Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Chris Claremont'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 8 results

  1. Το πρώτο Omnibus περιλαμβάνει τα τεύχη GIANT-SIZE X-MEN 1, X-MEN (1963) 94-131 & ANNUAL (1970) 3. Περίπου σαράντα πέντε χρόνια πριν, ο τίτλος των X-Men βρισκόταν στα πρόθυρα της ακύρωσης δεδομένου ότι ελάχιστοι αναγνώστες έδειχναν ενδιαφέρον για αυτή τη σειρά, αφού οι ιστορίες ήταν αφενός παρωχημένες και αφετέρου οι χαρακτήρες της δεν είχαν να προσφέρουν κάτι καινούργιο. Όλα έδειχναν πως ο τίτλος αυτός θα παρασυρόταν από τη λήθη. Όμως, τα πάντα άλλαξαν το 1975 με τη κυκλοφορία μίας ειδικής έκδοσης που σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης για τους μεταλλαγμένους. Η ειδική έκδοση αυτή ονομάζονταν Giant-Size X-Men #1, η οποία συντέθηκε υπό τη συγγραφική πένα του Len Wein (ο οποίος πέρα από το Giant, ήταν και plotter των Uncanny 94 & 95) και των μολυβιών του David Cockrum. Το συγκεκριμένο τεύχος ξεχώρισε επειδή καθιέρωσε για πρώτη φορά πολλά από τα πιο αγαπημένα μέλη της ομάδας. Η γενναία αυτή κατευθύνση περιλάμβανε χαρακτήρες προερχόμενους από κάθε γωνιά της γης και εν αντιθέσει με τους "προκατόχους" τους, αυτοί εδώ ήταν ενήλικες και όχι έφηβοι: o Wolverine, ο Collosus, η Storm, ο Νightcrawler και ο Thunderbird αποτελούσαν τα καινούργια μέλη της νεοσύστατης ομάδας. Πέρα από τρεις "παλαιότερους" χαρακτήρες που παρείχαν καθόδηγηση στους νέους, Professor X, Cyclops και Banshee, οι υπόλοιποι original X-Men όπως είναι ο Angel, ο Iceman, η Jean Grey, o Ηavoc ή η Polaris ήταν μεν παρόντες μέσα στην ιστορία, αλλά δεν αποτελούσαν ενεργά μέλη του καινούργιου ρόστερ. (τουλάχιστον στην αρχή, γιατί όπως γίνεται φανερό στη πορεία, ενσωματώνεται σταδιακά και η Jean στο νέο τιμ.) Το Giant-Size #1 αποτυπώνει τη πρώτη περιπέτεια του νεοσύστατου συνόλου, το οποίο στέλνεται από το Καθηγητή X σε μία αποστολή διάσωσης των original Χ-Μen που είναι παγιδευμένοι στο νησί «Krakoa». Σύντομα όμως ανακαλύπτουν πως ο Κrakoa δεν είναι απλά ένα νησί, αλλά άλλος ένας μεγάλος μεταλλαγμένος! Ο Claremont έχει συγγραφικά credits από το προαναφερθέν τεύχος 94. Η πρώτη του δουλεία είναι να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας στο τίτλο και να κάνει τους νέους χαρακτήρες ξεχωριστούς και ενδιαφέροντες. Για παράδειγμα, στα πρώτα αυτά τεύχη η Storm παρουσιάζεται σαν μία «θεά», η οποία νοσταλγεί τον καιρό εκείνο που ήταν στην Αφρική και να παρατηρεί μεγάλες διαφορές από τη τωρινή ζωή της στη πόλη. Ο Colossus, επίσης, είναι ένας άλλος χαρακτήρας που θέλει να επιστρέψει στη πατρίδα και την οικογένεια του. Ο Nightcrawler παλεύει να ενσωματωθεί και να ταιριάξει με το ευρύτερο πλήθος, παρά την εξωτερική «δαιμονική» του εμφάνιση. Ιδιαίτερη εντύπωση δημιουργεί ο Wolverine, ο οποίος ακόμα δεν είναι ο «superstar» που είναι σήμερα, αλλά κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη κυρίως λόγω του παρορμητικού χαρακτήρα του και τη μυστικοπάθεια που χαρακτηρίζει το παρελθόν του. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν διάφορα hints για τη προέλευση του, για το «Weapon X», την ικανότητα ίασής του κλπ. Σε αυτό το Omni, μαθαίνουμε για πρώτη φορά ότι το πραγματικό του όνομα είναι Logan! Όμως, ο Claremont φροντίζει να τον χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε η προσωπικότητα του να μην επισκιάζει τους υπόλοιπους. Γενικά, όσον αφορά το characterization, υπάρχει μια αίσθηση ισορρόπιας, καθώς κανένας χαρακτήρας δεν υπερτερεί έναντι του άλλου, ενώ όλοι έχουν τις στιγμές τους να λάμψουν! Αυτό που σίγουρα μου άρεσε είναι ότι ο Claremont παρουσιάζει σταδιακά το «δέσιμο» των μελών της νέας αυτής ομάδας, σε σημείο όπου κάποιος θα τους χαρακτήριζε μέχρι και οικογένεια. Για αυτό, βλέπουμε πολλές φορές τους Χ-Men να περνάνε χρόνο μαζί με… τα πολιτικά τους ρούχα, για παράδειγμα στις γιορτές των Χριστουγέννων ή όταν διοργανώνουν παιχνίδια baseball. (X-Men style, φυσικά!!) Ομολογώ ότι κάτι τέτοιες μικρές στιγμές (υπόσχομαι ότι δεν είναι λίγες!), με έκαναν να δεθώ περισσότερο μαζί τους. Συγγραφικά, ο Claremont «φυτεύει» πολλούς σπόρους για μελλοντικά storylines από πολύ νωρίς. Υπάρχουν αναφορές για τον «Black Tom» Cassidy πολύ πιο πριν κάνει το κάνει το ντεμπούτο του στη σειρά. Το ίδιο ισχύει και με τον Proteus. Το ιστορικής σημασίας και συνάμα εξαιρετικό «Έπος του Μαύρου Φοίνικα» είναι μία ιστορία που χτίζεται 30 ολόκληρα τεύχη, από τη πρώτη αποκάλυψη των νέων δυνάμεων της Jean και την ανάδειξη της ως «Phoenix» στο τεύχος 101 μέχρι και τη σταδιακή εισαγωγή του Hellfire Club & του Jason Wyngarde! Με αυτό τον τρόπο, ο «μάστορας» Claremont καταφέρνει να κάνει ομαλές μεταβάσεις από το ένα storyline στο άλλο, χωρίς δηλαδή να εισαγάγει νέους χαρακτήρες και καταστάσεις στον αναγνώστη από το πουθενά. Φυσικά, κλασσικοί εχθροί των μεταλλαγμένων όπως είναι ο Magneto, o Juggernaut, o Sauron ή τα Sentinels κάνουν την εμφάνιση τους και εδώ. Ειδικά δε για τον Magneto, λέγεται ότι κανένας άλλος συγγραφέας πέρα από τον Claremont δεν έχει αποδώσει τη «φωνή» του τόσο σωστά. Σαφής στόχος του Claremont είναι να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη, κάτι το οποίο επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. Οι ιστορίες είναι πολύ διασκεδαστικές ακόμη και με τα σημερινά στάνταρ. Ενίοτε υπάρχουν μικρές και καλές δόσεις χιούμορ και του αντίστοιχου δράματος που χαρακτηρίζει το υπέρ ηρωικό είδος. Ωστόσο, σίγουρα