιφέρεται καταστρέφοντας την πόλη και απειλώντας ζωές, ο Μπάτμαν φαίνεται ακόμη περισσότερο ως εμμονοληπτικός, αποσυνάγωγος και μυστικοπαθής. Όλα όσα είναι προτερήματα στη μάχη του εναντίον του εγκλήματος, καθίστανται αυτομάτως κοινωνιοπαθή ελαττώματα, όταν εκείνο απουσιάζει. Ο Μπάτμαν όχι μόνο χρειάζεται το Κακό, αλλά κατά κάποιο τρόπο οφείλει να το δημιουργεί ή έστω να γίνεται ο καταλύτης για την εμφάνισή του. Μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τον Σούπερμαν (ενσάρκωση του Καλού και αντιπρόσωπο του Θεού στη Γη), ο οποίος βοηθά την ανθρωπότητα από Αγάπη (δεν είναι λάθος του πληκτρολογίου το κεφαλαίο Α), ο Μπάτμαν ωθείται από την ταπεινή και σκοτεινή επιθυμία για εκδίκηση. Όλοι του σχεδόν οι φίλοι και οι γνωστοί (η οικογένειά του, όπως τους αποκαλεί ο ίδιος) αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, Μεγάλο πλήγμα για αυτόν, η υφαρπαγή / υπεξαίρεση της οικογένειάς του μέσω της νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης στο Σύστημα: οι μασκοφόροι του Γκόθαμ καλούνται να γίνουν μέλη της επίσημης αστυνομίας, έστω και με το δικαίωμα να κρατήσουν μυστική την ταυτότητά τους. Αλίμονο όμως, η ένταξή τους στο σύστημα ακυρώνει και το λόγο της ύπαρξής τους και αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να το δεχτεί ο Νυχτερίδας μας. Και με αυτά και με εκείνα ο Τζόκερ βρίσκει οπαδούς: οι αναξιοπαθούντες του Γκόθαμ επιλέγουν να τον στηρίξουν, αφού με τον Μπάτμαν δεν έχουν δει άσπρη μέρα. Ίσως είναι λίγο αφελές αυτό το σημείο (τα σχόλια περί του 1% μάλλον είναι αχρείαστα) και σίγουρα υπάρχει ελάχιστη εμβάθυνση στα πολιτικά, αλλά, εντάξει, το προσπερνάμε Και ο ίδιος ο Τζόκερ όμως ωθείται όχι μόνο από δίψα για εκδίκηση, αλλά και μια επιθυμία προσέγγισης με τον Μπάτμαν: αποζητά την επαφή με το μεγάλο του εχθρό, ο οποίος του έχει γίνει εμμονή. Και η εμμονή αποζητά την επαφή και την τελική ένωση: οι δύο νοούνται μόνο ως άκρες ενός δίπολου και όχι αυτόνομα, επειδή δεν είναι μόνο ο Μπάτμαν που χρειάζεται το έγκλημα, είναι και ο ίδιος ο Τζόκερ, που, σε αντίθεση με τον Μπάτμαν, γνωρίζει ότι είναι απαραίτητος και ο ίδιος, για να υπάρξει ο Μπάτμαν. Ο ομφάλιος λώρος μεταξύ των δύο είναι εξαιρετικά ισχυρός για να κοπεί και ο Τζόκερ / Λευκός Ιππότης οφείλει να θυσιαστεί και να δώσει στη θέση του στον Τζόκερ / Εγκληματία όχι βέβαια, για να υπάρξει ασφάλεια στο Γκόθαμ (σε αυτήν την πόλη δεν έχουν θέση ταπεινά ένστικτα, όπως ο αλτρουισμός :lol:) , αλλά για να συνεχιστεί και η δική του ύπαρξη. Ακόμα ένα συν του κόμικ είναι ότι επιτέλους έχουμε ένα υπερηρωική ιστορία που διαβάζεται πρωτίστως, έως και αποκλειστικά από ενήλικες. Δεν θυμάμαι άλλη φορά σε παρόμοιο κόμικ να διαβάζω τόσο βαριές βρισιές (έστω και σε πολύ περιορισμένη κλίμακα) και να βλέπω γυμνό (έστω και σε πάρα πολύ περιορισμένη κλίμακα), δείγματα, υποθέτω, της μεγάλης καλλιτεχνικής ελευθερίας που έδωσε η DC στο δημιουργό, αφού ως γνωστόν, αυτού του είδους τα κόμικς παράγονται υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους καλλιτέχνες. Να σημειωθεί επίσης, ότι έχουμε τρεις γυναίκες σε κεντρικό ρόλο στην πλοκή: πρωτίστως η Harley Quinn (αυθεντική και σωσίας) και δευτερευόντως η Batgirl, τελευταία σύμμαχος του Batman. Φυσικά, προς το τέλος ο Murphy δεν τολμά να προχωρήσει πάρα πολύ και να θρυμματίσει τα πάντα, για αυτό και μου άφησε μια λίγο πικρή επίγευση. Πιστεύω ότι είχε τολμήσει να κάνει ένα ή δύο βήματα ακόμη, θα παρέδιδε κάτι εξίσου κλασικό με τους Watchmen. Πολύ ωραίο το σχέδιο του Murphy, αν και θα ξενίσει όσους δεν τον ξέρουν. Βρόμικος, αξύριστος, Μπάτμαν, μονίμως κρυμμένος στα σκοτάδια, καθαρός ξυρισμένος Τζόκερ που μας προσφέρεται σε πρώτο πλάνο. Το στήσιμο των καρέ είναι εκπληκτικό και η γενικότερη σκηνοθεσία άψογη. Ο δε Hollingsworth χρωματίζει εξαιρετικά το κόμικ με μουντά χρώματα, έτσι όπως του ταιριάζει. Πάρα πολύ καλό κόμικ, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, που προσφέρει κάτι διαφορετικό και θέλω να πιστεύω ότι θα αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους φίλους του Μπάτμαν. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  6. Να ξεκαθαρίσω από την αρχή, ότι αυτό δεν είναι κόμικ, αλλά περισσότερο ένα εικονογραφημένο αφήγημα. Αποτελείται από αρκετό κείμενο, το οποίο περιέχει αρκετή εικονογράφηση. Υπάρχει, πάντως, σε κάποιες λίστες με τα καλύτερα κόμικς του 2021, άρα θα το θεωρήσω κι εγώ, καταχρηστικά έστω, κόμικ. Πρόκειται για μια μίνι σειρά 5 τευχών, η οποία αφηγείται μια τροποποιημένη ιστορία του σύμπαντος της DC μέσα από τα μάτια μη λευκών χαρακτήρων. Οι αφηγητές κατά σειρά είναι ο Black Lightning, οι Bumblebee και Guardian, η Katana, η Renee Montoya και η Thunder, κόρη του Black Lightning. Πρόκειται, για χαρακτήρες, που δεν είναι στην πρώτη γραμμή αναγνωρισιμότητας των ηρώων της εκδοτικής και εκτός από τη μη λευκή καταγωγή τους, κάποιοι έχουν και άλλου είδους δυσκολίες, που τους/τις κρατούν στο περιθώριο. Η αφήγηση ακολουθεί μια χρονολογικά γραμμική ροή, από τις αρχές του 1970 περίπου έως τις μέρες μας και καλύπτει, εκτός από τα συμβάντα του κόσμου της DC και ιστορικά συμβάντα στον πραγματικό κόσμο, προσπαθώντας να απαντήσει στο ερώτημα "γιατί οι παντοδύναμοι υπερήρωες ανέχονται την κοινωνική αδικία". Ο σεναριογράφος John Ridley κέρδισε Όσκαρ για το "12 χρόνια σκλάβος" και ως Αφροαμερικανός, σίγουρα ξέρει κάτι παραπάνω από εμάς για το περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας, όσο κι αν το κόμικ έχει εκδοθεί από μια μεγάλη εταιρεία, κάτι που σίγουρα θα έχει θέσει κάποιους περιορισμούς. Οι προθέσεις είναι πολύ αγαθές, αλλά το εγχείρημα, αν και ενδιαφέρον, κάπου χωλαίνει. Καταρχάς, η αφήγηση είναι αρκετά κουραστική και το ύφος γίνεται σε σημεία διδακτικό. Κατανοώ το δεύτερο, με δεδομένο, ότι το κόμικ απευθύνεται σε αμερικανικό κοινό, αλλά πραγματικά, το πρώτο δεν το περίμενα. Επιπλέον, μου φάνηκε ότι το δέσιμο της ιστορίας της DC με τον πραγματικό κόσμο, κάπου δεν έγινε πειστικά, γιατί, όπως και να το κάνουμε, η προσπάθεια να συνδυαστούν οι διάφορες Κρίσεις της DC με τις φυλετικές διακρίσεις είναι δύσκολο πράγμα. Και σίγουρα, κάποιοι μπορεί να χαρακτηρίσουν το κόμικ, φτιαχτό, δήθεν ή ότι ξεπλένει δεκαετίες ολόκληρες κατά τις οποίες οι μαύροι χαρακτήρες ήταν ανύπαρκτοι στα κόμικς της DC. Δεν αναφέρομαι σε γκέι, γιατί αυτοί/ές απλά δεν υφίσταντο ούτε ως ιδέα έως πολύ πρόσφατα. Τέλος, ένα ακόμη μειονέκτημα είναι, ότι θέλει μια καλή γνώση του κόσμου της DC, για να γίνει πλήρως κατανοητό. Δεν θέλω να είμαι άδικος με το κόμικ, γιατί έχει αρκετά καλές στιγμές και παρά την σε στιγμές φλυαρία, έχει ένα ωραία κείμενο με σωστή ψυχογράφηση των χαρακτήρων. Εκεί ειδικά, όπου ο Ridley αφήνεται να μιλήσει, χωρίς να θέλει να περάσει οπωσδήποτε κάποιο μήνυμα, όπως στο τεύχος για την Katana, το κόμικ γίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρον. Και βεβαίως, υπάρχει ένα πολύ ωραίο σχέδιο από τον Giuseppe Camuncoli, ο οποίος, αν και έχει ως αποστολή να υποστηρίξει το κείμενο (αυτό δεν είναι ένα κόμικ, που το διαβάζεις για το σχέδιο), κάνει υπέροχη δουλειά και αρκετές φορές, το σχέδιό του, εμβαθύνει στους χαρακτήρες και στις καταστάσεις ακόμη περισσότερο, από ότι το σενάριο. Αυτά. Αξιόλογη προσπάθεια, αλλά φοβάμαι, ότι απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό. Δεν είναι το "Marvels" της DC, αν και δεν νομίζω, ότι αυτός ήταν ο σκοπός των δημιουργών. Το θεωρώ έντιμο, πιστεύω όμως, ότι ήθελε περισσότερη δουλειά και ή λιγότερο κήρυγμα ή περισσότερη επιθετικότητα για να λειτουργήσει. Μου δόθηκε η εντύπωση, ότι ο Ridley θέλησε να ακολουθήσει μια μέση οδό και δεν νομίζω, ότι αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος. Το κόμικ βγήκε στη σειρά "Black Label" και κυκλοφόρησε σε μια πάρα πολύ ωραία έκδοση με σκληρόδετο εξώφυλλο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνεντεύξεις του σεναριογράφου στο ew.com και στο hollywoodreporter.com
