Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Brian K. Vaughan'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 7 results

  1. Είμαστε στο 2076. Το ίντερνετ δεν υπάρχει πια. Υπάρχει μόνο ως μια πληγή στη σύγχρονη ιστορία. Στο πρόσφατο παρελθόν του κόμικ, η φούσκα του ίντερνετ έσκασε, διαρρέοντας τα προσωπικά στοιχεία όλων. Mails, στοιχεία πιστωτικών καρτών, μηνύματα, σβησμένες φωτογραφίες και βίντεο , ιατρικά αρχεία, search histories… Τίποτα δεν έμεινε κρυφό, καταστρέφοντας σχέσεις, εταιρίες, οικογένειες, αξιοπρέπειες. Όλοι πλέον κυκλοφορούν μεταμφιεσμένοι για να κρύψουν τις αληθινές τους ταυτότητες. Η τέταρτη εξουσία (τα μίντια) εκτελούν χρέη αστυνομίας και η παράβαση προσωπικών δικαιωμάτων έχει ξαναγίνει ένα από τα χειρότερα εγκλήματα. Τα αυτοκίνητα είναι ιπτάμενα και τα τσιγάρα μαριχουάνας νόμιμα. Κάπου μέσα σ αυτόν τον κόσμο βρίσκουμε και τον κεντρικό ήρωα, έναν ιδιόρρυθμο παπαράτσι, που προσπαθεί να διαλευκάνει τη δολοφονία μιας πελάτισσάς του. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα scifi κόμικς που διάβασα τα τελευταία χρόνια, γραμμένο από τον Brian K. Vaughan, σχεδιασμένο από τον Martin Marcos και χρωματισμένο από την Muntsa Vicente. Τι θέλω από ένα καλό scifi κόμικ; Καλή σεναριακή ιδέα; Πειστικό post apocalyptic κόσμο; Ενδιαφέροντες α' & β' χαρακτήρες; Καλή ισορροπία μεταξύ δράματος και χιούμορ; Ποπ αναφορές; Φυσικούς διαλόγους ; Σωστό δέσιμο σεναρίου με σχέδιο και χρώμα; Καρέ κινηματογραφικά στημένα; Έχει απ' όλα αυτά . Αγαπημένος μου χαρακτήρας ο παππούς του πρωταγωνιστή, απομεινάρι των ημερών μας. Θεούλης! Μια άλλη πολύ αξιόλογη πλευρά αυτού του κόμικ έχει να κάνει με το πως κυκλοφόρησε: Τα 10 τεύχη του (είναι ολοκληρωμένο) βγήκαν online για κατέβασμα από τη σελίδα panelsyndicate.com (digital comics directly from creators to readers) , που λειτουργεί με τη λογική "πληρώστε ό,τι θέλετε για να το κατεβάσετε". Μπορεί να τα κατεβάσει κανείς ακόμα και πληρώνοντας 0 $! Στη σελίδα αυτή μπορεί να βρει κανείς και το making of του κόμικ, με προσχέδια και σελίδες σεναρίου. Το κόμικ είναι φτιαγμένο για να διαβάζεται κατά βάση σε pc ή tablet, οπότε όσοι το κατεβάσετε δε θα χετε τις ίδιες δυσκολίες που εμφανίζουν τα σκαναρισμένα κόμικς . Όλες οι φωτος που έβαλα είναι σελίδες από τα κόμικς που κατέβασα από τη σελίδα. Για όσους συνεχίζουν να επιμένουν στο χαρτί, έχει κυκλοφορήσει και μια πολύ ωραία HC έκδοση από την Image. Ο Vaughan συμφώνησε να δώσει στην Image την έκδοση του Private Eye, αν η Panelsyndicate έκανε μια ιστορία για το Walking Dead, όπως και συνέβη (The Walking Dead: Alien, 2016) . Βραβεία: Eisner Award στην κατηγορία Best Digital/Webcomic Harvey award στην κατηγορία Best Online Comics Work