αυτό που θα μπορούσε να ειπωθεί είναι ότι ο Claremont μερικές φορές έχει τη τάση να υπέρ-αναλύει κάποιες σκέψεις χαρακτήρων ή να βάζει πολλά και αχρείαστα αφηγηματικά μπαλονάκια μέσα στην ιστορία. Παρά όμως αυτές τι μικρές (για μένα) συγγραφικές ατέλειες, ο Claremont εξιλεώνει τον εαυτό του για το πάθος και την αγάπη που δείχνει για αυτούς τους ήρωες και φυσικά για την άρτια δομημένη του πλοκή. Τι γίνεται με το σχέδιο; Για τον John Byrne δε μπορώ να πω κάτι παραπάνω από ό, τι έχει ήδη ειπωθεί: ο άνθρωπος αυτός για τα δικά μου μάτια είναι ένας ακόμη θρύλος της 9ης Τέχνης. Δε μπορώ να φανταστώ αυτό το run χωρίς τον συγκεκριμένο σχεδιαστή και σίγουρα οι ιστορίες δεν θα είχαν την ίδια απήχηση και το ίδιο στίγμα χωρίς τα μολύβια του Byrne. Όπως είναι λογικό, δε θα μπορούσε να γίνει μία αναφορά και στο σχέδιο του Cockrum, του οποίου η συμβολή υπήρξε το λιγότερο καθοριστική ιδιαίτερα εάν ληφθούν υπόψη τα πρωτοποριακά και εντυπωσιακά για την εποχή designs των νέων X-Men, όπως είναι αυτό του Νightcrawler, της Storm ή και του Colossus. Για μένα, αυτή η συλλογή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που θα μπορούσε να προσφέρει η Marvel στο αναγνωστικό κομιξικό κοινό. Είναι απίστευτο ότι κόμικ της ποιότητας αυτής κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την εποχή εκείνη. Τονίζω ξανά ότι σε αυτή τη συλλογή τευχών είναι βέβαιο πως υπάρχουν κάποια σημεία που δείχνουν την ηλικία τους, αλλά πιστέψτε με αυτό δε θα σας νοιάξει. Τέτοια υπέρ ηρωικά (και με τέτοια επιρροή) δε κυκλοφορούν σήμερα, κατά τη γνώμη μου. Διαβάζοντας αυτό το Omnibus, μου έγινε υπενθύμιση γιατί έχω γίνει φανατικός του είδους αυτού εξ’ αρχής. Περιμένω εναγωνίως και τα επόμενα Omnis, με το reprint του δεύτερου να έρχεται στα τέλη Νοέμβρη αυτού του έτους. Κλείνοντας, τον κύριο Claremont είχα τη τύχη να τον συναντήσω πέρυσι στο Athens Con. Aπό τη σύντομη συζήτηση που είχαμε, αντιλήφθηκα ότι το πάθος και η αγάπη του για τους X-Men ξεχειλίζουν ακόμα και σήμερα, στα 70 του (σχεδόν) έτη… Η παρουσίαση του X-Men - Days of Future Past. H παρουσίαση του Wolverine. Το πολύ όμορφο άρθρο για το κόμικ από τη Βασιλεία Βαξεβάνη. (comicdom.gr)
  2. Στα μέσα Ιουνίου 1986 η Μαμούθ Κόμιξ έξέδωσε το δεύτερο κόμικ της Marvel από τη σειρά "Σούπερηρωες". Θυμάμαι, ότι είχα αγοράσει το τεύχος, αλλά δεν το είχα διαβάσει, γιατί έδινα εξετάσεις για το FCE και δεν ήθελα να μου αποσπασθεί η προσοχή Με αυτό το κόμικ, οι θρυλικοί Χ-ΜΕΝ επανεμφανίστηκαν στα ελληνικά περίπτερα, 4 χρόνια μετά την αναστολή έκδοσης του "Κάπταιν Αμέρικα", όπου είχαν κάνει την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα. Εδώ όμως, είχαμε μια νέα γνωριμία, επειδή η Μαμούθ, πολύ σωστά ποιούσα, δεν δημοσίευσε ιστορίες από το σημείο που είχε σταματήσει ο Καμπανάς (το αμερικανικό #47), αλλά προτίμησε να ξεκινήσει από το αμερικανικό #94, από το τεύχος δηλαδή, που ακολούθησε το θρυλικό τεύχος Giant-Size X-MEN, όπου έκαναν την εμφάνισή τους ορισμένοι εντελώς νέοι ήρωες, οι οποίοι θα αντικαθιστούσαν την αρχική ομάδα. Σε αυτό το σημείο θυμίζω, ότι και στις ΗΠΑ ο τίτλος των Χ-ΜΕΝ είχε σταματήσει να εκδίδει νέες ιστορίες από το #66 με τα #67-#93 να είναι επανεκδόσεις παλιότερων τευχών. Συνεπώς, το Giant-Size X-MEN ήταν η πρώτη καινούρια ιστορία της ομάδας και το #94 το πρώτο της κανονικής αρίθμησης με πρωτότυπη ιστορία μετά το τεύχος 66. Σεναριογράφος ανέλαβε ο Chris Claremont, που έμελλε να γράψει μια τεράστια ιστορία στον τίτλο για πάρα, πάρα πολλά χρόνια και σχεδιαστής αρχικά ο εξαιρετικός Dave Cockrum και στη συνέχεια ο μεγάλος John Byrne, που κι αυτός αντικαταστάθηκε από άλλους σχεδιαστές στη συνέχεια. Γενικά, στα 83 τεύχη του περιοδικού, δημοσιεύτηκαν τα αμερικανικά τεύχη 93-182 εκτός από τα τεύχη 141-142, τα οποία αντιστοιχούν στη διάσημη ιστορία Days of Future Past, αλλά παραδόξως παραλήφθηκαν από τη Μαμούθ. Η νέα σύνθεση της ομάδας ήταν εξαιρετική, όπως εξάλλου και οι περισσότερες ιστορίες. Ο Claremont δημιούργησε μια νέα ομάδα με ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες, με χαρακτήρες, που είχαν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο και τελείως διαφορετική ψυχοσύνθεση και κατάφερε να τα χειριστεί όλα αυτά με μεγάλη μαεστρία. Κατά τη γνώμη μου, σε αυτό το περιοδικό δημοσιεύτηκαν κάποιες από τις καλύτερες ιστορίες του τίτλου, με ορισμένα μικρά αριστουργήματα. Κατά τη διάρκεια της συγγραφικής του θητείας στον τίτλο, ο Claremont δημιούργησε και άλλους χαρακτήρες και τελικά ένα ολόκληρο σύμπαν μεταλλαγμένων μέσα στο ήδη υπάρχον σύμπαν της Marvel, επισκιάζοντας πολλούς άλλους τίτλους της εταιρείας και κάνοντας τους Χ-ΜΕΝ ένα από τα πιο διάσημα κόμικ της Marvel. Η ελληνική έκδοση ήταν επίσης πολύ καλή, όπως όλες οι Μαμούθ, με ωραία χρώματα και πολύ καλό χαρτί, ενώ από την αρχή υπήρχαν ενημερωτικές σελίδες και σελίδες αλληλογραφίας. Υπήρξαν όμως, κάποιες διαμαρτυρίες για τη μετάφραση, επειδή η Μαμούθ επέλεξε - απολύτως συνειδητά - να εξελληνίσει τα ονόματα όλων των ηρώων, με διαφορετικά επίπεδα επιτυχίας ("Νυχτοβάτης" αντί για "Nightcrawler", "Λυκομάτης" αντί για "Wolverine", "Βετεράνος" αντί για "Banshee"). Αυτές οι επιλογές προκάλεσαν διαμαρτυρίες από ορισμένους αναγνώστες, που έγραψαν αρκετά γράμματα σχετικά με αυτό το θέμα. Το περιοδικό ξεκίνησε ως διμηνιαίο με 2 ιστορίες Χ-ΜΕΝ. Από το #7 άρχισαν να δημοσιεύονται και ιστορίες από άλλα περιοδικά της Marvel, αρχής γενομένης με την "Πτήση Άλφα" (Alpha