Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Carlos Trillo'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Βρισκόμαστε στη Νότια Αμερική, λίγες δεκαετίες μετά την κατάκτησή της από του Ισπανούς και την υποδούλωση του αυτόχθονου πληθυσμού. Οι Ισπανοί έχουν επιβάλλει το δικό τους τρόπο ζωής, τη γλώσσα, τη θρησκεία και αντιμετωπίζουν τους αυτόχθονες περίπου ως ζώα, ενώ ψάχνουν με αγωνία για χρυσάφι, που είναι και ο πρωταρχικός λόγος της άφιξής τους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται ο Αλβάρ Μαγιόρ, γιος ενός από τους στρατιώτες του Πιθάρο και μιας αυτόχθονης. Αν και είναι μικτής καταγωγής, απορρίπτει τη βίαιη κληρονομιά των Ισπανών και αποστρέφεται τις πράξεις τους. Είναι όμως και ο ίδιος τυχοδιώκτης και δεν αρνείται μια προσοδοφόρα πρόταση, αρκεί να μην παραβαίνει τον κώδικα τιμής του. Δίπλα του έχει τον ιθαγενή Τίχουο, που θα τον σώσει πολλές φορές από μπελάδες με τις ικανότητές του και την πονηριά του, ενώ στην πορεία θα προστεθεί και μια γυναίκα, η Λουσία, που ναι μεν δείχνει να τον αγαπάει, αλλά φαίνεται να ενδιαφέρεται πολύ και για το χρυσάφι. Οι παλιότεροι από εμάς έχουν γνωρίσει τον Αλβάρ Μαγιόρ από το περιοδικό "Σκορπιός", αλλά τώρα έφτασε η στιγμή να αποκτήσει και τη δική του αγγλόφωνη έκδοση, η οποία, όταν ολοκληρωθεί, θα περιέχει όλες τις ιστορίες, που έγραψε ο Κάρλος Τρίγιο και σχεδίασε ο Ενρίκε Μπρέσια από το 1977 έως το 1983 για το ιστορικό αργεντίνικο περιοδικό κόμικς "Skorpio". Νομίζω, ότι είναι κατανοητό από την πρώτη παράγραφο, ακόμη κι αν δεν έχετε προηγούμενη επαφή με τους δημιουργούς, ότι πρόκειται για ένα κόμικ με σαφείς αντιαποικιοκρατικές βολές, το οποίο μπορεί να διαβαστεί και ως μια αλληγορία σχετικά με τη διαρκή ανάμειξη κυρίως των ΗΠΑ στην πολιτική ζωή των χωρών της Λατινικής Αμερικής και ιδίως της Αργεντινής, η οποία τη χρονιά, που άρχισε να δημοσιεύεται το κόμικ βίωνε μια ακόμη δικτατορία, αλλά αυτά τα έχω γράψει κι αλλού και δεν έχει νόημα να τα επαναλαμβάνω. Κι όμως, αυτό που ξεκινάει ως ένα ελαφρώς συγκεκαλυμμένο πολιτικό κόμικ, που παρουσιάζει τους λευκούς να είναι διαρκώς διψασμένοι για χρυσό, καθώς προχωράνε οι ιστορίες, οι οποίες είναι σχεδόν όλες δωδεκασέλιδες και αυτοτελείς, αποκτά και μια μυστικιστική, σχεδόν σουρεαλιστική διάσταση, καθώς εισέρχονται υπερφυσικά στοιχεία από τον κόσμο των ιθαγενών, αλλά και άλλων πλασμάτων, που ζούσαν εκεί. Και κατά παράδοξο, ίσως, τρόπο, αυτά τα στοιχεία, όχι μόνο δεν αποδυναμώνουν, αλλά αντίθετα ενισχύουν την πολιτική διάσταση του κόμικ, κάνοντάς το ένα ντοκουμέντο της εποχής εκείνης. Επιπλέον, η έμπνευση του Τρίγιο να προσθέσει σε πολλές ιστορίες ντόπιους, οι οποίοι ξεκινάνε την αφήγηση, αποδεικνύεται εξαιρετικά λειτουργική, ενώ εντυπωσιάζει και η σπάνια χρήση επεξηγηματικών σχολίων, κάτι που δείχνει πόσο σύγχρονο φαίνεται ακόμη το κόμικ. Και βέβαια, υπάρχει και το εκπληκτικό σχέδιο του Ενρίκε Μπρέσια, υιού του Αλμπέρτο. Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Danilo Chiomento στην εισαγωγή του τόμου, ενώ ξεκινά με ένα υπέροχο, αλλά σίγουρα διστακτικό σχέδιο, που δίνει μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες (κοστούμια, κτήρια, όπλα κτλ), στη συνέχεια, αφήνεται να παρασυρθεί, να γίνει πιο ρευστό, πιο ελεύθερο, να παίξει περισσότερο με τις σκιές, τα πλάνα και τις εκφράσεις, παραμένοντας σε κάθε περίπτωση μαγευτικό. Δεν είναι χωρίς ελαττώματα το κόμικ: πολλές ιστορίες καταλήγουν με έναν λίγο αυθαίρετο τρόπο, καθώς είναι διακαής η επιθυμία του Τρίγιο να απονείμει δικαιοσύνη στους κατατρεγμένους, έστω και με την πένα του, ενώ κάποιες είναι ίσως προβλέψιμες. Τίποτα από αυτά, όμως, δεν αφαιρεί τη μαγεία, ούτε και τα νοήματα, αυτού του πολυεπίπεδου έργου, που γίνεται όλο και μεγαλύτερη, καθώς προχωράνε οι ιστορίες και βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο σε έναν κόσμο διαφορετικό από το δικό μας. Η Epicenter Comics, η οποία μέχρι τώρα ειδικευόταν στα κόμικς του οίκου Μπονέλι, έφτιαξε έναν υπέροχο, σκληρόδετο τόμο σε μεγάλο μέγεθος, που αναδεικνύει το εκπληκτικό σχέδιο του Μπρέσια και είναι από τις εκδόσεις, που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια (έχετε, φαντάζομαι, καταλάβει, ότι είμαι ιδιαίτερα ευσυγκίνητος και βάζω συχνά τα κλάματα, όταν μπήγω τα γαμψά μου νύχια σε ωραίες εκδόσεις κόμικς ) και θα αποτελέσει ένα από τα κοσμήματα της βιβλιοθήκης σας. Είναι ο πρώτος από τους τέσσερις προγραμματισμένους τόμους, ενώ ήδη τρέχει καμπάνια στο Kickstarter για τους δύο επόμενους. Κάποτε είχε κυκλοφορήσει στα αγγλικά μια έκδοση από την 4 winds, δυσεύρετη πλέον, την οποία δεν την έχω, αλλά νομίζω ότι δεν περιλαμβάνει κάποια από τις ιστορίες αυτές και επιπλέον, έχω διαβάσει, ότι η ποιότητα της έκδοσης δεν είναι πολύ καλή. Πολλές από τις ιστορίες του τόμου εκεί, όχι όμως όλες και όχι με τη σειρά, τις είχαμε διαβάσει και στο "Σκορπιό". Μια επιπλέον ιστορία του Αλβάρ Μαγιόρ, που ούτε αυτή υπάρχει στον τόμο της Epicenter, επειδή την είχαν πάρει από εκείνον της 4 winds, είχε δημοσιευτεί στο τεύχος 5 του περιοδικού "Robotnik Fantastica". Διαβάστε το. Θα σας αρέσει και θα το βρείτε, αναπάντεχα ίσως, μοντέρνο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  2. Μια πολύ καλή συνταγή για να ξεπεράσει κανείς το reader's block του, είναι να διαβάσει ένα κόμικ που του αρέσει. Κατά προτίμηση μικρό κιόλας. Ε κάπως έτσι κατέληξα να διαβάσω για πολλοστή φορά το άλμπουμ Η Ωραία και το Τέρας των Carlos Trillo και Jordi Bernet, δύο πολύ αγαπημένων μου δημιουργών. Το πρωτότυπο κόμικ, Light and Bold, εκδόθηκε το 1987 από τον μεγάλο ισπανικό οίκο Toutain, που τότε μεσουρανούσε. Στα καθ' ημάς ήρθε το 1990 από την Βαβέλ, στο πλαίσιο της σειράς Βαβέλ Noir. Οι σελίδες είναι από κάποια ξενόγλωσση έκδοση Κάπου στις ΗΠΑ, σε μια πόλη όπου οι δρόμοι έχουν ονόματα ζώων, κατοικεί η Λάιτ, η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου, όπως μας ενημερώνει ο αφηγητής. Στην ίδια πόλη ζει και ο Μπολντ, ένας τύπος τεραστίων διαστάσεων και κτηνώδους δύναμης. Έχουν πολλά κοινά η Λάιτ και ο Μπολντ. Και οι δύο δουλεύουν για τον Κύριο Σμιθ ή Σμιτ, έναν άνθρωπο που μοιάζει με Ναζί εγκληματία από χολιγουντιανή ταινία, αλλά φαίνεται 100% Αμερικανός χάρη στο καπάκι Coca-Cola που φορά σαν μονόκλ. Και οι δύο είναι φοβερά