  2. Οι δωδεκάχρονες Erin, MacKenzie, KJ, και Tiffany μοιράζουν εφημερίδες σε ένα προάστιο στο Κλίβελαντ του Οχάιο ένα πρωινό την επομένη του Halloween το 1988, λίγες ημέρες πριν τις αμερικανικές εκλογές. Μιλάνε, γνωρίζονται (η Erin είναι η νεοφερμένη στην παρέα), χαζολογούν, μοιράζουν τις εφημερίδες, αλλά, όταν ετοιμάζονται να επιστρέψουν στα σπίτια τους, παρατηρούν κάποιους περίεργα ντυμένα ανθρώπους, που μιλάνε μια περίεργη γλώσσα να κυκλοφορούν στην πόλη, Δεν αργούν να καταλάβουν, ότι η πόλη τους έχει γίνει τόπος εξωγήινης εισβολής. Ή μήπως δεν είναι εξωγήινοι; Κάποιοι από αυτούς μιλάνε κάτι περίεργα αγγλικά. Και πριν το καταλάβουν, τα κορίτσια μπλέκουν στη μέση μιας σύγκρουσης, την οποία δεν καταλαβαίνουν καθόλου. Και έτσι, θα αρχίσει ένα απίθανο ταξίδι για τα 4 κορίτσια. Αρκετά ενδιαφέρον και πολύ διασκεδαστικό κόμικ, που μπλέκει με μεγάλη επιτυχία ΕΦ, μυστήριο, εφηβικά άγχη, χιούμορ και αρκετές σκέψεις για τη φύση του χρόνου και το αναπόφευκτο του μέλλοντος, χωρίς πολύ βαθιά σκέψη, αλλά δοσμένα με ανάλαφρο, όχι όμως χαζό τρόπο. Καθώς προχωρά η ιστορία και η υπόθεση περιπλέκεται, η αλήθεια είναι ότι τα άλματα, τα οποία γίνονται δεν είναι πάντα πειστικά. Πιστεύω, ότι όταν ξαναδιαβάσω τη σειρά από την αρχή, θα εντοπίσω διάφορες ανακολουθίες και ανακρίβειες, αλλά δεν πειράζει, η αλήθεια είναι ότι πέρασα ευχάριστα διαβάζοντάς την και τελικά ο Βον καταφέρνει να ενώσει τα διάφορα νήματα της πλοκής και να λύσει την υπόθεση με αρκετή επιτυχία. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι υπάρχει κυρίαρχη μια θλίψη για τη χαμένη νιότη, αλλά και για το αναπόδραστο κάποιων πραγμάτων: Η σειρά παρουσιάζει κάποιες επιφανειακές, έστω, ομοιότητες με το αγαπημένο Stranger Things, που ξεκίνησε να προβάλλεται κάποιους μήνες μετά την έναρξη κυκλοφορίας του κόμικ, αφού μοιράζονται το ίδιο υπόβαθρο στο χρόνο και παρόμοιο στο χώρο και έχουν νεαρούς πρωταγωνιστές. Οι συγκρίσεις όμως σταματούν εδώ, αφού, εκτός από αυτά, το κόμικ και η σειρά ακολουθούν εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Ο Βον γράφει απλούς, αλλά εύστοχους διαλόγους και αφήνει να μιλήσει το πολύ καλό σχέδιο του Cliff Chiang, ο οποίος εικονογραφεί με αξιοσημείωτη επιτυχία το σύμπαν, που χτίζει ο συγγραφέας. Το σχέδιο του είναι απλό, η σύνθεση των καρέ πολύ πετυχημένη. Δεν κόβει ίσως την ανάσα, αλλά είναι αρκετά διακριτικό, ώστε να μην κλέβει την παράσταση από τους χαρακτήρες. Τεράστια η συμβολή του κολορίστα Matt Wilson, ο οποίος προσφέρει τα ζωντανά χρώματα, τα οποία διαρκώς αλλάζουν. Και ο Jared K. Fletcher, που έχει αναλάβει το lettering συμβάλλει στο τελικό αποτέλεσμα. Η σειρά έλαβε 2 βραβεία Eisner το 2016 (Best New Series και Best Penciller/Inker), άλλα δύο το 2017 (Best Writer και Best Colorist) και ξανά το βραβείο Best Colorist το 2019, ενώ ήταν υποψήφια και για το βραβείο Hugo στην κατηγορία Best Graphic Story το 2017. Ολοκληρώθηκε σε 30 τεύχη, τα οποία συλλέχθησαν σε 6 trades, ενώ έχει αρχίσει και η κυκλοφορία των Deluxe Hardcovers, που λογικά θα είναι τρία συνολικά με 10 τεύχη το καθένα, αλλά δεν γνωρίζω εάν έχει ολοκληρωθεί. Εγώ διάβασα τα trades, που δεν περιέχουν κάτι παραπάνω. Η καταχώρηση της Wikipedia για το κόμικ (περιέχει spoiler) Κριτική του The Comics Journal για το κόμικ, που δημοσιεύθηκε μετά το 5ο τεύχος.
