Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'DC'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. dc fandome: digital event της dc comics Όσα θυμάμαι, ότι μου ξέφυγε συμπληρώστε trailer του νέου batman δεν ήταν άσχημο αλλά ο bruce wayne μου θύμισε τους φίλους που είχα στο myspace το 2000 νέο trailer wonder woman 1984 ..θα δείξει trailer του Zack Snyder’s Justice League προσωπικά δεν περιμένω τίποτα το διαφορετικό.. πόσο να την αλλάξει την ταινία;; δλδ με τα μούτρα του αφλεκ τι θα κάνει;;;; χαχαα sneak peak The Suicide Squad 2 νέα βιντεοπαιχνίδια και και ένα teaser του black adam και πολλά νέα για titans,flash,aquaman κτλ (επίσης υπάρχει και trailer της νέας σαιζόν flash αλλά δεν το βάζω από άποψη γιατί την σιχαίνομαι την σειρά τοοοοσο πολύ χαχαχαχα )
  2. Θέμα όπου θα συζητάμε τα νέα και τις καινούριες (και όχι μόνο) κυκλοφορίες της μίας από τις δύο μεγαλύτερες κομιξοεκδοτικές στις ΗΠΑ και "μαμάς" των Batman, Superman, Wonder Woman, Flash και όχι μόνο.... Και ξεκινάμε με την ανακοίνωση της νέας δημιουργικής ομάδας που θα αναλάβει τον Batman και τον ομώνυμο τίτλο του μετά την αποχώρηση του Tom King με το τεύχος #85. Αυτοί λοιπόν θα είναι ο James Tynion IV στο σενάριο (που είχε γράψει το Woods μαζί με τον δικό μας Ηλία Κυριαζή) και ο Tony S. Daniel στα μολύβια. Αν και δεν διαβάζω ιδιαίτερα DC τίτλους (έως καθόλου), ότι έχω διαβάσει από Tynion είναι καλό και παίζει να τσιμπήσω κανένα τευχάκι για να δω τι γίνεται. Το run τους θα ξεκινήσει τον Ιανουάριο του 2020. ΠΗΓΗ
  3. The flashy stuff, i hate the flashy stuff... Ήταν Φεβρουάριος του 2013 όταν μια από τις ιστορικότερες σειρές της Vertigo ολοκληρώθηκε. Με το 300ο τεύχος της, η σειρά Hellblazer έκλεινε έναν κύκλο που ξεκίνησε το 1988 με πρώτο συγγραφέα τον Βρετανό Jamie Delano, που καλούνταν να αναπτύξει περισσότερο έναν χαρακτήρα που δημιουργήθηκε από τον Alan Moore και πρωτοεμφανίστηκε μέσα στις σελίδες του Swamp Thing #37 (Vol. 2). Από τότε ο ήρωας εμφανίστηκε αρκετές φορές σε κόμικς της DC, όπως Justice League Dark, αλλά και σε δικούς του τίτλους όπως Constantine (2013) στα πλαίσια του New 52, και The Hellblazer στα πλαίσια του event Rebirth (2015). Από αυτές τις σειρές έχω διαβάσει λίγα τεύχη, όμως αυτό που διάβασα ήταν στην καλύτερη μια νερωμένη εκδοχή του πρωτότυπου, προσαρμοσμένη στο πιο teen friendly κοινό της DC. Οπότε μέχρι και την σειρά John Constantine - Hellblazer η εικόνα του ήρωα που είχα ήταν αυτή από το γλυκόπρικο φινάλε του #300. To 2019 μέσα από την σειρά The Sandman Universe Presents, πλέον υπό την σκέπη του imprint Black Label, που στοχεύει σε μεγαλύτερα ηλικιακά κοινά με πιο σκοτεινές ιστορίες, ξεπήδησε μια νέα σειρά με πρωταγωνιστή τον Βρετανό μάγο. Στο τιμόνι της σειράς, ξανά Βρετανός, ο Simon Spurrier (Judge Dredd, X-men, κ.α.), συνεχίζοντας την άτυπη παράδοση να γράφουν Βρετανοί τις ιστορίες του Constantine με μόνη εξαίρεση στην original σειρά τον Brian Azzarello. O Spurrier φροντίζει να ξεκαθαρίσει από την αρχή τις προθέσεις του. Βρισκόμαστε στην μέση ενός από ότι φαίνεται ύστατου μαγικού πολέμου, όπου ο πρωταγωνιστής αναλογίζεται το πόσο δεν ταιριάζει με το σκηνικό, όταν κάποια γηραιότερη version του, του προτείνει να πάει σε ένα εναλλακτικό σύμπαν. Ο ήρωας θα επιστρέψει λοιπόν μετά από έξι χρόνια "σπίτι" του μακριά από τα φαντεζί hocus pocus λοιπών μάγων της DC και τα spandex των υπερηρώων. Απο δω και ύστερα ξεκινάει η ομώνυμη σειρά με το πρώτο story arc να πραγματεύεται την παράξενη εμφάνιση αγγελικών πλασμάτων σε ένα πάρκο όπου γίνεται μεταξύ άλλων και εμπόριο ναρκωτικών. Ταυτόχρονα με την ανακάλυψη του μυστήριου γύρω από το πάρκο ο ήρωας θα κληθεί να σχηματίσει και τον νέο του περίγυρο. Με δείγμα τα πρώτα τέσσερα τεύχη (πέντε, αν μετρήσουμε και το Presents), μπορεί να γίνει λόγος για την πιο γνήσια επιστροφή του χαρακτήρα στις κομικσοσελίδες από το 2013. Κάπνισμα, βωμολοχίες και χιούμορ είναι εδώ, παρέα με ψήγματα κοινωνικής-πολιτικής σάτιρας. Το σχέδιο είναι από τον Aaron Campbell και είναι πολύ ταιριαστό, με την εξαιρέση των τευχών #4 και #5 όπου αναλαμβάνει σχεδιαστής ο Matias Begrara που έχουν έναν πιο καρτουνίστικο (ίσως αταίριαστο) αέρα. Στον χρωματισμό βρίσκεται η πασίγνωστη Jordie Bellaire (Buffy the Vampire Slayer, Hawkeye, Manhattan Projects, Nowhere Men κ.α.) η οποία κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μεταφέρει την σκοτεινή ατμόσφαιρα του Λονδίνου στον αναγνώστη. The flashy shit, not my scene at all... Από ότι φαίνεται η νέα σειρά εμπνέεται πολύ από τον χαρακτήρα και το γράψιμο της original και αυτό είναι κάτι που οι φανατικοί αναγνώστες περίμεναν τόσα χρόνια. Η σύνδεση με το παρελθόν του ήρωα είναι σαφής, καθώς γίνονται μέσα στα τεύχή αυτά αναφορές στο μεγάλο love story με την Kit από την περίοδο του Garth Ennis, αναφορές στην πρώτη εμφάνιση του ήρωα στο Swamp Thing, αλλά επίσης δείχνουν να έχουν μείνει και στοιχεία από τις πιο πρόσφατες περιπέτειες. Προσωπικά, επικροτώ την επιλογή να αποσυνδεθεί από το βασικό universe της DC ο χαρακτήρας, καθώς απλά δεν του ταιριάζει και αυτό είχε διαπιστωθεί ήδη από τα πρώτα τεύχη της αρχικής σειράς που μετακόμισε μαζί με άλλες (Sandman, Swamp Thing) στην Vertigo. Η πρώτη ιστορία δείχνει ότι η ομάδα πίσω από τον τίτλο μπορεί να μας δώσει ξανά σπουδαίες ιστοριές. Οψόμεθα.
  4. Πάντα συμπαθούσα τα υβρίδια μεταξύ των ζάνρα, κυρίως γιατί θα ήταν είτε πολύ κακά και δεν θα έτρωγαν τον χρόνο μου είτε πολύ καλά, διατηρώντας τα καλύτερα στοιχεία δύο κόσμων. Το Gotham Central κλείνει πιο πολύ προς την δεύτερη κατηγορία, χωρίς όμως να είναι όσα θα μπορούσε. Μιξάρει superhero με crime fiction/neo-noir. Πρωταγωνιστές άγνωστοι μέχρι στιγμής ντετέκτιβ του MCU (σικ - Major Crime Unit) του GCPD. Όταν λέω άγνωστοι εννοώ τελείως άγνωστοι, μιας και ο Gordon έχει πάρει σύνταξη και δεν εμφανίζεται καθόλου, παρά αναφέρεται που και που. Το κόμικ, που έτρεξε για 40 τεύχη αρχής γενομένης τον Δεκέμβριο του '02 μέχρι τον Απρίλιο του '06, αποτελεί μια αρκετά άγνωστη και συνάμα ενδιαφέρουσα πλευρά της Γκόθαμ, αυτής χωρίς τον Μπάτμαν. Και αυτό είναι που κάνει τον τίτλο ιδιαίτερο, ότι ο Μπάτμαν παίζει ελάχιστο και επικουρικό ρόλο στην επίλυση των υποθέσεων, στο superhero στοιχείο μπαίνουν αρκετά πόστα και οι περισσότερες ιστορίες (γιατί τα 40 τεύχη αποτελούνται από μικρότερα sub-arcs) είναι gotham police vs. batman villains. Με απλά λόγια ο Brubaker, μάστερ του νουάρ, γράφει μια ιστορία όπου η αστυνομία της Γκόθαμ έχει βαρεθεί να παίρνει ο Μπάτμαν τα εύσημα για όλα και αποφασίζει να κάνει την δουλειά της για αλλαγή - εναντίον του Τζόκερ, του Τρελοκαπελά, του Πιγκουίνου, της Poison Ivy. Δεν τρελαίνεσαι. Είναι ωραίο, έχει αυτό τον Brubaker αέρα που πολλοί γουστάρουμε αλλά δεν είναι πια και κανένα διαμάντι, σίγουρα όχι τόσο όσο το παρουσιάζουν διάφορες διθυραμβικές κριτικές στο νετ. Παρόλα αυτά είναι καλοστημένο και αρκετά δουλεμένο στο σενάριο, ενώ το σχέδιο συμπληρώνει καλά το σύνολο. Μεγάλο +, ο φοβερός χρωματισμός. Αν έχει ένα χτυπητό ελάττωμα, είναι το ότι εισάγει πάρα πολλούς χαρακτήρες (πάνω από 20) και αν δεν είσαι πολύ προσεκτικός, χάνεσαι το ποιος είναι ποιος και τι ρόλο βαράει ο καθένας. Είχε βγει και φήμη για σειρά από HBO Max, αλλά τελικά ράδιο αρβύλα.
  5. Τον ξέρατε τον Mr. Freeze και την γυναίκα του; Προφανώς αν ασχολείστε συστηματικά με DC θα τον ξέρατε, εγώ πάλι όχι. Και το γεγονός ότι είμαι τελείως άσχετος με ένα ας πούμε 80% των ηρώων του DCU, καμιά φορά με αφήνει να διαβάσω ιστορίες τους και να τις φχαριστηθώ ανεπηρέαστα. Έτσι έγινε και με το γλυκανάλατο αλλά συμπαθές Victor and Nora. Προφανώς και είναι ένα ακόμα origin story. Αυτό βέβαια αν και το βάζει σε μειονεκτική θέση ως ένα ακόμα αναμάσημα από χιλιάδες, δεν με κράτησε από το να το διαβάσω (και το ότι το κατέβασα τσαμπέ ίσως έπαιξε έναν μικρό, μικρούλη ρόλο). Ο Victor είναι ένας δεκαεφτάχρονος με κατεστραμμένη οικογένεια και λαμπρό μυαλό, ο οποίος κάνει άλματα στην κρυογενετική με κινητήριο άξονα τις ενοχές για τον θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, για τον οποίο κατηγορεί εαυτόν. Η Nora είναι μια δεκαεξάχρονη χίπισσα που λόγω μιας θανατηφόρας νευρικής ασθένειας που έχει, ζει το carpe diem στο έπακρο. Γνωρίζονται αρχές ενός καλοκαιριού, αυτός μονόχνωτος και εσωστρεφής, αυτή σε μια ψυχική ηρεμία έχοντας πάρει την απόφαση να αυτοκτονήσει. Ερωτεύονται. Το tragic story γράφεται μόνο του πρακτικά, με αυτόν να βάζει σε εφαρμογή ό,τι γνώση έχει για να επιβραδύνει την ασθένεια της αγαπημένης του, και έτσι ξεκινά την κατρακύλα προς την σκοτεινή πλευρά και την αρχή της περσόνας του Mr. Freeze. Δεν ξέρω τι παίζει με το συγκεκριμένο imprint της DC (τι πάει να πει for young adults; Είναι πιο family friendly και politically correct, ή απλά άλλαξε ο μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς;). Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο κόμικ το βρήκα πιο συμπαθές από το μέσο τυχαίο υπερηρωικό που θα διαβάσω σε στιγμές βαρεμάρας και ας είναι ένα παραφουσκωμένο μελόδραμα εφηβικού έρωτος και απώλειας. Τα κίνητρα ξεκάθαρα αν και αρκετά πεζά και φλατ, η Nora όμως με κέρδισε - ωραίο τυπάκι. Τσεκάρετε, στην ιστορία η Lauren Myracle και στο σχέδιο ο Isaac Goodhart ενώ τα παλ χρώματα σε μπλε και ροζ αποχρώσεις του Cris Peter κλέβουν την παράσταση. Στα συν το ότι η αφήγηση είναι χωρισμένη σε κεφάλαια με τίτλους, όχι τόσο σύνηθες (νομίζω) για superhero. Πρώτη κυκλοφορία στις 3.11.20.
  6. Εκδόσεις : ΟΞΥ Σελ: 176 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 – ISBN: 978-960-436-791-7 - Τιμή: € 17.99 Μετάφραση : Σάββας Αργυρού Όταν θυμάμαι διάβασα τότε στα solicitations ότι ο Scott Snyder αναλαμβάνει τη Justice League είναι η αλήθεια ότι προβληματίστηκα…Όχι φυσικά επειδή ο Snyder δεν είναι πολύ καλός συγγραφέας. Αλλά περισσότερο γιατί είναι πολύ καλός συγγραφέας στις σκοτεινές ιστορίες του είτε πρόκειται για το θρυλικό του run στον Bat Man(Το Court of Owls παραμένει πλέον στη δεκάδα με τις definitive Bat Man stories)είτε για τα εκπληκτικά horror αριστουργήματα του όπως τα Wytches και American Vampyre(για να μην ξεχνάμε επίσης το πέρασμα του από τις σελίδες του Swamp Thing). Θα μπορούσε ο Snyder να αναλάβει έναν team τίτλο και μάλιστα με τους μεγαλύτερους ήρωες-icon της εταιρείας και να μας δώσει ένα πραγματικό καλό run;; Η απάντηση δίνεται στο πρώτο τόμο Justice League- Η Ολότητα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ και περιλαμβάνει τα 7 πρώτα τεύχη της σειράς. Φυσικά δεν ήταν η πρώτη του ενασχόληση με την ομάδα καθώς είχε προηγηθεί το Justice League:No Justice καθώς και το Dark Knights Metal στο οποίο ο Snyder είχε τη δυνατότητα να δουλέψει με πολλούς χαρακτήρες, αλλά κατα την ταπεινή μου γνώμη κάπου λιγάκι χάθηκε στη πορεία...Θα γινόταν άραγε το ίδιο και με τη νέα αυτή σειρά;; Τα πρώτα δείγματα στα 7 αυτά τεύχη έτσι όπως απαρτίζουν το πρώτο τόμο της σειράς με τίτλο «Η Ολότητα» δείχνουν ότι ο Snyder ξέρει με τι χαρακτήρες έχει να κάνει, σέβεται το μέγεθος και την ιστορία τους, και το σημαντικότερο όλοι τους είναι πρωταγωνιστές και κανείς δε καλύπτει τον άλλο. O Superman δεν επισκιάζει έναν John Stewart, ή η Wonder Woman την Hawkgirl.Όλοι έχουν το δικό τους δυναμικό και σημαντικό ρόλο στην ιστορία η οποία για εμένα είναι ένα γράμμα αγάπης προς τα παλιά animated cartoons(JL -TAS)και έχει πολλά Morrison-ικά στοιχεία όσον αφορά την επικών διαστάσεων αναμέτρηση των ηρώων μας με την Λεγεώνα του Ολέθρου (Legion of Doom) που την απαρτίζουν οι Lex Luthor,Joker,Chetah και όλοι οι σημαντικότεροι και πιο διαβολικοί villains του DC universe.Και οι δυνάμεις με τις οποίες οι ήρωες μας θα έρθουν αντιμέτωποι είναι κυριολεκτικά κοσμικών διαστάσεων!! Με μια μεγάλη απειλή για τον κόσμο η οποία βρίσκεται σε μια πορεία κατευθείαν για τη Γη. Όντας το μόνο άτομο που μπορεί να καταλάβει τον υψηλό κίνδυνο αυτής της συγκεντρωμένης ουσίας της μυστικής πηγής όλων των πραγμάτων που ονομάζονται «Ολότητα», ο Martian Manhunter προσπαθεί να καταλάβει ποιες επιλογές απομένουν για τους ήρωες μας, για να σώσουν το σύμπαν από την εξαφάνιση… Ο Snyder από τη μία εμμένει στη προσωπικότητα κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά είτε πρόκειται για ήρωα είτε για villain, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός ή να στερεί τίποτε από τη ξέφρενη δράση που ακολουθούν τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης. Στο σενάριο βοηθάει σε κάποιες στιγμές της ιστορίας και ο James Tynion IV ο οποίος τελευταία βρίσκεται σε μεγάλες συγγραφικές και δημιουργικές φόρμες είτε για τα υπερηρωικά στη DC είτε και για τις indie δημιουργίες του(βλέπε Something is Killing the Children για την BOOM).Παρόλα αυτά δεν θα το έλεγα και τόσο friendly reading για όσους θα ήθελαν να ξεκινήσουν από εδώ την ανάγνωση της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης, γιατί περιέχει και στοιχεία που κάποιος θα πρέπει να γνωρίζει έχοντας διαβάσει προηγούμενες δουλειές του Snyder όπως το Dark Knights Metal και No Justice στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως…Η αφήγηση τρίτου προσώπου που δίνει στους αναγνώστες περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τα γεγονότα που ξετυλίγονται δεν είναι ένα στυλ αφήγησης ιστοριών κόμικς που είναι εύκολο να εκτιμηθεί ή να προσαρμοστεί…Πιθανών λοιπόν να νιώσει λίγο χαμένος με τα τόσα στοιχεία και καταστάσεις που θα διαβάσει ήδη από τις πρώτες σελίδες του τόμου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλογραμμένη η ιστορία και ότι δε θέτει τις βάσεις για όσα ακόμα μεγαλύτερα θα ακολουθήσουν. Και φυσικά εκεί που όλοι θα αποζημιωθούν είναι στην εικονογράφηση.Τόσο οι Jorge Jimenez(Earth 2,Super Sons), Jim Cheung(Young Avengers,Guardians of the Galaxy,Axis)και Doug Mahnke(Final Crisis,Green Lantern)δίνουν πραγματικά τον καλύτερο εαυτό τους για να αποτυπώσουν στο χαρτί με κάθε μεγαλείο μία τέτοια επικών διαστάσεων ιστορία που μόνο σε μία μεγάλη ομάδα σαν τη Justice League Θα μπορούσε κάποιος να διαβάσει. Η πολύ αξιόλογη και προσεγμένη έκδοση από τις εκδόσεις ΟΞΥ, περιλαμβάνει και όλα τα variant cover της σειράς, με υπέροχα χρώματα σε χαρτί πολυτελείας, άριστη βιβλιοδεσία(μολονότι πολλές οι σελίδες ο τόμος δεν τσακίζει στη ράχη, ούτε φεύγουν σελίδες)και πολύ καλή μετάφραση στα πυκνογραμμένα(είναι η αλήθεια)κείμενα του Snyder/Tynion, από τον Σάββα Αργυρού που πραγματικά κάνει άλλη μία τιτάνια προσπάθεια να το αποδώσει όσο καλύτερα γίνεται.Οι εκδόσεις ΟΞΥ δεν καταφέρνουν ποτέ να μας απογοητεύσουν με τις επιλογές τους. Λίγο πριν βγει και η Snyder Director’s Cut Version της ταινίας , αυτός ο τόμος είναι η καλύτερη ευκαιρία να διαβάσετε μία δυναμική και γεμάτη δράση ιστορία της μεγαλύτερης ομάδας υπερηρώων στο Justice League : Η Ολότητα που κυκλοφορεί και σε πολύ καλή τιμή.Αξίζει της προσοχής σας!! Το άρθρο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Comicstreet.
