Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Batman'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ακολουθώντας τα γεγονότα που εξιστορούνται στο Batman - White Knight ( μπορείτε να διαβάσετε παρουσιάσεις της αμερικάνικης και της ελληνικής έκδοσης από @DaDiRa και @leonidio αντίστοιχα ), ο πόλεμος μεταξύ Batman και Joker έχει κάνει και τους δύο να φαίνονται επικίνδυνοι στα μάτια των πολιτών της Gotham, η οποία έχει μετατραπεί σε σκηνικό ατελείωτων και διαρκών συγκρούσεων μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρών. Με την προσωπικότητα του καλοπροαίρετου Jack Napier να υποχωρεί, και στη θέση του να οργιάζει αυτή του Τζόκερ, ο πόλεμος περνάει στο επόμενο επίπεδο, όταν ο χαμογελαστός δολοφόνος αποφασίζει να επιστρατεύσει στις τάξεις του τον Azrael. Χειραγωγόντας τον, και ταϊζοντας τον ψέματα για το παρελθόν του και αυτό των Wayne, καταφέρνει να τον μετατρέψει σε μια ανελέητη πολεμική μηχανή που θα καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμα της και θα φέρει ένα συγκλονιστικό πλήγμα στις τάξεις των συμμάχων του Batman. Με αυτούς όμως, ή τουλάχιστον με αυτούς που του έχουν απομείνει, και με μια απρόσμενη σύμμαχο στο πρόσωπο της Harley Quinn, θα δοθεί η τελευταία μάχη στην οποία θα αποφασιστεί η τύχη της ψυχής της Gotham και του παρελθόντος του Batman. Συνεχίζοντας τα γεγονότα του White Knight, ο Sean Gordon Murphy, σε αυτή την Elseworlds/Off-Canon ιστορία, πηγαίνει τον δικό του Batman και τη δική του Gotham City ένα βήμα παραπέρα. Και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο, μοιράζοντας τον χρόνο της κάμερας του, σχεδόν ισότιμα, μεταξύ του πρωταγωνιστή και της ίδιας της πόλης. Με flashbacks, συχνά και καίρια τοποθετημένα, μας αναλύει την ιστορία της Gotham, πως δημιουργήθηκε, και πως αυτή συνδέθηκε με την οικογένεια Wayne από τις απαρχές της. Χρησιμοποιεί τον απόλυτο κακό του μυθου του Batman, τον Joker, όχι όμως πλέον στο ρόλο του πρωταγωνιστή αλλά σε αυτόν που κινεί τα νήματα, και στη θέση του τοποθετεί τον Azrael. Δίνοντας του επαρκή κίνητρα και καθορίζοντας τον απόλυτα, τον μεταμορφώνει στο αντι-Batman, πειστικό και καταστρεπτικό, όχι όμως απλά ως καρικατούρα super-villain, αλλά ως απόλυτα τραγική φιγούρα η οποία έχει λόγο να μισεί όλους τους Wayne. Τον Murphy τον γνώρισα από το πολύ καλό American Vampire, τον λάτρεψα στο Punk Rock Jesus και θαύμασα το σχέδιο του στο αγαπημένο μου Tokyo Ghost. Οι συγγραφικές του ικανότητες βελτιώνονται από σειρά σε σειρά, και χωρίς να είναι εκπληκτικός σε αυτό κομμάτι, τα καταφέρνει πολύ καλά, ειδικά στο κομμάτι των flashbacks που προαναφέρω, τα οποία παρόλο που είναι πολλά, είναι ακριβώς στο μέγεθος που πρέπει, και ούτε κουράζουν, ούτε σε βγάζουν από το πνεύμα της κύριας ιστορίας. Και αν τα πρώτα 2-3 τεύχη ( από τα συνολικά 8 ) αυτής της σειράς είναι ελαφρώς αργά, μετά απογειώνεται και η δράση και το characterization των χαρακτήρων, οι οποίοι αν και είναι πολλοί, χρησιμοποιούνται όλοι σε ιδανικές "ποσότητες", τόσο ώστε να τους γνωρίσεις, να συμμετέχουν ενεργά, αλλά και να μην βαραίνουν την αφήγηση με άχρηστες πληροφορίες. Η Barbara Gordon, o Nightwing, η Renee Montoya, ακόμα και η τραγική φιγούρα του Jim Gordon δίνουν βάρος και οντότητα στην αίσθηση ότι πραγματικά ο Batman δεν είναι μόνος του, παρά είναι μέλος μιας οικογένειας. Από τους villains, και πέρα από τους δύο που προανέφερα, η φιγούρα μιας λογικής και μητέρας πλέον Harley Quinn, δίνει άλλη μια διάσταση και δημιουργεί ένα πιθανό love story για τον Batman το οποίο πιθανό να δούμε σε επόμενες συνέχειες. Και αν το τέλος, φάνταζε αναμενόμενο και αρκετά κλισέ, η εμφάνιση, δικαιολογημένη και οργανική, ενός χαρακτήρα τον οποίο θεωρούσαμε ( από τη προηγούμενη σειρά ) νεκρό, ολοκληρώνεται αρμονικά, με περισσότερες από ότι το White Knight, ελπίδες για sequel του sequel. To δυνατό χαρτί όμως του Murphy είναι το σχέδιο του, και εδώ, για άλλη μια φορά, δίνει ρέστα. Δυναμικές γραμμές και γωνίες, πανέξυπνη σκηνοθεσία, κοντινά όταν και όποτε πρέπει και wow σκηνές δράσεις σε ικανοποιητικό και όχι υπερβολικό αριθμό. Ο Batman του είναι βρώμικος, κουρασμένος, πολύ συχνά αξύριστος και μονίμως προβληματισμένος αν τελικά οι προσπάθειες του βοηθούν την πόλη ή συντελούν στην καταστροφή του. Όλα αυτά αποτυπώνονται πλήρως στα μολύβια και τα μελάνια, αλλά αναδεικνύονται από τα πολύ καλά χρώματα του Matt Hollingsworth. Κυρίως σκοτεινά, πάντοτε πατημένα και ποτέ πλακάτ, ταιριάζουν στη μουντάδα γεγονότων και συναισθημάτων. Ανοίγουν λίγο στα flashbacks τα οποία τοποθετούνται στα τέλη του 1600, αλλά εκεί ξεχωρίζουν τα μολύβια/μελάνια του Murphy και κυρίως η λεπτομέρεια με την οποία απεικονίζει τοπία, κτίρια και τα ρούχα των χαρακτήρων. Πραγματικά μου έκαναν ιδιαίτερα καλή εντύπωση και θα ήθελα πολύ να δω τον Murphy, μετά το American Vampire, να σχεδίαζε κάποιο άλλο κόμικ "εποχής". Στον επίλογο ο Murphy αναφέρει ότι ένας παιδικός του ήρωας ήταν ο Klaus Janson. Για αυτό και στα πλαίσια του συγκεκριμένου κόμικ, έγραψε το one-shot Batman:White Knight presents Von Freeze. Αρχικά είχε σκοπό να το συμπεριλάβει στη σειρά, αλλά ελλείψει χώρου, το κυκλοφόρησαν μόνο του. Εξίσου καλό, και αρκετά καλά σχεδιασμένο, αν και προσωπικά προτιμώ το σχέδιο του Murphy, μας δίνει ένα origin για τον χαρακτήρα, δίνοντας του μια τραγική διάσταση και αιτιολογώντας, εν μέρει, την μετέπειτα πορεία του. 8 τεύχη λοιπόν, συν ένα one-shot, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα regular-sized σκληρόδετο τόμο o οποίος αξίζει απόλυτα τα $30 που έχει ως cover price. Το απόλαυσα, ίσως και περισσότερο από το White Knight, και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν πρόβλημα με τις off-canon ιστορίες. Just buy it!
  2. Ορίστε, λοιπόν, μια πρωτότυπη ιδέα από την DC: να προσκαλέσει δημιουργούς από 14 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, για να φτιάξουν μια ολιγοσέλιδη ιστορία, με πρωταγωνιστή τον Μπάτμαν / Μπρους Γουέιν, η οποία θα διαδρματίζεται στη χώρα καταγωγής των καλλιτεχνών. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το πρότζεκτ και εάν συνέτρεχαν και άλλες προϋποθέσεις για τη δομή της ιστορίας, αλλά, εάν κρίνω από το αποτέλεσμα, μάλλον η DC έδωσε στους/στις δημιουργούς μια σχετική ελευθερία κινήσεων. Σχεδόν όλοι οι δημιουργοί είναι γνωστοί έως και διάσημοι στις χώρες τους και ορισμένοι έχουν δουλέψει και στις ΗΠΑ. Δεν γνωρίζω, βέβαια, ποια ήταν τα κριτήρια επιλογής, αλλά σε γενικές γραμμές, όλοι και όλες προσπάθησαν να δώσουν κάτι ενδιαφέρον. Φυσικά, το Batman: The World είναι ανθολογία και ως τέτοια είναι σχεδόν εξ ορισμού άνιση. Δεν είναι όλες οι ιστορίες εξίσου ενδιαφέρουσες και κάποιες μου φάνηκαν εντελώς αδιάφορες. Σας παρουσιάζω τις ιστορίες κατά σειρά εμφάνισης μέσα στον τόμο μαζί με σύντομες εντυπώσεις. "Global City"- ΗΠΑ : Brian Azzarello (σενάριο), Lee Bermejo (σχέδιο) Ανούσια εισαγωγή στον τόμο, που προφανώς απευθύνεται σε όσους/ες δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους Μπάτμαν. Αναρωτιέμαι πόσοι/ες να υπάρχουν... Θα μπορούσαν να είχαν βρει κάτι πιο ευφάνταστο. Το σχέδιο του Bermejo, βεβαίως, τα σπάει. "Paris" - Γαλλία: Mathieu Gabella (σενάριο), Thierry Martin (σχέδιο) Ο Μπάτμαν, η Κατγούμαν και ένα τρίτο πρόσωπο στο Λούβρο και μια ανατροπή στο τέλος, γιατί τέλος πάντων... l' amour!!! Ευχάριστη ιστοριούλα, πρωτότυπη με ενδιαφέρον σχέδιο. "Closed for the Holidays" - Ισπανία: Paco Roca Έκπληξη για μένα η συμμετοχή του Ρόκα στην ανθολογία και η αλήθεια είναι, ότι παραδίδει μια από τις πιο ευφάνταστες ιστορίες της συλλογής, με ελάχιστα λόγια, σύντομη και μεστή. "Ianus" - Ιταλία: Alessandro Bilotta (σενάριο), Nicola Mari (σχέδιο) Η μόνη ιστορία της συλλογής, για την οποία ακόμη δεν έχω αποφασίσει πόσο μου άρεσε - γιατί σίγουρα δεν με άφησε αδιάφορο. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία αξιοποιεί το χώρο και την ιστορία της Ρώμης και έχει ένα εντυπωσιακό σχέδιο αλα Mignola. Πιστεύω, ότι κάτι της έλειπε και σε άλλη περίπτωση θα μιλούσαμε για ένα μικρό αριστούργημα. "A Better Tomorrow" - Γερμανία: Benjamin von Eckartsberg (σενάριο), Thomas von Kummant (σενάριο) Μια ιστορία με ενδιαφέρουσες ιδέες και σχέδιο, προσπαθεί να κάνει χρήση, έστω και περιορισμένη, γερμανικών θρύλων, μάλλον καταλήγει κοινότοπη, αλλά έχει ανατρεπτικό τέλος. Το σχέδιο με άφησε αδιάφορο. "Red Mass" - Τσεχία: Štěpán Kopřiva (σενάριο), Michal Suchánek (σχέδιο) Ψυχροπολεμική περιπέτεια (διαδραματίζεται το 1984) και κοινότοπη, παρά το ενδιαφέρον εύρημα. Καλό σχέδιο, πάντως. "My Bat-Man" - Ρωσία: Kirill Kutuzov και Egor Prutov (σενάριο), Natalia Zaidova (σχέδιο) Όχι η καλύτερη, αλλά μια από τις πρωτότυπες ιστορίες της συλλογής σχετικά με ένα Ρώσο σκιτσογράφο, που μεγαλώνει μέσα στο ανατολικό μπλοκ αναρωτώμενος εάν ο ήρωας είναι πραγματικός ή όχι. Καλό σχέδιο, εξυπηρετεί σωστά την ιστορία. "The Cradle" - Τουρκία : Ertan Ergil (σενάριο), Ethem Onur Bilgiç (σχέδιο) Πολύ ευχάριστη έκπληξη για εμένα αυτή η ιστοριούλα, που και αξιοποιεί με επιτυχία τα διάφορα πολιτισμικά στοιχεία, που υπήρχαν ή υπάρχουν ακόμη στην τουρκική επικράτεια, αλλά και τα συνδέει με το continuity του ήρωα. Ωραίο σχέδιο. "Defender of the City" - Πολωνία: Tomasz Kołodziejczak (σενάριο), Piotr Kowalski (σχέδιο), Brad Simpson (χρώμα) Δυστυχώς, μια ανούσια ιστορία και είναι πολύ κρίμα, γιατί η Βαρσοβία με την ιστορία που έχει προσφερόταν για κάτι καλύτερο. Το σχέδιο είναι σαφώς καλύτερο από το σενάριο. "Funeral" - Μεξικό: Alberto Chimal (σενάριο), Rulo Valdés (σχέδιο) Η σύγχρονη και η αρχαία ιστορία της πόλης του Μεξικού ενώνονται σε αυτή την ιστορία με σαφές υπερφυσικό στοιχείο. Καλή, αλλά θα ήθελα κάτι παραπάνω. Αρκετά ιδιόρρυθμο, αλλά αποτελεσματικό σχέδιο. "Where are the Heroes?" - Βραζιλία: Carlos Estefan (σενάριο), Pedro Mauro (σχέδιο) Αυτή για εμένα ήταν η καλύτερη ιστορία της συλλογής. Πολύ απαισιόδοξη, αρκετά τολμηρή, σαφώς πολιτική, πλήρως ενταγμένη στη ζοφερή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Βραζιλίας. Επίσης, εξαιρετικό σχέδιο. "Muninn" - Νότια Κορέα: Inpyo Jeon (σενάριο), Jaekwang Park, and Junggi Kim (σχέδιο) Δυστυχώς, μου φάνηκε εντελώς αδιάφορη με απλώς κάπως ενδιαφέρον σχέδιο "Batman and Panda Girl" - Κίνα: Xu Xiaodong και Lu Xiaotong (σενάριο), Qiu Kun (σχέδιο), Yi Nan (χρώμα) Δεν γνωρίζω εάν η Panda Girl είναι ηρωίδα κόμικς ή κινουμένων σχεδίων στην Κίνα, αλλά ούτε αυτή η ιστορία μου άρεσε και κυρίως σχεδιαστικά, παρά το γεγονός, ότι ήθελε να περάσει ένα μήνυμα. Τραγικό λέτερινγκ! "Batman Unchained" - Ιαπωνία: Okadaya Yuichi Προφανώς, εικονογραφημένη σε στιλ μάνγκα, έχει κάποιο ενδιαφέρον, τόσο σεναριακό, όσο και σχεδιαστικό, αλλά έως εκεί. Δεν το προτείνω σε καμία/ κανένα, όχι επειδή δεν μου άρεσε, αντιθέτως, το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον, αλλά επειδή θεωρώ, ότι είναι για πιο περιορισμένο κοινό. Πιστεύω όμως, ότι αξίζει μαι ανάγνωση. Τρεις παρατηρήσεις για το τέλος: 1) Σε πολλές ιστορίες ο Μπρους Γουέιν και ο Μπάτμαν βρίσκονται μαζί στην ίδια χώρα / πόλη. Μα καλά, ουδείς δεν έχει κάνει τη σύνδεση μεταξύ τους; Αυτή την απορία την είχα πάντα, όταν ο Μπάτμαν εμφανίζεται εκτός της Γκόθαμ. 2) Σχεδόν σε όποια χώρα πηγαίνει, ο Μπρους Γουέιν φαίνεται να ξέρει και τη γλώσσα της χώρας. 3) Εύχομαι να υπάρξει συνέχεια στο πρότζεκτ και να δούμε και Έλληνες δημιουργούς. Κυκλοφόρησε κατευθείαν σε μια σκληρόδετη έκδοση με ελάχιστο επιπλέον υλικό (κρίμα!). Όλες οι εικόνες είναι από το ίντερνετ.
