Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'DC Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Μια από τις επικρίσεις εναντίον των υπερηρωικών κόμικς ήταν και είναι, ότι οι ήρωες αυτοί σπανιότατα χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους, για να βελτιώσουν η να λύσουν κάποια κοινωνικά προβλήματα. Οι επικρίσεις αυτές δεν είναι καθόλου αβάσιμες και οι λίγες εξαιρέσεις δεν αρκούν για να τις αναιρέσουν. Αυτό το κόμικ δεν ανήκει στην κατηγορία των συνηθισμένων υπερηρωικών, αφού ασχολείται ακριβώς με τα διάφορα κοινωνικά θέματα, τα οποία τα περισσότερα υπερηρωικά κόμικς αποφεύγουν και πιο συγκεκριμένα με το θέμα της μετανάστευσης, του ρατσισμού, της ένταξης, των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά ακόμη και με τη διακίνηση ανηλίκων για σεξουαλικούς σκοπούς. Το ίδιο το κόμικ αυτοχαρακτηρίζεται ως έργο για Young Adults, όπως και το "αδελφάκι" του, το "Superman Smashes the Klan", με το οποίο μοιράζονται πολλά κοινά, και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη από τους δυνητικούς αναγνώστες. Πολύ απλά, η υπόθεση θέλει την έφηβη Νταϊάνα, που δεν έχει γίνει ακόμη η Wonder Woman, να παρασύρεται μακριά από το νησί των Αμαζόνων κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας και να φτάνει στην Ελλάδα μαζί με πρόσφυγες. Από εκεί, θα πάει στις ΗΠΑ, όπου θα εκτυλιχθεί το κύριο μέρος της ιστορίας. Η συγγραφέας Laurie Halse Anderson, που από ό,τι καταλαβαίνω, είναι πολύ γνωστή στις ΗΠΑ, δεν βιάζεται καθόλου να μπει στη δράση: η εισαγωγή στη Θεμίσκυρα (το νησί των Αμαζόνων) είναι αρκετά εκτεταμένη και μας προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για την ηρωίδα, που θα φανούν πολύ χρήσιμες στη συνέχεια. Αλλά και η συνέχεια της ιστορίας εκτυλίσσεται αργά, αλλά σε καμία περίπτωση βαρετά: οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σταδιακά και οι πράξεις τους δικαιολογούνται επαρκώς, Οι διάλογοι είναι πολύ καλογραμμένοι και γενικά γίνεται πιστευτή η μεταμόρφωση της Πριγκίπισσας Νταϊάνα από ανίδεη για όσα συμβαίνουν γύρω της σε κοινωνικά συνειδητοποιημένη γυναίκα. Η Νταϊάνα θα γίνει η Wonder Woman, όταν καταλάβει πόσο πολύ τη χρειάζεται ο κόσμος γύρω της. Δεν είναι η μόνη ηρωίδα: ήρωες και ηρωίδες είναι όλοι αυτοί και όλες αυτές που μοχθούν καθημερινά να κάνουν τον κόσμο έστω και λίγο καλύτερο. Η σχεδιάστρια Leila del Duca (από το Sleepless) έχει μια απλή γραμμή στο σχέδιο της. Λογικό, γιατί, όπως έγραψα πιο πάνω, το ίδιο το κόμικ απευθύνεται σε εφήβους. Μην περιμένετε, λοιπόν εκπλήξεις, ούτε κάποιο ρηξικέλευθο σχέδιο. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό: η δουλειά του είναι να αναδεικνύει και να συμπληρώνει το σενάριο και αυτήν τη δουλειά τη διεκπεραιώνει πλήρως. Η θλίψη και η απελπισία και – όπου υπάρχει – η ελπίδα είναι απόλυτα ορατές στις εκφράσεις των ηρωίδων (αυτό το κόμικ είναι πρωτίστως γυναικεία υπόθεση). Για κάποιους δεν θα είναι της αρεσκείας τους, επειδή θα το βρουν κάπως παιδικό. Κατανοητό, γούστα είναι αυτά. Κάποιοι άλλοι θα πούνε, ότι η κριτική που ασκείται είναι επιδερμική ή επικεντρωμένη σε κάποια πράγματα, αγνοώντας κάποια άλλα. Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά κατά τη γνώμη μου, είναι άδικο αυτό για ένα κόμικ, που είναι τόσο διαφορετικό από τα υπόλοιπα του είδους του. Κάποιοι άλλοι μπορεί να παρεξηγηθούν, επειδή οι Έλληνες φρουροί των “κέντρων φιλοξενίας” δεν εμφανίζονται καθόλου φιλικοί και οι συνθήκες μέσα εκεί κάθε άλλο παρά ιδανικές. Ακόμη και οι στολές τους δεν φαίνονται να είναι σαν των Ελλήνων φρουρών. Κατανοητή και δικαιολογημένη και αυτή η αντίδραση, αλλά δεν θα ήθελα να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες. Εμένα μου άρεσε πολύ, αρκετά περισσότερο, από ό,τι περίμενα και το συνιστώ σε όσους και όσες θέλουν να διαβάσουν κάτι πραγματικά διαφορετικό μέσα στο πλέγμα των εμπορικών, αμερικανικών κόμικς. Μια αρχική μορφή αυτής της ανάρτησης δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  2. Batman: Hush Όταν με ρωτάνε για ένα κόμικ Batman, ή για ένα κόμικ που σχεδίασε ο Jim Lee, το Batman: Hush είναι το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό. Αυτό ίσως και να οφείλεται στο ότι η ιστορία ήταν η πρώτη που κυκλοφόρησε στην χώρα μας το 2005, όταν είχα αρχίσει να γνωρίζω τον κόσμο της DC, μέσα από την έκδοση του περιοδικού DC Universe από την Anubis. Το ίδιο περιοδικό φιλοξενούσε και την ιστορία Superman: Birthright, αλλά στα μάτια μου το HUSH ξεχώριζε απείρως περισσότερο, κυρίως λόγω του απίστευτου σχεδίου του. Η πλοκή της ιστορίας είναι αρκετά απλή. Ένας νέος, μυστηριώδης κακός που είναι τυλιγμένος με γάζες και αυτοαποκελείται HUSH κάνει την εμφάνιση του στο Gotham. Φαίνεται να έχει εμμονή με τον Μπάτμαν, ενώ ταυτόχρονα κινεί τα νήματα από τις σκιές στρατολογώντας διάφορους υπερκακούς και δυσκολεύοντας την ζωή του σκοτεινού ιππότη. Αν έπρεπε να βαθμολογήσω τον συγκεκριμένο τίτλο, θα μου ήταν πολύ δύσκολο να το κάνω. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ανισότητα του σχεδίου, με το σενάριο. Την αλήθεια μου θα την πω: δεν μου αρέσει ο Loeb. Αναγνωρίζω το έργο του, καταλαβαίνω την αξία του, αλλά οτιδήποτε έχω διαβάσει από αυτόν (το οποίο για να είμαι και ειλικρινής σχετίζεται μόνο με Batman), μου άφησε μια ανάμεικτη γεύση και το ξέχασα σχετικά γρήγορα. Τα δύο προηγούμενα πρότζεκτ του (Long Halloween, Dark Victory) είχαν αρκετό ενδιαφέρον μέχρι ένα σημείο, αλλά το σχέδιο του Tim Sale με έβγαζε τελείως εκτός κλίματος. Εδώ, το σχέδιο του Jim Lee αναβαθμίζει όλη την ιστορία, κάνοντας το κάθε της πάνελ να λάμπει αλλά σεναριακά δεν έχουμε μεγάλες διαφορές. Όπως ανέφερα, η δομή της ιστορίας είναι απλοϊκή και ακολουθεί την πεπατημένη των άλλων σεναρίων του ίδιου συγγραφέα. Ένας νέος μυστηριώδης κακός εμφανίζεται, κάνει παρέλαση όλο το ρόστερ των κακών και των συμμάχων του Batman και στο τέλος έχουμε μια μεγάλη αποκάλυψη. Αυτό. Μια ωραία θεματική που εξερευνά το HUSH είναι η σχέση του Batman με την Catwoman, η οποία για να πω την αλήθεια με κράτησε περισσότερο και από την κύρια ιστορία, αλλά μιας και είναι υποπλοκή, δεν της δίνεται το απαραίτητο βάθος. Τουλάχιστον στα μάτια μου. Όσον αφορά το σχέδιο τώρα, όπως είπα και παραπάνω, ο τίτλος ξεπερνάει τον εαυτό του. Κάθε σελίδα, κάθε πάνελ μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Η λεπτομέρεια και η ευκολία με την οποία ο Jim Lee δίνει σάρκα και οστά στο όραμα του Loeb, είναι καταπληκτική. Σε αυτό παίζει μεγάλο ρόλο και ο Scott Williams, που μελανώνει εκπληκτικά τα μολύβια και προσδίδει στους χαρακτήρες μια, έως και απόκοσμη όψη, μέσα από την αριστοτεχνική χρήση των σκιάσεων του. Όπου εμφανίζεται ο Μπάτμαν, χαίρεσαι να χαζεύεις το σχέδιο. Ευτυχώς που ο Tim Sale δεν ήταν διαθέσιμος και o Loeb συνεργάστηκε με τον Jim Lee. Η συγκεκριμένη ιστορία δεν ανακαλύπτει και τον τροχό, αλλά είναι απολαυστική και το σχέδιο σε αποζημιώνει και με το παραπάνω. Δυστυχώς, όμως, το εκπληκτικό σχέδιο αν και συνδυάζεται αρμονικά με ό,τι έγραψε ο Loeb, νιώθω ότι χαραμίζεται λιγάκι και ότι θα άξιζε μια ακόμα καλύτερη ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, το Batman HUSH είναι αναμφίβολα μια από τις πιο εμβληματικές ιστορίες Batman του 21ου αιώνα και, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, τότε αξίζει τον χρόνο σας!
  3. Vol. 1: Born to Kill Το 2011 η DC αποφάσισε να κάνει reboot σε όλο το σύμπαν της, το επονομαζόμενο «New 52». Ανάμεσα στους πολλούς τίτλους που κυκλοφόρησαν τότε ήταν και το Batman and Robin του Peter J. Tomasi και του Patrick Gleason. Οι δύο δημιουργοί πήραν τη σκυτάλη από τον Grant Morrison που μέχρι πρότινος είχε τα ηνία τίτλου. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι φυσικά ο Σκοτεινός Ιππότης και το Παιδί Θαύμα, δηλαδή ο Batman/ Bruce Wayne και ο γιος του, Damian, ο οποίος είναι ο πέμπτος κατά σειρά που έχει υιοθετήσει τη persona του Robin. Εν αντιθέσει με τους συναφείς τίτλους που κυκλοφορούσαν εκείνη τη περίοδο (π.χ. το Batman του Scott Snyder ή το Detective Comics του Tony Daniel), o Tomasi προτίμησε να κάνει κάτι διαφορετικό με τούτη τη σειρά και να θέσει ως κινητήριο μοχλό της ιστορίας, αυτή τη σχέση «πατέρα-γιου» που διαθέτει ο Bruce με τον Damian. Στο πρώτο story-arc, «Βorn to Kill», το δυναμικό δίδυμο έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Nobody, ο οποίος έχει ως στόχο να γκρεμίσει συθέμελα την Batman Incorporated. Επίσης, ο Nobody και ο Bruce μοιράζονται ένα κοινό παρελθόν, το οποίο ο δεύτερος έχει αποκρύψει από τον Damian για τους προσωπικούς του λόγους. Στην ουσία, η βασική πλοκή είναι απλά το περιτύλιγμα, μία «πρόφαση», προκειμένου να έρθουν στην επιφάνεια τα συναισθήματα που τρέφει ο Bruce για τον γιο του (και vice versa). Και τα συναισθήματα και οι φόβοι των δύο είναι τόσο σκοτεινά όπως η νύχτα κατά τη διάρκεια της οποίας πολεμούν, και τόσο αιματηρά όσο είναι και οι ίδιοι… Νομίζω ότι το μεγαλύτερο ατού του Tomasi είναι το πολύ στοχευμένο characterization. Ο Tomasi έχει μελετήσει πολύ προσεχτικά τους χαρακτήρες, ενώ είναι από εκείνους τους μοντέρνους συγγραφείς οι οποίοι αφήνουν το σχέδιο να κάνει τη περισσότερη δουλεία. Όταν διάβαζα το Batman του Snyder, θυμάμαι ότι το μεγαλύτερο θέμα που είχα συναντήσει είναι ότι ο προαναφερθής είναι πληθωρικός και ως εκ τούτου το γράψιμο του δεν άφηνε το σχέδιο του Capullo να «αναπνεύσει» σε πολλές περιπτώσεις. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Σε τούτο το κόμικ, μάς δίνεται η ευκαιρία να θαυμάσουμε το ειλικρινά πανέμορφο σχέδιο του Gleason. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να ξεφυλλίζει το κόμικ μετά την ανάγνωση, γιατί ήθελα να απορροφήσω κάθε μικρή λεπτομέρεια. Γενικά, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο Gleason είναι από τους αγαπημένους μου σχεδιαστές που έχουν εργαστεί για την DC τα τελευταία χρόνια. Μια και αναφέρθηκα στο characterization, θα ήθελα να προσθέσω ότι ο Damian, δια χειρός Tomasi εδώ, είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο character development. Ο πιτσιρικάς εκπαιδεύτηκε από τη League of Assassins, είναι ξεροκέφαλος και θεωρεί ότι όλα τα προβλήματα απαιτούν «ακραίες» λύσεις. O Bruce προσπαθεί να τον βοηθήσει να περιορίσει το θυμό του και να τον μετατρέψει από μία φονική μηχανή σε έναν εκδικητή που έχει μία ηθική πυξίδα. Όμως ο Damian είναι πολύ υπερήφανος για να δεχθεί οποιαδήποτε συμβουλή. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος είναι διχασμένος, γιατί θέλει όσο τίποτα άλλο να κερδίσει την εύνοια και τη επιβράβευση του πατέρα του και να του δείξει ότι είναι άξιος φορέας τόσο του Wayne ονόματος, όσο και του «Robin». Σε γενικές γραμμές, έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το βάθος που προσέδωσε ο Tomasi στους χαρακτήρες (ακόμα και στον Alfred, μπορώ να πω!) και φυσικά από το υπέροχο σχέδιο του Gleason. Είχα καιρό να συγκινηθώ διαβάζοντας ένα Batman κόμικ. Το Batman and Robin αφηγείται μία ιστορία του δυναμικού διδύμου διαφορετική από τις υπόλοιπες. Αφηγείται μία ιστορία ενός πατέρα και ενός γιου.