  3. Πρόσφατα διάβασα μία σειρά της Vertigo από έναν αγαπημένο μου συγγραφέα, τον Brian K. Vaughan, που ονομάζεται Y : The Last Man. Το κόμικ αυτό κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2002 και μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερα post-apocalyptic κόμικς. Η πλοκή είναι πολύ ενδιαφέρουσα: Το 2002 ένας ιός ξαφνικά εξαπλώνεται σε όλο τον πλανήτη σκοτώνοντας όλα τα αρσενικά είδη: ανθρώπους, ζώα και γενικά όλους τους οργανισμούς που φέρουν το Υ χρωμόσωμα. Πλέον ο κόσμος έχει μειωθεί στο 50% και οι γυναίκες μένουν πίσω προσπαθώντας να αποτρέψουν τη πλήρη κατάρρευση του πλανήτη. Ωστόσο όμως, για έναν άγνωστο λόγο, ένας νεαρός ο οποίος είναι και πρωταγωνιστής της ιστορίας, Υorick Βrown, μαζί με την αρσενική του μαϊμού, Ampersand, κατάφεραν να επιβιώσουν. Ξαφνικά ο Yorick γίνεται ο πιο σημαντικός άνθρωπος στο κόσμο και αποτελεί ίσως το «κλειδί» για να λυθεί το μυστήριο σχετικά με την εξαφάνιση των ανδρών στη Γη. Ο Vaughan έχει κατασκευάσει μία εξαιρετική ιστορία, η οποία κυλάει πολύ γρήγορα, κυρίως επειδή ο Yorick είναι ένας αξιαγάπητος και αστείος χαρακτήρας, ο οποίος μάλιστα έχει στη πορεία τεράστιο character development. Επίσης, βρήκα ξεκαρδιστικές σε πολλές περιπτώσεις τις αναφορές του στην ευρύτερη pop κουλτούρα, αλλά και από τις διάφορες αναφορές σε προηγούμενες εμπειρίες της ζωής του. Να προσθέσω ότι πέρα από τον Yorick και την γλυκιά του μαϊμού,Ampersand, εμφανίζονται φυσικά και άλλοι κύριοι ή δευτερεύοντες χαρακτήρες, με πιο ξεχωριστές τη πράκτορα 355 και τη ιατρό Allisson Mann. Όσον αφορά τη 355, θα ήθελα να πω πώς είναι κατά τη γνώμη μου, μία από τις καλύτερες γυναικείες φιγούρες που έχω διαβάσει ποτέ σε κόμικ. Η 355 είναι έξυπνη, δυναμική και γενικά badass, η οποία αντιμετωπίζει όμως και τις δικές της δυσκολίες. Η τριάδα αυτή αποκτά μεγάλη χημεία κατά την εξέλιξη της αποστολής τους. Σκετσάκι της 355 - Pia Guerra Το σχέδιο της Pia Guerra είναι πολύ απλό, λιτό και όμορφο και ταιριάζει στην ατμόσφαιρα της πλοκής που αφηγείται ο Vaghaun. Τα χρώματα, επιπλέον, δεν είναι ούτε πολύ φωτεινά αλλά ούτε και σκοτεινά. Υπάρχει γενικά μία «ισορροπία», η οποία συμβάλλει στο να κάνει το σχέδιο πιο «εύκολο» στο μάτι κατά την ανάγνωση. Θα το πω απλά: το κόμικ είναι ξεχωριστό και θεωρώ πώς όλοι πρέπει να το διαβάσουν, αναγνώστες των κόμικς και μη! Η σειρά κέρδισε 3 βραβεία Eisner και ο Stephen King το χαρακτηρίζει ως «το καλύτερο graphic novel που έχει διαβάσει ποτέ». -Y-