Flight) στο #7. Στο τεύχος 8 έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση οι "Νέοι Μεταλλαγμένοι" (The New Mutants). Από το τεύχος 11 το περιοδικό έγινε μηνιαίο και άρχισε να φιλοξενεί και άλλους τίτλους, αυξάνοντας από ένα σημείο και μετά τις σελίδες του, αλλά και την τιμή του. Σιγά σιγά, καθώς έκλεισαν τα υπόλοιπα υπερηρωικά περιοδικά της Μαμούθ, το Χ-ΜΕΝ έμεινε το μόνο από τα αρχικά 4, φιλοξενώντας και κάποιους τίτλους, που είχαν ντεμπουτάρει σε άλλα περιοδικά της Μαμούθ και κρίθηκαν αρκετά εμπορικοί (Thor, Fantastic Four, Morituri, West Coast Avengers). Ο τελευταίος τίτλος που προστέθηκε, ήταν το X-Factor στο τεύχος 64. Παρόλα αυτά, ήταν σαφές, ότι το περιοδικό αντιμετώπιζε προβλήματα και η ποιότητα της έκδοσης είχε πέσει και τελικά το τελευταίο τεύχος ήταν το #83, που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1994, σχεδόν ταυτόχρονα με το τελευταίο τεύχος (#24) του "Ανθρώπου-Αράχνη" τερματίζοντας ουσιαστικά την ενασχόληση της Μαμούθ με τα υπερωικά κόμικς. Εκτός από τους Χ-ΜΕΝ, για τους οποίους τα έγραψα πιο πάνω, στο περιοδικό φιλοξενήθηκαν και οι εξής τίτλοι: - Alpha Flight 1-26 - New Mutants 1-25, 27 - West Coast Avengers vol. 2 3-18 - Strikeforce Morituri 3-13 - The Mighty Thor 209-214 - Fantastic Four 122, 127, 128, 168-176 - X-Factor 1-7 Κατά τη γνώμη μου, υπήρξε ένα από τα ιστορικότερα υπερηρωικά περιοδικά που κυκλοφόρησαν εκείνα τα άγονα χρόνια στην Ελλάδα και ένα από τα καλύτερα, επειδή μας έφερε σε επαφή με πολύ ωραίες ιστορίες, ορισμένες από τις οποίες ήταν πιο σύγχρονες και πολλούς καλλιτέχνες, που δεν ξέραμε έως τότε, τουλάχιστον όσοι από εμάς δεν αγοράζαμε τα δυσεύρετα τότε αμερικανικά κόμικς. Ποιος, για παράδειγμα, μπορεί να ξεχάσει αυτό το εξώφυλλο του Biill Sienkewicz; Εάν υπολογίσουμε και την πολύ καλή ποιότητα έκδοσης, μιλάμε ίσως, ίσως για την καλύτερη σειρά με ήρωες της Marvel, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και η οποία, επειδή κράτησε 8 χρόνια, γαλούχησε μια γενιά αναγνωστών στα υπερηρωικά κόμικς και έστρωσε το δρόμο για τη διάδοχη κατάσταση. Πριν από κάποια χρόνια έβρισκες τεύχη ξεχασμένα σε κάποια περίπτερα. Πλέον, έχουν γίνει κι αυτά σπάνια, αλλά τουλάχιστον δεν έχουν εκτοξευτεί ακόμα οι τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (για τους Χ-ΜΕΝ, για τα υπόλοιπα ακολουθήστε τα λινκ της παρουσίασης)
  3. ( Το εξώφυλλο από την ιστοσελίδα του εκδότη: https://www.gb-publishingservices.gr/index.php?route=product/product&product_id=4365 ) Περιεχόμενα τόμου: Giant-Size X-Men #1 και Uncanny X-Men #94-103 (Το Giant-Size X-Men μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά) Πρώτη κυκλοφορία τόμου: 27 Αυγούστου 2021 Πρώτη δημοσίευση τευχών στα ελληνικά: Χ-ΜΕΝ #1-5 (εκδόσεις Μαμούθ, 1986) Την περίοδο 1970-75, το αμερικανικό περιοδικό των X-Men δημοσίευε μόνο ανατυπώσεις παλαιότερων ιστοριών. Οι χαμηλές πωλήσεις του τίτλου ανάγκασαν τους εκδότες να λάβουν αυτήν την απόφαση, καταδικάζοντας την ομάδα των μεταλλαγμένων ηρώων στην αφάνεια. Ευτυχώς για όλους εμάς τους αναγνώστες, ο τίτλος επέστρεψε σύντομα με νέες ιστορίες και θεματικές. Οι X-Men μετατράπηκαν από μια ομάδα αμερικανών εφήβων, σε μια ομάδα έμπειρων ενηλίκων από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Αυτήν την περίοδο πρωτοεμφανίστηκαν σημαντικά μέλη της ομάδας, όπως η Θύελλα (Storm), ο Κολοσσός και ο Νυχτοβάτης (Nightcrawler). Ακόμη και ο Γούλβεριν έγινε για πρώτη φορά μέλος, ύστερα από την πρώτη του εμφάνιση σε μια ιστορία του Χαλκ (Incredible Hulk #180-81). (Κάποια από τα εξώφυλλα των τευχών από το comic vine: https://comicvine.gamespot.com/the-x-men/4050-2133/?sortBy=asc ) Ο ελληνικός τόμος περιέχει ακριβώς αυτά τα πρώτα τεύχη, με την εισαγωγή της νέας ομάδας και πολλών νέων ιδεών. Οι ιστορίες είναι πυκνογραμμένες, όπως γράφονταν τότε τα κόμικς. Από ένα σημείο εισάγονται δευτερεύουσες πλοκές, που συνδέουν κάπως τις ιστορίες μεταξύ τους, αλλά ολοκληρώνονται σε τεύχη που δεν περιέχει ο τόμος. Αναφέρομαι στον Έρικ τον Κόκκινο και τους εφιάλτες του Καθηγητή Χ, πλοκές που θα κορυφωθούν στα τεύχη 104-108. Πιστεύω πάντως ότι όποιος θέλει να διαβάσει μερικές καλές ιστορίες δεν θα απογοητευθεί, γιατί όλες οι κύριες πλοκές τελειώνουν εδώ. Επιπλέον, μερικές ιστορίες είναι πολύ δυνατές, όπως η εξαιρετική "Δεύτερη γέννηση", που δίνει στον τόμο το όνομά του. Θεωρώ ότι καίριο σημείο του τόμου αποτελεί η αποτύπωση για πρώτη φορά στο χαρτί κλασικών σκηνών των Χ-Μεν. Στη συνέχεια αυτές οι σκηνές επαναλήφθηκαν πολλές φορές στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Εδώ θα μάθουμε δηλαδή γιατί η Θύελλα πάσχει από κλειστοφοβία και θα παρακολουθήσουμε την μεταμόρφωση της Τζην Γκρέι σε Φοίνικα. Ειδικά τιμάται ο Γούλβεριν, καθώς μαθαίνουμε το πραγματικό του όνομα, Λόγκαν - το οποίο παρέμεινε για 35 χρόνια το μόνο όνομά του που ξέραμε- και βλέπουμε ότι τα νύχια του δεν βγαίνουν από τα γάντια του, αλλά από τα χέρια του. Θυμάμαι πόσο είχα σοκαριστεί όταν μικρό παιδί είχα πρωτοδεί μία παρόμοια σκηνή, με τα νύχια να βγαίνουν ξεκάθαρα από τα χέρια του. Η ελληνική έκδοση είναι εξαιρετική, όπως όλοι οι τόμοι της Συλλογής Graphic Novels της Μάρβελ, με όμορφο ιλλουστρασιόν χαρτί που αναδεικνύει τα χρώματα. Η μετάφραση κυμαίνεται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Υπάρχει όμως και ένα σημείο που με προβλημάτισε και θα το μοιραστώ μαζί σας. Σε ένα πολύ ωραίο στιγμιότυπο, εμφανίζονται τιμητικά δύο