  4. Shazam! Fury of the Gods Mετά το εκπληκτικό Shazam του 2019, ήταν θέμα χρόνου να ανακοινωθεί μια συνέχεια. H πρώτη ταινία ήταν άκρως απολαυστική παρόλο που το στούντιο το καταδίκασε βάζοντας το να παίξει 3 εβδομάδες πριν το Avnegers Endgame. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει ελάχιστα πράγματα γνωστά για την πλοκή, ενώ ξέρουμε πως το αρχικό cast θα επιστρέψει. Επιπλέον, έχουμε νέες προσθήκες μεγάλων ονομάτων όπως την Helen Mirren και την Lucy Liu, που θα υποδυθούν τις Hespera και Kalypso, αντίστοιχα. Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει και πάλι ο ταλαντούχος David Sandberg!
  5. The Batman Noμίζω δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά για την ταινία, μιας και ήδη έχουμε μια πρώτη ματιά σε πολλούς τομείς της. Ακόμα και το trailer έκανε μεγάλο ντόρο όταν έσκασε και αριθμεί μέχρι σήμερα 30 εκατομμύρια προβολές. Η νέα ταινία Batman είναι σε σκηνοθεσία και σενάριο Matt Reeves, ο οποίος δηλώνει τεράστιος φαν του χαρακτήρα, ενώ στον ρόλο του σκοτεινού ιππότη έχουμε τον Robert Pattisnon. Η επιλογή του δίχασε, αλλά θεωρώ πως θα κάνει πολύ καλή δουλειά. Το The Batman θα είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας, στην οποία θα εξερευνηθεί ο ψυχισμός του ήρωα ενώ το ατμοσφαιρικό/ντετεκτιβίστο στοιχείο θα είναι πιο έντονο από ποτέ. H ταινία ΔΕΝ συνδέεται με το DCeU (ευτυχώς ) Το καστ συμπληρώνουν οι Andy Serkis (Alfred), Colin Farrell (Penguin), Paul Dano (The Riddler), Jeffrey Wright (Jim Gordon), Zoe Kravitz (Catwoman). To soundtrack το έχει αναλάβει ο Michael Giacchino. Eπίσης ο Farrell σαν Cobblepot είναι ΑΓΝΩΡΙΣΤΟΣ Η ταινία αναμένεται το 2022.
  6. The Flash Mε αφορμή τα γυρίσματα της ταινίας Flash που μόλις ξεκίνησαν και την αποκάλυψη του logo, ήταν θέμα χρόνου να ανοίξουμε θέμα κι εδώ! Την ταινία έγραψε και σκηνοθετεί ο Andy Muschietti (IT, Mama), ενώ στον πρωταγωνιστικό ρόλο θα δούμε τον Ezra Miller σαν Barry Allen/Flash. Η ταινία θα εξερευνήσει κι άλλα σύμπαντα, ενώ θα ξαναδούμε τον Batman του Michael Keaton μετά από χρόνια. Ο Ben Affleck επιστρέφει σαν Batman, ενώ η Sasha Calle θα είναι η πρώτη κινηματογραφική Supergirl μετά από πολύ πολύ καιρό! Ακολουθεί το concept art της ταινίας που αποκαλύφθηκε στο περσινό DC Fandome, όπου πήραμε και μια πρώτη ματιά της στολής του Flash!
  7. Supeman: Brithright Αν θα έπρεπε να διαλέξω ένα κόμικ του Superman, που με έκανε να αγαπήσω τον χαρακτήρα, τότε σίγουρα θα διάλεγα το Superman: Birthright. Εκδόθηκε σαν μίνι σειρά στις ΗΠΑ από τον Σεπτέμβριο του 2003 έως τον Σεπτέμβριο του 2006, ενώ στην χώρα μας πρωτοκυκλοφόρησε το 2005, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού DC Universe της Anubis και στη συνέχεια ολόκληρη η ιστορία βγήκε σε ένα δίτομο έργο. Το σενάριο το γράφει ο Mark Waid, ενώ στο σχέδιο και στα μελάνια είναι οι Leinil Francis Yu και Gerry Alanguilan αντίστοιχα. Ενώ αρχικά το Birthright δεν είχε σκοπό να εκδοθεί σαν μια ιστορία origin του χαρακτήρα, η DC άλλαξε γνώμη χρησιμοποιώντας το για να αντικαταστήσει το The Man of Steel του Byrne, κάνοντας το το επίσημο origin του Superman (έστω και προσωρινά!) H ιστορία αφορά ένα καθαρό origin του χαρακτήρα, πλήρως προσαρμοσμένο στα δεδομένα του 21ου αιώνα. Ακολουθούμε τον Κλαρκ Κεντ από την φυγάδευση του από τον πλανήτη Krypton, μέχρι την άφιξη του στo Smallville (Fun fact! ο Jonathan και η Martha Kent μοιάζουν επίτηδες στους αντίστοιχους ηθοποιούς της τηλεοπτικής σειράς Smallville που παιζόταν τότε!) αλλά και τη γνωριμία του με τον Lex Luthor και την Lois Lane. Υπό το πρίσμα μιας τρομερής απειλής, ο Κλαρκ θα ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό και στο πρόσωπο του θα μετουσιωθούν οι αξίες του Krypton αλλά και της Γης. Από τον Mark Waid είχε ζητηθεί να δημιουργήσει μια ιστορία, στην οποία ο αναγνώστης του 21ου αιώνα θα μπορούσε να ταυτιστεί. Φυσικά, ο Waid ανέλαβε με μεγάλη του χαρά το πρότζεκτ μιας και ήταν μεγάλος φαν από το 1978 λόγω της ομώνυμης ταινίας. Ο σκοπός του ήταν να δώσει περισσότερη έμφαση στον Clark Kent, μιας και αυτός είναι ο χαρακτήρας με τον οποίο μπορούν να ταυτιστούν και εμβάθυνε στη ψυχοσύνθεση και τα κίνητρα πίσω από τις ηρωικές πράξεις του. Επιπλέον, ο Waid προσπάθησε να αποφύγει την κλασσική προσωποποίηση της Αμερικάνικης κουλτούρας προς το άτομο του και τον χειρίστηκε όπως ακριβώς θα χειριζόταν έναν πολίτη του κόσμου. Επιπλέον, αποφάσισε να αφήσει στην άκρη την ατσούμπαλη εικόνα που είχε ο Κλάρκ όταν δεν φορά την στολή και τον έβγαλε στην ενεργό δράση σαν κανονικό δημοσιογάφο και όχι σαν ένα απλό δακτυλογράφο. Βασικές ιδέες της ιστορίας πέρασαν στην ταινία Άνθρωπος από Ατσάλι (2013) το οποίο ο Waid το σιχάθηκε ( ) και στο Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης (2016). Η ελληνική έκδοση της Anubis
  8. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  9. Zack Snyder's Justice League To Zack Snyder's Justice League αποτελεί το ολοκληρωμένο όραμα του σκηνοθέτη Zack Snyder για την ομώνυμη ταινία του 2017. Βγήκε από τη συνδρομητική πλατφόρμα HBO max και στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα από το Cosmote TV και το Vodafone TV στις 18 Μαρτίου του 2021. Η ύπαρξη του περιβόητου Snyder Cut άρχισε να συζητιέται μετά την προβολή της ταινίας Justice League το 2017. Ο Snyder είχε ολοκληρώσει περίπου το 85% της ταινίας, αλλά λόγω μιας οικογενειακής τραγωδίας και προβλημάτων με το στούντιο που δεν τον εμπιστευόταν, αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το πρότζεκτ και τα ηνία ανέλαβε ο Josh Wedon (Buffy the Vampire Slayer, The Avengers), που πραγματοποίησε reshots και άλλαξε και την αφηγηματική ροή της ταινίας, ενώ έκοψε πολλά subplots που εστιάζουν σε διάφορους χαρακτήρες. Η τελική εκδοχή θεωρήθηκε πολύ κακή από τους φαν αλλά και τους κριτικούς και ξεκίνησε η εκστρατεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την προβολή της κανονικής ταινίας του Snyder με το γνωστό #releasethesnydercut. Τελικά το φιλμ επιβεβαιώθηκε από το HBOmax το 2020, ενώ ο Snyder, o Affleck και ο Leto επέστρεψαν ώστε να γυρίσουν επιπλέον περιεχόμενο και να ολοκληρώσουν το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη. Το Zack Snyder's Justice League έχει διάρκεια 4 ώρες και 20 λεπτά. Η κεντρική πλοκή της ιστορίας παραμένει η ίδια με την πετσοκομμένη εκδοχή του 2017. Ο Steppenwolf, αναζητώντας την εξιλέωση του αφέντη του Darkseid, φτάνει την γη με σκοπό να συγκεντρώσει τα τρία μητρικά κουτιά (mother boxes) που φυλάνε οι άνθρωποι, οι Ατλάντιοι και οι Αμαζόνες. Ο Bruce Wayne συγκεντρώνει μια ετερόκλητη ομάδα υπερανθρώπων προκειμένου να σταματήσει η απειλή. Στη νέα εκδοχή τη μουσική επένδυση ανέλαβε ο Junkie XL, που ήταν και ο αρχικός συνθέτης της ταινίας, πριν ο Whedon τον αντικαταστήσει με τον Danny Elfman. Το aspect ratio της ταινίας είναι 4:3, κάτι που ήταν επιλογή του σκηνοθέτη μιας και θεωρεί πως προσφέρει μεγαλύτερο περιεχόμενο εικόνας. Λίγο πριν την προβολή της, η Warner Bros ξεκαθάρισε πως η canon ταινία για το σύμπαν της, είναι η εκδοχή του 2017, αν και μετά την επιτυχία της υπάρχουν σκέψεις για συνέχεια του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC από τον Zack Snyder. Το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη ήταν η ταινία να είναι ασπρόμαυρη, ενώ μάλιστα είχε προσπαθήσει να κόψει υλικό από την εκδοχή του πριν τον διώξουν από το πρότζεκ κάνοντας την να είναι 2 ώρες και 40 λεπτά, αλλά το στούντιο την απέρριψε. Αρχικά το HBOmax σκεφτόταν να παρουσιάσει το έργο σαν σειρά τεσσάρων επεισοδίων, αλλά η ιδέα γρήγορα εγκαταλείφθηκε για νομικούς λόγους. Το επιπλέον μπάτζετ που δόθηκε στον Snyder για την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, ήταν 70 εκατομμύρια. Η ταινία είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αδικοχαμένης κόρης του σκηνοθέτη, Autumn Snyder. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαϊου σε Blu Ray και 4k. Συντελεστές Ben Affleck - Bruce Wayne/Batman Henry Cavill - Superman/Clark Kent Gal Gadot - Wonder Woman/Diana Prince Ezra Miller - The Flash/Barry Allen Ray Fisher - Vic Stone/Cyborg Amy Adams - Lois Lane Jason Momoa - Arthur Curry/Aquaman Σενάριο: Chris Terrio Μουσική: Tom Holkenborg Φωτογραφία: Fabian Wagner Σκηνοθέτης: Zack Snyder