  7. Η πρώτη φορά που ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ παρουσιάστηκε σε δικό του περιοδικό στα Ελληνικά, ήταν από τις εκδόσεις Anglo Hellenic Agency του Τάσου Ψαρόπουλου. Είχε προηγηθεί η πρώτη του εμφάνιση στα Τα Καλύτερα Κόμικς των εκδόσεων Ατλαντίς των αδελφών Πεχλιβανίδη, μια έκδοση που δημοσιεύονταν διάφοροι τίτλοι από το DCU με έμφαση όμως την επιστημονική φαντασία και όχι τα υπερηρωικά. Η σειρά ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1978 και η αφορμή φυσικά ήταν η ταινία του Ρίτσαρντ Ντόνερ, όπως μας ενημερώνουν στην εισαγωγή της έκδοσης. Τώρα που τα βρήκαν τα 120 εκατομμύρια αντίτυπα για κάθε τεύχος, ένας θεός ξέρει... Το περιοδικό κυκλοφορούσε κάθε δεκαπενθήμερο, στοίχιζε αρχικά 15 δραχμές, η φυλλομέτρηση σταμάταγε στις 32 σελίδες - τις οποίες αρκετές φορές χρησιμοποιούσαν όλες για τις ιστορίες - και είχε σχεδόν πάντα μια δισέλιδη αφισέτα στο κέντρο του τεύχους. Στην αρχή ο τίτλος αποδόθηκε με Ελληνικούς χαρακτήρες, αλλά αρκετά σύντομα κατέφυγαν στην Αγγλική εκδοχή. Η ποιότητα της έκδοσης ήταν άριστη, πλήρης έγχρωμη έκδοση με κανονικούς χρωματισμούς (και όχι ότι να' ναι όπως π.χ έκανε ο Καμπανάς αν και μάλλον ο Ψαρόπουλος δεν χρησιμοποιούσε τα πρωτότυπα - και υποδεέστερα - φιλμ απ' όσο ξέρω), χοντρό ιλουστρασιόν χαρτί με «ζωντανή» εκτύπωση που δεν κιτρινίζει ή γκριζάρει ακόμα και μετά από 40 χρόνια ταλαιπωρίας. Γενικά ήταν μια έκδοση που ήταν υπόδειγμα ακόμα και σε αντιπαραβολή με τις πρωτότυπες Αμερικάνικες της εποχής. Και καλή μετάφραση, μακριά από κομμάτια κέικ. Κάθε τεύχος είχε μια πλήρη ιστορία του Σούπερμαν (από τους Αμερικάνικους τίτλους Superman και Action Comics) και μια που «έσπαγε» σε δυο τεύχη - λόγω έλλειψη σελίδων - από διάφορους τίτλους της DC. Κατά κύριο λόγο όμως, δημοσιεύονταν ιστορίες με την Γυναίκα Θαύμα, την γνωστή μας Wonder Woman. Άλλοι τίτλοι που πέρασαν από τις σελίδες της έκδοσης ήταν αυτές του Batman, Supergirl, The New Adventures of Superboy, Aquaman (Υδατάνθρωπος), Green Arrow (Πράσινο Βέλος), Justice Leauge of America (Αμερικάνικη Λεγεώνα της Δικαιοσύνης), Hawkman, Green Lantern (Πράσινος Φανός), Adam Strange (Παράξενος Αδάμ), DC Universe Presents & Super Friends. Ειδικά τα 2 τελευταία για ένα διάστημα έπαιζαν ως πρώτη ιστορία στην θέση του κανονικού Σούπερμαν τίτλου. Επίσης, πολλές ιστορίες που δημοσιεύτηκαν πάρθηκαν από τους τίτλους World Finest & Brave and the Bold. Το τελευταίο τεύχος ήταν το 104, με ημερομηνία έκδοσης την 18-02-1983 (μιας και υπήρχε ένα ένα αφύσικο κενό 2,5 μηνών μεταξύ των τευχών 103 και 104) και τιμή 30 δραχμές. Δεν ήταν όμως το τελευταίο αριθμητικά, καθώς ο εκδότης αποφάσισε να βγάλει και 2 τόμους της σειράς με διάφορα τεύχη που του είχαν μείνει σε στοκ, τόμοι οι οποίοι έφεραν την κανονική την αρίθμηση της σειράς αντί να έχουν δικιά τους. Μάλιστα ο ένας από αυτούς φέρει το νούμερο 104, το ίδιο με το τελευταίο τεύχος της σειράς, προφανώς από λάθος. Αλλά και το κανονικό τεύχος 104 είναι επανέκδοση του περιεχόμενου του τεύχους 08, αν και η ιστορία της Wonder Woman έχει 4 σελίδες παραπάνω, πριν κοπεί η ιστορία από την ένδειξη "Η συνέχεια στο επόμενο" ). Οπότε, το νέο περιεχόμενο και ενδιαφέρον για πολλούς, σταμάτησε με το τεύχος 103. Ίσως ο εκδότης, στα πρότυπα άλλων εκδόσεων του ίδιου αλλά και των ανταγωνιστών του, σκόπευε να ξεκινήσει την ανατύπωση του υλικού που είχε βγάλει ήδη, απευθυνόμενος σε νέο κοινό, αλλά δεν του βγήκε. Εξάλλου, πιστευόταν παλιότερα και εν πολλοίς δεν είχαν άδικο, πως το αναγνωστικό κοινό των κόμικς, κατά βάση παιδιά, τότε ανανεωνόταν κάθε 7-8 χρόνια, με το παλιό να σταματάει να ασχολείται, άρα δεν θα πρόσεχαν πως βγάζουν τα ίδια πράγματα. Αξίζει να αναφερθεί πως ο Ψαρόπουλος δημοσίευσε και μια ιστορία του Παράξενου Αδάμ η οποία είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά από την Ατλαντίς στο τεύχος 81 της σειράς Τα Καλύτερα Κόμικς. Πρόκειται για την ιστορία Οι θανάσιμες σκιές του Παράξενου Αδάμ και η δημοσίευση έγινε στα τεύχη 67-68 (ευχαριστίες στο @Dr Paingiver για την πληροφορία). Οι εικόνες προέρχονται από σκανς του leonidio και της GST.
  8. Το 2019, βγήκε η πρώτη Elseworlds ταινία της DC, ανάμεσα από τις πιο θετικά φορτισμένες mainstream ταινίες Aquaman & Shazam!. Σκηνοθέτης του ήταν ο Todd Phillips (The Hangover) και ο ίδιος μαζί με τον Scott Silver (8 Mile, The Fighter) είχαν γράψει το σενάριο, ενώ ο Joaquin Phoenix καλέστηκε να υποδυθεί έναν ρόλο που ήταν πολύ ζόρικος και απαιτητικός, μετά τον αείμνηστο Heath Ledger, που άνεβασε τον Joker σε πρωτόγνωρα ύψη. Ήταν η 4η φορά που θα εμφανίζονταν ο Joker στη μεγάλη οθόνη (πλέον έχουμε φτάσει στις 6), αλλά πρώτη φορά που θα είχε solo ταινία και άνευ Νυχτερίδα. Και μας εξέπληξε όλους. Σενάριο εμπνευσμένο από The Killing Joke και τα Σκορσεζικά Taxi Driver και The King Of Comedy και ο Joaquin Phoenix να ενσαρκώνει τον πιο απειλητικό και ρεαλιστικό Joker που υπήρξε ποτέ. Ο Arthur Fleck είναι ψυχικά άρρωστος, κοινωνικά καταπιεσμένος και ένα υπαρξιακό ραμολιμέντο που η ίδια η ζωή το μετέτρεψε σε κατακάθι, που αποτυγχάνοντας να βρει με αθώο τρόπο τη θέση του στη ζωή (ως κλόουν και stand-up κωμικός), αντιδρά ΠΟΛΥ βίαια και απρόβλεπτα. Τον Οκτώβρη του 2019 άπαντες μιλούσαν για την ταινία φαινόμενο, σε ένα Gotham του 1981 (κι ας θύμιζε '70s). Αυτό το δίωρο ατμοσφαιρικότατο και σκοτεινό origin που δεν κόστισε ούτε 70 εκατομμύρια, έβγαλε πάνω από ένα δις στο box office (και η πρώτη R-Rated που το καταφέρνει) και κατόρθωσε να πάρει ΔΥΟ Όσκαρ (best actor & best ost), όντας η πρώτη κομιξοταινία που λαμβάνει τέτοια αναγνώριση. Όλο αυτό από ότι καταλάβατε ήταν απλά μια εισαγωγή για ένα πολύ ενδιαφέρον νέο. Ο Todd μόλις ανακοίνωσε την έναρξη παραγωγής του sequel με τίτλο (για την ώρα) Joker: Folie à deux, το οποίο είναι άμεσο λογοπαίγνιο στην ψυχική αρρώστια του Arthur.
  9. Shazam! Fury of the Gods Mετά το εκπληκτικό Shazam του 2019, ήταν θέμα χρόνου να ανακοινωθεί μια συνέχεια. H πρώτη ταινία ήταν άκρως απολαυστική παρόλο που το στούντιο το καταδίκασε βάζοντας το να παίξει 3 εβδομάδες πριν το Avnegers Endgame. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει ελάχιστα πράγματα γνωστά για την πλοκή, ενώ ξέρουμε πως το αρχικό cast θα επιστρέψει. Επιπλέον, έχουμε νέες προσθήκες μεγάλων ονομάτων όπως την Helen Mirren και την Lucy Liu, που θα υποδυθούν τις Hespera και Kalypso, αντίστοιχα. Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει και πάλι ο ταλαντούχος David Sandberg!