γνωστοί μας και ανταλλάσσουν μερικές κουβέντες. Ο Τζακ Κίρμπυ αναφέρεται ξεκάθαρα στην περίοδο που ο ίδιος και ο Σταν Λι έγραφαν το κόμικ των Χ-Μεν. Είναι δυνατόν να μπερδεύτηκε ο μεταφραστής με ένα τόσο απλό σημείο; Μήπως δεν αναγνώρισε τους δύο τεράστιους δημιουργούς της Μαρβελ, άρα δεν έπιασε το αστείο; Ή έχουν αλλάξει την φράση στην πρωτότυπη έκδοση του τόμου, για να αποφύγουν νομικά μπλεξίματα; Πραγματικά δεν ξέρω τι συνέβη εδώ. Εν κατακλείδι, απόλαυσα αυτόν τον τόμο και τον προτείνω σε όλους τους οπαδούς των Χ-Μεν, όπως και σε όσους θέλουν να διαβάσουν ιστορίες που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν ακόμη το σύμπαν της Μάρβελ. Μάλιστα ο τόμος είναι από τους μεγαλύτερους της συλλογής, με 210 σελίδες κόμικς - συνήθως ένας τόμος έχει 140 σελίδες. Και χορταστικός και αξίζει τα λεφτά του!
  4. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 28-02-2020 Υλικό Συλλογής: Wolverine v1 01-04 (September/December 1982) Πρώτος τόμος στα πλαίσια της Συλλογής της Hachette, που περιέχει έργο τόσο του Κρις Κλέρμοντ, όσο και του Φρανκ Μίλερ. Ιδίως για τον πρώτο, μου κάνει εντύπωση το ότι χρειάστηκε να φτάσουμε στους 13 τόμους πριν τον δούμε. Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο Γούλβεριν μαθαίνει πως η Μαρίκο, με την οποία είχε σχέση, παντρεύτηκε ξαφνικά έναν άλλον άντρα και δεν απαντά τις κλήσεις του και στα γράμματα του. Φτάνοντας εκεί, μαθαίνει πως ο εξαφανισμένος πατέρας της, ο Άρχοντας Σίνγκεν Χαράντα, απόγονος μιας από τις παλιότερες οικογένειας της Ιαπωνίας, έχει επιστρέψει και έδωσε το χέρι της σε ένα λακέ του (ο οποίος την κακοποιεί), με σκοπό να τον βοηθήσει να αναλάβει τα ηνία του υποκόσμου. Από εκεί και πέρα ο Γούλβεριν μπλέκεται σε ένα γαϊτανάκι γεγονότων που καθοδηγούνται από τις Ιαπωνικές παραδόσεις και τις ραδιουργίες του πατέρα της Μαρίκο, που χειραγωγεί την αγάπη του Λόγκαν για την Μαρίκο ώστε να δράσει ως ακούσιος εκτελεστής των αντιπάλων του. Στο τέλος ο Λόγκαν θα επιφέρει την καταστροφή της νεόκοπης «αυτοκρατορίας» του, θα χάσει έναν παλιό φίλο, θα γνωρίσει μια νέα ανταγωνίστρια/ερωτικό ενδιαφέρον στο πρόσωπο της Γιούκιο και θα αποφασίσει για κατά πόσο η συμπεριφορά του καθοδηγείται από την κτηνώδη πλευρά του ή από την ανθρώπινη. Και η Μαρίκο θα αποφασίσει να σπάσει την παράδοση και να απαρνηθεί τις πράξεις του πατέρα της, αφήνοντας ανοιχτή την δυνατότητα να παντρευτεί τον Λόγκαν. ...Ένας γάμος που δεν θα γίνει μιας και στις σελίδες των X-Men θα γίνει υποχείριο του Mastermind. Σε μια σπάνια αρμονία με τον σχεδιαστή του, ο Κλέρμοντ μας παραδίδει ένα μετρημένο (για τα μέτρα του), σε σημεία Μιλερικό, τρόπο γραφής. Με την γνώση της Ιαπωνικής κουλτούρας να εντυπωσιάζει, δεν χάνει την ευκαιρία να αναπτύξει σκηνές που να περιλαμβάνουν στιγμιότυπα από την χώρα που λαμβάνει μέρος η ιστορία, μερικές φορές - είναι η αλήθεια - ακόμα και σε σημεία που δεν χρειαζόταν, κάπως καταχρηστικά. Σε κάνα δύο σημεία η ιστορία παραβλέπει κάποια συνδετικά στοιχεία που ίσως θα χρειαζόντουσαν περαιτέρω ανάπτυξη για αποσαφήνιση, αλλά χωρίς κάποιο σοβαρό αντίκτυπο. Το μόνο σοβαρό παράπονο είναι πως ο άντρας της Μαρίκο είναι μονοδιάστατος, κάποιος που απλά πρέπει να μισήσουμε, χωρίς να δείχνει σε κάποιο σημείο της ιστορίας το γιατί τον επέλεξε ο Άρχοντας Χαράντα για να γίνει άντρας της, χωρίς να έχει κάποια αξία στις επιχειρήσεις του. Αλλά μικρό το κακό. Ο Μίλερ εδώ είναι σε μεγάλα κέφια, δίνοντας μεγάλη σημασία στην λεπτομέρεια του κόσμου που παρουσιάζει, σχεδιάζοντας μεγάλα κάδρα για την ανάπτυξη της ιστορίας, κάτι που δεν ήταν κοινή πρακτική εκείνη την εποχή ούτε στην βιομηχανία των κόμικς, αλλά και στο δικό του σχεδιαστικό ύφος, παρουσιάζοντας κάποια πρώιμα σημάδια για το πως θα εξελιχθεί το σχέδιο του. Και η επιλογή του Ρούμπινσταϊν στα μελάνια, δίνει μια πιο λεπτομερής και "άγρια" υπόσταση στο σχέδιο του, άκρως κατάλληλη για την περίσταση, σε σύγκριση με την πιο χαλαρή και "βρόμικη" πλευρά του σταθερού του συνεργάτη, Κλάους Γιάνσον. Μάλιστα υπάρχει και ένα ανέκδοτο στην πρακτική, μιας και ο Μίλερ έδωσε σκόπιμα αρκετό χώρο στα κάδρα του, περιμένοντας τον Κλέρμοντ να τα κατακλύσει με κείμενο, μόνο για να διαπιστώσει πως αυτός κρατούσε μέτρο! Όσοι έχετε δει το The Wolverine του 2013, θα βρείτε οπτικά - και μόνο - πολλά στοιχεία εδώ, μιας και το ξεπατικώσανε σε πολλά σημεία. Μάλιστα μου είχε κάνει εντύπωση πως δεν είχε κυκλοφορήσει τότε στην γλώσσα μας, λαμβάνοντας υπόψη την σχετικότητα του με την ταινία. Αυτός είναι ο πιο μικρός τόμος που έχει βγει μέχρι στιγμής μέσα στην σειρά, έχοντας μόλις 112 σελίδες, μαζί με τα εξώφυλλα. Από την λίστα συντελεστών στην αρχή της έκδοσης, είναι εμφανές πως αρχικά σκόπευαν να προσθέσουν και τα τεύχη 172-173 του Uncanny X-Men, τα οποία υπήρχαν στην έκδοση της ιστορίας στην σειρά Marvel Premiere, αλλά δεν το πράξανε. Από μια άποψη θα ήταν χρήσιμο μιας και είναι η άμεση συνέχεια της ιστορίας, από την άλλη, το καταλαβαίνω πως ο τόμος θα έχανε κάπως την συνοχή του, μιας και ο Κλέρμοντ απλά επέστρεψε στην πολυλογάδικο ύφος του. Τουλάχιστον τα δύο αυτά τεύχη έχουν εκδοθεί στα τεύχη 73-74 της σειράς της Μαμούθ, για όσους θέλουν να τα ψάξουν. Αυτός ο τόμος είναι επίσης και ο πρώτος τόμος που παρατήρησα το φαινόμενο του αντικατοπτρισμού των περιεχόμενων της επόμενης σελίδας. Το χαρτί δεν φαίνεται να είναι πιο λεπτό από τους προηγούμενους τόμους, οπότε δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό.
