Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Comics Code Authority'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ Η λογοκρισία στις τέχνες, έχει μακρά ιστορία. Ακόμα και σε μια τόσο "νέα" τέχνη όπως τα κόμικς, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο πως εξελίχθηκαν. Ο Κώδικας Δεοντολογίας των Κόμικς (Comics Code Authority) στις ΗΠΑ έχει υπάρξει η πιο σκοτεινή στιγμή τους μέχρι σήμερα. Ας πιάσουμε όμως την ιστορία από λίγο νωρίτερα... ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ COMICS CODE AUTHORITY Κατά το τέλος της δεκαετίας του '40, η απήχηση των κόμικς είχε αυξηθεί πάρα πολύ. Ένα μεγάλο κομμάτι αναγνωστών των κόμικς ήταν πάντα τα παιδιά και οι έφηβοι, αλλά και το ενήλικο κοινό αυξανόταν συνεχώς. Αρχικά χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και μετανάστες, αλλά με συνεχόμενη διεύρυνση. Η ψαλίδα της θεματολογίας τους είχε ανοίξει. Περιπετειώδεις ήρωες, χιουμοριστικοί ήρωες και φυσικά υπερήρωες ζωντάνευαν για να μοιραστούν τις περιπέτειές τους. Τα κόμικς, νέα ακόμα ηλικιακά , δοκίμαζαν τις δυνατότητες τους σε κάθε είδος. Κάθε τέχνη όμως, αντικατοπτρίζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό την εποχή της - έτσι και τα κόμικς. Κατά τη διάρκεια του Β'ΠΠ οι υπερήρωες μάχονταν με το Χίτλερ και τους υπόλοιπους εχθρούς των ΗΠΑ τονώνοντας το πατριωτικό αίσθημα. Κατέληξαν να αποτελούν βασικό ανάγνωσμα των φαντάρων στο μέτωπο. Με το τέλος του Β' ΠΠ και την επιστροφή τους, τα δεδομένα άλλαξαν. Οι κοινωνικές αλλαγές ήταν για άλλη μια φορά ραγδαίες. Οι άντρες γύρισαν από το μέτωπο με νωπές τις μνήμες του πολέμου κι ένα μεγάλο κομμάτι των γυναικών που είχαν βγει στην αγορά εργασίας έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι. Η κοινωνία του αμερικάνικου ονείρου έπρεπε να οχυρωθεί απέναντι στον κομμουνιστικό "κίνδυνο" κι όλα να λειτουργούν με ησυχία τάξη και ασφάλεια για να αποδείξουν την ανωτερότητα του καπιταλιστικού "παραδείσου". Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Οι κοινωνικές αντιθέσεις, τα προβλήματα και τα τραύματα του πολέμου δεν κρύβονται κάτω από το χαλί - χρειάζονται τη δική τους διέξοδο. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, τα κόμικς άλλαξαν κατεύθυνση. Οι υπερήρωες δεν ήταν πια αναγκαίοι στη μάχη με τους εθνικούς εχθρούς κι έπρεπε να στραφούν σε εγχώριους εχθρούς, που στερούνταν σε μεγάλο βαθμό την αίγλη των προηγούμενων. Το ενήλικο κυρίως κοινό, στράφηκε πλέον σε κόμικς επικεντρωμένα σε εγκλήματα και θέματα τρόμου. Η βία έγινε πιο κυνική, ο φόβος πιο οικείος. Τα βίαια αστυνομικά κόμικς απέκτησαν φανατικούς αναγνώστες. Το "Crime does not pay" (Lev Gleason Publications) ήταν το πρώτο