  7. Γενικά για το Superman: Year One Το Black Label ήρθε για να μείνει στις ελληνικές εκδοτικές εταιρείες, καθώς προσφέρει αυτοτελείς περιπέτειες ηρώων που τις προτιμούν γενικά σαν επιλογές. Έτσι μετά το Batman: Ο Λευκός Ιππότης και το Batman: Καταραμένος από τις εκδόσεις Οξύ, κοινώς τις ελληνικές μεταφορές των White Knight και Damned, η Anubis κάνει κι εκείνη την πρώτη της επιλογή με το Superman: Year One - Η Αρχή. Απ' ότι έχω δει, ο @Dredd έχει παρουσιάσει την ξένη έκδοση, αλλά δε βρίσκω κακό να πούμε και πέντε πράγματα για την ελληνική. Το Superman: Year One εκδόθηκε στα αγγλικά από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 2019 και συγκεντρωτικά σε hardcover το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Είναι δουλειά των Frank Miller και John Romita Jr. οι οποίοι έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν, χαρακτηριστικά θυμάμαι το Man Without Fear για τον Daredevil που είχε εκδώσει στα ελληνικά η Οξύ. Φέτος λοιπόν έρχεται στα ελληνικά από την Anubis σε μια έκδοση που σηματοδοτεί την επιστροφή της σε εκδόσεις της DC μετά από σχετικά μεγάλο διάστημα. Σενάριο Η αλήθεια είναι ότι το σενάριο του τίτλου το βρήκα πολύ μέτριο προς κακό. Όταν είχε ανακοινωθεί ο τίτλος με τον Frank Miller στο σενάριο σκέφτηκα ότι θα έχουμε κάτι αντίστοιχο του εξαιρετικού Batman: Year One, ένα νέο σκοτεινό origin story με μικρές αλλαγές προς το καλύτερο. Εδώ όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο. Αντίθετα ο Miller μοιάζει σαν να προσπαθεί να γράψει ένα origin story που να μοιάζει με το αυθεντικό, αλλά ταυτόχρονα να κάνει αλλαγές που είτε φέρνουν τον ήρωα πιο κοντά στο σήμερα είτε υπάρχουν απλώς για να γίνει κάτι καινούριο και διαφορετικό σε σχέση με τα Superman κόμικ που εντάσσονται στο continuity. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Earth 31 Η γραφή του Miller δε σε συναρπάζει πουθενά όπως στα λατρεμένα του έργα, αρκετές φορές καταφεύγει στο exposition, άλλες ανοίγει θεματικές ή οδηγεί τον ήρωα σε αλληλεπιδράσεις που δεν έχουν νόημα και το πρόβλημα με τέτοια κόμικ είναι ότι στο τέλος συνειδητοποιείς ότι δε σου έχουν αφήσει πραγματικά κάτι, όταν κάνει ο συγγραφέας set ups πρέπει να υπάρχουν και κάποια pay offs, τα οποία εδώ σε μεγάλο βαθμό απουσιάζουν. Σχέδιο Το έχω πει ουκ ολίγες φορές ο John Romita Jr. είναι hit or miss περίπτωση για μένα. Ειδικά όταν βλέπω τετράγωνα πρόσωπα φουντώνω. Υπάρχουν όμως δουλειές του στο Daredevil, το Kick-Ass και κυρίως στο Spider-Man που τις λατρεύω και υπάρχουν κι άλλες που δεν τις διάβασα εξίσου ευχάριστα. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που πήγε στη DC έχει βελτιώσει σημαντικά το σκίτσο του και παρ' ότι τον έχω συνδυάσει με περισσότερο street ήρωες, εδώ το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Προσωπικά μου άρεσε αρκετά και στο All Star Batman του Scott Snyder και εδώ είναι αυτός που σε ένα βαθμό σώζει το κόμικ. Ζωγραφίζει πολύ άρτια τόσο τις σκηνές δράσης και για πρώτη φορά νιώθω ότι σε μεγάλες καταστροφές δε "μπουκώνει" το σχέδιο του, αντιθέτως το απολαμβάνεις. Επίσης η διαφορετική εκδοχή του Superman, ο τρόπος που σχεδιάζει τον Batman και τη WW, οι σκηνές στο Smallville και την Ατλαντίδα είναι ιδιαίτερα ευφάνταστες, ενώ και ο χρωματισμός του Alex Sinclair βοηθάει πολύ. Παρά το ότι είναι τίτλος για το Black Label, o Sinclair χρησιμοποιεί πλούσιους χρωματισμούς, αλλά οι αποχρώσεις της παλέτας του παραμένουν στη βάση τους σκοτεινές. Γενικότερα ο Romita κάνει ορθή χρήση των πάνελ του χωρίς να κουράζει, πότε είναι μεγάλα και καθαρά, πότε μικρότερα για στιγμές που παίζει μεγαλύτερη σημασία η αφήγηση και γενικότερα μπορώ να πω ότι από τις πολύ άρτιες δουλειές του. Γενικά ανά σημεία ο τίτλος μου θύμισε το Batman: Καταραμένος όπου το μέτριο έως ανύπαρκτο σενάριο δύο μεγάλων καλλιτεχνών όπως ο Azzarello και ο Miller επισκιάζεται από το πολύ καλό σχέδιο του Bermejo και του John Romita Jr. Αν και λίγο ιεροσυλία αυτό, γιατί το σχέδιο του Bermejo για μένα είναι από τα αγαπημένα μου. Η ελληνική έκδοση Είχαμε κάμποση γκρίνια σχετικά με την έλλειψη τίτλων της DC από την Anubis και τώρα έχουμε ένα εντυπωσιακό εκδοτικό comeback μετά από μια χρονιά που δε μας είχε προσφέρει κάποιον major τίτλο. Η έκδοση ωστόσο είναι πολύ διαφορετική από αυτό που έχουμε συνηθίσει από την Anubis. Είναι σε σημαντικά μεγαλύτερο μέγεθος 21 x 28 με το σύνηθες ωραίο χαρτί και το εξώφυλλο με το οπισθόφυλλο έχουν "αυτάκια" με τις βιογραφίες των Frank Miller και John Romita Jr. Από τις πιο πολυτελείς εκδόσεις της εκδοτικής που ακολουθεί το μοτίβο της ξένης έκδοσης στο μέγεθος, αλλά όχι στο εξώφυλλο που είναι μαλακό και όχι σκληρό όπως του Black Label. Η τιμή καταλόγου είναι αρκετά υψηλή, συγκεκριμένα στα 26,5 ευρώ και με το σύνηθες 10% πέφτει στα 23,85. Προσωπικά πρόλαβα προσφορά (ή μάλλον λάθος) της Πρωτοπορίας στα 15,90. Μέχρι στιγμής υπάρχει ακόμα, οπότε όσοι το θέλετε, καλό είναι να το κλείσετε, προσωπικά για να πάρω δωρεάν μεταφορικό τσίμπησα και την επανέκδοση των Κουραφέλκυθρων Η έκδοση πάντως βοηθάει πολύ το σχέδιο του Romita με μεγάλα, καθαρά καρέ και προσφέρει πολύ ωραία ροή στον αναγνώστη. Θυμίζει το Καταραμένος της Οξύ και παραθέτω και συγκριτική φωτό των δύο όπου εντοπίζονται ελάχιστες διαφορές. Η αλήθεια είναι ότι αντί για το συγκεκριμένο κόμικ θα ήθελα πολύ να δω άλλους τίτλους του DC Black Label σε τόσο όμορφη, μεγάλου μεγέθους έκδοση, όπως το Killer Smile ή το Last Knight on Earth ακόμα και με μαλακό εξώφυλλο. Τελικός απολογισμός για μένα είναι ότι μιλάμε για έναν τίτλο με σενάριο που δε λέει και πολλά, αρκετά καλό σχέδιο και το αποτέλεσμα της Anubis είναι πολύ όμορφο και διαβάζεται ευχάριστα, οπότε ο καθένας μπορεί να κρίνει αν αξίζει την υψηλή τιμή του, ακόμα κι αν προσωπικά κλίνω προς το όχι. Καλή ανάγνωση σε όλους
  8. "We do what we always do...We try to make a better Joker..." - Joker(one of three?) Επιτέλους μετά από αρκετή καθυστέρηση (τόσο των δημιουργών όσο και εξαιτίας του covid 19) έφτασε στα χέρια μου και η πολυαναμενόμενη νέα κυκλοφορία του Black Label imprint της DC το Βat Man :Τhree Jokers.Του οποίου οι σπόροι της ιδέας του είχαν φυτευτεί ήδη από το 2015 και το Darkseid War event, στο οποίο ο Bat Man(στο τεύχος #42 της Justice League)καθήμενος πάνω στη καρέκλα του Μobius (New Gods) και ρωτώντας για την αποκάλυψη του αληθινού ονόματος του Joker, έπαιρνε την απάντηση ότι υπάρχουν τρεις!! Από τότε με αυτό το cliffhanger να μας έχει "στοιχειώσει" περιμέναμε τον Johns να δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις για αυτή του την αποκάλυψη... ...Και ήρθε λοιπόν η ώρα να δοθούν πέντε χρόνια αργότερα μέσα από τις σελίδες του Three Jokers, το οποίο θα ολοκληρωθεί στα 3 άλμπουμς, με το πρώτο ήδη να δημιουργεί τη κατάλληλη ατμόσφαιρα και να περιπλέκει ακόμα περισσότερο το μυστήριο κάνοντας εμάς τους αναγνώστες να περιμένουμε σαν τρελοί τη συνέχεια. Μετά την ολοκλήρωση του Doomsday Clock (ένα γράμμα αγάπης του συγγραφέα στο Watchmen) λοιπόν, ο Johns πιστός στο λόγο του, εδώ γράφει ακόμα ένα για το Killing Joke του Alan Moore ή τις golden age ιστορίες του Jerry Robinson, δημιουργώντας ένα ψυχολογικό θρίλερ μυστηρίου και αγωνίας, που θα συνταράξει συθέμελα ολόκληρη την νυχτεριδοοικογένεια! Στο πρώτο τεύχος βλέπουμε τους Bat Man, Bat Girl (Barbara Gordon) και Red Hood (Jason Todd) τρεις ανθρώπους που έχουν υποφέρει στα χέρια του πρίγκηπα του εγκλήματος (ειδικά οι δύο τελευταίοι με τις πληγές στη ψυχή και το σώμα τους να είναι ακόμα ορατές) άθελα τους να συνεργάζονται μετά από μια αινιγματική σειρά συμβάντων όπου ο Τζόκερ φαίνεται να βρίσκεται και να ενεργεί σε τρεις ξεχωριστές τοποθεσίες ταυτόχρονα... Τρεις Joker που όπως φαίνεται ο καθένας αντιπροσωπεύει και μία διαφορετική περίοδο της πολύχρονης καριέρας του πρίγκηπα του εγκλήματος: Ο εγκληματίας, ο κωμικός και ο κλόουν. Ποιος είναι ο αληθινός;; Ή μήπως πάντα ήταν τρεις;;Και ποιος ο σκοπός των εγκλημάτων τους και γιατί αυτή ακριβώς τη στιγμή;; Η αναζήτηση των απαντήσεων θα φέρει τους ήρωες μας στα όρια τους και ειδικά τον Jason Tood που κάποτε έπεσε νεκρός από το χέρι ενός από αυτών... Η μαεστρία της γραφής του Johns, η βαθιά του γνώση για την ιστορία των χαρακτήρων που γράφει και ο σεβασμός του σε αυτούς και το γεγονός ότι δημιουργεί μία μυστηριώδη ατμόσφαιρα που γεννάει περισσότερα ερωτήματα από όσες απαντήσεις θα έδινε, κάνουν αυτή τη σειρά ακόμα μία σπουδαία προσθήκη τόσο στην εργογραφία του συγγραφέα, όσο και στο Black Label imprint της εταιρείας που μόνο σπουδαίες ποιοτικές εκδόσεις έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα. Φυσικά ένα καλό σενάριο χρειάζεται και τον σπουδαίο σχεδιαστή του. Και εδώ για μία ακόμα φορά ο Johns θα συνεργαστεί και πάλι με τον Jason Fabok, που τον θεωρώ τον definitive Bat Man artist για τη δεκαετία του 2010. Φιγούρες που αποπνέουν δύναμη και ζωντάνια, ρεαλιστικές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, και panels τα οποία αποτελούν φόρο τιμής στην τραγική ιστορία του ανθρώπου νυχτερίδα και των συντρόφων του,στον αγώνα τους ενάντια του παρανοϊκού κλόουν. Αποτίει και αυτός το δικό του homage σε τραγικές και ιστορικές στιγμές της ιστορίας του σκοτεινού ιππότη, όπως τις σχεδίασαν μεγάλοι δημιουργοί πριν από εκείνον. Η δουλειά του είναι ένα μείγμα από τους Bat Man του Jim Aparo, του Νeal Adams, του Jim Lee με λίγη essance από Bat Man του Tim Burton, όλα σε ένα!! Τα χρώματα του Brad Anderson βοηθάνε στο να ενισχύουν τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που εξελίσσεται η ιστορία. Αν και νομίζω ότι προς το παρόν η ιστορία δείχνει να μην ανήκει στο κανονικό continuity της DC. Μολονότι φυσικά γίνεται αναφορά σε ιστορίες που ανήκουν στο main continuity (θάνατος Jason Todd/Death in the family και τραυματισμός Barbara Gordon/Killing joke) το γεγονός ότι στα πρώτα panels βλέπουμε τις ουλές στο σώμα του Bruce Wayne από τις χρόνιες μάχες που έχει δώσει (στο new 52 είχαν σβήσει όλες από την έκθεση του στο Lazarus Pit) το ότι ο Alfred φυσικά είναι ζωντανός, καθώς και στο ότι ο Bat Man έχει κίτρινο έμβλημα στη νυχτερίδα στο στήθος του (κάτι που έχει να σχεδιαστεί από τα mid 90s) με βάζει σε σκέψεις για το αν η ιστορία αποτελεί μέρος του canon continuity. Φυσικά μη ξεχνάμε ότι και το Killing Joke στο οποίο κάνει πολλές αναφορές, όταν γράφτηκε και εκείνο δεν θεωρούταν μέρος του κανονικού continuity αλλά ενσωματώθηκε αργότερα σε αυτό. Ίσως γίνει έτσι και εδώ, ίσως ο Johns όταν ξεκίνησε να το γράφει δεν είχαμε τις εξελίξεις με το θάνατο του Alfred και τα λοιπά... Το σίγουρο είναι ότι από τις πρώτες του σελίδες βάζει τον αναγνώστη στο tripάκι του, δημιουργεί την αγωνία εκείνη ώστε να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο τεύχος και τη λύση του μυστηρίου και γενικά τον οδηγεί στο να προσπαθήσει να δώσει τις απαντήσεις, κάνοντας συνειρμούς στο κεφάλι του δίνοντας έτσι την απαραίτητη τροφή για σκέψεις. Ό,τι δηλαδή ήθελε να πετύχει ο Johns, το πέτυχε ήδη με το παραπάνω. Και είμαστε μόνο στο πρώτο τεύχος!! Πραγματικά είναι μία ωραία εποχή για να είσαι Bat Man fan... Τόσο με το Three Jokers, το Bat Man-The Αdventures Continue (που αναβιώνει τη κλασική σειρά Bat Man Adventures και ενώνει ξανά τους Paul Dini, Alan Burnett & Ty Templeton) όσο και με το Joker War στους μηνιαίους τίτλους (ειδικά στο Bat Man αλλά και το Detective comics) έχουμε να διαβάσουμε καλό υλικό από τον σκοτεινό ιππότη. Περιμένω το δεύτερο τεύχος του Three Jokers με την ίδια ανυπομονησία με το πρώτο και είμαι σίγουρος ότι ο Johns δεν θα με(και μας) απογοητεύσει.
  9. Το Collapser ανήκει στη σειρά "Young Animal" της DC, σε σενάριο των Mikey Way και Shaun Simon, σχέδιο από τον Ηλία Κυριαζή και χρώμα από την Cris Peter και μόλις ολοκληρώθηκε σε 6 τεύχη. Η υπόθεση ακολουθεί τη ζωή του υπεραγχώδη Liam James, που δουλεύει ως νοσοκόμος σε γηροκομείο, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να πετύχει ως DJ. Η καθημερινότητά του θα αλλάξει απότομα, όταν θα παραλάβει ένα δέμα, σταλμένο από την πρόσφατα αποθανούσα μητέρα του, που περιεχέι μια ... μαύρη τρύπα. Η μαύρη τρύπα θα ενωθεί μαζί του ως παρασιτικός οργανισμός και θα του δώσει νέες δυνάμεις αλλά και νέα προβλήματα, προσωπικού και συμπαντικού τύπου. Οι δημιουργοί Mikey Way και Shaun Simon δίνουν μια ιστορία με αρκετούς πειραματισμούς κι ανατροπές για το υπερηρωικό είδος, με αρκετά στοιχεία sci-fi, comedy, slice of life, που θυμίζει αρκετά Vertigo σε φάσεις. 'Έτσι κι αλλιώς μετά το κλείσιμό της η Vertigo έχει ουσιαστικά "διασπαστεί" ανάμεσα σε Black Label, Young Animal και The Sandman Universe. Σχεδιαστικά τώρα: είναι η καλύτερη δουλειά του Κυριαζή που έχω δει ως τώρα και με χαροποιεί ιδιαίτερα ότι δε μένει στατικός, αλλά εξελίσσεται συνεχώς. Η σχεδιαστική του παλέτα διευρύνεται πολύ κι έχουμε υπέροχες εναλλαγές ανάμεσα στην αποτύπωση της καθημερινότητας και στις ευφάνταστες sci-fi σκηνές. Τα χρώματα της Cris Peter τέλος, φωτίζουν και αναδεικνύουν το σχέδιο του Κυριαζή και συνολικά έχουμε ένα πολύ αρμονικό αποτέλεσμα. Μπορώ να πω ότι το εικαστικό κομμάτι είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία του Collapser. Η υπόθεση κρατάει το ενδιαφέρον, αν και δεν ξεφεύγει από το κλασικό μανιχαϊστικό δίπολο, κακό εναντίον καλού. Ο χαρακτήρας του Liam εξελίσσεται ικανοποιητικά, αλλά οι β ρόλοι και οι villains της ιστορίας είναι αρκετά μονοδιάστατοι. Κατανοητό, δεδομένου το πόσα τεύχη είχε η σειρά. Αν είχε κάποια τεύχη ακόμα, οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να αναπνεύσουν περισσότερο και να αλληλεπιδράσουν πιο ουσιαστικά μεταξύ τους. Ακόμα κι έτσι όμως, το κόμικ λειτουργεί μια χαρά, απλά του λείπει αυτό το κάτι παραπάνω. Εκτίμησα ότι το κόμικ εισάγει ένα καινούριο υπερήρωα, αντί να ξεθάψει κάποιον απ' αυτούς που έχουν στο σκονισμένο μπαουλο της DC. Η ροή είναι πολύ καλή και μπορώ να πω ότι overall είναι ένα διασκεδαστικό κι ενδιαφέρον κόμικ.
  10. "I Know the truth..I can never waver from my mission..." - Bruce Wayne Επιτέλους έφτασε στα χέρια μου(με λίγη καθυστέρηση λόγο των γνωστών προβλημάτων με τον Covid 19)και το τεύχος-επίλογος στο εκπληκτικό Joker:The Killer Smile του εκπληκτικού διδύμου Lemire-Sorrentino,που αποτελούν εγγύηση για να διαβάσεις ένα πραγματικά καλό κόμικ στις μέρες μας.Τίτλος του Bat Man:The Smile Killer,και πραγματικά εκεί που ακόμα προσπαθείς να συνέλθεις από το Killer Smile,οι δημιουργοί κρατούν και ένα τελευταίο χαρτί που πετάνε στο τραπέζι και εκπλήσσουν όλους...Γιατί για ποια καλή ιστορία του Joker θα μιλάγαμε αν αυτή δεν σε εκπλήσσει εκτός από το να σε τρομάξει μόνο...Kαι φαίνεται ότι τόσο ο Joker,όσο και οι δύο δημιουργοί δεν είχαν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη... Η ιστορία μας αρχίζει με τον νεαρό Bruce Wayne,που όπως όλα τα μικρά παιδάκια της ηλικίας του,βλέπει στην τηλεόραση το αγαπημένο του πρόγραμμα...Στο οποίο παρουσιαστής είναι ο mr.Smiles(o πρωταγωνιστής του παραμυθιού που διάβαζε ο γιος του Ben Arnell,του ανθρώπου που είχε αναλάβει να...γιατρέψει τον Joker από την παράνοια του...)ο οποίος φαίνεται να παρακολουθεί τον Bruce όπως και αυτός εκείνον...Και να του λέει περίεργα πράγματα...Ότι όλα θα πάνε καλά,η μοναξιά και η στεναχώρια του μικρού θα περάσουν,αρκεί το παιδί να ακούει τι έχει να του πει... Variant cover από Kaare Andrews Χρόνια αργότερα ο Bat Man θα απαντήσει σε ένα κάλεσμα του Gordon,για να έρθει αντιμέτωπος για άλλη μία φορά με τον Joker.Kαι ενώ τον καταδιώκει σε μία εγκαταλειμμένη αποθήκη,ο Bat Man θα βρει μία χάρτινη μάσκα/ζωγραφιά που είχε δημιουργήσει ο ίδιος σαν παιδί για τον Mr.Smiles...Kαι εκεί είναι που θα αρχίσει ο πραγματικός εφιάλτης για τον άνθρωπο νυχτερίδα,αφού όπως ακριβώς και ο Dr.Arnell πριν από εκείνον,έτσι και αυτός πλέον δεν μπορεί να ξέρει τι είναι η πραγματικότητα και τι όχι...Υπήρξε ποτέ ο Bat Man;;Έιναι ο Gordon αστυνομικός επιθεωρητής ή ο ψυχολόγος που έχει από παιδί;;Και γιατί ο Dr.Arnell είναι ακριβώς δίπλα του σε ένα κελί όπως και ο ίδιος;; Με αριστουργηματικό τρόπο ο Lemire παίζει με τη ψυχολογία τόσο του χαρακτήρα,όσο και των αναγνωστών,και μας οδηγεί σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό μέσα στη παράνοια,τη ψύχωση,και τη τρέλα που φωλιάζει καλά κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.Έχουμε να κάνουμε με πρώτης τάξεως ψυχολογικό τρόμο,που σε διακατέχει από τη πρώτη στιγμή.Γνωρίζεις ότι κάτι δεν πάει καλά από την έναρξη της ιστορίας,αλλά και πάλι δε μπορείς να διανοηθείς ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται..Δεν έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα ιστορία Bat Man εναντίων Joker..Που θα πέσει κυνηγητό άντε και μερικές σφαλιάρες και το καλό θα θριαμβεύσει για μία ακόμα φορά έναντι του κακού...Εδώ ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός του Bruce...Που προσπαθεί να καταλάβει τι τελικά είναι αληθινό και τι όχι...Έιναι κανείς με το μέρος του ή όλοι θέλουν το κακό του...Αυτό που ζει πλέον το αντιλαμβάνεται μόνο ο ίδιος;;Και αν ναι πώς μπορεί να βγει από αυτή την κατάσταση;; Ο Lemire μαζί με τον ήρωα του βάζει τους σπόρους της αμφισβήτησης και στους ίδιους τους αναγνώστες οδηγώντας τους σε μία πορεία με το τρενάκι του τρόμου όχι σε σπηλιά με τέρατα και σκελετούς,αλλά σε μία συναισθηματική κατάσταση στην οποία τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη μοιάζουν να μην είναι πλέον ορατά...Ποια περίοδος του Bruce Wayne είναι η αληθινή;;Η παιδική του;Η ηρωική του;Ή εκείνη που τον θέλει έγκλειστο στο Arkham;Ποτέ δεν είναι απολύτως σαφές από τον συγγραφέα για το ποια από αυτές τις διαφορετικές πραγματικότητες είναι πραγματικά αληθινή...Στα παιδικά χρόνια του Bruce το χέρι που κινεί τη μαριονέτα στο παιδικό πρόγραμμα που βλέπει ο Bruce μοιάζει με αυτό του Joker...Πώς μπορεί να είναι αυτό δυνατόν αφού τότε δεν υπήρχε καν ο Bat Man,άρα ούτε και ο πρίγκηπας του εγκλήματος...Και αν οι γονείς του Bat Man δεν πεθάναν με το τρόπο που γνωρίζουμε,τότε πώς μπορεί να υπάρχει έπειτα και ο Bat Man;;Μαθήματα ψυχολογικού θρίλερ από το μάστορα του είδους Jeff Lemire,ο οποίος καταφέρνει να προκαλεί ρίγη και τρόμο στους αναγνώστες που υποβόσκει καθ'όλη τη διάρκεια της ιστορίας...Και αυτό δείχνει τη συγγραφική του δεινότητα στο ότι ακριβώς δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση της βίας,του αίματος και του gore για να σοκάρει ή να τρομάξει τον αναγνώστη... Σχεδιαστικά για άλλη μία φορά ο Sorrentino παραδίδει μία δουλειά πρώτης σχεδιαστικής ποιότητος,μένοντας σταθερός στο πειραματικό αλλά και ρεαλιστικό του στυλ,και κάνοντας το γνωστό παιχνίδι με τα panels(όπως άλλωστε και στο αριστουργηματικό Gideon Falls) που θα κάνει τα μάτια των αναγνωστών να ασχοληθούν μαζί τους για πολύ περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα.Εκμεταλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες που του δίνει το μέσο για να αποδώσει με το πιο αριστουργηματικό σχεδιαστικά τρόπο τα κείμενα του συνεργάτη του.Η Jordie Bellaire για ακόμα μία φορά μας ενθουσιάζει με την εναλλαγή στη χρωματική της παλέτα από τα φωτεινά(παιδική ηλικία του Bruce)στα σκοτεινά(Bat Man,Arkham)τονίζοντας έτσι την αντίθεση στις 3 διαφορετικές χρονικές περιόδους στη ζωή του Bruce Wayne.Δε θα μπορούσε ο Lemire να είχε διαλέξει πιο ικανούς συνεργάτες για να διηγηθεί την ιστορία του από τους Sorrentino&Bellaire και ελπίζω να συνεχίσει να δημιουργεί μαζί τους για πολλά χρόνια ακόμα. Το τέλος της ιστορίας αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει τι ακριβώς νομίζει ότι μπορεί να συμβαίνει...Ίσως όμως να είναι και η αρχή μίας άλλης ιστορίας που οι δημιουργεί να θελήσουν να μας εξιστορήσουν στο μέλλον..Το Bat Man : The Killer Smile αγκαλιάζει θέματα όπως η ψύχωση,ο υπαρξιακός τρόμος,οι παραισθήσεις,οι παιδικοί εφιάλτες και το διφορούμενο μυστήριο χωρίς όμως να δίνει έτοιμες απαντήσεις στον αναγνώστη,ο οποίος θα αναρωτιέται για καιρό τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει...Ο καλύτερος επίλογος ( ; ) σε ένα πραγματικά αριστουργηματικό έργο που το θεωρώ ήδη κλασικό να σταθεί δίπλα σε άλλες μεγάλες ιστορίες του Joker όπως το Killing Joke και το the Man who Laughs,και που σίγουρα θα δώσει στον αναγνώστη τροφή για σκέψη για μεγάλο διάστημα αφότου ολοκληρώσει την ανάγνωση του.Το Black Label δεν με έχει απογοητεύσει ως τώρα ούτε μία φορά και περιμένω με αγωνία και το Three Jokers(αυτό και αν δεν άργησε!!)για να συνεχίσει τη καλή παράδοση του imprint της DC που αποτελεί άξιο παιδί της πάλαι ποτέ Vertigo.
  11. Βίαιο, επιθετικό, τραχύ, αλαζονικό, χυδαίο, αστείο, διασκεδαστικό, κτλ κτλ κτλ. Πολλά θα μπορούσα να πω για αυτή τη σειρά, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι η πιο αντιπροσωπευτική του Garth Ennis ( Judge Dredd, Hellblazer, Preacher, Punisher κ.α.). Διαθέτει όλα τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν, με πρώτη τη βία. Βια, σε υπερθετικό βαθμό. Αλλά και πολύ φανερή η προσπάθεια να σοκάρει τον αναγνώστη. Χαρακτηριστική είναι το πανελ με τον υπερήρωα ο οποίος έχει κατεβασμένο το παντελόνι της στολής του και το μόνο που βλέπουμε είναι τα οπίσθια του και 2 γυναικεία χέρια να στηρίζονται σε αυτα! Όλα αυτά αποδίδονται τέλεια από τον Derick Robertson ( Transmetropolitan ), με ένα σχέδιο κατά βάση ρεαλιστικό αλλά και λίγο υπερβολικό/καρτουνίστικο όταν χρειάζεται. Χρησιμοποιεί - αρκετές φορές - μεγάλα καρέ προσπαθώντας να εντυπωσιάσει. Γενικά πρόκειται για ένα κόμικ το οποίο προσπαθεί να σοκάρει τον αναγνώστη, είτε με την ιστορία είτε με το σχέδιο, προσπαθεί να τον κρατήσει σε εγρήγορση. Αν θα έπρεπε να περιγράψω το θέμα με μία πρόταση, θα έλεγα : " Ο Ennis κάνει κω..δαχτυλο στους υπερήρωες ". Μας περιγράφει τον σχηματισμό, από την CIA, μιας ομάδας η οποία έχει αρμοδιότητα να παρακολουθεί τους υπερήρωες, ειδικά αυτούς που δεν είναι και τόσο πολύ "ήρωες" . Πέρα όμως από το προφανές, τη σάτιρα δηλαδή προς τους τέλειους και "καλοχτενισμένους" ήρωες, καταφέρνει και περνάει πολλά μηνύματα και αγγίζει πολλά θέματα. Εκδίκηση, εξουσία, πολιτική, αστυνόμευση και πολλά άλλα, πάντα επίκαιρα. Ο Ennis, άξιο τέκνο του British Invasion, μου θυμίζει την γέννηση του πανκ στα τέλη του 1970, οπότε και το "φαίνεσθαι" είχε, πολλές φορές, μεγαλύτερη σημασία από την ουσία (μουσική). Αλαζόνας όσο δεν πάει άλλο, σου δίνει την αίσθηση ότι δεν τον νοιάζει τόσο πολύ η ιστορία, όσο το πόσο θα σοκάρει μέσω της ιστορίας. Επειδή πρόκειται όμως για μεγάλο συγγραφέα, ακροβατεί, συνήθως με επιτυχία, ανάμεσα στα δύο και καταλήγει να σου δίνει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Σειρά 72 τευχών, έχει ανατυπωθεί σε πολλές εκδόσεις, είτε Trade Paperbacks είτε Hardcover Editions. Ξεκίνησε την πορεία του στην Wildstorm, imprint της DC, αλλά λόγω της ανελέητης κριτικής που έκανε στους υπερήρωες, συνέχισε την πορεία του στην Dynamite ( thnks Άγγελε ? ) Πρόκειται για αγαπημένη μου σειρά και ίσως δεν είμαι απόλυτα αντικειμενικός. Σίγουρα πάντως το προτείνω σε όλους. Μπορεί να μην τρελαθείτε, αν δεν σας αρέσουν τόσο βίαια κόμικς, αλλά σίγουρα, και θα γελάσετε και θα διασκεδάσετε.