  5. 'Terminate one Sentinel -- terminate one thousand -- it makes no difference. Our numbers are too great. Eventually mutants, we will overwhelm you...'' - Sentinel Alpha Class Βρισκόμαστε στις αρχές του 1981.Ο Chris Claremont γράφει ήδη τον τίτλο Uncanny X-MEN εδώ και 5 περίπου χρόνια,από τότε που εμφανίστηκε η καινούργια ομάδα.Έχει ήδη δώσει στους αναγνώστες του φοβερές ιστορίες γεμάτες περιπέτεια και δυνατές συγκινήσεις,που έχουν κορυφωθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή με το επικό "Dark Phoenix Saga" και το θάνατο της Jean Gray στα τεύχη #129-138(Γενάρης-Οκτώβρης 1980)της σειράς...Και εκεί που λες ότι θα αρχίσει η καμπή,η πτώση του τίτλου,η σεναριακή στεγνότητα και επανάληψη,ο Claremont έρχεται και σε διαψεύδει πανηγυρικά παρουσιάζοντας ένα ακόμα διαμάντι μέσα στο σπουδαίο run του στον τίτλο... Φυσικά το σενάριο τότε συν-έγραφε μαζί του και ο σχεδιαστής John Byrne.Ένα ακόμα story arc που θα μείνει κλασικό,αξεπέραστο και θα ανοίξει και νέους δρόμους για μελλοντικά story arcs...Άλλωστε και το ίδιο στο μέλλον αναφέρεται.Σε ένα μέλλον όμως δυστοπικό,σκοτεινό,γεμάτο φόβο και καταπίεση,με τη μυρωδιά του θανάτου να είναι διάχυτη παντού...Και αυτό το έκανε σε μόλις δύο τεύχη στα #141 και #142 (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1981)όταν σήμερα θα χρειαζόμασταν κανένα maxi series 12 τευχών για να ειπωθεί μία τέτοια ιστορία και πάλι δεν θα ήταν αρκετό... Toν 21ο αιώνα,και συγκεκριμένα το 2013(σήμερα για εμάς παρελθών,τότε μακρινό μέλλον μην ξεχνάτε)υπάρχουν 3 κατηγορίες πολιτών..."Η" για τους ανθρώπους(humans)"Α" για τους ανθρώπους που ίσως εκδηλώσουν κάποια γενετική ανωμαλία στο μέλλον(και δεν επιτρέπεται να αναπαραχθούν)και ''Μ'' για τους μεταλλαγμένους...Οι οποίοι ζούνε μέσα σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων που φυλάσσονται από γιγαντόσωμα Sentinels,φοράνε κολάρα που εξαφανίζουν τις δυνάμεις τους,ενώ οι περισσότεροι έχουν αφανιστεί και βρίσκονται σε έναν από τους απέραντους τάφους που βρίσκονται στο στρατόπεδο.. Μονάχα τέσσερις είναι ζωντανοί(Kitty Pryde,Wolverine,Colossus,Storm)μαζί με τον Fraklin Richards,τη τηλεπαθητική Rachel,και ένας πλέων παραπληγικός Magneto και αποτελούν το κίνημα αντίστασης στους Sentinels...Kαι πρέπει να βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιο τους,επιστροφής στο παρελθόν,για να αλλάξουν τη τροπή των γεγονότων.Να μη συμβεί τίποτα από όσα συμβαίνουν εκείνη την εποχή... Με τη βοήθεια της Rachel,η Kitty(Κate στο μέλλον)ξαναγυρνά τηλεπαθητικά στο παρελθόν τον Οκτώβριο του 1980.Για να ειδοποιήσει τους τότε συντρόφους της για τα γεγονότα που θα συμβούν εκείνη την ημέρα και που θα οδηγήσουν στις κατακλυσμικές εξελίξεις που με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν αυτό το δυστοπικό μέλλον. Η Βrotherhood of Evil Mutans εκείνη την ημέρα θα σκοτώσει τον υποψήφιο πρόεδρο Robert Kelly,τον Xavier και τη Moira McTaggert και όλο αυτό θα οδηγήσει σε 30 χρόνια μετά στη καταστροφή του κόσμου που θα προκληθεί από έναν πυρηνικό πόλεμο...Μετά τα γεγονότα εκείνης της ημέρας,θα ακολουθήσει ένας αντι-μεταλλαγμένος υποψήφιος πρόεδρος που θα διαδώσει το μίσος,και θα ενεργοποιηθούν οι Sentinels με εντολή να εξουδετερώνουν οποιοδήποτε έχει ειδικές δυνάμεις(ακόμα και μη μεταλλαγμένους super heroes &villains)..Oι Sentinels θα αρχίσουν να επεκτείνουν τη κυριαρχία τους και έξω από τις Η.Π.Α. και στον υπόλοιπο κόσμο...Η Κitty θα γυρίσει πίσω στο σώμα του 13χρονου εαυτού της με σκοπό να αλλάξει τα γεγονότα,εμποδίζοντας την αναγέννηση των Sentinels,σβήνοντας ολοκληρωτικά το μέλλον από το οποίο προέρχεται η ίδια,μονάχα που το να αλλάξεις την ιστορία είναι δυσκολότερο από όσο φαντάζονταν και ο χρόνος δεν είναι με το μέρος της..... Μαθήματα σεναρίου από τον Chris Claremont που εδώ όπως ανέφερα,έχει βοήθεια στην "πλοκή" από τον τότε σχεδιαστή της σειράς τον John Byrne(που για εμένα προσωπικά στους Uncanny X-MEN κάνει τη καλύτερη δουλειά του)ο οποίος ήθελε να χρησιμοποιήσει τους Sentinels σε μία ακόμα ιστορία των Χ-ΜΕΝ,έχοντας δει τα επεισόδια του Doctor Who που προβλήθηκαν το 1972 τα ''Day of the Daleks".Τότε ήταν που μπήκε ο σπόρος που φύτρωσε και μετατράπηκε λίγο αργότερα στο Days of Future Past. O Claremont σε συνεργασία με τον Bynre ουσιαστικά αποτελούσαν ένα ακόμα καινούργιο δίδυμο στο στυλ των Lee-Kirby ή Lee-Ditko στον Spidey και συνεργάζονταν με τον ίδιο σχεδόν τρόπο.Για πρώτη φορά ίσως οι αναγνώστες ενδιαφέρονταν τόσο πολύ για τα μέλη μιας ομάδας(ίσως το ίδιο να συνέβαινε στα 60's με τους Fantastic Four αλλά αυτοί δεν παύει να είναι οικογένεια και όχι ομάδα με διαφορετικά μέλη)την πορεία τους,τη θέση τους μέσα στην ομάδα και στην κοινωνία,την εξέλιξη τους ως χαρακτήρες και ήρωες...Γιατί οι Χ-ΜΕΝ του Claremont είναι ζωντανοί χαρακτήρες,που παρά τις δυνάμεις τους που τους καθιστούν ξεχωριστούς,μπορούν να συμπάσχει μαζί τους ο αναγνώστης..