  10. Ορίστε, λοιπόν, μια πρωτότυπη ιδέα από την DC: να προσκαλέσει δημιουργούς από 14 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, για να φτιάξουν μια ολιγοσέλιδη ιστορία, με πρωταγωνιστή τον Μπάτμαν / Μπρους Γουέιν, η οποία θα διαδρματίζεται στη χώρα καταγωγής των καλλιτεχνών. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το πρότζεκτ και εάν συνέτρεχαν και άλλες προϋποθέσεις για τη δομή της ιστορίας, αλλά, εάν κρίνω από το αποτέλεσμα, μάλλον η DC έδωσε στους/στις δημιουργούς μια σχετική ελευθερία κινήσεων. Σχεδόν όλοι οι δημιουργοί είναι γνωστοί έως και διάσημοι στις χώρες τους και ορισμένοι έχουν δουλέψει και στις ΗΠΑ. Δεν γνωρίζω, βέβαια, ποια ήταν τα κριτήρια επιλογής, αλλά σε γενικές γραμμές, όλοι και όλες προσπάθησαν να δώσουν κάτι ενδιαφέρον. Φυσικά, το Batman: The World είναι ανθολογία και ως τέτοια είναι σχεδόν εξ ορισμού άνιση. Δεν είναι όλες οι ιστορίες εξίσου ενδιαφέρουσες και κάποιες μου φάνηκαν εντελώς αδιάφορες. Σας παρουσιάζω τις ιστορίες κατά σειρά εμφάνισης μέσα στον τόμο μαζί με σύντομες εντυπώσεις. "Global City"- ΗΠΑ : Brian Azzarello (σενάριο), Lee Bermejo (σχέδιο) Ανούσια εισαγωγή στον τόμο, που προφανώς απευθύνεται σε όσους/ες δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους Μπάτμαν. Αναρωτιέμαι πόσοι/ες να υπάρχουν... Θα μπορούσαν να είχαν βρει κάτι πιο ευφάνταστο. Το σχέδιο του Bermejo, βεβαίως, τα σπάει. "Paris" - Γαλλία: Mathieu Gabella (σενάριο), Thierry Martin (σχέδιο) Ο Μπάτμαν, η Κατγούμαν και ένα τρίτο πρόσωπο στο Λούβρο και μια ανατροπή στο τέλος, γιατί τέλος πάντων... l' amour!!! Ευχάριστη ιστοριούλα, πρωτότυπη με ενδιαφέρον σχέδιο. "Closed for the Holidays" - Ισπανία: Paco Roca Έκπληξη για μένα η συμμετοχή του Ρόκα στην ανθολογία και η αλήθεια είναι, ότι παραδίδει μια από τις πιο ευφάνταστες ιστορίες της συλλογής, με ελάχιστα λόγια, σύντομη και μεστή. "Ianus" - Ιταλία: Alessandro Bilotta (σενάριο), Nicola Mari (σχέδιο) Η μόνη ιστορία της συλλογής, για την οποία ακόμη δεν έχω αποφασίσει πόσο μου άρεσε - γιατί σίγουρα δεν με άφησε αδιάφορο. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία αξιοποιεί το χώρο και την ιστορία της Ρώμης και έχει ένα εντυπωσιακό σχέδιο αλα Mignola. Πιστεύω, ότι κάτι της έλειπε και σε άλλη περίπτωση θα μιλούσαμε για ένα μικρό αριστούργημα. "A Better Tomorrow" - Γερμανία: Benjamin von Eckartsberg (σενάριο), Thomas von Kummant (σενάριο) Μια ιστορία με ενδιαφέρουσες ιδέες και σχέδιο, προσπαθεί να κάνει χρήση, έστω και περιορισμένη, γερμανικών θρύλων, μάλλον καταλήγει κοινότοπη, αλλά έχει ανατρεπτικό τέλος. Το σχέδιο με άφησε αδιάφορο. "Red Mass" - Τσεχία: Štěpán Kopřiva (σενάριο), Michal Suchánek (σχέδιο) Ψυχροπολεμική περιπέτεια (διαδραματίζεται το 1984) και κοινότοπη, παρά το ενδιαφέρον εύρημα. Καλό σχέδιο, πάντως. "My Bat-Man" - Ρωσία: Kirill Kutuzov και Egor Prutov (σενάριο), Natalia Zaidova (σχέδιο) Όχι η καλύτερη, αλλά μια από τις πρωτότυπες ιστορίες της συλλογής σχετικά με ένα Ρώσο σκιτσογράφο, που μεγαλώνει μέσα στο ανατολικό μπλοκ αναρωτώμενος εάν ο ήρωας είναι πραγματικός ή όχι. Καλό σχέδιο, εξυπηρετεί σωστά την ιστορία. "The Cradle" - Τουρκία : Ertan Ergil (σενάριο), Ethem Onur Bilgiç (σχέδιο) Πολύ ευχάριστη έκπληξη για εμένα αυτή η ιστοριούλα, που και αξιοποιεί με επιτυχία τα διάφορα πολιτισμικά στοιχεία, που υπήρχαν ή υπάρχουν ακόμη στην τουρκική επικράτεια, αλλά και τα συνδέει με το continuity του ήρωα. Ωραίο σχέδιο. "Defender of the City" - Πολωνία: Tomasz Kołodziejczak (σενάριο), Piotr Kowalski (σχέδιο), Brad Simpson (χρώμα) Δυστυχώς, μια ανούσια ιστορία και είναι πολύ κρίμα, γιατί η Βαρσοβία με την ιστορία που έχει προσφερόταν για κάτι καλύτερο. Το σχέδιο είναι σαφώς καλύτερο από το σενάριο. "Funeral" - Μεξικό: Alberto Chimal (σενάριο), Rulo Valdés (σχέδιο) Η σύγχρονη και η αρχαία ιστορία της πόλης του Μεξικού ενώνονται σε αυτή την ιστορία με σαφές υπερφυσικό στοιχείο. Καλή, αλλά θα ήθελα κάτι παραπάνω. Αρκετά ιδιόρρυθμο, αλλά αποτελεσματικό σχέδιο. "Where are the Heroes?" - Βραζιλία: Carlos Estefan (σενάριο), Pedro Mauro (σχέδιο) Αυτή για εμένα ήταν η καλύτερη ιστορία της συλλογής. Πολύ απαισιόδοξη, αρκετά τολμηρή, σαφώς πολιτική, πλήρως ενταγμένη στη ζοφερή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Βραζιλίας. Επίσης, εξαιρετικό σχέδιο. "Muninn" - Νότια Κορέα: Inpyo Jeon (σενάριο), Jaekwang Park, and Junggi Kim (σχέδιο) Δυστυχώς, μου φάνηκε εντελώς αδιάφορη με απλώς κάπως ενδιαφέρον σχέδιο "Batman and Panda Girl" - Κίνα: Xu Xiaodong και Lu Xiaotong (σενάριο), Qiu Kun (σχέδιο), Yi Nan (χρώμα) Δεν γνωρίζω εάν η Panda Girl είναι ηρωίδα κόμικς ή κινουμένων σχεδίων στην Κίνα, αλλά ούτε αυτή η ιστορία μου άρεσε και κυρίως σχεδιαστικά, παρά το γεγονός, ότι ήθελε να περάσει ένα μήνυμα. Τραγικό λέτερινγκ! "Batman Unchained" - Ιαπωνία: Okadaya Yuichi Προφανώς, εικονογραφημένη σε στιλ μάνγκα, έχει κάποιο ενδιαφέρον, τόσο σεναριακό, όσο και σχεδιαστικό, αλλά έως εκεί. Δεν το προτείνω σε καμία/ κανένα, όχι επειδή δεν μου άρεσε, αντιθέτως, το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον, αλλά επειδή θεωρώ, ότι είναι για πιο περιορισμένο κοινό. Πιστεύω όμως, ότι αξίζει μαι ανάγνωση. Τρεις παρατηρήσεις για το τέλος: 1) Σε πολλές ιστορίες ο Μπρους Γουέιν και ο Μπάτμαν βρίσκονται μαζί στην ίδια χώρα / πόλη. Μα καλά, ουδείς δεν έχει κάνει τη σύνδεση μεταξύ τους; Αυτή την απορία την είχα πάντα, όταν ο Μπάτμαν εμφανίζεται εκτός της Γκόθαμ. 2) Σχεδόν σε όποια χώρα πηγαίνει, ο Μπρους Γουέιν φαίνεται να ξέρει και τη γλώσσα της χώρας. 3) Εύχομαι να υπάρξει συνέχεια στο πρότζεκτ και να δούμε και Έλληνες δημιουργούς. Κυκλοφόρησε κατευθείαν σε μια σκληρόδετη έκδοση με ελάχιστο επιπλέον υλικό (κρίμα!). Όλες οι εικόνες είναι από το ίντερνετ.
  11. Μέσα στην οικία των Γουέιν υπάρχουν οι τάφοι των γονιών του Μπρους και δίπλα τους, είναι ήδη σκαμμένος ο δικός του τάφος, σε περίπτωση, που συμβεί κάτι. Και για μια ακόμη φορά, η Γκόθαμ αντιμετωπίζει έναν εχθρό, που καλείται να αντιμετωπίσει ο Μπάτμαν. Ενεργεί όμως, σωστά ή η μυστικοπάθειά του και η εμμονή του έχουν γίνει πλέον ψυχώσεις; Ο Άλφρεντ, σαρκαστικός και κυνικός, όπως ποτέ πριν, του θυμίζει συνέχεια, ότι θα μπορούσε να καταπολεμήσει το έγκλημα καλύτερα, εάν έδινε ένα μικρό μέρος από την αμύθητη περιουσία του, για να βοηθήσει ουσιαστικά τους ανθρώπους, που παρανομούν και επιμένει, ότι ο Μπρους / Μπάτμαν θα μπορούσε να αξιοποιήσει καλύτερα το χρόνο του, χωρίς να φθείρεται ψυχικά και σωματικά. Ο Γκόρντον, από την άλλη, του λέει, ότι όλα αυτά τα μηχανήματα, που ο Μπάτμαν κρατά για τον εαυτό του, θα ήταν μεγάλη βοήθεια για την αστυνομία της Γκόθαμ. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Μπάτμαν προσπαθεί να μπει στο μυαλό των θυμάτων και των εγκληματιών και να γίνει σαν κι αυτούς. Και η ανησυχητική αλήθεια είναι, ότι το κατορθώνει με μεγάλη ευκολία. Έχει γίνει σχεδόν παρανοϊκός και ίσως ο μόνος ηθικός φραγμός του, είναι ότι αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει όπλο, ακόμη κι όταν κινδυνεύει η ζωή του και οι ζωές άλλων. Ο Μπάτμαν λύνει τους λογαριασμούς του με το σώμα του και τα εγκλήματα με το μυαλό του. Ο εχθρός του, όμως, βρίσκεται παντού, σε κάθε γωνιά της πόλης του και ο προστάτης της Γκόθαμ θα πρέπει να καταστρέψει ένα τμήμα της πόλης και συνεπώς και του εαυτού του, για να τον σταματήσει. Ο Γουόρεν Έλις, όταν γράφει καλά, γράφει πολύ καλά. Και εδώ, μας δίνει έναν Μπάτμαν απολύτως ευάλωτο, προσηλωμένο στο σκοπό του, εμμονοληπτικό, σχεδόν παρανοϊκό και πρόθυμο να παίξει ξύλο. Η ροή της αφήγησης κυλά εξαιρετικά, χωρίς καθόλου νεκρούς χρόνους, ενώ υπάρχουν ολόκληρες σελίδες χωρίς λόγια με τον Μπάτμαν να δέρνει και να δέρνεται ανηλεώς. Και υπάρχει και ένα διφορούμενο φινάλε, που πιθανόν να μνημονεύεται στο μέλλον. Φαντάζομαι, ότι ο Μπράιαν Χιτς είχε αρκετές ελευθερίες στο σχέδιο και στο στήσιμο των καρέ και τις αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο. Πραγματικά, μεγαλουργεί και παραδίδει αξέχαστες σκηνές μάχης, αλλά ταυτόχρονα εικονογραφεί τους ήρωές του με πολύ ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ειδικά έναν Μπρους Γουέιν κουρασμένο, πληγωμένο, στα όρια της κατάρρευσης. Η αλήθεια είναι, ότι το κόμικ προτείνεται κυρίως στους φίλους των υπερηρωικών, γιατί δεν νομίζω, ότι οι υπόλοιποι/ες θα βρουν κάτι ιδιαίτερο σε αυτό. Θεωρώ, πάντως, ότι σε όσους/ες αρέσει, θα το απολαύσουν. Υπόψιν, ότι δεν χρειάζεται καμία προηγούμενη γνώση των κόμικς της DC, για να διαβαστεί το κόμικ. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade, το οποίο διάβασα και το οποίο περιέχει ως επιπλέον υλικό λίγα σχέδια με μολύβι του Χιτς. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  12. Ένα πλοίο εξορύξεων, το Derleth, το οποίο είχε χαθεί κάπου στον Αρτικό Κύκλο πριν από 40 χρόνια, άρχισε ξαφνικά να εκπέμπει σήμα κινδύνου. Η Rococo Oil Company, εταιρεία στην οποία ανήκε το Derleth, αποφασίζει να στείλει ένα διασωστικό πλοίο, για να εξερευνήσει το σήμα και να περισυλλέξει, εφόσον μπορεί, τα πτώματα των ναυτικών του Derleth. Όταν όμως το διασωστικό φτάνει στην περιοχή, θα ανακαλύψει τον τρόμο, ο οποίος πηγάζει από τα βγαλμένα μάτια των ακόμα ζωντανών ναυτικών, παρόλο που έχουν περάσει 40 χρόνια. Το ΚΑΚΟ, το οποίο βρίσκεται εκεί και περιμένει, τους υποδέχεται με ανοιχτά "πλοκάμια" και ο σκοπός και ο λόγος εκπομπής του σήματος κινδύνου γίνεται, τρομακτικά, κατανοητός. Για να το ξεκαθαρίσω από την αρχή και να καταλάβετε το state of mind μου όταν διάβασα το Plunge. Εντελώς τυχαία, πριν το διαβάσω, είχα διαβάσει το The Wake. To συγγραφικό εργαλείο και plot point με το οποίο ξεκινάνε και τα δύο, είναι το ίδιο, ένα πλοίο το οποίο εκπέμπει σήμα ενώ, φυσιολογικά, δεν θα έπρεπε. Αυτό με ψιλοχάλασε από την αρχή, καθώς μου φάνηκε σαν αντιγραφή. Ξεκίνησα μεν έτσι, αλλά στην πορεία, ο Joe Hill δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο για να με ξεκολλήσει από την αρχική σκέψη, όσο και τυχαία αν ήταν αυτή. Το κακό εδώ είναι, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε κάτι το οποίο, και στην σκέψη και στην εκτέλεση, έμεινε, στην ουσία, μη τελειωμένο. Κανείς χαρακτήρας δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, εισάγονται κάποια μυστήρια τα οποία ποτέ δεν εξηγήθηκαν ή εξήγηση τους δεν είχε κάποια λογική, ακόμα και το τέλος είναι εύκολο και πολύ Hollywood. Σαν μια ταινία τρόμου η οποία θέλει να σε πείσει για τις καλές της προθέσεις, αλλά να καταλήγει να είναι απλά άλλη μια σπλατεριά. Και αν βάλουμε στην άκρη την ομοιότητα με το κόμικ του Snyder, και εξετάσουμε αυτούσια την αρχή ως κάτι έξυπνο και ενδιαφέρον, από εκεί και πέρα έχουμε έναν αδιάφορο κακό/τέρας και μια αδύναμη, πραγματικά αδύναμη πλοκή. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και ο ρυθμός είναι σωστός, ανεβαίνοντας όσο πηγαίνει προς το τέλος, αλλά αυτό είναι αδύναμο και τρελά προβλέψιμο. O Stuart Immonen είναι εξαιρετικός σχεδιαστής, και εδώ το επιβεβαιώνει. Κάνοντας στο Plunge και τα μελάνια, δίνει βάθος και "βάρος" στο σχέδιο του. Ο Hill του έδωσε αρκετό χώρο με αρκετά καρέ, σελίδες μερικές φορές, χωρίς κείμενο και εκεί είναι που διαπρέπει. Δεν παρατήρησα βέβαια κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο από πλευράς σκηνοθεσίας και στησίματος των καρέ, αλλά σίγουρα δεν είδα και τίποτα άσχημο, άλλωστε είναι πολύ έμπειρος για κάτι τέτοιο. Γενικά πολύ όμορφη δουλειά, ακόμα και στις πιο "ήσυχες" σχεδιαστικά στιγμές, με ωραία απεικόνιση συναισθημάτων και σκέψεων στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Μια μικρή σκηνή με ένα ρωσικό υποβρύχιο, στο οποίο ο Hill δεν έγραψε διάλογο αλλά άφησε τον Immonen να μας δώσει οπτικά τι προσπαθούν να κάνουν, μπορεί να γίνει άνετα μάθημα του γιατί δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται η "λεκτική διάρροια" στα σύγχρονα κόμικς. Συνολικά μια ΟΚ δουλειά, τίμια, αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Βγήκε σε 6 τεύχη, και ένα όμορφο regular-sized hardcover που τα συγκέντρωσε. Δεν θα απέτρεπα κάποιον να το πάρει, άλλωστε έχουμε διαβάσει πολλά (ΠΟΛΛΑ) χειρότερα. Απλά να μην έχει απαιτήσεις για κάτι που κάνει τη διαφορά.