  10. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2019 Υλικό της Συλλογής:Batman: White Knight (2017=2018), DC Comics H DC comics έχει δημιουργήσει μια καινούρια ετικέτα, την οποία ονομάζει Black Label και όπου γνωστοί δημιουργοί των κόμικς θα κληθούν να δημιουργήσουν ιστορίες με γνωστούς ήρωες, αλλά εκτός της επίσημης μυθοπλαστικής γραμμής (continuity). Το πρώτο, νομίζω, κόμικ αυτής της ετικέτας ήταν το Batman: White Knight σε σενάριο και σχέδιο Sean Murphy και χρώμα Matt Hollingsworth, το οποίο κυκλοφόρησε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και στη χώρα μας, στα πλαίσια της μεγάλης εκδοτικής άνθισης που γνωρίζει τα τελευταία 2-3 χρόνια ο χώρος των κόμικς και ειδικότερα των μεταφρασμένων εκδόσεων και ακόμα ειδικότερα των υπερηρωικών. Το κόμικ εκδόθηκε από το Οξύ σε μια αρκετά καλή έκδοση και πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού και αποτελεί την πρώτη απόπειρα της εκδοτικής να εισχωρήσει και στο χώρο της DC, αφού μέχρι τώρα οι κυκλοφορίες της ήταν κυρίως Marvel. Ο πλέον εμβληματικός ήρωας της DC, λοιπόν, (αφού ως γνωστόν, ο Superman μόνο για βιτρίνα είναι ) μας ξανασυστήνεται σε αυτό το πολύ καλό κόμικ, το οποίο βασίζεται στην εξής απλή ιδέα: τι θα γίνει εάν ο Τζόκερ βρει τα λογικά του, παρατήσει τα φτιασίδια, αποκηρύξει την εγκληματικότητα και αποφασίσει να γίνει νομοταγής; Πώς μπορεί ο Μπάτμαν να υπάρξει χωρίς τον υπ’αριθμόν ένα εχθρό του; Έχει πλέον λόγο ύπαρξης; Γιατί, βλέπετε, ο Τζόκερ όχι μόνο έχει γίνει νομοταγής, αλλά θεωρεί πλέον ότι ο Μπάτμαν είναι η πραγματική απειλή για το Γκόθαμ. Και φυσικά, αυτή η λογική έχει απόλυτο νόημα: ο μασκοφόρος, αυτόκλητος εκδικητής δικαιούται να υπάρχει μόνο εφόσον υφίσταται έγκλημα και δη ψυχοπαθούς φύσεως, αφού μόνο ένας (σχεδόν αποδεδειγμένα) ψυχασθενής μπορεί να πατάξει τους όμοιούς του (η ψυχαναλυτικού τύπου ομοιοπαθητική ως αντιστάθμισμα του αφελούς μανιχαϊσμού). Ισχύει: χωρίς τον Τζόκερ να περιφέρεται καταστρέφοντας την πόλη και απειλώντας ζωές, ο Μπάτμαν φαίνεται ακόμη περισσότερο ως εμμονοληπτικός, αποσυνάγωγος και μυστικοπαθής. Όλα όσα είναι προτερήματα στη μάχη του εναντίον του εγκλήματος, καθίστανται αυτομάτως κοινωνιοπαθή ελαττώματα, όταν εκείνο απουσιάζει. Ο Μπάτμαν όχι μόνο χρειάζεται το Κακό, αλλά κατά κάποιο τρόπο οφείλει να το δημιουργεί ή έστω να γίνεται ο καταλύτης για την εμφάνισή του. Μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τον Σούπερμαν (ενσάρκωση του Καλού και αντιπρόσωπο του Θεού στη Γη), ο οποίος βοηθά την ανθρωπότητα από Αγάπη (δεν είναι λάθος του πληκτρολογίου το κεφαλαίο Α), ο Μπάτμαν ωθείται από την ταπεινή και σκοτεινή επιθυμία για εκδίκηση. Όλοι του σχεδόν οι φίλοι και οι γνωστοί (η οικογένειά του, όπως τους αποκαλεί ο ίδιος) αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, Μεγάλο πλήγμα για αυτόν, η υφαρπαγή / υπεξαίρεση της οικογένειάς του μέσω της νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης στο Σύστημα: οι μασκοφόροι του Γκόθαμ καλούνται να γίνουν μέλη της επίσημης αστυνομίας, έστω και με το δικαίωμα να κρατήσουν μυστική την ταυτότητά τους. Αλίμονο όμως, η ένταξή τους στο σύστημα ακυρώνει και το λόγο της ύπαρξής τους και αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να το δεχτεί ο Νυχτερίδας μας. Και με αυτά και με εκείνα ο Τζόκερ βρίσκει οπαδούς: οι αναξιοπαθούντες του Γκόθαμ επιλέγουν να τον στηρίξουν, αφού με τον Μπάτμαν δεν έχουν δει άσπρη μέρα. Ίσως είναι λίγο αφελές αυτό το σημείο (τα σχόλια περί του 1% μάλλον είναι αχρείαστα) και σίγουρα υπάρχει ελάχιστη εμβάθυνση στα πολιτικά, αλλά, εντάξει, το προσπερνάμε Και ο ίδιος ο Τζόκερ όμως ωθείται όχι μόνο από δίψα για εκδίκηση, αλλά και μια επιθυμία προσέγγισης με τον Μπάτμαν: αποζητά την επαφή με το μεγάλο του εχθρό, ο οποίος του έχει γίνει εμμονή. Και η εμμονή αποζητά την επαφή και την τελική ένωση: οι δύο νοούνται μόνο ως άκρες ενός δίπολου και όχι αυτόνομα, επειδή δεν είναι μόνο ο Μπάτμαν που χρειάζεται το έγκλημα, είναι και ο ίδιος ο Τζόκερ, που, σε αντίθεση με τον Μπάτμαν, γνωρίζει ότι είναι απαραίτητος και ο ίδιος, για να υπάρξει ο Μπάτμαν. Ο ομφάλιος λώρος μεταξύ των δύο είναι εξαιρετικά ισχυρός για να κοπεί και ο Τζόκερ / Λευκός Ιππότης οφείλει να θυσιαστεί και να δώσει στη θέση του στον Τζόκερ / Εγκληματία όχι βέβαια, για να υπάρξει ασφάλεια στο Γκόθαμ (σε αυτήν την πόλη δεν έχουν θέση ταπεινά ένστικτα, όπως ο αλτρουισμός :lol:) , αλλά για να συνεχιστεί και η δική του ύπαρξη. Ακόμα ένα συν του κόμικ είναι ότι επιτέλους έχουμε ένα υπερηρωική ιστορία που διαβάζεται πρωτίστως, έως και αποκλειστικά από ενήλικες. Δεν θυμάμαι άλλη φορά σε παρόμοιο κόμικ να διαβάζω τόσο βαριές βρισιές (έστω και σε πολύ περιορισμένη κλίμακα) και να βλέπω γυμνό (έστω και σε πάρα πολύ περιορισμένη κλίμακα), δείγματα, υποθέτω, της μεγάλης καλλιτεχνικής ελευθερίας που έδωσε η DC στο δημιουργό, αφού ως γνωστόν, αυτού του είδους τα κόμικς παράγονται υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους καλλιτέχνες. Να σημειωθεί επίσης, ότι έχουμε τρεις γυναίκες σε κεντρικό ρόλο στην πλοκή: πρωτίστως η Harley Quinn (αυθεντική και σωσίας) και δευτερευόντως η Batgirl, τελευταία σύμμαχος του Batman. Φυσικά, προς το τέλος ο Murphy δεν τολμά να προχωρήσει πάρα πολύ και να θρυμματίσει τα πάντα, για αυτό και μου άφησε μια λίγο πικρή επίγευση. Πιστεύω ότι είχε τολμήσει να κάνει ένα ή δύο βήματα ακόμη, θα παρέδιδε κάτι εξίσου κλασικό με τους Watchmen. Πολύ ωραίο το σχέδιο του Murphy, αν και θα ξενίσει όσους δεν τον ξέρουν. Βρόμικος, αξύριστος, Μπάτμαν, μονίμως κρυμμένος στα σκοτάδια, καθαρός ξυρισμένος Τζόκερ που μας προσφέρεται σε πρώτο πλάνο. Το στήσιμο των καρέ είναι εκπληκτικό και η γενικότερη σκηνοθεσία άψογη. Ο δε Hollingsworth χρωματίζει εξαιρετικά το κόμικ με μουντά χρώματα, έτσι όπως του ταιριάζει. Πάρα πολύ καλό κόμικ, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, που προσφέρει κάτι διαφορετικό και θέλω να πιστεύω ότι θα αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους φίλους του Μπάτμαν. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  11. World of Warcraft Σενάριο: Walter Simonson, Louise Simonson Σχέδιο: Ludo Lullabi, Jon Buran Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '00 μεσουράνησαν τα video games του Warcraft, με απόγειο το MMORPG World of Warcraft. Όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρξε ένας καταιγισμός από μεταφορές στα άλλα μέσα, όπως manga και βιβλία. Εμείς, όμως, θα εστιάσουμε στη σειρά κόμικ που κυκλοφόρησε. Η υπόθεση έχει ως εξής: ένας άγνωστος άντρας ξυπνάει σε μια ακτή χωρίς να θυμάται ποιος είναι ή πώς βρέθηκε εκεί. Αμέσως, θα γίνει αιχμάλωτος ενός Ορκ Σαμάνου οποίος θα τον αναγκάσει να γίνει μονομάχος και να πολεμάει σε αρένες. Σύντομα, θα αποκτήσει το όνομα Lo'Gosh και μαζί με τους νέους του συντρόφους, τον Δρυίδη και Ξωτικό της Νύχτας Broll και την Ξωτικιά του Αίματος Valeera, θα αποδράσουν σε μια περιπέτεια για την ανάκτηση της χαμένης του ταυτότητας. Οι φήμες λένε ότι είναι ο Varian, ο βασιλιάς του Stormwinn, που είχε απαχθεί, αλλά ο βασιλιάς επέστρεψε πρόσφατα στο βασίλειό του. Αν ο Lo'Gosh είναι όντως ο Varian, τότε ποιος είναι ο σωσίας που κάθεται στον θρόνο του; Το κόμικ θέλει ελάχιστες γνώσεις του κόσμου για να μπορέσεις να το παρακολουθήσεις αβίαστα. Αλλά όποιος ξέρει τα βασικά, θα συναντήσει πολλά γνώριμα πρόσωπα. Και αυτό είναι η μαγεία του lore του WoW. Στα manga θα βρεις χαρακτήρες που θα συναντήσεις και στα βιβλία και στα βιβλία βρεις χαρακτήρες που θα συναντήσεις και στα κόμικς. Παρόλα αυτά, δεν είναι απαραίτητο να τα διαβάσεις όλα αυτά. Στρέφεσαι σε ό,τι πραγματικά σε ενδιαφέρει. Το κόμικ, σαν κόμικ, ξεκινάει πολύ δυνατά με μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία φαντασίας. Σεναριακά είναι πάρα πολύ καλό για όσο βρίσκεται το Walter Simonson στα πρώτα 20 τεύχη. Αργότερα προστίθεται η σύζυγός του στο συγγραφικό δυναμικό και η ιστορία παίρνει την κάτω βόλτα πολύ γρήγορα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με το σχέδιο. Σαν σύνολο, όμως, είναι μια πολύ καλή ιστορία που προτείνεται στους φαν του είδους. Η σειρά έτρεξε για 25 τεύχη. Η εταιρεία αποφάσισε να διακόψει τη σειρά (η οποία τα πήγαινε αρκετά καλά) για να τη χωρίσει σε δύο ξεχωριστές κεντρικές σειρές. Η μία θα επικεντρωνόταν σε ήρωες από τη Συμμαχία και η άλλη σε ήρωες από την Ορδή. Για άγνωστους λόγους, αυτές οι δύο σειρές δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Αντ' αυτού, όσες ιστορίες ήταν προγραμματισμένες να κυκλοφορήσουν σε αυτές τις σειρές, βγήκαν αργότερα σαν ξεχωριστά limited series. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η κύρια σειρά, ήταν από τις τελευταίες σειρές που κυκλοφόρησαν από την Wildstorm, προτού απορροφηθεί από την DC. Τα limited series κυκλοφόρησαν υπό την αιγίδα της DC. Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον την κυκλοφορία των τόμων την κάνει απευθείας η Blizzard. Η διαφορά είναι ότι η DC κυκλοφορούσες τους τόμους σε TPB στις γνωστές τιμές της, ενώ η Blizzard τα κυκλοφορεί σε πολύ όμορφα hardcover με τιμή κυκλοφορίας γύρω στα 15 δολάρια. Προσωπικά, αγόρασα τους τόμους της Blizzard, λόγω τιμής, αλλά δικαιώθηκα για αυτήν μου την επιλογή. Η βιβλιοδεσία είναι εξαιρετική, το χαρτί χοντρό ιλουστρασιόν και τα χρώματα πολύ έντονα και ζωηρά. Από όλες τις απόψεις, αξίζει την αγορά σας. Η σειρά είχε κυκλοφορήσει ολόκληρη και σε τεύχη από την Anubis.