Και χαρακτήρες που από τεύχος σε τεύχος,εξελίσσονταν σαν προσωπικότητες,σαν ήρωες,σαν άνθρωποι,καθένας ατομικά αλλά και όλοι μαζί στις μεταξύ τους σχέσεις. Στο σχέδιο ο Byrne μαζί με τα εκπληκτικά μελάνια του Terry Austin(αγαπημένος μου inker μαζί με Sinnott)πιστεύω ότι αποτελούν μία δυνατή και ταλαντούχα σχεδιαστική ομάδα που άφησε ανεξίτηλη την παρουσία της στον τίτλο και άφησε κυριολεκτικά εποχή στους αγαπημένους μας μεταλλαγμένους.Χωρίς φυσικά να θέλω να αδικήσω την πολύ καλή δουλειά του Cockrum(ειδικά στο δεύτερο πέρασμα του από τον τίτλο στα τεύχη #146 - #164)ή του Paul Smith και John Romita jr. ή τους επόμενους μετά το #200 που ακολούθησαν. Το συγκεκριμένο story arc σηματοδοτεί και την παρθενική εμφάνιση της Storm ως αρχηγού της ομάδος(μετά την αποχώρηση του Scott Summers/Cyclops συγκλονισμένου από το θάνατο της Jean Grey)την οποία βέβαια θα κερδίσει με το σπαθί της στο τεύχος 201 του τίτλου και την επική μάχη της με τον Cyclops.Ο Μagneto παρουσιάζεται για πρώτη φορά σαν σύμμαχος(μετά το χαμό του Xavier)κάτι που θα γίνει πολλά τεύχη αργότερα όταν θα αναλάβει την καθοδήγηση(ως διευθυντής της σχολής) των X-MEN!! Στη συγκεκριμένη ιστορία υπάρχει μία πρώτη αναφορά στο ότι η Mystique(που ηγείται των Brotherhood of evil mutans)ίσως να έχει κάποια συγγένεια με τον Nightcrawler ή ακόμα και να είναι η μητέρα του(κάτι που θα αποκαλυφθεί χρόνια αργότερα στον τίτλο). Επίσης το γεγονός ότι οι μελλοντικοί Χ-ΜΕΝ πεθαίνουν στα μάτια του αναγνώστη ήταν κάτι που ποτέ κανείς δεν είχε δει(μεμονωμένα ίσως με τη Jean Greay ή τον Thunderbird,ή αργότερα με το Τhe Mutant Massacre)ολόκληρη την ομάδα να αποδεκατίζεται.Σήμερα ίσως με τους θανάτους και τις αναστάσεις κάθε σχεδόν χαρακτήρα στην ομάδα ή γενικά στα υπερηρωικά κόμικ είναι κάτι το συνηθισμένο,τότε όμως δεν ήταν(ούτε το θάνατο του Captain Marvel δεν είχαν διαβάσει οι αναγνώστες ακόμα)οπότε η ιστορία ξεχωρίζει και για αυτόν επίσης τον λόγο... Το συγκεκριμένο επίσης story arc αποτέλεσε ουσιαστικά την έμπνευση για την 4η ταινία των X-MEN:Days of Future Past,που πραγματεύεται σχεδόν το ίδιο story με τη διαφορά ότι στο παρελθόν ταξιδεύει ο Logan με τη βοήθεια της Kitty,και όχι η Kitty(με τη βοήθεια της Rachel Summers) όπως γίνεται στο κόμικ.Eπίσης και animated σειρές των X-MEN έχουν πραγματευτεί το ίδιο θέμα. Έχει κυκλοφορήσει πολλές φορές σαν trade,ενώ στη χώρα μας το αναγνωστικό κοινό είχε τη τύχη να διαβάσει τη (χρυσή) περίοδο του Claremont μέσα από τις εκδόσεις της Μαμούθ,σαν μηνιαίο περιοδικό.Κλασικό,αξέχαστο και αθάνατο!!To κείμενο αυτό το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  6. "I am the best there is at what I do,but What I do best isn't it very nice.." - Logan Με αφορμή και τον καινούργιο τόμο που κυκλοφόρησε χθες από τη Hachette θα παρουσιάσω το limited series του Wolverine που άλλαξε ολόκληρο το status quo του χαρακτήρα... O Wolverine είναι ένας από τους πιο δημοφιλής χαρακτήρες του Marvel universe εδώ και 45+ χρόνια.Δημιουργήθηκε το 1974 από τον Len Wein και τον σχεδιαστή John Romita jr. αν και στην πρώτη του εμφάνιση στο incredible Hulk#181 τον Νοέμβριο του 1974 τον σχεδίασε ο Herb Trimbe τότε σχεδιαστής στον τίτλο..Mε τη πάροδο των χρόνων και τη δημοτικότητα του ήρωα συνεχώς να ανεβαίνει,καθώς και με την εξέλιξη του χαρακτήρα του σταδιακά μέσα από τις σελίδες των Uncanny Χ-ΜΕΝ ήταν θέμα χρόνου για τη Marvel να δώσει δική του σειρά στον Wolverine έστω και σε μορφή limited series αρχικά. Τον Σεπτέμβριο του 1982 ο Wolverine αποκτά το δικό του limited series που ολοκληρώνεται σε 4 τεύχη(Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1982) και δημιουργοί του ήταν οι Chris Claremont(ήδη είχε διαμορφώσει τον χαρακτήρα του στους Χ-ΜΕΝ)στο σενάριο και Frank Miller(στην εποχή που η καριέρα του ήταν συνεχώς ανερχόμενη) στο σχέδιο,και αυτή η συνεργασία βοηθά να αναθεωρηθεί και να εξελιχθεί ο χαρακτήρας ακόμα περισσότερο.Στην ίδια αυτή σειρά θα κάνει την εμφάνιση της και η κλασική φράση "I am the best there is at what I do,but What I do best isn't it very nice.." H φράση αυτή περιγράφει ακριβώς μέσα σε λίγες λέξεις τι σημαίνει να είσαι ο Wolverine.Κρύβει όμως μέσα της και μία πικρία,γιατί ο Logan γνωρίζει ότι είναι ο καλύτερος σε κάτι που δεν είναι καλό.... Aν και ο ανερχόμενος τότε Frank Miller ήθελε να δουλέψει με τον Claremont τη δουλειά του οποίου στους Uncanny X-men θαύμαζε,ο χαρακτήρας του Wolverine δεν τον ενθουσίαζε και τόσο αφού τον θεωρούσε μονοδιάστατο (μόνο σκότωνε τους αντιπάλους του) και ίσως αρχικά και να ήταν.