  4. “Is it truly better to die free than to live life in captivity ?” Το παραπάνω αποτελεί ένα ερώτημα το οποίο θίγει ο πολυβραβευμένος Brian K. Vaughan στο graphic novel «Pride of Baghdad» που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2006. Όταν οι Αμερικανικές Δυνάμεις βομβάρδισαν το Ιράκ το 2003, τέσσερα λιοντάρια δραπέτευσαν από το ζωολογικό κήπο της Βαγδάτης. Τα λιοντάρια αυτά επιτέλους ελεύθερα, τριγυρνούν απεγνωσμένα στους δρόμους της Βαγδάτης προκειμένου να επιβιώσουν. Ο συγγραφέας εμπνέεται από τα αληθινά γεγονόντα προκειμένου να δημιουργήσει μία ιστορία που θίγει πολλά ερωτήματα για τη φύση του πολέμου. Σε αυτό το κόμικ, πρωταγωνιστές είναι τα ίδια τα λιοντάρια: ο Zill, η σύντροφος του, Noor, o Alli (το παιδί τους) και η Safa, μία άλλη λιονταρίνα. Κάθε ένα από αυτά τα λιοντάρια ενσαρκώνει μία διαφορετική οπτική γωνία για τον πόλεμο στο Ιράκ. Το κόμικ αυτό περνάει πολλά μηνύματα στον αναγνώστη, ενώ διαθέτει συμβολισμούς και παραλληλισμούς. Ως εκ τούτου, την ιστορία αυτή μπορεί να την απολαύσει ο αναγνώστης σε πολλαπλά επίπεδα. Ο Vaughan χρησιμοποιεί λίγους διαλόγους, αλλά ενίοτε με βαθύ νόημα. Γενικά αποτελεί ένα κόμικ που διαβάζεται σχετικά γρήγορα και επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις, καθώς σου δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψεις καινούργια πράγματα κάθε φορά. Μπορεί να σου τη χαρίσει την ελευθερία κάποιος; Ή την κερδίζεις με αποφασιστικότητα και θυσίες; Το κόμικ αυτό είναι σχεδιασμένο από τον Niko Henrichon. Το σχέδιο του είναι λεπτομερές, διαθέτει όμορφες οπτικές γωνίες, ελκυστική αποτύπωση του περιβάλλοντος και εκπληκτική καταγραφή των εκφράσεων των ζώων. Παράλληλα, η παλέτα του έχει τόσο θερμά, όσο και πιο φωτεινά χρώματα, με ιδιαίτερη έμφαση στο κόκκινο, κίτρινο και το πορτοκαλί. Το σχέδιο του Henrichon δε κουράζει στο μάτι και το βρήκα ελκυστικό. Το graphic novel μού δημιουργεί πολλά συναισθήματα, έχει στοιχεία που με συγκίνησαν και μεταδίδει στοχευμένα τη ψυχική κατάσταση των ζώων που έχουν βρεθεί στη μέση ενός πολύ βίαιου και καταστροφικού, ανθρώπινου πολέμου. Τo IGN το χαρακτηρίζει ως το καλύτερο graphic novel που κυκλοφόρησε το 2006 και «modern classic». Το κόμικ το προτείνω σε όσους έχουν διάθεση να διαβάσουν μία δυνατή ιστορία που καλλιεργεί πολλούς προβληματισμούς, καθώς εννοείται και στους φανατικούς του Brian K. Vaughan. Το κόμικ αυτό έχει βγει και σε ελληνική έκδοση, από την Anubis. “There's an old saying, Zill. Freedom can't be given, only earned.”