  12. Νομίζω δεν έχω ξανακάνει παρουσίαση εδώ. Ε, ας κάνω μία. Και για να πρωτοτυπήσω, δε θα αναφερθώ σε ένα κόμικ που μου άρεσε, αλλά σε ένα κόμικ που δε μου άρεσε. ΚΑΘΟΛΟΥ! Σας κέντρισα το ενδιαφέρον; Ωραία, πάμε στην παρουσίαση τώρα: Batman: The Joker's Last Laugh. Σενάριο: Chick Dixon, Scott Beatty Σχέδιο: Pete Woods, Marcos Martin, Walter McDaniel, Andy Kuhn, Ron Randall, Rick Burchett Η υπόθεση έχει ως εξής: Η Barbara Gordon αρχίζει να λυγίζει από το βάρος των ευθυνών που έχει ως Oracle. Έτσι, ο Dick Grayson την πείθει να δώσει ένα ρεπό στον εαυτό της, ακόμα και για μια ημέρα. Εκείνη τη μοιραία ημέρα, θα ξεσπάσει μια εξέγερση στις φυλακές. Ο λόγος; Ο Joker διαγνώζεται με όγκο στον εγκέφαλο και αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο πριν πεθάνει. Πώς ευελπιστεί να το καταφέρει αυτό; Με απλά βήματα: Βήμα 1ο: Εξέγερση στις φυλακές. Βήμα 2ο: Μετατροπή όλως των υπέρ-εγκληματιών στις Joker-εκδοχές τους, που ακολουθούν πιστά τις διαταγές του. Βήμα 3ο: Διασπορά σε ολόκληρο τον κόσμο. Βήμα 4ο: Χάος και καταστροφή. Για αυτήν την απειλή, δεν αρκεί μόνο ο Batman. Σε αυτήν την μάχη θα επιστρατευτεί σχεδόν όλο το DC Universe. Ας είμαστε ειλικρινείς: σαν concept δεν είναι καθόλου κακό. Τουναντίον, έχει τα φόντα για κάτι επικό. Δεν είναι, όμως. Το σενάριο δεν παίρνει καθόλου στα σοβαρά τον εαυτό του και ανά σημεία είναι απλοϊκό, παιδαριώδες και γελοίο. Γενικά είναι κακό και όσο προχωράει η ιστορία, παρακαλάς να τελειώσει κι αυτό σε βασανίζει με το να γίνεται ολοένα και χειρότερο. Εικαστικά, κυμαίνεται μεταξύ του μέτριου και του κακού. Εν τέλη, δεν έχει λόγο ύπαρξης, οπότε προσπεράστε άφοβα, γιατί δε θα μπορέσετε να πάρετε πίσω τις ώρες που θα χάσετε διαβάζοντάς το. Τελική ετυμηγορία: ΤΡΕΞΤΕ! ΤΡΕΞΤΕ ΜΑΚΡΙΑ! (Εγώ σας προειδοποίησα)
  13. «Coming between me and my puddin’ from the very beginning…» Σήμερα θα μιλήσω για ένα άλλο κόμικ από τη DC, το οποίο είναι φτιαγμένο από δύο δημιουργούς που συμμετείχαν καθοριστικά στη δημιουργία της animated σειράς Batman του 1990. Το κόμικ αυτό είναι το Mad Love από τους Paul Dini και Bruce Timm. Αρχικά, θέλω να αναφέρω πως έχω παρακολουθήσει πολλά επεισόδια της εν λόγω σειράς και μου άρεσαν πάρα πολύ! Ειδικά μου είχε τραβήξει τη προσοχή η φωνή της Tara Strong. (Harley Quinn) Αυτός είναι ένας από τους λόγους που με οδήγησαν στο να διαβάσω το παραπάνω κόμικ. Το κόμικ αυτό, αν και σύντομο σε έκταση, είναι πολύ διασκεδαστικό, αστείο και ανάλαφρο. Η ιστορία εστιάζει στη προέλευση της περσόνας της Harley Quinn και πώς η Dr. Harleen Quinzel ερωτεύτηκε τον Joker και έγινε η πιστή ακόλουθος του. Η δομή της ιστορίας ακολουθεί τη τακτική των flashbacks, με πολλές εναλλαγές ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Φυσικά πρωταγωνίστρια είναι η Harley, η οποία προσπαθεί να δείξει την αξία της στον Joker και στο εγχείρημα της αυτό εμπλέκεται και ο Batman. Η προσπάθεια αυτή της Harley δημιουργεί σε πολλά κωμικά αποτελέσματα! Το κόμικ αυτό το αγαπώ για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, ως προς την ιστορία, χαίρομαι που ο Dini θίγει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο τη σχέση ανάμεσα στη Harley και στον Joker και φανερώνει τη πολυπλοκότητα της. Παρά το γενικά ανάλαφρο περιεχόμενο, ένιωσα συμπόνια για τη Harley η οποία είναι παρασυρμένη από μία επικίνδυνη αγάπη. Τέλος, ο Dini φροντίζει η ιστορία του να μην είναι πολύ πυκνογραμμένη, γεγονός που τη καθιστά πολύ ξεκούραστη στην ανάγνωση. Το σχέδιο του Bruce Timm είναι πολύχρωμο και έχει πολλά cartoon vibes και θυμίζουν σε σημαντικό βαθμό την αγαπημένη Animated σειρά. Η στολή της Harley είναι απλά iconic, ενώ το σχέδιο μού δημιουργεί μία μικρή νοσταλγία για τα παλιά κόμικς. Μάλιστα, στο τέλος του graphic novel υπάρχουν τα αρχικά σχέδια και μελάνια του Timm και περιέχει ενδιαφέρουσες οδηγίες του καλλιτέχνη. Τέλος, θέλω να αναφέρω ότι το graphic novel έχει κερδίσει βραβείο Eisner, ενώ ο Frank Miller το θεωρεί το καλύτερο Batman κόμικ της περασμένης δεκαετίας. Το Mad Love είναι μία αγαπημένη μου ιστορία και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους φανς του σύμπαντος του Batman!
  14. Καλησπέρα σε όλους. Ως νέο μέλος του comicstreet, θα ήθελα ως πρώτη παρουσίαση να μιλήσω για ένα κόμικ που μου αρέσει πολύ. Το κόμικ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για εμένα, γιατί αφορά μία σχέση ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες που ανέκαθεν μού τραβούσε το ενδιαφέρον. Το κόμικ αυτό ονομάζεται... Batman Under the Hood, των Judd Winick και Doug Mahnke. Το κόμικ αυτό αποτελεί σίκουελ του Batman Death of the Family. Η ιστορία αυτή αφορά την επιστροφή του Jason Todd, ο οποίος είναι γνωστός σε όλους εμάς τους αναγνώστες ως ο δεύτερος Robin. Το background αυτού του χαρακτήρα δεν είναι άγνωστο, καθώς ο Jason πέθανε βίαια στα χέρια του Joker και ο Bruce δεν είχε καταφέρει να τον σώσει. Χρόνια αργότερα, o Jason επιστρέφει και έχει λάβει μία διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη που του έμαθε ο μέντοράς του, Batman. Το πώς ακριβώς επιστρέφει θα το αφήσω πάνω σας να το ανακαλύψετε. Ο Jason, ως Red Hood τώρα, κυριευμένος από θυμό και θλίψη, αποφασίζει να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και κηρύττει πόλεμο ενάντια στον υπόκοσμο του Gotham. O Batman αγνοώντας την αληθινή του ταυτότητα, έρχεται σε αντιπαράθεση μαζί του, προσπαθώντας να βάλει ένα τέλος και να ανακαλύψει παράλληλα ποιος κρύβεται κάτω από τη μάσκα. Στην ιστορία αυτή εμφανίζονται γνωστοί χαρακτήρες από το σύμπαν της DC, όπως είναι ο Black Mask, ο Deathstroke, o MisterFreeze, ο Nightwing και ο Joker. Προσωπικά, το κόμικ αυτό μού δημιουργεί πολλά συναισθήματα, μιας και θίγει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο τη τραγική και δύσκολη σχέση μεταξύ του Bruce και του Jason. Ειδικά για τον Jason, o Judd Winick προσθέτει στη προσωπικότητα του πολλά στοιχεία που τον κάνουν ξεχωριστό. Για παράδειγμα, μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι ο Jason σε αυτό το κόμικ είναι πολύ καυστικός και savage, κάτι που κάνει το χαρακτήρα απολαυστικό να τον διαβάσεις! Επίσης, το παραπάνω ελαφρύνει το κόμικ από το σκοτεινό περιεχόμενο. Παράλληλα, ο Winick δίνει στον Jason πειστικά κίνητρα για τις πράξεις του και δημιουργεί στον αναγνώστη διλλήματα για το εάν οι ενέργειες του είναι ηθικές ή όχι. Μάλιστα, στο τέλος της ιστορίας, υπάρχει κατ’ εμέ μία πολύ iconic σκηνή ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές μας, η οποία είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένη. Σε αντίθεση με το σκοτεινό περιεχόμενο, το σχέδιο του Mahnke είναι πολύ φωτεινό και δημιουργεί έτσι μία αντίθεση. Επιπλέον, το σχέδιο του έχει λεπτές γραμμές και πολλές όμορφες λεπτομέρειες και μου άρεσε πολύ. Γενικά, αυτό το κόμικ το προτείνω σε όλους, σε αρχάριους και μη, γιατί αποτελεί μία πολύ κλασσική ιστορία όπου ο καθένας πρέπει να έχει στη βιβλιοθήκη του, ειδικά όσοι είναι φανς του Jason Todd! Το παραπάνω κόμικ το πήρα διαδικτυακά από ένα ελληνικό κατάστημα, σε μία όμορφη έκδοση με μαλακό εξώφυλλο. Η ιστορία αυτή έχει διασκευαστεί σε μία animated ταινία, η οποία κατά τη γνώμη μου είναι μία από τις καλύτερες animated ταινίες της DC!
  15. Hellblazer To πρώτο τεύχος HellBlazer Στα γενικά To 1988 έμελλε να είναι μια πολύ σημαντική χρονιά για τα κόμικς και συγκεκριμένα για τα κόμικ φαντασίας και τρόμου. Έχοντας κλέψει τις εντυπώσεις τρία χρόνια πριν στο τεύχος Swamp Thing #37 του Άλαν Μουρ, ο χαρακτήρας John Constantine επρόκειτο να αποκτήσει την δική του σειρά κόμικ ή οποία αρχικά είχε τον τίτλο Hellraiser. Στην πορεία αυτό το όνομα εγκαταλείφθηκε προκειμένου να αποφευχθούν συγκρίσεις με το ομώνυμο φιλμ (ναι αυτό με τον τύπο που μοιάζει με άσπρο μαξιλαράκι για βελόνες), επομένως το περιοδικό πήρε τον τίτλο Hellblazer, που καθιέρωσε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες και προσεκτικά ψυχογραφημένος χαρακτήρες που έχουμε δει ποτέ. Αν και η δημιουργία του χαρακτήρα πιστώνεται στον Άλαν Μουρ τα άτομα που λάξευσαν την προσωπικότητα του ήταν μια πληθώρα καλλιτεχνών, όπως οι Ennis, Milligan, Azzarello, Gaiman, Morrison και πολλοί πολλοί άλλοι. Ένας μάγος αλλιώτικος από τους άλλους Το Hellblazer είναι ένα κόμικ σκοτεινής μαγείας και υπερφυσικού τρόμου, που κατά κύριο λόγο λαμβάνει χώρα στο ομιχλώδες και μουντό Λίβερπουλ. Ο πρωταγωνιστής μας, ο John Constantine είναι ένας χαρακτήρας με σκοτεινό παρελθόν, που νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και δεν διστάζει να θυσιάσει ακόμα και τους καλύτερους του φίλους για να πάρει αυτό που θέλει. Στην καθισιά του καπνίζει τουλάχιστον 30 τσιγάρα τη μέρα κάτι που τον έχει βάλει και σε κάτι μικροπροβληματάκια ενώ θεωρείται και ένας από τους ισχυρότερους ζωντανούς μάγους του κόσμου μας. Υπάρχουν κάποιες guest εμφανίσεις άλλων χαρακτήρων της DC όπως η Zatanna και το Swamp Thing, αλλά η πλοκή των ιστοριών βασίζεται κυρίως στους εσωτερικούς δαίμονες του χαρακτήρα και στις εξωφρενικές περιπέτειες που μπλέκει. Αν και κατέχει αρκετές αποκρυφιστικές δυνάμεις, αυτό που κάνει τον Constantine ξεχωριστό είναι η ικανότητα του να χρησιμοποιεί περίτεχνα το μυαλό του, χειρίζοντας ανθρώπους και δαίμονες σαν να είναι πιόνια σε μια σκακιέρα. Πολλές φορές, η έκβαση των ιστοριών δεν είναι χαρούμενη, ούτε για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή αλλά ούτε και για τα άτομα του κύκλου του. Η εξωτερική εμφάνιση του είναι εμπνευσμένη από τον τραγουδιστή Sing, ενώ ο Constantine προσδιορίζεται σαν bisexual. Η δημοτικότητα του χαρακτήρα ήταν τέτοια, που κατάφερε να μεταπηδήσει στο επίσημο σύμπαν της DC το 2011 μέσω των σελίδων του περιοδικού Justice League Dark, που είχε αναλάβει ο Jeff Lemire με τον Mikel Janin. To πρώτο τεύχος Justice League Dark που έκανε την επίσημη μετάβαση του Constantine στο σύμπαν της DC Τα πρώτα χρόνια από τον Jamie Delano Ο πρώτος από τους ταλαντούχος συγγραφείς που ανέλαβε να εξιστορήσει τις προσωπικές περιπέτειες του Constantine ήταν ο Jamie Delano. Ο Delano μας εισήγαγε τους βασικούς χαρακτήρες στον κόσμο του Constantine, όπως τον πιστό του φίλο τον ταξιτζή Chas ενώ σκάλισε λίγο και το παρελθόν του, αποκαλύπτοντας τραυματικές καταστάσεις που στοίχειωναν τον χαρακτήρα, όπως το μοιραίο περιστατικό στο Newcastle, με έναν εξορκισμό που ο νεαρός John δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας. Ο Delano μέσα από τις σελίδες του δεν παρέλειψε να αγγίξει κάποια πολιτικά θέματα που ταλάνιζαν την Αγγλία εκείνη την περίοδο, ενώ κατάφερε να παραδώσει ένα αρκετά προσγειωμένο run, στο οποίο προσέδωσε μια γήινη προσέγγιση στα ζητήματα που ανέλυε, χωρίς να μεταβάλλεται η ουσία μόνο στην υπερφυσική περιπέτεια. Επιπλέον, οι πανκ επιρροές της καθημερινότητας του αλλά και η πολιτική αστάθεια με την Μάργκαρετ Θάτσες είναι έκδηλες στις ιστορίες του. Κάποιες από τις σημαντικότερες ιστορίες του είναι: Original Sins The Devil You Know O Garth Ennis O Preacher