  13. O Superman αξίζει εκατομμύρια – Γιατί οι δημιουργοί του πήραν μόνο πενταροδεκάρες; 30 Ιουνίου 1938 Ο Superman εμφανίζεται για πρώτη φορά στις σελίδες των κόμικς. Είναι το δημιούργημα των Jerome Siegel και Joe Shuster. Οι δυο τους γνωρίστηκαν σε ένα λύκειο του Κλίβελαντ κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Ήταν και οι δύο γιοι Εβραίων μεταναστών, που δούλευαν στα ραφεία. Οι Siegel και Shuster δεν είχαν χρήματα για να πάνε στο κολλέγιο, αλλά δεν ήθελαν να γίνουν ράφτες. Έτσι, όταν ο Siegel διάβασε στο Fortune ότι «οι 20 κορυφαίοι δημιουργοί κόμικς κερδίζουν τουλάχιστον 1.000 δολάρια την εβδομάδα», ενθουσιάστηκαν. Μάλιστα ο Shuster πείστηκε, παρότι δεν ήξερε να ζωγραφίζει. O Joe Shuster (φωτ.: AP) Οι δυο τους συνεργάστηκαν στη σχολική εφημερίδα, δημιουργώντας διάφορα κόμικς. Όταν τελικά έφτιαξαν τον Superman, ήταν μάλλον το alter ego που θα ήθελαν να έχουν: Όταν ο Superman ήταν ο Clark Kent, φορούσε γυαλιά, δεν ήταν αθλητικός, τον κορόιδευαν και ντρεπόταν τα κορίτσια. Σύμφωνα με το New Yorker, ο ίδιος ο Shuster δεν έβλεπε καλά και είχε συνεχώς τον καρπό του σε νάρθηκα, ενώ ο Siegel έγραφε ανώνυμα ερωτικά ποιήματα σε μία συμμαθήτριά του, την Lois, η οποία δεν ήθελε ούτε να τον βλέπει. Όταν οι δυο τους αποφοίτησαν από το σχολείο, το 1933, ο Shuster άρχισε να παραδίδει τα ψώνια ενός σούπερ μάρκετ και ο Siegel έπιασε δουλειά σε τυπογραφείο. Συνέχισαν να δουλεύουν πάνω στον Superman, όμως δεν κατάφεραν να τον πουλήσουν σε κάποια εφημερίδα. Χρειάστηκε να περάσουν πέντε χρόνια ώσπου οι διευθυντές της Detective Comics να ενδιαφερθούν για τον ήρωά τους. Τους πρόσφεραν 130 δολάρια για μία ιστορία 13 σελίδων με τον Superman. Εάν πήγαινε καλά, οι Shuster και Siegel θα συνέχιζαν να δουλεύουν για την εταιρεία, παίρνοντας και οι δυο μαζί 10 δολάρια τη σελίδα. Το συμβόλαιο έγραφε επίσης ότι με εκείνη την αρχική πληρωμή, τα δικαιώματα του Superman περνούσαν στην Detective Comics. Το δίδυμο των δημιουργών δεν είχε ποτέ ξανά στο παρελθόν την ευκαιρία να βγάλει τόσο πολλά χρήματα, και έτσι συμφώνησε. Κάπως έτσι, στις 30 Ιουνίου του 1938 κυκλοφορεί το Action Comics #1, με τον Superman να σηκώνει ένα αυτοκίνητο στο εξώφυλλό του. Το τεύχος αφιερώνει 13 σελίδες στην αρχική ιστορία του Superman, εξηγώντας πώς όταν ήταν μωρό ακόμα, τον έστειλε στη γη ο επιστήμονας πατέρας του μέσα σε ένα διαστημόπλοιο, από έναν «μακρινό πλανήτη». Όταν το διαστημόπλοιο προσγειώνεται στη γη, τον βρίσκει ένας περαστικός, ο οποίος τον παραδίδει σε ένα ορφανοτροφείο. Εκεί, ο Superman ξαφνιάζει τους πάντες, σηκώνοντας μια μεγάλη καρέκλα πάνω από το κεφάλι του με ένα χέρι. Το μωρό παίρνει το όνομα Clark Kent και λίγα χρόνια αργότερα ανακαλύπτει ότι μπορεί να πηδήξει πάνω από 20όροφα κτίρια και να τρέξει γρηγορότερα από ένα τρένο. Από το πρώτο του κιόλας τεύχος, ο Superman ξεπούλησε γρηγορότερα από οποιοδήποτε άλλο κόμικς. Έπειτα από επτά μήνες έγινε μόνιμη στήλη σε εφημερίδα και μέσα σε 1-2 χρόνια και ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Όμως μετά τον πόλεμο, η Detective Comics, που πλέον είχε μετονομαστεί σε National Comics, δεν ήταν πια ευχαριστημένη με τη δουλειά των Siegel και Shuster. Σύντομα απέλυσε το δίδυμο και έβγαλε τα ονόματά τους από τα κόμικς του Superman. Οι δυο τους κινήθηκαν νομικά για τα δικαιώματά τους, αλλά χωρίς επιτυχία. Όταν το 1975, τα περιοδικά έγραψαν ότι η πρώτη ταινία του Superman ήταν στα σκαριά, οι εφημερίδες σε ολόκληρη την Αμερική έλαβαν μία επιστολή 10 σελίδων. «Εγώ, ο Jerry Siegel, συν-δημιουργός του Superman, καταριέμαι την ταινία του Superman! Ελπίζω να αποτύχει. Ελπίζω οι πιστοί θαυμαστές του Superman να μείνουν μακριάς της», έγραφε. Πριν η ταινία να κάνει την πρεμιέρα της στις αίθουσες, η Warner Communications έδωσε στους Siegel και Shuster από μία μικρή σύνταξη, ελπίζοντας να σταματήσει την κακή δημοσιότητα. Και η DC Comics (όπως είχε μετονομαστεί η εταιρεία που είχε τα δικαιώματα του Superman), αποκατέστησε τα ονόματα των δύο δημιουργών. Πηγή
  14. To Black Adam είναι μια υπερηρωική ταινία που θα κάνει πρεμιέρα στις 29 Ιουλίου του 2022 και στον ομώνυμο ήρωα θα πρωταγωνιστεί ο Dwayne Johnson. Επιπλέον, θα πλαισιώνεται από γνωστούς υπερήρωες της DC όπως τον Dr Fate (Pierce Brosnan), τον Atom Smasher και τον Hawkman. Η ταινία πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να ολοκληρωθεί και αναμένεται να είναι μια από τις πιο φιλόδοξες ταινίες της DC καθώς επιδιώκει να εγκαθιδρύσει νέα δεδομένα στο ταλαιπωρημένο κινηματογραφικό σύμπαν της. Σε περίπτωση εισπρακτικής επιτυχίας της, θα δούμε περισσότερα crossover του Black Adam με σημαντικούς χαρακτήρες όπως τον Shazam, τον Superman και την Wonder Woman.