Ο Claremont όμως είχε κάνει σημαντική δουλειά στην εξέλιξη του χαρακτήρα μαζί με τον σχεδιαστή(τότε) τον Uncanny X-men,John Byrne,και θεωρούσε ότι με ένα limited series,το οποίο δεν θα ακολουθούσε απόλυτα to continuity της μηνιαίας σειράς των μεταλλαγμένων(αν και οι εξελίξεις του επηρέασαν τον τίτλο των uncanny)θα μπορούσε να αναπτύξει ακόμα περισσότερο τον χαρακτήρα του Logan και να παρουσιάσει στοιχεία τα οποία δεν μπορούσε να παρουσιάσει απόλυτα σαν μέλος ομάδας. Ουσιαστικά στο limited series αυτό,όπως και στη περίπτωση της μηνιαίας σειράς των Χ-men τα όρια ανάμεσα στο συγγραφέα και τον σχεδιαστή είναι δυσδιάκριτα...Σίγουρα και ο Miller(που την εποχή εκείνη είχε επηρεαστεί πολύ από τη δουλειά των Ιαπώνων συναδέλφων του στα manga) έβαλε τις δικές του πινελιές στα σενάρια του Claremont,και η σειρά αυτή τον προετοίμασε για τις μετέπειτα μεγάλες επιτυχίες του τόσο το Ronin(1983),όσο και το Dark Knight Returns(1986). O Logan βρίσκετε στην Ιαπωνία αναζητώντας την αγαπημένη του Mariko Yashida ή οποία τον εγκατέλειψε ξαφνικά...Όταν βρίσκει τα ίχνη της,ανακαλύπτει ότι παντρεύτηκε παρά τη θέληση της,για να ξεπληρώσει με το γάμο αυτό κάποια χρέη που δημιούργησε ο πατέρας της,ο οποίος δε βλέπει με καθόλου καλό μάτι τον gaijin(ξένο)Logan και μάλιστα με ύπουλο τρόπο θα τον αντιμετωπίσει σε μάχη και θα τον ταπεινώσει μπροστά στα μάτια της Mariko...Ο πατέρας όμως της Mariko,Shingen, έχει και άλλες βλέψεις που αφορούν τη κυριαρχία του στον υπόκοσμο της Ιαπωνίας και όχι μόνο...O Logan θα πρέπει να αγωνιστεί για να κερδίσει ξανά τη καρδιά της αγαπημένης του,αλλά και την χαμένη του αξιοπρέπεια...Φυσικά στο δρόμο του θα εμφανιστεί η εγκληματική οργάνωση the Hand καθώς και η μυστηριώδης Yukio(μία σχέση με τον Logan,που θυμίζει αυτήν των Daredevil-Elektra),που σίγουρα κρύβει περισσότερα από όσα δείχνει... Περιπέτεια,καταιγιστική δράση,σπαθιά,αίμα και μοιραίες γυναίκες,ενίοτε noir ατμόσφαιρα αλλά και στοιχεία από θρυλικά ιαπωνικά spaghetti-western με samurai(Yojimbo,Sanjuro)όπου ο ήρωας αγωνίζεται μόνος εναντίων όλων για την τιμή και τη σωτηρία της ψυχής του,συνθέτουν αυτή την εντυπωσιακή πρώτη solo περιπέτεια του Logan.Ο οποίος φυσικά βρίσκεται μέσα στο στοιχείο του,και αποδυκνύει ότι ίσως να ήταν καλύτερος samurai (από όσο τον θεωρούσαν οι Ιάπωνες),αλλά ότι διαθέτει και τρυφερή καρδιά(από όσο θεωρούσε ο ίδιος)καθώς επίσης ότι θα κάνει τα πάντα για να προστατέψει τη γυναίκα που αγαπά...Και πάνω απ'όλα δεν θα αφήσει τη κτηνωδία που αναγκαστικά τον συνοδεύει σε κάθε του βήμα,παρά τη θέληση του,να υπερισχύσει της ανθρωπιάς του...Το ταξίδι αυτό στην Ιαπωνία θα αποτελέσει την αναγέννηση του ήρωα,μέσα ακριβώς από τις ίδιες του τις στάχτες...Όπως έγινε και με τον μεγάλο επίσης έρωτα του,την Jean Grey σαν Phoenix...Ένα ταξίδι ανακάλυψης της ίδιας του της ψυχής... O Claremont εντυπωσιάζει με τις γνώσεις του πάνω στα ιαπωνικά ήθη και έθιμα,γράφει ένα στιβαρό και σφιχτοδεμένο σενάριο,χωρίς να είναι πυκνογραμμένο,στηρίζεται κυρίως στην εικόνα και την κίνηση των χαρακτήρων(όπως πολλά ιαπωνικά manga)που κρατάει τον αναγνώστη γερά στη θέση του μέχρι να τελειώσει την ανάγνωση του κόμικ απνευστή. Στο σχέδιο ο Miller εμφανώς επηρεασμένος από τις δουλειές του Goseki Kojima,δίνει μία από τις καλύτερες δουλειές του(ειδικά σε σχέση με αυτές που κάνει τώρα...πραγματικά σε πιάνει θλίψη)με φιγούρες όλο πλαστικότητα και δυναμισμό,όπως ακριβώς έκανε και στο Daredevil μονάχα που εδώ στα μελάνια έχει σημαντική βοήθεια από το Joe Rubenstein(και όχι από τον Klaus Janson)που για εμένα τουλάχιστον ,αναδυκνύει καλύτερα το σχέδιο του.Το στήσιμο των layouts στα panel,η αίσθηση της ζωντανής κίνησης των χαρακτήρων,οι εντυπωσιακές σκηνές μάχης,κατατάσσουν το κόμικ στις κορυφαίες στιγμές του Miller.Kαταπληκτικά τα χρώματα από την Glynis Oliver(είχε δουλέψει στους περισσότερους τίτλους της Marvel τότε) που για την εποχή που τυπώθηκε το κόμικ,ήταν ολοζώντανα και απέδωσαν με το καλύτερο τρόπο την όλη ατμόσφαιρα του κόμικ.Έδεσαν απόλυτα με τα σχέδια του Miller,όπως αυτά της μετέπειτα συνεργάτιδας(και αργότερα γυναίκας του)Lynn Varley. Το limited series αυτό έθεσε τις βάσεις όχι μόνο για τις μετέπειτα σειρές του Wolverine,και την ακόμα μεγαλύτερη του εξέλιξη σαν χαρακτήρα,αλλά αποτέλεσε και έμπνευση για τη δεύτερη ταινία με πρωταγωνιστή τον Hugh Jackman "The Wolverine" του 2013 (ειδικά η αρχική σεκάνς με την αρκούδα είναι πιστή αντιγραφή).Τη θεωρώ σαν μία από τις 3 definitive ιστορίες του Logan(με τις άλλες δύο να είναι το Weapon X του Windsor Smith,και το Origin των Jemmas,Quesada&Jenkins)που ακόμα και σήμερα 38 χρόνια μετά τη κυκλοφορία του,διαβάζεται το ίδιο ευχάριστα και μοιάζει να είναι φρέσκια χωρίς να πέρασε ούτε χρόνος από επάνω της.Aν αγαπάτε το χαρακτήρα του Logan,αν σας αρέσει η δράση,οι ninja και η ιαπωνική κουλτούρα ή απλά θέλετε να διαβάσετε μία κλασική ιστορία του Wolverine τότε αυτή η σειρά αξίζει τη θέση που της αρμόζει στη βιβλιοθήκη σας.Το κείμενο το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  7. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 16-02-2018 Υλικό Συλλογής: Fantastic Four Visionaries By John Byrne v0 (Marvel Team-Up v1 61-62, Marvel-Two-In-One v1 50, Fantastic Four v1 215-218 & 220-221) Όταν η Μαμούθ διέκοψε το περιοδικό X-Men και γενικά τις υπερηρωικές εκδόσεις της το 1994, η ελπίδα που είχαμε για να δούμε κάποια στιγμή δύο από τα πιο διαβόητα runs που είχε αναλάβει ο John Byrne, αυτά των Fantastic Four και του Avengers West Coast, δύο τίτλους που ήδη εξέδιδε αλλά ήταν αρκετά πίσω, έσβησε. Να όμως που ήρθε η Οξύ 24 χρόνια αργότερα για να μας κάνει ένα ανέλπιστο δώρο! Και είναι ανέλπιστο καθώς αυτή την στιγμή οι 4 Φανταστικοί είχαν αφεθεί να μαραζώσουν από την Marvel, οπότε δεν θα περίμενε κανείς να ασχοληθεί Έλληνας εκδότης με αυτούς, και αν το έκανε, θα περίμενε επίσης κάποιος να δημοσιεύσει κάποια νεώτερη ιστορία. Παρόλα αυτά η επιλογή του έργου του Byrne δεν είναι καθόλου άκυρη, μιας και παραμένει το δεύτερο πιο σημαντικό run για τον τίτλο, μετά από την αρχική και μακροχρόνια συνεργασία του Stan Lee με τον Jack Kirby, τροφοδοτώντας τους μεταγενέστερους δημιουργούς με στοιχεία προς μυθιστορηματική εκμετάλλευση, ακόμα και σήμερα. Ο παρόν τόμος συλλέγει τον τόμο 0 της σειράς Visionaries By John Byrne, πιάνοντας το υλικό που είχε δημιουργήσει ο Byrne σε άλλους τίτλους, το οποίο περιείχε εμφάνιση των μελών των 4Φ, συν τα πρώτα του βήματα ως σχεδιαστής του Fantastic Four v1 και καταλήγοντας στα πρώτα τεύχη που ανέλαβε και το σενάριο, πριν αναλάβει πλήρως την σειρά όμως. Στους επόμενους τόμους, αν τους δούμε ποτέ στην Ελλάδα, θα τον δούμε να αναλαμβάνει και το μελάνι. Η έκδοση συμπληρώνεται από τα εξώφυλλα των τίτλων, συν διάφορα εξώφυλλα που έχει κάνει ως φόρο τιμής στο Fantastic Four v1 001. Η έκδοση της Οξυ είναι στα τυπικά υψηλά στάνταρ της, για άλλη μια φορά. Τι αίσθηση κάνει σήμερα το περιεχόμενο όμως; Η αλήθεια είναι πως ο τόμος ξεκινάει μέτρια με κάποιες τυπικές περιπετειούλες σεναριακά που τον μόνο σκοπό που είχαν όταν τις έφτιαχναν, ήταν να γεμίσουν τις σελίδες. Σταδιακά όμως το ενδιαφέρον μεγαλώνει και έχουμε περιπέτειες αντάξιες της λεζάντας The World's Greatest Comic Magazine που συντρόφευε τον τίτλο των Τεσσάρων Φανταστικών εκείνη την εποχή. Αρκεί βέβαια τα γούστα σας να μην περιορίζονται στην νέα χιλιετία και να αναγνωρίζετε πως υπήρχε πολιτισμός και πριν.
  8. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 21-03-2018 Υλικό Συλλογής: X-Men: The Dark Phoenix Saga [05 April 2006 (TPB)], Uncanny X-Men v1 129-137 [January/September 1980 (Issues)] Η λέσχη Χέλφαϊρ καταφέρνει να κάνει πλύση εγκεφάλου στην Τζιν Γκρέι και ως αποτέλεσμα, οι X-Men γίνονται φυλακισμένοι τους. Η πράξη αυτή όμως απελευθερώνει τον Μαύρο Φοίνικα, μια δύναμη που κανείς στο σύμπαν δεν μπορεί να καταστείλει. Τώρα, η ομάδα θα πρέπει να σώσει την Τζιν ταυτόχρονα από την αυτοκρατορία Σι'αρ και τον ίδιο της τον εαυτό. Οι εικόνες των περιεχομένων προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Η πιο κλασική ιστορία των X-Men*, αυτή που μετέτρεψε τον τίτλο στην πιο πετυχημένη... μηχανή εκτύπωσης χρημάτων για την Μάρβελ, είναι ξανά διαθέσιμη στο Ελληνικό κοινό, με την τελευταία εκτύπωση της να έχει γίνει το μακρινό 1990 από την Μαμούθ Κόμικς σε μορφή περιοδικού περιπτέρου, μια έκδοση που άφησε την δική της ιστορία. Προσωπικά, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με αυτή την περίοδο του τίτλου, μιας και τις συγκεκριμένες ιστορίες τις έχω διαβάσει ουκ ολίγες φορές όταν ήμουν πιτσιρικάς και ακόμα και σήμερα τις θεωρώ τις καλύτερες στιγμές του τίτλου, λίγο πριν αρχίσει να γίνεται εντελώς σαπουνόπερα. Το δε σχέδιο του Τζον Μπερν, εξακολουθεί να με πωρώνει ακόμα και σήμερα. Αυτό που μπορώ να πω όμως είναι πως η μετάφραση στην παρούσα έκδοση είναι σαφώς καλύτερη. Να το επαναλάβω αυτό: Η μετάφραση στην παρούσα έκδοση είναι σαφώς καλύτερη! Ναι, ο Αργυρού ψιλοζορίζεται λιγάκι σε μερικά σημεία στην απόδοση της γραφής του Κλέρμοντ (η οποία είναι πιο λογοτεχνική, εξηγώντας τα πάντα, και θα κουράσει κάποιους), και ναι, δεν έχει τα κλασικά ονόματα με τα οποία έχουμε συνηθίσει, αλλά οι μεταφραστές της σειράς της Μαμούθ πριν αναλάβει ο Χειλάς, πετσόκοβαν το αρχικό κείμενο στο μισό βγάζοντας ότι δεν θεωρούσαν ουσιώδες (και ακόμα περισσότερα, αρκετές φορές), κάτι που δεν συμβαίνει εδώ. Απ' όλες τις απόψεις, αυτή είναι η πιο πλήρης εκδοχή της ιστορίας που θα διαβάσετε αποδομένη στην γλώσσα μας λοιπόν. Το άλλο μου παράπονο είναι πως απλά δεν εκδόθηκαν ξανά και οι προηγούμενες ιστορίες, μιας και αυτή είναι απλά η κατάληξη μιας μακράς ιστορίας που ξεκίνησε από το τεύχος 100 του Uncanny X-Men και μερικά συναισθηματικά φορτία δεν έχουν τον ίδιο αντίκτυπο αν δεν διαβαστεί από την αρχή. *μοιραζόμενη την θέση μαζί με το Days of Future Past.
×
×
  • Create New...