πριν τον Preacher Μετά τον Delano, τα ηνία της σειράς ανέλαβε ο Garth Ennis, που κατά τη γνώμη μου έκανε και το καλύτερο run σε ολόκληρο το Hellblazer. O Ennis έβαλε στο μικροσκόπιο τις σχέσεις του Constantine με τα άτομα που βρίσκονταν γύρω του, ενώ ασχολήθηκε περισσότερο με τα θρησκευτικά ζητήματα που ο Delano είχε επιλέξει να αφήσει λίγο σε μια απόσταση. Γενικότερα, μέσω των ιστοριών του Ennis αποδήμησε τον χαρακτήρα και έφτασε πολλές φορές στο σημείο να τον κάνει να υποφέρει τόσο σωματικά, αλλά και ψυχολογικά. Επιπλέον, ο Ennis δεν δίστασε να θίξει ζητήματα ρατσισμού και θρησκευτικού φανατισμού. Κάποιες από τις σημαντικότερες ιστορίες του είναι οι: Dangerous Habits Fear and Loathing Damnation's Flame To Dangerous Habits, είναι για πολλούς η καλύτερη ιστορία του Hellblazer O Ellis, o Azzarello και οι ομοφοβικές αντιδράσεις Μετά από ένα τίμιο, αλλά συγκριτικά αρκετά πιο αδύναμο run από τον Paul Jenkins, o Warren Ellis ανέλαβε το 1999 να συνεχίσει να μας εξιστορείται τις περιπέτειες του παμπόνηρου μάγου. Ωστόσο, ο Ellis δεν έμελλε να μείνει πολύ στη θέση του writer, καθώς η DC αρνήθηκε να δημοσιεύσει την ιστορία του με τίτλο "Shoot", που πραγματευόταν ένα μαζικό φονικό σε ένα σχολείο. Πάντως, το σύντομο run του που ξεκίνησε με την ιστορία "Haunted", έδειχνε πολλά υποσχόμενο μιας και προσπάθησε να τονίσει την φύση του ντετέκτιβ του χαρακτήρα, που αναλάμβανε να ερευνήσει μια δολοφονία. Μετά την αποχώρηση του Ellis, την σκυτάλη ανέλαβε ο Azzarello για 30 περίπου τεύχη μέχρι το 2002. Το run του, αν και επίσης ικανοποιητικό, δεν πρόσφερε τις μεγάλες στιγμές που είχαμε δει από μεγάλους συγγραφείς, ενώ υπήρξε μια σχετική δυσαρέσκεια για την επιλογή να παρουσιαστεί η ομοφυλοφική πλευρά του χαρακτήρα. Η απεικόνιση του νεοναζισμού και του φαινόμενου του βιασμού στις φυλακές, ξεσήκωσε επίσης αντιδράσεις. Η νεότερη περίοδος: 2002-2011 Στη διάρκεια των επόμενων χρόνων υπήρξαν αρκετοί ακόμα writers που ανέλαβαν τη συγγραφή του Hellblazer. Ο Mike Carey επιχείρησε να επιστρέψει τον χαρακτήρα στις ρίζες του, με τις περισσότερες ιστορίες να διαδραματίζονται και πάλι στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Λίβερπουλ. O Carey ήταν ο πρώτος συγγραφέας από το Liverpool που έγραφε για έναν χαρακτήρα που επίσης προερχόταν από το Liverpool. Η χρήση της μαγείας είναι πιο έντονη στις ιστορίες του. Έπειτα, τον τίτλο συνέχισαν να γράφουν οι Dina, Diggle, Milligan με τον τελευταίο να αναλαμβάνει και το τελευταίο τεύχος της σειράς που εκδόθηκε το 2011. O Keanu Reeves σαν John Constantine Κληρονομία Αν και το Hellblazer δεν έκανε ποτέ τις υψηλές πωλήσεις άλλων τίτλων, η πορεία του χαρακτηρίστηκε ως σταθερή. Τα 300 τεύχη του Hellblazer θα αφήσουν για πάντα το στίγμα τους στην ιστορία του σύγχρονου κομικ, ενώ ο χαρακτήρας John Constantine ήταν τόσο πετυχημένος που κατάφερε να σπάσει τα όρια της ένατης τέχνης και να αποδοθεί από τον Keanu Reeves στην ταινία Constantine αλλά και στην ομώνυμη σειρά με τον Matt Ryan στο ρόλο. Έκτοτε, έχουν γίνει πολλές εμφανίσεις του και σε βιντεοπαιχνίδια αλλά και ταινίες/σειρές κινουμένων σχεδίων.
  16. Το Identity Crisis είναι ένα κόμικ που ακόμα και τώρα, πάνω από 15 χρόνια μετά την έκδοσή του, συνεχίζει να διχάζει κοινό και κριτικούς. Συγκαταλέγομαι στη μερίδα εκείνων που το θεωρούν ως ένα από τα καλύτερα υπερηρωικά δείγματα γραφής που κυκλοφορούν, ακριβώς επειδή αναγκάζει τον αναγνώστη να δει κατάματα κάτω από τη μάσκα χαρακτήρων που μέχρι πρότινος θεωρούσε θεούς, και να συνειδητοποιήσει πως τελικά πρόκειται για απλούς ανθρώπους με τρομακτικές δυνάμεις. Τι γίνεται λοιπόν όταν οι ήρωες τυφλωθούν από οργή; Το Identity Crisis αποτελείται από επτά ομότιτλα τεύχη, αν και όπως συνηθίζεται, οι λεπτομέρειες της ιστορίας ξεδιπλώνονται και σε μια πλειάδα τίτλων σε διάφορες άλλες σειρές. Ο σεναριογράφος του, Brad Meltzer, δεν φοβάται να μας σοκάρει από τα πρώτα κιόλας καρέ, στα οποία βλέπουμε τη δολοφονία της Sue Dibny, της συζύγου του Elongated Man. Το φρικτό αυτό γεγονός πυροδοτεί ένα ανελέητο κυνηγητό εύρεσης του δράστη, κατά τη διάρκεια του οποίου έρχονται στο φως αποτρόπαια μυστικά τα οποία κρατούνταν επτασφράγιστο μυστικό για χρόνια. Δεν σκοπεύω να επεκταθώ περαιτέρω γιατί όπως ίσως έχετε καταλάβει πρόκειται για ένα όχι και τόσο τυπικό murder mystery, ένα αγωνιώδες whodunnit γεμάτο ανατροπές. Δύο είναι τα βασικά στοιχεία που θεωρώ αναγκαίο να αναδειχτούν, και είναι φυσικά αυτά τα οποία προσωπικά πιστεύω πως κατατάσσουν το συγκεκριμένο κόμικ ως ένα από τα αρτιότερα που έχω διαβάσει ποτέ μου. Το πρώτο είναι πως ο Meltzer καινοτομεί, χρησιμοποιώντας μια σειρά δευτεροκλασάτων, ακόμα και τριτοκλασάτων χαρακτήρων (ηρώων και εγκληματιών) με τέτοια μαεστρία που, αν δεν κλέβουν την παράσταση, στη χειρότερη στέκονται επάξια δίπλα στους Batman, Superman και τα λοιπά μέλη της Justice League. Η δράση δεν περιορίζεται σε δύο τρία άτομα, αλλά εκτίνεται σε αρκετές υπερηρωικές ομάδες ενώ ταυτόχρονα σε πολλά σημεία γινόμαστε μάρτυρες και μιας πιο απλής καθημερινότητας, βλέποντας τις σχέσεις μεταξύ συζύγων και γονέων με τα παιδιά τους, μια συγκινητική και παράλληλα απαραίτητη υπενθύμιση της ανθρωπιάς που κρύβεται κάτω από τη στολή του άφθαρτου και άτεγκτου υπερήρωα. Σε ό,τι αφορά τη δράση, έτσι για να σας ανοίξω την όρεξη, λέω να βάλω εντελώς τυχαία την παρακάτω εικόνα. Είμαι σίγουρος πως θα σας κάνει να θέλετε να διαβάσετε τι θα γίνει στη συνέχεια… Το δεύτερο στοιχείο είναι το ίδιο το ζουμί της ιστορίας, το ερώτημα που κρύβεται μέσα στα πολύχρωμα καρέ και τις βίαιες, συχνά αιματηρές σκηνές μάχης που έχει σχεδιάσει αριστοτεχνικά ο Rags Morales (σκίτσο) με τη βοήθεια και του Michael Bairs (μελάνια) είναι επί της ουσίας ένα τεράστιο, και στην πραγματικότητα ιδιαίτερα δύσκολο, ηθικό δίλημμα: υπάρχει κάποια κόκκινη γραμμή, μια απαραβίαστη ευθεία που διαχωρίζει το καλό από το κακό; Μέχρι ποιου σημείου δικαιολογείται η χρήση της οποιασδήποτε υπεράνθρωπης ικανότητας στο όνομα της δικαιοσύνης; Πότε η δικαιοσύνη ταυτίζεται με την τιμωρία; Η τιμωρία οφείλει να είναι ανάλογη του εγκλήματος; Και αν είχες τη δυνατότητα να αποτρέψεις ένα δυνητικό έγκλημα από το ενδεχόμενο να επαναληφθεί στο μέλλον, δικαιολογείται η εκ προοιμίου καταστολή του και η συνεπακόλουθη καταδίκη του εν δυνάμει δράστη; Μέσα από τις σελίδες του Identity Crisis ο αναγνώστης έχει την πρωτόγνωρη ευκαιρία να δει χωρίς καμία προσπάθεια ωραιοποίησης και αποστασιοποίησης, άμεσα και αμείλικτα, τι σημαίνει μια προσωπική επίθεση στις τάξεις της υπερηρωικής κοινότητας, δείχνοντάς μας με τον πλέον παραστατικό τρόπο πως η εν λόγω κόκκινη γραμμή, μόνο κόκκινη δεν είναι, καθώς στην καλύτερη περίπτωση έχει ένα αχνό, γκρι χρώμα, αλλά ούτε και ευθεία, αφού υπάρχουν σημεία στα οποία καμπυλώνει επικίνδυνα. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα κόμικ που αξίζει μια θέση στη βιβλιοθήκη μας, καθώς ξεγυμνώνει τους ήρωες των παιδικών μας χρόνων, αποκαλύπτοντας τους πραγματικούς τους εαυτούς, οι οποίοι είναι γεμάτοι ελαττώματα και αδυναμίες, όπως άλλωστε και η ίδια η ανθρωπότητα την οποία έχουν ορκιστεί να υπηρετούν. Δεν γνωρίζω εάν έχουμε τελικά τους ήρωες που μας αξίζουν, σίγουρα όμως έχουμε ήρωες που μας μοιάζουν. Κάτω από τη στολή είναι τρωτοί, αλλά αυτό δεν αφαιρεί στο ελάχιστο το θάρρος και την ανδρεία τους.
  17. Είπα λοιπόν να κάνω κι εγώ την αρχή και να μιλήσω επιτέλους για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Αναφέρομε φυσικά στο Future State το event το οποίο κυκλοφόρησε για δύο ολόκληρους μήνες αναστέλλοντας προσωρινά για τον Γενάρη και τον Φλεβάρη όλες τις υπόλοιπες κυκλοφορίες της εκδοτικής. Παρόλα αυτά σχεδόν όλοι μας (μάλλον ακόμα και η ίδια η DC) κρατήσαμε σιγή ιχθύος για τη συγκεκριμένη πληροφορία και μάλλον δικαιολογημένα. Ας είμαστε ειλικρινείς όλες αυτές οι προσπάθειες για reboots και εναλλακτικά storylines δοκιμάζονται εδώ και δεκαετίες στα κόμικς και έχουν καταντήσει πλέων τετριμμένες και παρωχημένες. Διαβάζοντας μερικές ιστορίες οφείλω να πω ότι βρέθηκα αντιμέτωπος με πολύ μετριότητα πράγμα που με αποθάρρυνε από το να τσεκάρω τις περισσότερες ιστορίες για παραπάνω από ένα κεφάλαιο. Ωστόσο θέλοντας να μιλήσω για αυτό το εγχείρημα λίγο παραπάνω αποφάσισα να παρουσιάσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου με αφορμή το τελευταίο ανάγνωσμά μου που ήταν το Future State: Batman/Superman. Για πάμε λοιπόν. H ιστορία αφορά άλλη μία περιπέτεια όπου οι δύο μεγαλύτεροι ήρωες της εκδοτικής συνεργάζονται προκειμένου να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό που ο καθένας μόνος του δε θα μπορούσε να νικήσει. Βέβαια αυτός ο εχθρός είναι ο Professor Pyg... ένας μάλλον αδιάφορος δευτεροκακός του Batman ο οποίος θα συμμαχήσει με το Magistrate τους βασικούς κακούς του Future State προκειμένου να γονατίσει τους δύο ήρωες. Διαβάζοντας την ιστορία έχω να πω ότι το εν λόγω storyline (όπως και σχεδόν όποιο άλλο διάβασα) είναι απλά ένα hot mess. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι και η ίδια η DC δεν ήξερε πως να χειριστεί το ίδιο το Future State από τη στιγμή που τα σχέδιά της για το 5G κατέρρευσαν ολοσχερώς ή το γεγονός ότι εγώ δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με την “προϊστορία” του event. ‘Όπως και να έχει όμως δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα με τη συγκεκριμένη ιστορία. Πρώτα απ’όλα δεν κατάφερε να μου δώσει καμία πληροφορία σχετικά με το αν ο Bruce και ο Superman είναι οι χαρακτήρες που ξέρουμε από το κανονικό continuity απλά πιο γερασμένοι (που δε φαίνονται) ή αν πρόκειται για παράλληλους ή μελλοντικούς εαυτούς τους. H DC είχε ανέκαθεν θέματα με τα reboots και το storytelling αλλά πραγματικά σε αυτό εδώ το event χάνεις την μπάλα αν δεν πιάσεις την ιστορία από την αρχή. Πράγμα απαράδεκτο αν σκεφτείς ότι η πλειοψηφία των τευχών ήταν υπερβολικά ακριβή για τον αριθμό σελίδων που προσέφερε. Εν πάση περιπτώσει ο Gene Luen Yang (του Superman Smashes the Klan) δεν καταφέρνει δυστυχώς να σε κάνει να ενδιαφερθείς για την υπόθεση, ωστόσο δε θέλω να είμαι πολύ αυστηρός μαζί του καθώς το ίδιο το event πήγαινε ούτως ή άλλος για φούντο. Ο λόγος που διάβασα και τα δύο τεύχη μέχρι τέλους ήταν κυρίως για το εξαιρετικό σχέδιο του Ben Oliver (The Authority, Ultimate X-Men) ο οποίος καταφέρνει να σώσει έστω και κάτι από αυτόν τον αχταρμά παραδίδοντάς μας πανέμορφα χορογραφημένες μάχες και γενικά πολύ όμορφη σκηνοθεσία σε ένα ούτως ή άλλος αδιάφορο σενάριο. Δυστυχώς για εμένα όσες ιστορίες διάβασα μέχρι στιγμής από το Future State ήταν στην καλύτερη απογοητευτικές και στη χειρότερη βαρετές. Αναγνωρίζω εννοείτε ότι πρέπει να υπάρχουν και κάποιες καλές μέσα σε αυτόν τον τεράστιο αριθμό κυκλοφοριών οπότε και θα ήθελα να μου προτείνετε και εσείς μερικές που ξεχωρίσατε. Τέλος θέλω να γράψω ότι όλα αυτά που διαβάσατε είναι απλά η γνώμη μου και εννοείτε θα χαρώ ιδιαίτερα πολύ να συζητήσω με τα άτομα που τους άρεσε το συγκεκριμένο event.