  15. 10, νεαροί κατά βάση, άνθρωποι και οι περισσότεροι άγνωστοι μεταξύ τους, καταφτάνουν στο μαγευτικό σπίτι του Walter δίπλα σε μία λίμνη στο Wisconsin. Μερικοί ξέρουν τον Walter από παιδιά, μερικοί από τα φοιτητικά τους χρόνια, μερικοί τον γνώρισαν πριν λίγες εβδομάδες. Όλους τους κάλεσε ο Walter, με την υπόσχεση ότι θα περάσουν μια μαγευτική εβδομάδα και οτι θα γνωρίσουν πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Τα οποία ισχύουν όλα, αλλά πολύ γρήγορα, τα πράγματα θα αλλάξουν. Οι καλεσμένοι θα αρχίζουν να μαθαίνουν ότι περίεργα πράγματα συμβαίνουν σε όλον τον κόσμο, με την θερμοκρασία να ανεβαίνει ραγδαία και ο κόσμος να πεθαίνει μαζικά. Ταυτόχρονα, και οι 10, συνειδητοποιούν ότι δεν θυμούνται πως ακριβώς έφτασαν στο σπίτι αλλά και με τρόμο, καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να φύγουν. Ο Walter τους ενημερώνει ότι αυτός και οι δικοί του (;) είναι υπεύθυνοι και τους διαβεβαιώνει ότι όσο μείνουν στο σπίτι, δεν θα πάθουν τίποτα, αλλά και δεν θα τους λείψει τίποτα. Ποιος είναι, ή μάλλον καλύτερα, τι είναι ο Walter; Γιατί επέλεξε τους συγκεκριμένους 10 και όχι κάποιους άλλους; Υπάρχει κάτι άλλο ή κάποιος άλλος στο κτήμα, στο σπίτι, στη λίμνη; Επιτρέψτε μου, με κάθε σεβασμό, να ξεκινήσω καταχωρώντας τον James Tynion IV στην κατηγορία των "καληνυχτάκηδων". Όπως, δηλαδή, υπάρχουν οι άνθρωποι οι οποίοι θα βγουν έξω με κάποιον, θα φλερτάρουν, θα πιουν, θα διασκεδάσουν, και όταν φτάσουν κάτω από το σπίτι, αντί να συνεχίσουν για τα περαιτέρω, λένε ένα καληνύχτα και φεύγουν, έτσι υπάρχουν και αντίστοιχοι συγγραφείς. Οι οποίοι έχουν κάποιες καλές, μερικές φορές και γαμάτες ακόμα, ιδέες, σε φτιάχνουν αλλά στην πορεία και μετά από κάποια τεύχη, δεν ξέρουν πως να μετουσιώσουν αυτές τις ιδέες σε μια καλή ιστορία. Το premise, η όλη ιδέα είναι αρκετά έξυπνη, ταιριάζει θεματικά και με την εποχή μας και με σημερινές αγωνίες της κοινωνίας μας, αλλά μετά από όλο το στήσιμο, εμφανίζονται όλες oi αδυναμίες του JTIV που έχουν φανεί και σε άλλες δουλειές του που έχω διαβάσει. Πρώτον, δεν ξέρει πως να είναι λιτός, όχι μόνο σε αυτά που γράφει, αλλά και σε αυτά που δεν χρειάζεται καν να γράψει. Πολύ-πολύ-πολύ μπλα-μπλα, μεγάλα και γεμάτα και πολλά μπαλονάκια, αλλά και ολόκληρες σκηνές, όπως αυτές της γνωριμίας του Walter με τον καθένα καλεσμένο του, οι οποίες δεν προσφέρουν τίποτα στην εξέλιξη και στο μυστήριο. Πάρα-πάρα-πάρα πολλοί πρωταγωνιστές, σε σημείο που δεν τους ξεχωρίζεις μεταξύ τους αλλά και δεν νοιάζεσαι για αυτούς, γιατί δεν έχεις μάθει παρά ελάχιστα πράγματα αλλά και συμμετέχουν ελάχιστα ο καθένας γιατί είναι τόσοι πολλοί. Και το μέγιστο φάουλ, το οποίο προήλθε βέβαια από την λανθασμένη απόφαση να υπάρχουν τόσοι πολλοί χαρακτήρες, όπου και έδωσε στον καθένα ένα προσωνύμιο, βάσει του επαγγέλματος του. Και ΟΚ, κατανοητό, άντε να θυμάσαι ποιος είναι ο John, ποιος είναι ο Jim, ποια η Mary και ποια η Veronica (τυχαία ονόματα), καλύτερα να θυμάσαι τον Painter, Doctor κτλ. Έλα όμως που έτσι χάνεται η οποιαδήποτε αίσθηση προσωπικότητας και ιδιαιτερότητας για τον καθένα και βλέπεις να σέρνεται μια ιστορία, την οποία περίμενα πως και πως θα πεθάνει κάποιος για να αρχίσει να "σφίγγει" η αφήγηση και το μυστήριο. Και το γαμώτο της υπόθεσης είναι, και το ξαναγράφω, ότι είναι πολύ καλή και ιντριγκαδόρικη ιδέα. Αλλά σπατάλησε 6 τεύχη, όσα και το πρώτο trade που διάβασα δηλαδή, με ελάχιστη προώθηση της. Και πόσο μάλλον, αν λάβουμε υπόψη, ότι έχει πει ότι θα βγουν συνολικά 12 τεύχη. Δεν το πιστεύω βέβαια, έτσι όπως το πάει, θα πρέπει σε κάθε τεύχος να σκοτώνει 2-3 και να τελειώσει τελείως άγαρμπα, για να του φτάσουν τα 12 τεύχη. Το γράφω και το τονίζω, γιατί δεν έχω ξαναδεί, στα όσα χρόνια διαβάζω κόμικς, τέτοιο hype για έναν δημιουργό (1200 ratings και 200+ reviews για το trade), όπως αντίστοιχα και για το Something is Killing the Children, ο οποίος μας δίνει καλές δουλειές, αλλά πότε κάτι τόσο καλό για να μείνει αξιομνημόνευτο. Και σίγουρα ποτέ κάτι που να δικαιολογεί, στα μάτια μου πάντα, τα τόσο καλά λόγια. Σχέδιο κάνει ο Ισπανός Alvaro Martinez Bueno, και το κάνει πολύ καλά. DCάκιας κατά βάση, με αρκετό Batman στο παρελθόν του, πιάνει απόλυτα την ατμόσφαιρα του σεναρίου, και μεταδίδει τέλεια τον σιωπηλό τρόμο αλλά και την αγωνία για το άγνωστο. Ειδικά τα δισέλιδα του είναι πολύ όμορφα και πολύ κινηματογραφικά, χρησιμοποιώντας συχνά ευρυγώνιες λήψεις οι οποίες είναι πολύ εντυπωσιακές, ακόμα και αν σχεδιάζει το εσωτερικό ενός σπιτιού. Δεν ξέρω βέβαια αν ήταν η καταλληλότερη επιλογή για τη συγκεκριμένη σειρά, γιατί οι χαρακτήρες του δεν έχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ τους, και σε ένα κόμικ με τόσους πολλούς χαρακτήρες καταλήγει να είναι πρόβλημα. Συνολικά πάντως τη δουλειά του την κάνει πολύ καλά, το έχει το horror. Συνολικά, μάλλον πρόκειται για καλύτερο κόμικ από ότι αφήνει να εννοηθεί το κλίμα που δημιουργούν όσα έγραψα. Εκνευρίζομαι όμως, γιατί μετά το Something is Killing the Children και το The Department of Truth, βλέπω έξυπνες ιδέες και ιστορίες να βουλιάζουν κάτω από το βάρος του βερμπαλισμού και των μεγάλων ιδεών. Κάποια στιγμή ελπίζω να καταφέρει να αυτοπεριοριστεί και να μας δώσει αυτό που δείχνει ότι έχει να μας δώσει. Δεν το έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά μάλλον θα πάρω και το επόμενο trade, με λιγότερες όμως προσδοκίες. 7/10
  16. The Batman Noμίζω δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά για την ταινία, μιας και ήδη έχουμε μια πρώτη ματιά σε πολλούς τομείς της. Ακόμα και το trailer έκανε μεγάλο ντόρο όταν έσκασε και αριθμεί μέχρι σήμερα 30 εκατομμύρια προβολές. Η νέα ταινία Batman είναι σε σκηνοθεσία και σενάριο Matt Reeves, ο οποίος δηλώνει τεράστιος φαν του χαρακτήρα, ενώ στον ρόλο του σκοτεινού ιππότη έχουμε τον Robert Pattisnon. Η επιλογή του δίχασε, αλλά θεωρώ πως θα κάνει πολύ καλή δουλειά. Το The Batman θα είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας, στην οποία θα εξερευνηθεί ο ψυχισμός του ήρωα ενώ το ατμοσφαιρικό/ντετεκτιβίστο στοιχείο θα είναι πιο έντονο από ποτέ. H ταινία ΔΕΝ συνδέεται με το DCeU (ευτυχώς ) Το καστ συμπληρώνουν οι Andy Serkis (Alfred), Colin Farrell (Penguin), Paul Dano (The Riddler), Jeffrey Wright (Jim Gordon), Zoe Kravitz (Catwoman). To soundtrack το έχει αναλάβει ο Michael Giacchino. Eπίσης ο Farrell σαν Cobblepot είναι ΑΓΝΩΡΙΣΤΟΣ Η ταινία αναμένεται το 2022.
  17. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  18. Ανακοινώθηκε και επίσημα το sequel του The Batman από την Warner Brothers. Σύντομα το θέμα θα εμπλουτιστεί με οτιδήποτε νεότερο έχουμε. Για την ώρα το μόνο που γνωρίζουμε είναι πως ο Matt Reeves γράφει το σενάριο.
  19. Αυτήν την εβδομάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ οπότε πάμε να δούμε τι παίζει με το Dark Knights Metal: The Deluxe Edition. Γενικότερα είναι η πρώτη μου παρουσίαση εδώ, οπότε ελπίζω να σας αρέσει, αλλιώς μην πυροβουλείτε που λέει και ο Πύρρος Η αρχή του Metal ως event Αρκετοί έχουν πει ότι το New 52 δεν προσέφερε πολλά ουσιαστικά πράγματα για τη DC, αλλά αν υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν είναι ότι το run του Scott Snyder και του Greg Capullo στο Batman ήταν κάτι ανανεωτικό και έβριθε εξαιρετικών στιγμών με κάποιες ιστορίες να μένουν κλασικές. Το 2017, με το run των δύο να έχει τελειώσει, η DC ανακοινώνει το Dark Nights: Metal στο Fan Expo Dallas με την επιστροφή των δύο συντελεστών. Η σειρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια όλου του story arc του Batman το οποίο έγραψε ο Snyder, συμπεριλαμβανομένων των καλύτερων ιστοριών του: The Court of Owls, Zero Year, Death of the Family, Endgame. Ο Snyder δήλωσε ότι «Γράφω το Metal όσο καιρό έγραφα και το Batman». Κάποιο από τα μέταλλα που παίζουν ρόλο στο Metal εμφανίζονται σε διάφορα σημεία στο run των Snyder-Capullo. Η ιδέα πίσω από την πλοκή του Metal Η ιδέα ενός νέου σκοτεινού Multiverse ήρθε στον Snyder βλέποντας τη σειρά Cosmos: A Spacetime Odyssey μαζί με το γιο του. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα της σκοτεινής ύλης οπότε αναρωτήθηκε πως θα ήταν να υπήρχαν σε αυτό το Πολυσύμπαν ακόμα περισσότερες διαφορετικές πιθανότητες, ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν που θα κρύβεται πίσω από όλα. Ουσιαστικά ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν είναι μια αντίθετη εκδοχή του κανονικού, γι’ αυτό και οι Earths έχουν αρνητικό πρόσημο πριν τον αριθμό τους και οι ήρωες κάθε μίας διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα στην Earth 12 του Πολυσύμπαντος και την Earth -12 του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος ο Bruce Wayne έχει σχέση με τη Diana. Στις Earths 32 και -32 ο Batman έχει δαχτυλίδι από το τάγμα των Green Lantern, ενώ στις Earths 11 και -11 όλοι οι ήρωες έχουν το αντίθετο φύλο από την Prime Earth π.χ Aquawoman, Superwoman, Wonderous Man κτλ. Ο Snyder παρουσιάζει εφτά διαφορετικές εκδοχές του Σκοτεινού Ιππότη, όλες με χαρακτήρα κακού και από διαφορετικές Earths του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω. Ταυτόχρονα κάποιες ακόμα ιδέες που είχε στο μυαλό του αφορούσαν έναν Batman που θα έμοιαζε στον Punisher, έναν σκοτεινό μάγο, έναν Batman ασθενή στο Άσυλο Άρκαμ μετά τη δολοφονία των γονιών του, ένα που θα έχει ενωθεί με τους εχθρούς του και έναν που θα είχε ενωθεί με το ίδιο το Gotham. Η όλη ιστορία γύρω από το Metal και τα tie-ins Στα ελληνικά θα δούμε το deluxe edition του Metal από τις εκδόσεις Οξύ που συμπεριλαμβάνει και τα τεύχη #1-6 της βασικής σειράς. Ωστόσο η όλη ιστορία είναι πολύ μεγαλύτερη και για αυτό έχει γραφτεί ένας μεγάλος αριθμός συμπληρωματικών τευχών και tie-ins. Έχω σκοπό κάποια στιγμή να φτιάξω αναλυτικό reading order με όλα τα τεύχη της σειράς. Κρατήστε ότι όλη η ιστορία έχει βγει σε τέσσερεις συγκεντρωτικές εκδόσεις, με το Metal Deluxe Edition να αποτελεί τη βασική και οι άλλες τρεις έχουν όλα τα tie-ins (Dark Days: The Casting, Dark Knights Rising, The Resistance). Μεταξύ αυτών και ιστορίες όπως το Gotham Resistance, το Bats Out of Hells που την πλαισιώνουν, καθώς και τεύχη αφιερωμένα στις σκοτεινές εκδοχές του Batman από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν. Σαν background reading για το Metal, καλό είναι να έχει διαβάσει κανείς τα Final Crisis, το run των Snyder-Capullo στο Batman, το Darkseid War και γενικότερα να έχει μια γνώση γύρω από τις ιστορίες Batman την τελευταία δεκαετία. Γενικότερα ωστόσο το Deluxe Edition του Metal επιλέχθηκε από την Οξύ γιατί είναι η όσο το πιο δυνατόν αυτόνομη κεντρική ιστορία από όλο το event. O Barbatos και εφτά διεστραμμένες εκδοχές του Batman Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Snyder είχε στο μυαλό του να παρουσιάσει πολλές διαφορετικές εκδοχές του Batman κι αυτό φροντίζει να κάνει κι εδώ. Βασικός κακός της ιστορίας μας είναι ο Barbatos ή Bat-God, ο οποίος καταστρέφει σύμπαντα και έχει ως σκοπό να καταστρέψει και το Πολυσύμπαν όπου ζουν οι ήρωές μας. Ισχυρίζεται ότι είναι η νυχτερίδα που είδε ο Bruce Wayne από το παράθυρο τη νύχτα που έγινε ο Batman. Ακολούθως υπάρχουν εφτά διαφορετικοί Batmen, οι οποίοι αποτελούν τους Dark Knights, την ομάδα του Barbatos και είναι οι εξής: 1) The Batman Who Laughs: Ο αρχηγός της ομάδας και ο Bruce Wayne της Earth -22. Ο συγκεκριμένος Batman αποτρελάθηκε από τον Joker στη δικιά του Earth ενώ τον είχε σκοτώσει. Είναι ο πιο γνωστός από όλους τους Dark Knights, καθώς αργότερα απέκτησε δικιά του σειρά και θα παίζει ρόλο και σε γεγονότα μετά το Metal. 