Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Brian Augustyn'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  2. Με τον Hellboy να έχει αποχωρήσει από την Γ.Π.Ε.Α. λόγω γεγονότων που έχουν συμβεί σε τόμους που δεν έχουν δημοσιευτεί στη Ελλάδα, Ο Έιμπ Σάπιενς και ο Ρότζερ το Χομούνκουλους, σκέφτονται να αποχωρήσουν και αυτοί, μιας και θεωρούν πως το Γ.Π.Ε.Α. έχει γίνει πιο γραφειοκρατικό πλέον. Όταν η Λιζ Σέρμαν βρίσκεται σε κίνδυνο ξανά από μια οντότητα που θέλει να πάρει την ενέργεια της, τα δύο παλιά μέλη, παρέα με τον νέοπα της παρέας, τον Γιόχαν Κράους, ένα μέντιουμ που δε έχει πλέον υλική υπόσταση, καλούνται να την σώσουν, υπό την επίβλεψη της Δρ. Κέιτ Κόριγκαν. Αυτή είναι η εισαγωγική ιστορία της spin-off σειρά από τον κόσμο του Hellboy, ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, από το Mignolaverse, μια σειρά που πολύς κόσμος θεωρούσε καλύτερη από το ίδιο το Hellboy. Και είναι κατανοητή αυτή η σκοπιά, μιας και χωρίς τον Hellboy ως κεντρική φιγούρα, ο Μινιόλα και η πληθώρα των συνεργατών του έχει το ελεύθερο να πειραματιστεί πολύ περισσότερο σε διάφορα είδη, αφηγηματικά και αισθητικά, ενώ δεν χάνουν την ευκαιρία να αναπτύξουν περισσότερο τους πρώην δευτερεύοντες χαρακτήρες, συστήνοντας και καινούργιους παράλληλα. Η σειρά βγήκε στην χώρα μας από την Jemma Press, όταν αποφάσισε να συνεχίσει με αυτή αντί να βγάλει νέους τόμους από το Hellboy. Ο πρώτος τόμος βγήκε τον Αύγουστο το 2008 (σε μια περίοδο που είχαν βγει ήδη 8 τόμοι στην Αμερική) και ο δεύτερος τον Μάρτιο του 2009. Έκτοτε δεν έχει ασχοληθεί ξανά με το σύμπαν του Mignola η Jemma, δυστυχώς. Κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει πάντως πως δεν προσπάθησε αρκετά πριν παραδώσει τα όπλα... Με την σειρά να είναι κυρίως ανθολογική, η ποιότητα των ιστοριών ποικίλει. Δεν υπάρχει κακή ιστορία, αλλά από τους δύο τόμους ξεχωρίζουν οι κεντρικές ιστορίες (Κούφια Γη, Η ψυχή της Βενετίας), καθώς και οι δύο ιστορίες με τον Λόμπστερ Τζόνσον, ένα πράκτορα που ασχολούνταν με το παραφυσικό στην δεκαετία του '30, αρκετά χρόνια πριν την σύσταση της Γ.Π.Ε.Α. Σε καμιά ιστορία δεν κάνει σχέδιο ο Μινιόλα. Από τους σχεδιαστές που συναντάμε στους δύο τόμους, προσωπικά ξεχώρισα το ατμοσφαιρικό αλλά ταυτόχρονα και προσγειωμένο σχέδιο του Ryan Sook στο Κούφια Γη, το σχέδιο του Guy Davis στο Σκοτεινά Νερά, και του πάντα αγαπημένου μου Scott Kolins στο Νυχτερινό Τρένο. Ο Michael Avon Oeming κάνει και αυτός καλή δουλειά στο Η Ψυχή της Βενετίας αλλά έχω την αίσθηση πως μπορούσε και καλύτερα. Η συνέχεια των δημοσιεύσεων των χαρακτήρων στην Ελλάδα, ήρθε από την Οξύ στο Hellboy and the B.P.R.D. - 1952.