  12. Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στον βρετανό συγγραφέα Alan Moore, διαβάζοντας την αποχαιρετιστήρια ιστορία του για τον pre-Crisis Superman, "Whatever Happened to The Man of Tomorrow?". Τα υπόλοιπα άρθρα του αφιερώματος τα βρίσκετε εδώ. Το 1986, η DC βρισκόταν στο κατώφλι μιας νέας εποχής για τους χαρακτήρες της, αφού εκείνη την περίοδο ολοκληρωνόταν η σειρά-event Crisis on Infinite Earth που είχε ως βασικό στόχο να διαγράψει ο, τι είχε συμβεί μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή των υπερηρώων της εκδοτικής και να ξεκινήσουν όλοι από την αρχή. Ωστόσο, οι υπεύθυνοι θέλησαν να πουν ένα τελευταίο αντίο στον pre-Crisis Superman, οπότε ανέθεσαν στον Alan Moore, ο οποίος εκείνη την περίοδο έγραφε το αριστουργηματικό Swamp Thing, την αφήγηση της τελευταίας ιστορίας του. Ωστόσο, δεν ήταν μονάχα η καλλιτεχνική επιτυχία του Moore που υποχρέωσε τους εκδότες να του αναθέσουν την "τελευταία ιστορία του Superman". Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η αγάπη του βρετανού συγγραφέα για τον χαρακτήρα, τις περιπέτειες του οποίου διάβαζε μανιωδώς στα παιδικά του χρόνια, γοητευμένος από τις αφελείς, γεμάτες φαντασία περιπέτειες του, γεγονός που ίσως να φαντάζει περίεργο για όσους αναγνώστες γνωρίζουν τον Moore ως τον άνθρωπο που αποδόμησε το υπερηρωικό είδος. Και κάπως έτσι, εγένετο "Whatever Happened to The Man of Tomorrow?". Ακολουθούν spoilers. Η ιστορία λαμβάνει χώρα μια δεκαετία μετά τον θάνατο του Superman. Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του, ένας δημοσιογράφος της Daily Planet προσεγγίζει την Lois Lane, η οποία πλέον έχει παντρευτεί και ονομάζεται Lois Elliot, με σκοπό να του αφηγηθεί τις τελευταίες μέρες του αγαπητού υπερανθρώπου. Σύμφωνα με όσα αναφέρει η Lois, όλοι οι αντίπαλοι του Superman είχαν εξαφανιστεί, οπότε εκείνος πέρναγε αρκετό χρόνο σε διαστημικές περιπέτειες που του ανέθετε η Αμερικάνικη κυβέρνηση. Ωστόσο, η ξαφνική επανεμφάνιση του Bizarro έφερε τα πάνω κάτω, αφού εκείνος άρχισε να καταστρέφει την Metropolis, υποχρεώνοντας τον Superman να επιστρέψει. Κατά τη διάρκεια της μονομαχίας τους, ο Bizarro τον ενημερώνει πως για να ανταποκριθεί στο ρόλο του αντι-Superman, κατέστρεψε ηθελημένα τον πλανήτη του και ήρθε στη Γη για να την καταστρέψει (ενώ ο Superman "μετανάστευσε" όσο ήταν νεαρός με την καταστροφή του πλανήτη του να μην είναι ηθελημένη). Το σκεπτικό του Bizarro είναι τόσο ηλίθιο που καταντάει ιδιοφυές και παρ' ότι μπερδεύει τον Superman, εκείνος δεν θα μπορέσει να ζητήσει περαιτέρω εξηγήσεις, αφού ο αντίπαλος του πεθαίνει. Παρ' όλα αυτά, τα προβλήματα του δεν σταματάνε εκεί και η καταστάση θα γίνει ακόμα πιο παράλογη, όταν σταδιακά αρχίζουν να του επιτίθονται σχεδόν όλοι οι παλιοί του αντίπαλοι. Αν και τελικά, μονάχα ο μεγαλύτερος του αντίπαλος θα είναι εκείνος που θα καταφέρει να τον σκοτώσει, οι υπόλοιποι θα παίξουν καθοριστικό ρόλο, ώστε να σπάσουν ψυχολογικά τον αγαπητό υπερήρωα, υποχρεώνοντάς τον είτε να αποκαλύψει δημόσια την ταυτότητα του, είτε να χάσει αγαπημένα του πρόσωπα, μερικά εκ των οποίων θυσιάστηκαν προσπαθώντας να τον προστατέψουν. Παράλληλα, και όσο ο Superman και τα κοντινά του πρόσωπα κρύβονται στο Fortress of Solitude, τον επισκέπτονται κάποια άτομα από το μέλλον, ώστε να αποδώσουν τον δικό τους φόρο τιμής στον ήρωα τους λίγο προτού εκείνος πεθάνει από τον μεγαλύτερο αντίπαλο του. Τα πράγματα, όμως, σύντομα θα πάρουν μια περίεργη τροπή. Με τα μέχρι τώρα δεδομένα που μας έχει δώσει το σενάριο, ο τελικός αντίπαλος του Superman πρόκειται να είναι το υβρίδιο του Lex Luthor και του Brainiac, ωστόσο η μεταξύ τους μάχη θα λήξει αρκετά σύντομα και κάπως άδοξα, με τον Superman να μην κουράζεται ιδιαίτερα. Στην πραγματικότητα, όμως, εκείνος που κρυβόταν πίσω από όλα αυτά τα γεγονότα, ο τελικός αντίπαλος του Superman, δεν ήταν άλλος από τον... Mister Mxyzptlk, ένα πλάσμα που ζει στην πέμπτη διάσταση και μετά από χιλιετίες βαρεμάρας αποφάσισε να βασανίσει τη ζωή του Ανθρώπου από Ατσάλι. Η δυνάμεις αυτού του όντος, το οποίο δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό στην πλήρη του μορφή, ξεπερνούν ακόμα και τις ικανότητες του Superman, ο οποίος αποφασίζει να σπάσει τον ιερό του όρκο και να δολοφονήσει τον αντίπαλο του, στέλνοντας τον μισό στην 5η διάστηση και τον άλλον μισό στην Phantom Zone. Ωστόσο, παρ' ότι δεν είχε άλλη επιλογή, ο Sups δεν θα αντέξει το βάρος της δολοφονίας και δίχως να το πολυσκεφτεί θα βγει έξω στην παγωνιά και θα εξαφανιστεί μια για πάντα. Ή μήπως όχι; Αφού η Lois ολοκληρώσει την αφήγηση της και ο νεαρός δημοσιογράφος την αφήσει με την οικογένεια της, διαπιστώνουμε πως ο άντρας της δεν είναι άλλος από τον Superman, ο οποίος ύστερα από εκείνη τη σημαντική ημέρα "έχασε" τις δυνάμεις του, μένοντας ένας θνητός άνθρωπος. Με άλλα λόγια, ο θάνατος του Superman είχε περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα, οδηγώντας έτσι στο χαρούμενο φινάλε που όφειλε να έχει μια εορταστική ιστορία σαν και αυτή. Υπάρχουν δύο οπτικές μέσα από τις οποίες μπορεί να διαβάσει κανείς τη συγκεκριμένη στορία. Αφ'ενός, σαν μια ιστορία του Superman και αφ' ετέρου σαν μια ιστορία του Alan Moore. Όσον αφορά, την πρώτη προσέγγιση, πρόκειται για μια ικανοποιητική ιστορία του χαρακτήρα που μάλλον απευθύνεται πολύ περισσότερο σε όσους έχουν μια στενότερη επαφή με τον Κρυπτονιανό. Όσοι γνωρίζουν ελάχιστα για τη μυθολογία του χαρακτήρα, μάλλον δεν θα συγκινηθούν ιδιαίτερα από την παρέλαση των διάφορων ανταγωνιστών ή από τη θυσία των κοντινών προσώπων του Superman. Αντίθετα, όσοι έχουν περάσει πολλές ώρες διαβάζοντας τις περιπέτειες του, το πιθανότερο είναι να εκλάβουν εντελώς διαφορετικά την ιστορία με αισθητά περισσότερη συναισθηματική φόρτιση. Σε κάθε περίπτωση όμως γίνεται φανερό πως ο Alan Moore προσέγγισε τον χαρακτήρα με εμφανή διάθεση να τον τιμήσει και να αναδείξει τις μεγαλύτερες αρετές του, προσπαθώντας παράλληλα να αναπαράξει το αφελές κλίμα των ιστοριών της Silver Age εποχής. Πέρα όμως από την επαφή που έχει ο αναγνώστης με τους χαρακτήρες που εμφανίζονται, η ιστορία έχει αρκετές αρετές, αλλά και αναμενόμενες ατέλειες. Όσον αφορά τις πρώτες, το σενάριο κινείται προς την σωστή κατεύθυνση θέτοντας τον Superman αντιμέτωπο όχι μόνο με εμπόδια που απαιτούν τη μυική του δύναμη, αλλά τον ωθούν στα ψυχολογικά του όρια. Άλλωστε, αυτή η προσέγγιση είναι η ιδανική για ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούν τόσο πανίσχυρα όντα. Δυστυχώς, όμως, ο περιορισμένος χώρος της ιστορίας δεν επιτρέπει στον Moore να εξερευνήσει εις βάθος τις ψυχολογικές επιπτώσεις των πράξεων του Superman. Έτσι, από τη μια τον βλέπουμε να θυσιάζει τις υπερδυνάμεις του, αποκαρδιωμένος από την καταπάτηση του ιερού του όρκου, αλλά απ' την άλλη, ο θνητός πλέον Superman δείχνει να μην έχει καθόλου τύψεις σχετικά με το γεγονός που του άλλαξε τη ζωή, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας ως ένας απλός άνθρωπος. Επιπλέον, η απλοική, επεισοδιακή δομή της πλοκής, που στέκει μονάχα στα πλαίσια μιας επετειακής ιστορίας, σε συνδυασμό με το έντονο και ελαφρώς ατσούμπαλο -αλλά σαφώς απαραίτητο για τον μέσο αναγνώστη- exposition καθιστούν τη συγκεκριμένη ιστορία τεχνικά κατώτερη από άλλα αριστούργηματα του συγγραφέα, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, όταν μιλάμε για έναν συγγραφέα σαν τον Moore. Ο Moore βασανίζει σωματικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά τον Superman. Παρά τις όποιες αδυναμίες του, το "Whatever Happened to The Man of Tomorrow?" αποδεικνύεται αρκετά ενδιαφέρον αν το τοποθετήσει κανείς στο ευρύτερο πλαίσιο της δουλειάς του Moore, αφού εύκολα διακρίνονται σπέρματα ιδεών που κάνουν την εμφάνιση τους και σε άλλες δουλειές του συγγραφέα. Για παράδειγμα, η παραδοχή του θνητού πλέον Superman πως οι πραγματικοί ήρωες είναι οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι είναι ένα θεματικό μοτίβο το οποίο ακολουθεί τον συγγραφέα και σε άλλες του δουλειές, ενώστην προκειμένη περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί ως μια πρώτη δειλή προσπάθεια υπερηρωικής αποδόμησης. Παράλληλα, και στη συγκεκριμένη ιστορία βρίσκει την ευκαιρία να παρουσιάσει εν συντομία την αντίληψη του για τον χρόνο και την ντεντερμιστική του φύση, όπως την άλλωστε την έχει παρουσιάσει και σε άλλες δουλειές του. Στην προκειμένη περίπτωση, γίνεται εμφανές στη Legion που επισκέπτεται τον Superman απ' το μέλλον, όχι για να τον σώσει, όπως θα συνέβαινε σε μια οποιαδήποτε ιστορία με ταξίδι στο χρόνο, αλλά για να τον τιμήσει για την προσφορά του και να τον αποχαιρετήσει λίγο πριν το τέλος, το οποίο για εκείνους είναι προδιαγεγραμμένο. Ο θνητός Superman δεν φαίνεται να έχει σε ιδιαίτερη εκτίμηση την προηγούμενη "εκδοχή" του εαυτού του. Συνοψίζοντας, το "Whatever Happened to The Man of Tomorrow?" αποτελεί ένα απολαυστικό ερωτικό γράμμα σε έναν από τους πιο αγαπητούς χαρακτήρες της ένατης τέχνης, ενώ παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια ιστορία-event διαθέτει τη σεναριακή σφραγίδα του Alan Moore, υπενθυμίζοντας μας πως δεν θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει από την πένα κάποιου άλλου συγγραφέα.
  13. Μπορεί στη σημερινή εποχή οι υπερήρωες να βρίσκονται στην αίθουσα ή στο κομιξάδικο και της πιο απομακρυσμένης περιοχής, ακόμα και εκτός των Η.Π.Α, ωστόσο δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς πως είναι ένα κατεξοχήν αμερικάνικο προιόν. Οι υπερήρωες που συναντάμε στις σελίδες της DC και της Marvel μπορεί να είναι εμπνευσμένοι από διάφορες μυθολογίες (Ελληνική, Σκανδιναβική κλπ), αλλά δημιουργήθηκαν με σκοπό να εκφράσουν τα ιδανικά του αμερικάνικου κράτους και να εμπνεύσουν με το θάρρος τους πρώτα απ’ όλους τους ίδιους τους Αμερικάνους. Με άλλα λόγια, αποτελούν την αμερικάνικη μυθολογία. Ο πιο δημοφιλής εκπρόσωπος τούτης της μυθολογίας δεν είναι άλλος από τον Superman. Γέννημα θρέμα μιας δύσκολης ιστορικής περιόδου για την Αμερική, ο πανίσχυρος, αλλά καλόκαρδος προστάτης της Metropolis συμβολίζει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, όπου η αλήθεια και η δικαιοσύνη θα επιτρέψουν την άνθιση του Αμερικάνικου Ονείρου, δίνοντας έτσι σάρκα και οστά σε ο, τι πρεσβεύει η Αμερική. Ή τουλάχιστον, ο, τι θέλει να πιστεύει πως πρεσβεύει. Τι κι αν διαφημίζεται ως ο απόλυτος τόπος της ελεύθερης έκφρασης και της προσωπικής εξέλιξης; Τα τελευταία χρόνια και με αποκορύφωμα την εκλογή Trump, η αμερικάνικη κοινωνία -ή ένα μέρος της τέλος πάντων- πασχίζει να κάνει αυτοκριτική για τα κακώς κείμενα της χώρας. Η αποστολή δύσκολη, αφού πολλά είναι εκείνα για τα οποία μπορεί να κατηγορήσει κανείς του Αμερικανούς. Ωστόσο, εκείνο το ζήτημα το οποίο φαίνεται να στοιχειώνει την Αμερικάνικη ιστορία εδώ και δεκαετίες και έχει μπει -δικαιωματικά- στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης δεν είναι άλλο από τον ρατσισμό και την προέκταση του, το φυλετικό μίσος προς τους Αφρο-αμερικάνους. Αυτή η αναστοχαστική διάθεση ήταν δεδομένο πως αργά ή γρήγορα θα επηρέαζε και την αμερικάνικη μυθολογία, άρα και τον Superman, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχε μετατραπεί σε αντικείμενο έντονης αποδόμησης από κάποιους δημιουργούς. Ποιός μπορεί να ξεχάσει το Man of Steel, ή ακόμα περισσότερο τη συνέχεια του, το BvS, που ούτε λίγο, ούτε πολύ παρουσίασαν το απόλυτο σύμβολο της Αμερικάνικης Κουλτούρας ως έναν μετανάστη, του οποίου οι υπερδυνάμεις μπορούν να αφανίσουν ολόκληρη τη χώρα; Παρόμοια ανατρεπτικά μονοπάτια ακολούθησε και το τηλεοπτικό Watchmen, στο οποίο ο Damon Lindelof προσέγγισε τη γέννηση του πρώτου υπερήρωα της Αμερικής μέσα από το πρίσμα του φυλετικού μίσους, κάνοντας ευθείες αναφορές στη μυθολογία του Superman. Στο παρόν άρθρο, όμως, θα ασχοληθούμε με μια πρόσφατη κυκλοφορία κόμικ, τη μίνι σειρά τριών τευχών Superman Smashes the Klan, σε σενάριο του Gene Luen Yang και σχέδιο από το studio Gurihiru. Αυτή η κυκλοφορία έχει δύο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Πρώτον, βασίζεται σε μια ραδιοφωνική ιστορία της δεκαετίας του ’40, όπου ο Superman τα έβαζε -όπως φανερώνει και ο τίτλος- με την ΚΚΚ, καταφέρνοντας μάλιστα να οδηγήσει πολλά μέλη της οργάνωσης να απεγγραφούν(!). Αυτό το γεγονός έχει εξαιρετικά ενδιαφέρον, καθώς τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει μια τεράστια συζήτηση για το κατά πόσο η ποπ κουλτούρα πρέπει να είναι πολιτική αποδεικνύοντας πως πάντα ήταν πολιτική, απλά ο τρόπος επικοινωνίας του μηνύματος αλλάζει ανάλογα τον καλλιτέχνη και την προσέγγιση του. Δεύτερον, εκδίδεται από το παιδικό-εφηβικό τμήμα της DC, γεγονός που δημιουργεί αμφιβολίες για την περιπλοκότητα της ιστορίας. Ευτυχώς, όμως, η πένα του βραβευμένου με Eisner Yang καταφέρνει σε γενικές γραμμές να ισορροπήσει την πολιτική περιπλοκότητα με τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες και την παιδική αφέλεια, χαρίζοντας μας μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα -και δυστυχώς, ακόμα επίκαιρη- ιστορία του Superman. Η πλοκή ακολουθεί δύο αφηγηματικές πορείες. Η πρώτη εστιάζει στη μικρή Roberta και τον Tommy, παιδιά μιας ασιατικο-αμερικάνικης οικογένειας που μόλις μετακόμισε στην Metropolis. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των κατοίκων τους έχουν υποδεχτεί με ζεστασιά, υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις. Η πιο τρανταχτή είναι η περίπτωση του πιτσιρικά Chuck Riggs, ο οποίος ζηλεύοντας την ικανότητα του Tommy στο baseball, αρχίζει να τον παρενοχλεί για την καταγωγή του, καταλήγοντας τελικά εκτός της ομάδας, νέα που δεν θα αρέσουν καθόλου στο θείο του. Αυτή η εκρηκτική κατάσταση δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα τον Tommy, αφού σε γενικές γραμμές έχει χτίσει το προφίλ του κουλ αγοριού. Αντίθετα, η σαφώς λιγότερο επικοινωνιακή αδερφή του δεν έχει καταφέρει να ενσωματωθεί ακόμα στο νέο περιβάλλον, νιώθωντας διαρκώς ξένη και εκφράζοντας την ανησυχία της για την αντιμετώπιση της οικογένειας της από μερικά άτομα, τα οποία όλως τυχαίως αποδεικνύονται μέλη της ΚΚΚ. Η δεύτερη αφήγηση επικεντρώνεται στον Superman, o οποίος ύστερα από την αντιμετώπιση ενός νέου ανταγωνιστή, του Atom Man, θα αρχίσει να βλέπει παραισθήσεις(;), οι οποίες τον οδηγούν στην αναζητήση της πραγματικής του ταυτότητας. Βλέπετε, οι γονείς του δεν του αποκάλυψαν ποτέ το γεγονός ότι προήλθε από το διάστημα, ενώ ο ίδιος στην προσπάθεια του να ενταχθεί στις παρέες των συνομιλήκων του, προσπάθησε -συνειδητά και ασυνείδητα- να κρύψει τις υπερδυνάμεις του. Έτσι, ο Superman που γνωρίζουμε δεν πετάει, αλλά τρέχει πολύ γρήγορα πάνω σε καλώδια ηλεκτρικού ρεύματος, ακριβώς δηλαδή όπως συνέβαινε στις πρώιμες ιστορίες του χαρακτήρα. Γι’ αυτό το λόγο, οι περιορισμένες δυνάμεις του δεν έχουν δημιουργήσει ιδιαίτερα ερωτήματα στους πολίτες της Metropolis για την καταγωγή του προστάτη τους, θεωρώντας πως οι ικανότητες του είναι αποτέλεσμα κάποιας ιδιαίτερης, αποκρυφιστικής προπόνησης. Μέσα από αυτές τις δύο ημι-αυτόνομες πλοκές, ο Yang, πέρα από τους προφανείς παραλληλισμούς ανάμεσα στον Superman και την οικογένεια μεταναστών, καταφέρνει να αναδείξει σε μεγάλο βαθμό την περιπλοκότητα του κοινωνικού φαινομένου του ρατσισμού, αναδεικνύοντας ενδιαφέρουσες πτυχές του. Μέσα από τους κυρίως έφηβους χαρακτήρες αναδεικνύει την ευκολία με την οποία κάποιο άτομο που δεν είναι απαραίτητα κακό μπορεί να κατακρακυλίσει σε ακραίες ρατσιστικές πρακτικές, πολλές φορές δίχως να το καταλάβει ή την επιρροή που μπορούν να ασκήσουν τα Σύμβολα (υπερήρωες, αθλητές, καλλιτέχνες) ώστε τα άτομα να ξεπεράσουν τις φοβίες τους για τη διαφορετικότητα. Οι σεναριακές παρατηρήσεις περιπλέκονται ακόμα περισσότερο, όταν η πλοκή υπονοεί πως πολλές φορές η ρατσιστική ρητορική που εκφράζεται έχει ως απώτερο σκοπό την εκμετάλλευση του αισθήματος του φόβου για τον Άλλον και την χειραγώγηση των μαζών. Βέβαια, η θεματική περιπλοκότητα του σεναρίου υποχρεούται να σεβαστεί τους περιορισμούς που επιβάλλει η στόχευση της ιστορίας προς το ανήλικο αναγνωστικό κοινό. Έτσι, είτε θα υπάρχουν σκηνές που “κλωτσάνε” στο ενήλικο μάτι (όπως εκείνη όπου δύο πιτσιρίκια χτυπάνε με τις γροθιές τους ένα μέλος της ΚΚΚ…), είτε η απεικόνιση κάποιων καταστάσεων θα παρουσιασθεί με αισθητά μειωμένη βαναυσότητα. Έτσι, η απειλή της ΚΚΚ, αν και διατηρείται, σε καμιά περίπτωση δεν αγγίζει πραγματικά σκληρά επίπεδα, ενώ η παρουσίαση της Metropolis ως μιας φιλειρηνικής πόλης που σπιλώνεται μονάχα από μια πολύ μικρή ρατσιστική μειονότητα υποβιβάζει ένα φαινόμενο που ήταν και παραμένει πολύ πιο συστηματικό και έντονο. Ίσως, αν το σενάριο δεν περιοριζόταν από το ηλικιακό κοινό να μπορούσε να πάρει κάποιες θαραλλέες καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες σε σχέση με την αρχική ιστορία, δίνοντας μας είτε έναν μαύρο Superman που φαντάζει ιδανική επιλογή για τη δεδομένη ιστορία, είτε μια εκδοχή του, η οποία όντας επηρεασμένη από το συντηρητικό κοινωνικό περιβάλλον θα εξέφραζε ρατσιστικές ιδέες, τις οποίες θα καλούνταν να αναθεωρήσει όταν θα μάθαινε την πραγματική του καταγωγή. Στο σχεδιαστικό κομμάτι, το studio Gurihiru με το ένα πόδι πατάει στις ασιατικές τεχνοτροπίες σχεδίασης και με το άλλο εμπνέεται από τον Superman του Fleischer από τη δεκαετία του ’40, με το αποτέλεσμα να αναζοωγονεί με ευκολία το στυλ του υπερηρωικού είδους. Ανάλαφρος σχεδιασμός με προσεγμένες αισθητικές λεπτομέρειες, ώστε να είναι πειστικό το κλίμα της εποχής και ωραία σκηνοθεσία που αναδεικνύει το σενάριο και συμβάλλει στην ομαλή αφηγηματική ροή. Μια σημαντική παράμετρος που καθορίζει την επιτυχία ή μη της κάθε ιστορίας είναι ο συγγραφέας να έχει βιώσει τα όσα γράφει, ώστε το αποτέλεσμα να είναι ειλικρινές και αληθοφανές. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, ο Yang ήταν μια εξαιρετική επιλογή. Έχοντας βιώσει και εκείνος στο πετσί του τον ρατσισμό καταφέρνει να παραδώσει μια ιστορία που από τη μια σέβεται και χειρίζεται δημιουργικά τη μυθολογία του Superman και από την άλλη επιχειρεί μια αρκετά διεσδυτική ματιά στον ρατσισμό, στα άτομα που τον αναπαράγουν και σε εκείνα που πλήττονται από αυτόν. Αν και ποτέ δεν τολμά να φτάσει την ιδέα στα άκρα, δημιουργώντας μια τολμηρή, αλλά άβολη ιστορία, η ιστορία του Yang παραμένει ενδιαφέρουσα, καθώς προσπαθεί -έστω και με απλοικο μερικές φορές τρόπο- να κατανοήσει την εμφάνιση των ρατσιστικών συμπεριφορών, δίχως να πέφτει στην παγίδα της δικαιολόγησης τους. Και αυτό είναι το πρώτο και εξαιρετικά σημαντικό βήμα για την εξάλειψη τους. ΠΗΓΗ