2) Murder Machine: Ο Bruce Wayne της Earth -44 αποτελεί ένα cyborg που είναι φονική μηχανή. 3) Dawnbreaker: Πως θα ήταν αν ο Bruce Wayne ήταν ένας διεστραμμένος Green Lantern; Αυτό βλέπουμε με τον Dawnbreaker της Earth -32. 4) Merciless: O Bruce Wayne της Earth -12 που έχει το κράνος και τις δυνάμεις του θεού Άρη. 5) Red Death: O Bruce Wayne της Earth -52 που έχει κλέψει τις δυνάμεις της Speed Force. 6) Devastator: Από τις πιο επιβλητικές μορφές στους Dark Knights, έχει προσβληθεί από τον ιό του Doomsday, οπότε είναι μισός Doomsday και μισός άνθρωπος. Είναι ο Bruce Wayne της Earth -1. 7) Drowned: Εδώ δεν έχουμε Bruce, αλλά Bryce Wayne από την Earth -11, μία αμφίβια Batwoman με δυνάμεις που θυμίζουν Aquaman. Στοιχεία της ιστορίας: Σενάριο και σχέδιο Το Metal δεν είναι αυστηρά μία Batman ιστορία, αλλά εμπλέκονται πολλά μέλη της Justice League, του DC Universe, αλλά και ο The Dream από τη γνωστή σειρά The Sandman του Neil Gaiman. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο Hawkman με κάποια από τα tie-ins να δίνουν έμφαση. Όπως είπαμε τα μέταλλα παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των δύο συμπάντων. O Capullo χρησιμοποιεί σοφά τον κάθε του ήρωα και φροντίζει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον να τους αναπτύσσει όλους, ιδίως όμως τον Batman. Επίσης μου φαίνεται εξαιρετικό το πως ο Snyder παίρνει στοιχεία από ιστορίες αρκετών χρόνων και αφήνει εδώ μικρά references. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι το πόσο βάθος έχει η ιστορία. Ο Snyder πήρε ένα πράγμα όπως το Multiverse, το οποίο αρκετές ιστορίες εξερεύνησαν ή/και ξεχείλωσαν και το χρησιμοποίησε σαν βάση για κάτι πραγματικά καινούριο και ρηξικέλευθο. Το Dark Multiverse, οι συνδέσεις του, οι νέοι Batmen αποτελούν το έναυσμα για πάρα πολλές καινούριες ιστορίες κάτι που αποδεικνύεται με το πόσες διαφορετικές ιστορίες προέκυψαν από το Metal βλέπε No Justice, Year of the Villain, Death Metal κτλ. Κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει το πως ο Johns άνοιξε το δρόμο για ολοκαίνουριες ιστορίες με τα άλλα Lantern Corps. Αλλάζεις κάτι στη βάση και εμφανίζονται καινούριες προοπτικές. Ίσως εδώ μεροληπτώ λίγο, γιατί αγαπάω πολύ το δίδυμο Snyder-Capullo για να πω κάτι αρνητικό. Θεωρώ πως είναι μια πολύ καλή ιστορία στο σενάριο και λογικά θα αντέξει στο χρόνο. Το σχέδιο του Capullo είναι προσωπικά ακριβώς στα δικά μου γούστα. Δυναμικό και αναπτύσσεται πολύ όμορφα σε κάθε κεφάλαιο. Αξίζει πραγματικά να απολαύσετε την ποικιλία, νομίζω ότι πρόκειται για την καλύτερή του δουλειά μακράν χωρίς να έχω διαβάσει το Death Metal ακόμα. Είμαι όμως της άποψης ότι ποτέ δεν είχε ξαναδείξει τόσο σκοτεινό και τόσο έντονο ταυτόχρονα. Για να δώσουμε το full credit βέβαια, ο James Tynion IV, σταθερός συνεργάτης του Snyder και στο Batman συμμετέχει στο σενάριο, ενώ στο σχέδιο εκτός Capullo βλέπουμε τους Mike Janin και FCO Plascencia. Η έκδοση Αν και πρόκειται για μια ιστορία με πολλά tie-ins, νομίζω ότι είναι αρκετά καλή επιλογή της Οξύ αυτός ο τίτλος για τους λόγους που εξήγησα και πιο πάνω, αλλά και γιατί είναι από τα αρκετά γνωστά events της DC τα τελευταία χρόνια. H έκδοση είναι στα γνωστά ποιοτικά στάνταρ της Οξύ και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Αν είχα μια ξενέρα προσωπικά είναι ότι πρόκειται για το Deluxe Edition, αλλά στο εξωτερικό ήταν hardcover ενώ εδώ είναι μαλακό το εξώφυλλο, οπότε δεν έχει την τεράστια διαφορά από την απλή trade paperback έκδοση του εξωτερικού. Καλή ανάγνωση σε όλους
  20. Zack Snyder's Justice League To Zack Snyder's Justice League αποτελεί το ολοκληρωμένο όραμα του σκηνοθέτη Zack Snyder για την ομώνυμη ταινία του 2017. Βγήκε από τη συνδρομητική πλατφόρμα HBO max και στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα από το Cosmote TV και το Vodafone TV στις 18 Μαρτίου του 2021. Η ύπαρξη του περιβόητου Snyder Cut άρχισε να συζητιέται μετά την προβολή της ταινίας Justice League το 2017. Ο Snyder είχε ολοκληρώσει περίπου το 85% της ταινίας, αλλά λόγω μιας οικογενειακής τραγωδίας και προβλημάτων με το στούντιο που δεν τον εμπιστευόταν, αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το πρότζεκτ και τα ηνία ανέλαβε ο Josh Wedon (Buffy the Vampire Slayer, The Avengers), που πραγματοποίησε reshots και άλλαξε και την αφηγηματική ροή της ταινίας, ενώ έκοψε πολλά subplots που εστιάζουν σε διάφορους χαρακτήρες. Η τελική εκδοχή θεωρήθηκε πολύ κακή από τους φαν αλλά και τους κριτικούς και ξεκίνησε η εκστρατεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την προβολή της κανονικής ταινίας του Snyder με το γνωστό #releasethesnydercut. Τελικά το φιλμ επιβεβαιώθηκε από το HBOmax το 2020, ενώ ο Snyder, o Affleck και ο Leto επέστρεψαν ώστε να γυρίσουν επιπλέον περιεχόμενο και να ολοκληρώσουν το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη. Το Zack Snyder's Justice League έχει διάρκεια 4 ώρες και 20 λεπτά. Η κεντρική πλοκή της ιστορίας παραμένει η ίδια με την πετσοκομμένη εκδοχή του 2017. Ο Steppenwolf, αναζητώντας την εξιλέωση του αφέντη του Darkseid, φτάνει την γη με σκοπό να συγκεντρώσει τα τρία μητρικά κουτιά (mother boxes) που φυλάνε οι άνθρωποι, οι Ατλάντιοι και οι Αμαζόνες. Ο Bruce Wayne συγκεντρώνει μια ετερόκλητη ομάδα υπερανθρώπων προκειμένου να σταματήσει η απειλή. Στη νέα εκδοχή τη μουσική επένδυση ανέλαβε ο Junkie XL, που ήταν και ο αρχικός συνθέτης της ταινίας, πριν ο Whedon τον αντικαταστήσει με τον Danny Elfman. Το aspect ratio της ταινίας είναι 4:3, κάτι που ήταν επιλογή του σκηνοθέτη μιας και θεωρεί πως προσφέρει μεγαλύτερο περιεχόμενο εικόνας. Λίγο πριν την προβολή της, η Warner Bros ξεκαθάρισε πως η canon ταινία για το σύμπαν της, είναι η εκδοχή του 2017, αν και μετά την επιτυχία της υπάρχουν σκέψεις για συνέχεια του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC από τον Zack Snyder. Το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη ήταν η ταινία να είναι ασπρόμαυρη, ενώ μάλιστα είχε προσπαθήσει να κόψει υλικό από την εκδοχή του πριν τον διώξουν από το πρότζεκ κάνοντας την να είναι 2 ώρες και 40 λεπτά, αλλά το στούντιο την απέρριψε. Αρχικά το HBOmax σκεφτόταν να παρουσιάσει το έργο σαν σειρά τεσσάρων επεισοδίων, αλλά η ιδέα γρήγορα εγκαταλείφθηκε για νομικούς λόγους. Το επιπλέον μπάτζετ που δόθηκε στον Snyder για την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, ήταν 70 εκατομμύρια. Η ταινία είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αδικοχαμένης κόρης του σκηνοθέτη, Autumn Snyder. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαϊου σε Blu Ray και 4k. Συντελεστές Ben Affleck - Bruce Wayne/Batman Henry Cavill - Superman/Clark Kent Gal Gadot - Wonder Woman/Diana Prince Ezra Miller - The Flash/Barry Allen Ray Fisher - Vic Stone/Cyborg Amy Adams - Lois Lane Jason Momoa - Arthur Curry/Aquaman Σενάριο: Chris Terrio Μουσική: Tom Holkenborg Φωτογραφία: Fabian Wagner Σκηνοθέτης: Zack Snyder
  21. Στο αρχικό, πρωτόλειο, υπέροχο, άξια πολυβραβευμένο και δοξασμένο Watchmen, ο Ozymandias είχε καταστρώσει ένα σχέδιο για να σώσει τον κόσμο από την ολοκληρωτική καταστροφή. Σχέδιο το οποίο απέτυχε οικτρά. Ανάμεσα στα αποτελέσματα αυτού, ήταν και να εξαφανιστεί ο Doctor Manhattan, το πιο δυνατό ον στο σύμπαν. Και παρόλα τα τραγικά αποτελέσματα του αρχικού του πλάνου, ο Ozymandias θα επιμείνει. Θα σκεφτεί κάτι καινούριο. Το οποίο καινούριο όμως, χρειάζεται, για άλλη μια φορά, την παρουσία και την συμμετοχή του Doctor Manhattan. Που μπορεί να είναι ο Doctor Manhattan; Μα, στο σύμπαν της DC φυσικά. ΟΚ, ζορίστηκα να γράψω αυτή τη παρουσίαση. Ήμουν μεταξύ της ιερής αγανάκτησης για το γεγονός του ότι άγγιξαν το τέλειο, και του σεβασμού για το ότι τολμήσαν να το αγγίξουν. Για να είμαι ειλικρινής, όπως και να το δεις, είναι η απόλυτη εμπορευματοποίηση ενός έργου, του οποίου ο αρχικός δημιουργός Alan Moore, σίγουρα δεν θα ήθελε να ζήσει. Και παρόλο που δεν τον γουστάρω ιδιαίτερα, πρέπει να παραδεχθώ ότι ο Geoff Johns, ότι έκανε, το έκανε σεβαστικά. Πέρα από του ότι πρέπει να του αναγνωριστεί το θάρρος/θράσος να αναλάβει κάτι που θα ήταν σίγουρος, από την αρχή, ότι θα τα "άκουγε" στο τέλος, έκανε decent δουλειά. Το κακό είναι ό τρόπος γραφής του είναι τελείως διαφορετικός από αυτόν του Moore, με αυτό να συνεπάγεται ότι, στην προσπάθεια του να πλησιάσει υφολογικά το πρωτότυπο, ο λόγος του, κατά διαστήματα, βγαίνει ξύλινος και αφύσικος. Σαν συνολική πλοκή, υπάρχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία που μπορεί να βρει κανείς. Και ναι, όσο δύσκολο και να ακούγεται, το macguffin που χρησιμοποιήθηκε για να ενώσει τις 2 ιστορίες και τα 2 σύμπαντα, είναι πιστευτό. Και ακόμα παραπέρα, λειτουργεί. Το κακό είναι ότι, τα επιμέρους στοιχεία, αυτά που χρησιμοποιήθηκαν δηλαδή για να αποκτήσει "πόδια" η ιστορία, φαίνονται βεβιασμένα επιλεγμένα και τοποθετημένα. Ένας νέος Rorsarch, γιατί, παρόλο που έχει πεθάνει, δεν γίνεται να μην έχουμε ένα Rorsarch. Δύο νέοι χαρακτήρες οι οποίοι δεν προσφέρουν και τίποτα σημαντικό στην εξέλιξη της πλοκής, εκτός ίσως από το τέλος. Ένας σκασμός από heroes και villains του σύμπαντος της DC, πάλι σε ρόλο NPC πάρα κάτι πιο σημαντικού. Και βεβαίως, ο Batman και ο Superman, σε βασικούς και σημαντικούς ρόλους, αλλά αυστηρά προκαθορισμένους, ο πρώτος στο πρώτο μισό και ο δεύτερος στο δεύτερο. Και εδώ είναι που αποκαλύπτεται το μεγαλύτερο, σεναριακά, πρόβλημα του Doomsday Clock. Ότι κάνει μπαμ, από μακριά, ότι φτιάχτηκε, πολύ προσεκτικά και σχεδόν αποκλειστικά, με στόχο να καλύψει και ευχαριστήσει, όλους εμάς που έχουμε λατρέψει το αρχικό Watchmen. Και ενώ είναι άρτιο, είναι καλοφτιαγμένο, τα υλικά είναι νόστιμα, έλειψε, σε εμένα τουλάχιστον, η ψυχή. Αυτό το κάτι δηλαδή, η μία ατάκα, το ένα αστείο, ο αναπάντεχος διάλογος, που βγαίνει από τον συγγραφέα επειδή το γουστάρει και όχι γιατί πέρασε από δεκατρείς editors και εικοσιδύο focus groups. Γιατί, εν τέλει, και όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, αυτό το Doomsday Clock. Μια αρκετά καλή δουλειά, η οποία στην αναπόφευκτη σύγκριση, κρίνεται και βρίσκεται ελλιποβαρής. Για το σχέδιο δεν θα γράψω πολλά. Gary Frank θεέ, μας πήρες τα μυαλά και πάλι. Αν κάποιος έπρεπε να διαδεχθεί τον Dave Gibbons, αυτός έπρεπε σίγουρα να είναι Άγγλος, να είναι χεράς, να γεμίζει με λεπτομέρεια όλα του τα καρέ και να έχει αυτό το ελαφρά παλιομοδίτικό στοιχείο στο σχέδιο του. Δεν υπήρχε καλύτερη δυνατή επιλογή ( ίσως εγώ να έβαζα τον Chris Weston στη θέση του, αλλά για να τελειώσει 12 τεύχη θα του έπαιρνε κανα-δυο χρόνια ), και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, άρτιο και πανέμορφο. Σε δυό trades έβγαλε η Anubis τα 12 τεύχη που κυκλοφόρησε η DC. Όπως και να το κάνουμε, η σύνδεση με το Watchmen, αλλά και το απίθανο σχέδιο του Frank, το κάνουν must για ανάγνωση. Σίγουρα είναι μια επαγγελματική δουλειά, και σίγουρα είναι προσεγμένο από όλους τους συντελεστές. Εγώ, πάντως, πάνω από 7/10 δεν του βάζω και αν επιμείνετε για κάτι παραπάνω, θα κρατήσω την αναπνοή μου!!!