  3. Μέσα στην οικία των Γουέιν υπάρχουν οι τάφοι των γονιών του Μπρους και δίπλα τους, είναι ήδη σκαμμένος ο δικός του τάφος, σε περίπτωση, που συμβεί κάτι. Και για μια ακόμη φορά, η Γκόθαμ αντιμετωπίζει έναν εχθρό, που καλείται να αντιμετωπίσει ο Μπάτμαν. Ενεργεί όμως, σωστά ή η μυστικοπάθειά του και η εμμονή του έχουν γίνει πλέον ψυχώσεις; Ο Άλφρεντ, σαρκαστικός και κυνικός, όπως ποτέ πριν, του θυμίζει συνέχεια, ότι θα μπορούσε να καταπολεμήσει το έγκλημα καλύτερα, εάν έδινε ένα μικρό μέρος από την αμύθητη περιουσία του, για να βοηθήσει ουσιαστικά τους ανθρώπους, που παρανομούν και επιμένει, ότι ο Μπρους / Μπάτμαν θα μπορούσε να αξιοποιήσει καλύτερα το χρόνο του, χωρίς να φθείρεται ψυχικά και σωματικά. Ο Γκόρντον, από την άλλη, του λέει, ότι όλα αυτά τα μηχανήματα, που ο Μπάτμαν κρατά για τον εαυτό του, θα ήταν μεγάλη βοήθεια για την αστυνομία της Γκόθαμ. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Μπάτμαν προσπαθεί να μπει στο μυαλό των θυμάτων και των εγκληματιών και να γίνει σαν κι αυτούς. Και η ανησυχητική αλήθεια είναι, ότι το κατορθώνει με μεγάλη ευκολία. Έχει γίνει σχεδόν παρανοϊκός και ίσως ο μόνος ηθικός φραγμός του, είναι ότι αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει όπλο, ακόμη κι όταν κινδυνεύει η ζωή του και οι ζωές άλλων. Ο Μπάτμαν λύνει τους λογαριασμούς του με το σώμα του και τα εγκλήματα με το μυαλό του. Ο εχθρός του, όμως, βρίσκεται παντού, σε κάθε γωνιά της πόλης του και ο προστάτης της Γκόθαμ θα πρέπει να καταστρέψει ένα τμήμα της πόλης και συνεπώς και του εαυτού του, για να τον σταματήσει. Ο Γουόρεν Έλις, όταν γράφει καλά, γράφει πολύ καλά. Και εδώ, μας δίνει έναν Μπάτμαν απολύτως ευάλωτο, προσηλωμένο στο σκοπό του, εμμονοληπτικό, σχεδόν παρανοϊκό και πρόθυμο να παίξει ξύλο. Η ροή της αφήγησης κυλά εξαιρετικά, χωρίς καθόλου νεκρούς χρόνους, ενώ υπάρχουν ολόκληρες σελίδες χωρίς λόγια με τον Μπάτμαν να δέρνει και να δέρνεται ανηλεώς. Και υπάρχει και ένα διφορούμενο φινάλε, που πιθανόν να μνημονεύεται στο μέλλον. Φαντάζομαι, ότι ο Μπράιαν Χιτς είχε αρκετές ελευθερίες στο σχέδιο και στο στήσιμο των καρέ και τις αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο. Πραγματικά, μεγαλουργεί και παραδίδει αξέχαστες σκηνές μάχης, αλλά ταυτόχρονα εικονογραφεί τους ήρωές του με πολύ ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ειδικά έναν Μπρους Γουέιν κουρασμένο, πληγωμένο, στα όρια της κατάρρευσης. Η αλήθεια είναι, ότι το κόμικ προτείνεται κυρίως στους φίλους των υπερηρωικών, γιατί δεν νομίζω, ότι οι υπόλοιποι/ες θα βρουν κάτι ιδιαίτερο σε αυτό. Θεωρώ, πάντως, ότι σε όσους/ες αρέσει, θα το απολαύσουν. Υπόψιν, ότι δεν χρειάζεται καμία προηγούμενη γνώση των κόμικς της DC, για να διαβαστεί το κόμικ. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade, το οποίο διάβασα και το οποίο περιέχει ως επιπλέον υλικό λίγα σχέδια με μολύβι του Χιτς. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  4. Κάθε χρόνο, υπάρχει υπερπροσφορά με ιστορίες του Batman, σε βαθμό που αναρωτιέται κανείς αν η DC γνωρίζει πως διαθέτει κι άλλους χαρακτήρες που μπορεί να αξιοποιήσει. Ανάμεσα σε αυτές τις πολυάριθμες κυκλοφορίες, κάθε φορά εμφανίζεται και μία που επιχειρεί να αφηγηθεί μια πιο «ρεαλιστική» και «σκοτεινή» εκδοχή του χαρακτήρα, τοποθετημένη στα πρώτα χρόνια της καριέρας του (για φέτος έχουν ήδη ανακοινωθεί δύο τέτοιες, σίγουρα με αφορμή την ταινία). Με άλλα λόγια, η αγορά έχει κορεσθεί τόσο πολύ από το συγκεκριμένο brand που ακόμα και θαυμαστές του, όπως ο υποφαινόμενος, καλούνται να κάνουν μετρημένες επιλογές, έχοντας κάποιον πολύ καλό λόγο για να επιλέξουν να διαβάσουν μια ιστορία του Batman. Στην περίπτωση του Batman: The Imposter,το οποίο επίσης καυχιέται πως αποτελεί μια προσγειωμένη απεικόνιση του χαρακτήρα, οι λόγοι που κίνησαν το ενδιαφέρον μου ήταν δύο. Απ’ τη μια ο σεναριογράφος, Mattson Tomlin, που έβαλε το χεράκι του και στην πολυαναμενόμενη ταινία του Matt Reeves, οπότε ήθελα να δω ένα πρώτο δείγμα, γνωρίζοντας ωστόσο πως η πιθανή κομιξική του αποτυχία δεν συνεπάγεται απαραίτητα και την κινηματογραφική, μιας και μιλάμε για διαφορετικά μέσα. Κι απ’ την άλλη, η παρουσία του σχεδιαστή Andrea Sorrentino, η οποία υποσχόταν μια τουλάχιστον ευφάνταστη προσαρμογή του σεναρίου στους κομιξικούς κανόνες. Τελικά, τα τρία ζουμερά τεύχη επιβεβαίωσαν τις ανησυχίες μου - αυτή είναι ακόμη μια ιστορία του συρμού, παρά τις σκόρπιες ενδιαφέρουσες ιδέες της. O Batman σκοτώνει! Ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση δημιουργεί η παράλληλη δράση ενός αγνώστου που ντυμένος ως Batman δολοφονεί άτομα με σκοτεινό παρελθόν, προκαλώντας αναστάτωση στην Gotham. Οι πλούσιοι επιχειρηματίες έχουν θορυβηθεί και η αστυνομία βρήκε την αφορμή που ζητούσε, ώστε να βγάλει από την άκρη τον εκδικητή που, όπως αποδεικνύεται, περισσότερο δυσκολεύει, παρά διευκολύνει την απονομή δικαιοσύνης. Επομένως, ο πραγματικός Batman, ο Bruce Wayne, αρχίζει τη δικιά του έρευνα, προκειμένου να εντοπίσει και να σταματήσει τον δολοφόνο, προτού να είναι αργά και το Σύμβολο της Νυχτερίδας αμαυρωθεί για πάντα. Παράλληλα, ο Bruce οφείλει να περνά κάθε μέρα, τα ξημερώματα, από την ψυχολόγο του, η οποία στην αρχή της ιστορίας τον βρίσκει αναίσθητο και σοβαρά τραυματισμένο, απειλώντας τον πως αν δεν την επισκέπτεται θα αποκαλύψει την ταυτότητά του στην αστυνομία. Εκείνη ελπίζει να τον πείσει να αφήσει στο παρελθόν την νυχτερινή του υπερηρωική δράση, μιας και δεν προσφέρει κάτι στην ψυχολογική του ισορροπία, ίσα-ίσα την χειροτερεύει, αλλά εκείνος μοιάζει αμετακίνητος. Και σαν όλα αυτα να μην ήταν ήδη αρκετά, η αστυνομικός που έχει αναλάβει την υπόθεση τον έχει βάλει στο στόχαστρο ως βασικό ύποπτο, οπότε εκείνος πρέπει να βρει τρόπο να την διαχειριστεί. Η ιδέα ενός «απατεώνα» μασκοφόρου εκδικητή επιδέχεται πολλών προσεγγίσεων, άλλες εσωτερικές και σχεδόν μεταφυσικές κι άλλες πιο κυριολεκτικές. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί ένα ενδιαφέρον εύρημα που επιτρέπει τη γέννηση υπαρξιακών ερωτημάτων στον Bruce για την αποτελεσμάτικοτητα του alter ego του ή ακόμα και τον κίνδυνο που ελλοχεύει για τον ίδιον σε περίπτωση που κάποτε ενδώσει στα βίαια ένστικτά του. Η πρώτη και σημαντικότερη αστοχία του σεναρίου, η μεγάλη χαμένη ευκαιρία αν θέλετε, είναι πως ποτέ δεν αναγνωρίζει αυτή τη διάσταση με τον Bruce να μην αμφισβητεί ποτέ την ιδιότητά του ως μασκοφόρος εκδικητής. Αντιθέτως, θεωρεί πως είναι το μοναδικό εργαλείο αντιμετώπισης των προβλημάτων της Gotham και εκφράζει τον φόβο πως η ύπαρξη του απατεώνα, ακόμα κι αν πιαστεί, θα δυσκολέψει το μελλοντικό του έργο. Μάλιστα, σε κάποιο σημείο αναφέρεται πως η δράση του έχει μειώσει δραματικά την εγκληματικότητα στην πόλη, γεγονός που αποδεικνύει την έλλειψη κριτικής στάσης απέναντι στον Batman. Πρακτικά, τα μόνα άτομα που απομένουν να εκφράσουν κάποιον προβληματισμό ή ακόμα και να εναντιωθούν στην ιδέα ύπαρξης ενός μασκοφόρου εκδικητή είναι η ψυχολόγος και η αστυνομικός. Στην πρώτη περίπτωση, οι όποιες αντιρρήσεις εκφράζονται μέσα από σύντομες ατάκες που διακόπτονται από τις απότομες απαντήσεις του Bruce, ενώ στη δεύτερη αποτυπώνονται κυρίως από το ιδιαίτερα ανατρεπτικό φινάλε, δίχως ωστόσο να εξερευνώνται πιο διεισδυτικά κάποιες πτυχές του ζητήματος. Λόγου χάρη, στην προσπάθεια να εντοπίσει την ταυτότητα του Batman, η αστυνομικός παρατηρεί πως η εταιρία του Bruce κέρδισε μια αποζημίωση για τη ζημιά που προκάλεσε στο κτίριό της ο... Batman, καταλήγοντας έτσι να ερευνά τον πλούσιο εργένη της Gotham. Δυστυχώς, όμως, το σενάριο δεν πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα τον σχολιασμό του, ώστε υπογραμμίσει πως θα μπορούσε η ελίτ της Gotham να αυξάνει τα κέρδη της από την «δημιουργική καταστροφή» που προκαλεί ο μασκοφόρος εκδικητής. Aυτές οι παραλήψεις ενδεχομένως να μην αποτελούσαν ιδιαίτερο πρόβλημα σε μια ιστορία που δεν ενδιαφέροταν να απεικονίσει τις συνέπειες της δράσης του Batman, αλλά στην προκειμένη περίπτωση στερούν από τις αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσες ιδέες του Tomlin, την κατάλληλη κορύφωση που θα απογειώσει την ιστορία. Κάπου ανάμεσα στην έρευνα για την ταυτότητα του «νέου Batman» και τις συνεδριάσεις με τη ψυχολόγο, προκύπτει και μια ερωτική σχέση (ευτυχώς, όχι με την ψυχολόγο!). Ωστόσο, κι αυτή πέφτει θύμα της βιασύνης του σεναρίου, η οποίο παρά τις αγαθές προθέσεις της (είναι προφανές πως το φλερτ που ανατπύσσεται έχει ως σκοπό να δώσει συναισθηματικό βάρος στο ενδιαφέρον φινάλε), ποτέ δεν καταφέρνει να αναπτυχθεί οργανικά. Η χημεία του ζευγαριού δικαιολογείται χάρη στα κοινά βιώματα (θυμηθείτε τον τρόπο που ο Joseph Gordon Levitt «μυρίστηκε» την ταυτότητα του Batman στο The Dark Knight Rises…), ενώ δεν γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο αν η σχέση είναι ειλικρινής από πλευράς του Bruce ή αν την εργαλειοποιεί για την έρευνα του∙ αν ισχύει το δεύτερο, χάθηκε μια σημαντική ευκαιρία να φωτιστεί με πρωτότυπο τρόπο ο ψυχισμό του Bruce και η εμμονή του με τον Batman. Τα πράγματα κυλούν σαφώς πιο ομαλά στο σχεδιαστικό κομμάτι με τον Sorrentino (σχέδιο) και την Jordie Bollaire (χρώματα) να κεντρίζουν το ενδιαφέρον σε κάθε στροφή. Οι σκοτεινές και μουντές αποχρώσεις της Bellaire κυριαρχούν, αποδίδοντας το ρεαλιστικό ύφος της ιστορίας, αν και δεν είναι λίγες οι φορές που βουτά τις σελίδες σε διάφορες μονοχρωματικές αποχρώσεις του κόκκινου, του μωβ κ.α, δημιουργώντας μια ασυνήθιστα χρωματιστική ατμόσφαιρα. Εξίσου συναρπαστικές είναι και οι οπτικές συνθέσεις του Sorrentino, αν και θεωρώ πως πλέον έχει αρχίσει να επαναλαμβάνεται σε μεγάλο βαθμό. Ο τρόπος που δομεί τις σελίδες παραμένει κατά κύριο λόγο πολύ ανώτερος και εφευρετικός από τον μέσο όρο, ωστόσο αισθάνομαι πως αν έχεις διαβάσει πέντε κόμικ που έχει σχεδιάσει, μπορείς να προβλέψεις πάνω κάτω ποιά οπτικά τρικς θα χρησιμοποιήσει. Είναι κρίμα που η συγκεκριμένη ιστορία δεν λειτουργεί τόσο καλά όσο θα περίμεναν οι δημιουργοί της διότι κάνει κάποιες τολμηρές επιλογές, τόσο με το status quo του χαρακτήρα και του περίγυρού του, όσο και με το ιδιαίτερο φινάλε, το οποίο μοιάζει να απαιτεί μια συνέχεια, περισσότερο για να ικανοποιήσει την περιέργεια μας για το τι συμβαίνει σε έναν κόσμο που ο Batman καταλήγει όπως καταλήγει εδώ.
  5. The Batman Noμίζω δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά για την ταινία, μιας και ήδη έχουμε μια πρώτη ματιά σε πολλούς τομείς της. Ακόμα και το trailer έκανε μεγάλο ντόρο όταν έσκασε και αριθμεί μέχρι σήμερα 30 εκατομμύρια προβολές. Η νέα ταινία Batman είναι σε σκηνοθεσία και σενάριο Matt Reeves, ο οποίος δηλώνει τεράστιος φαν του χαρακτήρα, ενώ στον ρόλο του σκοτεινού ιππότη έχουμε τον Robert Pattisnon. Η επιλογή του δίχασε, αλλά θεωρώ πως θα κάνει πολύ καλή δουλειά. Το The Batman θα είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας, στην οποία θα εξερευνηθεί ο ψυχισμός του ήρωα ενώ το ατμοσφαιρικό/ντετεκτιβίστο στοιχείο θα είναι πιο έντονο από ποτέ. H ταινία ΔΕΝ συνδέεται με το DCeU (ευτυχώς ) Το καστ συμπληρώνουν οι Andy Serkis (Alfred), Colin Farrell (Penguin), Paul Dano (The Riddler), Jeffrey Wright (Jim Gordon), Zoe Kravitz (Catwoman). To soundtrack το έχει αναλάβει ο Michael Giacchino. Eπίσης ο Farrell σαν Cobblepot είναι ΑΓΝΩΡΙΣΤΟΣ Η ταινία αναμένεται το 2022.
  6. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  7. Ανακοινώθηκε και επίσημα το sequel του The Batman από την Warner Brothers. Σύντομα το θέμα θα εμπλουτιστεί με οτιδήποτε νεότερο έχουμε. Για την ώρα το μόνο που γνωρίζουμε είναι πως ο Matt Reeves γράφει το σενάριο.
