Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'DC Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Μια εικόνα, 314 λέξεις Γιάννης Κουκουλάς Ενόψει της επερχόμενης βαρυχειμωνιάς, που άργησε πολύ και για ακόμη μια φορά είναι αμφίβολο αν τελικά θα έρθει, εκ των πραγμάτων επανέρχεται στην επικαιρότητα ο πιο «παγωμένος» και ταιριαστός με τον χειμώνα κακός των κόμικς με μια τραγική ιστορία προέλευσης. Ο Mr Freeze πρωτοεμφανίστηκε στα κόμικς της DC το 1959 σε σενάριο του Dave Wood και σχέδια του Sheldon Moldoff. Το αρχικό του όνομα ήταν Mr Zero και με το πρωτοποριακό του υπερόπλο μπορούσε να παγώνει τους αντιπάλους του. Το τίμημα της εφεύρεσής του ήταν όμως μια σπάνια ασθένεια: όταν το παγωμένο διάλυμα που χρησιμοποιούσε εξερράγη πάνω του, μεταμορφώθηκε σε ένα πλάσμα που για να επιβιώσει πρέπει να ζει σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός, εξ ου και το «Zero» του ονόματός του. Σχεδίασε μια πρωτότυπη στολή και ήταν υποχρεωμένος να ζει πάντα μέσα της για να μπορεί να αναπνέει. Επόμενα θύματά του ήταν ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν, τους οποίους μετέτρεψε σε παγάκια, για να χάσει τελικά όπως ήταν αναμενόμενο την πρώτη μάχη. Είχε εδραιώσει όμως τη θέση του στο πολυπρόσωπο σύμπαν των εγκληματιών του Gotham. Αργότερα μετονομάστηκε σε Mr Freeze και αποκαλύφθηκαν περισσότερα στοιχεία για την «καταγωγή» του. Ήταν ένας επιτυχημένος επιστήμονας της κρυογενετικής που πειραματιζόταν πάνω στη διατήρηση της ζωής σε ακραία χαμηλές θερμοκρασίες. Όταν η λατρεμένη σύζυγός του αρρώστησε, λίγο πριν από το τέλος της, αποφάσισε να δοκιμάσει πάνω της τα επιτεύγματά του. Άθελά του ο Μπάτμαν έγινε η αιτία για να αποτύχει το πείραμα και έτσι ο Mr Freeze έχασε τη γυναίκα του αλλά ορκίστηκε εκδίκηση. Σε μεταγενέστερες εκδοχές, κατόρθωσε να την επαναφέρει στη ζωή και να την κάνει σύμμαχό του ως Mrs Freeze. Στην κινηματογραφική του προσαρμογή το 1997 ενσαρκώθηκε από τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ στην ταινία «Μπάτμαν και Ρόμπιν» του Τζόελ Σουμάχερ. Όσο περνούν τα χρόνια και όσα διαφορετικά παρελθόντα και κίνητρα κι αν του έχουν αποδοθεί, θα παραμένει πάντα ένας παραδοσιακά κακός παρανοϊκός επιστήμονας. Με κρύο αίμα. Πηγή
  2. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  3. Το δίδυμο Lemire και Sorrentino έχει δημιουργήσει εξαιρετικά κόμικς, όπως το Gideon Falls και το Old Man Logan. Καθόλου παράξενο λοιπόν, που το Joker: Killing smile, κινείται στα ίδια υπέροχα κομικσικά μονοπάτια, σε τρία χορταστικά oversized τεύχη, από DC Black Label. Η υπόθεση έχει ως εξής: Ο ψυχίατρος Ben Arnell πιστεύει ότι μπορεί να θεραπεύσει τον Joker κι ότι αυτό θα είναι ένας θρίαμβος για την ψυχιατρική, αλλά και την καριέρα του. Η υπεροψία του τον κάνει να πιστεύει ότι είναι σε θέση ισχύος κι ότι μπορεί να διαχωρίζει τη δουλειά του από την υπόλοιπη ζωή του, οι ψυχολογικές ισορροπίες όμως είναι εντελώς διαφορετικές. Η σχέση του ψυχιάτρου με τον Joker θυμίζει έντονα τη δυναμική της σχέσης του Χανιμπαλ Λέκτερ με την Κλαρις Σταρλινγκ στη Σιωπή των Αμνών. Ο έγκλειστος Joker υφαίνει τα δίχτυα του αργά και σταθερά, ώστε να εισχωρήσει στο μυαλό του "μελετητή" του κι αποδεικνύεται πολύ ικανότερος ψυχαναλυτής , έχοντας αναγάγει τη χειριστικότητα σε τέχνη. Αναφέρει άλλωστε κι ο ίδιος ότι ίσως θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη, κι η εξέλιξη της ιστορίας τον δικαιώνει. Ο ψυχίατρος παίζει με τους κανόνες, ο Joker τους ανατρέπει και τους στρέφει εναντίον του. Το κόμικ εξερευνά τα όρια της επιρροής μιας παρανοϊκής διάνοιας στους υπόλοιπους. Πόσο μπορεί κανείς να μείνει αποστασιοποιημένος, καθώς έρχεται σε επαφή και μελετά διαταραγμένα άτομα, που έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας και όρια από τον ίδιο. Αν μπορεί κανείς να προστατέψει την οικογένεια του από το σκοτάδι που τον γεμίζει η δουλειά του. Ο Lemire ξέρει ότι αυτά που μας τρομάζουν στ' αλήθεια, είναι τα κοντινά. Αυτά που μπορεί να χάσουμε στην πραγματικότητα. Τους ανθρώπους που αγαπάμε ή ακόμα και το μυαλό μας. Έχουμε έναν Joker, έναν ψυχοπαθή δολοφόνο, που στο μυαλό του θέλει να φτιάξει κάτι όμορφο, όσο διεστραμμένο και να ναι. Η απεικόνιση των εγκλημάτων του, μας δίνεται μέσα από τα δικά του μάτια, ως μια διεστραμμένη καλλιτεχνική έκφραση. Ένα επικίνδυνο παραδείσιο πουλί, παγιδευμένο στο κλουβί του Arkham (Ο Lemire αναφέρει σε συνέντευξή του ότι εμπνεύστηκε τον Joker του από τους Steve Englehart/ Marshall Rogersστην ιστορία τους The Laughing Fish, αλλά δανείστηκε στοιχεία κι από τον Joker των Azzarell/Bemejo και το Killing joke του Alan Moore) . Στον αντίποδά του, έχουμε έναν επιστήμονα (εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό απ΄το origin της Harley Quinn), που θέλει επίσης να δημιουργήσει κάτι όμορφο. Να έχει μια ευτυχισμένη οικογένεια και μια πετυχημένη καριέρα. Που γυρνά πίσω τα βράδια, στη ζεστή προστατευμένη οικογενειακή φωλιά. Πόσο διαφορετικοί είναι αυτοί οι δύο; Ποιες είναι αυτές οι συνθήκες που κάνουν κάποιον να περάσει ή όχι τα κοινωνικά όρια; Πάνω σε αυτούς τους προβληματισμούς, στη σύγκρουση χαρακτήρων και απρόβλεπτων συνθηκών, ο Lemire στήνει ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που παίζει παιχνίδια με το μυαλό μας, όπως κι ο Joker με τον Ben Arnell. Όντας κι ο ίδιος "φρέσκος" πατέρας, διοχετεύει τις φοβίες του και τις ανησυχίες του στο κόμικ, με πολύ αληθοφανή και διεισδυτικό τρόπο. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα από τρεις οπτικές γωνίες: του Joker, του ψυχιάτρου Ben Arnell και του Mr Smiles, ήρωα ενός παραμυθιού που ζει στη Happyville, που πρακτικά είναι ένα "παιδικό" alter ego του Joker. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ρεαλιστικά και παραμυθικά στοιχεία της ιστορίας λειτουργούν υποδειγματικά. Καθόλου τυχαία, η Gotham City δεν είναι σκοτεινή, όπως την έχουμε συνηθίσει σε τόσα κόμικς. Κι ίσως γι αυτό να είναι τρομακτικότερη από ποτέ. Σε αυτό συμβάλλει αποφασιστικά και το εικαστικό κομμάτι. Ο Sorrentino συνεχίζει να πειραματίζεται ανελέητα πάνω στα όρια της κομικσικής τέχνης, με πάνελς να διαλύονται στα συστατικά τους, με αυτήν την χαρακτηριστική νοσηρότητα και δημιουργικότητα που διακατέχει όλα του τα έργα. Το σχέδιό του δίνει δυνατά καρέ έντονου ρεαλισμού σε ένα (όχι και τόσο) υπερηρωικό κόμικ, δίνει περισσότερη έμφαση στα πρόσωπα απ' ότι συνήθως και τα βλέμματα των ηρώων του είναι πιο διαπεραστικά από ποτέ. Η ζεστασιά στις οικογενειακές σκηνές κι η αθωότητα/βαρβαρότητα του παραμυθιού ενισχύουν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα του κόμικ και την αγωνία μας για το τι μέλλει γενέσθαι. Αν κάτι όμως απογειώνει το αισθητικό αποτέλεσμα και την ατμόσφαιρα του κόμικ, που αποτυπώνει τις συναισθηματικές διακυμάνσεις και τονίζει τις αντιθέσεις, αυτό είναι ο χρωματισμός της Jordie Bellaire, που πραγματικά δίνει ρέστα. Η παλ χρωματική της παλέτα στα εγκλήματα του Joker, τα έντονα κόκκινα στις εκρήξεις βίας, η σωστή χρήση των μουντών και ψυχρών αποχρώσεων, αναδεικνύουν εκπληκτικά το σχέδιο του Sorrentino. Να σημειώσω εδώ ότι έχει κάνει παπάδες στο χρωματισμό και στο Vision. Συνολικά το Joker: Killer Smile είναι από τα καλύτερα κόμικς του Joker που έχω διαβάσει. Το τελευταίο τεύχος μπορεί να μην ήταν τόσο απρόβλεπτο όσο θα ήθελα, δεν αποδυνάμωσε όμως το "ταξίδι" του κόμικ και έδωσε μια αρκετά διαφορετική ματιά σε έναν από τους πιο διάσημους villains. Πραγματικά, ό,τι άλλο κόμικ και να δημιουργήσει το συγκεκριμένο dream team θα το πάρω με κλειστά μάτια Εννοείται ότι προτείνεται σε φανς των υπερηρωικών και μη. Οι σκληροπυρηνικοί batmanικοί ίσως απογοητευτούν, καθώς ο Batman παίζει ρόλο κομπάρσου εδώ, αλλά πιθανότατα θα ανταμειφθούν με το επόμενο one shot - επίλογο 32 σελίδων, των ίδιων δημιουργών, που θα κυκλοφορήσει το Μάιο, με τίτλο Batman: The Smile Killer: εκεί, ο νεαρός Bruce Wayne μεγαλώνει παρακολουθώντας το Mr. Smiles Show... και το σόου μπορεί να τον παρακολουθεί επίσης. Και ακούει τα λόγια του Mr. Smiles, καθώς απευθύνεται μόνο σ' αυτόν! Απλά ανυπομονώ!
  4. Η Planetary είναι μια μυστική οργάνωση, βαθιά χωμένη στο συνομωσιολογικό κομμάτι της ανθρώπινης συνείδησης, με μοναδικό σκοπό την ανακάλυψη της μυστικής ιστορίας του κόσμου. Αυτοαποκαλούμενοι "Αρχαιολόγοι του Απίθανου" εξερευνούν πιθανές επαφές με εξωγήινους, παράλληλες διαστάσεις, υποχθόνιους, μεταλλαγμένους, μυστικές ηπείρους, τους αρχαίους Αιγύπτιους, δεινόσαυρους, ζόμπι κ.ο.κ. Η ομάδα αποτελείται από 3 + 1 άτομα - την Jakita Wagner, μια τύπισσα με απίστευτα γρήγορα αντανακλαστικά και φοβερή δύναμη και αντοχή, τον Drummer ο οποίος ανιχνεύει την πληροφορία κάθε είδους και μορφής ενώ επικοινωνεί άμεσα με οποιοδήποτε ηλεκτρονικό μηχάνημα και τον Elijah Snow, έναν υπεραιωνόβιο τύπο (century baby μιας και γεννήθηκε στις 1/1/1900, σημείο που παίζει ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας) που ελέγχει τον πάγο και έχει μεγάλα κενά μνήμης. Ο τέταρτος άνθρωπος, ο διαβόητος fourth man, είναι αγνώστου ταυτότητας και παρέχει όλη την οικονομική υποστήριξη για την λειτουργία της planetary - η οποία μόνο αμελητέα δεν είναι. Μπορεί να φαντάζει ένα ακόμα υπερηρωικό κόμικ, αλλά μετά από τα πρώτα 5-6 τεύχη δείχνει τον meta χαρακτήρα του και κλείνει περισσότερο προς τον alt-superhero αέρα του watchmen, του Top-10 και γενικά Moore-ο-φέρνει. Οι villians της ιστορίας θυμίζουν έντονα fantastic four στο πολύ κακό και απάνθρωπο τους, όντας τέσσερις αστροναύτες που σε μια "αποτυχημένη" αποστολή στο διάστημα πέρασαν σε μια άλλη διάσταση, το bleed, και μεταλλάχτηκαν με τρόπους παρόμοιους των ff. Σε κάποια τεύχη κάνουν την εμφάνιση τους κάποιοι χαρακτήρες-κόπιες της wonder woman, του green lantern και του superman οι οποίοι βέβαια δεν επιβιώνουν ούτε λεπτό στην γη λόγω των τεσσάρων. Πιο πολύ από σάτιρα ή φόρο τιμής, νομίζω ότι ο Ellis χρησιμοποίησε τόσο ίδιους χαρακτήρες με τους πασίγνωστους των DC/Marvel για να δείξει ένα alternate universe όπου τίποτα δεν θα πήγαινε καλά, γλυτώνοντας τα royalties Γενικά το κόμικ αξίζει, είναι από τους δυνατούς τίτλους στο είδος και ξεφεύγει πολύ από τα καλούπια και τα κλισέ. Έτρεξε από την Wildstorm για 27 τεύχη για κάτι παραπάνω από δέκα χρόνια (αυτό και αν είναι slow burn) ξεκινώντας τον Απρίλιο του '99 και τελειώνοντας τον Οκτώβριο του '09. Φοβερή δουλειά που συμπληρώνει άρτια το κόμικ έχει κάνει ο Cassaday στο σχέδιο, κάνοντας κάποια εξαιρετικά μονοσέλιδα και κάποια ακόμα πιο εξαιρετικά διαστημόπλοια. Τέλος η Laura Martin, colorist, δίνει ο,τι έχει και δεν έχει στις ζωγραφιές βγάζοντας άψογους χρωματικούς συνδυασμούς. Για πιο compact ανάγνωση, ψάξτε τους τέσσερις τόμους που βγήκαν hc/sc.