  22. Με λίγα λόγια, η συνέχεια του Dark Nights Metal από τους ίδιους συντελεστές. Αν δεν έχετε διαβάσει την παρουσίαση του πρώτου μέρους, διαβάστε τη προτού συνεχίσετε την ανάγνωση αυτής. Έχουμε, λοιπόν, μια ακόμη απειλή από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν και αυτή τη φορά, όχι μόνο από τον Μπάτμαν Που Γελά, αλλά και από τη δημιουργό του τελευταίου, την Περπέτουα. Πολλοί ήρωες και εγκληματίες του κανονικού πολυσύμπαντος της DC έχουν σκλαβωθεί από τον Μπάτμαν Που Γελά, ο Μπάτμαν αντιστέκεται ακόμη, αλλά επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση μόνος του, θα χρειαστεί τη βοήθεια της Γουόντερ Γούμαν, η οποία θα χρειαστεί να φτάσει στα έγκατα του πολυσύμπαντος, για να σώσει τους διάφορους κόσμους, που απειλούνται από την Περπέτουα. Δεν έχει νόημα, πιστεύω, να προσθέσω κάτι παραπάνω, αφού η πλοκή είναι αρκετά μπλεγμένη και το κόμικ απευθύνεται σε όσους/ες έχουν κάποια γνώση του πολυσύμπαντος της DC. Το όλο event είναι κάτι σαν anti-crisis, όχι μόνο επειδή έχουμε την εισβολή του σύμπαντος της αντί-ύλης, αλλά με τη λογική, φαντάζομαι, ότι αντί να κάνει μια "εκκαθάριση" των ασυνεχειών του πολυσύμπαντος, ουσιαστικά δημιουργεί άπειρους νέους κόσμους, νέες πιθανότητες και νέους ήρωες, που από ό,τι διαβάζω, εμφανίζονται σε επόμενα events της εκδοτικής (σημειώνω ότι ο Μπ. Ρεξ είναι ΟΛΑ τα λεφτά! ). Όσοι/ες δεν ενδιαφέρεστε για αυτά, καλύτερα να προσπεράσετε. Οι υπόλοιποι/ες, πιστεύω θα χορτάσετε δράση και μια χορταστική, καλογραμμένη και πολύ καλοσχεδιασμένη ιστορία, ακόμη κι αν δεν καταλάβετε απόλυτα τι γίνεται σε κάποια σημεία. Περιττό να προσθέσω, ότι η εκ των προτέρων ανάγνωση του Dark Nights Metal είναι απολύτως επιβεβλημένη. Δεν έχω να προσθέσω κάτι για το σενάριο του Σνάιντερ ή για το σχέδιο του Καπούλο, αφού και τα δύο κινούνται στα γνωστά επίπεδα, στα οποία μας έχουν συνηθίσει οι δυο τους. Η έκδοση του Οξέος είναι και αυτή πολύ καλή, όπως και η μετάφραση και η επιμέλεια. Περιλαμβάνονται και κάποια σχέδια του Καπούλο και άλλων σχεδιαστών. Στη σελίδα της εκδοτικής μπορείτε να διαβάσετε τις πρώτες σελίδες του κόμικ. Εννοείται, ότι στις ΗΠΑ η σειρά είχε ένα σκασμό tie-ins, αλλά πιστεύω ότι το κόμικ διαβάζεται άνετα και χωρίς αυτά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  23. Το Φλεβάρη βγήκε η 47η (!) animated ταινία της DC, με αφορμή την επικείμενη κυκλοφορία του The Batman στους κινηματογράφους, με πρωταγωνίστριες την Catwoman και την Batwoman και αρκετούς villains, σε μια παραγωγή επιπέδου Young Justice (κι ενταγμένη στο σύμπαν της σειράς) και σωστά ενταγμένες επιρροές από την Ιαπωνική σκηνή στο (κινούμενο) σχέδιο της. Το γατί, το οποίο πρωταγωνιστεί σε animated feature μετά από 11 χρόνια, που είχε αποκτήσει το δικό της DC Showcase (τα οποία τα σπάγαν btw), πάει να κλέψει ένα μονάκριβο διαμάντι από μια βίλλα, εν μέσω ενός πάρτυ μασκαράδων. Εκεί που πάνε όλα φίνα, γίνεται η ανατροπή και καταλήγει να πρέπει να συνεργαστεί με την Interpol και την Batwoman, προκειμένου να γλιτώσει από εκεί που έμπλεξε. Η Elizabeth Gillies δίνει τη φωνή της ταιριαστά ναζιάρικα στην Selina Kyle και η επιλογή της a la Cowboy Bebop jazz για soundtrack είναι απίστευτα ταιριαστή, δίνοντας έναν άλλον αέρα στο heist της Cat. Μέσα στα 78' της, η ταινία κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, με μπόλικες ανατροπές, αρκετές και αναπάντεχες εμφανίσεις από villains και μια ικανοποιητική ροή. Σίγουρα είναι αναμφισβήτητα η μόνη καλή ταινία μεγάλου μήκους της Catwoman, έχοντας μονάχα το έκτρωμα της Χάλιας Μπέρρυ να ανταγωνιστεί, όμως η απόγευση που θα σας αφήσει, πολύ πιθανόν να είναι πως μόλις παρακολουθήσατε ένα special τριπλό τηλεοπτικό επεισόδιο. Παρόλαυτα, προτείνεται για το fun factor της και γιατί είναι το τέλειο αντίβαρο στην οσκαρικού επιπέδου ταινία του Batman. Και σκάλες ανώτερο από τα Cowboy Bebop του Netflix. Και το υπερτιμημένο Great Pretender. Και το γυναικείο Ocean's.
  24. To Peacemaker είναι sequel του πολύ καλοφτιαγμένου και πετυχημένου δεύτερου Suicide Squad, με τον John Cena να επανέρχεται στη δράση, σε μία ακόμα θεόμουρλη αποστολή, αλλά αυτή τη φορά με χαμηλότερο badget και ομάδα κυριολεκτικά πουθενάδων! Τη θέση των villains και μεταλλαγμένων με υπερδυνάμεις την έχουν πάρει ένας ΙΤ, μία λεσβία ομοφυλόφιλη Άφρο newbie πράκτορα και δύο έμπειρους ως επικεφαλείς. Όσο προχωράει η σειρά θα έρθουν και άλλοι, γνωστοί από τη ζωή του Peacemaker, ευτυχώς εμπλουτίζοντας τον χαρακτήρα, καθώς μαθαίνουμε κυριολεκτικά τα πάντα για αυτόν. Η σειρά θέλει απεγνωσμένα να γίνει το Deadpool της DC αποτυγχάνοντας οικτρά στο σεναριακό τομέα. Έχει τις καλές τις στιγμές, όμως έχει και κάποιες ΠΟΛΥ κακές (ιδιαίτερα στο finale). Ναι, είναι σειρά αυστηρά για ενήλικες. Φουλ βία, απίστευτα μπινελίκια, καφρίλα και καμμενιά στο φουλ κι όλα γαρνιρισμένα με ροκιές, από όπου το επικό intro με τις μοναδικά cringy χορευτικές κινήσεις σε μουσική των glammetalάδων Wig Wam: Η σειρά έβγαινε στο HBO Max κάθε εβδομάδα από Γενάρη μέχρι και Φλεβάρη, ως μέρος της συμφωνίας με τη DC και τον James Gunn, ο πρώτος κύκλος είχε 8 επεισόδια (hint:xsubs) και ανανεώθηκε για 2ο κύκλο. Το οποίο τουλάχιστον προσωπικά και έχοντας μόλις δει το (ΚΑΚΟ) φινάλε, με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί. Από μένα 6,66/10 γιατί με χάλασε απίστευτα το finale που ήταν σαν φθηνή και πολύ αηδιαστική αντιγραφή του αντίστοιχου φινάλε του Suicide Squad.