αμιγώς crime κόμικ (1942-1955) με πάνω από ένα εκατομμύριο πωλήσεις μηνιαίως, από το 1948 και μετά. Ακολούθησαν δεκάδες άλλοι αντίστοιχοι τίτλοι. Ιστορίες εγκληματιών, μαφία, βία, ναρκωτικά, πορνεία, σέξι γυναίκες, κυνικές ατάκες, απέκτησαν κεντρικό ρόλο στο στερέωμα των κόμικς. Από κοντά ακολούθησαν και τα κόμικς μυστηρίου, τρόμου κι επιστημονικής φαντασίας. Η σειρά κόμικς "Αdventures into the Unknown" (American Comics Group) ήταν η πρώτη ανθολογία αποκλειστικά τρόμου (1948-1967) και παραδόξως επιβίωσε από τη λογοκρισία. Άνοιξε το δρόμο σε πάμπολλους παρόμοιους τίτλους και την άνθιση του είδους. Αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής στον τομέα των εκδόσεων κόμικς εκείνη την εποχή, σε αυτά τα είδη κόμικς, ήταν η EC Comics. Ο Bill Gains αναλαμβάνει τα ηνία της εκδοτικής μετά το θάνατο του πατέρα του, στέφεται σε τέτοιου είδους εκδόσεις και βλέπει τις πωλήσεις των κόμικς του να εκτοξεύονται με πολύ πετυχημένους τίτλους όπως "The vault of horror" , "The haunt of fear", "The crypt of terror" (που μετά θα εξελισσόταν στο πασίγνωστο πλέον "Tales from the crypt") κ.ά. Οι εκδόσεις του χαρακτηρίζονταν σε μεγάλο βαθμό από διάθεση για πειραματισμό και καυστικό χιούμορ και δε δίσταζαν να θίξουν ενίοτε και κοινωνικά θέματα, όπως πχ του ρατσισμού. Τα κόμικς της εκδοτικής αποτέλεσαν πόλο έλξης για πλήθος σημαντικών δημιουργών, μεταξύ των οποίων οι Ray Bradbury , ο Johnny Craig , ο Jack Davis , ο Joe Orlando, o Graham Ingels, o Wally Wood, καθώς κι ο Harvey Kurtzman. Τα χνάρια της EC ακολούθησαν κι άλλες εκδοτικές με πολλούς τίτλους, με τις πιο γνωστές να είναι οι Atlas Comics (που μετεξελίχθηκε στη Marvel), AGC και Ace Comics. Την ίδια περίοδο εμφανίστηκε και μια άλλη κατηγορία κόμικς από την EC, τα αντιπολεμικά του Harvey Kurtzman, Frontline Combat (1951-1954) και Two Fisted Tales (1950-1955). Πρωτοποριακά κόμικς, με κριτική σκέψη, δημοσιευμένα σε μια καθόλου ανεκτική εποχή. Παράλληλα με την άνθιση των horror, crime, sci fi κόμικς, εμφανίζονται και οι πρώτες φωνές της αντίδρασης, με άρθρα σε εφημερίδες, διαμαρτυρίες εκπαιδευτικών και γονιών και φυσικά της εκκλησίας. Τα ενήλικα κόμικς βρίσκονται στα ίδια σταντ με τα παιδικά και πολλοί φιλοπερίεργοι έφηβοι βρίσκουν ευκαιρία να τα διαβάσουν με ευκολία. Η συντηρητική αμερικάνικη κοινωνία θορυβείται και βρίσκει τον ιδανικό εκφραστή της στο πρόσωπο του ψυχολόγου Fredric Wertham. Η ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ Ο Fredric Wertham ήταν ένας διακεκριμένος γερμανοεβραίος ψυχολόγος, αρκετά πρωτοποριακός για την εποχή του. Κατέφυγε στις ΗΠΑ για να γλιτώσει από τους ναζί. Δεν ήταν ένα συμβατικός ψυχολόγος, αντιθέτως ασχολήθηκε