  5. 10, νεαροί κατά βάση, άνθρωποι και οι περισσότεροι άγνωστοι μεταξύ τους, καταφτάνουν στο μαγευτικό σπίτι του Walter δίπλα σε μία λίμνη στο Wisconsin. Μερικοί ξέρουν τον Walter από παιδιά, μερικοί από τα φοιτητικά τους χρόνια, μερικοί τον γνώρισαν πριν λίγες εβδομάδες. Όλους τους κάλεσε ο Walter, με την υπόσχεση ότι θα περάσουν μια μαγευτική εβδομάδα και οτι θα γνωρίσουν πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Τα οποία ισχύουν όλα, αλλά πολύ γρήγορα, τα πράγματα θα αλλάξουν. Οι καλεσμένοι θα αρχίζουν να μαθαίνουν ότι περίεργα πράγματα συμβαίνουν σε όλον τον κόσμο, με την θερμοκρασία να ανεβαίνει ραγδαία και ο κόσμος να πεθαίνει μαζικά. Ταυτόχρονα, και οι 10, συνειδητοποιούν ότι δεν θυμούνται πως ακριβώς έφτασαν στο σπίτι αλλά και με τρόμο, καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να φύγουν. Ο Walter τους ενημερώνει ότι αυτός και οι δικοί του (;) είναι υπεύθυνοι και τους διαβεβαιώνει ότι όσο μείνουν στο σπίτι, δεν θα πάθουν τίποτα, αλλά και δεν θα τους λείψει τίποτα. Ποιος είναι, ή μάλλον καλύτερα, τι είναι ο Walter; Γιατί επέλεξε τους συγκεκριμένους 10 και όχι κάποιους άλλους; Υπάρχει κάτι άλλο ή κάποιος άλλος στο κτήμα, στο σπίτι, στη λίμνη; Επιτρέψτε μου, με κάθε σεβασμό, να ξεκινήσω καταχωρώντας τον James Tynion IV στην κατηγορία των "καληνυχτάκηδων". Όπως, δηλαδή, υπάρχουν οι άνθρωποι οι οποίοι θα βγουν έξω με κάποιον, θα φλερτάρουν, θα πιουν, θα διασκεδάσουν, και όταν φτάσουν κάτω από το σπίτι, αντί να συνεχίσουν για τα περαιτέρω, λένε ένα καληνύχτα και φεύγουν, έτσι υπάρχουν και αντίστοιχοι συγγραφείς. Οι οποίοι έχουν κάποιες καλές, μερικές φορές και γαμάτες ακόμα, ιδέες, σε φτιάχνουν αλλά στην πορεία και μετά από κάποια τεύχη, δεν ξέρουν πως να μετουσιώσουν αυτές τις ιδέες σε μια καλή ιστορία. Το premise, η όλη ιδέα είναι αρκετά έξυπνη, ταιριάζει θεματικά και με την εποχή μας και με σημερινές αγωνίες της κοινωνίας μας, αλλά μετά από όλο το στήσιμο, εμφανίζονται όλες oi αδυναμίες του JTIV που έχουν φανεί και σε άλλες δουλειές του που έχω διαβάσει. Πρώτον, δεν ξέρει πως να είναι λιτός, όχι μόνο σε αυτά που γράφει, αλλά και σε αυτά που δεν χρειάζεται καν να γράψει. Πολύ-πολύ-πολύ μπλα-μπλα, μεγάλα και γεμάτα και πολλά μπαλονάκια, αλλά και ολόκληρες σκηνές, όπως αυτές της γνωριμίας του Walter με τον καθένα καλεσμένο του, οι οποίες δεν προσφέρουν τίποτα στην εξέλιξη και στο μυστήριο. Πάρα-πάρα-πάρα πολλοί πρωταγωνιστές, σε σημείο που δεν τους ξεχωρίζεις μεταξύ τους αλλά και δεν νοιάζεσαι για αυτούς, γιατί δεν έχεις μάθει παρά ελάχιστα πράγματα αλλά και συμμετέχουν ελάχιστα ο καθένας γιατί είναι τόσοι πολλοί. Και το μέγιστο φάουλ, το οποίο προήλθε βέβαια από την λανθασμένη απόφαση να υπάρχουν τόσοι πολλοί χαρακτήρες, όπου και έδωσε στον καθένα ένα προσωνύμιο, βάσει του επαγγέλματος του. Και ΟΚ, κατανοητό, άντε να θυμάσαι ποιος είναι ο John, ποιος είναι ο Jim, ποια η Mary και ποια η Veronica (τυχαία ονόματα), καλύτερα να θυμάσαι τον Painter, Doctor κτλ. Έλα όμως που έτσι χάνεται η οποιαδήποτε αίσθηση προσωπικότητας και ιδιαιτερότητας για τον καθένα και βλέπεις να σέρνεται μια ιστορία, την οποία περίμενα πως και πως θα πεθάνει κάποιος για να αρχίσει να "σφίγγει" η αφήγηση και το μυστήριο. Και το γαμώτο της υπόθεσης είναι, και το ξαναγράφω, ότι είναι πολύ καλή και ιντριγκαδόρικη ιδέα. Αλλά σπατάλησε 6 τεύχη, όσα και το πρώτο trade που διάβασα δηλαδή, με ελάχιστη προώθηση της. Και πόσο μάλλον, αν λάβουμε υπόψη, ότι έχει πει ότι θα βγουν συνολικά 12 τεύχη. Δεν το πιστεύω βέβαια, έτσι όπως το πάει, θα πρέπει σε κάθε τεύχος να σκοτώνει 2-3 και να τελειώσει τελείως άγαρμπα, για να του φτάσουν τα 12 τεύχη. Το γράφω και το τονίζω, γιατί δεν έχω ξαναδεί, στα όσα χρόνια διαβάζω κόμικς, τέτοιο hype για έναν δημιουργό (1200 ratings και 200+ reviews για το trade), όπως αντίστοιχα και για το Something is Killing the Children, ο οποίος μας δίνει καλές δουλειές, αλλά πότε κάτι τόσο καλό για να μείνει αξιομνημόνευτο. Και σίγουρα ποτέ κάτι που να δικαιολογεί, στα μάτια μου πάντα, τα τόσο καλά λόγια. Σχέδιο κάνει ο Ισπανός Alvaro Martinez Bueno, και το κάνει πολύ καλά. DCάκιας κατά βάση, με αρκετό Batman στο παρελθόν του, πιάνει απόλυτα την ατμόσφαιρα του σεναρίου, και μεταδίδει τέλεια τον σιωπηλό τρόμο αλλά και την αγωνία για το άγνωστο. Ειδικά τα δισέλιδα του είναι πολύ όμορφα και πολύ κινηματογραφικά, χρησιμοποιώντας συχνά ευρυγώνιες λήψεις οι οποίες είναι πολύ εντυπωσιακές, ακόμα και αν σχεδιάζει το εσωτερικό ενός σπιτιού. Δεν ξέρω βέβαια αν ήταν η καταλληλότερη επιλογή για τη συγκεκριμένη σειρά, γιατί οι χαρακτήρες του δεν έχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ τους, και σε ένα κόμικ με τόσους πολλούς χαρακτήρες καταλήγει να είναι πρόβλημα. Συνολικά πάντως τη δουλειά του την κάνει πολύ καλά, το έχει το horror. Συνολικά, μάλλον πρόκειται για καλύτερο κόμικ από ότι αφήνει να εννοηθεί το κλίμα που δημιουργούν όσα έγραψα. Εκνευρίζομαι όμως, γιατί μετά το Something is Killing the Children και το The Department of Truth, βλέπω έξυπνες ιδέες και ιστορίες να βουλιάζουν κάτω από το βάρος του βερμπαλισμού και των μεγάλων ιδεών. Κάποια στιγμή ελπίζω να καταφέρει να αυτοπεριοριστεί και να μας δώσει αυτό που δείχνει ότι έχει να μας δώσει. Δεν το έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά μάλλον θα πάρω και το επόμενο trade, με λιγότερες όμως προσδοκίες. 7/10
  6. ΗΠΑ: Γιατί ο βουλευτής Ρόμπερτ Γκαρσία θα ορκιστεί με κόμικ του Σούπερμαν Η σύνδεσή του με τον ήρωα της DC ΗΠΑ - Βουλή των Αντιπροσώπων: Ο βουλευτής, Ρόμπερτ Γκαρσία, πρόκειται να ορκιστεί με κόμικ του Σούπερμαν Στο Σύνταγμα των ΗΠΑ και ένα κόμικ του Σούπερμαν πρόκειται να ορκιστεί ο Αμερικανός βουλευτής, Ρόμπερτ Γκαρσία. Σε ένα tweet την Τρίτη, είπε ότι είναι ένα από τα τρία στοιχεία που θα χρησιμοποιήσει που «σημαίνουν πολλά για μένα προσωπικά». Τα άλλα δύο είναι μια φωτογραφία των γονιών του, που χάθηκαν από Covid-19, και το πιστοποιητικό υπηκοότητάς του. Ωστόσο, ο Γκαρσία εξακολουθεί να περιμένει να ορκιστεί, αφού οι Ρεπουμπλικάνοι δεν κατάφεραν να εκλέξουν πρόεδρο. Δημοκρατικός από το Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια και πρώην δήμαρχος της πόλης πριν εκλεγεί στη Βουλή των Αντιπροσώπων, έχει ιστορικό να μοιράζεται το τις σκέψεις του στο Twitter. «Όποιος καταλαβαίνει τα κόμικς ξέρει ότι είναι ουσιαστικό μέρος της αμερικανικής μυθοπλασίας», έγραψε στο Twitter τον Νοέμβριο. «Και τα διδάγματα που αντλήθηκαν είναι ανεκτίμητα». Η σύνδεση του Ρόμπερτ Γκαρσία με τον Σούπερμαν Ο εκλεγμένος βουλευτής μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ από το Περού από τη μητέρα του όταν ήταν πέντε ετών. Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και παντρεμένος. Το 2021, αφότου η DC Comics ανακοίνωσε ότι ο νέος Σούπερμαν θα ήταν αμφιφυλόφιλος, ο Γκαρσία έγραψε στο Twitter: «Έγινα θαυμαστής του Σούπερμαν ως παιδί επειδή είχα σχέση μαζί του. Μετανάστης, αίσθηση δικαιοσύνης και μυστική ταυτότητα». Αν και η χρήση του κόμικ του Superman μπορεί να είναι λίγο ανορθόδοξη κατά την ορκωμοσία, τεχνικά δεν είναι παράνομη, σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ. Ως αποτέλεσμα, «δεν υπάρχει υποχρεωτικό κείμενο πάνω στο οποίο ένας νέος αξιωματούχος πρέπει να ορκιστεί», δήλωσε η Τζέιν Κάμπελ, πρόεδρος της Ιστορικής Εταιρείας Καπιτωλίου των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, τα νεοεκλεγέντα μέλη του Κογκρέσου έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς διαφορετικά κείμενα, όπως Εβραϊκή Γραφή, εβραϊκά θρησκευτικά κείμενα, αντίγραφα του Κορανίου και της Μπαγκαβάντ Γκίτα (το ινδουιστικό ιερό κείμενο). Το 2007, ο Δημοκρατικός Κιθ Έλισον από τη Μινεσότα, ο πρώτος μουσουλμάνος που εξελέγη στο Κογκρέσο, ορκίστηκε χρησιμοποιώντας ένα Κοράνι που κάποτε ανήκε στον Τόμας Τζέφερσον. Πολλά από τα αναμνηστικά, όπως το Κοράνι του Τζέφερσον δανείζονται από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για αυτήν την περίσταση. Άλλα αντικείμενα που δανείστηκαν από τη Βιβλιοθήκη για μια τελετουργική ορκωμοσία περιλαμβάνουν τη Βίβλο τσέπης της Ρόζα Παρκ και τη Biblia Hebraica, την πρώτη πλήρη Εβραϊκή Βίβλο που εκδόθηκε στην Αμερική. Αλλά όχι κόμικς ακόμα. Καθώς η ψηφοφορία για τον πρόεδρο της Βουλής ολοκληρώνει τον έκτο άκαρπο γύρο της, ο κόσμος μπορεί να χρειαστεί να περιμένει λίγο ακόμα προτού ο Σούπερμαν και ο κ. Γκαρσία καταφέρουν να σπάσουν τα βιβλία ρεκόρ του Κογκρέσου. Πηγή