  3. Από την πρώτη τους παρουσίαση στα τέλη του 1941, οι ιστορίες με τον Άρτσι και τους υπόλοιπους χαρακτήρες του κόμικ, επικεντρώνονταν στην ανάλαφρη διασκέδαση, παρουσιάζοντας μια χιουμοριστική και κατά τόπους ειδυλλιακή αναπαράσταση της εφηβικής ζωής των Αμερικάνικων προαστίων. Ο στόχος εξάλλου ήταν ξεκάθαρα οι ανήλικοι αναγνώστες, αλλά κάποιες φορές αυτή η εύθυμη διάθεση λειτούργησε και ως διαφυγή από τις πιο σκληρές τάσεις της πραγματικής ζωής, μιας και οι δημιουργοί μπορεί να ακολουθούσαν τις πολιτισμικές αλλαγές της εκάστοτε εποχής, αλλά φίλτραραν και αφαιρούσαν οτιδήποτε αρνητικό. Τα τελευταία χρόνια όμως η εταιρία έχει κάνει μια στροφή, παρουσιάζοντας – πάντα παράλληλα με τις απλές περιπέτειες – και μερικές σειρές με πιο ρεαλιστικές καταστάσεις ή/και τοποθετώντας τους χαρακτήρες σε θεματικές με σαφείς πιο γλαφυρές παραστάσεις, όπως π.χ. την ομπρέλα τίτλων Archie Horror. Η πιο φιλόδοξη σειρά που αποφάσισαν να βγάλουν σε αυτό το κλίμα, είναι χαλαρά το Archie 1941. Ο Άρτσι «γεννήθηκε» μέσα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά δεν ασχολήθηκε με αυτόν, και οι δημιουργοί, που αποφάσισαν να κάνουν μια αναδρομή στην Αμερικάνικη ιστορία και πως ένας πιο ρεαλιστικός Άρτσι θα ταίριαζε σε αυτή, αποφάσισαν να ξεκινήσουν την αναδρομή τους με μια νέα σειρά που θα δείξει ακριβώς αυτό: Το πώς το Ρίβερντεϊλ εξέλαβε τον πόλεμο. Και το αποτέλεσμα είναι χλιαρό… Ακολουθούν spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο Άρτσι και η παρέα παίρνουν το απολυτήριο Λυκείου και ο Άρτσι γίνεται απόμακρος. Μην έχοντας αποφασίσει τι να κάνει στην ζωή του και με τον πόλεμο στην Ευρώπη να τον απασχολεί κάθε φορά που παρακολουθεί τα κινηματογραφικά επίκαιρα, σταδιακά σπρώχνει τους φίλους του πέρα. Ή προσπαθεί τουλάχιστον, μιας και αυτή η παρέα δεν είναι εύκολο να την ξεφορτωθείς. Παράλληλα, ο πατέρας του τον πιέζει να κάνει κάτι στην ζωή του, δυσχεραίνοντας την κατάσταση. Και τότε, έχουμε την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και η Αμερική μπαίνει στον πόλεμο. Αυτό βυθίζει όλη το Ρίβερντεϊλ σε περισυλλογή, αναλογιζόμενος τι σημαίνει όλο αυτό και με τους γονείς να διχάζονται για το αν θα πρέπει να στείλουν τα παιδιά τους – που ευτυχώς δεν είναι ακόμα σε ηλικία υποχρεωτικής επιστράτευσης - ή όχι. Κάποιοι το θεωρούν καθήκον τους να πάνε αλλά δεν μπορούν, κάποιοι δεν θέλουν να πάνε αλλά ίσως παρασυρθούν από την αίσθηση υποχρέωσης της παλιάς γενιάς, ιδίως των γονιών που δεν μπορούσαν να υπηρετήσουν στον μεγάλο πόλεμο (Α’ παγκόσμιο) και έχουν ακόμα ενοχές για αυτό. Εν τέλει ο Άρτσι αποφασίζει να καταταγεί και πριν φύγει για την βασική εκπαίδευση, τα φτιάχνει με την Μπέτι. Εν τω μεταξύ, ο Χάιραμ Λοτζ εκμεταλλεύεται την κατάσταση, αυξάνοντας την τιμή της βενζίνης, όντως ο μόνος που μπορεί να προμηθεύεται ακόμα το καύσιμο, χάρη στις γνωριμίες του με τα μεγάλα πρόσωπα της εποχής. Η κόρη του, η Βερόνικα, συνειδητοποιεί πως αυτή η αίσθηση ανωτερότητας που της εμφύσησε ο πατέρας της, είναι γελοιότητες και το μόνο που κατάφερ, είναι να την αποξενώσει από άτομα που θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικοί φίλοι της, οπότε συνάπτει φιλία με την Μπέτι. Ο Άρτσι από την άλλη, συναντά στο στρατόπεδο εκπαίδευσης τον Ρέτζι, τον πρώην άσπονδο εχθρό του στα μαθητικά του χρόνια και συνάπτουν φιλία, παρέα με έναν αγαθό γίγαντα με τον οποίο ο Ρέτζι αρχικά τσακώνονταν πριν τους χωρίσει ο Άρτσι. Μόλις τελειώνει η εκπαίδευση, μαθαίνουν πως θα τους στείλουν στο Βορειοαφρικανικό Μέτωπο, κάτι