  5. Ο 19χρονος Parker Robins είναι μία αποτυχία. Δεν κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο και η μητέρα του βρίσκεται σε κώμα και η κοπέλα του είναι έγκυος και φυσικά λεφτά δεν υπάρχουν πουθενά. Με τα λίγα χρήματα που έχει ο Parker αγοράζει ένα όπλο και μία μάσκα του σκι και έχει ως στόχο να μπει στην εγκληματική οργάνωση του Kingpin όπου ήταν και ο νεκρός πλέον πατέρας του. Όμως ο κόσμος του εγκλήματος δεν είναι εύκολος και ο Parker θα το μάθει με τον δύσκολο τρόπο. Ώσπου μια μέρα σε μία εξόρμηση με τον κολλητό του θα ανακαλύψει έναν μανδύα με παράξενες δυνάμεις. Και ξαφνικά η ζωή του δε θα είναι πια ίδια. Το “The Hood” είναι ένα κόμικ που εκδόθηκε το 2002 από την εκδοτική MAX της Marvel. Πρόκειται για το origin story του super-villain The Hood, έναν σχετικά όχι και τόσο γνωστό χαρακτήρα της Marvel. Αν και τα τελευταία χρόνια ο Hood αναλώνεται ως κακός δεύτερης διαλογής όπως στη πρόσφατη ιστορία Hawkeye Freefall το κόμικς στο οποίο κάνει την πρώτη του εμφάνιση του είναι (και το λέω απόλυτα ψύχραιμα) φωτιά. Μέσα σε έξι μόνο κεφάλαια ο Vaughan σκιαγραφεί το πορτραίτο ενός αντιήρωα και όχι ενός κακού καρικατούρας. Ο Parker αν και δεν είναι ένας συμπαθητικός ήρωας, ο αναγνώστης δεν μπορεί να τον κατηγορήσει. Κάνει πολλά λάθη,έχει όμως τον δικό του ηθικό κώδικα μέσα από τον οποίο καλείσαι να διαφωνήσεις ή να συμφωνήσεις μαζί του. Πρόκειται για έναν γκρίζο χαρακτήρα σαν αυτούς που έχουμε συνηθίσει από τον Vaughan. Το σχέδιο του Kyle Hotz (Billy the Kid’s Old Timey Odditie’s) είναι ατμοσφαιρικό και πανέμορφο με έμφαση στα σκοτεινά τοπία. Αποδίδει τέλεια την ιστορία του Vaughan χωρίς ούτε μία παραφωνία. Ειδικά το δεύτερο κεφάλαιο όπου ο Parker αποκτάει τις δυνάμεις του είναι τόσο όμορφο που προσωπικά θα μπορούσα να το χαζεύω χωρίς καν να κοιτάω τους διαλόγους. Είχα πολύ καιρό να ενθουσιαστώ με μία υπερηρωική σειρά από την αρχή μέχρι το τέλος. Θεωρώ ότι το The Hood είναι μία εξαιρετική ιστορία την οποία μπορούν να τη διαβάσουν και άτομα που δεν τρελαίνονται για τα υπερηρωικά κόμικς. Η ιστορία αν και είναι τοποθετημένη στο συμπαν της Marvel και παρελαύνουν από αυτήν αρκετή ήρωες της (όπως ο Shocker), δε χρειάζεται παρόλα αυτά να έχει διαβάσει κανείς, κάποιο προηγούμενο κόμικ καθώς είναι μία ιστορία origin. Το The Hood πάνω από όλα είναι ένα καλό και σφιχτοδεμένο κόμικ, από αυτά τα οποία ευχαριστείτε κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος.
  6. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 28-11-2016 Υλικό Συλλογής: Doctor Strange: The Oath v1 01-05 (December 2006 / April 2007) Παρακινούμενος από την ασθένεια του πιστού του υπηρέτη, του Γουόνγκ, ο Δρ. Στρέιντζ θα ψάξει και θα βρει μια μαγική ουσία η οποία μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα από το να γιατρέψει τον καρκίνο. Η ανακάλυψη αυτή όμως θα ανακινήσει κάποιες προσωπικότητες από το παρελθόν του, όταν ήταν απλά ένας επιφανής χειρούργος και σε μια απόπειρα δολοφονίας, που θα τον φέρει στο κατώφλι του θανάτου και στα έμπειρα χέρια της Νυχτερινής Νοσοκόμας, η οποία θα κληθεί να τον χειρουργήσει. Οι εσωτερικές σελίδες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Πάνω-κάτω και χωρίς ιδιαίτερα σπόιλερς, αυτή είναι η υπόθεση αυτής της ιστορίας που μας παρέδωσαν οι Μπράιαν Βον και Μάρκος