  7. Πρωτότυπος Τίτλος: Batman Universe 1-6, Batman Giant 1-12 Ο Γρίφος κλέβει ένα αβγό Φαμπερζέ, το οποίο είχε δωρίσει στο μουσείο μια απόγονος του καουμπόι Jonah Hex και ο Μπάτμαν προσπαθεί να ανακαλύψει, γιατί το έκανε αυτό. Η αναζήτησή του θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον αθάνατο εγκληματία Vandal Savage, αλλά παράλληλα θα τον οδηγήσει και σε ένα ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο, από την Γκόθαμ στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα, στη Gorilla City και στον πλανήτη Θάναγκαρ μεταξύ άλλων. Η αλήθεια είναι, ότι όσα συμβαίνουν σε αυτό το χορταστικό και πολύ διασκεδαστικό κόμικ δύσκολα περιγράφονται, συνεπώς καλύτερα να το διαβάσετε μόνοι σας και να βγάλετε συμπεράσματα. Δεν πρόκειται για ένα "δύσκολο" κόμικ, αλλά αντίθετα για μια περιπέτεια με καταιγιστική δράση, χιούμορ και σαρκασμό και πολλούς υπερήρωες, που κάνουν γκεστ εμφανίσεις, διαδραματίζοντας μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο στην καλογραμμένη πλοκή. Το σχέδιο του Nick Derington δεν με τρέλανε από τη μία, τουλάχιστον όσο αφορά στο σχεδιασμό των χαρακτήρων, αλλά από την άλλη, οφείλω να παραδεχτώ, ότι είχε πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και ορισμένες πραγματικά εντυπωσιακές σελίδες, που πραγματικά με άφησαν άφωνο. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα πολύ ευχάριστο κόμικ, που διαβάζεται απνευστί και προσφέρει διασκέδαση. Σημειωτέον δε, ότι εδώ έχουμε έναν Μπάτμαν, που δεν βασανίζεται από το θάνατο των γονιών του, κάτι που κάνει το κόμικ σαφώς πιο ευχάιρστο από τα συνηθισμένα, αλλά πιθανότατα και πιο ελκυστικό σε όσες και όσους έχουν βαρεθεί να διαβάζουν συνέχεια παρόμοιες ιστορίες. Παραθέτω και την άποψη του @the comic guide, από τον οποίον έμαθα την ύπαρξη του κόμικ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  8. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 14-11-2008 Το 2005 η DC αποφάσισε να πράξει την δικιά της εκδοχή του Ultimate σύμπαντος της Marvel. Το αποτέλεσμα βεβαίως είναι εντελώς διαφορετικό, σε σημείο που να μην υπάρχει μέτρο συγκρίσεως, πέρα από την βασική ανάγκη του να υπάρχουν τίτλοι που να απευθύνονται σε όσο περισσότερους νέους αναγνώστες είναι δυνατόν, χωρίς continuity και χωρίς τις συμβάσεις που φέρει αυτή. Ένα από τους δύο τίτλους που αποφασίστηκε να κυκλοφορήσουν ήταν και το All Star Superman, το οποίο το ανέλαβαν οι Grant Morrison (σενάριο), Frank Quitely (σχέδιο) & Jamie Grant (ψηφιακό μελάνι & χρώμα). Η σειρά ντεμπούταρε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Νοέμβριο του 2005 και ολοκληρώθηκε το Σεπτέμβριο του 2008. Το αποτέλεσμα ήταν ένας τίτλος που έφτασε μέχρι και την βράβευση με Eisner καλύτερης νέας σειράς για το 2006. Στην σειρά παρακολουθούμε τι θα έκανε ο Superman αν ήξερε πως επρόκειτο να πεθάνει. Κάθε τεύχος επίσης είναι ένας φόρος τιμής στις κλασικές και πιο πολύχρωμες ιστορίες που κυκλοφόρησαν στις δεκαετίες του '50-70, ενώ δεν ξαναπαρουσιάζεται ο ερχομός του Superman στην γη. Παρακολουθούμε δηλαδή μια περίοδο που έχει επικυρωθεί η παρουσία του στην συνείδηση του κόσμου. Ένα άλλο που σε κάποιους θα αρέσει και άλλους θα τους ξενίσει, είναι πως τα περισσότερα τεύχη είναι γραμμένα σαν αυτόνομα κεφάλαια, παρόλο που υπάρχει ξεκάθαρη σύνδεση (μην ξεχνάμε πως είναι σειρά με πεπερασμένο αριθμό τευχών και κεντρική θεματική) και αφηγηματικές εκκρεμότητες από τα προηγούμενα τεύχη. Στην χώρα μας η Anubis διέκοψε προσωρινά τον κανονικό Superman τίτλο για να εκδώσει τον All-Star τίτλο, ενώ κυκλοφόρησαν τα 6 από τα 12 τεύχη, αφήνοντας για πάντα στην μέση τον τίτλο, αν και η αρχική ένδειξη ήταν πως ήταν προσωρινή η διακοπή. Θεωρώ αυτή την σειρά, μιας από τις καλύτερες και πιο μεστές δουλειές του Grant Morrison. Ο Σκοτσέζος συγγραφέας καταφέρνει να αποκρυσταλλώσει τόσο την ουσία του Σούπερμαν και του υποστηρικτικού καστ, όσο και αίσθηση των κλασικών ιστοριών και των θαυμάτων που παρουσίαζαν και προκαλούσαν στο κοινό της εποχής, μεταφέροντας την ουσία στο κοινό του σήμερα, σε ένα συγκινητικό τίτλο που πραγματικά είναι κρίμα που δεν ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα για να δουν και όσοι δεν παρακολουθούν τις ξένες εκδόσεις γιατί άξιζε η όλη ανάγνωση. Όσο για τους Quitely & Grant, κάνουν τόσο καλή δουλειά στο σχέδιο και στην εκφραστικότητα των χαρακτήρων, που πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τον τίτλο με κάποιους άλλους στην θέση τους. Διαμάντι.
  9. Μέσα στην οικία των Γουέιν υπάρχουν οι τάφοι των γονιών του Μπρους και δίπλα τους, είναι ήδη σκαμμένος ο δικός του τάφος, σε περίπτωση, που συμβεί κάτι. Και για μια ακόμη φορά, η Γκόθαμ αντιμετωπίζει έναν εχθρό, που καλείται να αντιμετωπίσει ο Μπάτμαν. Ενεργεί όμως, σωστά ή η μυστικοπάθειά του και η εμμονή του έχουν γίνει πλέον ψυχώσεις; Ο Άλφρεντ, σαρκαστικός και κυνικός, όπως ποτέ πριν, του θυμίζει συνέχεια, ότι θα μπορούσε να καταπολεμήσει το έγκλημα καλύτερα, εάν έδινε ένα μικρό μέρος από την αμύθητη περιουσία του, για να βοηθήσει ουσιαστικά τους ανθρώπους, που παρανομούν και επιμένει, ότι ο Μπρους / Μπάτμαν θα μπορούσε να αξιοποιήσει καλύτερα το χρόνο του, χωρίς να φθείρεται ψυχικά και σωματικά. Ο Γκόρντον, από την άλλη, του λέει, ότι όλα αυτά τα μηχανήματα, που ο Μπάτμαν κρατά για τον εαυτό του, θα ήταν μεγάλη βοήθεια για την αστυνομία της Γκόθαμ. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Μπάτμαν προσπαθεί να μπει στο μυαλό των θυμάτων και των εγκληματιών και να γίνει σαν κι αυτούς. Και η ανησυχητική αλήθεια είναι, ότι το κατορθώνει με μεγάλη ευκολία. Έχει γίνει σχεδόν παρανοϊκός και ίσως ο μόνος ηθικός φραγμός του, είναι ότι αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει όπλο, ακόμη κι όταν κινδυνεύει η ζωή του και οι ζωές άλλων. Ο Μπάτμαν λύνει τους λογαριασμούς του με το σώμα του και τα εγκλήματα με το μυαλό του. Ο εχθρός του, όμως, βρίσκεται παντού, σε κάθε γωνιά της πόλης του και ο προστάτης της Γκόθαμ θα πρέπει να καταστρέψει ένα τμήμα της πόλης και συνεπώς και του εαυτού του, για να τον σταματήσει. Ο Γουόρεν Έλις, όταν γράφει καλά, γράφει πολύ καλά. Και εδώ, μας δίνει έναν Μπάτμαν απολύτως ευάλωτο, προσηλωμένο στο σκοπό του, εμμονοληπτικό, σχεδόν παρανοϊκό και πρόθυμο να παίξει ξύλο. Η ροή της αφήγησης κυλά εξαιρετικά, χωρίς καθόλου νεκρούς χρόνους, ενώ υπάρχουν ολόκληρες σελίδες χωρίς λόγια με τον Μπάτμαν να δέρνει και να δέρνεται ανηλεώς. Και υπάρχει και ένα διφορούμενο φινάλε, που πιθανόν να μνημονεύεται στο μέλλον. Φαντάζομαι, ότι ο Μπράιαν Χιτς είχε αρκετές ελευθερίες στο σχέδιο και στο στήσιμο των καρέ και τις αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο. Πραγματικά, μεγαλουργεί και παραδίδει αξέχαστες σκηνές μάχης, αλλά ταυτόχρονα εικονογραφεί τους ήρωές του με πολύ ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ειδικά έναν Μπρους Γουέιν κουρασμένο, πληγωμένο, στα όρια της κατάρρευσης. Η αλήθεια είναι, ότι το κόμικ προτείνεται κυρίως στους φίλους των υπερηρωικών, γιατί δεν νομίζω, ότι οι υπόλοιποι/ες θα βρουν κάτι ιδιαίτερο σε αυτό. Θεωρώ, πάντως, ότι σε όσους/ες αρέσει, θα το απολαύσουν. Υπόψιν, ότι δεν χρειάζεται καμία προηγούμενη γνώση των κόμικς της DC, για να διαβαστεί το κόμικ. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade, το οποίο διάβασα και το οποίο περιέχει ως επιπλέον υλικό λίγα σχέδια με μολύβι του Χιτς. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  10. Το 2019, βγήκε η πρώτη Elseworlds ταινία της DC, ανάμεσα από τις πιο θετικά φορτισμένες mainstream ταινίες Aquaman & Shazam!. Σκηνοθέτης του ήταν ο Todd Phillips (The Hangover) και ο ίδιος μαζί με τον Scott Silver (8 Mile, The Fighter) είχαν γράψει το σενάριο, ενώ ο Joaquin Phoenix καλέστηκε να υποδυθεί έναν ρόλο που ήταν πολύ ζόρικος και απαιτητικός, μετά τον αείμνηστο Heath Ledger, που άνεβασε τον Joker σε πρωτόγνωρα ύψη. Ήταν η 4η φορά που θα εμφανίζονταν ο Joker στη μεγάλη οθόνη (πλέον έχουμε φτάσει στις 6), αλλά πρώτη φορά που θα είχε solo ταινία και άνευ Νυχτερίδα. Και μας εξέπληξε όλους. Σενάριο εμπνευσμένο από The Killing Joke και τα Σκορσεζικά Taxi Driver και The King Of Comedy και ο Joaquin Phoenix να ενσαρκώνει τον πιο απειλητικό και ρεαλιστικό Joker που υπήρξε ποτέ. Ο Arthur Fleck είναι ψυχικά άρρωστος, κοινωνικά καταπιεσμένος και ένα υπαρξιακό ραμολιμέντο που η ίδια η ζωή το μετέτρεψε σε κατακάθι, που αποτυγχάνοντας να βρει με αθώο τρόπο τη θέση του στη ζωή (ως κλόουν και stand-up κωμικός), αντιδρά ΠΟΛΥ βίαια και απρόβλεπτα. Τον Οκτώβρη του 2019 άπαντες μιλούσαν για την ταινία φαινόμενο, σε ένα Gotham του 1981 (κι ας θύμιζε '70s). Αυτό το δίωρο ατμοσφαιρικότατο και σκοτεινό origin που δεν κόστισε ούτε 70 εκατομμύρια, έβγαλε πάνω από ένα δις στο box office (και η πρώτη R-Rated που το καταφέρνει) και κατόρθωσε να πάρει ΔΥΟ Όσκαρ (best actor & best ost), όντας η πρώτη κομιξοταινία που λαμβάνει τέτοια αναγνώριση. Όλο αυτό από ότι καταλάβατε ήταν απλά μια εισαγωγή για ένα πολύ ενδιαφέρον νέο. Ο Todd μόλις ανακοίνωσε την έναρξη παραγωγής του sequel με τίτλο (για την ώρα) Joker: Folie à deux, το οποίο είναι άμεσο λογοπαίγνιο στην ψυχική αρρώστια του Arthur.