με προβλήματα της νεανικής παραβατικότητας των λιγότερο προνομιούχων στρωμάτων. Άνοιξε το γραφείο του στο Harlem, χρεώνοντας τους ασθενείς του ελάχιστη αμοιβή, μόλις 25 σεντς. Καθώς ερευνούσε τη νεανική εγκληματικότητα, παρατήρησε κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα, μεταξύ των οποίων και η ανάγνωση κόμικς. Σχεδόν όλοι οι ασθενείς του ήταν αναγνώστες κόμικς. Δυστυχώς αυτό τον οδήγησε σε γενικεύσεις, ότι δηλαδή τα κόμικς ωθούν στη νεανική εγκληματικότητα, παραβλέποντας ότι όλοι οι νέοι διάβαζαν κόμικς! Το 1954 εκδίδεται το βιβλίο του "Seduction of the innocent" (Η αποπλάνηση των αθώων) όπου κατηγορεί τα κόμικς ως βασική αιτία της νεανικής βίας και παραβατικής συμπεριφοράς εν γένει. Το βιβλίο του είχε ακραίες απόψεις. Δεν αρκέστηκε να κατηγορήσει μόνο τα βίαια κόμικς, αλλά χαρακτήρισε και τα υπερηρωικά ως φασιστικά. Επίσης έγραψε μεταξύ άλλων, ότι τα κόμικς προωθούν τις "σεξουαλικές διαταραχές" όπως την υπολανθάνουσα ομοφυλοφιλία των Batman και Robin, αλλά και της Wonder Woman. Έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει ότι η βιομηχανία των κόμικς ήταν χειρότερη από τον Χίτλερ κι ότι μπροστά τους ήταν πρωτάρης. Το βιβλίο έκανε εξαιρετικές πωλήσεις και διαφημίστηκε πολύ στα ΜΜΕ της εποχής. Οι φωνές την αντίδρασης βρήκαν το κύρος που χρειάζονταν, μέσω της επιστημονικής ιδιότητες του Wertham, ώστε να μπουν δυναμικά στο παιχνίδι. Η δημοφιλία του βιβλίου και οι αντιδράσεις μεγάλου μέρους ψηφοφόρων κέντρισαν το ενδιαφέρον του γερουσιαστή Estes Kefauver, που έφερε το ζήτημα στο Κογκρέσο και κάλεσε τους εκδότες των κόμικς να καταθέσουν στο ειδώλιο. Η κατάθεση του Bill Gaines θεωρήθηκε η πιο προκλητική. Όταν καλέστηκε να καταθέσει ο Bill Gaines, τον ρώτησαν αν θεωρεί το εξώφυλλο καλόγουστο. Απάντησε ότι για κόμικ τρόμου ήταν μια χαρά. Τον ξαναρώτησαν, πότε θα το θεωρούσε κακόγουστο κι αυτός απάντησε ότι θα ήταν κακόγουστο, αν το κομμένο κεφάλι της κοπέλας ήταν ψηλότερα στο εξώφυλλο και έτρεχαν αίματα από τον κομμένο της λαιμό. Τα κόμικς δεν λογοκρίθηκαν, ούτε απαγορεύτηκαν, αλλά έγιναν συστάσεις στους εκδότες για να επιβάλουν κάποιου είδους δική τους λογοκρισία. Η κατάσταση ήταν έκρυθμη. Παρόλο που δεν υπήρξαν κυρώσεις, οι κοινωνικές αντιδράσεις αυξήθηκαν σημαντικά και σε διάφορες πόλεις οργανώνονταν (από τις εκκλησίες, αλλά όχι μόνο) δημόσιες βραδιές καύσης κόμικς. Τα περιοδικά κόμικς δυσφημίζονταν συστηματικά, με αποτέλεσμα να πληγούν κι οι πωλήσεις. ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΜΙΚΣ (COMICS CODE AUTHORITY) Η Αμερικάνικη Ένωση Περιοδικών Κόμικς συστάθηκε ως αποτέλεσμα των κατηγοριών το 1954, με σκοπό της σύστασης ενός εγχειριδίου αυτολογοκρισίας. Την ίδια χρονιά ολοκληρώθηκε ο Κώδικας δεοντολογίας των Κόμικς, πολύ κοντόφθαλμος και συντηρητικός, πιθανότατα πολύ αυστηρότερος από τον αν είχε δημιουργηθεί από κάποιον κρατικό φορέα. Στον Κώδικα συμπεριλαμβάνονταν διάφορα τραγελαφικά, μεταξύ των οποίων: Οι αστυνομικοί, οι δικαστές, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και τα σεβαστά όργανα δεν πρέπει ποτέ να παρουσιάζονται κατά τρόπο που να δημιουργεί έλλειψη σεβασμού για την καθιερωμένη εξουσία. Σε κάθε περίπτωση το καλό θα θριαμβεύσει πάνω από το κακό και ο εγκληματίας τιμωρείται για τα εγκλήματά του. Η λέξη «έγκλημα» σε ένα περιοδικό κόμικ δεν πρέπει ποτέ να είναι αισθητά μεγαλύτερη από τις άλλες λέξεις. Η λέξη "έγκλημα" δεν θα εμφανίζεται ποτέ μόνη στο εξώφυλλο. Κανένα περιοδικό κόμικς δεν θα χρησιμοποιήσει τη λέξη "τρόμος" στον τίτλο του. Απαγορεύονται οι σκηνές που ασχολούνται με ζόμπι, τα βασανιστήρια, τους βρικόλακες , τον κανιβαλισμό και τους λυκανθρώπους. Η ύπαρξη ιστοριών που αφορούν το κακό πρέπει να χρησιμοποιείται ή να δημοσιεύεται μόνο όταν η πρόθεση είναι να επεξηγήσει ένα ηθικό ζήτημα και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παρουσιάζεται το κακό ελκυστικά ούτε να τραυματίζονται οι ευαισθησίες του αναγνώστη. Απαγορεύεται η γύμνια σε οποιαδήποτε μορφή, όπως και η άσεμνη ή αδικαιολόγητη έκθεση. Η υποθετική και πονηρή απεικόνιση του σώματος είναι απαράδεκτη. Πρέπει να ενθαρρύνεται ο σεβασμός για τους γονείς κι η ηθική συμπεριφορά. ΟΙ ρομαντικές - ερωτικές ιστορίες πρέπει να δίνουν έμφαση στην αξία του γάμου και της οικογένειας Το πάθος ή το ερωτικό ενδιαφέρον δεν πρέπει να απεικονίζονται με τρόπο που να διεγείρει τα σεξουαλικά ένστικτα. Απαγορεύεται η βωμολοχία, η χυδαιότητα ή οι λέξεις ή τα σύμβολα που έχουν αποκτήσει ανεπιθύμητες έννοιες. ΥΠΟ ΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ Είναι οφθαλμοφανές ότι ο Κώδικας σκόπευε να εξαλείψει μια μεγάλη μερίδα κόμικς, κυρίως ενήλικων και να αποστειρώσει τα υπόλοιπα. Είχε φοβερά συντηρητική προσέγγιση, που δύσκολα άφηνε περιθώριο στη δημιουργικότητα. Το πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί εύκολα με τη δημιουργία ηλικιακού ορίου για τους αναγνώστες. Δυστυχώς όμως τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Τα μόνα κόμικς που ευνοούνταν ήταν τα παιδικά και τα υπερηρωικά που απέφευγαν τις "γκρίζες ζώνες". Από τον Κώδικα διέφυγαν τα Dell Comics, που εξέδιδαν τα Disney κόμικς. Είχαν δικό τους σύστημα αυτολογοκρισίας και ουδέποτε δέχτηκαν τα πυρά της δυσφήμισης που βάρυνε τους υπόλοιπους. Είχαν καλή κοινωνική αποδοχή και δεν ήθελαν να λάβουν μέρος στη δημιουργία ή την τήρηση του "απολογητικού" κώδικα. πριν και μετά