  18. ''..And I’m afraid that when I walk through those asylum gates... when I walk into Arkham and the doors close behind me... it’ll be just like coming home...'' - Bat Man Πόση λεπτή μπορεί να είναι η γραμμή ανάμεσα στη κανονικότητα και την απόλυτη παραφροσύνη; Την απάντηση αυτή μας την έδωσε ίσως με τον εφιαλτικότερο αλλά και απολαυστικό εικαστικό τρόπο το δίδυμο των Grant Morrison και Dave McKean στο κλασικό πλέον Arkham Asylum( A Serious House on Serious Earth )που κυκλοφόρησε σαν hardcover graphic novel τον Οκτώβριο του 1989 και έκτοτε έχει κάνει πολλές επανεκδόσεις Η πρώτη έκδοση του 1989 Το Arkham Asylum είναι μία μεταμοντέρνα έκδοση πολλών διαφορετικών μεταξύ τους κλασικών έργων. Από την Alice in Wonderland του Lewis Carrol, και τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, μέχρι την όπερα Parsifal του Wilhelm Richard Wagner(στην οποία κάνει αναφορά και ο ίδιος ο Morrison μέσα στην ιστορία).Σίγουρα όμως ότι πιο διαφορετικό είχε διαβάσει ο μέσος αναγνώστης στα τέλη της δεκαετίας του '80,ειδικά στα mainstram κόμικς με πρωταγωνιστή τον δημοφιλέστερο(ξανά την εποχή εκείνη λόγο της ταινίας του Tim Burton)ήρωα των κόμικ,Bat Man.Ήταν η πρώτη φορά που ο Morrison(o οποίος είχε θαυμάσει τη δουλειά του Frank Miller πάνω στον Bat Man όπως αυτή εξελίχθηκε στο Dark Knight Returns) θα έγραφε μία ιστορία με τον ήρωα αλλά σίγουρα όχι η τελευταία. Και ακόμα πιο σίγουρα η πιο διαφορετική που είχε μέχρι τότε γραφτεί.. H υπόθεση μοιάζει τόσο απλή αλλά διαβάζοντας την ο αναγνώστης παγιδεύεται μέσα στο πολυεπίπεδο, παραληρηματικό και άκρως προσωπικό και εφιαλτικό αφήγημα που με τόση μαεστρία διηγείται ο Morrison.Την ημέρα της Πρωταπριλιάς οι έγκλειστοι του άσυλου του Arkham και έχοντας ως αρχηγό(ποιόν άλλο;)τον Joker,το καταλαμβάνουν και κρατάνε άτομα του προσωπικού σαν ομήρους. Το αίτημά τους είναι απλά ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τη φυλάκισή τους, ο Bat Man δηλαδή, να επισκεφτεί το άσυλο και να ανταλλάξει τη ζωή του με αυτή των ομήρων. Ο Joker παράλληλα έχει ενορχηστρώσει μια αλυσίδα γεγονότων που υποτίθεται ότι θα κάνει τον Bruce να αντιμετωπίσει τη δική του τρέλα και τους εσωτερικούς του δαίμονες(ερχόμενος αντιμέτωπος με τους τρόφιμους-villains του ασύλου σε μία άνιση εκ των προτέρων μάχη) , ειδικά το θάνατο των γονιών του και πώς έγινε o άνθρωπος νυχτερίδα. Παράλληλα ο Morrison ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του ιδρυτή του ασύλου,Amadeus Arkham,που μετά το θάνατο της μητέρας του θα μετατρέψει το πατρικό του σπίτι, στο άσυλο Arkham,αλλά μετά από μία προσωπική τραγωδία θα οδηγηθεί και ο ίδιος στη τρέλα...Εδώ φυσικά οι παραλληλισμοί της τραγωδίας του Arkham Με εκείνης του Bruce Wayne είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.. Ένα ταξίδι στα βάθη της κολάσεως της παραφροσύνης με οδηγό τον Morrison(ο οποίος την εποχή εκείνη δε πειραματίζονταν στο γράψιμο του με αλκοόλ και ουσίες),πρόδρομος του τι θα ακολουθούσε στις επόμενες δουλειές του και ειδικά στην αναβίωση του Doom Patrol.Το Arkham Asylum δεν είναι η τυπική ιστορία του Bat Man που θα διαβάσετε, όπου κάποιος κακός θα κάνει κάτι, θα εμφανιστεί ο Bat Man, θα πέσουν μερικά μπουνίδια και τέλος καλό όλα καλά...Η ιστορία δε βασίζεται τόσο (ή σχεδόν καθόλου θα έλεγα) στη δράση αλλά περισσότερο στο συναίσθημα και τη ψυχολογία. Και με αυτά ο Morrison παίζει με τον αναγνώστη σαν ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού, όπως ακριβώς θα παίξει και ο Joker με τον Bat Man σε αυτό του το ταξίδι μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του ασύλου...Και οι ίδιοι οι villains είναι περισσότερο κατάλοιπα ενός εφιάλτη παρά ανθρώπινες παρουσίες, που θα γεμίζουν αμφιβολία τον άνθρωπο νυχτερίδα και θα σπείρουν μέσα στο κεφάλι του, τους σπόρους εκείνους που έχουν οδηγήσει και τους ίδιους στη παραφροσύνη και τη τρέλα. Μαζί με τη διαφορετική προσέγγιση που έκανε ο Morrison στον Bat Man, όπως και ο Miller πριν από εκείνον, το ίδιο έκανε και με τη παρουσίαση των εχθρών-τρόφιμων του ψυχιατρείου. Ο Bat Man αντιμετωπίζει τον Clayface που θέλει απεγνωσμένα να τον αγγίξει και να τον μολύνει με την ασθένειά του. Προσπαθεί να δραπετεύσει από τον Mad Hatter και τις περίεργες εμμονές του με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων που αποπνέουν παιδεραστικές τάσεις.. Αντιμετωπίζει έναν φρικτά παραμορφωμένο Killer Croc(αρχικά ήταν να σχεδιαστεί με παραμορφώσεις παρόμοιες με αυτές του Joseph Merrick)σε μία μάχη που θα του αφήσει περισσότερα ψυχικά από ότι σωματικά τραύματα...Και ο Joker σε ένα ντελίριο τρέλας και σαδισμού, με σαφές ομοφυλοφυλικές αναφορές(η εμμονή του με τον Bat Man,το χέρι που του "βάζει")αφού ουσιαστικά ο ένας πρόκειται για το άλλο μισό του άλλου.O Joker "αγαπάει" τον Bat Man με το δικό του αρρωστημένο τρόπο. Δεν είναι ερωτική η σεξουαλική έλξη αλλά καθαρά εμμονή... Πράγμα που κατα κάποιο τρόπο έχει αποτυπωθεί και σε ιστορίες του Miller ή του Snyder... ''..Sometimes I think the asylum is the head. We're inside a huge head that dreams us all into being.. Perhaps it's your head, Batman. Arkham is a looking glass... and we are you." - The Μad Hatter Σίγουρα δε πρόκειται για το κόμικ εκείνο με ήρωα τον Bat Man που είχαμε συνηθίσει να διαβάζουμε.... Ενώ πολλοί αναγνώστες βρήκαν τον άνθρωπο νυχτερίδα τελείως out of character στη συγκεκριμένη ιστορία. Συνήθως, ο κύριος στόχος του είναι να σώσει αθώες ζωές και να διασφαλίσει ότι κανένας δε πρόκειται να κινδυνεύσει ή να τραυματιστεί(πόσο μάλλον θανάσιμα) τη συγκεκριμένη, δύσκολη κατάσταση, ενώ στο Batman: Arkham Asylum φαίνεται να είναι αρκετά απασχολημένος με τον εαυτό του και την ψυχή του, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Joker απειλεί ανθρώπους ή ακόμα χειρότερα τους σκοτώνει μπροστά στα μάτια του...Εδώ ο Bat Man μοιάζει παγιδευμένος μέσα στο ψυχολογικό παιχνίδι που παίζει μαζί του ο Joker και οι υπόλοιποι τρόφιμοι του ασύλου, αντιμετωπίζοντας τους εσωτερικούς του δαίμονες και τη σκοτεινή πλευρά του, τις εμμονές και τη θλίψη του που όπως και στη περίπτωση του ιδρυτή του ασύλου, προέρχονται από την απώλεια της μητέρας του. Όπως και ο Arkham, έτσι και ο Bat Man στιγματίζεται από μία τραγωδία που θα σήμανε το τέλος της αθωότητας, τη μετατροπή του παιδιού σε άντρα, στο θάνατο του απλού ανθρώπου και την ανάσταση του σαν πλάσμα-σύμβολο της νύχτας που αποδίδει δικαιοσύνη. Ο Arkham οδηγήθηκε όμως στη παραφροσύνη και έγινε αιχμάλωτος του ίδιου του σπιτιού του, όταν δεν άντεξε τη δική του τραγωδία...Μήπως στην ίδια παραφροσύνη έχει οδηγηθεί και ο Bat Man; Υπάρχουν πολλές αναφορές στον συμβολισμό και τη μαγεία, τον Jung,τον Froyd και τον Crowley και μια θλιβερή, σκοτεινή και καταραμένη ατμόσφαιρα που θυμίζει κλασικούς συγγραφείς τρόμου, όπως Edgar Alan Poe και H.P Lovecraft. O ψυχολογικός τρόμος είναι διάχυτος μέσα στις σκοτεινές σελίδες του κόμικ, που αποτυπώνουν με το καλύτερο τρόπο τη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος στο οποίο εξελίσσεται. Ιδιαίτερη μνεία λοιπόν πρέπει να γίνει στην εκπληκτική τέχνη του Dave McKean(Sandman,Hellblazer,The Savage,Violent Cases)με μία αισθητική πολύ μπροστά για την εποχή της, και μία ζωγραφική(σε συνδυασμό με κολάζ)χαοτική, σκοτεινή, συμβολική, αλλά συνάμα πολύ όμορφη που αλληλοσυμπληρώνει το τρελό σενάριο του Morrison. ''..Arkham was right.Sometimes it's only madness that makes us what we are....'' Το Graphic Novel παρά τη δυσκολία του(στην ανάγνωση του σε μετέπειτα εκδόσεις βοηθάει και το αρχικό script του Μorrison που περιέχουν), την ασυναρτησία που το χαρακτηρίζει σε ορισμένες περιπτώσεις και το πολυεπίπεδο χαρακτήρα του, έκανε τρομερές πωλήσεις την εποχή που κυκλοφόρησε και συνεχίζει να πουλάει και σε όλες τις ανατυπώσεις του σε trade paperback,hardcover,absolute&anniversary editions, και θεωρείται από πολλούς ως μια από τις καλύτερες ιστορίες του Batman όλων των εποχών(Μαζί με τα Dark Knight Returns,Killing Joke,The Long Halloween) και και ένα από τα καλύτερα έργα της καριέρας του Grant Morrison.Mε πωλήσεις που(σύμφωνα με τη θρυλική editor της Vertigo Karen Berger)έχουν φτάσει το μισό εκατομμύριο αντίτυπα έως το 2004.καθιστώντας το ως το καλύτερο σε πωλήσεις graphic novel στα αμερικανικά υπερηρωικά κόμικ. Μία πετυχημένη σειρά βιντεοπαιχνιδιών που ονομάζεται Batman: Arkham Asylum βασίζεται κατα μεγάλο μέρος του στο κόμικ, το οποίο ακολουθεί μια σχεδόν παρόμοια υπόθεση και μοιράζεται επίσης το ίδιο όνομα. Μια τόσο διαφορετική αλλά συνάμα τόσο "καταραμένα" προσωπική και σκοτεινή, ιστορία ψυχολογικού τρόμου, που σίγουρα θα απολαύσετε διαβάζοντας την καλύτερα κάποιο κρύο βραδινό, με χαμηλωμένο φωτισμό, όταν όλοι γύρω σας θα κοιμόνται...Το θέμα είναι αν θα μπορέσετε εσείς να το κάνετε ύστερα...