  8. Αυτήν την εβδομάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ οπότε πάμε να δούμε τι παίζει με το Dark Knights Metal: The Deluxe Edition. Γενικότερα είναι η πρώτη μου παρουσίαση εδώ, οπότε ελπίζω να σας αρέσει, αλλιώς μην πυροβουλείτε που λέει και ο Πύρρος Η αρχή του Metal ως event Αρκετοί έχουν πει ότι το New 52 δεν προσέφερε πολλά ουσιαστικά πράγματα για τη DC, αλλά αν υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν είναι ότι το run του Scott Snyder και του Greg Capullo στο Batman ήταν κάτι ανανεωτικό και έβριθε εξαιρετικών στιγμών με κάποιες ιστορίες να μένουν κλασικές. Το 2017, με το run των δύο να έχει τελειώσει, η DC ανακοινώνει το Dark Nights: Metal στο Fan Expo Dallas με την επιστροφή των δύο συντελεστών. Η σειρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια όλου του story arc του Batman το οποίο έγραψε ο Snyder, συμπεριλαμβανομένων των καλύτερων ιστοριών του: The Court of Owls, Zero Year, Death of the Family, Endgame. Ο Snyder δήλωσε ότι «Γράφω το Metal όσο καιρό έγραφα και το Batman». Κάποιο από τα μέταλλα που παίζουν ρόλο στο Metal εμφανίζονται σε διάφορα σημεία στο run των Snyder-Capullo. Η ιδέα πίσω από την πλοκή του Metal Η ιδέα ενός νέου σκοτεινού Multiverse ήρθε στον Snyder βλέποντας τη σειρά Cosmos: A Spacetime Odyssey μαζί με το γιο του. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα της σκοτεινής ύλης οπότε αναρωτήθηκε πως θα ήταν να υπήρχαν σε αυτό το Πολυσύμπαν ακόμα περισσότερες διαφορετικές πιθανότητες, ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν που θα κρύβεται πίσω από όλα. Ουσιαστικά ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν είναι μια αντίθετη εκδοχή του κανονικού, γι’ αυτό και οι Earths έχουν αρνητικό πρόσημο πριν τον αριθμό τους και οι ήρωες κάθε μίας διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα στην Earth 12 του Πολυσύμπαντος και την Earth -12 του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος ο Bruce Wayne έχει σχέση με τη Diana. Στις Earths 32 και -32 ο Batman έχει δαχτυλίδι από το τάγμα των Green Lantern, ενώ στις Earths 11 και -11 όλοι οι ήρωες έχουν το αντίθετο φύλο από την Prime Earth π.χ Aquawoman, Superwoman, Wonderous Man κτλ. Ο Snyder παρουσιάζει εφτά διαφορετικές εκδοχές του Σκοτεινού Ιππότη, όλες με χαρακτήρα κακού και από διαφορετικές Earths του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω. Ταυτόχρονα κάποιες ακόμα ιδέες που είχε στο μυαλό του αφορούσαν έναν Batman που θα έμοιαζε στον Punisher, έναν σκοτεινό μάγο, έναν Batman ασθενή στο Άσυλο Άρκαμ μετά τη δολοφονία των γονιών του, ένα που θα έχει ενωθεί με τους εχθρούς του και έναν που θα είχε ενωθεί με το ίδιο το Gotham. Η όλη ιστορία γύρω από το Metal και τα tie-ins Στα ελληνικά θα δούμε το deluxe edition του Metal από τις εκδόσεις Οξύ που συμπεριλαμβάνει και τα τεύχη #1-6 της βασικής σειράς. Ωστόσο η όλη ιστορία είναι πολύ μεγαλύτερη και για αυτό έχει γραφτεί ένας μεγάλος αριθμός συμπληρωματικών τευχών και tie-ins. Έχω σκοπό κάποια στιγμή να φτιάξω αναλυτικό reading order με όλα τα τεύχη της σειράς. Κρατήστε ότι όλη η ιστορία έχει βγει σε τέσσερεις συγκεντρωτικές εκδόσεις, με το Metal Deluxe Edition να αποτελεί τη βασική και οι άλλες τρεις έχουν όλα τα tie-ins (Dark Days: The Casting, Dark Knights Rising, The Resistance). Μεταξύ αυτών και ιστορίες όπως το Gotham Resistance, το Bats Out of Hells που την πλαισιώνουν, καθώς και τεύχη αφιερωμένα στις σκοτεινές εκδοχές του Batman από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν. Σαν background reading για το Metal, καλό είναι να έχει διαβάσει κανείς τα Final Crisis, το run των Snyder-Capullo στο Batman, το Darkseid War και γενικότερα να έχει μια γνώση γύρω από τις ιστορίες Batman την τελευταία δεκαετία. Γενικότερα ωστόσο το Deluxe Edition του Metal επιλέχθηκε από την Οξύ γιατί είναι η όσο το πιο δυνατόν αυτόνομη κεντρική ιστορία από όλο το event. O Barbatos και εφτά διεστραμμένες εκδοχές του Batman Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Snyder είχε στο μυαλό του να παρουσιάσει πολλές διαφορετικές εκδοχές του Batman κι αυτό φροντίζει να κάνει κι εδώ. Βασικός κακός της ιστορίας μας είναι ο Barbatos ή Bat-God, ο οποίος καταστρέφει σύμπαντα και έχει ως σκοπό να καταστρέψει και το Πολυσύμπαν όπου ζουν οι ήρωές μας. Ισχυρίζεται ότι είναι η νυχτερίδα που είδε ο Bruce Wayne από το παράθυρο τη νύχτα που έγινε ο Batman. Ακολούθως υπάρχουν εφτά διαφορετικοί Batmen, οι οποίοι αποτελούν τους Dark Knights, την ομάδα του Barbatos και είναι οι εξής: 1) The Batman Who Laughs: Ο αρχηγός της ομάδας και ο Bruce Wayne της Earth -22. Ο συγκεκριμένος Batman αποτρελάθηκε από τον Joker στη δικιά του Earth ενώ τον είχε σκοτώσει. Είναι ο πιο γνωστός από όλους τους Dark Knights, καθώς αργότερα απέκτησε δικιά του σειρά και θα παίζει ρόλο και σε γεγονότα μετά το Metal. 2) Murder Machine: Ο Bruce Wayne της Earth -44 αποτελεί ένα cyborg που είναι φονική μηχανή. 3) Dawnbreaker: Πως θα ήταν αν ο Bruce Wayne ήταν ένας διεστραμμένος Green Lantern; Αυτό βλέπουμε με τον Dawnbreaker της Earth -32. 4) Merciless: O Bruce Wayne της Earth -12 που έχει το κράνος και τις δυνάμεις του θεού Άρη. 5) Red Death: O Bruce Wayne της Earth -52 που έχει κλέψει τις δυνάμεις της Speed Force. 6) Devastator: Από τις πιο επιβλητικές μορφές στους Dark Knights, έχει προσβληθεί από τον ιό του Doomsday, οπότε είναι μισός Doomsday και μισός άνθρωπος. Είναι ο Bruce Wayne της Earth -1. 7) Drowned: Εδώ δεν έχουμε Bruce, αλλά Bryce Wayne από την Earth -11, μία αμφίβια Batwoman με δυνάμεις που θυμίζουν Aquaman. Στοιχεία της ιστορίας: Σενάριο και σχέδιο Το Metal δεν είναι αυστηρά μία Batman ιστορία, αλλά εμπλέκονται πολλά μέλη της Justice League, του DC Universe, αλλά και ο The Dream από τη γνωστή σειρά The Sandman του Neil Gaiman. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο Hawkman με κάποια από τα tie-ins να δίνουν έμφαση. Όπως είπαμε τα μέταλλα παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των δύο συμπάντων. O Capullo χρησιμοποιεί σοφά τον κάθε του ήρωα και φροντίζει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον να τους αναπτύσσει όλους, ιδίως όμως τον Batman. Επίσης μου φαίνεται εξαιρετικό το πως ο Snyder παίρνει στοιχεία από ιστορίες αρκετών χρόνων και αφήνει εδώ μικρά references. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι το πόσο βάθος έχει η ιστορία. Ο Snyder πήρε ένα πράγμα όπως το Multiverse, το οποίο αρκετές ιστορίες εξερεύνησαν ή/και ξεχείλωσαν και το χρησιμοποίησε σαν βάση για κάτι πραγματικά καινούριο και ρηξικέλευθο. Το Dark Multiverse, οι συνδέσεις του, οι νέοι Batmen αποτελούν το έναυσμα για πάρα πολλές καινούριες ιστορίες κάτι που αποδεικνύεται με το πόσες διαφορετικές ιστορίες προέκυψαν από το Metal βλέπε No Justice, Year of the Villain, Death Metal κτλ. Κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει το πως ο Johns άνοιξε το δρόμο για ολοκαίνουριες ιστορίες με τα άλλα Lantern Corps. Αλλάζεις κάτι στη βάση και εμφανίζονται καινούριες προοπτικές. Ίσως εδώ μεροληπτώ λίγο, γιατί αγαπάω πολύ το δίδυμο Snyder-Capullo για να πω κάτι αρνητικό. Θεωρώ πως είναι μια πολύ καλή ιστορία στο σενάριο και λογικά θα αντέξει στο χρόνο. Το σχέδιο του Capullo είναι προσωπικά ακριβώς στα δικά μου γούστα. Δυναμικό και αναπτύσσεται πολύ όμορφα σε κάθε κεφάλαιο. Αξίζει πραγματικά να απολαύσετε την ποικιλία, νομίζω ότι πρόκειται για την καλύτερή του δουλειά μακράν χωρίς να έχω διαβάσει το Death Metal ακόμα. Είμαι όμως της άποψης ότι ποτέ δεν είχε ξαναδείξει τόσο σκοτεινό και τόσο έντονο ταυτόχρονα. Για να δώσουμε το full credit βέβαια, ο James Tynion IV, σταθερός συνεργάτης του Snyder και στο Batman συμμετέχει στο σενάριο, ενώ στο σχέδιο εκτός Capullo βλέπουμε τους Mike Janin και FCO Plascencia. Η έκδοση Αν και πρόκειται για μια ιστορία με πολλά tie-ins, νομίζω ότι είναι αρκετά καλή επιλογή της Οξύ αυτός ο τίτλος για τους λόγους που εξήγησα και πιο πάνω, αλλά και γιατί είναι από τα αρκετά γνωστά events της DC τα τελευταία χρόνια. H έκδοση είναι στα γνωστά ποιοτικά στάνταρ της Οξύ και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Αν είχα μια ξενέρα προσωπικά είναι ότι πρόκειται για το Deluxe Edition, αλλά στο εξωτερικό ήταν hardcover ενώ εδώ είναι μαλακό το εξώφυλλο, οπότε δεν έχει την τεράστια διαφορά από την απλή trade paperback έκδοση του εξωτερικού. Καλή ανάγνωση σε όλους
  9. Με λίγα λόγια, η συνέχεια του Dark Nights Metal από τους ίδιους συντελεστές. Αν δεν έχετε διαβάσει την παρουσίαση του πρώτου μέρους, διαβάστε τη προτού συνεχίσετε την ανάγνωση αυτής. Έχουμε, λοιπόν, μια ακόμη απειλή από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν και αυτή τη φορά, όχι μόνο από τον Μπάτμαν Που Γελά, αλλά και από τη δημιουργό του τελευταίου, την Περπέτουα. Πολλοί ήρωες και εγκληματίες του κανονικού πολυσύμπαντος της DC έχουν σκλαβωθεί από τον Μπάτμαν Που Γελά, ο Μπάτμαν αντιστέκεται ακόμη, αλλά επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση μόνος του, θα χρειαστεί τη βοήθεια της Γουόντερ Γούμαν, η οποία θα χρειαστεί να φτάσει στα έγκατα του πολυσύμπαντος, για να σώσει τους διάφορους κόσμους, που απειλούνται από την Περπέτουα. Δεν έχει νόημα, πιστεύω, να προσθέσω κάτι παραπάνω, αφού η πλοκή είναι αρκετά μπλεγμένη και το κόμικ απευθύνεται σε όσους/ες έχουν κάποια γνώση του πολυσύμπαντος της DC. Το όλο event είναι κάτι σαν anti-crisis, όχι μόνο επειδή έχουμε την εισβολή του σύμπαντος της αντί-ύλης, αλλά με τη λογική, φαντάζομαι, ότι αντί να κάνει μια "εκκαθάριση" των ασυνεχειών του πολυσύμπαντος, ουσιαστικά δημιουργεί άπειρους νέους κόσμους, νέες πιθανότητες και νέους ήρωες, που από ό,τι διαβάζω, εμφανίζονται σε επόμενα events της εκδοτικής (σημειώνω ότι ο Μπ. Ρεξ είναι ΟΛΑ τα λεφτά! ). Όσοι/ες δεν ενδιαφέρεστε για αυτά, καλύτερα να προσπεράσετε. Οι υπόλοιποι/ες, πιστεύω θα χορτάσετε δράση και μια χορταστική, καλογραμμένη και πολύ καλοσχεδιασμένη ιστορία, ακόμη κι αν δεν καταλάβετε απόλυτα τι γίνεται σε κάποια σημεία. Περιττό να προσθέσω, ότι η εκ των προτέρων ανάγνωση του Dark Nights Metal είναι απολύτως επιβεβλημένη. Δεν έχω να προσθέσω κάτι για το σενάριο του Σνάιντερ ή για το σχέδιο του Καπούλο, αφού και τα δύο κινούνται στα γνωστά επίπεδα, στα οποία μας έχουν συνηθίσει οι δυο τους. Η έκδοση του Οξέος είναι και αυτή πολύ καλή, όπως και η μετάφραση και η επιμέλεια. Περιλαμβάνονται και κάποια σχέδια του Καπούλο και άλλων σχεδιαστών. Στη σελίδα της εκδοτικής μπορείτε να διαβάσετε τις πρώτες σελίδες του κόμικ. Εννοείται, ότι στις ΗΠΑ η σειρά είχε ένα σκασμό tie-ins, αλλά πιστεύω ότι το κόμικ διαβάζεται άνετα και χωρίς αυτά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  10. Year One, η ταινία του Batman που δεν είδαμε ποτέ Ένα κόμικ του 1987 ασκεί τεράστια επιρροή στο σημερινό Batman. Γιατί λοιπόν δε γυρίστηκε ποτέ σε ταινία; Γράφει: Ραφαέλλα Ράλλη Το 1987, η DC Comics, ο εκδοτικός οίκος του Batman, κυκλοφόρησε μία ιστορία τεσσάρων τευχών. Ο λόγος για τα τεύχη 404-407 που έφεραν τον τίτλο Batman: Year One. Η ιδέα ήταν του Year One ήταν να αφηγηθεί εκ νέου την ιστορία καταγωγής του Batman, το πώς ο νεαρός Bruce Wayne επέλεξε να γίνει μαχητής του εγκλήματος αφού είδε τους γονείς του να σκοτώνονται στο Crime Alley του Γκόθαμ. Ήταν μια ιστορία που είχε ειπωθεί πολλές φορές κατά τη διάρκεια της 48χρονης ιστορίας του χαρακτήρα, μερικές φορές με μικρές αλλαγές στα γεγονότα, αλλά πάντα διατηρώντας τις πιο σημαντικές λεπτομέρειες ανέπαφες. Το Year One που γράφτηκε και εικονογραφήθηκε από τους Frank Miller και David Mazzucchelli αντίστοιχα, σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα στην ιστορία των κόμικς. Ξεχώρισε για τον ασυνήθιστο νουάρ τόνο του, τη βία του 'δρόμου', αλλά κυρίως για την πιο ρεαλιστική προσέγγισή του στο πώς ο πολυεκατομμυριούχος και ορφανός Bruce Wayne επέλεξε να έχει αυτήν την εξέλιξη. Οι δύο του δημιουργοί παρεμπιπτόντως, κέρδισαν το σεβασμό της βιομηχανίας μαζί με πολλαπλά βραβεία- ουσιαστικά αποτέλεσε το εφαλτήριο για μία λαμπρή πορεία. Frank Miller (φωτογραφία: Harry Langdon) Παρόλα αυτά όμως, το Year One ήταν απόρροια αναγκαιότητας και όχι τόσο ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης. Μια φορά και έναν καιρό, στα τέλη της δεκαετίας του '80 για την ακρίβεια, η DC Comics βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Ο