μόνοι σε αυτή την ζωή. Ώσπου θα γνωριστούν, θα ερωτευθούν και θα παγιδευτούν στα δίχτυα της διεθνούς κατασκοπίας... Ίσως η σύνοψη να κάνει το κόμικ να φαντάζει πιο σοβαρό από την πραγματικότητα. Η Ωραία και το Τέρας είναι ένα χιουμοριστικό κόμικ και μάλιστα κατωτάτης ποιότητας όπως επαναλαμβάνει διαρκώς ο αγανακτισμένος αφηγητής. Ο Trillo, πίσω από μια σάτιρα των κατασκοπικών και αστυνομικών κόμικς/βιβλίων/ταινιών, σχολιάζει το πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής. Το κόμικ δημιουργήθηκε προς τα τέλη του Ψυχρού Πολέμου, ενώ η Σοβιετική Ένωση πνέει τα λοίσθια και διαφαίνεται η επικράτηση του Ελεύθερου (sic) Κόσμου. Μην περιμένετε κάποια βαθυστόχαστη πολεμική, αλλά οι αναφορές και οι συμβολισμοί είναι ξεκάθαροι και δαχτυλοδείχνουν τα πολιτικά παιχνίδια των δύο αντιπάλων αλλά και (κυρίως) τις μπίζνες των ενδιαμέσων, τουτέστιν των εμπόρων όπλων. Στο σχέδιο ο γνωστός Jordi Bernet, ποτέ δεν απογοητεύει και ποτέ δεν εκπλήσσει. Ανάλαφρο και ψυχαγωγικό, όπως κάθε κόμικ που έχει γράψει ο Trillo. Μπορείτε ακόμη να το πετύχετε στο παζάρι της Κοτζιά ή σε κάποιο βιβλιοκομιξοπωλείο και μάλιστα σε πολύ χαμηλή τιμή. Τσεκάρετέ το.
  3. Ήταν πρώτη Ιουλίου 1985, όταν το περιοδικό "Σκορπιός" έσκασε μύτη στα περίπτερα. Επρόκειτο τυπικά για τη συνέχεια του περιοδικού "Σκαθάρι", αφού δημοσίευε σε μεγάλο βαθμό κόμικς, που είχαν δημοσιευτεί και εκεί. Παρόλα αυτά, δημοσίευσε και άλλα κόμικς, που δεν είχαν δημοσιευτεί εκεί και τελικά έγινε ένα εντελώς ξεχωριστό περιοδικό. Το περιοδικό είχε 100 σελίδες, όλες ασπρόμαυρες και φιλοξενούσε συνήθως 8 ιστορίες διαφορετικού μεγέθους η κάθε μία. Στη συνέχεια προστέθηκαν και διηγήματα, σταυρόλεξα και χιουμοριστικά στριπάκια, ακόμη και μαθήματα ποδοσφαίρου (αίσχος! ), ενώ υπήρχε και στήλη αλληλογραφίας. Κατά τη γνώμη μου, ήταν η πιο επιτυχημένη μείξη περιπετειωδών και διανοουμενίστικων, ας το θέσω έτσι, κόμικς, που έχει κυκλοφορήσει στη χώρα μας. Σχεδόν όλα τα κόμικς ήταν από καλλιτέχνες της σχολής της Αργεντινής και, σε πολύ λιγότερο βαθμό, της Ιταλίας και μάλιστα ορισμένα από ονόματα, που είχαν ήδη τεράστια φήμη και πολλά από αυτά τα ξαναείδαμε στην Ελλάδα σε άλλες εκδόσεις. Το περιοδικό αντλούσε τις ιστορίες του μάλλον από την ιταλική έκδοση του περιοδικού Skorpio, το οποίο με τη σειρά του, ήταν προσαρμογή του ομότιτλου αρνεντίνικου περιοδικού, το οποίο είχε καταφέρει να συγκεντρώσει την αφρόκρεμα των δημιουργών κόμικς της Αργεντινής. Η σύνθεση των ιστοριών του περιοδικού άλλαζε κάθε φορά (δεν νομίζω, ότι υπήρξαν δύο τεύχη με ίδιο περιεχόμενο) και φυσικά δεν δημοσιεύτηκαν όλες οι ιστορίες σε ίσο αριθμό τευχών. Τελικά, η έκδοση σταμάτησε με το 28ο τεύχος, που κυκλοφόρησε στις 15/08/1986 (υποθέτω, βέβαια, ότι βγήκε ή λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα) Οι ιστορίες που δημοσιεύτηκαν, κατά σειρά εμφάνισης στο περιοδικό ήταν οι εξής (δεν αναφέρω κάποιες ιστορίες, που δεν επαναλήφθηκαν σε άλλο τεύχος, ούτε τα στριπάκια) Τα κόμικς που δημοσιεύτηκαν ήταν τα εξής (τα λινκ οδηγούν σε βιογραφίες των καλλιτεχνών, οι οποίες δεν είναι πάντα στα αγγλικά): - Σκορπιός , Ο Μοναχικός Εκδικητής