  19. Περιλαμβάνει τα τεύχη: Green Lantern (vol.4) 29-35 Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ο Green Lantern (Hal Jordan) είναι αρκετά διαδεδομένος σήμερα ανάμεσα στους αναγνώστες των κόμικς είναι επειδή ο Geoff Johns επαναπροσδιόρισε το χαρακτήρα και εμπλούτισε τη μυθολογία του. Χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης των προηγούμενων συγγραφέων που καταπιάστηκαν με το χαρακτήρα, θεωρώ πως είναι καθολικά αποδεκτό το γεγονός ότι ο Johns ήταν εκείνος που έβαλε το λιθαράκι του στην μεγάλη εκτόξευση του ήρωα και του franchise του, προσφέροντας στους αναγνώστες μια σειρά τευχών, οι οποίες εμπεριέχουν ιστορίες όπου κυριολεκτικά η μία είναι καλύτερη από την άλλη. Μετά από αυτή τη εισαγωγή, θα επιχειρήσω να παρουσιάσω το Secret Origin, μία ιστορία που βρίσκεται χοντρικά στη μέση του 4ου Volume (το οποίο αρίθμησε συνολικά 67 τεύχη) και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2008. Το κόμικ αυτό αποτέλεσε αφορμή για να εμπλουτιστεί το background πολλών βασικών πρωταγωνιστών, ενώ δόθηκε το έναυσμα για να έρθουν τότε νέοι αναγνώστες στον τίτλο. Κατά τη γνώμη μου, κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να ξεκινήσει τη σειρά από αυτή την ιστορία, καθώς δε χρειάζονται ιδιαίτερες προϋπάρχουσες γνώσεις. O Hal Jordan είναι γιος ενός πειραματικού πιλότου, ο οποίος έχασε τη ζωή του σε ένα δυστύχημα όταν ο Hal ήταν σε νεαρή ηλικία. Εξαιτίας αυτού του τραγικού συμβάντος, η μητέρα του Hal απαγόρευσε στο γιο της να γίνει πιλότος. Ο Hal όμως δεν άκουσε ποτέ τη προτροπή της και ασχολήθηκε και ο ίδιος, όπως ο πατέρας του, με την αεροπορία. Στον Hal αρέσει πολύ να πετάει. O Abin Sur είναι μέλος του διαγαλαξιακού Σώματος των Πράσινων Φαναριών/ Green Lantern Corps. Κάθε μέλος του Σώματος έχει μια περιοχή ευθύνης, η οποία αντιστοιχεί συνήθως σε έναν πλανήτη. Ο Abin Sur είναι υπεύθυνος για το τομέα 2814. (τη Γη) Μία μέρα, ο Sur μεταφέροντας τον Atrocitus, ένα πλάσμα το οποίο ο πρώτος ήθελε να ανακρίνει σχετικά με μία προφητεία, τον ερχομό της πιο Σκοτεινής Νύχτας (Blackest Night), ο τελευταίος διαφεύγει και τραυματίζει θανάσιμα τον Sur. Έτσι, το πράσινο δαχτυλίδι του Sur πρέπει να βρει καινούργιο αντικαταστάτη, του οποίου κύριο γνώρισμα πρέπει να είναι η θέληση να ξεπεράσει τους μεγαλύτερους φόβους του. Νομίζω φαντάζεστε ποιος είναι αυτός ο αντικαταστάτης. Στη πορεία εμφανίζονται πολλοί γνωστοί χαρακτήρες από τη μυθολογία του Green Lantern, όπως είναι η Carol Ferris, o Hector Hammond, ο μέντορας (και μετέπειτα αντίπαλος) Sinestro και φυσικά η «παλιοσειρά» ο Kilowog. Θα καταφέρει ο Hal, ένας γήινος κάτοχος του μαγικού δαχτυλιδιού, να γίνει αποδεχτός από τους υπόλοιπους Green Lanterns και να κερδίσει την εκτίμηση του μέντορα και πιο έμπειρου GL, Sinestro; Τι και ποιος είναι ο Atrocitus; Τι γνωρίζει σχετικά με τη προφητεία της πιο Σκοτεινής Νύχτας; Τι είναι η Σκοτεινή Νύχτα; Σε πολλούς θα φανεί οικείο το origin σε κάποια σημεία, ειδικά όσοι είναι εξοικειωμένοι με τον ήρωα ή έχουν δει την αισχρή ταινία του 2011 με τον Ryan Reynolds. Όμως είναι μία αλήθεια ότι ο Johns το γνωρίζει αυτό και έτσι φροντίζει η ιστορία να αξίζει το χρόνο του αναγνώστη, βάζοντας μέσα μερικά twists και φρεσκάροντας με μοντέρνο και πρωτότυπο τρόπο τους χαρακτήρες. Ειδικά δε για το τελευταίο, ο Johns έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές ότι είναι μεγάλος μάστορας για αυτού του τύπου πλοκές. Θα έλεγα ότι ο σκοπός της ιστορίας είναι διττός: από τη μια επιδιώκεται η εξιστόρηση των πρώτων περιπετειών του Hal Jordan ως Green Lantern ενώ από την άλλη o Johns φυτεύει τους σπόρους του Blackest Night, ένα εκ του αποτελέσματος επιτυχημένο event που απασχόλησε όλο το DC Universe το 2009. Στο Secret Origin, o Johns χτίζει σκαλοπάτι σκαλοπάτι αυτή τη μεγάλη ιστορία που προετοίμαζε πολλά χρόνια (από τότε που ξεκίνησε να γράφει το Green Lantern), χωρίς όμως το γεγονός αυτό να σημαίνει ότι επισκιάζεται ο Hal Jordan και η "καταγωγή" του. Αν μη τι άλλο, ο Johns αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι ξέρει να γράφει αυτό το χαρακτήρα εξαιρετικά, ενώ γνωρίζει την σημασία/ουσία του να είναι κάποιος μέλος του Σώματος των Green Lantern, κάτι που μεταλαμπαδεύει με πολύ ενθουσιώδη τρόπο στον αναγνώστη. Ο βραζιλιάνος Ivan Reis έχει αναλάβει τα σχεδιαστικά καθήκοντα αυτού του κόμικ. Προσωπικά, του συγκεκριμένου σχεδιαστή του έχω μεγάλη αδυναμία. Νομίζω ότι το μεγάλο αυτού του είναι οι λεπτομερείς εκφράσεις των προσώπων, από τις οποίες μπορείς να "διαβάσεις" τα συναισθήματά των ηρώων χωρίς καν να δεις τα μπαλονάκια. Επίσης, τα splash pages του είναι ένα αληθινό χάρμα οφθαλμών. Ειλικρινά μπορώ να κάθομαι ώρες να χαζεύω τα πανελάκια του χωρίς να βαρεθώ ποτέ. Λεπτές γραμμές, "ευανάγνωστο" σχέδιο, ιδανικές οπτικές γωνίες και όμορφα κοντινά πλάνα. Από τους αγαπημένους μου σχεδιαστές που έχουν εργαστεί στην DC. Το συγκεκριμένο κόμικ μπορεί να το βρει κανείς σε ένα μεμονωμένο paperback ή εάν κάποιος είναι πιο κουβαρντάς μπορεί να προτιμήσει τα πιο παχιά Trades τύπου Complete Collections που κυκλοφορούν αυτή τη περίοδο και συγκεντρώνουν στην ουσία όλο το run. Επιπλέον, νομίζω ότι και η Eaglemoss (η αντίστοιχη Hachette για τα DC) είχε ανατυπώσει την ιστορία αυτή σε ένα από τα τεύχη της. Κλείνοντας, θέλω να τονιστεί ότι το Secret Origin σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί τη «καλύτερη ιστορία» που έγραψε ο Johns στο τίτλο. Σίγουρα όμως είναι από τις πιο «αναγκαίες», ειδικά μάλιστα εκείνη την περίοδο όπου συνέβαιναν πολλά γεγονότα στο τίτλο και ήταν επιτακτική η ανάγκη για ένα διάλειμμα, να πάρουν δηλαδή οι αναγνώστες μια ανάσα πριν τη μεγάλη συνέχεια. Πιστεύω ότι εάν της ρίξετε ένα βλέφαρο δε θα σας απογοητεύσει, καθώς θα περάστε σίγουρα καλά. Αν δε σας ενθουσιάσει, τότε σίγουρα θα σας εξάψει τη περιέργεια να διαβάσετε τα προηγούμενα ή και τα επόμενα τεύχη, το οποίο γεγονός σας ενθαρρύνω πολύ να το κάνετε. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το run έχει ανατυπωθεί πλείστες φορές σε όλες τις μορφές και παραμένει τόσο εξαιρετικά δημοφιλές μετά από τόσα χρόνια..! Προτείνεται, συνίσταται, highly recommended! Hal Jordan of Earth... You have the ability to overcome great fear. Welcome to the Green Lantern Corps. Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  20. Κόμικ του Μπάτμαν πωλήθηκε για 2,2 εκατ. δολάρια - Γιατί έγινε "χρυσό" Τεύχη του Batman και της Marvel σε δημοπρασία (ΑΡΧΕΙΟΥ) ASSOCIATED PRESS Το τεύχος του Μπάτμαν που κατέρριψε το ρεκόρ για το πιο ακριβό κόμικ Batman που έχει πωληθεί ποτέ, κυκλοφόρησε το 1940 και όσο και να μοιάζει περίεργο, δεν αποτελεί την πρώτη εμφάνιση του Σκοτεινού Ιππότη. Το πρώτο τεύχος της σειράς κόμικ Batman που κυκλοφόρησε το 1940 (και ήταν η πρώτη ομότιτλη σειρά του Σκοτεινού Ιππότη, αφιερωμένη αποκλειστικά στις περιπέτειές του) πωλήθηκε πρόσφατα μέσω της Heritage Auctions έναντι του εντυπωσιακού ποσού των 2,2 εκατ. δολαρίων. Κατέρριψε φυσικά όλα τα ρεκόρ ως το πιο ακριβό τεύχος κόμικ Batman που έχει ποτέ πωληθεί, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι δεν αποτελεί την πρώτη εμφάνιση του δημοφιλούς υπερήρωα (η οποία καταγράφτηκε το 1936 στις σελίδες του τεύχους Detective Comics #27 το 1939) . Οι βασικοί λόγοι για την υψηλή τιμή πώλησης του είναι δύο: Ο πρώτος είναι γιατί στις σελίδες του Batman #1 έχουμε τις παρθενικές εμφανίσεις του αιώνιου εχθρού του, Τζόκερ και της αγαπημένης του διαρρήκτριας, Catwoman... Οι δύο χαρακτήρες εμφανίζονται εδώ σε δύο ξεχωριστές ιστορίες και φυσικά με τα χρόνια έμελε να γίνουν θρύλοι, καθιστώντας αυτήν την πρώτη τους εμφάνιση "άγιο δισκοπότηρο" για πολλούς συλλέκτες. Το εξώφυλλο του Batman #1 (1940) DC COMICS Ο δεύτερος λόγος είναι η κατάσταση, στην οποία έχει διατηρηθεί το 80 ετών κόμικ που απέσπασε πιστοποιημένο σκορ 9,4 (στα 10) από την Εταιρεία Πιστοποιημένης Εγγύησης -CGC, (ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης και ταξινόμησης κόμικ, καρτών, περιοδικών και άλλων συλλεκτικών αντικειμένων) για τη διατήρησή του, κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο για ένα τόσο παλιό τεύχος. Στην περιγραφή στον ιστότοπο της Heritage Auctions αναφέρεται ότι «είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του CGC που ένα αντίτυπο σε άριστη κατάσταση ενός από τα πέντε βασικά τεύχη της Χρυσής Εποχής πωλείται σε δημοπρασία». Ελάχιστα τεύχη είναι τόσο εύκολο να αξιολογηθούν όσο το Batman#1, αναφέρεται και διευκρινίζεται ότι το κίτρινο εξώφυλλο του κόμικ είναι πιθανόν να έχει κηλίδες ή σκιές σκόνης, κάτι που κάνει τα πρωτότυπα δύσκολο να αναπαραχθούν. Ο Μπίλι Τ. Γκέιτς ήταν ο πιο πρόσφατος ιδιοκτήτης του κόμικ, το οποίο αγόρασε το 1979 έναντι 3.000 δολαρίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από δύο μήνες τεύχος του Detective Comics #27 πωλήθηκε σε δημοπρασία έναντι 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Πηγή
  21. Το Gotham του 2039 είναι μια αστυνομοκρατούμενη πόλη. Οι κάτοικοί της έχουν ξεχάσει όχι μόνο τον Batman αλλά και κάθε έννοια ιδιωτικότητας. Μια νύχτα με καταιγίδα, ωστόσο, ο αστικός μύθος «ζωντανεύει» και τρέχει να γλυτώσει από λυσσασμένα σκυλιά και βίαιους μπάτσους, ενώ αιμορραγεί ακατάσχετα. Ο Batman, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει, έχει μπλέξει σε μια σκοτεινή συνομωσία. Όμως ο κυνηγημένος θα μετατραπεί σε κυνηγό... Είχα κοντά έναν χρόνο να διαβάσω υπερηρωικό κόμικ (αν εξαιρέσω Hellboy, Top 10 και Black Hammer) και νομίζω ότι αυτό συνέβαλε στο να απολαύσω το Year 100. Το οποίο είναι ένα δυναμικό κόμικ, δυστοπικό, χωρίς αχρείαστες υπερβολές. Η ροή είναι εξαιρετική, εν μέρει λόγω της έλλειψης εσωτερικού μονολόγου, πράγμα σπάνιο σε κόμικ του Batman. Αυτό που γούσταρα πάνω απ' όλα, ήταν η απεικόνιση/θεώρηση του χαρακτήρα. Ο Batman του Pope είναι πολύ κοντά στον τρομακτικό Spring-heeled Jack και την άγρια φιγούρα που μας σύστησαν Miller και Mazzucchelli στο Year One. Κι αυτό το εκτίμησα πολύ, γιατί νιώθω, δίχως να έχω συγκεκριμένα επιχειρήματα, ότι τα τελευταία χρόνια ο Batman έχει γίνει πιο «καθαρός» απ' όσο θα έπρεπε (ή, έστω, απ' όσο θα ήθελα προσωπικά). Το artwork είναι κοφτό και τραχύ παρά τα βαριά μελάνια, δημιουργώντας έτσι μια αισθητική που ταιριάζει απόλυτα όχι μόνο στον κόσμο του Batman, αλλά πολύ περισσότερο στον μελλοντικό κόσμο του Batman. Θα ήταν έγκλημα να παραβλέψω την συμβολή του José Villarrubia, ενός από τους κορυφαίους κολορίστες της βιομηχανίας. Μπορεί να έχουμε δει πιο εντυπωσιακές παλέτες από τον Ισπανό, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα χρώματά του αναδεικνύουν και σιγοντάρουν το σχέδιο του Pope. Το Batman: Year 100 δεν είναι άψογο, σε καμία περίπτωση. Η ιστορία δεν παρουσιάζει καμιά φοβερή πρωτοτυπία. Ίσα-ίσα, η ουσία του μυστηρίου είναι ένα χιλιοπαιγμένο κλισέ. Ωστόσο, δεν θα έλεγα ότι χτυπάει τόσο άσχημα, πιθανώς γιατί όλα τα άλλα έχουν γίνει με πολύ ωραίο και ενδιαφέροντα τρόπο. Εν κατακλείδι: ένα διασκεδαστικό Bat-κόμικ, το οποίο μπορεί άνετα να σταθεί δίπλα στα άλλα σπουδαία Bat-κόμικς.