  11. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 28-01-2019 Υλικό της Συλλογής: Batman - The Dark Prince Charming (DC Comics / Dragaud, 2017-2018) Έχω την εντύπωση, ότι εάν δεν υπήρχαν τα υπερηρωϊκά κόμικς, ο κόσμος θα αντιμετώπιζε την 9η τέχνη με περισσότερη σοβαρότητα. Και για να μην είμαι άδικος, για αυτό ευθύνονται και τα ίδια τα κόμικς της συγκεκριμένης κατηγορίας, επειδή έχουν συνδεθεί με πολλά στραβά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών: έλλειψη ψυχολογικού βάθους, εναρμόνιση με την καθεστηκυία ιδεολογία, σενάρια και story lines τα οποία επαναλαμβάνονται και ανακυκλώνονται ατέρμονα, εμπορευματοποίηση που δεν επιτρέπει στους καλλιτέχνες να τολμήσουν κάτι πιο διαφορετικό, συντηρητισμός (μην ξεχνάμε ότι η ομάδα στόχος είναι πρωτίστως οι έφηβοι και συνεπώς υπάρχουν – ειδικά στις ΗΠΑ – παντοδύναμοι μηχανισμού αυτολογοκρισίας) κτλ. κτλ. κτλ. Αλίμονο, καμία από τις παραπάνω μομφές δεν είναι αβάσιμη….Οπότε, ο οποιοσδήποτε “λογικός” άνθρωπος θα ρωτήσει “Μα γιατί συνεχίζεις να διαβάζεις τέτοιου είδους κόμικς, προϊόντα υποκουλτούρας και δε συμμαζεύεται;” Η προφανής απάντηση θα ήταν “Επειδή, παρόλα αυτά, μου αρέσουν” και ενώ θα έπρεπε να ήταν επαρκής, δυστυχώς σπανίως γίνεται δεκτή. Ή και ευτυχώς, από την άλλη επειδή μας αναγκάζει να ψαχτούμε λίγο και να δούμε γιατί μας αρέσουν αυτού του είδους τα κόμικς. Μια λοιπόν πιο “ψαγμένη” απάντηση, είναι ότι ακόμα και με αυτούς τους περιορισμούς, το συγκεκριμένο είδος κόμικς έχει παραγάγει αριστουργήματα. Εξάλλου, πολλοί καλλιτέχνες έχουν δουλέψει υπό ασφυκτικές συνθήκες παραγωγής κι όμως έχουν γράψει το όνομά τους με ανεξίτηλα γράμματα στο χώρο του κινηματογράφου (Φορντ, Χίτσκοκ, Χιούστον, Χωκς και δεν έχει τελειωμό η λίστα). Το συγκεκριμένο κόμικς δεν είναι αριστούργημα (τζάμπα η παραπάνω εισαγωγή, λοιπόν :D) , αλλά είναι αξιοπρεπέστατο. Εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια που κάνει η DC να προσεγγίσει μη Αμερικανούς καλλιτέχνες για να φτιάξουν κόμικς για αυτήν. Σωστή κίνηση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, επειδή η φρέσκια ματιά χρειάζεται πάντα, ειδικά σε κάτι τόσο τετριμμένο, όπως οι σούπερ ήρωες. Για το συγκεκριμένο κόμικ προσκλήθηκε ο Ιταλός Enrico Marini, του οποίου έχουμε ξαναδεί δουλειές στα ελληνικά, τόσο στο Τζίπσυ (εκδόσεις Μαμούθ), όσο και στα Αρπακτικά (εκδόσεις Ελευθεροτυπία), αλλά και σε πολλά άλλα καλά κόμικς, που δεν έχουμε δει μεταφρασμένα στη γλώσσα μας. Προκειμένου πιθανόν να δοθούν κάποια περιθώρια ελιγμών στο δημιουργό, η συγκεκριμένη ιστορία δεν εντάσσεται στο “κανονικό” σύμπαν του Μπάτμαν (είναι αυτό που από αρχαιοτάτων χρόνων ονομάζουμε off-continuity :D). Με πολύ λίγα λόγια η υπόθεση: μια γυναίκα εμφανίζεται και λέει στον Μπρους Γουέιν ότι έχουν αποκτήσει μια κόρη, 9 ετών τη στιγμή της αφήγησης, μετά από μια νύχτα πάθους. Η πληροφορία φτάνει στα αυτιά του Τζόκερ, ο οποίος απάγει το κορίτσι, προκειμένου να λάβει λύτρα από τον Μπρους. Οι ικανότητές του Marini ως σχεδιαστή είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως και όσοι έχετε αμφιβολίες, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω σχέδιο (και σε ακόμη περισσότερα εδώ) και θα σας φύγει η μαγκιά. Γενικότερα το σχέδιο είναι αρκούντως εξπρεσιονιστικό, η παλέτα των χρωμάτων μουντή, σε ένα “βιομηχανικό” κιτρινωπό υπόβαθρο, αλλά και η σκηνοθεσία των πάνελ εξαιρετική. Ο δε Μπάτμαν είναι σχεδιασμένος με μια δόση, ας πω αποστασιοποίησης, που τον καθιστά όσο χρειάζεται σκοτεινό και απόμακρο. Γενικά, όλα σωστά και απολύτως ταιριαστά για το Σκοτεινό Ιππότη. Πολλοί πόντοι στο καλαθάκι του Marini, λοιπόν. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο Marini αναλαμβάνει και το σενάριο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές δουλειές του, όπου υπέγραφε μόνο το σχέδιο. Δεν προσφέρει μεγάλες ιδέες, δεν καινοτομεί ιδιαίτερα, δεν μπαίνει σε μεγάλο ψυχολογικό βάθος, και, ναι, κάλλιστα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος (όπως ο Μάνος Βασιλείου Αρώνης, στο πολύ καλό του άρθρο) ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι στα όρια της καρικατούρας (ως μη όφειλαν, τουλάχιστον για την περίπτωση της μητέρας), το φινάλε είναι κάπως στημένο. Από την άλλη όμως, έχει αρκετές καλές ιδέες: ο Τζόκερ παρουσιάζεται εξανθρωπισμένος και σχεδόν συμπαθής, ο Άλφρεντ τολμά και βάζει γλώσσα υπάρχει και η κωμική φιγούρα του Άρτσι, όλα καλά και διασκεδαστικά, λοιπόν. λογικά θα περάσετε πολύ ευχάριστα, όπως πέρασα κι εγώ. Το κόμικ κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis σε ωραία έκδοση και σε μετάφραση και επιμέλεια του Χρήστου Τσέλιου. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  12. To Black Adam είναι μια υπερηρωική ταινία που θα κάνει πρεμιέρα στις 29 Ιουλίου του 2022 και στον ομώνυμο ήρωα θα πρωταγωνιστεί ο Dwayne Johnson. Επιπλέον, θα πλαισιώνεται από γνωστούς υπερήρωες της DC όπως τον Dr Fate (Pierce Brosnan), τον Atom Smasher και τον Hawkman. Η ταινία πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να ολοκληρωθεί και αναμένεται να είναι μια από τις πιο φιλόδοξες ταινίες της DC καθώς επιδιώκει να εγκαθιδρύσει νέα δεδομένα στο ταλαιπωρημένο κινηματογραφικό σύμπαν της. Σε περίπτωση εισπρακτικής επιτυχίας της, θα δούμε περισσότερα crossover του Black Adam με σημαντικούς χαρακτήρες όπως τον Shazam, τον Superman και την Wonder Woman.
  13. Δύο κοριτσάκια παίζουν, όταν ξαφνικά το ένα από τα δύο απάγεται από εξωγήινους. Ο Μπάτμαν καλεί τον παντοδύναμο Σούπερμαν να ψάξει να το βρει, αλλά εκείνος αρχικά διστάζει, επειδή έχει υποχρεώσεις στη Γη. Πρέπει να προστατεύσει τον πλανήτη, την πόλη του και τη Λόις. Εξάλλου, όπως λέει και ο Γκριν Λάντερν: "Το σύμπαν είναι άπειρο και όλοι είναι τόσο μικροί." Όλοι εκτός από το Σούπερμαν. Όπως του θυμίζει ο Μπάτμαν: "Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ εσένα και όλων μας. Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε και εσύ είσαι ο Σούπερμαν". Και κάπως έτσι, ο Σούπερμαν θα εγκαταλείψει τη Γη και θα κινηθεί στις εσχατιές του σύμπαντος αναζητώντας το χαμένο κορίτσι, θα αντιμετωπίσει παντοδύναμους εχθρούς, θα κινηθεί μέσα στο χρόνο, θα υποφέρει, θα φτάσει στα όρια των δυνάμεών του, αλλά θα παραμείνει μέχρι τέλους ο Σούπερμαν. Με βάση αυτή τη σεναριακή αφετηρία, οι Κινγκ και Κούμπερτ επιχειρούν να αποδομήσουν, κατά κάποιο τρόπο, τον ισχυρότερο ήρωα των κόμικς και να του προσδώσουν μια πιο ανθρώπινη υπόσταση, κάνοντάς τον τρωτό και ευάλωτο και βάζοντάς τον να υπερνικά τα εμπόδια περισσότερο με τη δύναμη του πνεύματος και της θέλησής του, παρά με την υπεράνθρωπη δύναμή του. Και ως ένα βαθμό το πετυχαίνουν, προσφέροντάς μας μια ιστορία του Ανθρώπου από Ατσάλι, που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα, τουλάχιστον μέχρι το συμβατικό φινάλε, όπου βλέπουμε μια από τα ίδια. Τουλάχιστον, όμως, μέχρι να φτάσουμε έως εκεί, έχουμε διαβάσει κάποιες εξαιρετικές ιστορίες, οι οποίες λειτουργούν όχι μόνο ως πρόκληση για τις υπερδυνάμεις του Σούπερμαν, αλλά και ως εφαλτήριο για να δοκιμάσει ο ήρωας τις δικές του ηθικές αντοχές, όπως μας δείχνει η πολύ ωραία ιστορία του #9. Ο Κινγκ ξέρει να γράφει πολύ ωραία και το έχουμε διαπιστώσει πολλές φορές. Η αφήγησή του είναι πυκνή, αλλά μεστή και δεν κουράζει καθόλου τους αναγνώστες. Ο Κούμπερτ σχεδιάζει με μεγάλη προσοχή και πετυχαίνει πολλές ωραίες σκηνές αποδίδοντας πλήρως τον ψυχισμό και τα αδιέξοδα του Υπερανθρώπου σε κάθε δεδομένη στιγμή. Άψογα χρώματα από τον Μπραντ Άντερσον, πολύ πετυχημένα μελάνια από τη Σάντρα Χόουπ, όλα λειτουργούν τέλεια, εκτός, όπως προανέφερα, από το φινάλε, που δυστυχώς δεν τολμά να κάνει κάποια υπέρβαση. Ακόμη κι έτσι, πάντως, είναι σίγουρα κάτι διαφορετικό από τα συνήθη κόμικς του Σούπερμαν και πιστεύω, ότι θα αφήσει ικανοποιημένες/ους όσες/ους το διαβάσουν. Σε γενικές γραμμές, η σειρά πήρε καλές κριτικές και άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και δικαίως. Ίσως περίμενα κάτι παραπάνω με δεδομένα τα ονόματα των συντελεστών, και κυρίως του Κινγκ, ο οποίος δίνει νέα πνοή σε κάθε τι με το οποίο καταπιάνεται, αλλά υπάρχουν κάποια αποσπάσματα της ιστορίας, που θα μου μείνουν αξέχαστα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη στις ΗΠΑ, τα οποία συγκεντρώθηκαν μαζί με υλικό από το Superman Giant 3-13 και 15-16 σε ένα trade, που περιέχει τα εξώφυλλα της σειράς και ορισμένα σκίτσα του Κούμπερτ. Αυτό το trade διάβασα κι εγώ, για να κάνω την παρουσίαση. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική από τον @Lazaros Κριτική από τον@akirasyber9για το smassingculture.gr
  14. Ως άνθρωπος που αγάπησε το "Watchmen", είχα μια επιθυμία να δω μια συνέχεια της ιστορίας, με το τέλος του αρχικού έργου στο μυαλό. Παρ' όλα αυτά, δίστασα να διαβάσω το "Doomsday Clock", κάθως το ένιωθα περισσότερο σα crossover event παρά σα sequel. Από την άλλη, όταν είδα το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του "Rorschach" των Tom King και Jorge Fornes, με τράβηξε η ίδεα να δω μια μηνιαία σειρά βασισμένη σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του αρχικού έργου. (Εξώφυλλο 1ου τεύχους, πηγή https://www.amazon.com/RORSCHACH-1-CVR-JORGE-FORNES/dp/B08KSCQCXC) Το "Rorschach" ξεκίνησε τη κυκλοφορία του το 2020 και τελειωσε το 2021 από τη DC Comics, μέσω της σειρας εκδόσεων Black Label. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου noir, όπου ο πρωταγωνιστής ερευνά μια απόπειρα δολοφονίας υποψήφιου πολέμου, η οποία βάσει δακτυλικού αποτυπώματος που βρέθηκε στον νεκρό δράστη, φαίνεται να έχει γίνει από τον Joseph Kovacs, τον αυθεντικό Rorschach. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αδύνατο, καθώς (πηγή https://ew.com/books/dc-announces-new-rorschach-comic-from-writer-tom-king/) Το κόμικ μένει πιστό στο αρχικό έργο και χτίζει το σενάριο βάσει αυτού, παρ' όλο που δε συνδέεται άμεσα μαζί του. Αναφέρονται γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο αρχικό εργό, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλα έργα του Alan Moore, όπως το "Batman: Killing Joke" και το "V for Vendetta". Είναι ένα συμπαθητικό crime noir κόμικ που παίζει αρκετά με την αφήγηση και τα layouts, ενώ συνδέει την ιστορία με το "Watchmen" με έναν αρκετά εφικτό τρόπο. Από την άλλη, τα δυο κόμικς ίσως συνδέονται υπερβολικά εφικτά, καθώς ο αναγνώστης θα πρέπει να ξέρει καλά την ιστορία του "Watchmen" ώστε να πιάσει το νόημα του "Rorschach", με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στο τελευταίο τεύχος. Το σχεδιαστικό ύφος της σειράς ακολουθά επίσης πιστά το αρχικό έργο, ενώ παράλληλα φαίνεται να υιοθετεί και πιο μοντέρνες ρίζες, δημιουργόντας ένα πιο ξεχωριστό στυλ. Πρόκειται για ένα αρκετά καλό στόρυ μυστηρίου με ελκυστικό σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, που όμως ίσως κάποιες φορές είναι πάρα πολύ πιστό στο αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Fun Fact:
  15. Η Archie Comics αυτή τη φορά συνεργάζεται με τη DC για να μας φέρει τη συνάντηση που όλοι (;) περιμέναμε: Ο Batman και η παρέα του πάνε στο Riverdale. Η σειρά comic Batman 66 διαδραματίζεται στο setting της τηλεοπτικής σειράς Batman 66. Κυκλοφόρησε σε διάφορα τεύχη, αργότερα συγκεντρώθηκε σε δέκα τόμους. Πέντε από αυτούς ήταν crossover και ένα από αυτά είναι με τον Archie. Ο σεναριογράφος λοιπόν του Batman 66, Jeff Parker, συνεργάζεται με τον Dan Parent και δημιουργούν αυτό το crossover το οποίο ολοκληρώθηκε το 2019 και αποτελείται από 6 τεύχη. Η ιστορία έχει ως εξής: ενώ ο Batman, ο Robin και η Batgirl είναι απασχολημένοι υπερασπίζοντας το Gotham, ο Penguin έχει μια ιδέα. Γιατί να παλεύουν να κυριαρχήσουν στο Gotham ενώ υπάρχει η μόνιμη απειλή του Batman; Γιατί να μην δοκιμάσουν τις δυνάμεις του σε μια μικρή αλλά αρκετά πλούσια, και κυρίως αφύλακτη, πόλη; Ας πούμε, το Riverdale. Ο Joker και η Catwoman συμφωνούν, και με τη βοήθεια της Siren ξεκινούν να πάρουν με το μέρος τους σημαντικά πρόσωπα της πόλης. Τον μπαμπά της Veronica, τον αρχηγό της αστυνομίας, τον διευθυντή του σχολείου κλπ. H Veronica είναι η πρώτη που υποψιάζεται πως κάτι πάει στραβά και με τη βοήθεια του Dilton ενημερώνει τον Batman ο οποίος καταφθάνει για να βοηθήσει, ενώ ο Robin και η Batgirl γράφονται στο σχολείο μαζί με τα παιδιά για να ενεργήσουν incognito. Για αρχή να πούμε πως εδώ υπάρχει πράγματι ιστορία (σε αντίθεση πχ με το Archie Meets The Predator II) η οποια είναι καλοδουλεμένη, ενδιαφέρουσα, τρελούτσικη και κυλάει αβίαστα. Είναι το απόλυτο μείγμα Archie και Batman 66. Το χιούμορ είναι διακριτικό, τα έξι τεύχη είναι αρκετά για να ολοκληρώσουν τον μικρό χαμό που γίνεται. Επίσης στα plus, συναντάμε ένα σκασμό από DC χαρακτήρες, ήρωες και κακούς. Το σκίτσο μου τα χάλασε λίγο, γιατί έβαλαν τον Dan Parent ο οποίος κατά τη γνώμη μου είναι ο χειρότερος Archie Artist ever. Παρόλα αυτά, προσπαθεί, κάνει αυτά που ξέρει και αποδίδει πολύ καλά τους χαρακτήρες του Batman 66. Σκηνοθετικά κάνει καλή δουλειά επίσης, ακολουθώντας πιστά τις σκηνές μάχης της σειράς, τα ηχητικά εφέ και γενικότερα μένει κοντά στο πνεύμα της σειράς. Συνεχίζοντας την παράδοση των Archie Crossovers, οι guest artists δημιουργούν καταπληκτικά variant covers. Ολοκληρώνοντας, μια πολύ καλή δουλειά η οποία χωλαίνει λίγο στον τομέα του (Archie) σκίτσου αλλά καταφέρνει να βγάλει συνολικά πολύ καλό αποτέλεσμα.