  14. Με αφορμή την έναρξη της πολυαναμενόμενης σειράς του τηλεοπτικού DC (grim) universe σε απόδοση από το HBO θα εξετάσουμε γεγονότα και αλήθειες που άλλαξαν την ιστορία των κόμικς μετά από την πρώτη κυκλοφορία των Watchmen και όσα επακολούθησαν σε τεχνικό επίπεδο, δικαιώματα δημιουργών και μετέπειτα κόμικς. Δε θα μακρηγορήσουμε με την περίληψη του βιβλίου ούτε θα κάνουμε spoilers στο βαθμό που έγιναν στα πρόσφατα άρθρα “Batman! Οι άλλες νυχτερίδες” και “Joker! Τα κρυμμένα χαμόγελα”. Ιστορίες όπως το “DC universe rebirth”, “flash/batman: the button” και φυσικά το “Doomsday Clock” είναι πολύ πρόσφατες για να αναφερθούμε στα γεγονότα τους και να χαλάσουμε την έκπληξη για όσους τυχόν δε τα έχουν διαβάσει ακόμα. Πάμε να δούμε αντικειμενικές και υποκειμενικά απόψεις παρακάτω: Δικαιώματα Η DC Comics ανέφερε στους δημιουργούς της σειράς ότι ένα χρόνο έπειτα από την πρώτη κυκλοφορία της θα τους μεταβίβαζε τα δικαιώματα. Alan Moore & Dave Gibbons σύντομα κατάλαβαν ότι ο εκδοτικός οίκος ουδέποτε είχε σκοπό να κάνει τέτοια παραχώρηση. Η στάση του Moore ανά τα χρόνια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τη φράση “συγχωρώ αλλά δεν ξεχνώ ” αφού μετέπειτα υπήρξαν ιστορικές κυκλοφορίες όπως το V For Vendetta από το Vertigo imprint της DC αλλά κράτησε ακέραιη τη στάση του όσο αφορά τους Watchmen. Στις αμέτρητες δημόσιες εκδηλώσεις για το κόμικ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ποτέ δε δήλωσε παρών, ενώ η DC κάποια στιγμή δήλωσε ότι θα του επέστρεφε τα δικαιώματα αν εκείνος άρχισε να εμφανίζεται στις σχετικές παρουσιάσεις. Ο Moore αρνήθηκε ενώ στη συνέχεια αποκάλυψε ότι το 2010 επίσης αρνήθηκε πρόταση παχυλής αμοιβής προκειμένου να επανέλθει στη σειρά με διάφορα prequels και sequels αυτής μαζί με το Dave Gibbons ενώ μέρος της λίστας υποσχέσεων ήταν και πάλι η επιστροφή των δικαιωμάτων των ηρώων τους σε αυτούς. Αμφότεροι απάντησαν αρνητικά και πάλι. Ο Moore σε μια κρίση αλήθειας πάντως κάποια στιγμή δεν έκρυψε το ότι ήθελε πολύ να βγει μια ιστορία σχετική με τους Minutemen, τους πρώτους υπερήρωες της ιστορίας κατά το Watchmen σύμπαν, κάτι το οποίο δε συνέβη ποτέ τελικά από τη συγκεκριμένη δημιουργική ομάδα τουλάχιστον. Στη σειρά “Before Watchmen” τελικά κυκλοφόρησε η ιστορία των Minutemen μια σειρά που ασφαλώς θα ζει πάντα στη σκιά του “δεν είναι Moore – Gibbons”. Για τους comics enthusiasts προτείνουμε πάντως το Night Owl με τη συμβολή του ιερού Andy Kubert. Στο “2” και στο “3” θα δούμε περιπτώσεις δύο άλλων τιτάνων που θεωρούμε ότι επηρεάστηκαν άμεσα, όχι τόσο στην τέχνη τους όσο στον τρόπο σκέψης και αντίδρασης τους στην προδοσία της DC… …και αν νομίζετε ότι δεν υπάρχουν χειρότερες περιπτώσεις προδοσίας δείτε εκείνη του Frank Miller από τη Marvel και την ηρωίδα Elektra που ευτελίστηκε σε αντίθεση με το Sandman που θα δούμε πιο κάτω ενώ ένα σπουδαίο graphic novel, το “Elektra Lives Again” (στα top 100 overrated comics κατά το Comicdom αλλά καθόλου δε μας νοιάζει) έχει θαφτεί στη σκόνη από τον ίδιο του το δημιουργό καθώς πάντα θα του θυμίζει ένα χτύπημα κάτω από τη μέση από τη Marvel Comics με την οποία έκτοτε δε συνεργάστηκε ποτέ ξανά μέχρι σήμερα. Neil Gaiman Ο Alan Moore κάποια στιγμή είχε αποκαλύψει παλαιότερα ότι συμβουλεύτηκε το Neil Gaiman ουκ ολίγες φορές όσο έγραφε την ιστορία των Watchmen, ειδικά όσοn αφορά θέματα αναφορών σε στοιχεία Χριστιανικά όπως αυτά της Βίβλου και το συμβολισμό της κουκουβάγιας – στο δεύτερο ειδικά σημείο είναι προφανές. Υπενθυμίζουμε ότι στη μυθολογία του Μορφέα ο Neil Gaiman είχε χρησιμοποιήσει στοιχεία από πολλές θρησκείες αλλά κυρίως από τη Χριστιανική. Σχετικά με το Gaiman και τη σχέση του με τον Alan Moore ας δούμε, σύμφωνα με τη δική μας γνώμη πάντα πως γράφτηκε μια χρυσή σελίδα στην ιστορία των κόμικς στη συνέχεια. Ο Neil Gaiman υποψιασμένος από τα δικαιώματα και το πάθημα του νεαρού Alan Moore αναλαμβάνει τη σειρά Sandman με την ευτυχή συγκυρία να είναι προστατευόμενος της λατρεμένης εκδότριας της Vertigo, Karen Berger και στη ρήτρα βάζει έναν απόλυτα σαφή όρο: Η σειρά ολοκληρώνεται σε 75 τεύχη , τον σκοτώνω και κανένας σας ποτέ σε θα τον χρησιμοποιήσει. Η συνέχεια; Κοινό και κριτικοί αποχαιρετούν τη σειρά σαν τη σημαντικότερη της δεκαετίας των 90s, τα spin off για πολλά χρόνια μετά είναι λίγα και εξαιρετικά υψηλής ποιότητας όλα , όπως το endless nights ,το αξέχαστο sandman presents: Lucifer the Morningstar option και τα… ξεχασμένα κλασσικά “The Furies” και “Love Street “, ιστορία με το John Constantine στα νιάτα του. Ο Sandman δεν κακοποιείται με φλύαρες ιστορίες σε γραμμή παραγωγής και γίνεται θρύλος. Χωρίς την εξαπάτηση του Alan Moore για παράδειγμα θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Ολόκληρη Vertigo ίσως είχε μείνει στη σφαίρα του δυνατού κι όχι του υπαρκτού , αφού ουσιαστικά η Karen Berger αποφάσισε να πάρει τα δύο βήματα που η DC δεν πήρε ποτέ , να διατηρεί εμπιστοσύνη στους δημιουργούς της δίχως να τους αποσπά τα δικαιώματα και να τολμήσει αυτό που δεν άφησαν το Moore να κάνει, να δώσουν μια πιο σκοτεινή, με ψεγάδια χροιά σε ήρωες established. “Πάρε απλά το όνομα και ξέχνα τον ήρωα της Golden age, φτιάξε ο,τι θέλεις εσύ”. (Τάδε Έφη Karen Berger στο Neil Gaiman για το Sandman). Δυστοπία και έκπληξη Η σειρά μοιραία είναι επηρεασμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της από τη βαθιά αγωνία που στιγμάτισε βαθιά τη δεκαετία του 1980 στα κόμικς, τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και τον κινηματογράφο. Σε επίπεδο αμερικανικό, ευρωπαϊκό και εγχώριο δεν υπάρχει κάτι που να εξέπεμπε ένα άρωμα πιο έντονο από ότι αυτό . Από ένα σημείο και μετά το “κακό” ( ή αν προτιμάτε, απλά πολύ σκληρό) τέλος φαίνεται ότι θα έρθει , αλλά μέσα από αμέτρητες λεπτομέρειες (το μεγάλο όπλο των Watchmen) διατηρείται μια ισορροπία που βγάζει ταυτόχρονα ένα 50-50 για την τελική έκβαση. Το βιβλίο με τις μαρτυρίες του μάρτυρα πίστης Rosarch που σώθηκε δίνει μια σκοτεινή δικαίωση στο μεγάλο παράπονο με το οποίο αφήνει τον αναγνώστη στο τέλος η ιστορία. Πρόσφατα έκανα το συνειρμό με τους Watchmen βλέποντας μια άλλη σειρά του Hbo, το βιογραφικό Chernobyl. Όταν αναφέρθηκαν στο τέλος οι κασέτες με τις μαρτυρίες του που βγήκαν στο φως μετά το θάνατο του, ένα θάνατο που προήλθε έπειτα από την προσωπική κόλαση στην οποία φρόντισαν να τον βάλουν ανώτερα κεφάλια επειδή τόλμησε να μην αποκρύψει αλήθειες που καυτηρίασαν την πάλαι ποτέ Σοβιετική ένωση. Η δυστοπική ατμόσφαιρα λοιπόν του Moore γίνεται σκέψη στο κεφάλι μας βλέποντας μια αληθινή ιστορία που επί Ουκρανικού εδάφους έμελλε να μείνει για πάντα ως ένα από τα πιο τρομακτικά συμβάντα στην ιστορία της ανθρωπότητας αφού το προσωπικό συμφέρον και η μεγαλομανία στα όρια της σχιζοφρένειας έβαψαν με αίμα τον πλανήτη και στις δύο περιπτώσεις, τη μυθοπλασία και την πραγματικότητα. Το Watchmen στα late 80s ήταν πραγματικά ο ακρογωνιαίος λίθος της ενηλικίωσης των κόμικς. Σειρά και προσδοκίες Ζούμε ακόμα σε ρυθμούς … Τζόκερ, μια ενήλικη ιστορία που με μεγάλες παραλλαγές έγινε ταινία και σε πολλούς δεν άρεσε αυτό. Ένας παραλληλισμός στο τρέιλερ εύκολα γίνεται αφού παρακολουθούμε μια παρέλαση ιδεαλιστών με μάσκες Rosarsch, έπειτα από την αντίστοιχη με μάσκες κλόουν στην ταινία με τον Χοακίν Φοίνιξ. Η DC comics αποδίδει σιγά σιγά τη black label φιλοσοφία στην οποία έχει επενδύσει τελευταία στα κόμικς και στην οθόνη, δίνοντας στους δημιουργούς την ελευθερία που επί χρόνια της στέρησε ώστε να κινηθούν ελεύθερα χωρίς να ακολουθούν πιστά τα origins των χαρακτήρων αποδίδοντας φανταστικές ιστορίες, συχνά ακατάλληλες για ανηλίκους μέσα από μίνι σειρές με μέση, αρχή και τέλος (επιτέλους) και μακριά από το φαύλο κύκλο των μηνιαίων σειρών που ευτελίζονται από μόνες τους (Batman by Tom King, το ένα μηνιαίο τεύχος έγινε δύο τεύχη για να εξαργυρώσει η DC την επιτυχία στο έπακρο και τα δύο τεύχη έγιναν η καταστροφή). Στη σειρά λογικά θα δούμε πολλά πράγματα που δε συνέβησαν ποτέ στην κεντρική ιστορία ούτε στα Before Watchmen prequels ή στο Doomsday Clock. Πολλά καλά βιβλία και ταινίες γίνονται βασιζόμενα σε έναν απλό κανόνα. Στη μυθοπλασία υπάρχει ελευθερία και ένα based προϊόν μυθοπλασίας αλλάζει ως ένα βαθμό για καλό σκοπό . Αυτός ο επαναστατικός τρόπος σκέψης ξεκίνησε κατά μία έννοια το 1986 με το The Dark Knight Returns του Frank Miller και φυσικά με το Watchmen (σε mainstream επίπεδο πάντα). Who watches the Watchmen Πράγματα που θα θυμόμαστε: – η ανατριχιαστική παραπομπή του ρολογιού με εκείνο της ανθρωπότητας που πλησίαζε προς…μεσάνυχτα στο πλαίσιο του τρόμου του πυρηνικού πολέμου των 80s μεταξύ Σοβιετικών και ΗΠΑ. -η αποδοχή του σεξ, της βίας και του μη κοινώς αποδεκτού στα mainstream comics. Οι σκηνές σεξ της μητέρας του Rosarch, ο γυμνός Doctor Manhattan, η εξαΰλωση του Rosarch και η… πολύ σέξι Silk Spectre ήταν στοιχεία που μέχρι τότε είχαμε δει μόνο σε indie comics. – το “κακό ” τέλος που έκανε την εκδοτική ομάδα να τσακωθεί με τον Alan Moore καθώς θεωρήθηκε ότι δεν έβγαινε νόημα από το μήνυμα του Ozymandias ότι βάφοντας με αίμα εκατομμυρίων νεκρών τον πλανήτη θα έφερνε την ειρήνη και ότι οι αναγνώστες θα σοκάρονταν. Το αινιγματικό επίσης τέλος που δεν μας άφησε ποτέ να δούμε αν το βιβλίο του Rosarch θα έφθανε στη δημοσιότητα όσο και να μην αρέσει σε πολλούς είναι καταλυτικό στη θρυλοποίηση των Watchmen. – τα χρώματα που χρησιμοποίησε ο Higgins ήταν ίδια σε “καλούς” και “κακούς”, πράγμα πλήρως ασυνήθιστο για τα κόμικς τότε, αφού το καθιερωμένο μοτίβο ήθελε τα βασικά χρώματα να γεμίζουν τις φιγούρες των πρώτων και τα σύνθετα εκείνες των δεύτερων . Η τέλεια αντανάκλαση της αμφιλεγόμενης ηθικής που χαρακτήριζε την πλευρά των ηρώων όσο εκείνης των εχθρών. – η ανάδειξη των Watcmen από το περιοδικό Time ως μιας από τις 100 κορυφαίες νουβέλες της ιστορίας. Τα κόμικς δεν θα ήταν μόνο για παιδιά ποτέ ξανά πια και σε αυτό είχε μπει σφραγίδα. Ο άνθρωπος που έγινε θεός Είναι χαρακτηριστικό το ποσό τσαλακώνεται ο μύθος των υπερηρώων σε αυτή τη σειρά κόμικς. Για αυτό άλλωστε δεν ακολουθήθηκε το αρχικό σενάριο όπου οι πρωταγωνιστές θα ήταν ήρωες ορόσημα όπως ο Question (που με ορισμένες παράλληλες γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα του τελικά ο Rosarch) και το δίδυμο Moore-Gibbons έπλασε νέους ήρωες. Είναι φανερό το μοτίβο στο οποίο κινήθηκαν όσο αφορά κάποιους χαρακτήρες αφαιρώντας τους τα δυνατότερα στοιχεία τους. Δύο είναι τα πιο τρανταχτά παραδείγματα, ο Batman που απογυμνώθηκε από την ατσάλινη θέληση του και την επιμονή του να βρίσκει σε όλα τη λύση για να πάρουμε στα χέρια μας το δυσλειτουργικό Night Owl ενώ την ίδια στιγμή ο Ozymandias εχει το μυαλό του νυχτερίδα, δυνάμεις απίστευτες σαν εκείνες του Superman αλλά το ήθος του δεύτερου έχει πάει περίπατο. Η πιο έξυπνη σκέψη όμως είναι ο Dr Manhattan, ο άνθρωπος που έγινε θεός. Ο ταπεινός και ταλαντούχος νέος που έχει γερά θεμέλια για μια καλή συζυγική ζωή και καριέρα γίνεται ένας θεός με απεριόριστες δυνάμεις και αθανασία μετά το φριχτό του ατύχημα. Ναι, εύστοχα το Watchmen έχει χαρακτηριστεί ως το Citizen Kane των κόμικς αλλά στην προκειμένη υπάρχει ένα διαφορετικό υπόβαθρο. Κάποτε ο Ιησούς Χριστός από το Κάνσας , ο Κλαρκ Κεντ έγινε ο μεσσίας και ο καλός άνθρωπος που κοίταξε χαμηλά για να δει τους άλλους ανθρώπους στα μάτια. Όσο και να αντιπαθούν το Σούπερμαν για τον κλισέ αμερικανοκαθολικισμό του και το ποιόν του ως ένα καλό παιδί που κάνει όσα του δίδαξαν οι γονείς του, όσο και να μη σταματούν ποτέ τα κρύα αστεία για τη στολή του, νομίζω κάθε αναγνώστης κάπου, κάπως, κάποτε έχει ταυτιστεί με το ήθος του και την ήρεμη δύναμη που όταν την αγκαλιάζει η οργή του γίνεται ένα πάθος ικανό να αλλάξει τα πάντα. Είναι ο κρυφός πόθος κάθε ανθρώπου να το βρει στον εαυτό του και στους γύρω του. Ο μπλε θεός είναι το αντίθετο,ε εκείνος που έγινε μια μεγάλη μπάλα αλαζονείας και κυνισμού όταν απομονώθηκε από την ανθρώπινη φύση του , ενώ μόνο η κατάθλιψη έχει απομείνει ενδόμυχα να του θυμίζει όσα ήταν και όσα δεν πρόλαβε να γίνει.Ο Moore κατά πάσα πιθανότητα είχε στο μυαλό του όταν έδινε πνοή σε αυτό το χαρακτήρα το αντίθετο του Σουπς και το αποδίδει με τρόπο φιλοσοφικό και καθόλου εξόφθαλμο μακριά από την πεπατημένη που ακόμα συναντάμε σήμερα στην ποπ κουλτούρα (βλέπε την πρόσφατη ταινία bright burn) όπου το αντίθετο του Σούπερμαν είναι απλώς ένα παντοδύναμο ον με σατανικές προθέσεις( ή σοβιετικό όπλο να προπαγανδίζει ) που προσγειώθηκε από κάπου μακριά . Spawn #10 και άλλα Watchmen ανιψάκια Το κόμικ The authority το Warren Ellis που έχει σαφείς επιρροές από τους Watchmen και είναι η πρώτη ιστορία κόμικς που παρουσίαζε σούπερ ήρωες εκ των οποίων κάποιοι μεταξύ άλλων ήταν ανοικτά γκέι . The boys επίσης που απολαύσαμε πρόσφατα στη μικρή που ξεκίνησε από τη Wildstorm επίσης για να συνεχίσει στη Dark Horse comics έπειτα από το περιστατικό λογοκρισίας με τη DC Comics και βλέπουμε ουσιαστικά τους Watchmen ξεκάθαρα χυδαίους και ανδρείκελα της σκοτεινής πλευράς του μάρκετινγκ ,πολλές ακόμα ιστορίες… Το ρητό λέει “οι σοφοί κλέβουν ενώ οι ατάλαντοι απλά αντιγράφουν ‘. Δε χρειάζονται αναλύσεις για να αποδειχθεί ότι ο αγαπημένος μας Garth Ennis εδώ υπάγεται στους πρώτους . Και ένα διαμάντι , το τεύχος του Spawn που στα πρώτα του μόλις τεύχη έφερνε μια νέα επανάσταση στα κόμικς με το hardcore σχέδιο και τον απόλυτο αντιήρωα που πούλησε την ψυχή του στο διάολο σημαδεύοντας μια ολόκληρη γενιά πολύ νεαρών τότε αναγνωστών . Σε εκείνο το τεύχος ο Todd McFarlane αποφασίζει να μας διηγηθεί με τρόπο “γλυκό ” και χιουμοριστικό ορισμένα από τα πιο σοβαρά και θλιβερά ταυτόχρονα γεγονότα για τα δικαιώματα των χαρακτήρων κόμικς και καυτηριάζει αφενός τις δύο μεγάλες εταιρείες του χώρου και αφετέρου και τους δημιουργούς που πούλησαν την ψυχή τους την ίδια σε πολλές περιπτώσεις. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη σελίδα όπου είναι σαφές το υπονοούμενο ότι ήρωες όπως ο Σούπερμαν και ο Γούλβεριν και οι άλλοι είναι σε ένα μπουντρούμι της κόλασης ενώ στην άλλη μεριά είναι οι δημιουργοί τους , καταδικασμένοι οικειοθελώς . Στη σελίδα αυτή φιγουράρει μεταξύ άλλων η λέξη ” Watchmen” . Ο Spawn στο τέλος καταλήγει με το φίλο του το Cerebus στη θαλπωρή του οικογενειακού του σπιτιού , την οποία δυόμισι δεκαετίες μετά ακόμα δεν έχει δει στο continuity της ιστορίας και στην τελευταία σελίδα δύο άλλοι φίλοι ,οι δημιουργοί των δύο , Todd McFarlane και δίνουν ορκο ότι οι ήρωες τους θα είναι δικά τους πνευματικά παιδιά για πάντα. … το αν ο Todd McFarlane από Χριστός έγινε Ιούδας ή όχι στη συνέχεια αφήνοντας πλήρως τα κόμικς και το Spawn όταν εκείνος έγινε household name , έρμαιο ενός φαύλου κύκλου ιστοριών αέναης επανάληψης με εξαιρετικό σκίτσο πάντα και μια πολιτική ” τα βγάζουμε από τις φιγούρες” είναι μια άλλη ιστορία και όχι της παρούσης. https://anthem.gr/8064/watchmen-alhtheies-ke-gegonota/
  15. Με αφορμή ένα σχόλιο ότι η ποιότητα των ιστοριών στα αμερικάνικα κόμικ γίνεται συνεχώς καλύτερη στο greekcomics, έγραψα κάποιες σκέψεις μου και επειδή εδώ έχουμε άτομα που κατέχουν πολύ καλά το θέμα αμερικάνικό κόμικ, θέλω να ακούσω τις απόψεις σαν γενικά για τις συγχρονες ιστοριες... Γιατί εγώ πέρα από μερικές πρωτότυπες (ίσως όχι και τόσο) ιστορίες της Image και ένα 2 καλά runs που θα προκύψουν αναπόφευκτα κάθε χρονιά σε Marvel, καλά για dc δε μιλάμε πια, βλέπω μόνο αναμασήματα, ιστορίες του ποδαριού και την προοπτική στα ιδιόκτητα να γίνουν σειρές μπας και 'κονομήσουν, χωρίς όμως να παράγουν ιδιαίτερα καινοτόμο υλικό...? Σίγουρα εξακολουθούν να υπάρχουν κάποια ευχάριστα κομιξάκια, αλλά όχι και να είμαστε σε εποχή αυξανόμενης ποιότητας ιστοριών... Άντε θα το αναλύσω λίγο παραπάνω: -Marvel : Ψάχνεται γενικά με το τι θέλει να κάνει, δίνοντας μας κράματα πιο political correct πραγμάτων, αλλά από κει και πέρα όλα είναι αδιάφορα πλην του Hulk (το οποίο έχει παρει πολύ μεγάλο Praise επειδή άλλαξε προσέγγιση στον ήρωα και δίνει κάτι φρέσκο, όχι όμως και κάτι που είναι page turner), του Venom ( αυτό στην αρχή του ήταν όντως page turner, αλλά σιγά σιγά φθίνει και πλησιάζει το παλιό καλό μέτριο βενομ) και τέλος των X-men του Hickman( ξεκίνησε υπέροχα, τα house of x, power of x ανήκουν στην κατηγορία των κόμικ που απολαμβάνεις την ανάγνωση τους και θέλεις κι άλλο, αλλά το έχουν ανοίξει τόσο πολύ που δεν ξέρουμε που θα πάει, ούτε και μπορείς να το παρακολουθήσεις όλο εκ πρώτης). Έχουν περάσει όμως από αυτή την εταιρία απίστευτα runs τις προηγούμενης δεκαετίας και τελος πάντων μέχρι το avengers vs x-men διαβάζονταν μέχρι και τα events τους. - Για dc δε λέω τίποτα...Κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες στο black imprint και συμπαθητικά τα 3 τευχακια που βγάζει, αλλά τα μηνιαία της κόμικ είναι στα χειρότερα τους διαχρονικά - Image: Σίγουρα θα βρεις πράγματα που θα σε διασκεδάσουν , αλλά κι εκεί για κάθε ένα συμπαθητικό, άλλα 5 είναι αναμασήματα. Επίσης, έχουν κουράσει όλα αυτά τα σούπερ προτζεκτ όπως το undiscovered country που παίζει να το έχουμε δει-διαβάσει άλλες 169 φορές...Δε μπορώ να καταλάβω δηλαδή γιατί το lazarus είναι πρωτότυπο...Εντάξει οκ έχει αλλάξει κάποια πράγματα αλλά μίξη 3-4 ήδη γνωστών συνταγών είναι... -Dark Horse : Την εγκατέλειψα όταν το Hellboy και το Bprd ξεχειλώθηκαν...
  16. Bat Man year one (Bat Man # 404-407) Η δεκαετία του '80 αποτέλεσε ίσως την πιο παραγωγική εποχή του Frank Miller στην οποία ο σχεδιαστής/σεναριογράφος έφτασε κατά την προσωπική μου άποψη στον κολοφώνα της δημιουργίας του(Ronin,Elektra Assasin.The Dark Knight returns,Daredevil/Born again κ.α.).. Με την επιτυχία του Dark Knight returns - ενός Βat Man του μέλλοντος που αναλαμβάνει σε μεγάλη ηλικία ξανά δράση για να διορθώσει όλα τα στραβά που συνέβαιναν γύρο του από τη στιγμή της απόσυρσης του,ουσιαστικά ο Miller ανανέωσε τον χαρακτήρα του Bat Man κάνοντας τον ξανά δημοφιλή στο ευρύ κοινό μετά από μεγάλη περίοδο "κάμψης" και (όπως είχε κάνει νωρίτερα με τον Daredevil της Marvel)άλλαξε ολόκληρο το status quo του χαρακτήρα,ο δημιουργός ήταν έτοιμος να μιλήσει και για το παρελθόν του ήρωα. Με τη βοήθεια του νέου ταλαντούχου καλλιτέχνη David Mazzucchelli με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στο δεύτερο πέρασμα του Miller στον Daredevil(τεύχη #227-#233 γνωστό και σαν Born again story arc)o Μiller αποφασίζει να εξιστορήσει τα πρώτα βήματα του Bruce Wayne σαν τιμωρό του εγκλήματος με τη επιστροφή του στο Gotham city μετά από 12 χρόνια απουσίας κατά τα οποία ο νεαρός Bruce εκπαιδεύτηκε στις επιστήμες και στις πολεμικές τέχνες..Παράλληλα όμως βλέπουμε και τα πρώτα βήματα του πρωτοδιοριζόμενου αστυνομικού(ερχόμενος από το Chicago)στην ίδια πόλη James Gordon που έρχεται αντιμέτωπος με τη διαφθορά ακόμα και ανάμεσα στους συναδέλφους του...Αυτά όλα γίνονται στον τίτλο Bat Man στα τεύχη #404-407 από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο του 1987.. Κόντρα ανάμεσα σε όλους και όλα,οι δύο άντρες όταν έρθουν αντιμέτωποι γρήγορα θα καταλάβουν ότι ουσιαστικά όχι μόνο είναι στρατιώτες στον ίδιο πόλεμο,αλλά και σύντροφοι στον κοινό αγώνα εναντίων της διαφθοράς και της σαπίλας που έχει διαποτίσει ολόκληρη την κοινωνία της πόλης του Gotham και έχει ριζώσει βαθιά μέσα στους πόρους της... Πρώτη ίσως φορά βλέπουμε τόσο τον ανθρώπινο χαρακτήρα του Bruce Wayne( σε αντίθεση με την θυμωμένη και brutal εκδοχή του στο Dark Knight returns)που αμφισβητεί το ρόλο του και την αποστολή που πρέπει να αναλάβει,όσο και του Jim Gordon που ανησυχεί για τον κόσμο στο οποίο θα φέρει το παιδί του η έγκυος γυναίκα του (καθώς και τον δικό του ρόλο ως αστυνομικού που υπηρετεί ένα διεφθαρμένο σύστημα) και τις ευθύνες του απέναντι τους σαν συζύγου και πατέρα,όσο επίσης και την έλξη του για μια νεαρή συνάδελφο του... Για μια ακόμα φορά το εξαιρετικό σχέδιο του Mazzucchelli δένει εξαίσια με τα δυναμικά κείμενα του Miller,δίνοντάς επίσης έμφαση στις ρεαλιστικές εκφράσεις των χαρακτήρων που κυριολεκτικά ζωντανεύουν στα καρέ που έχεις μπροστά σου.. H ιστορία ως έχει με αυτό το origin του Bat Man διαρκεί τουλάχιστον μέχρι το new52 reboot(και το zero year του Snyder)ενώ σε αυτή στηρίζονται τόσο ο μετέπειτα τίτλος του Bat Man που ακολούθησε(tales of the Dark Knight)όσο και η τριλογία του Christopher Nolan(και ειδικά η Βat Man begins)που χρησιμοποιεί χαρακτήρες και καταστάσεις από το κόμικ. Έχει επανεκδοθεί πάμπολλες φορές σε trades και hardcovers καθώς και στο The Complete Frank Miller Batman hardcover που δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη!!Yπάρχει και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis.Τέλος έχει γίνει και animated movie to 2011.