αμερικανικός γίγαντας των κόμικς είχε βυθιστεί στη δίνη του multiverse, που σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά μέσα από τις ταινίες της Marvel. Η προ Year One εποχή Το πολυσύμπαν υποθέτει ότι η τρέχουσα πραγματικότητα των ηρώων είναι απλώς μία από τις πολλές υπάρχουσες, επιτρέποντας πολλαπλά χρονολόγια, όπως και την ταυτόχρονη εμφάνιση των ίδιων (αλλά και καταστάσεων) σε διαφορετικούς κόσμους. Η Marvel έχει χρησιμοποιήσει το πολυσύμπαν για να πετύχει τεράστια εισπρακτικά αποτελέσματα. Ένα cameo του Daredevil εδώ, μία ωραία προετοιμασμένη spin-off σειρά για το Vision και την Scarlet Witch εκεί, υπάρχει η επιθυμητή ποικιλία. Σύμφωνα με το animation Spider-Man: Across the Spider-Verse του 2018 και το περσινό Spider-Man: No Way Home που έσπασε τα ρεκόρ, αν αυτά τα multiverse timelines διασταυρωθούν με κάποιο τρόπο και αυτά τα ξεχωριστά σύμπαντα εισχωρήσουν το ένα στο άλλο, οι συνέπειες θα είναι σίγουρα απροσδόκητες. Πίσω λοιπόν στο pre-blockbuster του 1985, η DC είχε μπερδευτεί με τα πολλαπλά χρονοδιαγράμματα και τις πολλαπλές εκδοχές των ίδιων χαρακτήρων. Όποιος έπαιρνε για πρώτη φορά ένα αντίτυπο του Wonder Woman θα χρειαζόταν έναν τόμο υποσημειώσεων για να καταλάβει ποιος ήταν ποιος και τι ήταν τι. Ένα τεύχος του The Flash, με μια ιστορία που λεγόταν The Flash of Two Worlds, βρήκε τον Barry Allen, τον Flash από τη δεκαετία του '60, να συνεργάζεται με τον Jay Garrick, τον Flash από τη δεκαετία του '40. Τόσο χάλια. DC Comics Σε μια προσπάθεια να επιλύσει αυτό το χάος και να δημιουργήσει ένα συνεκτικό σύνολο κανόνων, γνωρίζοντας ότι η αντίπαλος Marvel τους ξεπερνούσε σε πωλήσεις, η DC δημιούργησε την περιορισμένη σειρά 12 τευχών, Crisis on Infinite Earths, η οποία διήρκεσε από το 1985 έως το 1986 και συνέδεσε όλους τους κύριους ήρωές της σε ένα ενιαίο τόξο, επανεκκινώντας τους με έναν πιο κατανοητό τρόπο τόσο για τους αρχάριους όσο και για τους έμπειρους λάτρεις των κόμικς. Στο πλαίσιο αυτό, κάθε αυτόνομο κόμικ επανακυκλοφόρησε ως Issue One. Το 1986 στο μεταξύ, ο πολυμήχανος Frank Miller δημιούργησε δύο έργα που ακόμα και σήμερα ενθουσιάζουν τους fans των κόμικς, το Daredevil: Born Again, την πρώτη του συνεργασία με τον David Mazzucchelli, που έδειχνε τον τυφλό υπερήρωα της Marvel να περνάει μια σειρά από σαφώς ενήλικα τραύματα, όπως το να μείνει άστεγος, να του αφαιρεθεί η άδεια εξάσκησης επαγγέλματος (ήταν δικηγόρος) και να ανακαλύψει ότι η πρώην του έχει στραφεί στην πορνεία. Ο καθολικισμός αποτελούσε ένα άλλο εξελισσόμενο θέμα, ενώ αμέσως μετά δημιούργησε το περίφημο Batman: The Dark Knight. Με έναν εκτός φόρμας 55χρονο Batman να βγαίνει από τη σύνταξη για να σώσει το Γκόθαμ της διαφθοράς και της βρωμιάς, κατάφερε να επαναφέρει τον άνθρωπο νυχτερίδα σε θέση ισχύος στην ποπ κουλτούρα, ενώ ο σκοτεινός και βίαιος τόνος του, καθώς και το κινηματογραφικό στυλ αφήγησης (έμπνευσης Miller) αποτέλεσαν τεράστια επιρροή στις κινηματογραφικές σειρές πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που ακολούθησαν. Το συμβόλαιο όμως του Miller για τον Σκοτεινό Ιππότη υπαγόρευε και τη δημιουργία μίας αυτόνομης ιστορίας προέλευσης του ήρωα. Εκείνη την περίοδο μάλιστα, οι πωλήσεις του μηνιαίου κόμικ του Batman ήταν σε ύφεση. Με γνώμονα το έπος The Crisis on Infinite Earths, δόθηκε στο Miller το περιθώριο να κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει και του δόθηκε μια πρωτόγνωρη για την εποχή δημιουργική ελευθερία με το κορυφαίο κομμάτι της πνευματικής ιδιοκτησίας της DC. Burt Ward & Adam West, 1966 (Silver Screen Collection) Η ώρα του Year One Έτσι, ανέλαβε το σενάριο και έπεισε τον Mazzucchelli να αναλάβει την καλλιτεχνική επιμέλεια. Διατήρησε τη βασική ιστορία προέλευσης του Bob Kane και του Bill Finger από το 1939 - ένας νεαρός Bruce Wayne ορκίζεται να εκδικηθεί για το θάνατο των γονιών του αφού τους είδε να σκοτώνονται στο Crime Alley - αλλά αντί να τον παρουσιάσει ως έναν υπερφυσικό playboy, χρησιμοποίησε το Year One για να μας δείξει κάτι διαφορετικό. Ο Wayne γίνεται ένας πιο ρεαλιστικός χαρακτήρας, αποφασισμένος για αυτοδικία. Σίγουρα, το να φοράει κολάν και κάπα για να πάει να δείρει ληστές ήταν κάπως αστείο, αλλά ήθελε να δει ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα του συνδυασμού αυτής της εικόνας με τόση δόση δράσης ώστe να είναι οι fans ευχαριστημένοι. Το Year One ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή. Με κατεύθυνση πιο σκοτεινή, πιο ώριμη, πιο σκληρή από οτιδήποτε είχε δει κανείς στα προηγούμενα χρόνια των ιστοριών του Caped Crusader, η νουάρ ιστορία με τις pulp επιρροές λατρεύτηκε από το κοινό, αλλά και τους κριτικούς. Ένας από τους τελευταίους, διέκρινε παρεμπιπτόντως ότι η ιστορία και η σχέση μεταξύ Batman και Gordon παρέπεμπε στην ταινία Serpico του Al Pacino από το 1973. Μαζί με το The Dark Knight Returns και το Watchmen των Alan Moore και Dave Gibbons, που επίσης εκδόθηκε το 1986, έγινε αφορμή για άπειρα άρθρα σε εφημερίδες με θέμα ότι τα κόμικς "δεν είναι πλέον [μόνο] για παιδιά". Εν ολίγοις, αποτέλεσε σημείο αιχμής που αντιγράφηκε κατά κόρον στις τέσσερις δεκαετίες που ακολούθησαν. DC Comics Την ίδια στιγμή που το Batman: Year One κυκλοφορούσε στα περίπτερα, ο Tim Burton άρχισε να γυρίζει τη νέα σειρά ταινιών Batman. Στο Batman του 1989, ο Michael Keaton ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη από τις δύο ταινίες. Ο Jack Nicholson υπέγραψε έναντι 50 εκατ. δολαρίων για το ρόλο του Joker, ένα πόσο που του αναλογούσε αν κρίνουμε από τις εισπάξεις της ταινίας που άγγιξαν τα 400 εκατ. δολάρια. Ακολούθησαν οι ταινίες Batman Returns (1992), Batman Forever (1995, με τον Val Kilmer) και Batman & Robin (1997, με τον George Clooney). Το ενδεχόμενο για μία πέμπτη ταινία εγκαταλείφθηκε λόγω της πτωτικής πορείας του franchise, αν γινόταν όμως, θα ονομαζόταν είτε Batman Unchained είτε Batman Triumphant. Η DC χρειαζόταν επειγόντως μία επανεκκίνηση. Με τα φώτα στραμμένα στα κόμικς, οι ταινίες της Warner Bros σύντομα εκτίμησαν την ερμηνεία του Frank Miller στο χαρακτήρα του Batman. Μία σειρά από υψηλού προφίλ σκηνοθέτες του Χόλιγουντ προφανώς έδωσαν το παρών για να το μετατρέψουν σε ταινία, συμπεριλαμβανομένων των Wachowskis, που μόλις είχαν ολοκληρώσει το Matrix, και του Joss Whedon. Το εκπληκτικό είναι ότι η Warner Bros έβαλε τον Miller μαζί με τον Darren Aronofsky, τον 31χρονο τότε indie σκηνοθέτη και σινεφίλ, που είχε κατακτήσει τους κριτικούς χάρη στο π (1998) με στόχο να ετοιμάσουν μαζί ένα σενάριο, βασισμένο στο Batman: Year One. DC Comics Εν τέλει ο κινηματογραφικός Batman παρέμεινε σε παύση επί δύο περίπου δεκαετίες, μέχρι που ο Christopher Nolan επανεκκίνησε το franchise το 2005, παίρνοντας στοιχεία από τα κόμικς του Miller, αλλά προσθέτοντας αρκετά στοιχεία blockbuster με σκοπό να συναρπάσει τα πλήθη. Ο Christian Bale στον πρωταγωνιστικό ρόλο αποδείχθηκε εξαιρετικός, οπότε ήταν απόλυτα λογικό το γεγονός ότι οι τρεις ταινίες Batman Begins (2005), The Dark Knight (2008) και The Dark Knight Rises (2012) διέπρεψαν στο box office. Δικαίωση Με τα πολλά λοιπόν, η ταινία αυτού του πρώτου, πρωτοποριακού και ανατρεπτικού κόμικ δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Ή και όχι. Το 2011 η Warner κυκλοφόρησε το Batman: Year One, μία αυτόνομη ταινία κινουμένων σχεδίων 64 λεπτών, που βασίστηκε στο έργο των Miller και Mazzucchelli. "Το Batman: Year One είναι μία αστρική προσαρμογή, αντιγράφοντας τα λόγια του Miller και τις εικόνες του Mazzucchelli σχεδόν κατά λέξη σε ορισμένες περιπτώσεις. Όλα θυμίζουν αυτό που ένιωθα όταν διάβαζα για πρώτη φορά το Batman: Year One και αισθανόμουν ότι αυτή ήταν μία ιστορία που υπήρχε πάντα", είχε αποφανθεί τότε ένας κριτικός. Η ταινία με προϋπολογισμό 3,5 εκατ. δολαρίων γνώρισε σημαντική επιτυχία, αποφέροντας έσοδα 6,1 εκατ. δολάρια, σχεδόν τα διπλάσια δηλαδή. Not bad at all. Πηγή
  11. Όταν ο Χίτλερ ήταν ο πιο ορκισμένος εχθρός του Μπάτμαν SMITHSONIAN INSTITUTION/NMAH/24 MEDIA CREATIVE TEAM Όταν ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν μοίραζαν μπουνιές στον Φύρερ και τον Μουσολίνι, βοηθώντας την αμερικανική προπαγάνδα να ενισχύσει το ηθικό των πολιτών, αλλά και των στρατιωτών που πολεμούσαν στο μέτωπο. Το "The Batman" τα πάει πολύ καλά στα ταμεία -και της χώρας μας- πράγμα απολύτως λογικό αν θυμηθεί κανείς τις προηγούμενες κινηματογραφικές μεταφορές του και τις προσδοκίες που αυτές δημιούργησαν -όχι ο δικός σου, Τζόελ Σουμάχερ. Σ' αυτήν την ιστορία, ο no1 κακός είναι ο Ρίντλερ, στην κάπως πιο σκοτεινή εκδοχή του, που όμως και πάλι δεν φτάνει με τίποτα το σκοτάδι που είχε ένας άλλος παλιότερος εχθρός του Μπάτμαν: ο Αδόλφος Χίτλερ. Ω ναι, ο Φύρερ τις είχε μαζέψει ουκ ολίγες φορές από τον Σκοτεινό Ιππότη κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μέσα από τις σελίδες (και) του ομώνυμου κόμικ, το οποίο ίσως κάνει εντύπωση, αλλά ήταν αγαπημένο ανάγνωσμα ακόμα και των Αμερικανών στρατιωτών. Πολλά από αυτά τα τεύχη υπάρχουν σήμερα στο ίδρυμα ερευνών Smithsonian Institute στην Ουάσιγκτον. Ο Μπάτμαν, λοιπόν, έκανε το υπερηρωικό του ντεμπούτο σε χαρτί πριν από σχεδόν οκτώ δεκαετίες, το 1939. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘40, ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν σήκωναν το λάβαρο εναντίον της διαφθοράς και χαλούσαν τα σχέδια του Τζόκερ και του Πιγκουίνου -όχι όμως και του Ρίντλερ, καθώς αυτός εμφανίστηκε λίγο αργότερα, το 1948. Παρ’ όλα αυτά, αυτοί οι δύο “κακοί” δεν ήταν οι βασικοί εχθροί του Ανθρώπου Νυχτερίδα, όπως προφανώς συμβαίνει τα τελευταία -πολλά- χρόνια. Την ίδια στιγμή, τα εξώφυλλα αυτών των κόμικς της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δεν έμοιαζαν καθόλου με την “αισιόδοξη” μεταφορά του Μπάτμαν που ήρθε αργότερα στη μικρή οθόνη, με πρωταγωνιστή τον Άνταμ Γουέστ και η οποία προβαλλόταν κάθε βδομάδα στο ABC από το 1966 έως το 1968. Ούτε βέβαια έμοιαζαν καθόλου και με τις σοφιστικέ και σκοτεινές απεικονίσεις στις πρόσφατες κινηματογραφικές μεταφορές του Μπάτμαν. Αντίθετα, ο Μπάτμαν είχε έναν πολύ πιο σημαντικό πόλεμο μπροστά του. Μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία, ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν έδωσαν φανταστικές μάχες ενάντια στις Δυνάμεις του Άξονα, αλλά και αυτοπροσώπως με τον Αδόλφο Χίτλερ, τον Μπενίτο Μουσολίνι και τον Ιάπωνα Τότζο Χιντέκι. Αρκετά από τα κλασικά κόμικς της DC εκείνης της γεμάτης από πάθη περιόδου βρίσκονται στις συλλογές του Εθνικού Μουσείου Αμερικανικής Ιστορίας του Smithsonian. Εκεί μπορεί να δει κανείς, πώς τα vintage εξώφυλλά τους επιλέχθηκαν για να αφηγηθούν μια ιστορία πολεμικής προπαγάνδας, πατριωτισμού και στήριξης της πολεμικής προσπάθειας. “Τα κόμικς παρέχουν ένα ιδεολογικό όπου διερευνώνται και συζητούνται σύγχρονα ζητήματα, και έτσι είναι πολύτιμα για την κατανόηση του πώς σκεφτόταν ο κόσμος και τι αγωνίες είχε κατά τη διάρκεια μίας συγκεκριμένης περιόδου της ιστορίας. Τα κόμικς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου προσφέρουν μία πολύ καλή εικόνα εκ των έσω για τη νοοτροπία και τις πολιτιστικές συμπεριφορές της εποχής”, λέει ο Έρικ Τζεντς, εργαζόμενος του μουσείου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η βιομηχανία των κόμικς ήταν σε άνθηση, με εκατομμύρια αντίτυπα να πωλούνται κάθε χρόνο. Τα κόμικς που στοιβάζονταν στα περίπτερα, ανάμεσα σε εφημερίδες και τα υπόλοιπα περιοδικά, τραβούσαν την προσοχή με τα φανταχτερά τους χρώματα και τις φιγούρες τους, όχι μόνο από τους αφοσιωμένους αναγνώστες τους, αλλά και από τους απλούς περαστικούς. Γι’ αυτό και τα εξώφυλλά τους μετατράπηκαν σε ζωντανές “διαφημίσεις” που ενίσχυαν την πολεμική προσπάθεια. SMITHSONIAN INSTITUTION/NMAH Για παράδειγμα, στο εξώφυλλο του έκτου τεύχους του “World’s Finest Comics” του 1942, βλέπουμε τους superheroes να ηρωοποιούν τους Αμερικανούς στρατιώτες. Το κόκκινο, λευκό και μπλε εξώφυλλο -ξεκάθαρα πατριωτικό- δεν θυμίζει τίποτα άλλο από μια αμερικανική σημαία. Πάνω απ’ τις έντονες ρίγες, ο Ρόμπιν σφίγγει το χέρι ενός στρατιώτη, με έναν χαμογελαστό Μπάτμαν να τους κοιτάζει, τη στιγμή που το μυώδες χέρι του Σούπερμαν στηρίζεται επιδοκιμαστικά στον ώμο ενός ναύτη. Οι στρατιωτικοί, όπως επικοινωνεί το εξώφυλλο στους αναγνώστες του, είναι ήρωες ισοδύναμοι με τους superheroes των κόμικς. Άλλωστε, όπως δηλώνει και η πολιτική της DC: “Οι μαχητές της Αμερικής ήταν οι πραγματικοί υπεράνθρωποι του κόσμου”. Μερικούς μήνες μετά, το όγδοο τεύχος του “World’s Finest Comics” ενθάρρυνε τους πολίτες να αγοράσουν ομόλογα. Αξιοποιώντας τη μεγάλη απήχηση των δημοφιλών χαρακτήρων, το εξώφυλλο δείχνει τον Μπάτμαν, τον Ρόμπιν και τον Σούπερμαν σε ένα περίπτερο λούνα παρκ να εμπνέουν το ήδη πρόθυμο πλήθος να αγοράσει ομόλογα και γραμματόσημα. Ένα πανό με επιθετική διατύπωση, “Βυθίστε τους Ιαπωναζί”, κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους. Εδώ οι υπερήρωες της DC δεν κατατροπώνουν με τα χέρια τους τους φασίστες αλλά χρησιμεύουν ως σούπερ influencers, στοχεύοντας στο εσωτερικό μέτωπο της χώρας τους, προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα για τα στρατεύματα. SMITHSONIAN INSTITUTION/NMAH Το 9ο τεύχος του “World's Finest Comics” της άνοιξης του 1943, παρουσιάζει τους “τιμωρούς του εγκλήματος” να τα βάζουν απευθείας με τα μεγάλα κεφάλια του Άξονα. Δεδομένου ότι βρίσκονταν στην έναρξη της σεζόν του μπέιζμπολ, το έντονο κίτρινο εξώφυλλο απεικονίζει κινηματογραφικά τον Σκοτεινό Ιππότη, τον Ρόμπιν και τον Άνθρωπο από Ατσάλι να πετούν μπάλες του μπέιζμπολ σε ένα πανό με ζωγραφισμένες τις καρικατούρες των ηγετών του Άξονα. Το πανό παίζει έξυπνα με τις λέξεις, γράφοντας “βγάλε νοκ άουτ τον Άξονα με ομόλογα και γραμματόσημα”. SMITHSONIAN INSTITUTION/NMAH Με τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής, τρεις από τους πιο παλιούς υπερήρωες δεν μπορούσαν παρά να συμμετέχουν κι αυτοί στον πόλεμο, βοηθώντας απ’ τη μία στην πώληση ομολόγων για τη χρηματοδότηση του πολέμου και παρέχοντας απ’ την άλλη ψυχαγωγία και τόνωση του ηθικού και για τους Αμερικανούς πολίτες αλλά και τους στρατιώτες. Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι άντρες που βρίσκονταν στο μέτωπο προτιμούσαν να διαβάζουν επί το πλείστον ελαφρά αναγνώσματα, και έτσι το 30% της αλληλογραφίας στις στρατιωτικές βάσεις μέχρι τα μέσα του πολέμου, άνηκε στα κόμικς. Φυσικά, ο Μπατμαν “συμμετείχε” στον πόλεμο και μέσα από τις αποκλειστικά δικές του σελίδες. Στο 14ο τεύχος του Μπάτμαν (Ιανουάριος 1943), υπάρχει η ιστορία με τον τίτλο “Σβάστικα πάνω από τον Λευκό Οίκο”, όπου ίδιος πολεμά κατασκόπους των Ναζί, οι οποίοι είχαν διεισδύσει στον Λευκό Οίκο με στόχο να τον μετατρέψουν στο άτυπο αμερικανικό αρχηγείο του Χίτλερ. Ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν ξεσκεπάζουν τους ναζί σαμποτέρ, συνθλίβοντάς τους με μια γιγάντια σβάστικα. Αλλά το μέρος όπου ο Μπάτμαν πρόσφερε με τον πλέον εμφανή τρόπο την πατριωτική υπηρεσία του δεν ήταν μέσα στις ιστορίες, αλλά στα εξώφυλλα των κόμικς. Το εξώφυλλο του “Batman Νο. 18”, από το φθινόπωρο του 1943, δείχνει τους “καλούς” να τα βάζουν με τους “κακούς”, που είναι και πάλι τα τρία μεγάλα κεφάλια του Άξονα. Μία τεράστια κροτίδα σκάει μπροστά στον Χίτλερ, τον Μουσολίνι και τον Τότζο, πετώντας τους στον αέρα, με την εμφατική λεζάντα στα αριστερά να γράφει: “ασφαλίστε την 4η Ιουλίου! Αγοράστε πολεμικά ομόλογα και γραμματόσημα!”. SMITHSONIAN INSTITUTION/NMAH Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι πολλοί από τους πρωτοπόρους Αμερικανούς εκδότες, καλλιτέχνες και συγγραφείς κόμικς ήταν Εβραίοι, πράγμα που τους έκανε να έχουν την προσοχή τους στραμμένη πάνω στα όσα συνέβαιναν εναντίον του λαού τους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Τζέρι Σίγκελ και ο Τζο Σάστερ, δύο nerd έφηβοι από το Κλίβελαντ, ήταν αυτοί που δημιούργησαν τον Σούπερμαν. Ο Μπομπ Κέιν και ο Μπιλ Φίνγκερ ήταν εκείνοι που συνέλαβαν την ιδέα του Μπάτμαν. Αργότερα, ο Σταν Λη, ο οποίος υπηρέτησε κιόλας κατά τη διάρκεια του πολέμου, δημιούργησε πολλούς άλλους υπερήρωες για χάρη της Marvel, μεταξύ των οποίων βρίσκουμε τους Fantastic Four, τον Spiderman και τους X-Men. Σκέψου ότι πριν από 41 χρόνια, ο βασικός “κακός” των X-Men, ο Μαγκνίτο, αποκαλύφθηκε ότι τελικά ήταν ένας από τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος. “Επειδή οι υπερήρωες που γνωρίζουμε και αγαπάμε δημιουργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από καλλιτέχνες εβραϊκής καταγωγής, η βιομηχανία των κόμικς ένιωσε την επιτακτική ανάγκη να προωθήσει τα πολεμικά ομόλογα. Μάλιστα, κάποιες από αυτές τις πολύ σημαντικές προσωπικότητες για την ιστορία των κόμικς είχαν και οι ίδιοι συγγενείς τους στην Ευρώπη. Ακόμη και αυτοί όμως που δεν είχαν οικογένεια σε εμπόλεμο έδαφος, έβλεπαν την καταπίεση των ομοθρήσκων τους και τους συμπονούσαν”, λέει ο Ντάνι Φίνγκεροθ, συγγραφέας κόμικ αλλά και της βιογραφίας του Σταν Λη, με τίτλο “A Marvelous Life”. “Έχοντας εξασφαλισμένη την ασφάλεια τους στην Αμερική, ήθελαν να κάνουν ό,τι μπορούσαν για να βοηθήσουν, και με όποιον τρόπο αυτό ήταν δυνατό”. Ο Μπάτμαν και ο Σούπερμαν δεν ήταν οι μόνοι υπερήρωες που “πολέμησαν” στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Κάπτεν Αμέρικα, ντυμένος με μια στολή βασισμένη στην αμερικανική σημαία και κραδαίνοντας μια ασπίδα σε παρόμοια χρώματα, ήταν ένας στρατιώτης που δημιουργήθηκε ειδικά για να πολεμήσει τους Ναζί. Το εξώφυλλο του Μαρτίου 1941, του πρώτου κόμικ του Κάπτεν Αμέρικα, απεικονίζει τον “ήρωα-ενσάρκωση των πόθων των Αμερικανών” να σκάει μία δυνατή γροθιά στο σαγόνι του Χίτλερ. Και ο συγγραφέας Τζο Σαίμον και ο καλλιτέχνης Τζακ Κίρμπι, ο οποίος σχεδίασε το εξώφυλλο που για πολύ καιρό θα καθόριζε το στυλ της Marvel, ήταν και εκείνοι εβραϊκής καταγωγής. Έχει ενδιαφέρον επίσης το γεγονός ότι ο Τζο Σάιμον έδωσε στον ήρωά του τις υπερδυνάμεις του μέσω ενός ορού που κατασκεύασε ο καθηγητής Ράινσταϊν, βρίσκοντας έτσι την ευκαιρία να αποδώσει έναν κάπως εύστοχα προκλητικά φόρο τιμής στον Γερμανό Εβραίο φυσικό, Άλμπερτ Αϊνστάιν. Η εμβληματική ασπίδα του Κάπτεν Αμέρικα μαζί με τη μάσκα και το μπαταράνγκ του Μπάτμαν, από εκείνη την “θέλω οπωσδήποτε να την ξεχάσω” ταινία με τον Τζόρτζ Κλούνει, εκτέθηκαν στο Αμερικανικό Μουσείο Ιστορίας από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Ιανουάριο του 2020. Μπορεί η πιο πρόσφατη περιπέτεια του Σκοτεινού Ιππότη στο “The Batman” να μην περιστρέφεται γύρω από τον πόλεμο ενάντια στην παγκόσμια τυραννία, όπως τότε με την περίπτωση του Χίτλερ, αλλά με τον πόλεμο να έρχεται και πάλι το προσκήνιο, ίσως τα κόμικς να ξαναμπούν στο παιχνίδι της καταγραφής της ιστορίας. Άλλωστε το έκαναν ξανά και μετά τον Β’ Παγκόσμιο, και με τον πόλεμο του Βιετνάμ, και με τον Ψυχρό Πόλεμο, και με το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων… Οπότε ποιος ξέρει τι μπορεί να δούμε στο άμεσο μέλλον. Τα εξώφυλλα είναι μια ευγενική παραχώρηση του Εθνικού Μουσείου Αμερικανικής Ιστορίας του Smithsonian. Πηγή
  12. O Batman είναι ο ήρωας που αγάπησε το σκοτάδι Με αφορμή την έξοδο του «The Batman» του Ματ Ριβς στις ελληνικές αίθουσες, αυτή είναι η ιστορία ενός από τους πιο εμβληματικούς ήρωες των κόμικ όλων των εποχών. Χρήστος Μπακατσέλος Αν κοιτάξεις ψηλά στον ουρανό της Γκόθαμ Σίτι θα δεις σχεδόν κάθε βράδυ το σήμα μιας τεράστιας νυχτερίδας, ένα σήμα που μπορεί να σημαίνει ελπίδα για κάποιους, φόβο για άλλους. Όλοι εκείνοι που ζουν μέσα στις σκιές, δρουν και παραμονεύουν μέσα στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης περιμένοντας το επόμενό τους θύμα, ξέρουν πολύ καλά πως ποτέ δεν είναι μόνοι και πως από τη μία στιγμή στην άλλη μπορούν να μετατραπούν από αρπακτικά σε θηράματα. Γιατί μαζί τους, εκεί στις σκιές, ζει και ο Batman, ο Σκοτεινός Ιππότης της Γκόθαμ Σίτι, ένα όνομα που προκαλεί δέος και τρόμο σε όσους τολμούν να Η πρώτη εικόνα του Batman σε διαφήμιση στο Action Comics #12, ανακοινώνοντας την άφιξή του στο Detective Comics #27. Detective Comics #27. H πρώτη εμφάνιση του Batman. Η ιστορία του Batman ξεκινά σχεδόν παράλληλα, με την γέννηση ενός άλλου υπερήρωα, του Superman. Οταν οι Τζέρι Σίγκελ και Τζον Σάστερ δημιούργησαν τον Ανθρωπο από Ατσάλι το 1938 και τον παρουσίασαν στο κοινό στις 18 Απριλίου του ίδιου έτους στο Action Comics #1, κανείς δεν φανταζόταν τότε την τεράστια επιτυχία που θα είχαν οι ιστορίες του. Ετσι, στις αρχές του 1939 η National Comics Publications (η οποία αργότερα θα μετονομάζονταν σε DC Comics) καθώς έβλεπε την φήμη του Superman να εκτινάσσεται στα ύψη, άρχισε να αναζητά περισσότερους υπερήρωες. Έτσιλκο9 δημιουργήθηκε ο Batman από τους Μπομπ Κέιν και Μπιλ Φίνγκερ, ο οποίος έκανε την παρθενική του εμφάνιση στο τεύχος #27 των Detective Comics που κυκλοφόρησε στις 30 Μαρτίου 1939. Στην αρχή ο Batman δεν ήταν όπως τον ξέρουμε σήμερα αλλά ένας πραγματικός… άνθρωπος νυχτερίδα. Σύμφωνα με τον Φίνγκερ «ο Κέιν είχε μια ιδέα για έναν χαρακτήρα που λεγόταν "Batman" και θα ήθελε να δω τα σχέδια. Πήγα στο σπίτι του και είχε σχεδιάσει έναν χαρακτήρα που έμοιαζε πολύ με τον Superman με ένα είδος κοκκινωπού καλσόν, μου φάνηκε, με μπότες, χωρίς γάντια ή πανοπλία, με μια μικρή μάσκα ντόμινο, να κουνιέται σε ένα σχοινί. Είχε δύο άκαμπτα φτερά που έβγαιναν έξω, μοιάζοντας με φτερά νυχτερίδας. Και από κάτω ήταν μια μεγάλη ταμπέλα: BATMAN». Από τις σελίδες του Detective Comics #27. Ευτυχώς, ο πρώτος σχεδιασμός αυτός του χαρακτήρα άλλαξε δραματικά μιας και ο Φίνγκερ άρχισε να προτείνει πολλές και διάφορες αλλαγές, όπως στο να δώσει στον χαρακτήρα μια κουκούλα αντί για μια απλή μάσκα ντόμινο, μια κάπα αντί για φτερά και γάντια, ενώ συνέστησε επίσης και την αφαίρεση των κόκκινων τμημάτων από την αρχική στολή, κάνοντας τον έτσι πιο ανθρώπινο. "Φοράω Μάσκα. Και αυτή η μάσκα, δεν είναι για να κρύψω ποιος είμαι, αλλά για να δημιουργήσω αυτό που είμαι.»- Από το «Batman The Broken City». Αλλά όπως και ο Superman έτσι και ο Batman θα έπρεπε να είχε μια μυστική ταυτότητα. Έτσι οι Φινγκερ και Κέιν άρχισαν να ψάχνουν ονόματα και ένα background για τον χαρακτήρα. Μιας και ο Ανθρωπος Νυχτερίδα θα ήταν πιο… γήινος από τον Superman, οι δυο τους αποφάσισαν να τον κάνουν έναν εκατομμυριούχο playboy και φιλάνθρωπο ο οποίος τα βράδια φοράει την στολή του προσπαθώντας να εξαλείψει το έγκλημα στην Γκόθαμ Σίτι. Αλλά ποιο θα ήταν το όνομα του; Ο Φίνγκερ ήταν αυτός που του ήρθε η ιδέα του Μπρους Γουέιν συνδυάζοντας τα ονόματα του «Robert the Bruce, ενός Σκοτσέζου βασιλιά του 14ου αιώνα, ενώ το Γουέιν, μιας και ήταν εκατομμυριούχος φιλάνθρωπος, θύμιζε περισσότερο γόνο μιας ευγενής οικογένειας. Έψαξα για ένα όνομα που να υποδηλώνει αποικιοκρατία. Δοκίμασα τον Ανταμς, τον Χάνκοκ και μετά σκέφτηκα τον Αντονι Γουέιν [Αμερικανό στρατιώτη που πολέμησε στην Αμερικάνικη Επανάσταση]». Με το όνομα ήρθαν και οι λεπτομέρειες όσο αφορά την προσωπικότητα, τις μεθόδους και όπλα του. Όλα εμπνευσμένα από την ποπ κουλτούρα της εποχής αλλά και άλλους ήρωες, όπως τον Ζορό ο οποίος εκτελούσε τις ηρωικές του πράξεις στα κρυφά, διασκέδαζε τις υποψίες για την ταυτότητά του με τη διπλή του ζωή, δρώντας μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και υπογράφοντας τα έργα του με μια βαριά υπογραφή. Αν και το κοινό γνώρισε τον Βatman ήδη ως τον Σκοτεινό Ιππότη της Γκόθαμ Σίτι, το origin story του έγινε γνωστό λίγο καιρό μετά, στο τεύχος #33 των Detective Comics (Νοέμβριος 1939). Η οικογένεια των Γουέιν, ο Δρ. Τόμας Γουέιν, η σύζυγός του Μάρθα και ο γιος τους Μπρους, ήταν μια από τις πιο πλούσιες και πιο ευυπόληπτες οικογένειες του Γκόθαμ, η οποία ζούσε στην γοτθική έπαυλή της στα περίχωρα της πόλης μαζί με τον μπάτλερ τους, τον Αλφρεντ Πένιγουορθ. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, και καθώς οι Γουέιν επέστρεφαν σπίτι από μια προβολή του «Ζορό» (!), ο Μπρους, μόλις 8 ετών τότε, έγινε μάρτυρας της δολοφονίας των γονιών του από ένα κλέφτη με το όνομα Τζο Τσιλ, ο οποίος προσπάθησε να κλέψει το μαργαριταρένιο κολιέ της μητέρας του. "Όλοι οι άνθρωποι έχουν όρια. Μαθαίνουν ποια είναι και μαθαίνουν να μην τα ξεπερνούν. Εγώ αγνοώ τα δικά μου.» - Από το «Knightfall». Εκείνο το βράδυ, ο Μπρους ορκίστηκε να περάσει τη ζωή του πολεμώντας το έγκλημα κι έτσι μπήκε σε ένα πρόγραμμα έντονης πνευματικής και σωματικής προπόνησης. Ωστόσο, γρήγορα συνειδητοποιεί ότι αυτές οι δεξιότητες από μόνες τους δεν είναι αρκετές. «Οι εγκληματίες είναι δεισιδαιμονικοί και δειλοί», παρατηρεί ο Γουέιν, «η μεταμφίεσή μου πρέπει να μπορεί να προκαλέσει τρόμο στις καρδιές τους. Πρέπει να είμαι ένα πλάσμα της νύχτας, μαύρος, τρομερός...» Ξαφνικά μια νυχτερίδα πετάει από το παράθυρο, σαν να ανταποκρίθηκε στις επιθυμίες του, εμπνέοντας τον Μπρους να δημιουργήσει την περσόνα του Batman. Ο θάνατος των Τομάς και Μάρθα Γουέιν. Ο Batman δεν έχει εγγενείς υπεράνθρωπες δυνάμεις και στηρίζεται αρκετά στην δική του επιστημονική γνώση, τις ικανότητες του ντετέκτιβ και την αθλητική του ικανότητα. Μάλιστα ο Superman περιγράφει τον Batman ως «τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο στη Γη» και ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα μυαλά του πλανήτη, κάτι που επαληθεύεται αρκετές φορές, όπως όταν ο Batman καταφέρνει να νικήσει μόνος του μια ολόκληρη ομάδα υπερδύναμων εξωγήινων και να σώσει τους φυλακισμένους συμπαίκτες του στην πρώτη ιστορία που έγραψε ο Γκραντ Μόρισον στο κόμικ του «JLA». Ο ανεξάντλητος πλούτος του Μπρους Γουέιν τού δίνει πρόσβαση σε προηγμένες τεχνολογίες και, ως ικανός επιστήμονας, είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει και να τροποποιήσει αυτές τις τεχνολογίες προς όφελός του. Ο Batman θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ντετέκτιβ του κόσμου, αν όχι ο μεγαλύτερος λύτης εγκλημάτων στον κόσμο, ενώ τον έχουν περιγράψει επανειλημμένα ως μια διάνοια με φωτογραφική μνήμη, άριστο χρήστη 127 πολεμικών τεχνών, καθιστώντας τον στο σύμπαν της DC ως την απόλυτη πολεμική μηχανή με κορυφαία φυσική κατάσταση. Ο Batman είναι πολύ πειθαρχημένος και έχει την ικανότητα να λειτουργεί κάτω από μεγάλο σωματικό πόνο και να αντιστέκεται στις περισσότερες μορφές τηλεπάθειας και ελέγχου του μυαλού. Είναι μάστορας της μεταμφίεσης, πολύγλωσσος και ειδικός στην κατασκοπεία, συλλέγοντας συχνά πληροφορίες με την ταυτότητα ενός διαβόητου γκάνγκστερ με το όνομα Μάτσις Μαλόουν. Παρά το γεγονός όμως ότι έχει τη δυνατότητα να βλάψει τους εχθρούς του, το πιο καθοριστικό χαρακτηριστικό του Batman είναι η ισχυρή δέσμευσή του στη δικαιοσύνη και η απροθυμία του να αφαιρέσει ανθρώπινη ζωή. Αυτή η ανυποχώρητη ηθική του στάση έχει κερδίσει τον σεβασμό αρκετών ηρώων στο σύμπαν της DC, όπως του Superman και της Wonder Woman. Στο ντοκιμαντέρ «Batman Unmasked» ο διακεκριμένος Αμερικάνος ψυχολόγος Μπέντζαμιν Κάρνεϊ σημειώνει ότι η προσωπικότητα του Batman καθοδηγείται από την εγγενή ανθρωπιά του Μπρους Γουέιν και ότι «ο Batman είναι τελικά ένα εργαλείο για τις προσπάθειες του Μπρους Γουέιν να κάνει τον κόσμο καλύτερο». Ο Μπρους Γουέιν έχει πάρει τον όρκο να μην σκοτώνει, πιστεύει ότι οι πράξεις μας μας καθορίζουν, είναι σίγουρος πως αποτυγχάνουμε για κάποιο συγκεκριμένο λόγο κάθε φορά και επίσης πως όλα είναι πιθανά. Όμως ο Batman δεν χρειάζεται πάντα να καταφύγει σε όλες αυτές τις αμέτρητες ικανότητες και δεξιοτεχνίες του για να πιάσει τους κακούς. Μερικές φορές και η μυστική του ταυτότητα, του Μπρους Γουέιν, είναι το κλειδί για να ανοίξει πολλές πόρτες που κανένας Batman δεν θα μπορούσε να ξεκλειδώσει, με βία ή χωρίς. Ο Γουέιν παίζει το ρόλο ενός επιφανειακού playboy που ζει από την περιουσία της οικογένειάς του και τα κέρδη της Wayne Enterprises, του ομίλου που έχει κληρονομήσει. Υποστηρίζει φιλανθρωπικούς σκοπούς μέσω του μη κερδοσκοπικού του Ιδρύματος Γουέιν, το οποίο εν μέρει αντιμετωπίζει κοινωνικά ζητήματα και βοηθά τα θύματα διαφόρων εγκλημάτων, αλλά είναι ευρύτερα γνωστός ως ένα celebrity. Δημόσια εμφανίζεται σπάνια, αλλά όταν το κάνει εμφανίζεται συχνά στην παρέα γυναικών, κάτι που ενθαρρύνει τα κουτσομπολιά των ταμπλόιντ ενώ προσποιείται ότι πίνει αρκετά (ποτά που στην ουσία είναι μη αλκοολούχα καθώς ο Γουέιν προσπαθεί στην πραγματικότητα να διατηρήσει τη σωματική και πνευματική του ακεραιότητα αλώβητη από καταχρήσεις). Πολλοί είναι εκείνοι που παρομοιάζουν τον Μπρους Γουέιν του Batman με εκείνον του Κλαρκ Κεντ του Superman, με αρκετούς συγγραφείς των ιστοριών των Batman και Superman να έχουν βρει πολλά κοινά στοιχεία ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες. Οι δυο τους μπορεί να έχουν χαρακτηριστεί ως «η μέρα και η νύχτα των ηρώων της DC» αλλά πιστεύουν στα ίδια πράγματα. Ο Γουίλ Μπρούκερ σημειώνει στο βιβλίο του «Batman Unmasked» ότι «η επικύρωση της πραγματικής ταυτότητας του Batman βρίσκεται στο νεανικό κοινό... δεν χρειάζεται να είναι ο Μπρους Γουέιν, χρειάζεται απλώς να φοράει το κοστούμι και τα gadgets, τις ικανότητες του, και κυρίως την ηθική και την ανθρωπιά του. Υπάρχει απλώς μια αίσθηση γι 'αυτόν: “τον εμπιστεύονται... και δεν έχουν ποτέ άδικο.”» Ο Batman αντιμετωπίζεται συχνά ως ένας εκδικητής. Ο Φρανκ Μίλερ βλέπει τον χαρακτήρα ως «μια διονυσιακή φιγούρα, μια δύναμη για αναρχία που επιβάλλει μια ατομική τάξη». Ντυμένος σαν νυχτερίδα, ο Batman καλλιεργεί σκόπιμα μια τρομακτική προσωπικότητα για να τον βοηθήσει στην καταπολέμηση του εγκλήματος, έναν φόβο που προέρχεται από την ένοχη συνείδηση των εγκληματιών. Μάλιστα ο Μίλερ ήταν εκείνος που στις ιστορίες του πολλές φορές εισήγαγε μερικά αντι-ηρωικά χαρακτηριστικά στην προσωπικότητα του Batman όπως τη ροπή του προς τη βία και τα βασανιστήρια και την όλοένα και περισσότερο αποξενωμένη συμπεριφορά του. Ο Batman του Μίλερ ήταν ίσως πιο κοντά στην προ-Ρόμπιν εποχή (πριν το 1940) ο οποίος ήταν μάλιστα πρόθυμος να σκοτώσει εγκληματίες, εάν αυτό ήταν απαραίτητο. Διχογνωμίες προκάλεσε μέσα στα χρόνια και η σεξουαλικότητα, όχι τόσο του ίδιου, αλλά των ιστοριών του και γενικότερα του όλου κόνσεπτ της ύπαρξής του. Ο συγγραφέας Αλαν Γκραντ έχει δηλώσει πως «Ο Batman που έγραφα για 13 χρόνια δεν είναι γκέι. Ο Batman που έγραφαν όλοι, μέχρι πίσω στον Μπομπ Κέιν κανείς από αυτούς δεν τον έγραψε ως γκέι χαρακτήρα. Μόνο ο Τζόελ Σουμάχερ μπορεί να είχε αντίθετη άποψη». Ο Γκραντ Μόρισον είπε ότι «το gayness είναι ενσωματωμένο στον Batman. Προφανώς ως φανταστικός χαρακτήρας προτίθεται να είναι ετεροφυλόφιλος, αλλά η βάση της όλης ιδέας είναι εντελώς γκέι.» Detective Comics #241 Ολα αυτά όμως είναι εκείνα που καθιέρωσαν τον Batman ως έναν από τους πιο κορυφαίους υπερήρωες όχι μόνο της DC αλλά και ολόκληρης της 9ης Τέχνης, κι έναν από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της ποπ κουλτούρας σε ολόκληρο τον κόσμο. O Batman δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή του και σε άλλα μέσα πέρα από τα κόμικ όπως στην τηλεόραση, στο σινεμά και φυσικά σε αμέτρητα video games. Το 1943 ο Λούις Γουίλσον ήταν ο πρώτος ηθοποιός ο οποίος έπαιξε τον ρόλο του Batman στην τηλεοπτική σειρά 15 επεισοδίων με τίτλο «Batman». Τον Ιανουάριο του 1966 η σειρά «Batman» με πρωταγωνιστή τον Ανταμ Γουέστ έκανε την πρεμιέρα του στο ABC και αμέσως αγαπήθηκε από το κοινό κάνοντάς την μια από τις πιο καλτ σειρές της αμερικάνικης τηλεόρασης. Λίγους μήνες αργότερα οι ηθοποιοί της σειράς αυτής πρωταγωνίστησαν και στην πρώτη κινηματογραφική ταινία του ήρωα με τίτλο «Batman», η οποία κυκλοφόρησε στις αμερικάνικες αίθουσες στις 30 Ιουλίου 1966. Ομως η πιο γνωστή, και μια από τις πιο αγαπημένες κινηματογραφικές παραγωγές με πρωταγωνιστή τον Batman, ήταν οι ταινία του 1989 σε σκηνοθεσία του Τιμ Μπάρτον και με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Κίτον με τίτλο «Batman». Η ταινία είχε τεράστια επιτυχία. Οχι μόνο ήταν η ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις της χρονιάς, αλλά εκείνη την εποχή ήταν η πέμπτη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις στην ιστορία του σινεμά, κερδίζοντας μάλιστα και το Οσκαρ Σκηνικών. Η επιτυχία της ταινίας έφερε τρία σίκουελ, τα «Batman Returns» (1992), «Batman Forever» (1995) και «Batman & Robin» (1997), τα δύο τελευταία εκ των οποίων σκηνοθέτησε ο Τζόελ Σουμάχερ αντί του Μπάρτον. Τον Batman αντικατέστησαν - όχι με επιτυχία - οι Βαλ Κίλμερ και Τζορτζ Κλούνεϊ αντίστοιχα. Το 2005 ο Κρίστοφερ Νόλαν κυκλοφορήσε το πρώτο μέρος της δικής του τριλογία του Σκοτεινού Ιππότη με τις ταινίες «Batman Begins» (2005), «The Dark Knight» (2008) και «The Dark Knight Rises» (2012) με πρωταγωνιστή τον Κρίστιαν Μπέιλ στον ρόλο του Batman. Οταν η DC αποφάσισε πως ήρθε η ώρα για το δικό της κινηματογραφικό σύμπαν, δημιούργησε το DCEU με τον Μπεν Αφλεκ να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στον ρόλο του Batman στην ταινία του Ζακ Σνάιντερ «Batman v Superman: Dawn of Justice» (2016). Σε ένα άρθρο για τον εορτασμό της 60ης επετείου του χαρακτήρα, η εφημερίδα The Guardian έγραψε πως «ο Batman είναι μια θολή φιγούρα από την ατελείωτη επανεφεύρεση που είναι η σύγχρονη μαζική κουλτούρα. Είναι ταυτόχρονα ένα σύμβολο και ένα εμπόρευμα: το τέλειο πολιτιστικό τεχνούργημα του 21ου αιώνα.» Για όλα αυτά, και για πολλά περισσότερα, ο Batman έχει καταφέρει γίνει κάτι παραπάνω από μια απλή φιγούρα η οποία παραμονεύει στις σκιές. Είναι ένα σύμβολο το οποίο δείχνει πως ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι μπορεί να υπάρξει η ελπίδα και το φως, αρκεί να ξέρεις που να κοιτάξεις. "Ισως αυτό είναι το να είσαι ο Batman. Οχι να κερδίζεις. Αλλά να αποτυγχάνεις και να ξανασηκώνεσαι. Γνωρίζοντας ότι θα αποτύχεις, θα αποτύχεις χίλιες φορές, αλλά και πάλι δεν θα τα παρατήσεις.» - Από το «Batman: Zero Year». Πηγη
  13. Τρία κόμικ που πρέπει να διαβάσετε πριν δείτε το «The Batman» του Ματ Ριβς Ανυπομονείτε για το «The Batman»; Διαβάστε αυτά τα τρία κόμικ τα οποία θα σας βοηθήσουν να μπείτε στο κλίμα της ταινίας πριν αυτή κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 3 Μαρτίου. Η νέα ταινία του Ματ Ριβς «The Batman» φαίνεται πως αλλάζει τελείως την προσέγγισή της στο πώς θα αφηγηθεί την νέα ιστορία του Σκοτεινού Ιππότη, μετά τις πρόσφατες πιο αποτυχημένες προσπάθειές της DC. Παλιότερα ο Ριβς είχε δηλώσει πως «αυτό που είναι συναρπαστικό με τον Batman είναι το πως σχετίζεται με το τώρα και το πόσο προσωπικό μπορεί να γίνει. Πρόκειται για μια ιστορία νουάρ του Batman. Θα αντιμετωπίσει αρκετά προβλήματα, και πιστεύω πως θα είναι μια συναρπαστική και γεμάτη συναίσθημα ιστορία. Θα είναι ένας Batman περισσότερο ντεντέκτιβ αυτή την φορά από ότι τον έχουμε δει στις προηγούμενες ταινίες. Τα κόμικς έχουν μια προϊστορία σε αυτό». Και μπορεί ο ίδιος να έχει αναφέρει επανειλημμένα πως η ταινία του δεν βασίζεται σε κάποιο συγκεκριμένο κόμικ, αλλά βλέποντας τα διάφορα τρέιλερ που κυκλοφόρησαν κατά καιρούς αλλά και τις φωτογραφίες της ταινίας, εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κάποιος τις πολλές και διάφορες επιρροές που έχουν τα κόμικς του Σκοτεινού Ιππότη πάνω της. Εμείς εδώ στο Flix σας προτείνουμε τρία, ίσως τα πιο σημαντικά, κόμικς που πιστεύουμε θα σας βοηθήσουν να μπείτε στο κλίμα της ταινίας πριν αυτή κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 3 Μαρτίου. Batman: Year Two Ας ξεκινήσουμε από τα πιο βασικά. Το «Batman: Year Two» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1987 ως μια σειρά από τέσσερα κόμικς γραμμένα από τον Μάικ Μπαρ και σχεδιασμένα από τους Αλαν Ντέιβις, Πολ Νίαρι, Αλφρέντο Αλκάλα, Μαρκ Φάρμερ και Τοντ ΜακΦάρλαν. Στην ουσία πρόκειται για την συνέχεια της ιστορίας του Φρανκ Μίλερ «Batman: Year One» που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο-Μάιο 1987. Η ιστορία μιλάει για την δεύτερη χρονιά του Batman ως τιμωρού στο Γκόθαμ με τον Τζιμ Γκόρντον να έχει πλέον την θέση του Επιθεωρητή. Ο Batman έρχεται αντιμέτωπος με τον Reaper, έναν δολοφόνο εκδικητή, ο οποίος σκοτώνει εγκληματίες για να κάνει το Γκόθαμ καλύτερη πόλη - ο οποίος όμως κρύβει κι αυτός τα δικά του μυστικά. Σύμφωνα με τον Ριβς, η ταινία του θα εξελίσσεται κατά την διάρκεια του δεύτερου έτους της εποχής του Batman, και αυτό ίσως σημαίνει πως ίσως έχει πάρει πολλά στοιχεία από το συγκεκριμένο κόμικ για να δημιουργήσει την ατμόσφαιρά του, όπως την τελετή προαγωγής του Γκόρντον σε Επιθεωρητή. Σίγουρα όμως δεν θα δούμε τον Reaper να κάνει την εμφάνισή του στην ταινία αλλά ούτε έναν κύριο ακόμα πρωταγωνιστή της συγκεκριμένης ιστορίας, την Λέσλι Τόμκινς, η οποία βοήθησε τον Μπρους Γουέιν να μεγαλώσει μετά τον θάνατο των γονιών του. Batman: The Long Halloween Γραμμένο από τον Τζεφ Λόουμπ και σχεδιασμένο από τον Τιμ Σέιλ, το «The Long Halloween» ήταν μια σειρά κόμικ η οποία διήρκησε 13 τεύχη και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1996. Η ιστορία διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του Batman ως τιμωρού του εγκλήματος και αφηγείται την ιστορία ενός μυστηριώδους κατά συρροήν δολοφόνου με το όνομα Holiday, ο οποίος δολοφονεί ανθρώπους στις διακοπές, έναν κάθε μήνα. Ο Batman συνεργάζεται με τον εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ και τον Επιθεωρήτη Γκόρντον για να ανακαλύψουν την ταυτότητα του Holliday πριν το επόμενο θύμα του, ενώ παράλληλα προσπαθεί να σταματήσει τον εγκληματικό πόλεμο μεταξύ των δυο πιο ισχυρών οικογενειών της Γκόθαμ Σίτι, των Μαρόνι και Φαλκόνε. Σε αυτή την ιστορία «συστήνεται» και ο Calendar Man ο οποίος, αν και γνωρίζει την πραγματική ταυτότητα του Holiday, δεν την αποκαλύπτει στον Batman αλλά του δίνει αινίγματα για να λύσει τα οποία αποκαλύπτουν ποιος θα είναι το επόμενό του θύμα. Τέλος τα γεγονότα αυτά οδηγούν και στη μεταμόρφωση του Ντεντ σε Two-Face ενώ επίσης πρωταγωνιστούν και διάφοροι άλλοι αντίπαλοι του Batman όπως ο Scarecrow, o Mad Hatter, η Poison Ivy και ο Riddler. H συγκεκριμένη ιστορία θεωρείται πως είναι μια συνέχεια του «Batman: Year One» του Μίλερ, ενώ η ιστορία ενός μανιακού δολοφόνου με τον Batman να χρησιμοποιεί περισσότερο την ικανότητα του ως ντεντέκτιβ για να λύσει το μυστήριο συνδέεται άμεσα με το ότι ο Riddler στην ταινία έχει παρομοιαστεί ως ένας δολοφόνος τύπου Zodiac Killer με τον Batman να προσπαθεί να λύσει τους γρίφους που αφήνει πίσω του πριν βρει το επόμενό του θύμα. Επίσης στο συγκεκριμένο κόμικ η Catwoman παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην ιστορία, καθώς προσπαθεί να λύσει και η ίδια το μυστήριο ενώ μάλιστα σώζει και τον Batman κατά την διάρκεια της ιστορίας – δεν αποκλείεται να δούμε κάτι ανάλογο και στην ταινία του Ριβς. Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως η οικογένεια Φαλκόνε θα παίξει τον δικό της ρόλο στην ταινία, όπως και στα κόμικς. Batman: Hush Πρόκειται για μια σειρά κόμικς από 12 τεύχη τα οποία κυκλοφόρησαν από τον Οκτώβριο του 2002 ως και τον Σεπτέμβριο του 2003, καλύπτοντας τα Batman #608 - # 619, και γράφτηκαν από τον Τζεφ Λόουμπ και σχεδιάστηκαν από τους Τζιμ Λι και Σκοτ Γουίλιαμς. Για άλλη μια φορά ο Batman προσπαθεί να λύσει ένα μυστήριο, αυτό της πραγματική ταυτότητας του Hush, ενός τύπου που προσπαθεί να σαμποτάρει τον Σκοτεινό Ιππότη από μακριά, και περιέχει πολλές γκεστ εμφανίσεις κι από άλλους ήρωες, όπως τον Superman και τον Nightwing, αλλά και κακούς, όπως τους Killer Croc, Poison Ivy, Harley Quinn, Joker, Riddler και άλλους. Πρόκειται για μια ιστορία που μπορεί ο Hush να βρίσκεται στο επίκεντρό της, αλλά το πως ο Riddler παίζει ρόλο στα διάφορα γεγονότα τα οποία εξελίσσονται είναι εκείνο που μάλλον έκανε τον Ριβς να αντλήσει κάποιες επιρροές για την ταινία του. Στα συγκεκριμένα κόμικς ο Εντουαρντ Νίγκμα (aka Riddler) έχει χάσει την όποια δύναμή του ως ένας από τους μεγάλους εγκληματίες της Γκόθαμ Σίτι, λέγοντας πως «κάποτε ήμουν κάποιος σε αυτήν την πόλη». Μέχρι το τέλος η φήμη του Riddler ως εγκληματίας αποκαθίσταται και μάλιστα είναι ικανός να αποδείξει ποιος κρύβεται πίσω από την στολή του Batman. Το μόνο που τον κρατάει για να μην το αποκαλύψει σε όλους είναι πως «ένας γρίφος στον οποίο όλοι γνωρίζουν την απάντηση δεν έχει καμία απολύτως αξία», μια απάντηση που και ο Riddler στην ταινία φαίνεται να γνωρίζει. Α, και φυσικά έχουμε το φιλί της Σελίνα Κάιλ (aka Catwoman) με τον Batman, κάτι που επίσης φαίνεται πως θα δούμε και στην ταινία του Ριβς. Πηγή
  14. Ο Μπάτμαν (ξανα)επιστρέφει Γιάννης Κουκουλάς Ένας νέος κύκλος ταινιών με τον Σκοτεινό Ιππότη ξεκινά και πιάνει τη ζωή του και τη δράση του στο Γκόθαμ και πάλι από την αρχή. Η νέα ταινία με τον Μπάτμαν βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες στις 3 Μαρτίου. Με νέους ηθοποιούς, με υποσχέσεις για ανανέωση και με δύσκολα ερωτήματα γύρω από την έννοια του ηρωισμού και τον πολύπλοκο αλλά και εύθραυστο ψυχισμό του Ανθρώπου-Νυχτερίδα. Πρόκειται για έναν από τους πιο δημοφιλείς υπερήρωες εδώ και περισσότερες από οκτώ δεκαετίες. Αμέτρητα κόμικς έχουν δημιουργηθεί για τη ζωή του και τις περιπέτειές του και έχουν γυριστεί γι’ αυτόν πολλές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και κινούμενα σχέδια. Και όμως, από το 1939 μέχρι σήμερα η δημοφιλία του Μπάτμαν παραμένει υψηλή, ίσως μάλιστα και να αυξάνεται με το πέρασμα των χρόνων. Σ’ αυτό συντελεί η διαρκής ανανέωση του χαρακτήρα του και τα τεχνάσματα που χρησιμοποιεί η DC, η εταιρεία-κολοσσός που διαχειρίζεται τα δικαιώματα και τις τύχες αυτού του τεράστιου brand name. Ενα από αυτά, δοκιμασμένο και επιτυχημένο εδώ και δεκαετίες, είναι η περιοδική αλλαγή του καστ των κινηματογραφικών ταινιών και συνεπακόλουθα οι διαφοροποιήσεις της προέλευσης, του παρελθόντος, των ικανοτήτων, του ψυχικού κόσμου, των αντιπάλων του Ανθρώπου-Νυχτερίδα. Ο πρώτος Μπάτμαν της σύγχρονης εποχής (είχαν προηγηθεί διάφορες εκδοχές που με σημερινά κριτήρια πρέπει να θεωρούνται τουλάχιστον παρωχημένες) ήταν ο Μάικλ Κίτον του Τιμ Μπάρτον το 1989 και το 1992, ακολούθησε ο Βαλ Κίλμερ του Τζόελ Σουμάχερ το 1995 και ο κύκλος έκλεισε με τον Τζορτζ Κλούνεϊ, πάλι από τον Τζόελ Σουμάχερ το 1997. Στη συνέχεια τον ρόλο του Μπάτμαν από το 2005 ώς το 2012 ανέλαβε ο Κρίστιαν Μπέιλ υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Κρίστοφερ Νόλαν για μια σκοτεινή τριλογία (Batman Begins, The Dark Knight και The Dark Knight Rises) που βασίστηκε περισσότερο στη ζοφερή ατμόσφαιρα του Γκόθαμ και στα ψυχολογικά αδιέξοδα του Μπάτμαν παρά στη δράση και στα εντυπωσιακά εφέ. Σειρά είχε ο Μπεν Αφλεκ αλλά και ο Μάικλ Κίτον στην επάνοδό του στον ρόλο του Μπάτμαν στις ταινίες του Διευρυμένου Σύμπαντος της DC (DCEU), για να ακολουθήσει το εντελώς διαφορετικό και διόλου υπερηρωικό Joker χωρίς καθόλου Μπάτμαν, με εξαίρεση μια σκηνή στην οποία εμφανίζεται ο Μπρους Γουέιν σε παιδική ηλικία, πολύ πριν βάλει τη στολή της νυχτερίδας. Και κάπου εκεί οι υπεύθυνοι της DC μάλλον αποφάσισαν να κάνουν μια «επανεκκίνηση» του μύθου του δημοφιλούς ήρωα με μια νέα σειρά ταινιών που θα πιάσει τα πράγματα και πάλι από την αρχή. Στον νέο κύκλο του Μπάτμαν που ανοίγει στις 3 Μαρτίου στη χώρα μας, πρωταγωνιστής είναι ο Ρόμπερτ Πάτινσον, ένας από τους πιο διάσημους νέους ηθοποιούς του Χόλιγουντ με σημαντικούς ρόλους στη σειρά ταινιών «Twilight», στο «Πάντα ο Διάβολος», στο «Τένετ», στο «Φάρο» και άλλες μεγάλες επιτυχίες των τελευταίων ετών, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ματ Ριβς, που είδε τις μετοχές του να ανεβαίνουν με το «Κλόβερφιλντ» το 2008 και να εκτοξεύονται με τα δύο σίκουελ του «Πλανήτη των Πιθήκων». Συμπρωταγωνίστρια του Πάτινσον είναι η Ζόι Κράβιτζ στον ρόλο της Κατγούμαν, ενώ μικρότερους ρόλους έχουν μεγάλα ονόματα, όπως ο Κόλιν Φάρελ, ο Τζον Τουρτούρο και ο Πίτερ Σάρσγκαρντ. Οπως έχουν δηλώσει οι υπεύθυνοι της DC αλλά και ο Ριβς, σκοπός τους ήταν να επιστρέψουν στα πρώτα χρόνια της δράσης του Μπάτμαν και να εξερευνήσουν τον ψυχικό του κόσμο πριν αυτός γίνει ο πασίγνωστος γνώστης του εγκλήματος στο Γκόθαμ. Έτσι, με όλα όσα είναι γνωστά μέχρι σήμερα, ο νέος κύκλος που ανοίγει και πιθανώς θα ολοκληρωθεί σε τρεις ταινίες, επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στις αμφιβολίες του Μπρους Γουέιν κατά την έναρξη της «καριέρας» του, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, στην προσπάθειά του να ισορροπήσει μεταξύ των δύο ταυτοτήτων του, στη διχασμένη του προσωπικότητα σε ένα περιβάλλον οικονομικής διαφθοράς, πολιτικής σήψης και διαπλοκής μεταξύ εγκληματιών και κρατικών αξιωματούχων. Σ’ αυτό το περιβάλλον εισβάλλει ο Γρίφος (The Riddler), ένας «παραδοσιακός» ορκισμένος εχθρός του Μπάτμαν που αναλαμβάνει να «αποκαλύψει» αλήθειες μέσω στυγνών δολοφονιών και έτσι να ενεργοποιήσει έμμεσα τον Ανθρωπο-Νυχτερίδα που ξεπερνά τους δισταγμούς του και αναλαμβάνει δράση. Η νέα ταινία του Μπάτμαν, 83 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στο περιοδικό Detective Comics, αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τους φίλους του καθώς, σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει, θα είναι πιο «ανθρώπινη» από τις προηγούμενες και πιο εστιασμένη στον Μπρους Γουέιν από ό,τι στο μαυροφορεμένο alter ego του. Άλλωστε, ο Μπάτμαν είναι μια εντελώς ξεχωριστή περίπτωση «υπερήρωα» καθώς δεν διαθέτει καμιά απολύτως υπερφυσική δύναμη. Τα μόνα του «όπλα» είναι η ευφυΐα του και το γυμνασμένο του σώμα, αλλά φυσικά και τα αμέτρητα εκατομμύρια που διαθέτει ώστε να ικανοποιεί την ακατανίκητη τάση του να πατάξει το έγκλημα και να βάλει τάξη εκεί που οι αρχές και το οργανωμένο κράτος δεν μπορούν ή δεν θέλουν. Για την πολυεπίπεδη αποτύπωση αυτού του πολυσύνθετου και διαταραγμένου ψυχικού κόσμου ενός πλέιμποϊ που κάθε νύχτα μασκαρεύεται για να δείρει άλλους μεταμφιεσμένους παρανοϊκούς και μεγαλομανείς κακοποιούς, η νέα ταινία του Μπάτμαν υπόσχεται –και φαίνεται ότι θα τα καταφέρει– να προσφέρει πολλά νέα στοιχεία και να δημιουργήσει πολλούς νέους και γόνιμους προβληματισμούς γύρω από την αυτοδικία, τον κοινωνικό έλεγχο, τη σχέση του ανθρώπου με την εξουσία, τα ατομικά και τα συλλογικά υποκείμενα, την πολιτική, τη διαφθορά και, πάνω απ’ όλα, τη στρέβλωση πολύπαθων εννοιών όπως «καθήκον» και «ηρωισμός». Πολλές από τις σημαντικότερες περιπέτειες του Batman των τελευταίων δεκαετιών κυκλοφορούν μεταφρασμένες στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis. Αναμφίβολα μια από τις πιο εμβληματικές είναι «Το Φονικό Αστείο» («The Killing Joke») σε σενάριο του Alan Moore και σχέδια του Brian Bolland, με τον Joker σε μια από τις «καλύτερες» στιγμές του καθώς και με την ιστορία της σκοτεινής προέλευσής του που ερμηνεύει πολλές από τις πράξεις του. Κομβικό για την εξέλιξη των υπερηρωικών κόμικς είναι και το «Ο Σκοτεινός Ιππότης Επιστρέφει» του Frank Miller, μια ιστορία δημιουργημένη το 1986 με πρωταγωνιστή έναν αποσυρμένο, απογοητευμένο και καταρρακωμένο Μπάτμαν που «αναγκάζεται» να επιστρέψει στη δράση πασχίζοντας να διατηρήσει λιγοστά ψήγματα ηθικής, σε ένα Γκόθαμ που καταρρέει. Στη βικτοριανή εποχή εκτυλίσσεται το εξίσου ενδιαφέρον «Gotham by Gaslight» του Brian Augustyn, ενώ η «Άνιση Μάχη» των Alex Ross και Paul Dini αποτελεί μια «μελέτη» γύρω από τη φύση του εγκλήματος. Τέλος, με αφορμή την ταινία «Μπάτμαν», κυκλοφόρησαν οι δύο τόμοι του «All Star Batman» των Scott Snyder και John Romita Jr., ενώ επανακυκλοφόρησε το «Batman Hush» των Jeph Loeb και Jim Lee. Πηγή
  15. Το Gotham του 2039 είναι μια αστυνομοκρατούμενη πόλη. Οι κάτοικοί της έχουν ξεχάσει όχι μόνο τον Batman αλλά και κάθε έννοια ιδιωτικότητας. Μια νύχτα με καταιγίδα, ωστόσο, ο αστικός μύθος «ζωντανεύει» και τρέχει να γλυτώσει από λυσσασμένα σκυλιά και βίαιους μπάτσους, ενώ αιμορραγεί ακατάσχετα. Ο Batman, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει, έχει μπλέξει σε μια σκοτεινή συνομωσία. Όμως ο κυνηγημένος θα μετατραπεί σε κυνηγό... Είχα κοντά έναν χρόνο να διαβάσω υπερηρωικό κόμικ (αν εξαιρέσω Hellboy, Top 10 και Black Hammer) και νομίζω ότι αυτό συνέβαλε στο να απολαύσω το Year 100. Το οποίο είναι ένα δυναμικό κόμικ, δυστοπικό, χωρίς αχρείαστες υπερβολές. Η ροή είναι εξαιρετική, εν μέρει λόγω της έλλειψης εσωτερικού μονολόγου, πράγμα σπάνιο σε κόμικ του Batman. Αυτό που γούσταρα πάνω απ' όλα, ήταν η απεικόνιση/θεώρηση του χαρακτήρα. Ο Batman του Pope είναι πολύ κοντά στον τρομακτικό Spring-heeled Jack και την άγρια φιγούρα που μας σύστησαν Miller και Mazzucchelli στο Year One. Κι αυτό το εκτίμησα πολύ, γιατί νιώθω, δίχως να έχω συγκεκριμένα επιχειρήματα, ότι τα τελευταία χρόνια ο Batman έχει γίνει πιο «καθαρός» απ' όσο θα έπρεπε (ή, έστω, απ' όσο θα ήθελα προσωπικά). Το artwork είναι κοφτό και τραχύ παρά τα βαριά μελάνια, δημιουργώντας έτσι μια αισθητική που ταιριάζει απόλυτα όχι μόνο στον κόσμο του Batman, αλλά πολύ περισσότερο στον μελλοντικό κόσμο του Batman. Θα ήταν έγκλημα να παραβλέψω την συμβολή του José Villarrubia, ενός από τους κορυφαίους κολορίστες της βιομηχανίας. Μπορεί να έχουμε δει πιο εντυπωσιακές παλέτες από τον Ισπανό, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα χρώματά του αναδεικνύουν και σιγοντάρουν το σχέδιο του Pope. Το Batman: Year 100 δεν είναι άψογο, σε καμία περίπτωση. Η ιστορία δεν παρουσιάζει καμιά φοβερή πρωτοτυπία. Ίσα-ίσα, η ουσία του μυστηρίου είναι ένα χιλιοπαιγμένο κλισέ. Ωστόσο, δεν θα έλεγα ότι χτυπάει τόσο άσχημα, πιθανώς γιατί όλα τα άλλα έχουν γίνει με πολύ ωραίο και ενδιαφέροντα τρόπο. Εν κατακλείδι: ένα διασκεδαστικό Bat-κόμικ, το οποίο μπορεί άνετα να σταθεί δίπλα στα άλλα σπουδαία Bat-κόμικς.