  16. Το Μάρτιο του 2006, βγήκε στους κινηματογράφους (το 2005 έκανε πρεμιέρα στα φεστιβάλ) μία από τις πιο εμβληματικές μεταφορές comics ever. Τα αδέρφια Wachowskis έγραψαν το screenplay ενός από τα πιο βαρβάτα δυστοπικά comics ever made και η DC ανέθεσε αυτή τη μεταφορά, ενός comic που ήξεραν μέχρι τότε κυρίως οι ψαγμένοι, σε έναν Αυστραλό σκηνοθέτη, ονόματι James McTeigue, για να κάνει το παρθενικό ντεμπούτο του και τη μόνη καλή του ταινία. Βρισκόμαστε σε μία εναλλακτική δυστοπική δεκαετία του '90. Το Ηνωμένο Βασίλειο ζει κάτω από νεοναζιστική δικτατορία, μετά από έναν καταστρεπτικό πυρηνικό πόλεμο που συνέβη στα '80s. Μία μυστηριώδη φιγούρα, αψηφά τη χούντα και φορώντας μια μάσκα βασισμένη στον Guy Fawkes, προσπαθεί να εμπνεύσει τον κόσμο προκειμένου να τη ρίξουν, ενώ παράλληλα θέλει να εκδικηθεί τους δεσμώτες του. Ο V είναι ένας γκρίζος χαρακτήρας. Ένας πληγωμένος, λυρικός και μοναδικός άνθρωπος, που αγανάκτισε και θέλει πλέον να κυριαρχήσει παντού απόλυτη αναρχία μέσα από τρομοκρατικές επιθέσεις. Το comic έβγαινε αρχικά, το 1982 με 1985, σε ασπρόμαυρο στο ανθολογικό Warrior στο UK, όμως ολοκληρωμένο κυκλοφόρησε σε 10 τεύχη, το 1988 με 1989, από τη DC / Vertigo, σε σενάριο Alan Moore και σχέδιο David Lloyd. Στην Ελλάδα βγήκε από την Anubis, με αφορμή την ταινία, σε μετάφραση Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου και έκτοτε έχει επανεκδοθεί. Το V For Vendetta φιγουράρει σε πολλά top ως ένα από τα πιο σημαντικά comics ever, και όχι μονάχα ως post-apocalyptic, αλλά είναι ένα πανέξυπνο και εξαιρετικά σκεπτόμενο κόμικ, ένα πραγματικό διαμάντι της Βρετανικής σκηνής! Πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της geek (και όχι μόνο) κουλτούρας, ενώ η μάσκα του έχει υιοθετηθεί από τους παγκόσμιους ακτιβιστές hackers Anonymous. Στην ταινία, τον V υποδύεται ο θεούλης Hugo Weaving, ενώ την Evey Hammond η (πολύ μέτρια) Natalie Portman. Ωραία σκοτεινή σκηνοθεσία, που θυμίζει αρκετά post-apocalyptic ταινίες των '80s, ταιριαστό soundtrack, καλές ερμηνείες. Σαφώς το comic είναι ανώτερο, όμως και η ταινία είναι τουλάχιστον αξιοπρεπέστατη, με αξιομνημόνευτες σκηνές. Το πιο τρελό legacy που άφησε όμως, είναι πως o τωρινός 3ος κύκλος της σειράς Pennyworth, αποτελεί "prequel" του V!
  17. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, αν οι υπερήρωες χρειάζονται κάποια ψυχολογική υποστήριξη, καθώς αντιμετωπίζουν τεράστιες απειλές και σώζουν τον κόσμο συνέχεια; Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, όχι. Το σκέφτηκε, όμως, ο Τομ Κινγκ, αναμφισβήτητα ικανός συγγραφέας, που υποφέροντας και ο ίδιος από κρίσεις άγχους, συνέλαβε την ιδέα του Sanctuary, ενός ησυχαστηρίου, ας το πούμε, όπου θα πηγαίνουν οι υπερήρωες μέχρι να ανακάμψουν ψυχολογικά, εξομολογούμενοι τις σκέψεις τους σε μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης. Το άσυλο είναι σε μυστική τοποθεσία, οι εξομολογήσεις των ηρώων δεν καταγράφονται και γενικά όλα μοιάζουν να βαίνουν καλώς. Μέχρι τη στιγμή που διαπράττονται φόνοι υπερηρώων στο άσυλο και ως ύποπτοι θεωρούνται ο Booster Gold και η Harley Quinn, οι οποίοι, όμως, επιμένουν, ότι δεν έχουν διαπράξει τα εγκλήματα και κατηγορούν ο ένας την άλλη. Στην υπόθεση θα εμπλακούν οι τρεις μεγάλοι της DC (Superman, Batman, Wonder Woman), αλλά και άλλοι ήρωες. Δεν θα μακρηγορήσω: μου αρέσει ο Τομ Κινγκ και βρίσκω την αρχική ιδέα πρωτότυπη και καλή. Δυστυχώς, όμως, αντί να επικεντρωθεί στο βασικό σημείο, το πώς δηλαδή κάποιοι άνθρωποι με απίστευτες δυνάμεις ταλαιπωρούνται από τον ίδιο τους τον εαυτό, κάτι που δυνητικά θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, ο Κινγκ αναλώνεται σε μια μάλλον αδιάφορη "αστυνομική" ίντριγκα. Ένα επιπλέον αρνητικό σημείο είναι, ότι εμφανίζονται πάρα πολλοί λιγότερο γνωστοί υπερήρωες (κάποιους/ες δεν τους/τις ήξερα ούτε εγώ) κι αυτό κάνει το μη ενημερωμένο αναγνώστη της DC να χάσει ελαφρώς τη μπάλα. Δεν αρνούμαι, ότι υπάρχουν και καλές στιγμές στο κόμικ ("I am Batman, I don't do press", μια ατάκα, που μου έμεινε), αλλά χάνονται μέσα στη γενική αδιαφορία. Ευτυχώς, το σχέδιο του Κλέι Μαν, που είναι ο κύριος σχεδιαστής, αφού υπάρχουν και άλλοι - όλοι τους καλοί, είναι εξαιρετικό και βοηθάει την κατάσταση και κάπως έτσι, το κόμικ κυλά από αδιάφορα έως ανώδυνα. Εξάλλου, από ό,τι καταλαβαίνω, κυρίως το σχέδιο επαινέθηκε. Δεν νομίζω, ότι υπάρχει κάποιος λόγος να το διαβάσετε, εκτός αν θέλετε να διαβάσετε κάποιες από τις ενδόμυχες σκέψιες υπερηρώων της DC. Για να είμαι ειλικρινείς, αυτές μου φάνηκαν τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του κόμικ. Είναι προφανές, ότι παρά τον τίτλο, το κόμικ δεν έχει καμία σχέση με τις διάφορες "Κρίσεις" που από καιρού εις καιρόν ταλανίζουν το σύμπαν της DC. Εννέα τεύχη, συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο, εγώ έχω το hardcover, που περιέχει και κάποια σχέδια του Μαν. Υποθέτω, ότι θα βγήκε και σε έκδοση με μαλακό εξώφυλλο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  18. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2019 Υλικό της Συλλογής:Batman: White Knight (2017=2018), DC Comics H DC comics έχει δημιουργήσει μια καινούρια ετικέτα, την οποία ονομάζει Black Label και όπου γνωστοί δημιουργοί των κόμικς θα κληθούν να δημιουργήσουν ιστορίες με γνωστούς ήρωες, αλλά εκτός της επίσημης μυθοπλαστικής γραμμής (continuity). Το πρώτο, νομίζω, κόμικ αυτής της ετικέτας ήταν το Batman: White Knight σε σενάριο και σχέδιο Sean Murphy και χρώμα Matt Hollingsworth, το οποίο κυκλοφόρησε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και στη χώρα μας, στα πλαίσια της μεγάλης εκδοτικής άνθισης που γνωρίζει τα τελευταία 2-3 χρόνια ο χώρος των κόμικς και ειδικότερα των μεταφρασμένων εκδόσεων και ακόμα ειδικότερα των υπερηρωικών. Το κόμικ εκδόθηκε από το Οξύ σε μια αρκετά καλή έκδοση και πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού και αποτελεί την πρώτη απόπειρα της εκδοτικής να εισχωρήσει και στο χώρο της DC, αφού μέχρι τώρα οι κυκλοφορίες της ήταν κυρίως Marvel. Ο πλέον εμβληματικός ήρωας της DC, λοιπόν, (αφού ως γνωστόν, ο Superman μόνο για βιτρίνα είναι ) μας ξανασυστήνεται σε αυτό το πολύ καλό κόμικ, το οποίο βασίζεται στην εξής απλή ιδέα: τι θα γίνει εάν ο Τζόκερ βρει τα λογικά του, παρατήσει τα φτιασίδια, αποκηρύξει την εγκληματικότητα και αποφασίσει να γίνει νομοταγής; Πώς μπορεί ο Μπάτμαν να υπάρξει χωρίς τον υπ’αριθμόν ένα εχθρό του; Έχει πλέον λόγο ύπαρξης; Γιατί, βλέπετε, ο Τζόκερ όχι μόνο έχει γίνει νομοταγής, αλλά θεωρεί πλέον ότι ο Μπάτμαν είναι η πραγματική απειλή για το Γκόθαμ. Και φυσικά, αυτή η λογική έχει απόλυτο νόημα: ο μασκοφόρος, αυτόκλητος εκδικητής δικαιούται να υπάρχει μόνο εφόσον υφίσταται έγκλημα και δη ψυχοπαθούς φύσεως, αφού μόνο ένας (σχεδόν αποδεδειγμένα) ψυχασθενής μπορεί να πατάξει τους όμοιούς του (η ψυχαναλυτικού τύπου ομοιοπαθητική ως αντιστάθμισμα του αφελούς μανιχαϊσμού). Ισχύει: χωρίς τον Τζόκερ να περιφέρεται καταστρέφοντας την πόλη και απειλώντας ζωές, ο Μπάτμαν φαίνεται ακόμη περισσότερο ως εμμονοληπτικός, αποσυνάγωγος και μυστικοπαθής. Όλα όσα είναι προτερήματα στη μάχη του εναντίον του εγκλήματος, καθίστανται αυτομάτως κοινωνιοπαθή ελαττώματα, όταν εκείνο απουσιάζει. Ο Μπάτμαν όχι μόνο χρειάζεται το Κακό, αλλά κατά κάποιο τρόπο οφείλει να το δημιουργεί ή έστω να γίνεται ο καταλύτης για την εμφάνισή του. Μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τον Σούπερμαν (ενσάρκωση του Καλού και αντιπρόσωπο του Θεού στη Γη), ο οποίος βοηθά την ανθρωπότητα από Αγάπη (δεν είναι λάθος του πληκτρολογίου το κεφαλαίο Α), ο Μπάτμαν ωθείται από την ταπεινή και σκοτεινή επιθυμία για εκδίκηση. Όλοι του σχεδόν οι φίλοι και οι γνωστοί (η οικογένειά του, όπως τους αποκαλεί ο ίδιος) αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, Μεγάλο πλήγμα για αυτόν, η υφαρπαγή / υπεξαίρεση της οικογένειάς του μέσω της νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης στο Σύστημα: οι μασκοφόροι του Γκόθαμ καλούνται να γίνουν μέλη της επίσημης αστυνομίας, έστω και με το δικαίωμα να κρατήσουν μυστική την ταυτότητά τους. Αλίμονο όμως, η ένταξή τους στο σύστημα ακυρώνει και το λόγο της ύπαρξής τους και αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να το δεχτεί ο Νυχτερίδας μας. Και με αυτά και με εκείνα ο Τζόκερ βρίσκει οπαδούς: οι αναξιοπαθούντες του Γκόθαμ επιλέγουν να τον στηρίξουν, αφού με τον Μπάτμαν δεν έχουν δει άσπρη μέρα. Ίσως είναι λίγο αφελές αυτό το σημείο (τα σχόλια περί του 1% μάλλον είναι αχρείαστα) και σίγουρα υπάρχει ελάχιστη εμβάθυνση στα πολιτικά, αλλά, εντάξει, το προσπερνάμε Και ο ίδιος ο Τζόκερ όμως ωθείται όχι μόνο από δίψα για εκδίκηση, αλλά και μια επιθυμία προσέγγισης με τον Μπάτμαν: αποζητά την επαφή με το μεγάλο του εχθρό, ο οποίος του έχει γίνει εμμονή. Και η εμμονή αποζητά την επαφή και την τελική ένωση: οι δύο νοούνται μόνο ως άκρες ενός δίπολου και όχι αυτόνομα, επειδή δεν είναι μόνο ο Μπάτμαν που χρειάζεται το έγκλημα, είναι και ο ίδιος ο Τζόκερ, που, σε αντίθεση με τον Μπάτμαν, γνωρίζει ότι είναι απαραίτητος και ο ίδιος, για να υπάρξει ο Μπάτμαν. Ο ομφάλιος λώρος μεταξύ των δύο είναι εξαιρετικά ισχυρός για να κοπεί και ο Τζόκερ / Λευκός Ιππότης οφείλει να θυσιαστεί και να δώσει στη θέση του στον Τζόκερ / Εγκληματία όχι βέβαια, για να υπάρξει ασφάλεια στο Γκόθαμ (σε αυτήν την πόλη δεν έχουν θέση ταπεινά ένστικτα, όπως ο αλτρουισμός :lol:) , αλλά για να συνεχιστεί και η δική του ύπαρξη. Ακόμα ένα συν του κόμικ είναι ότι επιτέλους έχουμε ένα υπερηρωική ιστορία που διαβάζεται πρωτίστως, έως και αποκλειστικά από ενήλικες. Δεν θυμάμαι άλλη φορά σε παρόμοιο κόμικ να διαβάζω τόσο βαριές βρισιές (έστω και σε πολύ περιορισμένη κλίμακα) και να βλέπω γυμνό (έστω και σε πάρα πολύ περιορισμένη κλίμακα), δείγματα, υποθέτω, της μεγάλης καλλιτεχνικής ελευθερίας που έδωσε η DC στο δημιουργό, αφού ως γνωστόν, αυτού του είδους τα κόμικς παράγονται υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους καλλιτέχνες. Να σημειωθεί επίσης, ότι έχουμε τρεις γυναίκες σε κεντρικό ρόλο στην πλοκή: πρωτίστως η Harley Quinn (αυθεντική και σωσίας) και δευτερευόντως η Batgirl, τελευταία σύμμαχος του Batman. Φυσικά, προς το τέλος ο Murphy δεν τολμά να προχωρήσει πάρα πολύ και να θρυμματίσει τα πάντα, για αυτό και μου άφησε μια λίγο πικρή επίγευση. Πιστεύω ότι είχε τολμήσει να κάνει ένα ή δύο βήματα ακόμη, θα παρέδιδε κάτι εξίσου κλασικό με τους Watchmen. Πολύ ωραίο το σχέδιο του Murphy, αν και θα ξενίσει όσους δεν τον ξέρουν. Βρόμικος, αξύριστος, Μπάτμαν, μονίμως κρυμμένος στα σκοτάδια, καθαρός ξυρισμένος Τζόκερ που μας προσφέρεται σε πρώτο πλάνο. Το στήσιμο των καρέ είναι εκπληκτικό και η γενικότερη σκηνοθεσία άψογη. Ο δε Hollingsworth χρωματίζει εξαιρετικά το κόμικ με μουντά χρώματα, έτσι όπως του ταιριάζει. Πάρα πολύ καλό κόμικ, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, που προσφέρει κάτι διαφορετικό και θέλω να πιστεύω ότι θα αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους φίλους του Μπάτμαν. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  19. Με αυτή τη σειρά 12 τευχών, ο Τομ Κινγκ προσπαθεί να προσαρμόσει στη σύγχρονη εποχή, έναν από τους πιο ιστορικούς τίτλους της DC, που διήρκεσε 23 ολόκληρα χρόνια, αλλά και να δώσει μια νέα πνοή σε έναν ήρωα, κάποιες από τις ιστορίες του οποίου είχαμε διαβάσει σε ένα από τα πιο ιστορικά περιοδικά της χώρας μας. Τι χρειάζεται να γνωρίζετε Ο Άνταμ Στρέιντζ ήταν αρχαιολόγος, όταν χτυπήθηκε από μια μυστηριώδη ακτίνα, που τον μετέφερε στο μακρινό πλανήτη Ρανν, εκεί όπου έγινε ήρωας, παντρεύτηκε την Αλάννα, την κόρη του αρχηγού του πλανήτη και έκανε μαζί της μια κόρη. Η ακτίνα, η οποία αρχικά τον μετέφερε στο Ρανν, τον μεταφέρει σε τακτά χρονικά διαστήματα πίσω στη Γη, όπου ο Άνταμ χρησιμοποιεί την τεχνολογία του Ρανν, για να γίνει ήρωας και στο μητρικό του πλανήτη, αλλά και μέλος της JLA. Παρακάτω... Η αρχή της ιστορίας βρίσκει το Στρέιντζ να υπογράφει βιβλία, που αφηγούνται τον τρόπο με τον οποίον αυτός και η Αλάννα έσωσαν το Ρανν από την εισβολή των Πυκκτ. Έχει γίνει σταρ στη Γη και ο υπέρτατοις ήρωας στο Ρανν. Μήπως όμως ο Άνταμ στη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποίησε αθέμιτα μέσα και υπερβάλλουσα σκληρότητα ενάντια στους εισβολείς; Μήπως δεν είναι ήρωας, αλλά εγκληματίας πολέμου; Ο ίδιος επιμένει στην αθωότητά του και έχει ένα συντριπτικό επιχείρημα: έχασε την κορούλα του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ίσως να έκανε κάποια λάθη, αλλά έγιναν υπό την επήρεια της απώλειας και της επιθυμίας του να προστατεύσει το θετό του πλανήτη. Ζητά να καθαρίσει το όνομά του και αναλαμβάνει ο μεγαλοφυής Mr. Terrific, μέλος κι αυτός της JLA να ανακαλύψει την αλήθεια. Το κόμικ Ο Τομ Κινγκ ξέρει να γράφει, σίγουρα όχι πάντα εξίσου καλά, αλλά σίγουρα ξέρει να γράφει. Και εδώ γράφει καλά και στήνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, στην οποία τα γεγονότα εμφανίζονται σταδιακά μπροστά μας, καθώς προσπαθούμε να ανακαλύψουμε κι εμείς τι πραγματικά συνέβη στον πόλεμο. Πολύ καλοστημένοι διάλογοι, ενήλικο περιεχόμενο, μικρές πινελιές, που δείχνουν την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, όπως τα τσιγάρα, που καπνίζει αρειμανίως η Αλάννα και πάνω από όλα μια ενδιαφέρουσα πλοκή, που θέτει ηθικά διλήμματα. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, στοιχείο του κόμικ, είναι ότι ο Κινγκ είχε τη φαεινή ιδέα να αναθέσει το σχέδιο σε δύο διαφορετικούς στο στιλ σχεδιαστές, στο συνεργάτη του και σε άλλα κόμικς Mitch Gerads, που έχει αναλάβει τις σκηνές του παρόντος και στον Evan "Doc" Shaner, που σχεδιάζει εκείνες του παρελθόντος με το σχέδιο των δύο να εναλάσσεται ορισμένες φορές ακόμη και στην ίδια σελίδα. Το σχέδιο του πρώτου είναι πιο βρόμικο, πιο ρεαλιστικό και με πιο μουντά χρώματα, ενώ του δεύτερου είναι πιο κλασικό, κοντά στην παραδοσιακή υπερηρωική τεχνοτροπία και με σαφώς πιο φωτεινά χρώματα. Αυτή η οπτική αντίστιξη διατρέχει όλο το κόμικ και θέτει και τα όρια της προβληματικής: ο Gerads σχεδιάζει έναν ηθικά αμφιλεγόμενο ήρωα, ο δε Shaner έναν ηρωικό πολεμιστή. Το τι από τα δύο ισχύει, θα αποκαλυφθεί στην πορεία του κόμικ. Αρκετά ενδιαφέρον κόμικ, που ξεφεύγει από τα συνήθη υπερηρωικά, είχε κάποια επιτυχία με τους κριτικούς και ήταν υποψήφιο για τρία βραβεία Eisner το 2021 στις κατηγορίες "Best Limited Series", "Best Penciller/Inker or Penciller/Inker Team" και "Best Lettering" για τον Clayton Cowles. Παρόλα αυτά, χρειάζεται κάποια γνώση του κόσμου της DC, κάτι που ίσως αποτρέψει αρκετούς από την ανάγνωσή του. Επίσης, σίγουρα μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί με γεγονότα και καταστάσεις του δικού μας κόσμου. Κάποιοι/ες ίσως εντυπωσιαστούν, άλλοι/ες ίσως τα θεωρήσουν εύκολα και αδιάφορα, αλλά ας αφήσουμε αυτό το θέμα να αναπτυχθεί στα σχόλια. Το κόμικ κυκλοφόρησε σε μια ωραία, σκληρόδετη έκδοση με ελάχιστο επιπλέον υλικό. Ανήκει στη σειρά Black Label, άρα να περιμένετε ενδιαφέρουσες ανατροπές στην ιστορία. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  20. Ακολουθώντας τα γεγονότα που εξιστορούνται στο Batman - White Knight ( μπορείτε να διαβάσετε παρουσιάσεις της αμερικάνικης και της ελληνικής έκδοσης από @DaDiRa και @leonidio αντίστοιχα ), ο πόλεμος μεταξύ Batman και Joker έχει κάνει και τους δύο να φαίνονται επικίνδυνοι στα μάτια των πολιτών της Gotham, η οποία έχει μετατραπεί σε σκηνικό ατελείωτων και διαρκών συγκρούσεων μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρών. Με την προσωπικότητα του καλοπροαίρετου Jack Napier να υποχωρεί, και στη θέση του να οργιάζει αυτή του Τζόκερ, ο πόλεμος περνάει στο επόμενο επίπεδο, όταν ο χαμογελαστός δολοφόνος αποφασίζει να επιστρατεύσει στις τάξεις του τον Azrael. Χειραγωγόντας τον, και ταϊζοντας τον ψέματα για το παρελθόν του και αυτό των Wayne, καταφέρνει να τον μετατρέψει σε μια ανελέητη πολεμική μηχανή που θα καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμα της και θα φέρει ένα συγκλονιστικό πλήγμα στις τάξεις των συμμάχων του Batman. Με αυτούς όμως, ή τουλάχιστον με αυτούς που του έχουν απομείνει, και με μια απρόσμενη σύμμαχο στο πρόσωπο της Harley Quinn, θα δοθεί η τελευταία μάχη στην οποία θα αποφασιστεί η τύχη της ψυχής της Gotham και του παρελθόντος του Batman. Συνεχίζοντας τα γεγονότα του White Knight, ο Sean Gordon Murphy, σε αυτή την Elseworlds/Off-Canon ιστορία, πηγαίνει τον δικό του Batman και τη δική του Gotham City ένα βήμα παραπέρα. Και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο, μοιράζοντας τον χρόνο της κάμερας του, σχεδόν ισότιμα, μεταξύ του πρωταγωνιστή και της ίδιας της πόλης. Με flashbacks, συχνά και καίρια τοποθετημένα, μας αναλύει την ιστορία της Gotham, πως δημιουργήθηκε, και πως αυτή συνδέθηκε με την οικογένεια Wayne από τις απαρχές της. Χρησιμοποιεί τον απόλυτο κακό του μυθου του Batman, τον Joker, όχι όμως πλέον στο ρόλο του πρωταγωνιστή αλλά σε αυτόν που κινεί τα νήματα, και στη θέση του τοποθετεί τον Azrael. Δίνοντας του επαρκή κίνητρα και καθορίζοντας τον απόλυτα, τον μεταμορφώνει στο αντι-Batman, πειστικό και καταστρεπτικό, όχι όμως απλά ως καρικατούρα super-villain, αλλά ως απόλυτα τραγική φιγούρα η οποία έχει λόγο να μισεί όλους τους Wayne. Τον Murphy τον γνώρισα από το πολύ καλό American Vampire, τον λάτρεψα στο Punk Rock Jesus και θαύμασα το σχέδιο του στο αγαπημένο μου Tokyo Ghost. Οι συγγραφικές του ικανότητες βελτιώνονται από σειρά σε σειρά, και χωρίς να είναι εκπληκτικός σε αυτό κομμάτι, τα καταφέρνει πολύ καλά, ειδικά στο κομμάτι των flashbacks που προαναφέρω, τα οποία παρόλο που είναι πολλά, είναι ακριβώς στο μέγεθος που πρέπει, και ούτε κουράζουν, ούτε σε βγάζουν από το πνεύμα της κύριας ιστορίας. Και αν τα πρώτα 2-3 τεύχη ( από τα συνολικά 8 ) αυτής της σειράς είναι ελαφρώς αργά, μετά απογειώνεται και η δράση και το characterization των χαρακτήρων, οι οποίοι αν και είναι πολλοί, χρησιμοποιούνται όλοι σε ιδανικές "ποσότητες", τόσο ώστε να τους γνωρίσεις, να συμμετέχουν ενεργά, αλλά και να μην βαραίνουν την αφήγηση με άχρηστες πληροφορίες. Η Barbara Gordon, o Nightwing, η Renee Montoya, ακόμα και η τραγική φιγούρα του Jim Gordon δίνουν βάρος και οντότητα στην αίσθηση ότι πραγματικά ο Batman δεν είναι μόνος του, παρά είναι μέλος μιας οικογένειας. Από τους villains, και πέρα από τους δύο που προανέφερα, η φιγούρα μιας λογικής και μητέρας πλέον Harley Quinn, δίνει άλλη μια διάσταση και δημιουργεί ένα πιθανό love story για τον Batman το οποίο πιθανό να δούμε σε επόμενες συνέχειες. Και αν το τέλος, φάνταζε αναμενόμενο και αρκετά κλισέ, η εμφάνιση, δικαιολογημένη και οργανική, ενός χαρακτήρα τον οποίο θεωρούσαμε ( από τη προηγούμενη σειρά ) νεκρό, ολοκληρώνεται αρμονικά, με περισσότερες από ότι το White Knight, ελπίδες για sequel του sequel. To δυνατό χαρτί όμως του Murphy είναι το σχέδιο του, και εδώ, για άλλη μια φορά, δίνει ρέστα. Δυναμικές γραμμές και γωνίες, πανέξυπνη σκηνοθεσία, κοντινά όταν και όποτε πρέπει και wow σκηνές δράσεις σε ικανοποιητικό και όχι υπερβολικό αριθμό. Ο Batman του είναι βρώμικος, κουρασμένος, πολύ συχνά αξύριστος και μονίμως προβληματισμένος αν τελικά οι προσπάθειες του βοηθούν την πόλη ή συντελούν στην καταστροφή του. Όλα αυτά αποτυπώνονται πλήρως στα μολύβια και τα μελάνια, αλλά αναδεικνύονται από τα πολύ καλά χρώματα του Matt Hollingsworth. Κυρίως σκοτεινά, πάντοτε πατημένα και ποτέ πλακάτ, ταιριάζουν στη μουντάδα γεγονότων και συναισθημάτων. Ανοίγουν λίγο στα flashbacks τα οποία τοποθετούνται στα τέλη του 1600, αλλά εκεί ξεχωρίζουν τα μολύβια/μελάνια του Murphy και κυρίως η λεπτομέρεια με την οποία απεικονίζει τοπία, κτίρια και τα ρούχα των χαρακτήρων. Πραγματικά μου έκαναν ιδιαίτερα καλή εντύπωση και θα ήθελα πολύ να δω τον Murphy, μετά το American Vampire, να σχεδίαζε κάποιο άλλο κόμικ "εποχής". Στον επίλογο ο Murphy αναφέρει ότι ένας παιδικός του ήρωας ήταν ο Klaus Janson. Για αυτό και στα πλαίσια του συγκεκριμένου κόμικ, έγραψε το one-shot Batman:White Knight presents Von Freeze. Αρχικά είχε σκοπό να το συμπεριλάβει στη σειρά, αλλά ελλείψει χώρου, το κυκλοφόρησαν μόνο του. Εξίσου καλό, και αρκετά καλά σχεδιασμένο, αν και προσωπικά προτιμώ το σχέδιο του Murphy, μας δίνει ένα origin για τον χαρακτήρα, δίνοντας του μια τραγική διάσταση και αιτιολογώντας, εν μέρει, την μετέπειτα πορεία του. 8 τεύχη λοιπόν, συν ένα one-shot, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα regular-sized σκληρόδετο τόμο o οποίος αξίζει απόλυτα τα $30 που έχει ως cover price. Το απόλαυσα, ίσως και περισσότερο από το White Knight, και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν πρόβλημα με τις off-canon ιστορίες. Just buy it!