τον κώδικα Από το 1955 και μετά, τα κόμικς που πήγαιναν σε σημεία διανομής, έπρεπε να έχουν στο εξώφυλλο τη γνωστή σφραγίδα του Κώδικα, ώστε να καθησυχάζουν γονείς και λοιπούς για την ασφάλεια του περιεχομένου τους. Αν δεν την είχαν, δεν γίνονταν αποδεκτά. Φυσικά σ' αυτά συγκαταλέγονταν οι εκδόσεις της EC Comics και των αντίστοιχων εκδοτικών. Πολλές απ' αυτές έκλεισαν ή αναπροσάρμοσαν το περιεχόμενό τους με αποτέλεσμα άνευρα, αδιάφορα κόμικς. Τα υπερηρωικά διέφυγαν τον κίνδυνο, με το να γίνουν πιο παιδικά, "οικογενειακά" και λιγότερο βίαια. Τονίστηκε το ετεροφυλοφιλικό ενδιαφέρον του Batman και της Wonder Woman για να αποφευχθούν "παρεξηγήσεις". Τα Archie comics αναπαρήγαγαν για χρόνια μια παρέα σχεδόν απροβλημάτιστων εφήβων που περνούν ευχάριστα τη ζωή τους πίνοντας μιλκσέικς. H DC υποχρεώνεται να αλλάξει τo περιεχόμενό της σε πολλές σειρές, προς πιο υπερηρωική κατεύθυνση. Διάφοροι δημιουργοί έκαναν προσπάθειες να παρακάμψουν τον Κώδικα με διάφορα τεχνάσματα ώστε να διατηρήσουν τις ιστορίες τους κάπως ενδιαφέρουσες. Πχ με την χρήση αλληγοριών ή με την εμφάνιση μαύρου αίματος αντί για κόκκινου στα κόμικς τους, ώστε να μην εμπίπτουν άμεσα στη λογοκρισία. και πάλι όμως, οι δυνατότητές τους παρέμεναν περιορισμένες. πριν και μετά τον κώδικα Σε πρώτη φάση, κάποιες εκδοτικές όπως η Gillberton κι η Gold Key Comics , θα συνεχίσουν να εκδίδουν κόμικς χωρίς την έγκριση του κώδικα. Δυστυχώς, τα προβλήματα διανομής ήταν τεράστια. Οι πωλήσεις των κόμικς έπεσαν πολύ, καθώς οι ιστορίες έχαναν το ενδιαφέρον τους, γίνονταν απλοϊκές και προβλέψιμες. Ήταν μια δύσκολη εποχή για τους δημιουργούς με ανήσυχο πνεύμα. Ο Bill Gains, μην μπορώντας να προσαρμοστεί στο καθεστώς απαγορεύσεων, στράφηκε προς άλλη κατεύθυνση. Άρχισε να εκδίδει το MAD Magazine, ένα χιουμοριστικό, σατιρικό περιοδικό κόμικς, που καθώς ήταν πλέον περιοδικό και όχι βιβλίο κόμικς, θεωρήθηκε διαφορετικό είδος και μπορούσε να κυκλοφορεί ελεύθερα, χωρίς τη σφραγίδα του Κώδικα. Πολλοί από τους δημιουργούς που είχε συνεργαστεί ως τότε, εργάστηκαν για χρόνια στο MAD, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία για πολλά χρόνια. Η Warren Publishing αποφάσισε να κινηθεί κι αυτή στο πεδίο των περιοδικών, καταφέρνοντας να εκδίδει τίτλους όπως τα Creepy, Eerie, Famous Monsters of Filmland, Help! και Vampirella χωρίς λογοκρισία. Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΧΑΝΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Οι δεκαετίες 60s -70s που ακολούθησαν, σημαδεύτηκαν από την έκρηξη των κινημάτων αμφισβήτησης, γεγονός που δεν άφησε ούτε τα κόμικς ανεπηρέαστα. Άρχισαν να ξεφυτρώνουν ενήλικα, αιρετικά Underground κόμικς, που καυτηρίαζαν τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, αδιαφορούσαν για την έγκριση του Κώδικα, απέκτησαν εναλλακτικούς τρόπους διανομής και απέκτησαν τεράστια απήχηση. Πολλά απ' αυτά τα κόμικς κυκλοφορούσαν με παραλλαγμένη χιουμοριστική σφραγίδα του Κώδικα στο εξώφυλλο. Την ίδια περίοδο, τα mainstream κόμικς έμοιαζαν πιο παρωχημένα από ποτέ. Ενώ η νεολαία αμφισβητούσε τα πάντα και το αντιπολεμικό και φοιτητικό κίνημα ήταν στα πάνω τους, οι εκδόσεις κόμικς παρέμεναν εγκλωβισμένες στον κύκλο της αυτολογοκρισίας, ακόμα κι αν κάποιοι δημιουργοί προσπαθούσαν να περάσουν έμμεσα κάποια μηνύματα. Αυτό όμως έμελλε σύντομα να αλλάξει. Καθώς το πρόβλημα των ναρκωτικών γινόταν όλο και εντονότερο στην αμερικάνικη νεολαία, το υπουργείο υγείας προσέγγισε το Stan Lee για να δημιουργήσει ένα κόμικ που να εστιάζει στις συνέπειες της χρήσης των ναρκωτικών. Καθώς όμως η απεικόνιση ή υπόνοια χρήσης ναρκωτικών ήταν απαγορευμένη από τον Κώδικα, αυτά τα τρία τεύχη (#96-#98) κυκλοφορούν χωρίς τη σφραγίδα του Κώδικα, αλλά γίνονται αποδεκτά στα κέντρα διανομής. Ήταν άλλωστε έργο του Stan "the man" Lee και μάλιστα κατά κρατική παραγγελία! Οι πωλήσεις δεν επηρεάστηκαν αρνητικά, αλλά αντιθέτως αυξήθηκαν. το Spider-man που κυκλοφόρησε χωρίς την έγκριση του Κώδικα Αυτό ήταν κι η αρχή του τέλους για τον κώδικα, καθώς όλο και περισσότερες εκδόσεις άρχισαν να τον αψηφούν. Ο Κώδικας, έχοντας χάσει το κύρος του σε μεγάλο βαθμό, αναθεωρείται το 1971 για να γίνει λιγότερο συντηρητικός και άλλη μια φορά αργότερα, το 1989. Η θεματολογία των κόμικς αρχίζει να πιάνει το σφυγμό της εποχής. Ξεφεύγει από την αποστειρωμένη παιδικότητα και καταπιάνεται ξανά με κοινωνικά θέματα. Ξαναβρίσκει σιγά σιγά τη χαμένη της ενηλικίωση. Η έγκριση του κώδικα γίνεται προαιρετική. Τα προβλήματα διανομής υποχωρούν. Διοργανώνονται φεστιβάλ κόμικς, όπου κυκλοφορούν εκδόσεις κόμικς χωρίς την έγκριση του Κώδικα. Αρχίζουν να ανοίγουν μαγαζιά για κόμικς, που τροφοδοτούνται με τίτλους από τους ίδιους τους εκδότες, χωρίς μεσολάβηση των κέντρων διανομής. Η σφραγίδα του κώδικα αποτελεί αντικείμενο χλευασμού για το μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας. Οι παρωδίες της σφραγίδας του Κώδικα είναι πλέον συχνές και ευφάνταστες. Η απεικόνιση της βίας γίνεται ξανά αποδεκτή και ξεκινά η κυκλοφορία κατεξοχήν ενήλικων εκδόσεων όπως της Vertigo. Μέτα το 2000, όλες οι εκδοτικές εγκαταλείπουν σιγά σιγά τον κώδικα. Η DC και η Archie Comics είναι οι τελευταίες που αποχωρούν το 2011, ώστε να καταστεί έκτοτε ανενεργός και να κλείσει ένα σκοτεινό κεφάλαιο στην ιστορία των κόμικς. Τι απέγινε όμως ο Wertham, ο μεγαλύτερος πολέμιος των κόμικς; Μετά την εκστρατεία