  22. dc fandome: digital event της dc comics Όσα θυμάμαι, ότι μου ξέφυγε συμπληρώστε trailer του νέου batman δεν ήταν άσχημο αλλά ο bruce wayne μου θύμισε τους φίλους που είχα στο myspace το 2000 νέο trailer wonder woman 1984 ..θα δείξει trailer του Zack Snyder’s Justice League προσωπικά δεν περιμένω τίποτα το διαφορετικό.. πόσο να την αλλάξει την ταινία;; δλδ με τα μούτρα του αφλεκ τι θα κάνει;;;; χαχαα sneak peak The Suicide Squad 2 νέα βιντεοπαιχνίδια και και ένα teaser του black adam και πολλά νέα για titans,flash,aquaman κτλ (επίσης υπάρχει και trailer της νέας σαιζόν flash αλλά δεν το βάζω από άποψη γιατί την σιχαίνομαι την σειρά τοοοοσο πολύ χαχαχαχα )
  23. Ημερομηνία Κυκλοφορίας στα Ελληνικά: 05-04-2019 Υλικό της Συλλογής: Shazam v1: The New 52 (Justice League v2 00, 07-11, 14-16, 18-21) Με αφορμή το The New 52, η DC Comics είχε εκδώσει μεταξύ 2011-2013, και ένα νέο origin για το άλλοτε αντίπαλο... στις πωλήσεις του Σούπερμαν, του Κάπτεν Μάρβελ (Shazam ως τίτλος για νομικούς λόγους). Μόνο που προφανώς μιας και ο χαρακτήρας είχε προ πολλού πάψει να είναι δημοφιλής λόγω σποραδικής χρήσης και κακομεταχείρισης του, δεν του είχαν εμπιστευτεί έναν δικό του τίτλο. Αντί αυτού, είχαν παρουσιάσει την ιστορία του μέσα στις σελίδες του Justice League που έγραφε ο τοπ συγγραφές της εταιρίας (και μεγάλο-παράγοντας έκτοτε) Τζεφ Τζονς και ένα καταπληκτικό σχέδιο από του superstar σχεδιαστή Γκάρι Φρανκ (Incredible Hulk, Superman). Αυτή την έκδοση βγάζει και στην χώρα μας φέτος η Οξύ, με μια άλλη αφορμή, αυτής της ταινίας που βγήκε τον Απρίλιο του 2019 με πρωταγωνιστή τον Zachary Levi (Chuck, Thor's Fandral), ταινία που διασκευάζει κατά μεγάλο μέρος την ιστορία αυτή. Ο Μπίλι Μπάτσον ένα... αλάνι ορφανός έφηβος που ήδη έχει προ πολλού χάσει την αθωότητα του, επιλέγεται από τον Μάγο Σαζάμ για να γίνει o φορέας της μαγείας και ο υπερασπιστής της γης εναντίον του υπερφυσικού, σε μια μεστή αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα. Όχι το πιο αβανταδόρικο, αλλά σίγουρα ένα που λαμβάνει υπόψη τις εποχές που ζούμε. Η επιλογή του Μάγου π.χ. δεν μπορεί να είναι βασισμένη στις ίδιες αξίες με αυτές του κόμικ της δεκαετίας του '40, ούτε η Marvel family να έχει την ίδια σύνθεση με αυτή εκείνης της εποχής. Ακολούθως, οι κακοί έχουν κάπως διαφορετικές συμπεριφορές, αλλά σε βαθμό που δεν ενοχλεί ή αφαιρεί κάτι. Συνολικά, είναι ένας τίτλος που διαβάζεται ευχάριστα και αξίζει για αυτό που προσπαθεί. Σαφώς και δεν είναι η απόλυτη ιστορία του Captain Marvel (που τεχνηέντως δεν αναφέρεται πουθενά ως όνομα μέσα), αλλά μια καλή εισαγωγή στον κόσμο του.
  24. Ένα πλοίο εξορύξεων, το Derleth, το οποίο είχε χαθεί κάπου στον Αρτικό Κύκλο πριν από 40 χρόνια, άρχισε ξαφνικά να εκπέμπει σήμα κινδύνου. Η Rococo Oil Company, εταιρεία στην οποία ανήκε το Derleth, αποφασίζει να στείλει ένα διασωστικό πλοίο, για να εξερευνήσει το σήμα και να περισυλλέξει, εφόσον μπορεί, τα πτώματα των ναυτικών του Derleth. Όταν όμως το διασωστικό φτάνει στην περιοχή, θα ανακαλύψει τον τρόμο, ο οποίος πηγάζει από τα βγαλμένα μάτια των ακόμα ζωντανών ναυτικών, παρόλο που έχουν περάσει 40 χρόνια. Το ΚΑΚΟ, το οποίο βρίσκεται εκεί και περιμένει, τους υποδέχεται με ανοιχτά "πλοκάμια" και ο σκοπός και ο λόγος εκπομπής του σήματος κινδύνου γίνεται, τρομακτικά, κατανοητός. Για να το ξεκαθαρίσω από την αρχή και να καταλάβετε το state of mind μου όταν διάβασα το Plunge. Εντελώς τυχαία, πριν το διαβάσω, είχα διαβάσει το The Wake. To συγγραφικό εργαλείο και plot point με το οποίο ξεκινάνε και τα δύο, είναι το ίδιο, ένα πλοίο το οποίο εκπέμπει σήμα ενώ, φυσιολογικά, δεν θα έπρεπε. Αυτό με ψιλοχάλασε από την αρχή, καθώς μου φάνηκε σαν αντιγραφή. Ξεκίνησα μεν έτσι, αλλά στην πορεία, ο Joe Hill δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο για να με ξεκολλήσει από την αρχική σκέψη, όσο και τυχαία αν ήταν αυτή. Το κακό εδώ είναι, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε κάτι το οποίο, και στην σκέψη και στην εκτέλεση, έμεινε, στην ουσία, μη τελειωμένο. Κανείς χαρακτήρας δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, εισάγονται κάποια μυστήρια τα οποία ποτέ δεν εξηγήθηκαν ή εξήγηση τους δεν είχε κάποια λογική, ακόμα και το τέλος είναι εύκολο και πολύ Hollywood. Σαν μια ταινία τρόμου η οποία θέλει να σε πείσει για τις καλές της προθέσεις, αλλά να καταλήγει να είναι απλά άλλη μια σπλατεριά. Και αν βάλουμε στην άκρη την ομοιότητα με το κόμικ του Snyder, και εξετάσουμε αυτούσια την αρχή ως κάτι έξυπνο και ενδιαφέρον, από εκεί και πέρα έχουμε έναν αδιάφορο κακό/τέρας και μια αδύναμη, πραγματικά αδύναμη πλοκή. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και ο ρυθμός είναι σωστός, ανεβαίνοντας όσο πηγαίνει προς το τέλος, αλλά αυτό είναι αδύναμο και τρελά προβλέψιμο. O Stuart Immonen είναι εξαιρετικός σχεδιαστής, και εδώ το επιβεβαιώνει. Κάνοντας στο Plunge και τα μελάνια, δίνει βάθος και "βάρος" στο σχέδιο του. Ο Hill του έδωσε αρκετό χώρο με αρκετά καρέ, σελίδες μερικές φορές, χωρίς κείμενο και εκεί είναι που διαπρέπει. Δεν παρατήρησα βέβαια κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο από πλευράς σκηνοθεσίας και στησίματος των καρέ, αλλά σίγουρα δεν είδα και τίποτα άσχημο, άλλωστε είναι πολύ έμπειρος για κάτι τέτοιο. Γενικά πολύ όμορφη δουλειά, ακόμα και στις πιο "ήσυχες" σχεδιαστικά στιγμές, με ωραία απεικόνιση συναισθημάτων και σκέψεων στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Μια μικρή σκηνή με ένα ρωσικό υποβρύχιο, στο οποίο ο Hill δεν έγραψε διάλογο αλλά άφησε τον Immonen να μας δώσει οπτικά τι προσπαθούν να κάνουν, μπορεί να γίνει άνετα μάθημα του γιατί δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται η "λεκτική διάρροια" στα σύγχρονα κόμικς. Συνολικά μια ΟΚ δουλειά, τίμια, αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Βγήκε σε 6 τεύχη, και ένα όμορφο regular-sized hardcover που τα συγκέντρωσε. Δεν θα απέτρεπα κάποιον να το πάρει, άλλωστε έχουμε διαβάσει πολλά (ΠΟΛΛΑ) χειρότερα. Απλά να μην έχει απαιτήσεις για κάτι που κάνει τη διαφορά.
  25. Χριστούγεννα έρχονται… λέμε τώρα, ας μπούμε λίγο σε γιορτινό πνεύμα, όσο μπορεί ο καθένας με όλα αυτά τα τραγελαφικά που γίνονται γύρω μας . Μια ακόμα ιστορία του Lee Bermejo, ο αγαπημένος πολλών. Η ιστορία είναι άκρως χριστουγεννιάτικη και είναι η κλασική ιστορία του Tσάρλς Nτίκενς “ Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία”, πως άραγε περνάει την παραμονή των Χριστουγέννων ο σκοτεινός ιππότης? Η ιστορία έχει την μορφή παραμυθιού, υπάρχει ένας αφηγητής και εξιστορεί τα όσα συμβαίνουν. Για όσους δεν ξέρουν την ιστορία με τον Σκρουτζ είναι ένα παραμύθι για ένα τσιγκούνη ηλικιωμένο που την παραμονή των Χριστουγέννων των επισκέπτονται τρία πνεύματα για να προσπαθήσουν να αλλάξουν την ζωή του πριν να είναι πολύ αργά για την ψυχή του, κάτι σαν τι ψυχή θα παραδώσεις ρε όταν πεθάνεις. Πως κολλάει ο Μπάτμαν όμως σε αυτή την κλασική χριστουγεννιάτικη ιστορία? Διαβάστε το. Οι χαρακτήρες από τον κόσμο της dc που ήταν στο ρόλο των δυο πρώτων πνευμάτων μου άρεσαν πάρα πολύ, το τρίτο ήταν χάλια μια από τα ίδια βάλτε κανέναν άλλο χαρακτήρα ρεεεε πολύ βαρύς χαρακτήρας για μια χριστουγεννιάτικη ιστοριούλα και αυτά που έκανε πολύ απλά για το ιστορικό του, λες και δεν έχει χαρακτήρες η DC. Η ιστορία μου άρεσε αλλά ενώ πήγαινε καλά κάπου στο τέλος χάλασε, για εμένα έγινε πολύ ελαφρύ θα ήθελα κάτι πιο σκοτεινό στυλ Γκοθαμ Σιτι, ναι μεν με καλό τέλος αλλά λίγο περισσότερο Μπατμαν και λιγότερο Tσαρλς Nτικενς, αλλά όπως λέει και ο αφηγητής αυτό που μετράει είναι το νόημα και όχι το τέλος μιας ιστορίας. Το σχέδιο πολύ όμορφο, σκοτεινό και χριστουγεννιάτικο, όμορφη η χιονισμένη Γκόθαμ Σίτι. Όπως θα έλεγε και ο μικρός Τιμ” Καλά Χριστούγεννα και ο Θεός να μας ευλογεί όλους μας!” ΥΓ :Αν κάποιος άλλος έχει κάνει παρουσίαση για το συγκεκριμένο κόμικ γιατί είναι λίγο παλιό σβήστε τη παρουσίαση.
×
×
  • Create New...