  21. Να ξεκαθαρίσω από την αρχή, ότι αυτό δεν είναι κόμικ, αλλά περισσότερο ένα εικονογραφημένο αφήγημα. Αποτελείται από αρκετό κείμενο, το οποίο περιέχει αρκετή εικονογράφηση. Υπάρχει, πάντως, σε κάποιες λίστες με τα καλύτερα κόμικς του 2021, άρα θα το θεωρήσω κι εγώ, καταχρηστικά έστω, κόμικ. Πρόκειται για μια μίνι σειρά 5 τευχών, η οποία αφηγείται μια τροποποιημένη ιστορία του σύμπαντος της DC μέσα από τα μάτια μη λευκών χαρακτήρων. Οι αφηγητές κατά σειρά είναι ο Black Lightning, οι Bumblebee και Guardian, η Katana, η Renee Montoya και η Thunder, κόρη του Black Lightning. Πρόκειται, για χαρακτήρες, που δεν είναι στην πρώτη γραμμή αναγνωρισιμότητας των ηρώων της εκδοτικής και εκτός από τη μη λευκή καταγωγή τους, κάποιοι έχουν και άλλου είδους δυσκολίες, που τους/τις κρατούν στο περιθώριο. Η αφήγηση ακολουθεί μια χρονολογικά γραμμική ροή, από τις αρχές του 1970 περίπου έως τις μέρες μας και καλύπτει, εκτός από τα συμβάντα του κόσμου της DC και ιστορικά συμβάντα στον πραγματικό κόσμο, προσπαθώντας να απαντήσει στο ερώτημα "γιατί οι παντοδύναμοι υπερήρωες ανέχονται την κοινωνική αδικία". Ο σεναριογράφος John Ridley κέρδισε Όσκαρ για το "12 χρόνια σκλάβος" και ως Αφροαμερικανός, σίγουρα ξέρει κάτι παραπάνω από εμάς για το περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας, όσο κι αν το κόμικ έχει εκδοθεί από μια μεγάλη εταιρεία, κάτι που σίγουρα θα έχει θέσει κάποιους περιορισμούς. Οι προθέσεις είναι πολύ αγαθές, αλλά το εγχείρημα, αν και ενδιαφέρον, κάπου χωλαίνει. Καταρχάς, η αφήγηση είναι αρκετά κουραστική και το ύφος γίνεται σε σημεία διδακτικό. Κατανοώ το δεύτερο, με δεδομένο, ότι το κόμικ απευθύνεται σε αμερικανικό κοινό, αλλά πραγματικά, το πρώτο δεν το περίμενα. Επιπλέον, μου φάνηκε ότι το δέσιμο της ιστορίας της DC με τον πραγματικό κόσμο, κάπου δεν έγινε πειστικά, γιατί, όπως και να το κάνουμε, η προσπάθεια να συνδυαστούν οι διάφορες Κρίσεις της DC με τις φυλετικές διακρίσεις είναι δύσκολο πράγμα. Και σίγουρα, κάποιοι μπορεί να χαρακτηρίσουν το κόμικ, φτιαχτό, δήθεν ή ότι ξεπλένει δεκαετίες ολόκληρες κατά τις οποίες οι μαύροι χαρακτήρες ήταν ανύπαρκτοι στα κόμικς της DC. Δεν αναφέρομαι σε γκέι, γιατί αυτοί/ές απλά δεν υφίσταντο ούτε ως ιδέα έως πολύ πρόσφατα. Τέλος, ένα ακόμη μειονέκτημα είναι, ότι θέλει μια καλή γνώση του κόσμου της DC, για να γίνει πλήρως κατανοητό. Δεν θέλω να είμαι άδικος με το κόμικ, γιατί έχει αρκετά καλές στιγμές και παρά την σε στιγμές φλυαρία, έχει ένα ωραία κείμενο με σωστή ψυχογράφηση των χαρακτήρων. Εκεί ειδικά, όπου ο Ridley αφήνεται να μιλήσει, χωρίς να θέλει να περάσει οπωσδήποτε κάποιο μήνυμα, όπως στο τεύχος για την Katana, το κόμικ γίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρον. Και βεβαίως, υπάρχει ένα πολύ ωραίο σχέδιο από τον Giuseppe Camuncoli, ο οποίος, αν και έχει ως αποστολή να υποστηρίξει το κείμενο (αυτό δεν είναι ένα κόμικ, που το διαβάζεις για το σχέδιο), κάνει υπέροχη δουλειά και αρκετές φορές, το σχέδιό του, εμβαθύνει στους χαρακτήρες και στις καταστάσεις ακόμη περισσότερο, από ότι το σενάριο. Αυτά. Αξιόλογη προσπάθεια, αλλά φοβάμαι, ότι απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό. Δεν είναι το "Marvels" της DC, αν και δεν νομίζω, ότι αυτός ήταν ο σκοπός των δημιουργών. Το θεωρώ έντιμο, πιστεύω όμως, ότι ήθελε περισσότερη δουλειά και ή λιγότερο κήρυγμα ή περισσότερη επιθετικότητα για να λειτουργήσει. Μου δόθηκε η εντύπωση, ότι ο Ridley θέλησε να ακολουθήσει μια μέση οδό και δεν νομίζω, ότι αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος. Το κόμικ βγήκε στη σειρά "Black Label" και κυκλοφόρησε σε μια πάρα πολύ ωραία έκδοση με σκληρόδετο εξώφυλλο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνεντεύξεις του σεναριογράφου στο ew.com και στο hollywoodreporter.com
  22. Η πρώτη φορά που ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ παρουσιάστηκε σε δικό του περιοδικό στα Ελληνικά, ήταν από τις εκδόσεις Anglo Hellenic Agency του Τάσου Ψαρόπουλου. Είχε προηγηθεί η πρώτη του εμφάνιση στα Τα Καλύτερα Κόμικς των εκδόσεων Ατλαντίς των αδελφών Πεχλιβανίδη, μια έκδοση που δημοσιεύονταν διάφοροι τίτλοι από το DCU με έμφαση όμως την επιστημονική φαντασία και όχι τα υπερηρωικά. Η σειρά ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1978 και η αφορμή φυσικά ήταν η ταινία του Ρίτσαρντ Ντόνερ, όπως μας ενημερώνουν στην εισαγωγή της έκδοσης. Τώρα που τα βρήκαν τα 120 εκατομμύρια αντίτυπα για κάθε τεύχος, ένας θεός ξέρει... Το περιοδικό κυκλοφορούσε κάθε δεκαπενθήμερο, στοίχιζε αρχικά 15 δραχμές, η φυλλομέτρηση σταμάταγε στις 32 σελίδες - τις οποίες αρκετές φορές χρησιμοποιούσαν όλες για τις ιστορίες - και είχε σχεδόν πάντα μια δισέλιδη αφισέτα στο κέντρο του τεύχους. Στην αρχή ο τίτλος αποδόθηκε με Ελληνικούς χαρακτήρες, αλλά αρκετά σύντομα κατέφυγαν στην Αγγλική εκδοχή. Η ποιότητα της έκδοσης ήταν άριστη, πλήρης έγχρωμη έκδοση με κανονικούς χρωματισμούς (και όχι ότι να' ναι όπως π.χ έκανε ο Καμπανάς αν και μάλλον ο Ψαρόπουλος δεν χρησιμοποιούσε τα πρωτότυπα - και υποδεέστερα - φιλμ απ' όσο ξέρω), χοντρό ιλουστρασιόν χαρτί με «ζωντανή» εκτύπωση που δεν κιτρινίζει ή γκριζάρει ακόμα και μετά από 40 χρόνια ταλαιπωρίας. Γενικά ήταν μια έκδοση που ήταν υπόδειγμα ακόμα και σε αντιπαραβολή με τις πρωτότυπες Αμερικάνικες της εποχής. Και καλή μετάφραση, μακριά από κομμάτια κέικ. Κάθε τεύχος είχε μια πλήρη ιστορία του Σούπερμαν (από τους Αμερικάνικους τίτλους Superman και Action Comics) και μια που «έσπαγε» σε δυο τεύχη - λόγω έλλειψη σελίδων - από διάφορους τίτλους της DC. Κατά κύριο λόγο όμως, δημοσιεύονταν ιστορίες με την Γυναίκα Θαύμα, την γνωστή μας Wonder Woman. Άλλοι τίτλοι που πέρασαν από τις σελίδες της έκδοσης ήταν αυτές του Batman, Supergirl, The New Adventures of Superboy, Aquaman (Υδατάνθρωπος), Green Arrow (Πράσινο Βέλος), Justice Leauge of America (Αμερικάνικη Λεγεώνα της Δικαιοσύνης), Hawkman, Green Lantern (Πράσινος Φανός), Adam Strange (Παράξενος Αδάμ), DC Universe Presents & Super Friends. Ειδικά τα 2 τελευταία για ένα διάστημα έπαιζαν ως πρώτη ιστορία στην θέση του κανονικού Σούπερμαν τίτλου. Επίσης, πολλές ιστορίες που δημοσιεύτηκαν πάρθηκαν από τους τίτλους World Finest & Brave and the Bold. Το τελευταίο τεύχος ήταν το 104, με ημερομηνία έκδοσης την 18-02-1983 (μιας και υπήρχε ένα ένα αφύσικο κενό 2,5 μηνών μεταξύ των τευχών 103 και 104) και τιμή 30 δραχμές. Δεν ήταν όμως το τελευταίο αριθμητικά, καθώς ο εκδότης αποφάσισε να βγάλει και 2 τόμους της σειράς με διάφορα τεύχη που του είχαν μείνει σε στοκ, τόμοι οι οποίοι έφεραν την κανονική την αρίθμηση της σειράς αντί να έχουν δικιά τους. Μάλιστα ο ένας από αυτούς φέρει το νούμερο 104, το ίδιο με το τελευταίο τεύχος της σειράς, προφανώς από λάθος. Αλλά και το κανονικό τεύχος 104 είναι επανέκδοση του περιεχόμενου του τεύχους 08, αν και η ιστορία της Wonder Woman έχει 4 σελίδες παραπάνω, πριν κοπεί η ιστορία από την ένδειξη "Η συνέχεια στο επόμενο" ). Οπότε, το νέο περιεχόμενο και ενδιαφέρον για πολλούς, σταμάτησε με το τεύχος 103. Ίσως ο εκδότης, στα πρότυπα άλλων εκδόσεων του ίδιου αλλά και των ανταγωνιστών του, σκόπευε να ξεκινήσει την ανατύπωση του υλικού που είχε βγάλει ήδη, απευθυνόμενος σε νέο κοινό, αλλά δεν του βγήκε. Εξάλλου, πιστευόταν παλιότερα και εν πολλοίς δεν είχαν άδικο, πως το αναγνωστικό κοινό των κόμικς, κατά βάση παιδιά, τότε ανανεωνόταν κάθε 7-8 χρόνια, με το παλιό να σταματάει να ασχολείται, άρα δεν θα πρόσεχαν πως βγάζουν τα ίδια πράγματα. Αξίζει να αναφερθεί πως ο Ψαρόπουλος δημοσίευσε και μια ιστορία του Παράξενου Αδάμ η οποία είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά από την Ατλαντίς στο τεύχος 81 της σειράς Τα Καλύτερα Κόμικς. Πρόκειται για την ιστορία Οι θανάσιμες σκιές του Παράξενου Αδάμ και η δημοσίευση έγινε στα τεύχη 67-68 (ευχαριστίες στο @Dr Paingiver για την πληροφορία). Οι εικόνες προέρχονται από σκανς του leonidio και της GST.