του ενάντια στα κόμικς, εναντιώθηκε και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Ούτε τα έργα του Χίτσκοκ δε γλίτωσαν από τα βέλη του, κατηγορώντας τα για αναίτια βία, να και όπως δήλωνε περήφανα δεν είχε δει καν το Ψυχώ. Συνέχισε να γράφει ενάντια στα κόμικς, δηλώνοντας ότι ο Κώδικας ήταν ένα ημίμετρο κι ότι έπρεπε να αντιμετωπιστούν ακόμα πιο αποτελεσματικά. Στα γεράματά του όμως, αναθεώρησε κάποια πράγματα και στο βιβλίο του "The World of Fanzines: A Special Form of Communication" (1974) εκφράστηκε για πρώτη φορά θετικά για την κοινότητα των κόμικς. Λίγο καιρό μετά, βρέθηκε καλεσμένος στο New York Comic Art Convention, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο αντιμετωπίστηκε με μεγάλη εχθρότητα από τους παρευρισκόμενους. Δεν ξανάγραψε τίποτα σχετικό με κόμικς και πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, το 1981. Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Comic Cultura #5, στα πλαίσια του αφιερώματος για τη λογοκρισία στα κόμικς
  2. Τα κόμικς που κάηκαν σε δημόσιους χώρους. Η υστερία κατά τον κόμικς που ξέσπασε στην Αμερική το 1954 και οδήγησε σε ακραία λογοκρισία και καταστροφή εκατομμυρίων περιοδικών... Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ πριν από εξήντα χρόνια, έμελλε να αλλάξει την ιστορία των κόμικς και να προκαλέσει μια υστερία κατά των περιοδικών που κάθε παιδί είχε δωμάτιο του. Το βιβλίο με τίτλο «The Seduction of the Innocent» (Η Αποπλάνηση των Αθώων) του Γερμανοαμερικανού ψυχιάτρου Φρέντρικ Γουέθαμ ήταν μια διεξοδική έρευνα για τις βλαβερές συνέπειες των κόμικς στα παιδιά. Συγκεκριμένα κατηγορούσε τα κόμικς ότι είναι υπεύθυνα για κάθε περίπτωση νεανικής και παιδικής παραβατικότητας, λόγων των λέξεων και των σκηνών που περιελάμβαναν. Στις αναλύσεις του έγραφε ότι τα κόμικς υπαινίσσονται ότι ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν ήταν ομοφυλόφιλοι εραστές, ότι η Γουοντεργούμαν ήταν τόσο δυναμική και ανεξάρτητη όπως μια λεσβία, ενώ καταλόγιζε στο Σούπερμαν ότι ήταν φασίστας. Το βιβλίο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, αλλά κατάφερε να σπείρει τον τρόμο σε πολλές αμερικανικές οικογένειες, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μια σταυροφορία κατά των κόμικς η οποία είχε σαν αποτέλεσμα ακόμα και το μαζικό κάψιμο των εν λόγω περιοδικών. Γονείς και παιδιά μάζευαν σε κούτες τα κόμικς και τα έκαιγαν μαζικά, για να ξεφορτωθούν αυτά τα… «κατασκευάσματα του διαβόλου».... Ο ψυχίατρος Φρέντρικ Γουέθαμ κατάφερε να γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός της εκκολαπτόμενης τότε βιομηχανίας των κόμικς. Φυσικά δεν ήταν ο μόνος, καθώς εκείνη την εποχή