  17. "We devoured his stories...All the time,never suspecting they were anything more that tales of terror and suspense..." - Bat Man Πρόσφατα κάναμε μαζί ένα ταξίδι στο μαγικό κόσμο του Βασίλη Γκογτζιλά μέσα από το τελευταίο του πόνημα,το site ABSURDIA γεμάτο από τις καταπληκτικές δουλειές του,που αντικατροπτίζονται σε ιστορίες κόμικ όλων σχεδόν των ειδών.Ο πολυπαραγωγικότατος όμως Βασίλης δε σταματάει να μας καταπλήσσει ποτέ!!Πως το λένε δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε!!Πάντα κάτι καινούργιο έχει να μας δείξει και να μας ενθουσιάζει!! Μία ακόμα καινούργια δημιουργία του Βασίλη είναι και η ιστορία Bat Man/Cthulhu που δημιούργησε μαζί με τον συγγραφέα κόμικ και κριτικό Marko Stojanovic(Max Debris,Do Pakla i nazad/To Hell and Back)κάτι σαν μία ερωτική επιστολή τόσο στα έργα του H.P.Lovecraft όσο και στις ιστορίες με ήρωα τον Bat Man των οποίων και οι δύο θαυμάζουν. H ιδέα για την ιστορία,σύμφωνα με το Βασίλη,ξεκίνησε όταν ανέβασε κάποια σχέδια στο Facebook με τον σκοτεινό ιππότη.Τότε ένας φίλος πρότεινε από ένα σχέδιο που θύμιζε Cthulhu(μη ξεχνάμε και το Metamorph μία ακόμα δημιουργία του Βασίλη με έντονα Λαβκραφτικά στοιχεία,που διαβάζουμε και στο ABSURDIA) να φτιάξει μία ιστορία με τους δύο χαρακτήρες μαζί.Όπως μου εξήγησε ο Βασίλης "...και ξεκίνησα να το σχεδιάσω με δυο όρους. ότι όλες οι σελίδες θα σχεδιαστούν απ' ευθείας με μελάνι. κανένα προσχέδιο και κανένα προγραμματισμό. από το story ως τις συνθέσεις των σελίδες είναι άκρως συνειρμικό! όταν ανέβασα κάνα δυο σελίδες ψήθηκε ο Marko ο οποίος είναι φανταστικός συνεργάτης και μου είχε κάνει μια συνέντευξη πριν κάποιο διάστημα να γράψει τους διαλόγους! Όποτε προέκυψε από αγάπη για το υλικό και καθαρά για την ψυχαγωγία μας!.." Έτσι λοιπόν συναντήθηκαν δύο πολλοί γνωστοί χαρακτήρες,ο ένας από τη λογοτεχνία τρόμου και φαντασίας(που βέβαια έχει βρει το δρόμο του και σε όλες σχεδόν τις τέχνες)και ο άλλος από το μαγικό κόσμο της 9ης τέχνης σε μία αναμέτρηση που κόβει πραγματικά την ανάσα!!Οι δύο δημιουργοί δείχνουν μέσα από το κείμενο της ιστορίας(με βάση αυτά που λέει ο Bat Man)ότι υποστηρίζουν την άποψη,που χιλιάδες αναγνώστες του Lovecraft πιστεύουν,ότι ο μεγάλος μαιτρ του τρόμου ίσως να μην έγραφε μέσα από τη φαντασία του για τους μεγάλους παλαιούς...Ίσως να γνώριζε κάτι περισσότερο και να προσπαθούσε να προειδοποιήσει!! Όταν λοιπόν ο James Gordon ειδοποιεί τον Bruce Wayne(ναι εδώ ο Gordon γνωρίζει κανονικά τη ταυτότητα του Bat Man)για την επερχόμενη καταστροφή,και ενώ η Justice League ή κάποιος άλλος υπερήρωας δεν είναι τη στιγμή εκείνη διαθέσιμος να βοηθήσει,ο κλήρος πέφτει στο Bat Man να αντιμετωπίσει σαν ζωντανό πλέον εφιάλτη μπροστά του,κάτι που διάβαζε με δέος στα κρυφά όταν ήταν παιδί...Η αποστολή του όμως δεν θα είναι καθόλου εύκολη και θα χρειαστεί μεγάλη υποστήριξή τόσο τεχνολογική...όσο και ψυχολογική..και μάλιστα από εκεί όπου δε θα περίμενε να έχει...Από κάπου στο οποίο ο ίδιος είχε γυρίσει τη πλάτη χρόνια πριν,όταν έχασε τους γονείς του εκείνο το βράδυ,και μεταμορφώθηκε σε κάτι το ίδιο σκοτεινό και ενίοτε επικίνδυνο.... Μου άρεσε πάρα πολύ η συγκεκριμένη ιστορία.Θα μπορούσε να σταθεί άνετα δίπλα σε οποιαδήποτε από εκείνες που υπήρχαν στο Detective #1000 ή σε οποιαδήποτε άλλη που υπάρχει μέσα σε annual,συλλογές,ή ακόμα και ως αυτόνομη έκδοση!Έξυπνοι διάλογοι,γρήγορη δράση,εξαιρετικό σχέδιο από το Βασίλη,και ατάκες τόσο από τον Alfred όσο και από τον Bat Man που κυριολεκτικά "σκοτώνουν" δείχνοντας όλη τη ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα,και το σκοτεινό υλικό μέσα από το οποίο φτιάχτηκε και ο ίδιος,και υπάρχει στη βασανισμένη του ψυχή.. Θα πρότεινα στους ιθύνοντες της DC να ξανασκεφτούν τι χάνουν(ο Βασίλης δεν βρήκε και θερμή ανταπόκριση όταν τους έστειλε κάποια σχέδια του Bat Man)γιατί πραγματικά όλο το κόμικ σχεδιαστικά και σεναριακά δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από εκείνα των Αμερικανών συναδέλφων του..Και γιατί θα μπορούσε να είναι και μία Black Label δημιουργία της μεγάλης Vetrigo σχολής που να είχε εκδοθεί σε αυτόνομο graphic novel,και να κατέχει μία περίοπτη θέση στις βιβλιοθήκες μας.Προς το παρών ο Βασίλης μας το κάνει δώρο μέσα στις μέρες της καραντίνας(οι οποίες τελειώνουν επιτέλους)και μας δίνει την ευκαιρία να διαβάσουμε μία ακόμα ωραία ιστορία με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο νυχτερίδα! Το κόμικ μπορείτε να το διαβάσετε δωρεάν(downloading file)και στο προσωπικό site του Βασίλη Γκογκτζιλά ΕΔΩ Το κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  18. “All it takes is one bad day to reduce the sanest man alive to lunacy. That's how far the world is from where I am. Just one bad day.” - Joker O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Δημιούργημα των Bob Kane,James Robinson και Bill Finger(Ο Finger εμπνεύστηκε από τον ηθοποιό Conrad Veidt και τον παραμορφωμένο χαρακτήρα του Gwynplaine στην ταινία του 1928 The Man Who Laughs),ο πρίγκηπας του εγκλήματος έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940,και αρχικός σχεδιασμός των δημιουργών,ήταν να αποτελέσει έναν αντίπαλο του νυχτερίδα για μία μόνο ιστορία,μέχρι να βρουν κάποιον άλλο αντίπαλο στην επόμενη...Μάλιστα σε εκείνη τη πρώτη εμφάνιση ο Joker βρίσκει το τέλος του...Ευτυχώς για όλους εμάς τους αναγνώστες,ο χαρακτήρας του Joker αποδείχτηκε τόσο δημοφιλής που σε λίγα τεύχη ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε...αρκετές φορές στα επόμενα,χαρίζοντας αξέχαστες αναμετρήσεις με τον Bat Man τις επόμενες δεκαετίες.. Το origin του χαρακτήρα παρέμενε αρκετά ασαφές μέσα στις δεκαετίες.Κάποιες σκόρπιες πληροφορίες εδώ και εκεί,οι περισσότερες λεπτομέρειες άλλαζαν ανάλογα με το δημιουργικό Team,και γενικά ο Joker παρέμενε πάντα εκτός από ιδιαίτερα επικίνδυνος και ένα μεγάλο μυστήριο στα μάτια των αναγνωστών.Το 1989 δύο μεγάλοι δημιουργοί οι Alan Moore και Brian Bolland συνεργάστηκαν για να ρίξουν λίγο περισσότερο φως τόσο στο origin του χαρακτήρα,αλλά ακόμα περισσότερο στη παρανοική και μπερδεμένη ψυχοσύνθεση του Joker.Το άρτιο σεναριακά και σχεδιαστικά αποτέλεσμα ήταν το The Killing Joke,που θεωρείται μία από τις πιο (αν όχι η πιο) αριστουργηματικές ιστορίες τόσο του Joker όσο και του Bat Man.Και ανήκει στο κανονικό continuity της DC μέχρι και σήμερα,μετά τα απανωτά reboots(new52,Rebirth)της εταιρείας. To Detective #168 που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης Οι δύο δημιουργοί άντλησαν την έμπνευση τους από διάφορες πηγές.Ο Moore χρησιμοποίησε στοιχεία από το Detective Comics # 168(Φεβρουάριος 1951) και την ιστορία "The Man Behind The Red Hood" των Finger,Schwartz&Mortimer στην οποία μαθαίναμε ότι πριν ο Joker γίνει αυτός που γνωρίζουμε,ήταν ένας μικροκακοποιός με την ονομασία Red Hood.Ο δε Bolland(που στη συγκεκριμένη ιστορία κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του) εμπνεύστηκε και αυτός από τη ταινία The Man Who Laughs(από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Victor Hugo)και την εμφάνιση του Veidt,καθώς και τη ψιλόλιγνη εμφάνιση και το χαμόγελο ενός άλλου villain,αυτού του Judge Death στη σειρά Judge Dredd.Ο Μoore όμως σκέφτηκε να προσδώσει και μια τραγικότητα στο origin του Joker,η οποία δεν υπήρχε στη κλασική εκείνη ιστορία του Finger. Σύμφωνα λοιπόν με το "νέο" origin ο Joker ήταν κάποτε ένας οικογενειάρχης,παντρεμένος με μία γυναίκα που λάτρευε,και η οποία περίμενε το παιδί τους.Ο ίδιος προσπαθούσε να πετύχει σαν κωμικός(αφήνοντας τη δουλειά χημικού που είχε) χωρίς όμως αποτέλεσμα..Χωρίς χρήματα,με έγκυο γυναίκα,και τις υποχρεώσεις να μεγαλώνουν,αποφάσισε με βαριά καρδιά να συμμετάσχει σε μία ληστεία στο χημικό εργαστήριο όπου δούλευε,παίρνοντας τη ψεύτικη περσόνα του Red Hood.Λίγο πριν τη ληστεία,μαθαίνει ότι η γυναίκα του πέθανε στη γέννα.Πρώτο χτύπημα...Επεμβαίνει ο Bat Man για να εμποδίσει τη ληστεία,ο Red Hood στη προσπάθεια του να ξεφύγει πέφτει μέσα στα χημικά.Δεύτερο χτύπημα..Όταν αργότερα βλέπει πως κατάντησε το πρόσωπο του(ολόασπρο,με πράσινα μαλλιά και κατακόκκινα-σαν βαμμένου κλόουν-χείλια)εκεί είναι που κάτι θα σπάσει ανεπανόρθωτα μέσα του..Welcome to the other side...Joker!! Η ιστορία θα μεταφερθεί στο σήμερα όπου ο Bat Man θα επισκεφτεί το άσυλο του Arkham,για να συναντήσει τον Joker και να του πει ότι πρέπει να μπει ένα τέλος στη διαμάχη τους,γιατί κάποτε θα οδηγήσει στο απρόσμενο τέλος και των δυό τους....Μονάχα που ο Joker έχει γίνει ήδη..Λούης!!Και όχι μόνο αυτό...Σχεδιάζει και τη μεγάλη του εκδίκηση στον επιθεωρητή Gordon,τον οποίο απαγάγει και τον υποβάλλει σε κάθε λογής σωματικά και ψυχικά βασανιστήρια....Ένα από αυτά είναι να βλέπει σε μεγένθυση τις φωτογραφίες της κόρης του,Barbara(Bat Girl τότε)την οποία ο Joker πυροβόλησε εξ'επαφής,αφήνοντάς την παράλυτη,να σφαδάζει από τους πόνους...Ο Βat Man δε μπορεί να εντοπίσει τα ίχνη του,μέχρι που θα του στείλει πρόσκληση ο ίδιος ο Joker να συναντηθούν...Εκεί στο Λούνα Πάρκ που κρατάει όμηρο τον Gordon... Ο Μπάτμαν μπαίνει στο λούνα παρκ και αποφεύγει τις παγίδες του Τζόκερ, ενώ ο Τζόκερ προσπαθεί να πείσει τον εχθρό του ότι η ζωή και ο κόσμος είναι "ένα μαύρο, απαίσιο αστείο" που δεν αξίζει να παλέυουμε για αυτόν,και ότι χρειάζεται μόνο μια "κακή μέρα" για να οδηγήσει έναν απλό άνθρωπο στη τρέλα.... Τόσο ο Bat Man όσο και ο Joker είναι τα δημιουργήματα μιας τέτοιας κακιά μέρας,μιας τραγωδίας που άλλαξε τις ζωές τους για πάντα,αλλά τους οδήγησε σε διαφορετικούς-φαινομενικά-δρόμους.Ο ένας έγινε εκδικητής της νύχτας,πολέμιος του εγκλήματος,ο άλλος απλά ένας παρανοικός δολοφόνος..Ουσιαστικά ο Moore προσπαθεί να δείξει ότι ο Bat Man και ο Joker είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος..Ή μήπως οι καθρεφτισμένες εικόνες ο ένας του άλλου;; Μήπως η "κακιά" εκείνη μέρα ήταν η αιτία και όχι η αφορμή για να βγάλουν και οι δυο τους από μέσα τους τη παράνοια που κρυβόταν μέσα τους;;Το εκπληκτικό διφορούμενο τέλος του κόμικ ακόμα και σήμερα παραμένει κλασικό,και αποτελεί θέμα για debate μεταξύ των αναγνωστών και fan σε ολόκληρο τον κόσμο..O Bat Man γελάει με το αστείο του Joker(εξ'ου και ο τίτλος The Killing Joke αναφερόμενο τόσο στο αστείο,όσο και στην κατάληξη),μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνοντας ότι όλο αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος,σπάει το λαιμό του Joker,τερματίζοντας την ύπαρξή του τη στιγμή που πλησιάζουν τα περιπολικά...Ή μήπως ο Bat Man και ο Joker που αγωνίζονται εδώ και χρόνια, τερματίζουν όλες τις διαμάχες τους κάνοντας ένα καλό γέλιο για όλα αυτά....Mήπως και ο Bat Man είναι εξ'ίσου παρανοικός με τον Joker,απλά βλέπει το κόσμο με διαφορετική αντίληψη;; "Sometimes I remember it one way, sometimes another ... If I'm going to have a past, I prefer it to be multiple choice!" - Joker Άτυπος αφηγητής της ιστορίας είναι ο ίδιος ο Joker,που μέσα από τις αναμνήσεις του βλέπουμε το παρελθόν του αν όμως είναι ακριβώς αυτό..Άλλωστε ο ίδιος παραδέχεται κάποια στιγμή μέσα στην ιστορία ότι "Μερικές φορές το θυμάμαι με έναν τρόπο, μερικές φορές άλλο...." τονίζοντας έτσι τη πλήρη σύγχυση που κυριαρχεί μέσα στην παρανοική ψυχοσύνθεση του...Μαθήματα σεναρίου από τον Alan Moore που όσο περίεργος είναι σαν άνθρωπος,άλλο τόσο σπουδαίος σεναριογράφος είναι,πολλές φορές με έμφαση στο φανταστικό αλλά σίγουρα,με έναν σκληρό ρεαλισμό που ίσως σε κάποιους να θεωρηθεί ιδιαίτερα ωμός...Το κόμικ επικρίθηκε και από φεμινιστικές οργανώσεις για την ιδιαίτερη βιαιότητα του(ειδικά στη περίπτωση της Barbara Gordon και τον τρόπο που τη πλήγωσε ο Joker-κάποιοι φτάνουν στο σημείο να υπονοούν ίσως και βιασμό)από δημιουργούς και συγγραφείς όπως Gail Simone,Sharon Packer,ακόμα και από τον ίδιο τον Alan Moore κάποια χρόνια αργότερα που δήλωσε ότι δεν τη θεωρεί καλή ιστορία(αλλά έτσι και αλλιώς το ίδιο λέει για σχεδόν όλες του τις δημιουργίες αργότερα)και ότι δεν βγήκε όπως εκείνος ίσως ήθελε... Το ίδιο όμως παράπονο έχει και ο ίδιος ο Bolland τόσο για το τέλος της ιστορίας,όσο και για το γεγονός ότι δεν έκανε εκείνος το χρώμα(το έκανε ο John Higgins)και δεν του άρεσε το αποτέλεσμα,ειδικά στις past sequences/παρελθόν του Joker..Ίσως το Killing Joke να είναι βίαιο,σκληρό και ενίοτε σαδιστικό(ειδικά στη περίπτωση των Gordon)αλλά για εμένα αυτό είναι που το κάνει και τόσο αληθινό,μέσα στη βιαιότητα και σκληράδα του. Έιναι σαν να μη βλέπεις ταινίες σαν το Platoon γιατί δείχνουν με ωμό τρόπο τη σφαγή στο Βιετνάμ και για τις δύο πλευρές... Δεν έχει να κάνει με μισογυνισμό ή τίποτε άλλο,και στην ελεύθερη δημιουργία,καλύτερα να μη βλέπουμε μόνο το δέντρο και να χάνουμε το δάσος...Η αλήθεια μπορεί να είναι σκληρή,αλλά την εποχή εκείνη τα κόμικ-αν και ακόμα δεν είχαν ξεφύγει απόλυτα από τον κώδικα δεοντολογίας-έκαναν σταθερά βήματα προς την ενηλικίωση.Ο Bat Man ήδη έχοντας περάσει στη σκοτεινή εποχή του από τα μέσα της δεκαετίας του '70,με ιστορίες όπως το Dark Knight Returns,Yaer One και Killing Joke έδειχνε πλέον ότι δεν είναι κόμικ για παιδιά στο στυλ του show με τον Adam West στα ψυχεδελικά sixties...Τo Killing Joke του Moore μαζί με το a Death in the Family των Starlin&Aparo(με τον Joker να σκοτώνει το δεύτερο Robin/Jason Todd ύστερα από δημοψήφισμα στους αναγνώστες)ήταν επίσης και τα κόμικ εκείνα που ενηλικίωσαν τον Joker,που από την εποχή του κώδικα τη δεκαετία του '50,είχε καταντήσει απλά ένας γελοτοποιός όπως ήταν και το παρουσιαστικό του... Η εμφάνιση του Conrad Veidt που ενέπνευσε τη δημιουργία του Joker Το graphic novel(που αρχικά προοριζόταν για annual)έχει επανεκδοθεί αρκετές φορές μέσα στα χρόνια,τόσο το 2006 στην έκδοση DC Universe: The Stories of Alan Moore,όσο και σε Deluxe edition(ξαναχρωματισμένη από τον Bolland αυτή τη φορά)το 2008.Το 2018 κυκλοφόρησε και η επετειακή έκδοση για τα 30 χρόνια του.Στα ελληνικά είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Anubis(Το φονικό αστείο-σε μετάφραση Ηλία Τσιάρα)το 2009. To αμφιλεγόμενο τέλος της ιστορίας... Έχοντας κερδίσει το Eisner Award για το καλύτερο Graphic Novel Album το 1989,και έχοντας εμφανιστεί στη λίστα των New York Times Best seller το Killing Joke αποτελεί τo καλύτερο origin του Joker(αν είναι το αληθινό φυσικά τον προδίδει η...μνήμη του).Και αναμφισβήτητα τη καλύτερη ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον πρίγκηπα του εγκλήματος.Aν για εμένα προσωπικά το Dark Knight Returns αποτελεί τη definitive ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον Bat Man,το The Killing Joke είναι η αντίστοιχη για τον Joker...Και ας μιλάνε κάποιοι για άκρατη βία που κυριαρχεί εξ'ίσου και στις δύο... Κλασικό και αθάνατο δε γίνεται να λείπει από τη συλλογή σας.Αν έπρεπε να διαβάσετε μόνο μία ιστορία του Joker,το Killing Joke θα είναι η πρώτη επιλογή σας.To κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  19. Αφού αναλύσαμε τους ιστορικούς και καλλιτεχνικούς λόγους για τους οποίους το Watchmen κατέληξε να μνημονεύεται ως ένα από τα πιο επιδραστικά κόμικς όλων των εποχών, ήρθε η ώρα να καταπιαστούμε με τους χαρακτήρες της ιστορίας, -κύριους, αλλά και κάποιους δευτερεύοντες-, οι οποίοι αποτελούν και το μέσο με το οποίο ο Moore εξερευνά τις ενδιαφέρουσες θεματικές της ιστορίας. Δεδομένου πως η ιστορία περιλαμβάνει έναν αρκετά μεγάλο αριθμό χαρακτήρων, για τις ανάγκες του άρθρου θα εστιάσουμε μονάχα σε όσους θεωρούμε ότι αντιπροσωπεύουν καλύτερα τις θεματικές της ιστορίας. Έτσι, θα υπάρξουν κάποιες ελλείψεις, όπως για παράδειγμα εκείνη του Nite Owl, του οποίου το σεξουαλικό φετίχ με τις στολές, αν και ανήκει στη θεματική της σεξουαλικότητας, δεν προσφέρεται για εξονυχιστικές αναλύσεις. Hooded Justice - Οι υπερήρωες ως σύμπτωμα σεξουαλικής καταπίεσης Ίσως μοιάζει περίεργο να ξεκινάμε την ανάλυση του Watchmen από τον Hooded Justice, έναν χαρακτήρα δηλαδή που ποτέ δεν μας απασχολεί πραγματικά στα πλαίσια της ιστορίας, με τον ίδιο τον Moore να μας τον παρουσιάζει κυρίως μέσω της βιογραφίας του πρώτου Nite Owl. Άλλωστε, φαινομενικά δεν υπάρχουν και πολλά να ειπωθούν για έναν χαρακτήρα για τον οποίον μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε, αφού η ταυτότητα του παραμένει άγνωστη με τις πληροφορίες που έχουμε για εκείνον να προέρχονται κυρίως από φήμες. Ωστόσο, μέσα από αυτές τις φήμες που περιτριγυρίζουν τον πρώτο υπερήρωα, φαίνεται πως ο Alan Moore επιχειρεί να δώσει τη δικιά του εξήγηση για το (κοινωνικό) φαινόμενο των υπερήρωων. Ανάμεσα στις διάφορες πληροφορίες/εικασίες σχετικά με την προσωπικότητα του Hooded Justice, δύο είναι εκείνες που κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Η πρώτη είναι ότι μάλλον ο Hooded Justice είναι ομοφυλόφιλος και η σχέση που διατηρεί με την πρώτη Silk Spectre είναι αποκλειστικά για δημοσιοσχετίστικους λόγους, ενώ η δεύτερη έχει να κάνει με το γεγονός πως φέρεται ως υποστηρικτής ακροδεξιάς ιδεολογίας με τη στολή του μάλιστα να παραπέμπει σε εκείνη των μελών της ΚΚΚ. Αυτές οι δύο αντιφατικές πτυχές της προσωπικότητας του Hooded Justice, μπορεί να μοιάζουν με υποσημείωση συγκριτικά με την υπόλοιπη πλοκή, ωστόσο τοποθετούν την ιστορία σε ένα πολύ συγκεκριμένο θεματικό πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο το φαινόμενο των υπερηρώων αποτελεί και σύμπτωμα της σεξουαλικής καταπίεσης. Αν και κατά τη διάρκεια της ιστορίας θα διατυπωθούν και άλλες απόψεις σχετικά με τα κίνητρα πίσω από την υπερηρωική δράση, μια ματιά σε ένα μεταγενέστερο δοκίμιο του Moore είναι αρκετό για να πειστούμε πως η επιλογή του Moore να σκιαγραφίσει τον πρώτο υπερήρωα ως ναζιστή και ομοφυλόφιλο δεν είναι καθόλου τυχαία. Πιο συγκεκριμένα, στο 25,000 Years of Erotic Freedom, το οποίο δημοσιεύτηκε χρόνια μετά το Watchmen, ο βρετανός συγγραφέας δηλώνει πως οι σεξουαλικά απελευθερωμένες κοινωνίες μας έδωσαν τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό, ενώ οι καταπιεσμένες τον Μεσαίωνα και το Ολοκαύτωμα. Βέβαια, ο Moore δεν είναι ο μοναδικός με αυτή την άποψη, αφού σε παρόμοια συμπεράσματα, σχετικά με τη σύνδεση της σεξουαλικής καταπίεσης και την ανάδυση του ναζισμού, κατέληξε και ο Wilhelm Reich στο βιβλίο του The Mass Psychology of Fascism, στην προσπάθεια του να εξηγήσει την τάση των ανθρώπων να υποστηρίζουν ιδεολογίες, οι οποίες εναντιώνονται στα συμφερόντα τους. Με βάση τις παραπάνω παρατηρήσεις, ο Hooded Justice αναδεικνύεται σε χαρακτήρα κλειδί στην κατανόηση των θεματικών της ιστορίας, εξηγώντας γιατί σε μια ιστορία που ασχολείται με γεγονότα μεγάλης κλίμακας, όπως ο Ψυχρός Πόλεμος, μας απασχολεί τόσο έντονα η σεξουαλική ζωή όλων των χαρακτήρων. Παράλληλα, αναδεικνύει την περιπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, η οποία πολλές φορές βρίσκει καταφύγιο στα πιο λάθος σημεία. Σύμφωνα με το Watchmen, η αυτοδικία που πρεσβεύουν οι υπερήρωες είναι ένα απ' αυτά και παρ' ότι υπόσχεται την ατομική χειραφέτιση, εν τέλει έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Rorschach - Η υπερηρωική εκδοχή των drag queen Προερχόμενος από την εργατική τάξη, ο Walter Kovacs μίσησε την πόρνη μητέρα του, βίωσε την κοροιδία εξαιτίας του επαγγέλματος της και εν τέλει κατέληξε να απεχθάνεται τις γυναίκες και κάθε σκέψη περί έρωτα. Ο μόνος σκοπός της ζωής του είναι να φοράει τη μάσκα του (την οποία θεωρεί ως το πραγματικό του πρόσωπο) και να συνεχίζει το θεάρεστο υπερηρωικό του έργο, παρ' ότι οι υπερήρωες έχουν πλέον απαγορευτεί. Έτσι, κάθε μέρα, περιπλανιέται στην πόλη και εγκλωβισμένος στον ηθικό μανιχαϊσμό του, δικάζει με βάναυσο τρόπο τους εγκληματίες που ζουν παρασιτικά στα σοκάκια της Νέας Υόρκης, πιστεύοντας πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος να τους αντιμετωπίσει. Κρίνοντας από τα όσα είπαμε για τον Hooded Justice, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η βίαιη συμπεριφορά του Rorschach οφείλεται στην σεξουαλική καταπίεση. Ωστόσο, ο Moore ελάχιστα φαίνεται να ενδιαφέρεται για την μάλλον ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή του χαρακτήρα. Άραγε, αυτό σημαίνει πως ο Rorschach δεν είναι σεξουαλικά καταπιεσμένος; Όχι, απλώς όλες οι πληροφορίες που μας δίνει ο Moore και ο Gibbons για τη σεξουαλικότητα του είναι άκρως διακριτικές, οπότε είναι εξαιρετικά εύκολο να περάσουν απαρατήρητες. Με μια πιο προσεκτική ματιά λοιπόν, προκύπτει ότι ο Rorschach είναι η υπερηρωική εκδοχή των... drag queens (ίσως και κάτι παραπάνω, όπως θα δούμε στη συνέχεια)! Αν και αυτός ο ισχυρισμός μοιάζει υπερβολικός, στην πραγματικότητα βγάζει πολύ περισσότερο νόημα απ' ότι θα περίμενε κανείς. Αρχικά, ο παραλληλισμός των υπερηρώων με τις drag queens ξεκινάει ήδη από την πρακτική και των δύο να υιοθετούν μια δεύτερη ταυτότητα και να κυκλοφορούν τα βράδια με στολές (με τη διαφορά ότι οι drag queens δεν χρησιμοποιούν βί), ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πολλές φορές το είδος έχει κατηγορηθεί ότι περνάει ομοερωτικά μηνύματα στους αθώους, ανήλικους αναγνώστες τους με χαρακτηριστικότερη όλων, την περίπτωση του Batman και του Robin. Η ομοιότητα των πρακτικών όμως μπορεί να γενικευθεί για όλους τους υπερήρωες, οπότε δεν είναι αρκετή για να υποστηριχθεί ο ισχυρισμός μας. Εξετάζοντας ακόμα πιο λεπτομερώς την περίπτωση του Rorschach, παρατηρούμε πως όπως και οι drag queens, έτσι κι εκείνος έφτιαξε μόνος του τη στολή του, το ύφασμα της οποίας μάλιστα προέρχεται από γυναικείο ρούχο. Και αν το υλικό της στολής μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση, το γεγονός ότι αρκετές φορές στη διάρκεια των δώδεκα τευχών κάποιος θα απευθυνθεί στον Kovacs ως "Πούστη!", αλλά και το ότι η ίδια η μητέρα του αφήνει να εννοηθεί πως η σεξουαλικότητα του γιου της ξεφεύγει από τα "φυσιολογικά" πρότυπα είναι αρκετά καλοί λόγοι για να υποψιαστούμε πως η σεξουαλικότητα του χαρακτήρα είναι πιο περίπλοκη απ' ότι μοιάζει αρχικά. Η μεγαλύτερη επιβεβαιώση όμως έρχεται στα πάνελ που ακολουθούν. Θεωρητικά, τα παραπάνω πάνελ δεν παρουσιάζουν κάτι ιδιαίτερο, παρά τον Kovacs να φοράει τη στολή του alter ego του. Ωστόσο, όπως είδαμε και στο προηγούμενο άρθρο, το σχέδιο του Gibbons συνηθίζει να οπτικοποιεί ιδανικά όσα αναφέρει ή υπονοεί το σενάριο του Moore, προσθέτοντας επίπεδα ανάγνωσης της ιστορίας. Έτσι, μάλλον δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την ώρα που ο Rorschach φοράει τη στολή του, βλέπουμε στο βάθος μια αφίσα με μια γυναίκα που ντύνεται. Καθόλο τυχαία, αυτή η αφίσα είναι μέρος της διαφημιστικής καμπάνιας του αρώματος "Nostalgia", προιόν που παράγει η εταιρία του Veidt. Μάλιστα, σε μια επιστολή που βρίσκουμε στο δέκατο κεφάλαιο, ο Veidt αναφέρει για την αφίσα ότι "επιλέγουμε σταθερά μοντέλα με μια ελαφρώς ανδρόγυνη ομορφιά, πράγμα που υποθέτω ότι σκοπό έχει να μας ανοίξει μια πόρτα προς το ομοφυλόφιλο κοινό", επιβεβαιώνοντας έτσι τη σεξουαλικότητα του Rorschach. Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα και συνδυάζοντας το γεγονός ότι πολλές drag queens είναι τρανσέξουαλ με το ότι ο Kovacs θεωρεί ως πραγματικό του πρόσωπο τη μάσκα, ίσως να μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως και ο ίδιος είναι τρανσέξουαλ. Αν υποθέσουμε πως ο ισχυρισμός αυτός έχει όντως μια βάση και ο Rorschach είναι drag queen ή/και τρανσέξουαλ, τότε μήπως το γεγονός ότι πρόκειται για έναν ψυχοπαθή λειτουργεί εις βάρος της ιστορίας, προσβάλλοντας τα συγκεκριμένα άτομα; Τουναντίον θα ισχυριστούμε εμείς και ο λόγος αναπτύχθηκε ήδη στις παραγράφους για τον Hooded Justice. Αν η ανάγνωση μας διαθέτει έστω και ψήγματα αλήθειας, τότε ο Alan Moore δεν υπονοεί ότι τα άτομα με σεξουαλικότητα εκτός των κυρίαρχων προτύπων είναι ψυχοπαθή, αλλά καταντάνε ψυχοπαθή (προφανώς όχι όπως ο Rorschach), αν η κοινωνία τους υποχρεώνει να κρύβουν διαρκώς τις επιθυμίες τους και την ταυτότητα του. Mε άλλα λόγια, η ενοχή που αισθάνεται για την ταυτότητα του τροφοδοτεί τις βιαιοπραγίες του, τις οποίες και δικαιολογεί ως προσπάθεια να ξεβρωμίσει την κοινωνία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί να εξηγηθεί και η αποστροφή του για τις γυναίκες, όπως ακριβώς οι ομοφυλόφιλοι που βρίσκονται σε άρνηση μετατρέπονται στους μεγαλύτερους ομοφοβικούς. Comedian - Η ενσάρκωση του Αμερικάνικου Ονείρου Αν και δεν τον βλέπουμε αρκετά στη διάρκεια της ιστορίας, η παρουσία (ή η απουσία καλύτερα) του Comedian, κατά κόσμο Edwars Blake, είναι καθοριστική για την εξέλιξη της πλοκής, αφού είναι η δολοφονία του εκείνη που θέτει τα γεγονότα εν κινήσει μέσω της έρευνας που ξεκινά ο Rorschach για τον εντοπισμό του δολοφόνου του. Τις περισσότερες πληροφορίες για εκείνον και τον χαρακτήρα του, τις μαθαίνουμε στη διάρκεια της κηδείας του, μέσα από τις αναμνήσεις των πρώην συνεργατών του, του Dr. Manhattan, του Ozymandias, του Nite Owl και της Silk Spectre (αν και εκείνη δεν είναι παρούσα). Το ενδιαφέρον με την παρουσίαση του Moore είναι ότι ενώ επιλέγει μια αλα Rashomon αφήγηση, οπότε θα περίμενε κανείς να παρουσιάζονται διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα του μακαρίτη, στην προκειμένη περίπτωση όλοι τον θυμούνται ως έναν τρομερά αντιπαθητικό χαρακτήρα με ελάχιστες αφορμές για συμπάθεια. Όντως, παρ' ότι το παρατσούκλι του μας προδιαθέτει για ευχάριστες στιγμές, στην πραγματικότητα η παρουσία του είχε συνδεθεί με τη βία σε όλες της τις μορφές. Η πρώτη φορά που φανέρωσε το ωμό του πρόσωπο ήταν όταν βίασε την πρώτη Silk Spectre, ενώ η δεύτερη, όταν βρισκόταν στο Βιετνάμ, όπου και πολέμησε για χάρη της Αμερικής. Λίγο πριν φύγει από τη χώρα και με τον πόλεμο να έχει ολοκληρωθεί με τη νίκη των αμερικάνικων στρατευμάτων, μια έγκυος γυναίκα τον πλησιάζει, απαιτώντας να τη βοηθήσει να μεγαλώσει το παιδί του(ς). Εκείνος της απαντάει λιτά, αλλά αποφασιστικά, φυτεύοντας μια σφαίρα στο κεφάλι της. Βιαστής και δολοφόνος, ο Comedian όχι μόνο απέχει αρκετή απόσταση από τον χαρακτηρισμό του ήρωα, αλλά οι πράξεις του μόνο κωμικές δεν είναι. Οπότε, προς τι το παρατσούκλι; O Rorschach έχει τη δικιά του εκδοχή για τη συμπεριφορά του Comedian, θεωρώντας πως ο πρώην συνεργάτης του έχει αντιληφθεί τον παραλογισμό του σύγχρονου κόσμου και έχει αποφασίσει να αποτελεί την ενσαρκωμένη παρωδία του. Κι όντως, δεν έχει άδικο. Ο Comedian αποτελεί τη λογική προέκταση της αμερικάνικης έννοιας της ελευθερίας που βάζει το άτομο και τις ανάγκες του πάνω από κάθε τι. Σε μια τέτοια κοινωνία κυρίαρχος είναι ο νόμος του ισχυρού, είτε πρόκειται για χώρες (Αμερική και ιμπεριαλισμός), είτε για σχέσεις ατόμων (Blake και γυναίκες). Υπό αυτό το πρίσμα, δεν πρέπει να θεωρούμε τυχαίο το γεγονός ότι ο Comedian έχει υποταχθεί πλήρως στα ιδανικά του Αμερικάνικου Ονείρου, δουλεύοντας στην υπηρεσία της αμερικάνικης κυβέρνησης, εκφράζει πλήρως τα ιδανικά της χώρας του και αποτελώντας πρότυπο πατριώτη. Αυτή η σχέση του με το αμερικάνικο κράτος, η υποταγή του στο Νόμο, οπτικοποιείται ιδανικά σε μια από τις στολές του, η οποία είναι σαφώς επηρεασμένη από την bondage αισθητική, σύνδεση που δεν εξαντλείται στο οπτικό επίπεδο. Όπως αναφέρει ο Ντελέζ στο βιβλίο του "Ζάχερ- Μαζώχ: Το Ψυχρό και το Βάναυσο", μέσω της μαζοχιστικής υποταγής στο Νόμο "αξιώνουμε να αναδείξουμε τον παραλογισμό, αναμένοντας επ' ακριβώς αυτή την αταξία την οποία υποτίθεται ότι απαγορεύει και εξορκίζει". Με αυτόν τον τρόπο, "ο νόμος [...] αντιστρέφεται εν είδη αστεισμού, εμμέσως, εμβαθύνοντας στις συνέπειες", με την πλεόν αυστηρή εφαρμογή του Νόμου, δηλαδή της ακραίας ατομικής ελευθερίας, να φέρνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, ξεσκεπάζοντας τον παραλογισμό του. [caption id="attachment_31901" align="alignnone" width="714"]"Τι απέγινε το Αμερικάνικο Όνειρο;", ρωτάει ο Nite Owl τον Comedian και εκείνος του απαντάει πως "Έγινε πραγματικότητα".[/caption] Dr. Manhattan & Silk Spectre - Η αδύνατη συνύπαρξη θεού και ανθρώπου Σε μια τυπική υπερηρωική ιστορία, οι υπερήρωες διαθέτουν κάποια υπερδύναμη, την οποία χρησιμοποιούν για να σώσουν μια ομάδα ανίσχυρων ανθρώπων. Ωστόσο, στο Watchmen ο μόνος χαρακτήρας με υπερδυνάμεις είναι ο Dr. Manhattan, ο οποίος μετατράπηκε στη γνωστή μπλε φιγούρα ύστερα από ένα ατύχημα, το οποίο δεν ενίσχυσε κάποιες προυάρχουσες ικανότητές του (π.χ ταχύτητα), αλλά άλλαξε τον τρόπο με τον οποίον αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Πάλι, σε μια τυπική υπερηρωική ιστορία ένας τέτοιος χαρακτήρας θα παρουσιαζόταν με δύο τρόπους, είτε ως το απόλυτο Καλό (βλ. Superman), το οποίο θα αντιμετωπίσει κάθε είδους απειλή και θα αποτελεί πρότυπο για τον μέσο αδύναμο ανθρωπάκο, είτε ως το απόλυτο Κακό, το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί -πάλι- από έναν Μεσσία. Και στις δύο περιπτώσεις καταλήγουμε στο συμπεράσμα πως η ύπαρξη ενός ανώτερου όντος είναι απαραίτητη για την προστασία του κόσμου. Ο Alan Moore αποφεύγει έξυπνα την παγίδα του διπόλου που αναφέρθηκε, επιλέγοντας μια σαφώς πιο ενδιαφέρουσα προσέγγιση, η οποία ακόμα και σήμερα παραμένει ιδιαίτερα φρέσκια και πιστή στην αναρχική ιδεολογία του βρετανού συγγραφέα. Εκμεταλλευόμενος το γεγονός πως αυτός ο πανίσχυρος χαρακτήρας αντιλαμβάνεται τον κόσμο με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τους ανθρώπους (κάτι που ΑΝ υπάρχει Θεός, είναι πολύ πιθανό να συμβαίνει και με εκείνον), εστιάζει σ' αυτές τις ικανότητες του για να αναδείξει το χάσμα ανάμεσα σε εκείνον και τους ανθρώπους. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζει ένα ον, το οποίο έχει χάσει κάθε επαφή με τους ανθρώπους, δυσκολεύεται να κατανοήσει τα συναισθήματα τους ή να λάβει μέρος σε μια συζήτηση, δίχως να τους προκαλέσει εκνευρισμό και παρά την ικανότητα του να ελέγχει την ύλη και να βλέπει το μέλλον, αρνείται να κάνει κάτι για να αποτρέψει τις μελλοντικές κακουχίες, θεωρώντας πως δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση και όλοι είμαστε μαριονέτες ενός προδιαγεγραμμένου μέλλοντος. Για τον Dr. Manhattan τα ανθρώπινα συναισθήματα, όπως ο πόνος και η αγάπη, δεν διαφέρουν. Για εκείνον είναι απλά χημικές αντιδράσεις. Η αδιέξοδη σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Θεό αντικατοπτρίζεται πλήρως στη δυσλειτουργική σχέση του Dr. Manhattan με την Silk Spectre II. Στο τρίτο κεφάλαιο, ο Dr. Manhattan δημιουργεί δύο κλώνους του, ώστε να απασχολούν σεξουαλικά τη Laurie, όσο εκείνος δουλεύει σε κάποιο επιστημονικό πείραμα, ενώ λίγο αργότερα θα παραδεχθεί πως πλέον δεν έχει ιδέα πως να κεντρίσει το ερωτικό της ενδιαφέρον. Ενδεικτικό της κατάστασης του είναι όταν κοιτάζει με περιέργεια ένα σουτιέν, σαν να μην μπορεί να αντιληφθεί τη χρησιμότητα του. [caption id="attachment_32370" align="alignnone" width="1027"] Βέβαια, δεν ήταν μόνο η Laurie που είχε προβλήματα στη σχέση της με τον Dr. Manhattan. Τα ίδια πέρασε και η πρώην γυναίκα του...[/caption] Η ανικανότητα του να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους θα τον οδηγήσουν στην αυτοεξορία στον Άρη, όπου μετά από λίγο θα έχει μια καθοριστική συζήτηση με την Laurie. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το ενδιαφέρον του για την ανθρωπότητα ήταν ανύπαρκτο, αφού θεωρούσε τα βάσανα της ασήμαντα μπροστά στο μεγαλείο του σύμπαντος. Όμως, η συζήτηση του με την Laurie και η αποκάλυψη πως είναι κόρη του Comedian θα τον οδηγήσει να αλλάξει άποψη. Πλέον, θεωρεί την ανθρώπινη ύπαρξη ένα θερμοδυναμικό θαύμα, δηλαδή ένα θαύμα που ήταν στατιστικά απίθανο να συνέβη, αλλά τελικά πραγματοποιήθηκε. Για παράδειγμα, η μητέρα της Laurie από όλους τους άντρες που μπορούσε να ερωτευτεί, έπεσε πάνω σε εκείνον που είχε χίλιους δυο λόγους να μισήσει, κάνοντας μάλιστα μαζί του και παιδί. Από τα αμέτρητα σπερματοζωάρια, έτυχε να γονιμοποιηθεί εκείνο που θα εξελισσόταν στη Laurie, η οποία γνώρισε τον Dr. Manhattan και πάει λέγοντας. Εκείνη τη στιγμή, ο Dr. Manhattan διαπιστώνει πως η ανθρωπότητα είναι γεμάτη με τέτοια τυχαία θαύματα, τα οποία έχουμε ξεχάσει πόσο εντυπωσιακά είναι, καθώς τα ζούμε καθημερινά. H οπτική του Dr. Manhattan για την ανθρωπότητα σίγουρα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, ωστόσο διατηρεί το συναισθηματικό κενό ανάμεσα τους. Ο Dr. Manhattan συνεχίζει να βλέπει τους ανθρώπους ως όντα με τα οποία δεν μπορεί να συνδεθεί, αλλά σαν αντικείμενα που αξίζουν τον θαυμασμό και την προσεκτική μελέτη. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Dr. Manhattan, ο τρόπος με τον οποίον αντιλαμβάνεται τον κόσμο, τον εμποδίζει να κατανοήσει και να ταυτιστεί με την ανθρώπινη κατάσταση, μετατρέποντας τον σε ένα παντοδύναμο, αλλά εξαιρετικά μοναχικό και απομονωμένο από την ανθρωπότητα ον. Μέσα αυτής της προσέγγισης, ο Moore αναδεικνύει τη μοναξιά και την απομόνωση που συνεπάγεται η απόλυτη δύναμη. Αναδεικνύοντας το αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στη θεική οντότητα και στους ανθρώπους, παρακινεί τους δεύτερους να αναλάβουν οι ίδιοι το μέλλον τους και να μην περιμένουν κανέναν Μεσσία να τους σώσει, όχι επειδή είναι κακός και επιθυμεί τον βασανισμό τους, αλλά επειδή πολύ απλά δεν μπορεί να έχει ενσυναίσθηση της κατάστασης του. Μ' αυτόν τον τρόπο, ο Moore αναδεικνύει τη σημασία της αλληλοκατανόησης και επιχειρεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αποδόμηση του θρησκευτικού Μεσσιανισμού που διατηρεί ακόμα και σήμερα την πρωτοτυπία της. [caption id="attachment_32372" align="alignnone" width="1030"] Τελικά, οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τον Θεό, αλλά ο ένας τον άλλον.[/caption] Ozymandias - Ο μεσσιανισμός ως ναρκισσισμός και ο ορισμός του νεοφιλελεύθερου υποκειμένου Κάποια στιγμή προς το τέλος της ιστορίας, όταν πλέον ο Ozymandias έχει αισθητά πιο ενεργό ρόλο, τον βλέπουμε να εξιστορεί στους σύντομα δηλητηριασμένους υπαλλήλους του την ιστορία της ζωής του. Μιλάει για την απόφαση του να πουλήσει όλη την περιουσία του για να αποδείξει στον εαυτό του πως είναι ικανός να δημιουργήσει κάτι βασιζόμενος αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις, μας αφηγείται εν συντομία τα ταξίδια που του άλλαξαν τη ζωή και τα ιστορικά πρόσωπα που τον ενέπνευσαν να γίνει αυτό που είναι. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτός είναι ένας ξεδιάντροπος τρόπος να δώσεις στους αναγνώστες σημαντικές πληροφορίες για τη ζωή του χαρακτήρα, ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση ο Moore χρησιμοποιεί αυτή την τόσο κλασική τεχνική για να αναδείξει τον ναρκισσισμό του Ozymandias, ο οποίος απολαμβάνει κάθε λεπτό που αφιερώνει για να μιλάει για τα περήφανα κατορθώματα του, ενώ το σχέδιο του Gibbons οπτικοποιεί ιδανικά τις προθέσεις του σεναρίου. Απ' τα παραπάνω, γίνεται φανερό πως η πρόθεση του Ozy να σώσει τον κόσμο δεν είναι τίποτα παραπάνω από εκδήλωση του ναρκισσισμού του, με τον Moore να βρίσκει ακόμη μία ευκαιρία να ασκήσει κριτική σε κάθε είδους σωτήρες που στην πραγματικότητα δεν θέλουν να λύσουν τα πρβλήματα του κόσμου, αλλά αναζητούν μια ευκαιρία να επιβάλλουν τα δικά τους οράματα για την ιδανική κοινωνία, πολλές φορές με τη χρήση βίας, την οποία και θεωρούν το αναγκαίο κακό για την επιβολή του "αντικειμενικά" ιδεατού και ειρηνικού τους κόσμου. Η παρουσίαση της προσωπικότητας του Ozymandias ως ναρκισσιστική θα ήταν αρκετή για να τον αναδείξει σ' έναν εξαιρετικά ενδιαφέρων χαρακτήρα, όμως είναι οι λεπτομέρειες του οράματος του και η ανατριχιαστικά διεισδυτική ματιά του Moore που τον μετατρέπουν σε έναν από τους πιο πολυεπίπεδους χαρακτήρες του κόμικ. Μέσα από τους μονολόγους του ίδιου του Ozymandias, αλλά και από την αλληλογραφία του ή τις συνεντεύξεις που μας παρέχει ο Moore ως υποστηριχτικό υλικό, προκύπτει πως ο μετα-αποκαλυπτικός κόσμος που οραματίζεται ο υπερήρωας/επιχειρηματίας ελάχιστα διαφέρει από τον νεοφιλελεύθερο κόσμο μας. Η συνήθεια του να κάθεται μπροστά από δεκάδες οθόνες, προσπαθώντας να οσφρυστεί τις τάσεις της ανθρωπότητας για να τις εκμεταλλευτεί εμπορικά, φέρνει στο μυαλό την κυριαρχία της Big Data και της ποσοτικοποίησης του εαυτού. Γι' αυτό το λόγο άλλωστε οι επιχειρήσεις του εκμεταλλεύονται το αίσθημα νοσταλγίας που κυριαρχεί, αφού όπως αναφέρει ο ίδιος σ' ένα γράμμα του "Σε εποχές γεμάτες άγχος και πίεση, όταν το παρόν μοιάζει ασταθές και το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο, η αυθόρμητη αντίδραση των ανθρώπων είναι η υποχώρηση και η φυγή από την πραγματικότητα, η αναζήτηση ενός καταφυγίου είτε σε φαντασιώσεις του μέλλοντος, είτε σε τροποποιημένα οράματα ενός ημιφανταστικού παρελθόντος", ενώ όπως είδαμε και νωρίτερα γλυκοκοιτάζει εμπορικά και το ομοφυλόφιλο κοινό. Οι ομοιότητες όμως δεν σταματάνε εδώ. Το όραμα του Ozymandias για έναν καλύτερο κόσμο δεν περιορίζεται σε γενικεύσεις, αλλά περιγράφει με λεπτομέρεια το ιδανικό υποκέιμενο που θα κατοικεί σε αυτόν. Ένα υποκείμενο που δεν θα φοβάται τον πόνο και τις προκλήσεις, αλλά θα επιδιώκει να ξεπερνάει διαρκώς κάθε νεο εμπόδιο, θέτοντας νέα όρια στον εαυτό του. Για να γίνει εφικτό αυτό το άτομο, το οποίο φέρνει αρκετές ομοιότητες με το νεοφιλελεύθερο υποκείμενο της κοινωνίας της κόπωσης που περιγράφει ο Byung-Chul Han, ο Veidt έχει αναπτύξει μια μέθοδο σωματικής και ψυχικής αυτοβελτίωσης που ελάχιστα διαφέρει από τις αμέτρητες συμβουλές για απόλυτη ευτυχία που συναντά κανείς στην εποχή της θετικής ψυχολογίας. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας - Μια ωδή στην απροσδιοριστία της καθημερινότητας Συνήθως, οι υπερηρωικές ιστορίες δεν ασχολούνται με τον απλό καθημερινό κόσμο που στο τέλος της ημέρας πληρώνει τις ζημιές από τις καταστροφές που προκαλούν οι ηρωισμοί των υπερηρώων. Ωστόσο, το Watchmen ακολουθεί έναν διαφορετικό τρόπο, ασυνήθιστο ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Μέσα στα δώδεκα τεύχη, ο Moore αφιερώνει αρκετό χρόνο στον ψυχοθεραπευτή του Rorschach, παρουσιάζοντας τις επιπτώσεις στη ψυχολογία του και πως η επαφή του με τον Rorschach δημιουργεί τριγμούς στην οικογενειακή του ζωή, ενώ εξίσου σημαντική παρουσία έχει ένας περιπτεράς και ο πιτσιρικάς που διαβάζει κόμικς ακριβώς δίπλα του με τις συζητήσεις τους να αποτελούν παράθυρο στις σκέψεις και τις αγωνίες του μέσου ανθρώπου μπροστά στην απειλή του Ψυχρού Πολέμου. Η έμφαση που δίνει ο Moore στον απλό κόσμο ίσως να φαντάζει αχρείαστη, ωστόσο μένει πιστή στις αναρχικές του ρίζες, αποτελώντας μια απάντηση στον ντεντερμινισμό και την απαισιοδοξία που κυριαρχεί σε όλη την ιστορία. Μπορεί ο Ozymandias να έχει στήσει το τέλειο σχέδιο και να θεωρεί δεδομένη την επιτυχία του, ωστόσο η τελική κατάληξη του θα κριθεί από τον πιτσιρικά που ανακαλύπτει το ημερολόγιο του Rorschach, το οποίο κρύβει στις σελίδες του όλες τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες για την ενοχή του Veidt. Κάπως έτσι, η τύχη ενός τόσο μεγάλου σχεδίου καταλήγει να κρίνεται από μια τόσο απλή, τυχαία στιγμή. Ή, όπως θα έλεγε ο Dr. Manhattan, από ένα θερμοδυναμικό θαύμα. Διότι στο τέλος της ημέρας, η καθημερινότητα πάντα θα βρίσκει τρόπους να ξεγλιστράει από όλα εκείνα τα ολοκληρωτικά σχέδια που προσπαθούν να εξαλείψουν κάθε είδους απροσδιοριστία και να μας καθηλώσουν σε μια ζωή δίχως τη χαρά της έκπληξης. Έτσι, το φινάλε του κόμικ είναι μια ωδή στην ευλογία και την κατάρα του ανθρώπινου είδους, να μην γνωρίζει τι μέλλει γενέσθαι, δίνοντας μια ιδιαίτερα αισιόδοξη τροπή σε μια ιστορία που μοιάζει να ξεχυλίζει κυνισμό σε κάθε πάνελ. Συμπεράσματα Παρατηρώντας τους χαρακτήρες της ιστορίας, εύκολα διαπιστώνει κάποιος πως αυτοί απέχουν αρκετά από το ηρωικό πρότυπο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε παρόμοιες ιστορίες. Παρ' όλα αυτά, ο Moore ποτέ δεν δεν μπαίνει στη διαδικασία να τους κρίνει, στάση που τον τιμά ιδιαίτερα, αν αναλογιστούμε πως πολλοί από αυτούς τους χαρακτήρες, όπως ο Comedian ή ο Ozymandias, αποτελούν και πολιτικές αλληγορίες, Αυτό δεν σημαίνει πως δεν καταθέτει έστω και έμεσα τη δικιά του πολιτική στάση, ωστόσο δεν τον κάνει κουνώντας το δάχτυλο στους αναγνώστες, αλλά επιτρέποντας τους να διαμορφώσουν εκείνη τη δικιά τους κρίση για τον κάθε χαρακτήρα. Μ' αυτόν τον τρόπο, ο Moore πετυχαίνει κάτι εξαιρετικά σημαντικό που πολλοί σύγχρονοι δημιουργοί θα' θελαν να κατορθώσουν, αλλά δυστυχώς αποτυγχάνουν πανηγυρικά. Κατάφερε να δημιουργήσει μια ιστορία με ξεκάθαρες πολιτικές προεκτάσεις, της οποίας όμως το μήνυμα δεν λειτουργεί εις βάρος όλων των υπόλοιπων στοιχείων και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ενώ η ιστορία τοποθετείται στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, πολλές πτυχές της παραμένουν επίκαιρες μέχρι σήμερα. Η διεισδυτική ματιά στο νεοφιλελεύθερο σύστημα είναι ανατριχιαστική λόγω της εγκυρότητας της, ενώ η συμπερίληψη queer ατόμων απ' όλο το φάσμα της σεξουαλικότητας (τρανσέξουαλ, ασέξουαλ, φετιχιστές) φαντάζουν τόσο τολμηρές συγκριτικά με "πολιτικά ορθά" προιόντα που θεωρούν πως η σεξουαλικότητα εξαντλείται στην ομοφυλοφιλία ή στην καλύτερη σε ένα ζευγάρι χειροπέδες. Μάλιστα, ο Moore τα καταφέρνει πολύ καλύτερα από τον μέσο πολιτικά ορθό συγγραφέα και ως προς την απεικόνιση των γυναικών, παρ' ότι οριακά απουσιάζουν. Οι μοναδικές γυναικείες παρουσίες είναι εκείνη της Silk Spectre I και της κόρης της, Laurie. Όμως, παρ' ότι έχουν δευτερεύων ρόλο σε καμιά περίπτωση δεν μοιάζουν διακοσμητικές. Η συμπάθεια που καταλήγει να τρέφει η πρώτη για τον βιαστή της αναδεικνύει την περιπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, χωρίς να μοιάζει με απόπειρα ξεπλύματος των πράξεων του Comedian, ενώ η αδιέξοδη σχέση της Laurie με τον Dr. Manhattan και η αποκάλυψη για τον πατέρα της, τη μετατρέπουν σε έναν από τους ελάχιστους χαρακτήρες με τους οποίους μπορεί να ταυτιστούν οι αναγνώστες. Φθάνοντας λοιπόν προς το τέλος του αφιέρωματος, οφείλουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα σχετικά με το αν το Watchmen πρόκειται για το καλύτερο κόμικ όλων των εποχών. Στην πραγματικότητα όμως, μια τέτοια απάντηση ποτέ δεν μπορεί να είναι αντικειμενική και μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Έτσι, θα περιοριστούμε στον ισχυρισμό ότι το Watchmen, πέρα από την αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική του αξία, θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο για την Τέχνη που θέλει να προβληματίζει το κοινό της. Μακριά από τα διαφημιστικά κόλπα της πολιτικής ορθότητας, αλλά και από εκείνους που "δεν θέλουν πούστηδες στα κόμικς και στις ταινίες τους", ο Moore και ο Gibbons αποδεικνύουν πως υπάρχει και άλλος δρόμος. Το ότι μέχρι σήμερα, ελάχιστοι είναι αυτοί που τον διέσχισαν, μονάχα θλίψη πρέπει να μας δημιουργεί. Το κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  20. "There's no room for dreams in that world Yuko...Just cold,hard, even deadly reality.." - Bruce Wayne Πάντα υποστηρίζω ότι η επιτυχία ενός χαρακτήρα των κόμικ,βασίζεται στην απήχηση που έχει στο αναγνωστικό κοινό σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης.Όταν μπορούν να δουλέψουν με αυτόν το χαρακτήρα,δημιουργοί από όλες τις σχολές των κόμικ,χωρίς κανένα απολύτως "γεωγραφικό" πρόβλημα,ούτε η καταγωγή του να αποτελεί εμπόδιο στη δημιουργική τους μαεστρία(π.χ.πολύ αμερικάνικος για το ευρωπαϊκό κοινό ή το αντίστροφο).O Bat Man είναι ένας τέτοιος χαρακτήρας στα κόμικ.Εδώ και 80 πλέον χρόνια,όχι μόνο,όπως είχα τονίσει και σε προηγούμενο άρθρο μου,δεν έχει χάσει καθόλου τη δημοτικότητά του,όχι μόνο παραμένει επίκαιρος και πάντα ανανεωμένος,αλλά εμπνέει καλλιτέχνες της 9ης(και όχι μόνο)τέχνης από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης,και από όλες τις σχολές των κόμικ(η κάθε μια με τη δική της τεχνοτροπία)να δουλέψουν μαζί του. Στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου η αρχή είχε γίνει ήδη από τη δεκαετία του '60 μετά την επιτυχία που είχε και εκεί η τηλεοπτική μεταφορά του σκοτεινού ιππότη,με πρωταγωνιστή τον Adam West.Τότε ήταν που οι εκδόσεις Shōnen Gahōsha,παίρνοντας τα δικαιώματα του χαρακτήρα δημιούργησαν το δικό τους manga που το σχεδίασε ο σπουδαίος mangaka Jiro Kuwata,από τον Απρίλιο του 1966 μέχρι και το Μάιο του 1967.Όταν η φρενίτιδα για τον Bat Man καλμάρισε λίγο για το ιαπωνικό κοινό,η σειρά έφτασε στο τέλος της.Τελικά κυκλοφόρησε και στην Αμερική δεκαετίες αργότερα το 2008.Γενικά αυτό συνέβαινε πάντα στην Ιαπωνία,και είχε να κάνει με το πιο χαρακτήρας κόμικ ή τηλεοπτικών προγραμμάτων ήταν δημοφιλής εκείνη την εποχή.Μεταφορές σε manga έγιναν και για άλλους υπερήρωες αμερικάνικης προελεύσεως όπως Spiderman(τo 1971 με σχεδιαστή τον Ryoichi Ikegami του Strain και Crying Freeman)Hulk(το 1970-71 με σχεδιαστές τους Kosei Saigo&Yoshihiro Morito)κ.α. Αρχές του 2000 ο βετεράνος mangaka Kia Asamiya(Silent Möbius,Steam Detectives)αποφασίζει να δημιουργήσει και ιστορίες που να προορίζονται για το αμερικάνικο κοινό,δουλεύοντας έτσι πάνω σε δικούς του αγαπημένους χαρακτήρες όπως ο Bat Man και το StarWars.Απο το Νοέμβριο του 2000 και για 1 περίπου χρόνο στο περιοδικό Magazine Z των εκδόσεων Kodansha,o Kia Asamiya δημιουργεί τη δική του ιστορία για το Σκοτεινό ιππότη,με σεβασμό στην ιστορία και παράδοση του χαρακτήρα.Σε αντίθεση με τις προηγούμενες manga μεταφορές αμερικάνικων υπερηρώων,δεν έκανε μια ιαπωνική εκδοχή τους,αλλά ακολούθησε την αμερικάνικη σχολή κατα γράμμα.Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ως "ένας Ιάπωνας Bat Man στο Gotham"τουλάχιστον για το πρώτο μισό της ιστορίας...Και δεν μας ξενίζει καθόλου μπορώ να πω με μεγάλη σιγουριά!! Η ιστορία αρχίζει ακριβώς με το μυστήριο εκείνο που αρμόζει στο μεγαλύτερο ντετέκτιβ των κόμικ.Mια ακόμα συνηθισμένη νύχτα στο Gotham city.O Two Face εμφανίζεται ακόμα μια φορά έχοντας άγριες διαθέσεις κρατώντας ομήρους τους εργαζόμενους σε γραφείο μιας εταιρείας.Το γεγονός προσπαθεί να το καταγράψει και ένα τηλεοπτικό συνεργείο από την Ιαπωνία,που έχει έρθει στο Gotham με τη ρεπόρτερ του Yuko Yagi,να επιθυμεί να εξασφαλίσει συνέντευξη με τον Bat Man,παρακολουθώντας τον εν δράση...Ο Bat Man κατορθώνει να σταματήσει τον Two Face,αν και διακρίνει μια παράξενη συμπεριφορά σε αυτόν...Τα περίεργα θα αρχίσουν αρκετή ώρα αργότερα μετά τη σύλληψη του Two Face.Όταν για έναν ανεξήγητο λόγο,το σώμα του θα καεί εκ των έσω και ο ίδιος θα οδηγηθεί στη μουμιοποίηση...Το αμέσως πιο περίεργο είναι ότι ο Two Face επιβεβαιώνεται ότι δεν είχε δραπετεύσει μέχρι εκείνη τη στιγμή από το Arkham Asylum....Και σαν αν μην έφτανε αυτό τις επόμενες ημέρες,παρόμοια περιστατικά με εμφανίσεις και άλλων εχθρών του ανθρώπου νυχτερίδα λαμβάνουν χώρα πάντα με το ίδιο αποτέλεσμα...Κανένας τους δεν ήταν ο αληθινός...Και η Yuko παρούσα επίσης με το συνεργείο σε όλα αυτά τα περιστατικά.... Ο Βat Man αποφασίζει να ερευνήσει τη περίεργη αυτή υπόθεση,και ανακαλύπτει την ύπαρξη ενός ναρκωτικού που έχει κατακλύσει το Gotham,και δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες του να παίρνουν τη μορφή του ατόμου που ονειρεύονταν να μοιάσουν...Η έρευνα του θα τον οδηγήσει μέχρι το Τόκυο και μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία,που ο φιλάνθρωπος ιδιοκτήτης της τυγχάνει να είναι θείος της Yuko.... "In Gotham dreams die ugly deaths..And Reality can kill....'' - Bruce Wayne Χρησιμοποιώντας πολλά story twists,μυστήριο μαζί με noir ατμόσφαιρα που ποτίζει κόκαλα,και εντυπωσιακές σκηνές δράσης o Asamiya κατορθώνει να κρατήσει σε εγρήγορση τον αναγνώστη μέχρι και την τελευταία σελίδα(και μιλάμε για πάνω από 300)χωρίς να "αλλοιώνει" στο ελάχιστο τίποτε από το πλούσιο Bat Man mythos,που και ο ίδιος αποτελεί fan και δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά.Σχεδιαστικά ο Asamiya έχει ένα προσωπικό και άκρως αναγνωρίσιμο στυλ,χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές με ατελείωτα πόδια που θυμίζουν Τιραμόλα και χάνονται στα panel,και φορτωμένα lay outs που κουράζουν το μάτι του αναγνώστη.Σοβαρός,μετρημένος,χωρίς kawaii(χαριτωμενιές)χαρακτήρες και χιούμορ που χαρακτηρίζουν πολλά(ειδικά Shonen)ιαπωνικά manga,o Αsamiya δημιουργεί μία ιστορία με γεύση ανατολής,προσαρμοσμένης όμως στα αμερικάνικα πρότυπα, κάνοντας έτσι άνοιγμα και στο κοινό στην άλλη πλευρά.Ο ίδιος ο καλλιτέχνης σε συνέντευξη του δήλωσε ότι έχει επηρεαστεί από τις κλασικές δουλειές των Moore,Μiller,Loeb,Morrison με έπη όπως το Killing Joke,Dark Knight Returns,Long Haloween και Arkham Asylum αλλά και από τις ταινίες του Tim Burton με πρωταγωνιστή τον Michael Keaton. To Child of Dreams κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία σε δύο volumes το 2001 από την Kodansha,και το 2003 κυκλοφόρησε σε hard&sof cover από την ίδια την DC σε μετάφραση του Max Alan Collins(True Detective,Stolen Away).Ήταν το διαβατήριο που επέτρεψε στον Asamiya να δουλέψει αργότερα με όλες τις μεγάλες αμερικάνικες εταιρείες όπως Marvel,Image,Dark Horse σε τίτλους όπως X-MEN,Hellboy,StarWars κ.α. ανοίγοντας έτσι το δρόμο και σε άλλους Ιάπωνες συναδέλφους του να κάνουν το ίδιο(Akira Yoshida στο Χ4,Yoshinori Matsume στο Bat Man:Death Mask).Όσοι πιστεύουν ότι ο ιαπωνικός τρόπος γραφής και σχεδιασμού δεν ταιριάζει στα αμερικάνικα κόμικς(αν και πολλοί καλλιτέχνες των 90's επηρεάστηκαν από αυτά όπως οι Humberto Ramos,Joe Madureira κ.α.)νομίζω ότι το Bat Man:Child of Dreams θα τους κάνει να αλλάξουν γνώμη.Τίποτε πιο όμορφο από την "πολιτιστική" συναλλαγή ανάμεσα στα αγαπημένα μας κόμικς,στους αγαπημένους μας ήρωες τους και τις διαφορετικές σχολές της 9ης τέχνης.Αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία του ονειρικού κόσμου των κόμικς...To κείμενο αυτό το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog Comicmaniacs ΕΔΩ
  21. Πρώτο άρθρο για το αφιέρωμα στη γιγαντιαία βιβλιογραφία του Alan Moore και η αρχή γίνεται με το Watchmen. Αν και γενικά θα προσπαθήσουμε να παρουσίασουμε τις δουλειές του Moore μένοντας όσο το δυνατόν πιο πιστοί γίνεται στη χρονολογική σειρά κυκλοφορίας τους, κάνουμε μια εξαίρεση για το Watchmen, τόσο λόγω της σημασίας του, όσο και λόγω επικαιρότητας χάρη της σειράς του HBO. Στο -σχετικά εισαγωγικό- πρώτο μέρος του αφιερώματος για το Watchmen θα μιλήσουμε για (α) τους λόγους που οδήγησαν στην τεράστια επιτυχία του, κάνοντας μια σύντομη αναφορά στην κατάσταση που επικρατούσε στο χώρο των κόμικς μέχρι και τη δεκαετία του '80, (β) τις σεναριακές και σχεδιαστικές αρετές του και (γ) την επίδραση του όχι μόνο στα κόμικ, αλλά σε ολόκληρη την ποπ κουλτούρα. Τέλος, (δ) θα αναρωτηθούμε αν η σύγχρονη ποπ κουλτούρα, που φαίνεται να λατρεύει τόσο πολύ τους υπερήρωες, μπορεί να διδαχθεί κάτι απ' το συγκεκριμένο κόμικ, αν και την τελική απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα τη δώσουμε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος που θα δημοσιευθεί σε μια εβδομάδα ακριβώς. Σκοπός μας, να απαντήσουμε στο μεγαλύτερο ερώτημα που βασανίζει τους φίλους του μέσου: είναι το Watchmen το καλύτερο (υπερηρωικό) κόμικ όλων των εποχών; (α) Γιατί είναι σημαντικό το Watchmen; Άλλαξε τη βιομηχανία των κόμικς Ο Ιούνιος του 1938 άλλαξε καθοριστικά την τότε βιομηχανία των κόμικς, αφού η εμφάνιση του Superman στο Action Comics #1, έμελλε να σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας εποχής, γεμάτης από υπερήρωες, όπως ο Batman, η Wonder Woman, o Green Lantern και άλλοι. Ειδικά την περίοδο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, το θέαμα των καλών υπερηρώων να τσακίζουν τους σατανικούς κακούς ήταν τρομερά δημοφιλές, ωστόσο το τέλος του πολέμου σηματοδότησε και την πτώση του ενδιαφέροντος του κοινού για ιστορίες με παρόμοιες θεματολογίες. Τη θέση των υπερηρωικών περιπετειών άρχισαν να παίρνουν σταδιακά ιστορίες τρόμου, ρομάντσου, εγκλημάτων και western, προσφέροντας μια ανάσα φρέσκου αέρα στο μέσο, την οποία θα έκοβε απότομα, λίγα χρόνια αργότερα, η λογοκρισία που επιβλήθηκε από το Comics Code Authority. Αυτό είχε σαν συνέπεια όλα αυτά τα είδη που είχαν αρχίσει να κυριαρχούν στις σελίδες των κόμικς να επηρρεαστούν έντονα με αποτέλεσμα οι υπερήρωες να αποκτήσουν ξανά τη χαμένη τους δόξα. Ωστόσο και εκείνοι είχαν να πληρώσουν ακριβό αντίτιτιμο, αφού οι περιορισμοί στις ιστορίες ήταν τόσοι πολλοί, ώστε κατέληξαν τελικά να προσφέρουν εντελώς αφελείς ιστορίες, όπου πάντα το καλό θα νικούσε στο τέλος. Η εποχή αυτή πέρασε στην ιστορία ως Silver Age, με το πιο ενδεικτικό δείγμα του κυρίαρχου ύφους εκείνης της περιόδου -τουλάχιστον για το ευρύ κοινό- να είναι ο τηλεοπτικός Batman του '66. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, υπήρξε μια χαλάρωση στην επιβεβλημένη λογοκρίσια και κάπως έτσι το είδος του τρόμου άρχισε να επιστρέφει αργά, αλλά σταθερά, ανοίγοντας το δρόμο για την καλλιτεχνική άνθιση των επόμενων χρόνων, αν και δύσκολα θα φανταζόταν κανείς αυτό που θα ακολουθούσε. Αποκορύφωμα αυτής της αλλαγής στη θεματική των κόμικς ήταν δύο κυκλοφορίες, το The Dark Knight Returns και το Watchmen, τα οποία πρέπει να έπεσαν ως κεραυνός εν αιθρία στο ανυποψίαστο αναγνωστικό κοινό που μέχρι τότε είχε συνηθίσει να διαβάζει εξαιρετικά απλοικές ιστορίες. Η επιτυχία του Watchmen ήταν τέτοια που του χάρισε βραβεία Eisner και Hugo (το πρώτο κόμικ που κατάφερε κάτι τέτοιο), ενώ κατάφερε να μπει στη λίστα του περιοδικού TIMES με τα εκατό καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του αιώνα. Αποτύπωση ψυχροπολεμικού κλίματος και γκριζάρισμα χαρακτήρων Κάθε σελίδα του Watchmen εκπέμπει το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, την αγωνία για το τέλος του κόσμου που έμοιαζε να πλησιάζει απειλητικά. Πάνω σε αυτή τη φοβία, ο Alan Moore έχτισε μια ιστορία που λάμβανε χώρα σε έναν κόσμο που έμοιαζε αρκετά με τον δικό μας, αλλά είχε και σημαντικές διαφορές. Κυριότερη ήταν η ύπαρξη του Dr. Manhattan, του μοναδικού υπερανθρώπου στο κόμικ, ο οποίος βοήθησε την Αμερική να κερδίσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στα γεωπολιτικά παιχνίδια της εποχής. Παράλληλα, οι -άνευ υπερδυνάμεων- υπερήρωες είχαν κάνει την εμφάνιση τους αρκετά χρόνια πριν, αλλά κάποια στιγμή υποχρεώθηκαν να αποκαλύψουν τα πρόσωπα τους. Κάποιοι αποσύρθηκαν, άλλοι δούλεψαν για την κυβέρνηση και μόνο ένας φαίνεται να συνέχισε τη δράση του, ο Rorsarch. Ο μοναχικός περιπατητής, έβγαινε κάθε βράδυ στα σοκάκια της Νέας Υόρκης για να τιμωρήσει με βάναυσο τρόπο κάθε είδους (μικρο)εγκληματία. Κάπως έτσι, ανακαλύπτει τυχαία, πως ένας παλιός του συνάδελφος, ο Comedian, έπεσε θύμα δολοφονίας και αρχίζει την έρευνα του, ώστε να μάθει ποιός και γιατί τα έχει βάλει με πρώην υπερήρωες. Η αναζήτηση της αλήθειας θα οδηγήσει τον Rorsarch στη χρήση ακραίων μεθόδων, ασύνηθιστες για τα τότε υπερηρωικά δεδομένα. Η κατάσταση όμως χειροτερεύει, όσο μαθαίνουμε τα παρελθοντικά πεπραγμένα των περισσότερων χαρακτήρων, διαπιστώνοντας σταδιακά ότι απέχουν αρκετά από τον χαρακτηρισμό του ήρωα. Με αυτόν τον τρόπο, ο Alan Moore απομακρύνει τους χαρακτήρες του από τα πρότυπα που είχαν κυριαρχήσει μέχρι τότε, προσθέτοντας μια ηθική περιπλοκότητα στην ιστορία, η οποία ξεχώρισε εύκολα από άλλες σύγχρονες κυκλοφορίες. (β) Ένα φιλόδοξο καλλιτεχνικό εγχείρημα Αφηγηματικά, η προσέγγιση του Moore δεν έμοιαζε με τίποτα από ό, τι είχε προηγηθεί. Η ιστορία του δεν αναζητούσε απεγνωσμένα τις σκηνές δράσεις, αλλά άφηνε χώρο για φιλοσοφικούς προβληματισμούς και απλές, καθημερινές στιγμές την ίδια ώρα που μέρος της πλοκής λάμβανε χώρα στον Άρη(!), ενώ η χρήση λογοτεχνικών αποσπασμάτων, εγγράφων και άλλων ντοκουμέντων πρόσφερε (και προσφέρει) μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία, χάρη της οποίας ο κόσμος του κόμικ φαντάζει ακόμα πιο ζωντανός (σημαντική σημείωση: η χρήση αυτών των εγγράφων δεν είναι απαραίτητη για την κάλυψη κάποιου αφηγηματικού κενού, αλλά λειτουργεί μόνο ενισχυτικά στον βασικό κορμό της πλοκής). Το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο ένα υπερηρωικό κόμικ, αλλά μια ιστορία που άνοιγε αρκετά θεματικά μέτωπα, στα οποία εμβάθυνε μέσα από τις διαφορετικές οπτικές των πρωταγωνιστών. Το Watchmen είναι μια ιστορία μυστηρίου, μια υπερηρωικη ιστορία, αλλά και μια slice of life αφήγηση