  23. Shazam! Fury of the Gods Mετά το εκπληκτικό Shazam του 2019, ήταν θέμα χρόνου να ανακοινωθεί μια συνέχεια. H πρώτη ταινία ήταν άκρως απολαυστική παρόλο που το στούντιο το καταδίκασε βάζοντας το να παίξει 3 εβδομάδες πριν το Avnegers Endgame. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει ελάχιστα πράγματα γνωστά για την πλοκή, ενώ ξέρουμε πως το αρχικό cast θα επιστρέψει. Επιπλέον, έχουμε νέες προσθήκες μεγάλων ονομάτων όπως την Helen Mirren και την Lucy Liu, που θα υποδυθούν τις Hespera και Kalypso, αντίστοιχα. Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει και πάλι ο ταλαντούχος David Sandberg!
  24. Ορίστε, λοιπόν, μια πρωτότυπη ιδέα από την DC: να προσκαλέσει δημιουργούς από 14 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, για να φτιάξουν μια ολιγοσέλιδη ιστορία, με πρωταγωνιστή τον Μπάτμαν / Μπρους Γουέιν, η οποία θα διαδρματίζεται στη χώρα καταγωγής των καλλιτεχνών. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το πρότζεκτ και εάν συνέτρεχαν και άλλες προϋποθέσεις για τη δομή της ιστορίας, αλλά, εάν κρίνω από το αποτέλεσμα, μάλλον η DC έδωσε στους/στις δημιουργούς μια σχετική ελευθερία κινήσεων. Σχεδόν όλοι οι δημιουργοί είναι γνωστοί έως και διάσημοι στις χώρες τους και ορισμένοι έχουν δουλέψει και στις ΗΠΑ. Δεν γνωρίζω, βέβαια, ποια ήταν τα κριτήρια επιλογής, αλλά σε γενικές γραμμές, όλοι και όλες προσπάθησαν να δώσουν κάτι ενδιαφέρον. Φυσικά, το Batman: The World είναι ανθολογία και ως τέτοια είναι σχεδόν εξ ορισμού άνιση. Δεν είναι όλες οι ιστορίες εξίσου ενδιαφέρουσες και κάποιες μου φάνηκαν εντελώς αδιάφορες. Σας παρουσιάζω τις ιστορίες κατά σειρά εμφάνισης μέσα στον τόμο μαζί με σύντομες εντυπώσεις. "Global City"- ΗΠΑ : Brian Azzarello (σενάριο), Lee Bermejo (σχέδιο) Ανούσια εισαγωγή στον τόμο, που προφανώς απευθύνεται σε όσους/ες δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους Μπάτμαν. Αναρωτιέμαι πόσοι/ες να υπάρχουν... Θα μπορούσαν να είχαν βρει κάτι πιο ευφάνταστο. Το σχέδιο του Bermejo, βεβαίως, τα σπάει. "Paris" - Γαλλία: Mathieu Gabella (σενάριο), Thierry Martin (σχέδιο) Ο Μπάτμαν, η Κατγούμαν και ένα τρίτο πρόσωπο στο Λούβρο και μια ανατροπή στο τέλος, γιατί τέλος πάντων... l' amour!!! Ευχάριστη ιστοριούλα, πρωτότυπη με ενδιαφέρον σχέδιο. "Closed for the Holidays" - Ισπανία: Paco Roca Έκπληξη για μένα η συμμετοχή του Ρόκα στην ανθολογία και η αλήθεια είναι, ότι παραδίδει μια από τις πιο ευφάνταστες ιστορίες της συλλογής, με ελάχιστα λόγια, σύντομη και μεστή. "Ianus" - Ιταλία: Alessandro Bilotta (σενάριο), Nicola Mari (σχέδιο) Η μόνη ιστορία της συλλογής, για την οποία ακόμη δεν έχω αποφασίσει πόσο μου άρεσε - γιατί σίγουρα δεν με άφησε αδιάφορο. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία αξιοποιεί το χώρο και την ιστορία της Ρώμης και έχει ένα εντυπωσιακό σχέδιο αλα Mignola. Πιστεύω, ότι κάτι της έλειπε και σε άλλη περίπτωση θα μιλούσαμε για ένα μικρό αριστούργημα. "A Better Tomorrow" - Γερμανία: Benjamin von Eckartsberg (σενάριο), Thomas von Kummant (σενάριο) Μια ιστορία με ενδιαφέρουσες ιδέες και σχέδιο, προσπαθεί να κάνει χρήση, έστω και περιορισμένη, γερμανικών θρύλων, μάλλον καταλήγει κοινότοπη, αλλά έχει ανατρεπτικό τέλος. Το σχέδιο με άφησε αδιάφορο. "Red Mass" - Τσεχία: Štěpán Kopřiva (σενάριο), Michal Suchánek (σχέδιο) Ψυχροπολεμική περιπέτεια (διαδραματίζεται το 1984) και κοινότοπη, παρά το ενδιαφέρον εύρημα. Καλό σχέδιο, πάντως. "My Bat-Man" - Ρωσία: Kirill Kutuzov και Egor Prutov (σενάριο), Natalia Zaidova (σχέδιο) Όχι η καλύτερη, αλλά μια από τις πρωτότυπες ιστορίες της συλλογής σχετικά με ένα Ρώσο σκιτσογράφο, που μεγαλώνει μέσα στο ανατολικό μπλοκ αναρωτώμενος εάν ο ήρωας είναι πραγματικός ή όχι. Καλό σχέδιο, εξυπηρετεί σωστά την ιστορία. "The Cradle" - Τουρκία : Ertan Ergil (σενάριο), Ethem Onur Bilgiç (σχέδιο) Πολύ ευχάριστη έκπληξη για εμένα αυτή η ιστοριούλα, που και αξιοποιεί με επιτυχία τα διάφορα πολιτισμικά στοιχεία, που υπήρχαν ή υπάρχουν ακόμη στην τουρκική επικράτεια, αλλά και τα συνδέει με το continuity του ήρωα. Ωραίο σχέδιο. "Defender of the City" - Πολωνία: Tomasz Kołodziejczak (σενάριο), Piotr Kowalski (σχέδιο), Brad Simpson (χρώμα) Δυστυχώς, μια ανούσια ιστορία και είναι πολύ κρίμα, γιατί η Βαρσοβία με την ιστορία που έχει προσφερόταν για κάτι καλύτερο. Το σχέδιο είναι σαφώς καλύτερο από το σενάριο. "Funeral" - Μεξικό: Alberto Chimal (σενάριο), Rulo Valdés (σχέδιο) Η σύγχρονη και η αρχαία ιστορία της πόλης του Μεξικού ενώνονται σε αυτή την ιστορία με σαφές υπερφυσικό στοιχείο. Καλή, αλλά θα ήθελα κάτι παραπάνω. Αρκετά ιδιόρρυθμο, αλλά αποτελεσματικό σχέδιο. "Where are the Heroes?" - Βραζιλία: Carlos Estefan (σενάριο), Pedro Mauro (σχέδιο) Αυτή για εμένα ήταν η καλύτερη ιστορία της συλλογής. Πολύ απαισιόδοξη, αρκετά τολμηρή, σαφώς πολιτική, πλήρως ενταγμένη στη ζοφερή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Βραζιλίας. Επίσης, εξαιρετικό σχέδιο. "Muninn" - Νότια Κορέα: Inpyo Jeon (σενάριο), Jaekwang Park, and Junggi Kim (σχέδιο) Δυστυχώς, μου φάνηκε εντελώς αδιάφορη με απλώς κάπως ενδιαφέρον σχέδιο "Batman and Panda Girl" - Κίνα: Xu Xiaodong και Lu Xiaotong (σενάριο), Qiu Kun (σχέδιο), Yi Nan (χρώμα) Δεν γνωρίζω εάν η Panda Girl είναι ηρωίδα κόμικς ή κινουμένων σχεδίων στην Κίνα, αλλά ούτε αυτή η ιστορία μου άρεσε και κυρίως σχεδιαστικά, παρά το γεγονός, ότι ήθελε να περάσει ένα μήνυμα. Τραγικό λέτερινγκ! "Batman Unchained" - Ιαπωνία: Okadaya Yuichi Προφανώς, εικονογραφημένη σε στιλ μάνγκα, έχει κάποιο ενδιαφέρον, τόσο σεναριακό, όσο και σχεδιαστικό, αλλά έως εκεί. Δεν το προτείνω σε καμία/ κανένα, όχι επειδή δεν μου άρεσε, αντιθέτως, το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον, αλλά επειδή θεωρώ, ότι είναι για πιο περιορισμένο κοινό. Πιστεύω όμως, ότι αξίζει μαι ανάγνωση. Τρεις παρατηρήσεις για το τέλος: 1) Σε πολλές ιστορίες ο Μπρους Γουέιν και ο Μπάτμαν βρίσκονται μαζί στην ίδια χώρα / πόλη. Μα καλά, ουδείς δεν έχει κάνει τη σύνδεση μεταξύ τους; Αυτή την απορία την είχα πάντα, όταν ο Μπάτμαν εμφανίζεται εκτός της Γκόθαμ. 2) Σχεδόν σε όποια χώρα πηγαίνει, ο Μπρους Γουέιν φαίνεται να ξέρει και τη γλώσσα της χώρας. 3) Εύχομαι να υπάρξει συνέχεια στο πρότζεκτ και να δούμε και Έλληνες δημιουργούς. Κυκλοφόρησε κατευθείαν σε μια σκληρόδετη έκδοση με ελάχιστο επιπλέον υλικό (κρίμα!). Όλες οι εικόνες είναι από το ίντερνετ.
  25. Ένα πλοίο εξορύξεων, το Derleth, το οποίο είχε χαθεί κάπου στον Αρτικό Κύκλο πριν από 40 χρόνια, άρχισε ξαφνικά να εκπέμπει σήμα κινδύνου. Η Rococo Oil Company, εταιρεία στην οποία ανήκε το Derleth, αποφασίζει να στείλει ένα διασωστικό πλοίο, για να εξερευνήσει το σήμα και να περισυλλέξει, εφόσον μπορεί, τα πτώματα των ναυτικών του Derleth. Όταν όμως το διασωστικό φτάνει στην περιοχή, θα ανακαλύψει τον τρόμο, ο οποίος πηγάζει από τα βγαλμένα μάτια των ακόμα ζωντανών ναυτικών, παρόλο που έχουν περάσει 40 χρόνια. Το ΚΑΚΟ, το οποίο βρίσκεται εκεί και περιμένει, τους υποδέχεται με ανοιχτά "πλοκάμια" και ο σκοπός και ο λόγος εκπομπής του σήματος κινδύνου γίνεται, τρομακτικά, κατανοητός. Για να το ξεκαθαρίσω από την αρχή και να καταλάβετε το state of mind μου όταν διάβασα το Plunge. Εντελώς τυχαία, πριν το διαβάσω, είχα διαβάσει το The Wake. To συγγραφικό εργαλείο και plot point με το οποίο ξεκινάνε και τα δύο, είναι το ίδιο, ένα πλοίο το οποίο εκπέμπει σήμα ενώ, φυσιολογικά, δεν θα έπρεπε. Αυτό με ψιλοχάλασε από την αρχή, καθώς μου φάνηκε σαν αντιγραφή. Ξεκίνησα μεν έτσι, αλλά στην πορεία, ο Joe Hill δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο για να με ξεκολλήσει από την αρχική σκέψη, όσο και τυχαία αν ήταν αυτή. Το κακό εδώ είναι, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε κάτι το οποίο, και στην σκέψη και στην εκτέλεση, έμεινε, στην ουσία, μη τελειωμένο. Κανείς χαρακτήρας δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, εισάγονται κάποια μυστήρια τα οποία ποτέ δεν εξηγήθηκαν ή εξήγηση τους δεν είχε κάποια λογική, ακόμα και το τέλος είναι εύκολο και πολύ Hollywood. Σαν μια ταινία τρόμου η οποία θέλει να σε πείσει για τις καλές της προθέσεις, αλλά να καταλήγει να είναι απλά άλλη μια σπλατεριά. Και αν βάλουμε στην άκρη την ομοιότητα με το κόμικ του Snyder, και εξετάσουμε αυτούσια την αρχή ως κάτι έξυπνο και ενδιαφέρον, από εκεί και πέρα έχουμε έναν αδιάφορο κακό/τέρας και μια αδύναμη, πραγματικά αδύναμη πλοκή. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και ο ρυθμός είναι σωστός, ανεβαίνοντας όσο πηγαίνει προς το τέλος, αλλά αυτό είναι αδύναμο και τρελά προβλέψιμο. O Stuart Immonen είναι εξαιρετικός σχεδιαστής, και εδώ το επιβεβαιώνει. Κάνοντας στο Plunge και τα μελάνια, δίνει βάθος και "βάρος" στο σχέδιο του. Ο Hill του έδωσε αρκετό χώρο με αρκετά καρέ, σελίδες μερικές φορές, χωρίς κείμενο και εκεί είναι που διαπρέπει. Δεν παρατήρησα βέβαια κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο από πλευράς σκηνοθεσίας και στησίματος των καρέ, αλλά σίγουρα δεν είδα και τίποτα άσχημο, άλλωστε είναι πολύ έμπειρος για κάτι τέτοιο. Γενικά πολύ όμορφη δουλειά, ακόμα και στις πιο "ήσυχες" σχεδιαστικά στιγμές, με ωραία απεικόνιση συναισθημάτων και σκέψεων στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Μια μικρή σκηνή με ένα ρωσικό υποβρύχιο, στο οποίο ο Hill δεν έγραψε διάλογο αλλά άφησε τον Immonen να μας δώσει οπτικά τι προσπαθούν να κάνουν, μπορεί να γίνει άνετα μάθημα του γιατί δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται η "λεκτική διάρροια" στα σύγχρονα κόμικς. Συνολικά μια ΟΚ δουλειά, τίμια, αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Βγήκε σε 6 τεύχη, και ένα όμορφο regular-sized hardcover που τα συγκέντρωσε. Δεν θα απέτρεπα κάποιον να το πάρει, άλλωστε έχουμε διαβάσει πολλά (ΠΟΛΛΑ) χειρότερα. Απλά να μην έχει απαιτήσεις για κάτι που κάνει τη διαφορά.
×
×
  • Create New...