που κάνει τους φαντάρους να δυσανασχετήσουν μιας και κατατάχθηκαν για να πολεμήσουν Ιάπωνες και Ναζί. Η πρώτη απόβαση που συμμετέχουν οι Αμερικάνοι, είναι αναίμακτη μιας και οι τοπικές δυνάμεις της φιλογερμανικής κυβέρνησης του Βισύ, παραδίδονται. Η επόμενη σύρραξη όμως δεν είναι τόσο τυχερή για τον Άρτσι, μιας και συναντάνε στο διάβα τους τα τανκς του Άφρικα Κορπς και μια οβίδα σκοτώνει τον Ρέτζι αλλά και τον Άρτσι. Ή έτσι μας αφήνουν να νομίζουμε καθώς παρακολουθούμε τις λειτουργίες για τους δύο χαρακτήρες πίσω στο Ρίβερντεϊλ. Η μάνα του Άρτσι και η Μπέτι δεν θέλουν να το πιστέψουν και η Μπέτι, βλέποντας την κατήφεια στην οποία έχει βυθιστεί η πόλη, από την απώλεια του ατόμου που θεωρούνταν το καμάρι της πόλης, αποφασίζει να πάρει ένα εισιτήριο για το τρένο και να φύγει όσο πιο μακριά μπορεί. Όταν φτάνει το τρένο όμως, η Μπέτι δεν κάνει καμιά κίνηση για να μπει μέσα, και τελικά αυτό είναι για καλό, μιας και από μέσα βγαίνει ο Άρτσι, που αποδείχτηκε πως τραυματίστηκε σοβαρά μεν, αλλά σώθηκε από τον Ρέτζι που τον έσπρωξε μακριά από το κέντρο της έκρηξης και οι νομάδες Τουαρέγκ τον περιέθαλψαν και τον φυγάδευσαν όταν μπορούσαν. Ο Άρτσι είναι πλέον έτοιμος να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του με την Μπέτι. Στην σύνοψη, η υπόθεση ακούγεται σαφώς πιο ενδιαφέρουσα από ότι είναι. Δυστυχώς, ότι έχει να προσφέρει η σειρά των πέντε τευχών, περιορίζεται σε αυτή και δεν μας δίνει σχεδόν τίποτε παραπάνω. Ακόμα και η εκτέλεση, είναι εν πολλοίς διεκπεραιωτική. Γίνεται μια μικρή προσπάθεια από τους σεναριογράφους στην ανάπτυξη χαρακτήρων με το να τους βάζουν να κριτικάρουν τις καταστάσεις και να αναλύουν τα αισθήματα τους, αλλά α) αυτό δεν δίνει κάτι ιδιαίτερο, με εξαίρεση ίσως την ιστορία που λέει ο Ποπ, ο ιδιοκτήτης του μπεργκεράδικου που είναι στέκι της πόλης, για την απώλεια του γιου του σε έναν άλλο πόλεμο και την εκμυστήρευση των συναισθημάτων του Άρτσι σε μια Γαλλίδα που δεν μιλά γρι Αγγλικά και είναι φτυστή η Μπέτι, και β) αυτή η κριτική περιέχει λεξιλόγιο, σχήματα λόγου, ιδέες και ψυχολογικές αναπτύξεις που απλά δεν είχαν στην διάθεση τους τα άτομα εκείνης της εποχής. Τέτοιοι αναχρονισμοί είναι συνηθισμένοι βέβαια στην μυθοπλασία καθώς οι εκάστοτε συγγραφείς προσπαθούν να δώσουν νόημα σε νέες ανησυχίες για χάρη του σύγχρονου κοινού αντλώντας παραδείγματα από το παρελθόν, αλλά σε μια υποτιθέμενη ρεαλιστική προσέγγιση, θέλει φειδώ για να μην αποτελέσουν τροχοπέδη και σε βγάλουν εκτός του κλίματος της εποχής που θέλουν να σε βάλουν. Εδώ, ακροβατούν μεταξύ της εύκολης υπερβολής και του ανεκτού, μιας και μπορώ να φανταστώ κάποια από αυτά που λέγονται να τα εκφράζει ο κάτοικος μιας πόλης που είναι τόσο προχώ όπως παρουσιάζεται να είναι το Ρίβερντεϊλ, κάποια άλλα όμως είναι ξεκάθαρα ιδέες του ’60 και πέρα. Και ας μην αρχίσω για το πόσο μη ρεαλιστικό είναι μια ολόκληρη πόλη να έχει εμμονή με τον Άρτσι, σε ένα ρεαλιστικό σκηνικό. Το σχέδιο του Krause τώρα, παρόλο που μου άρεσε, δεν μπορώ να πω πως με ξετρέλανε. Μου άφησε την εντύπωση πως οι αισθητικές επιλογές του ήταν safe και η ατμόσφαιρα που βγάζει το κόμικ θα μπορούσε να είναι πιο έντονη. Αλλά γενικά, αυτή είναι η γενική εντύπωση μου στην τελική. Καλούτσικη σειρά, αλλά πολύ safe. Περίμενα περισσότερα από ένα τέτοιο θέμα με αυτούς τους χαρακτήρες. Αλλά δεν ρίσκαραν. Τουλάχιστον η έκδοση της σειράς σε TPB είναι προσεγμένη, με προσχέδια, διάφορα εξώφυλλα της σειράς και μια εξασέλιδη συνέντευξη της δημιουργικής ομάδας.
×
×
  • Create New...