των Ray Collins (ψευδώνυμο του Eugenio Juan Zappietro), Ernesto R. Garcia Seijas - Γιορ ο Κυνηγός, των Ray Collins, Juan Zanotto - Καγιέννα, των Guillermo Saccomanno, Roberto Mandrafina - Μάντυ Ρίλεϋ, των Ray Collins, E.R. Garcia Seijas - Αλβάρ Μαγιόρ των Carlos Trillo, Enrique Breccia - Λάρρυ Μαννίνο των Ray Collins, Angel A. Fernandez - Μπάρμπαρα των Ricardo Barreiro, Juan Zanotto - Νεκράδαμος, των Hector G. Oesterheld, Horacio Lalia - Λεγεώνα των Ξένων, των Julio A. Grassi, Alberto Salinas - Σήριαλ Φαντασίας, από διάφορους καλλιτέχνες - Ουακαντάνκα, των Hector G. Oesterheld, Juan Zanotto - Μαύρος Στρατιώτης του E.R. Garcia Seijas - Ετερναόυτα, των Hector G. Oesterheld, Francisco Solano Lopez - Άσσος Πίκα, των Ricardo Barreiro, Juan Gimenez - Κάλικο Τζακ, των Carlos Albiac, Angel A. Fernandez - Οι Αετοί, των Ray Collins, Medrano/Martinez - Πράκτωρ Κανένας, των Carlos Trillo, Alberto Breccia - Η Ζούγκλα της Ασφάλτου, των Carlos Trillo, Horacio Altuna, Gustavo Trigo Αν κάποιος έχει πληροφορίες για μια σειρά ή κάποιους καλλιτέχνες, παρακαλώ, ας ποστάρει Όπως, πάντως, καταλαβαίνετε από κάποια από τα ονόματα, μιλάμε για ορισμένους πραγματικά τεράστιους καλλιτέχνες, πολλοί εκ των οποίων γίνανε γνωστοί πολύ αργότερα στη χώρα μας, Εμένα, πάντως, τα ονόματα δεν μου έλεγαν τότε κάτι, αν και σαφώς τα αναγνώριζα ως ισπανικά. Ξεκαθαρίζω εδώ, ότι για εμένα το περιοδικό αυτό ήταν ένα μεγάλο σοκ. Οι περιπέτειες ήταν εντελώς διαφορετικές, πιο ώριμες, πιο σκληρές και πιο ενήλικες από όλα τα άλλα κόμικς που είχα διαβάσει έως εκείνη τη στιγμή (ήμουν 13 ετών), Είχαν επίσης έντονο το στοιχείο της βίας και του σεξ, αλλά και ορισμένες είχαν μια πολύ βαθιά μελαγχολία. Με άλλα λόγια, ήταν ενήλικες και πολλές προβλημάτιζαν τον αναγνώστη, απείχαν, λοιπόν πάρα πολύ από τις ιστορίες των περισσότερων περιοδικών εκείνης της εποχής, με εξαίρεση τη "Βαβέλ". Δεν μπορώ να είμαι εντελώς αντικειμενικός σε σχέση με την ποιότητα των ιστοριών, αλλά υπάρχουν ορισμένες που τις θυμάμαι ακόμη, Η αλήθεια είναι ότι οι ιστορίες αναδύουν μια αύρα άλλης εποχής, λιγότερο (όχι περισσότερο) αθώας, πιο βίαιης, περισσότερο πολιτικοποιημένης και δεν ξέρω τι εντύπωση θα έκαναν σήμερα σε κάποιον που τις διαβάζει για πρώτη φορά. Για εμένα όμως τότε, ήταν σίγουρα "τα πιο όμορφα κόμκκς στο κόσμο", όπως διαφημιζόταν και στο εξώφυλλο του περιοδικού, ακόμη δεν θυμάμαι με πόση ντροπή, είχα ζητήσει το τεύχος 4 από τον περιπτερά της γειτονιάς μου (άλλες εποχές, τότε ) Είναι όμως σαφές, και αυτό νομίζω ότι είναι αντικειμενικό, ότι είναι η πληρέστερη ελληνική έκδοση με κόμικς από την Αργεντινή, άρα, όποιοι ενδιαφέρονται για αυτά, καλό θα ήταν να ψάξουν τη σειρά. Γενικά πάντως, συνιστώ σε όλους να την ψάξουν, πραγματικά αξίζει να ανακαλύψετε κάποια από αυτά τα κόμικς. Δεν είναι δύσκολη σειρά να βρεθεί, εξάλλου η Μαμούθ έβγαλε όλα τα τεύχη και σε τόμους. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Άρθρο για το πρωτότυπο περιοδικό, πάνω στο οποίο βασίστηκε ο Σκορπιός Η σειρά κυκλοφορεί ολόκληρη σκαναρισμένη. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα
×
×
  • Create New...