  25. Year One, η ταινία του Batman που δεν είδαμε ποτέ Ένα κόμικ του 1987 ασκεί τεράστια επιρροή στο σημερινό Batman. Γιατί λοιπόν δε γυρίστηκε ποτέ σε ταινία; Γράφει: Ραφαέλλα Ράλλη Το 1987, η DC Comics, ο εκδοτικός οίκος του Batman, κυκλοφόρησε μία ιστορία τεσσάρων τευχών. Ο λόγος για τα τεύχη 404-407 που έφεραν τον τίτλο Batman: Year One. Η ιδέα ήταν του Year One ήταν να αφηγηθεί εκ νέου την ιστορία καταγωγής του Batman, το πώς ο νεαρός Bruce Wayne επέλεξε να γίνει μαχητής του εγκλήματος αφού είδε τους γονείς του να σκοτώνονται στο Crime Alley του Γκόθαμ. Ήταν μια ιστορία που είχε ειπωθεί πολλές φορές κατά τη διάρκεια της 48χρονης ιστορίας του χαρακτήρα, μερικές φορές με μικρές αλλαγές στα γεγονότα, αλλά πάντα διατηρώντας τις πιο σημαντικές λεπτομέρειες ανέπαφες. Το Year One που γράφτηκε και εικονογραφήθηκε από τους Frank Miller και David Mazzucchelli αντίστοιχα, σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα στην ιστορία των κόμικς. Ξεχώρισε για τον ασυνήθιστο νουάρ τόνο του, τη βία του 'δρόμου', αλλά κυρίως για την πιο ρεαλιστική προσέγγισή του στο πώς ο πολυεκατομμυριούχος και ορφανός Bruce Wayne επέλεξε να έχει αυτήν την εξέλιξη. Οι δύο του δημιουργοί παρεμπιπτόντως, κέρδισαν το σεβασμό της βιομηχανίας μαζί με πολλαπλά βραβεία- ουσιαστικά αποτέλεσε το εφαλτήριο για μία λαμπρή πορεία. Frank Miller (φωτογραφία: Harry Langdon) Παρόλα αυτά όμως, το Year One ήταν απόρροια αναγκαιότητας και όχι τόσο ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης. Μια φορά και έναν καιρό, στα τέλη της δεκαετίας του '80 για την ακρίβεια, η DC Comics βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Ο αμερικανικός γίγαντας των κόμικς είχε βυθιστεί στη δίνη του multiverse, που σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά μέσα από τις ταινίες της Marvel. Η προ Year One εποχή Το πολυσύμπαν υποθέτει ότι η τρέχουσα πραγματικότητα των ηρώων είναι απλώς μία από τις πολλές υπάρχουσες, επιτρέποντας πολλαπλά χρονολόγια, όπως και την ταυτόχρονη εμφάνιση των ίδιων (αλλά και καταστάσεων) σε διαφορετικούς κόσμους. Η Marvel έχει χρησιμοποιήσει το πολυσύμπαν για να πετύχει τεράστια εισπρακτικά αποτελέσματα. Ένα cameo του Daredevil εδώ, μία ωραία προετοιμασμένη spin-off σειρά για το Vision και την Scarlet Witch εκεί, υπάρχει η επιθυμητή ποικιλία. Σύμφωνα με το animation Spider-Man: Across the Spider-Verse του 2018 και το περσινό Spider-Man: No Way Home που έσπασε τα ρεκόρ, αν αυτά τα multiverse timelines διασταυρωθούν με κάποιο τρόπο και αυτά τα ξεχωριστά σύμπαντα εισχωρήσουν το ένα στο άλλο, οι συνέπειες θα είναι σίγουρα απροσδόκητες. Πίσω λοιπόν στο pre-blockbuster του 1985, η DC είχε μπερδευτεί με τα πολλαπλά χρονοδιαγράμματα και τις πολλαπλές εκδοχές των ίδιων χαρακτήρων. Όποιος έπαιρνε για πρώτη φορά ένα αντίτυπο του Wonder Woman θα χρειαζόταν έναν τόμο υποσημειώσεων για να καταλάβει ποιος ήταν ποιος και τι ήταν τι. Ένα τεύχος του The Flash, με μια ιστορία που λεγόταν The Flash of Two Worlds, βρήκε τον Barry Allen, τον Flash από τη δεκαετία του '60, να συνεργάζεται με τον Jay Garrick, τον Flash από τη δεκαετία του '40. Τόσο χάλια. DC Comics Σε μια προσπάθεια να επιλύσει αυτό το χάος και να δημιουργήσει ένα συνεκτικό σύνολο κανόνων, γνωρίζοντας ότι η αντίπαλος Marvel τους ξεπερνούσε σε πωλήσεις, η DC δημιούργησε την περιορισμένη σειρά 12 τευχών, Crisis on Infinite Earths, η οποία διήρκεσε από το 1985 έως το 1986 και συνέδεσε όλους τους κύριους ήρωές της σε ένα ενιαίο τόξο, επανεκκινώντας τους με έναν πιο κατανοητό τρόπο τόσο για τους αρχάριους όσο και για τους έμπειρους λάτρεις των κόμικς. Στο πλαίσιο αυτό, κάθε αυτόνομο κόμικ επανακυκλοφόρησε ως Issue One. Το 1986 στο μεταξύ, ο πολυμήχανος Frank Miller δημιούργησε δύο έργα που ακόμα και σήμερα ενθουσιάζουν τους fans των κόμικς, το Daredevil: Born Again, την πρώτη του συνεργασία με τον David Mazzucchelli, που έδειχνε τον τυφλό υπερήρωα της Marvel να περνάει μια σειρά από σαφώς ενήλικα τραύματα, όπως το να μείνει άστεγος, να του αφαιρεθεί η άδεια εξάσκησης επαγγέλματος (ήταν δικηγόρος) και να ανακαλύψει ότι η πρώην του έχει στραφεί στην πορνεία. Ο καθολικισμός αποτελούσε ένα άλλο εξελισσόμενο θέμα, ενώ αμέσως μετά δημιούργησε το περίφημο Batman: The Dark Knight. Με έναν εκτός φόρμας 55χρονο Batman να βγαίνει από τη σύνταξη για να σώσει το Γκόθαμ της διαφθοράς και της βρωμιάς, κατάφερε να επαναφέρει τον άνθρωπο νυχτερίδα σε θέση ισχύος στην ποπ κουλτούρα, ενώ ο σκοτεινός και βίαιος τόνος του, καθώς και το κινηματογραφικό στυλ αφήγησης (έμπνευσης Miller) αποτέλεσαν τεράστια επιρροή στις κινηματογραφικές σειρές πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που ακολούθησαν. Το συμβόλαιο όμως του Miller για τον Σκοτεινό Ιππότη υπαγόρευε και τη δημιουργία μίας αυτόνομης ιστορίας προέλευσης του ήρωα. Εκείνη την περίοδο μάλιστα, οι πωλήσεις του μηνιαίου κόμικ του Batman ήταν σε ύφεση. Με γνώμονα το έπος The Crisis on Infinite Earths, δόθηκε στο Miller το περιθώριο να κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει και του δόθηκε μια πρωτόγνωρη για την εποχή δημιουργική ελευθερία με το κορυφαίο κομμάτι της πνευματικής ιδιοκτησίας της DC. Burt Ward & Adam West, 1966 (Silver Screen Collection) Η ώρα του Year One Έτσι, ανέλαβε το σενάριο και έπεισε τον Mazzucchelli να αναλάβει την καλλιτεχνική επιμέλεια. Διατήρησε τη βασική ιστορία προέλευσης του Bob Kane και του Bill Finger από το 1939 - ένας νεαρός Bruce Wayne ορκίζεται να εκδικηθεί για το θάνατο των γονιών του αφού τους είδε να σκοτώνονται στο Crime Alley - αλλά αντί να τον παρουσιάσει ως έναν υπερφυσικό playboy, χρησιμοποίησε το Year One για να μας δείξει κάτι διαφορετικό. Ο Wayne γίνεται ένας πιο ρεαλιστικός χαρακτήρας, αποφασισμένος για αυτοδικία. Σίγουρα, το να φοράει κολάν και κάπα για να πάει να δείρει ληστές ήταν κάπως αστείο, αλλά ήθελε να δει ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα του συνδυασμού αυτής της εικόνας με τόση δόση δράσης ώστe να είναι οι fans ευχαριστημένοι. Το Year One ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή. Με κατεύθυνση πιο σκοτεινή, πιο ώριμη, πιο σκληρή από οτιδήποτε είχε δει κανείς στα προηγούμενα χρόνια των ιστοριών του Caped Crusader, η νουάρ ιστορία με τις pulp επιρροές λατρεύτηκε από το κοινό, αλλά και τους κριτικούς. Ένας από τους τελευταίους, διέκρινε παρεμπιπτόντως ότι η ιστορία και η σχέση μεταξύ Batman και Gordon παρέπεμπε στην ταινία Serpico του Al Pacino από το 1973. Μαζί με το The Dark Knight Returns και το Watchmen των Alan Moore και Dave Gibbons, που επίσης εκδόθηκε το 1986, έγινε αφορμή για άπειρα άρθρα σε εφημερίδες με θέμα ότι τα κόμικς "δεν είναι πλέον [μόνο] για παιδιά". Εν ολίγοις, αποτέλεσε σημείο αιχμής που αντιγράφηκε κατά κόρον στις τέσσερις δεκαετίες που ακολούθησαν. DC Comics Την ίδια στιγμή που το Batman: Year One κυκλοφορούσε στα περίπτερα, ο Tim Burton άρχισε να γυρίζει τη νέα σειρά ταινιών Batman. Στο Batman του 1989, ο Michael Keaton ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη από τις δύο ταινίες. Ο Jack Nicholson υπέγραψε έναντι 50 εκατ. δολαρίων για το ρόλο του Joker, ένα πόσο που του αναλογούσε αν κρίνουμε από τις εισπάξεις της ταινίας που άγγιξαν τα 400 εκατ. δολάρια. Ακολούθησαν οι ταινίες Batman Returns (1992), Batman Forever (1995, με τον Val Kilmer) και Batman & Robin (1997, με τον George Clooney). Το ενδεχόμενο για μία πέμπτη ταινία εγκαταλείφθηκε λόγω της πτωτικής πορείας του franchise, αν γινόταν όμως, θα ονομαζόταν είτε Batman Unchained είτε Batman Triumphant. Η DC χρειαζόταν επειγόντως μία επανεκκίνηση. Με τα φώτα στραμμένα στα κόμικς, οι ταινίες της Warner Bros σύντομα εκτίμησαν την ερμηνεία του Frank Miller στο χαρακτήρα του Batman. Μία σειρά από υψηλού προφίλ σκηνοθέτες του Χόλιγουντ προφανώς έδωσαν το παρών για να το μετατρέψουν σε ταινία, συμπεριλαμβανομένων των Wachowskis, που μόλις είχαν ολοκληρώσει το Matrix, και του Joss Whedon. Το εκπληκτικό είναι ότι η Warner Bros έβαλε τον Miller μαζί με τον Darren Aronofsky, τον 31χρονο τότε indie σκηνοθέτη και σινεφίλ, που είχε κατακτήσει τους κριτικούς χάρη στο π (1998) με στόχο να ετοιμάσουν μαζί ένα σενάριο, βασισμένο στο Batman: Year One. DC Comics Εν τέλει ο κινηματογραφικός Batman παρέμεινε σε παύση επί δύο περίπου δεκαετίες, μέχρι που ο Christopher Nolan επανεκκίνησε το franchise το 2005, παίρνοντας στοιχεία από τα κόμικς του Miller, αλλά προσθέτοντας αρκετά στοιχεία blockbuster με σκοπό να συναρπάσει τα πλήθη. Ο Christian Bale στον πρωταγωνιστικό ρόλο αποδείχθηκε εξαιρετικός, οπότε ήταν απόλυτα λογικό το γεγονός ότι οι τρεις ταινίες Batman Begins (2005), The Dark Knight (2008) και The Dark Knight Rises (2012) διέπρεψαν στο box office. Δικαίωση Με τα πολλά λοιπόν, η ταινία αυτού του πρώτου, πρωτοποριακού και ανατρεπτικού κόμικ δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Ή και όχι. Το 2011 η Warner κυκλοφόρησε το Batman: Year One, μία αυτόνομη ταινία κινουμένων σχεδίων 64 λεπτών, που βασίστηκε στο έργο των Miller και Mazzucchelli. "Το Batman: Year One είναι μία αστρική προσαρμογή, αντιγράφοντας τα λόγια του Miller και τις εικόνες του Mazzucchelli σχεδόν κατά λέξη σε ορισμένες περιπτώσεις. Όλα θυμίζουν αυτό που ένιωθα όταν διάβαζα για πρώτη φορά το Batman: Year One και αισθανόμουν ότι αυτή ήταν μία ιστορία που υπήρχε πάντα", είχε αποφανθεί τότε ένας κριτικός. Η ταινία με προϋπολογισμό 3,5 εκατ. δολαρίων γνώρισε σημαντική επιτυχία, αποφέροντας έσοδα 6,1 εκατ. δολάρια, σχεδόν τα διπλάσια δηλαδή. Not bad at all. Πηγή
×
×
  • Create New...