εκπαιδευτικοί, θρησκευτικοί ηγέτες, αστυνομικοί, γονείς και πολλοί άλλοι είχαν ξεκινήσει ένα κίνημα κατά τον κόμικς. Ωστόσο η δική του φωνή υπερίσχυσε λόγω της ιδιότητας του, καθώς χρησιμοποιούσε επιχειρήματα από ιατρικές μελέτες που διεξήγαγε σε διάφορες ομάδες παιδιών.... Την ίδια χρονιά, ύστερα από πιέσεις του Γκουέθαμ προς τον Αμερικανό Γερουσιαστή, ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Περιοδικών Κόμικ της Αμερικής, ως μια απάντηση στη γενικευμένη ανησυχία του κοινού για το αιματηρό περιεχόμενο των σκηνών που υπήρχαν στα κόμικς. Ο σύνδεσμος επινόησε έναν «κώδικα δεοντολογίας και προτύπων» που επιβλήθηκε στη βιομηχανία των κόμικς. Ο κώδικας (Comics Code Authority (CCA) απαγόρευσε την παρουσίαση αστυνομικών, δικαστών, κυβερνητικών αξιωματούχων με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργείται έλλειψη σεβασμού για τις καθιερωμένες αρχές. Επίσης, σε κάθε περίπτωση και σε κάθε ιστορία έπρεπε να θριαμβεύει το καλό επί του κακού. Ειδικοί περιορισμοί τοποθετήθηκαν στην εικόνα της απαγωγής και κρυμμένων όπλων, ενώ απαγορεύτηκαν πλήρως οι απεικονίσεις της «υπερβολικής βίας». Βαμπίρ, λυκάνθρωποι, φαντάσματα και ζόμπι απαγορεύτηκαν, ενώ τα κόμικς δεν θα μπορούσαν να αναφέρουν τις λέξεις «φρίκη», «τρομοκρατία», «έγκλημα». Τέλος, απεικονίσεις «σεξουαλικής διαστροφής» και «παράνομες σχέσεις του σεξ», καθώς σκηνές αποπλάνησης, βιασμού, σαδισμού και μαζοχισμού απαγορεύονταν ρητά.... Ωστόσο, πριν από την έγκριση του «κώδικα δεοντολογίας και προτύπων» που εφαρμόστηκε στα κόμικς, ορισμένες πόλεις είχαν ήδη είχαν οργανώσει δημόσιες καύσεις κόμικς. Τα δημοτικά συμβούλια της Οκλαχόμα Σίτι και του Χιούστον, ψήφισαν διατάγματα για την απαγόρευση της εγκληματικότητας και τη φρίκη των κόμικς, αν και μια προσπάθεια από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια κρίθηκε αντισυνταγματική από τα τοπικά δικαστήρια. Για πολλά χρόνια, τα κόμικς έδωσαν τη θέση τους σε παιδικά αναγνώσματα, το σεξ αντικαταστάθηκε από ρομαντικές ιστορίες, οι γυναίκες ηρωίδες πέταξαν τα δερμάτινα και αποκαλυπτικά ρούχα και φόρεσαν μακριές φούστες και φαρδιά πουλόβερ, ενώ οι αστυνομικοί κέρδιζαν κάθε μάχη. Πολλές εταιρείες ζημιώθηκαν μέσα στην περίοδο της λογοκρισίας, καθώς οι πωλήσεις των κόμικς έπεσαν κατακόρυφα. Το σκηνικό άρχισε να ανατρέπεται το 1961 όταν ο Σταν Λι, βασικός συγγραφέας της Marvel και δημιουργός των μεγαλύτερων ηρώων της, εμπνεύσθηκε και με τον Τζακ Γκίρμπυ δημιούργησε νέους ήρωες που παρέκαμψαν τη λογοκρισία, όπως ο Χουλκ, ο Κάπτεν Αμέρικα, ο Σπάιντερμαν και άλλοι.... Πηγή Ένα πολύ λεπτομερέστερο άρθρο σχετικά με το θέμα της λογοκρισίας στα κόμικς έχει αναρτήσει εδώ η @kabuki
×
×
  • Create New...