της ζωής απλών ανθρώπων με ποικίλα προβλήματα. Εν τέλει, η αφήγηση του Moore δημιούργησε ολοκληρωμένους χαρακτήρες και ολοζώντανους κόσμους, σε τέτοιο βαθμό που ελάχιστοι κατάφεραν να προσεγγίσουν ξανά. Βέβαια, δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποβιβάζουμε τη σχεδιαστική δουλειά του Gibbons, το σχέδιο του οποίου δεν συνοδεύει απλά το κείμενο του Moore, αλλά συνυπάρχει μαζί του επί ίσης όροις, πολλές φορές προσθέτωντας σημαντικές αφηγηματικές πληροφορίες, ενώ τεύχη όπως το πέμπτο (A Fearful Symmetry) αποτελούν αυτόνομα καλλιτεχνικά επιτεύγματα. "Είμαστε και οι δύο αποφάγια", αναφέρει ο Dan και στο τρίτο πάνελ τα κυριολεκτικά αποφάγια μπαίνουν σχεδόν στο κέντρο. Οπτική αφήγηση στα καλύτερα της. (γ) Επιρροή στα κόμικς (και όχι μόνο) Η ερώτηση σε αυτή την απάντηση είναι εξαιρετικά σημαντική, αφού θα μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε κατά πόσο το Watchmen είναι ένα υπερεκτιμημένο κόμικ. Με μια πρώτη ματιά, η απάντηση είναι θετική, αλλά μήπως είναι επίκαιρο για τους λάθος λόγους; Η μόδα του σκοτεινού ύφους Πολλοί ισχυρίζονται πως το κόμικ των Moore, Gibbons και Higgins είναι εξαιρετικά ώριμο, βαθύ και σκοτεινό. Σίγουρα, αυτοί οι ισχυρισμοί δεν απέχουν καθόλου απ' την πραγματικότητα, ωστόσο ο περιορισμός σε αυτούς μας αποπροσανατολίζει από την ουσία της ιστορίας. Η μαγεία και η μεγάλη επιτυχία του Watchmen είναι ότι κατάφερε να κερδίσει την εύνοια και ατόμων έξω από τον χώρο των κόμικς, δίχως να θυσιάσει τη εγγενή γελοιότητα της ιδέας των υπερήρων και των ενήλικων ανθρώπων που ντύνονται το βράδυ με λάτεξ στολές για να βαράνε κακοποιούς. Αυτό το μοναδικό πάντρεμα του σοβαρού ύφους με τις πιο γελοίες στιγμές, πιστώνεται στο σενάριο του Alan Moore -που ναι, διαθέτει και κωμικές στιγμές-, στο σχέδιο του Gibbons που αποτυπώνει ιδανικά και τις ρεαλιστικές, αλλά και τις φανταστικές πτυχές της ιστορίας (βλ. καλαμάρι), αλλά και στην ανατρεπτική χρωματική παλέτα του John Higgins που δημουργεί έναν κόσμο οικείο και αυτόνομο την ίδια στιγμή. Η φαντασία επιτίθεται στον ρεαλισμό. Αυτή την ιδιαιτερότητα φαίνεται να ξέχασαν, να αγνόησαν ή να μην αντιλήφθηκαν καν όσοι θέλησαν να συνεχίσουν το πνεύμα της ιστορίας του Watchmen, με τη συμπαθέστατη σε γενικές γραμμές μεταφορά του Zack Snyder να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Παρ' ότι, ο Snyder έμεινε πιστός πάνελ προς πάνελ στο κόμικ, επέλεξε να αλλάξει ένα βασικό πράγμα, το φινάλε, το οποίο καθόλου τυχαία είναι και μια απ' τις πιο "γελοίες" και "παιδικές" στιγμές της ιστορίας. Αυτή η σοβαρή προσέγγιση του είδους κορυφώθηκε σε ταινίες, όπως το The Dark Knight και Joker, οι οποίες μοιάζουν να ντρέπονται για την καταγωγή τους (χρησιμοποιώντας το έργο του Moore ως σημείο αναφοράς της ποιότητας τους), αλλά και σε άλλες κομιξικές ιστορίες, οι οποίες προσπάθησαν να διώξουν από πάνω τους την υπερηρωική ρετσινιά, διατηρώντας όμως εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα τους βοηθούσαν να κερδίσουν την χαμένη εκτίμηση τους απο το ευρύ κοινό. Τη βία και τη σκοτεινιά. Αντίθετα, το φανταστικό στοιχείο που ακόμα και σήμερα συνοδεύεται από αρνητικούς χαρακτηρισμούς, παραγκωνίστηκε, ώστε να μπορούν οι ιστορίες να χαρακτηρισθούν "ώριμες", "βαθειές" και "σκοτεινές". Κάπως έτσι λοιπόν, κατέληξε μια τόσο ριζοσπαστική ιστορία να ρίξει τη σκιά της σε ένα ολόκληρο είδος, σε ένα ολόκληρο μέσο, κυρίως για τους λάθους λόγους, εγκλωβίζοντας τη δημιουργικότητα σε μια στείρα ανακύκλωση και αναγκάζοντας τον Moore να εκφράσει τη δυσαρέσκεια του για την επιρροή που άσκησε τελικά η δημιουργία του. (Για την ιστορία, οι μοναδικές ταινίες που επιχείρησαν να δημιουργήσουν έναν δικό τους κόσμο, να κάνουν μια απόπειρα speculative fiction ήταν τα Man of Steel και Aquaman, τα οποία αγκάλιασαν μέρος της κομιξικής αφέλειας. Στον ίδιο τον χώρο των κόμικς, οι δουλειές του Grant Morrison λειτουργούν ως αντίβαρο στην επιβεβλημένη σοβαροφάνεια και κόμικς όπως το Justice League: The New Frontier είναι απόδειξη ότι η αφέλεια μπορεί να συνδυαστεί με την περιπλοκότητα, δίνοντας μας εξαιρετικά αποτελέσματα.) Δεδομένου ότι όλη αυτή η σοβαροφάνεια που κυριαρχεί στο υπερηρωικό είδος προέρχεται (και) από το Watchmen, σίγουρα μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε ακόμα επίκαιρο. Ωστόσο, αν δωθεί έμφαση στα υπόλοιπα, παραμελημένα χαρακτηριστικά του (τη φαντασία, το λεπτομερές χτίσιμο κόσμου, την ιδιαίτερη αφήγηση) το Watchmen θα μπορεί να αποδειχθεί πυξίδα προς το μέλλον, βοηθώντας το χώρο του φανταστικού να προχωρήσει μπροστά και να ξεκολλήσει απ' το μηδενισμό που έχει κυριεύσει την ποπ κουλτούρα. Η πρωτότυπη αφήγηση του Watchmen δείχνει το δρόμο προς το μέλλον Λίγο καιρό πριν, ο Soderbergh κυκλοφόρησε μια διαδραστική σειρά, το Mosaic. Η σειρά αυτή όμως, δεν ήταν διαδραστική με τον τρόπο του Black Mirror: Bandersnatch, δηλαδή δεν είχε ως σκοπό να επιτρέψει στους θεατές να επιλέξουν την δική τους κατάληξη της ιστορίας, αλλά έμοιαζε περισσότερο με το Watchmen (κι όμως!). Πιο συγκεκριμένα, αν κάποιος ήθελε να παρακολουθήσει τη σειρά απ' την κατάλληλη εφαρμογή θα είχε τη δυνατότητα να διαβάσει διάφορα ντοκουμένα απ' τον κόσμο της σειράς, ακριβώς δηλαδή όπως συνέβη και στο κόμικ του Moore, μετατρέποντας την παρακολούθηση της σε μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Κάτι παρόμοιο, έχει συμβεί και με το τηλεοπτικό Twin Peaks, για το οποίο έχουν κυκλοφορήσει βιβλία με αστυνομικές αναφορές σχετικές με το μυστήριο της σειράς, τα οποία δεν είναι απαραίτητα για την κατανόηση της βασικής πλοκής, απλώς προσφέρουν τη δυνατότητα εμβάθυνσης στην ιστορία, αλλά και στο πρόσφατο X-Men House of X/Power of X με τη χρήση ντοκουμέντων, ενώ μια πιο δυστοπική εκδοχή αυτού του είδους αφήγησης βρίσκουμε στο Star Wars, το οποίο δημοσιεύει σημαντικά στοιχεία της πλοκής του, είτε σε κόμικς, είτε σε βιβλία που μπαλώνουν αμήχανες σκηνές, είτε ακόμα και στο... Fortnite. (δ) Πόσο ικανοποιητικά στέκονται οι θεματικές του σήμερα; Με βάση τα όσα γράφτηκαν παραπάνω, αρχίζει να διαφαίνεται προς τα που κλίνουμε ως προς την απάντηση μας για τη σπουδαιότητα και σημασία του Watchmen. Ένα κόμικ το οποίο αποτελεί ορόσημο για την υφολογική στροφή ενός ολόκληρου μέσου και το οποίο φαίνεται να κρύβει σπέρματα των αφηγηματικών τεχνικών του μέλλοντος, σίγουρα μπορεί να χαρακτηρισθεί τουλάχιστον σημαντικό. Ωστόσο, ένα εξαιρετικά καίριο ερώτημα είναι κατά πόσο οι θεματικές της ιστορίας είναι επίκαιρες σήμερα. Μήπως το ψυχροπολεμικό κλίμα μοιάζει πλέον ξεπερασμένο; Μήπως το σενάριο είναι σεξιστικό, οπότε πρέπει να κάψουμε το κόμικ μαζί με άλλα έργα παλιότερων δεκαετιών τα οποία δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες για εκπροσώπηση διάφορων κοινωνικών ομάδων; Ή μήπως ο Moore της δεκαετίας του '80 βάζει τα γυαλιά στο 90% εκείνων που ισχυρίζονται ότι γράφουν πολιτικοποιημένες ιστορίες; Η απάντηση θα δωθεί στο επόμενο (και τελεύταιο) μέρος του αφιερώματος στο Watchmen, όπου θα αναλύσουμε τις θεματικές της ιστορίας μέσα απ' τους χαρακτήρες της.
  22. Τι θα γινόταν αν ο Τζόκερ ανακτούσε την ψυχική του υγεία; Αν λογικευόταν πλήρως και χρησιμοποιούσε όσα μέσα έχει για να κερδίσει τους ανθρώπους του Gotham και να τους δείξει ότι αυτός και ο Batman δεν διαφέρουν τόσο; Αυτό, μαζί με πολλά άλλα στοιχεία από τον μύθο του Batman/Joker πραγματεύεται ο Sean Gordon Murphy στο Batman: White Knight. Έχουμε μια ιστορία εναλλακτικής πραγματικότητας όπου ο Batman, λόγω προσωπικών προβλημάτων, έχει αρχίσει να ξεφεύγει, να εκμεταλλεύεται την ανοχή που του δείχνει ο νόμος, όντας απερίσκεπτος και βίαιος. Ταυτόχρονα, ο Joker - που θεραπεύεται και πλέον αποκτά το όνομα Jack Napier - δουλεύει προς την αθώωση του και αρχίζει να στρέφει το Gotham εναντίον του Batman, δείχνοντάς του τη δική του οπτική της ιστορίας τους. Δεν είναι τόσο πολύ κόμικ για τον Batman (White Knight άλλωστε δεν είναι αυτός). Ο ίδιος, αν και προφανώς παίζει σημαντικό ρόλο, δεν έχει την ευκαιρία να αναπτυχθεί ιδιαίτερα σαν χαρακτήρας. Ο Murphy, βασισμένος στον μύθο που ήδη γνωρίζουμε για τον Σκοτεινό Ιππότη, καταπιάνεται περισσότερο με τη σχέση του Joker με το Gotham, την Harley Quinn και τον Batman. Και θα έλεγα πως αυτά είναι τα τέσσερα πράγματα με τα οποία ασχολείται αυτό το κόμικ. Φυσικά συναντάμε όλους τους γνωστούς χαρακτήρες του Gotham, το Batman Family, το GCPD, όλους τους κακούς, αλλά και έναν νέο (σχέδον) χαρακτήρα (και δεν εννοώ τον Jack Napier...). Τα πρώτα τεύχη είναι κάπως πιο φορτωμένα, με αναφορές στην πολιτική και τα media, νομικά κόλπα και τρικ δημοσιότητας, και ενώ τα βρήκα πολύ ταιριαστά για εισαγωγή, μπορεί κάποιους να τους απωθήσουν. Είναι πυκνογραμμένη σειρά, σε κάθε τεύχος γίνονται πολλά πράγματα και κρατάει ρυθμό μέχρι το τέλος. Πολύ σύντομα, όταν ο Murphy έχει χτίσει τα γερά θεμέλια που θέλει για την ιστορία του, αρχίζει η δράση, οι καταδιώξεις, η ένταση. Αν και το σενάριο μου άρεσε πάρα πολύ, μια σημαντική ένσταση που ίσως να έχουν όσοι ισχυριστούν το αντίθετο είναι το πόσο πειστικά είναι όλα αυτά που συμβαίνουν στο κόμικ, πόσο ταιριάζουν στα κίνητρα και το ύφος των χαρακτήρων. Η αλήθεια είναι πως το γράψιμο του Murphy σηκώνει λίγο ακόνισμα. Δίνει πολύ μεγαλύτερη σημασία στο τι θέλει να πει παρά στο να το κάνει να φαίνεται οργανικά δεμένο με την υπόθεση. Έτσι, κάποιοι χαρακτήρες καταλήγουν να λυγίζουν κάτω από το βάρος της υπόθεσης. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι ιδιαίτερα συχνό στην έκταση του κόμικ, αλλά καταλαβαίνω γιατί θα μπορούσε να απωθήσει μεγάλη μερίδα Μπατμανικών και όχι μόνο. Πάντως για εμένα, που σίγουρα δεν είμαι παιδεμένος με τα κόμικ του Batman, δούλεψε πολύ καλά. Το σχέδιο του, ωστόσο, είναι άψογο! Μαζί με το εξαιρετικό χρώμα του Matt Hollingsworth του δίνω ένα 10/10 και θεωρώ πως είναι από μόνο του λόγος να ασχοληθείς με το κόμικ. Το χαρακτηριστικό του σχεδιαστικό στυλ ταιριάζει απόλυτα με την αισθητική του Gotham. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο Murphy ξέρει να σχεδιάζει πολύ καλά και φροντίζει να το δείξει από την αρχή μέχρι το τέλος. Από τους χαρακτήρες, τα πρόσωπα, τα τοπία και τη δράση μέχρι τα κτήρια και τα οχήματα (από το κόμικ παρελαύνουν τουλάχιστον τέσσερα Batmobiles και άλλα αυτοκίνητα, μηχανές και... πύραυλοι), είναι όλα σαν να βγήκαν από προσεγμένο artbook με θέμα το Gotham. Κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω είναι τα ηχητικά εφέ. Δεν γνωρίζω αν είναι πρωτότυπα ή αν χρησιμοποιεί κάποια έξυπνη τακτική, αλλά πρώτη φορά κάθισα και παρατήρησα τόσο πολύ τα ηχητικά εφέ ενός κόμικ. Τα εξώφυλλα είναι επίσης πανέμορφα, ιδιαίτερα τα Variants. Έχει τα χαρακτηριστικά να γίνει "κλασσικό". Δεν ξέρω αν θα γίνει, αυτό θα το αποφασίσει ο χρόνος. Ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα θα το δούμε και στα Ελληνικά. Το κόμικ ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2017 και ολοκληρώθηκε τον περασμένο Μάιο του 2018, με 8 τεύχη. Τον Οκτώβριο του 2018 συλλέχθηκε σε τόμο. Τον Φεβρουάριο του 2019 το είδαμε και στα ελληνικά ως "Batman - Λευκός Ιππότης" από τις εκδόσεις Οξύ. Τον Σεπτέμβριο του 2018 ανακοινώθηκε και συνέχεια με όνομα Batman: Curse of the White Knight, που ξεκίνησε την κυκλοφορία του τον Ιούλιο του 2019 . Κυκλοφορεί, επίσης, το Batman: White Knight Presents, που μέχρι στιγμής έχει μόνο ένα τεύχος, για τον Von Freeze.
  23. Από που να αρχίσεις να περιγράφεις αυτό το κόμικ; Ήδη στο εξώφυλλο βλέπουμε τον Batman καβάλα σε έναν πτεροδάκτυλο. Όποτε από δω καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή δε θα είναι μια τυπική ιστορία με τον Batman. Το Batman Odyssey κυκλοφόρησε σε 13 τεύχη το 2010 και το 2012 κυκλοφόρησε σε σκληρόδετη έκδοση από την DC Comics. Το κόμικ δέχτηκε κυρίως αρνητικές κριτικές για το μπερδεμένο σενάριό του, νομίζω άδικα . Η υπόθεση έχει ως εξής (δηλαδή όση μπορεί να αποκαλυφθεί χωρίς να χαλάσει το τέλος) , μια σειρά από φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα που περιλαμβάνουν: επίθεση σε μια αποθήκη όπου φιλοξενούνται παλαιοντολογικά εκθέματα που ανήκουν στον Ra's Al Ghul, μια βόλτα στο Arkham με τον Joker , έναν νέο man-bat ,τον Deadman, ένα προϊστορικό δίδυμο αντιγραφή του Batman και του Robin παρασύρουν τον Batman σε ένα ταξίδι στον υπόκοσμο ( κυριολεκτικά!) όπου θα αντιμετωπίσει τον Sensei Chu , γιο του Al Ghul ο οποίος εχει κηρύξει πόλεμο στον πάτερα του. Το σχέδιο είναι τρομερό στο μεγαλύτερο ποσοστό του , εκτός από κάποια αδύναμα σημεία, κυρίως στις εκφράσεις των ηρώων. Στο κόμικ αυτό σχεδόν όλη τη δουλειά την κάνει ο Neal Adams , σενάριο ,σχέδιο, και μελάνια σε αρκετά σημεία. Τώρα, όσον αφορά το σενάριο. Στην αρχή πήγα να το παρατήσω πριν καν φτάσω στην μέση του βιβλίου, πεπεισμένος ότι πρόκειται ίσως για την πιο αποτυχημένη ιστορία από μεγάλο δημιουργό που έχω διαβάσει. Δεν καταλάβαινα τι γίνεται, πως από το ένα σημείο μεταβαίνει η δράση σε κάποιο άλλο χρονικά μετατοπισμένο. Παρόλα αυτά όμως, αποφασισμένος να το τελειώσω, προχωρώντας σιγά σιγά, διαπίστωνα ότι υπάρχει όντως πλοκή και δεν πρόκειται για ασύνδετες ιστορίες με τεράστια κενά στην αφήγηση. Εν τέλει όλα τα γεγονότα δένουν και το καταλαβαίνει κανείς αρκετά μετά τη μέση του βιβλίου και στο τέλος ξεκαθαρίζουν όλα. Οπότε, όταν θα ξαναδιαβαστεί είναι περισσότερο κατανοητό. Ένα άλλο θέμα του βιβλίου είναι ότι ξεφεύγει πολύ από τα "ρεαλιστικά" πλαίσια στα οποία έχουμε συνηθίσει τον Batman. Το βιβλίο έχει τα πάντα . Μάγους , εξωγήινους , δεινόσαυρους , τρολ , Νεάντερταλ, ακόμα και αρχαίους θεούς. Κατά τη γνώμη μου όμως αυτή η υπερβολή δένει μια χαρά με το σενάριο και αντί να ξενερώσει , πωρώνει περισσότερο ( τουλάχιστον έμενα ). Ακόμα ένα ζήτημα είναι ο χαρακτήρας του Bruce Wayne. Ούτε αυτός είναι ο συνηθισμένος λιγομίλητος και βασανισμένος χαρακτήρας , αντιθέτως είναι ομιλητικότατος και με χιούμορ. Ίσως ένας Batman από παλαιότερες δεκαετίες. Τέλος, ναι, αδύναμα σημεία υπάρχουν , κάποια κενά στην αφήγηση πάλι παραμένουν, ακόμα και μετά την τελική λύση του μυστηρίου. Επίσης μερικοί διάλογοι είναι αδύναμοι και δεν ακούγονται πολύ φυσικοί, ενώ ορισμένες απότομες μεταβολές στην διάθεση των χαρακτήρων σε κάνουν να αναρωτιέσαι. Παραμένει όμως μια καλή ιστορία, που απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη και κυρίως την υπομονή του. Έχει πολλή δράση και ο Adams είναι πολύ κάλος στην ροή των καρέ, άλλα καταφέρνει να ασχοληθεί και με τους χαρακτήρες του και να θίξει θέματα όπως το κατά πόσο η απόφαση του Batman να μην σκοτώνει τους αντιπάλους του επηρεάζει τον ίδιο και τους γύρω του. Είναι ίσως η πιο παράξενη ιστορία κόμικ που έχω διαβάσει . Όσοι το διαβάσετε, κάντε υπομονή τουλάχιστον μέχρι να περάσετε το 7ο τεύχος . Συνέντευξη του Neal Adams για το Odyssey Ακόμα μια συνέντευξη για το Odyssey και βίντεο με συνέντευξη του Adams
  24. Ο Neil Gaiman (American Gods, Good Omens, Coraline) και ο Andy Kubert (X-Men, Batman) συνεργάζονται το 2009 και δημοσιεύουν μια ιστορία ονόματι Whatever Happened to the Caped Crusader, όπου ο Μπάτμαν βρίσκεται εξωτερικός παρατηρητής στην ίδια του την κηδεία η οποία συμβαίνει στην κακόφημη crime alley του Gotham. Φίλοι, άσπονδοι εχθροί, εραστές και μπάτλερ βρίσκονται εκεί για να πουν το τελευταίο αντίο και ο καθένας τους λέει την δική του εκδοχή της ιστορίας - για το πως γνώρισε τον Μπατμαν, πως τον αγάπησε/πολέμησε και πως πέθανε. Όλες είναι αλήθεια και όλες ψέματα· σημείο αναφοράς μεταξύ τους είναι πως ο Μπάτμαν δεν τα παρατά ποτέ. Το κόμικ συνεχίζει την ιστορία μετά το Batman R.I.P. (Batman #676-681) και το Final Crisis του Grant Morrison. Αρκετά σουρεάλ ιστορία, περισσότερο από όσο εγώ προσωπικά θέλω σε superhero ιστορίες, ακόμα και τις πιο σκοτεινές του νυχτερίδα. Ο Γκάιμαν κάνει τρελή ενδοσκόπηση στην ψυχοσύνθεση του ήρωα, γράφοντας μια εσωτερική ιστορία με επίκεντρο, τι άλλο, τον θάνατο των γονιών του και το πως όλα ξεκίνησαν. Δεν είναι κακό κόμικ σίγουρα, απλά not my cup of tea. Πάντως κάποιες ιδέες (π.χ. η εκδοχή του Άλφρεντ) με άφησαν με το στόμα ανοιχτό και τις βρήκα πολύ πρωτότυπες. Θα ήθελα να δω κόμικ όπου κάποιες από αυτές (πάλι η γαμάτη εκδοχή του Άλφρεντ βασικά) ήταν πραγματικότητα και χτίζονταν ιστορίες πάνω τους. Από την άλλη, άμα ήξερα το background από τα Batman RIP και το Final Crisis, ίσως εκτιμούσα ετούτο διαφορετικά. Το σχέδιο του Kubert είναι πάντα απόλαυση να το βλέπω. Η ιστορία αρχικά δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη στα "τελευταία" τεύχη Batman #686 και Detective Comics #853. Έφτασε στα χέρια μου ψηφιακά η deluxe edition που είχε 3 ακόμα ιστορίες που τις πέρασα αέρα γιατί το σχέδιο (όχι από Kubert) με άφησε αδιάφορο. Ο τίτλος είναι φόρος τιμής στο DC Comics Presents και στο Superman: Whatever Happened to the Man of Tomorrow? του Alan Moore. ?
  25. Συνήθως, όταν βλέπεις κάτι τέτοιους τίτλους όπως αυτόν, ξέρεις από πριν ότι θα διαβάζεις μια money-grabbing καμμενιά. Μια το ότι ήταν 90 σελίδες μόνο, μία ότι το σχέδιο που είχα πετύχει τυχαία στο ίντερνετ με τράβηξε, μια το ότι γουστάρω και βρικόλακες γενικά, είπα να το διαβάσω. Το πρώτο πλέον της τριλογίας Batman & Dracula, το Red Rain είναι σε σενάριο του Doug Moench και σχέδιο των Les Dorscheid, Malcolm Jones III και Kelley Jones, με πρώτη κυκλοφορία το 1991. Ο Moench έχει πει πως οι ιστορίες σε αυτή την σειρά, που ανήκει στο imprint της DC ονόματι Elseworlds, αποτίουν φόρο τιμής στα κλασικά καλτ φιλμ τρόμου της Hammer Films και της Universal Pictures. Ο Δράκουλας έρχεται να κατακτήσει το Γκόθαμ. Η μοντέρνα απρόσωπη μεγαλούπολη είναι το καλύτερο μέρος για κυνήγι, μιας και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους "αναλώσιμους" άστεγους που εξαφανίζονται όλο και πιο συχνά, εκτός βέβαια από τον Γκόρντον και τον Μπάτμαν. Ο νυχτερίδας αρχίζει να ερευνά τις εξαφανίσεις και γρήγορα συνειδητοποιεί πως αυτή τη φορά ο αντίπαλος δεν είναι σαν τους άλλους. Το κόμικ ως επί το πλείστον, μιας και χέρι βάζουν τρεις σχεδιαστές όχι παρόμοιας ικανότητας, έχει σκιτσάρα. Κάποια μονοσέλιδα είναι εξαιρετικά, για χάζεμα, και πιάνουν ακριβώς την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε Μπάτμαν-Βρικόλακας. Μου έχει μείνει ιδιαίτερα το πως είναι ζωγραφισμένη η μπέρτα του, από τις λίγες φορές που δεν την βρίσκω αστεία σαν ενδυματική επιλογή ? . Η ιστορία σαν ιστορία δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, οκ, αλλά παραμένει διασκεδαστικό ανάγνωσμα για μια ωρίτσα. Αν σε κάποιον αρέσουν οι ταινίες της Hammer και το όλο παλιακό feel αλά Boris Carloff και Christopher Lee με κατακόκκινα μάτια, θα γουστάρουν και δω σίγουρα. ?
×
×
  • Create New...