Μάρτιν, ενάμιση χρόνο μετά την αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα από τον Στρανζίσκι, σε μια περίοδο που γενικά ο χαρακτήρας ήταν σε λήθαργο και μόλις είχαν αρχίσει να ασχολούνται ξανά μαζί τους στην «μαμά» Μάρβελ. Και ιστορία ήταν σαφώς πιο ουσιώδης από το Origin, μιας και μας δείχνει έναν Στρέιντζ που δρα στο σήμερα και είναι πιο κοντά στον χαρακτήρα όπως τον παρουσίασαν ο Σταν Λι και ο Στιβ Ντίτκο. Ως στήσιμο και εκτέλεση ο Βον δεν ανακαλύπτει τον τροχό εδώ, αλλά συνέβαλε στην εκσυγχρόνιση του χαρακτήρα για την νέα χιλιετία, κάνοντας τον πιο προσβάσιμο στον αναγνώστη, χωρίς να χάσει πολύ από το μυστηριακό στοιχείο που γενικά δεσπόζει στις ιστορίες του καλού δόκτορα. Μπορεί κάποιες επιλογές στον διάλογο να μου φάνηκαν παράταιρες, τόσο για τον χαρακτήρα, όσο και για το περιβάλλον της υπόθεσης, αλλά κατά βάση κινείται σε στέρεα εδάφη, με επαρκείς δόσεις πρωτοτυπίας και παράδοσης, με το «παραδοσιακό» σε αυτή την περίπτωση να είναι ιδιαίτερα ευρύ, λόγω της τριπαρισμένης φύσης των ιστοριών του χαρακτήρα από τα γεννοφάσκια του. Γενικά, δεν έχω διαβάσει ποτέ δουλειά του Βον που να μην είναι τουλάχιστον ψυχαγωγική και αυτό δεν άλλαξε ούτε και τώρα. Και η προσθήκη μιας από τις νυχτερινές νοσοκόμες στο υποστηρικτικό καστ, κίνηση που ώθησε την θεματική στο προσκήνιο και οδήγησε στην ένταξη της τόσο στις σειρές του Netflix όσο και στην ταινία του MCU, είναι πετυχημένη κατά την γνώμη μου, ανανεώνοντας την δυναμική των ιστοριών που θα μπορούσαμε να περιμένουμε από μια ιστορία του Στρέιντζ, άσχετα που δεν μακροημέρευσε. Όσο αφορά το σχέδιο, παρόλο που δεν είμαι ιδιαίτερα οπαδός του Μάρκος Μάρτιν, όταν συνεργάζεται με τον Βον τείνει να παραδίδει τις καλύτερες δουλειές του, και αυτό ισχύει και τώρα. Η καρτουνίστικη αισθητική του διατηρεί την ατμόσφαιρα ανάλαφρη και προσβάσιμη σε νέους αναγνώστες, καταφέρνοντας να κρατά τις ισορροπίες για τις απαιτήσεις ενός υπερηρωικού κόμικ ταυτόχρονα. Στο Amazing Spider-Man π.χ., δεν το κατάφερε αυτό κατά την γνώμη μου, αλλά τα σενάρια του Βον φαίνεται πως αξιοποιούν στο μέγιστο τις δυνατότητες του με τρόπο που οι υπόλοιποι σεναριογράφοι αδυνατούν να το πράξουν. Στην χώρα μας τώρα η έκδοση βγήκε στα τέλη του 2016 και αποτέλεσε την πρώτη κυκλοφορία τίτλου της Μάρβελ από τις εκδόσεις Οξύ, γνωστή για το μεγαλύτερο διάστημα της πορείας της από τους τίτλους τρόμου που εξέδιδε, η οποία είχε αρχίσει να ασχολείται πιο έντονα με τα κόμικς πριν μερικούς μήνες. Φυσικά, το ότι ο τίτλος επιλέχθηκε να βγει πρώτος, οφείλεται καθαρά στην ταινία με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς που βγήκε εκείνο το διάστημα στους κινηματογράφους. Για πρώτη έκδοση τα είχε πάει πολύ καλά από θέμα ποιότητας (αλλά και πωλήσεων απ' όσο γνωρίζω), και ας μην ήταν οι διαστάσεις ίδιες με τις πρωτότυπες κυκλοφορίες. Αυτό όμως που με είχε πειράξει όμως (και συνεχίζει να μου φαίνεται περίεργο) είναι πως στην μετάφραση, που είναι καλή και στρωτή κατά τα άλλα, τα ονόματα όσων χαρακτήρων είναι περαστικοί στην υπόθεση ή απλά αναφέρονται από τους άλλους χαρακτήρες, είναι γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες, ενώ των πρωταγωνιστών στα Ελληνικά, κάτι που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική μπορεί να το κάνανε έτσι. Πραγματικά αταίριαστο.
  7. Buffy the Vampire Slayer Season Eight (2007-2011) Σε αυτή την παρουσίαση θα μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα μου universe. Την 8η Season και τη συνέχεια της σειράς "Buffy the Vampire Slayer". Αποτελείται από 40 κύρια τεύχη, 3 one-shots και 5 άλλες μικρές ιστορίες. Στα σενάρια αυτής της σειράς συμμετείχαν οι: Joss Whedon, Brian K. Vaughan, Drew Goddard, Jeph Loeb, Jane Espenson, Steven S. DeKnight, Drew Z. Greenberg, Jim Krueger, Doug Petrie, Brad Meltzer. Στα σχέδια οι: Georges Jeanty, Paul Lee, Cliff Richards, Karl Moline, Eric Wight και στο σχέδιο των εξωφύλλων η Jo Chen. ΠΡΟΣΟΧΗ: Η παρουσίαση θα έχει άπειρα spoilers για όσους δεν έχουν δει την τηλεοπτική σειρά. (αν όχι πηγαίνετε εδώ στην παρουσίαση της Λένας). Θα μπορείτε όμως να διαβάσετε το πρώτο post. Για όσους έχουν δει τα επεισόδια της σειράς ό,τι spoilers γράφω θα τα κλείνω σε spoiler tags άρα δεν κινδυνεύετε. Η σειρά μου άρεσε πάρα πολύ και την θεωρώ ιδιαίτερα καλογραμμένη (ειδικά όσο προχωρούσε) και τελειώνοντας την, αποφάσισα να ασχοληθώ και με τα σχετικά κόμικς. Ο 8ος κύκλος είναι αρκετά καλός, με έξυπνα σενάρια, ωραία σχέδια, έξυπνους διαλόγους, περαιτέρω εξέλιξη χαρακτήρων και ωραίες μάχες. Η αλήθεια είναι ότι μάλλον λόγω του απεριόριστου budget (σε άποψη σκηνικών) σε αντίθεση με την τηλεοπτική σειρά ο Joss Whedon έκανε λίγο τα κόμικς αυτά υπερηρωικά, βάζοντας μέσα μερικές υπερβολές (ακόμη και για το Buffyverse ). Σίγουρα σε αρκετούς λάτρεις της σειράς που δεν διαβάζουν κόμικς δεν θα τους άρεσε καθόλου αυτό, αλλά σίγουρα εμάς δεν μας χαλάει και τόσο πολύ, αν και άλλαξε λίγο ο χαρακτήρας της original σειράς. Λογικό αυτό όμως σε κάποιο βαθμό, αφού άλλο μέσο είναι η τηλεόραση και άλλο τα κόμικς. Πάντως αξίζει να τα διαβάσει κάποιος με τα 1000 αν έχει δει την τηλεοπτική σειρά και του άρεσε. Η κεντρική ιδέα της Buffy είναι ότι ένα έφηβο κορίτσι που ενώ δείχνει αδύναμη, λόγω του τσαμπουκά της και λόγω της έμφυτης δύναμης της ως εκλεκτή slayer είναι έτοιμη να εξολοθρεύσει οποιονδήποτε δαίμονα, βρυκόλακα ή άλλο σκοτεινό ον βρεθεί στον δρόμο της με την βοήθεια πάντα των 2 κολλητών της (Willow και Xander) και του παρατηρητή της Giles. Έχοντας όμως δισταγμούς για το αν θα ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι επειδή κατά τα άλλα θα ήθελε να ζει μία φυσιολογική εφηβική ζωή. Σε κάθε γενιά υπάρχει μόνο μία slayer έως ότου να πεθάνει η προηγούμενη. Για περισσότερες πληροφορίες δέστε την παρουσίαση της Λένας καθώς και την τηλεοπτική σειρά. Μερικά εξώφυλλα από την καταπληκτική Jo Chen (σαν πίνακες ζωγραφικής): συνεχίζεται...
×
×
  • Create New...