  16. - B A T M A N: W A R O N C R I M E - Ένα απίστευτο κόμικ που διάβασα για πρόσφατα είναι το Batman War On Crime (1999) από τους απίθανους Paul Dini (συγγραφέας) και Alex Ross (σχεδιαστής). Όπως είναι γνωστό, ο Paul Dini είναι δημιουργός της κλασικής σειράς Batman The Animated Series, και ο Αlex Ross είναι ξεχωριστός για το μοναδικό σχέδιό του, που θυμίζει πίνακες σε καμβά. Έτσι, το συγκεκριμένο δίδυμο έχει συμβάλλει πολύ δημιουργικά στο συγκεκριμένο κόμικ. Η ιστορία είναι πολύ απλή. Ο Batman με τεχνική του μονολόγου περιγράφει στιγμές από την ζωή του ως Bruce Wayne και Batman, μέχρι που έρχεται σε επαφή με ένα παιδί εξίσου στερημένο από τους γονείς του, τον Marcus. H ιστορία δεν διαθέτει μεγάλους αντιπάλους του Batman, αλλά εστιάζει στην φύση των εγκλημάτων, στους καθημερινούς ανθρώπους, και στο ποιός είναι ο ρόλος του Batman σε αυτό. Θα μπορούσε κατά εμένα να θεωρηθεί και σαν origin ιστορία και πιστεύω θα ήταν ιδανικό για κάποιον που αρχίζει την ανάγνωση κόμικς, όχι μόνο DC, αλλά και γενικότερα. Είναι επιπλέον σύντομο και εύκολο στην ανάγνωση, και ρέει πολύ εύκολα όταν το διαβάζεις. Ένα ξεχωριστό του σημείο είναι ότι δεν διαθέτει τα speech bubbles. Ένα στοιχείο που μου άρεσε ιδιαίτερα με αυτό το κόμικ είναι ότι δεν είναι ανάγκη να υπάρχει μια μεγάλη σε έκταση πλοκή για να μεταφέρει το μήνυμά του ο συγγραφέας. Ο Dini γράφει με πολύ απλό, συγκινητικό και ρεαλιστικό τρόπο μια ιστορία όπου ο Batman καταφέρνει να διδάξει στον μικρό Μarcus ένα μάθημα ζωής που θα το θυμάται για πάντα, και παράλληλα ευαισθητοποιεί και εμάς. Το σχέδιο του Alex Ross είναι απλά μοναδικό και δίνει ζωή στην ιστορία του Paul Dini. Μου αρέσει που οι χαρακτήρες που ζωγραφίζει έχουν ρεαλισμό και είναι λες και είναι αληθινοί. Όταν αφιερώνεις ώρα παρατηρείς το σχέδιο, εντοπίζεις όλο και περισσότερες λεπτομέρειες του σχεδιαστή. Ειδικά οι εκφράσεις του Bruce είναι απίστευτες. Πιστεύω πως το παραπάνω κόμικ είναι πολύ ξεχωριστό, και περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τον Bruce Wayne, Βatman. Γι’αυτό, προτείνω σε όποιον δεν το έχει διαβάσει, να το κάνει!
  17. // RED HOOD AND THE OUTLAWS, VOL.2 // Το κόμικ το οποίο θα παρουσιάσω παρακάτω λέγεται Red Hood and the Outlaws (Vol.2), το οποίο έχει γράψει ο Scott Lobdell. Η σχεδιαστική ομάδα περιλαμβάνει τους Dexter Soy και Veronica Gandini. To Vol.1 κυκλοφόρησε το 2011 ως μέρος του New 52 Series, ενώ αυτό για το οποίο θα μιλήσω , το 2016 κατά την διάρκεια του DC Rebirth. Ο Red Hood, γνωστός σε όλους μας ως Jason Todd και ο δεύτερος Robin και πρώην συνεργάτης του Batman, αποκτά την δική του σειρά κόμικς, στην οποία μαθαίνουμε περισσότερα για την ζωή του ως Red Hood και για τον τρόπο με τον οποίο πολεμά το έγκλημα με την νέα του persona. Σε αυτή την σειρά εμφανίζονται γνωστοί εχθροί του Batman, με πρώτο τον Black Mask, καθώς και άλλοι χαρακτήρες που έχουν συν-πρωταγωνιστικό ρόλο στο κόμικ, η Artemis και ο Bizarro. Η Artemis είναι Αμαζόνα, φίλη αλλά και αντίπαλος της Wonder Woman, και ο Bizarro είναι ένας αποτυχημένος κλώνος του Superman. Στην πορεία η ομάδα αυτή έρχεται κοντά και μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για το παρελθόν τους, καθώς και για τον χαρακτήρα τους. H σειρά μπορώ να πω πως έχει ικανοποιητική δράση, μυστήριο, και είναι ανάλαφρη σε γενικά πλαίσια. Από την μία πλευρά είναι λίγο σκοτεινό όταν εμβαθύνει στο ιδιαίτερο παρελθόν του Jason, αλλά είναι και αστεία, διότι έχει και ωραίο χιούμορ σε ορισμένα σημεία. Το σχέδιο είναι όμορφο και σύγχρονο, αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Τα χρώματα είναι επίσης πολύ ωραία. Μου άρεσε που ο Red Hood παρουσίαζε τα γεγονότα από την δικιά του πλευρά, αν και μπορώ να πω πως είναι μια πιο ανάλαφρη εκδοχή του και δεν ξέρω αν την προτιμώ τόσο. Η Artemis ήταν δυναμική, και ο Bizarro είναι ο τυπικός χαρακτήρας που είναι διαφορετικός και προσπαθεί να βρει τον εαυτό του, μιας και είναι κλώνος του Superman. Σε γενικά πλαίσια φτιάχνουν μια καλή παρέα και έρχονται όλο και πιο κοντά κατά την διάρκεια της σειράς. Κλείνοντας, θα ήθελα να πω πως είναι ένα ικανοποιητικό κόμικ, ωστόσο δεν είναι ούτε το καλύτερο, αλλά ούτε και το χειρότερο. Όμως διαβάζεται εύκολα και το προτείνω. Το καλύτερο για εμένα όμως ήταν η χημεία του Red Hood και της Αrtemis.
  18. Είμαστε 2 χρόνια μετά τα γεγονότα του Curse of the White Knight. O Bruce Wayne είναι στην φυλακή, ο Jack Napier (Joker) είναι νεκρός, και η Harley Quinn μεγαλώνει τα δίδυμα παιδιά της με μόνη βοήθεια, τις δύο υάινες της. Ένας νέος εγκληματίας, με το ευφάνταστο όνομα The Producer (!) και η προστατευούμενη/μέλος της συμμορίας του, με το ακόμα πιο πρωτότυπο όνομα Starlet, δολοφονούν παλιές σταρ της χρυσής εποχής του κινηματογράφου της Gotham. Όταν ένας φόνος προσομοιάζει με έναν του Joker, η αστυνομία του Gotham και η επικεφαλής της Renee Montoya, ζητούν από την Harley Quinn να τους βοηθήσει στις έρευνες. Εκείνη, παρόλες τις αρχικές της αμφιβολίες και μετά την θετική παρότρυνση του Bruce Wayne, αποφασίζει να ξαναμπλεχτεί με τον κόσμο του εγκλήματος, και μαζί με παλιούς γνώριμους villains, και καινούριους συντρόφους που δεν είναι ακριβώς αυτό που λένε, να γίνει αυτή η οποία θα σώσει το Gotham. Τρίτη σειρά στο Murphyverse, το σύμπαν δηλαδή που έχει φτιάξει ο Sean Murphy για τον Batman=White Knight και το συμπληρωματικό καστ, το οποίο έχει αρκετές διαφορές με το κατεστημένο του κανονικού σύμπαντος της DC. Και εδώ έχουμε τον πρώτο τίτλο τον οποίο δεν γράφει ο Murphy, παρά μόνο προσφέρει την γενική ιδέα, και δίνει την ευκαρία στην novelist Katana Collins να γράψει το σενάριο. Ένα σενάριο στο οποίο ο Batman διαδραματίζει πολύ μικρό και περιφερειακό ρόλο, και αντίθετα στο προσκήνιο μπαίνει η Harley Quinn. Μια Harley Quinn η οποία έχει σοβαρευτεί, έχει ωριμάσει καθώς έχει να αναθρέψει πλέον δύο παιδιά και πρεπει (;) να αφήσει το παρελθόν της πίσω. Η Collins κάνει καλή δουλειά, οι διάλογοι είναι αληθοφανείς και γρήγοροι και γενικότερα η ιστορία ρολάρει σωστά, χωρίς περιττά. Αλλά, αυτό που δεν καταφέρνει, και είναι δυστυχώς βασικό, είναι να μας παραδώσει ένα κακό ΚΑΚΟ. Ποτέ δεν καταφέρνουμε να μάθουμε γιατί ο Producer κανει ότι κάνει, πέρα από μια γενικότερη θέληση να δημιουργήσει ένα νέο στρατό villains. Το sub-plot της Starlet γίνεται κύριο plot, χωρίς όμως να είμαστε σίγουροι οτί αυτός ήταν ο σκοπός, και χωρίς ποτέ να μας πείσει για την πραγματική απειλή. Συνεχίζεται και σε αυτή τη σειρά η παρουσίαση διάφορων χαρακτήρων, συνδεδεμένων με τον Batman, σε διαφορετικούς ρόλους από ότι τους έχουμε συνηθίσει (π.χ. ο Jason Todd είναι ο διευθυντής της φυλακής που κρατείται ο Batman), και εξακολουθεί και γίνεται με τόσο-όσο-χρειάζεται έμμεσο τρόπο, και διαδραματίζουν τόσο περιφερειακό ρόλο, ώστε διαδραματίζουν τέλεια τον ρόλο του Easter Egg, χωρίς να βαραίνουν την κεντρική ιστορία. Γενικά, και εδώ, όπως και στις 2 προηγούμενες σειρές, έχουμε μια πολύ καλή ιδέα, καλά εκτελεσμένη, αλλά το Harley Quinn είναι το πρώτο που νιώθω ότι μου λείπει κάτι. Κάτι που θα την απογείωνε στο πολύ καλή, το οποίο τελικά λείπει, και παραμένει στο απλά καλή. Για τον Matteo Scalera που κάνει το σχέδιο δεν έχω να πω πολλά. Προσπαθεί να μιμηθεί αρκετά το στυλ του Murphy, και σε γενικές γραμμές το πετυχαίνει με καλά αποτελέσματα. Μου έλλειψαν λίγο οι πιο "βρώμικες" μολυβιές του Murphy, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι άρτιο, παραμένει στο κλίμα της υπερ-σειράς, και ταιριάζει και με τον χαρακτήρα, αλλάζοντας τόσο-όσο να φανεί η διαφορά αλλά χωρίς να ξενίσει. Εχει κάποια πολύ όμορφα splash, συνήθως στις σελίδες των flashbacks, τα οποία είναι πολύ έξυπνα σκηνοθετημένα και ποζαρισμένα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 6 τεύχη και στο κανονικού μεγέθους hardcover το οποίο κυκλοφόρησε, περιλαμβάνεται και ένα ολιγοσέλιδο κεφάλαιο το οποίο είχε κάνει η ίδια δημιουργική ομάδα για το (ψηφιακής κυκλοφορίας) Harley Quinn: Black + White + Red. Συνολικά, το προτείνω και κερδίζει ένα 7/10 στη δική μου, παραξενογκρινιάρικη κλίμακα. Είναι σίγουρα το πιο αδύναμο από τα τρία, αλλά δεν απέχει πολύ και δεν χαλάει σε καμία περίπτωση. Προτιμήστε το !
  19. Πως θα ήταν ένα παράλληλο σύμπαν που ο Μπάτμαν, αντί για τα ματωμένα μαργαριτάρια της Μάρθας Γουέιν στους δρόμους του Γκόθαμ, τραυματιζόταν ψυχικά από την μισοψημένη τυρόπιτα που έφυγε από τα χέρια της μάνας του Μαριγούλας στα σοκάκια του Περαία; Ε, το "Τριγυρνώ σαν νυχτερίδα" του Πέτρου Χριστούλια (Ψηφιδωτό) έρχεται να απαντήσει στην ερώτηση. Κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση σε μορφή φανζίν ονόματι "Μπάτμαν, αυτή η αδερφή", ο λούμπεν νεοέλληνας αντιήρωας Νυχτερίδας σουλατσάρει για πάνω από δέκα χρόνια στα κομιστικά στέκια της χώρας. Το 2015 και εκδόθηκε από την Jemma Press το πρώτο (σκληρόδετο παρακαλώ) τομάκι με τις πρώτες ασπρόμαυρες ιστορίες του Νυχτερίδα με τίτλο "Γυρνώ σαν νυχτερίδα" (σικ), ενώ πριν σουλάτσαρε κάμποσο και στο socomic.gr και σήμερα μετράμε άλλους δύο έντυπους τόμους, τους "Τριγυρνώ μες στην Αθήνα" (2016) και "Αφού μ'αρέσει να γυρνώ" (2017) επίσης από Jemma. Αν και δεν μ'αρέσει η κατάχρηση του όρου "κλασικός", νομίζω πως ο τίτλος αυτός άνετα θα μπορούσε να συγκαταλέγεται στα πλέον κλασικά Ελληνικά κόμικ, αφού αποτελεί φοβερά αστεία προσαρμογή ενός superhero icon στα δεδομένα της μεταπολεμικής Ελλάδος και έχει βρεθεί σε χιλιάδες ελληνικά χέρια είτε ως αυτοέκδοση, ψηφιακά ή σε κυριλέ ασπρόμαυρα τομάκια. Το παρόν βγήκε τον Απρίλιο του '15 για να γνωρίσει το κοινό του τότε ComicDom με τον σαπιοκοιλιά Νυχτερίδα, με 80 σελίδες και μικρό μέγεθος. Πάντως, έμελλε να αγαπήσουμε πέρα από αυτόν και τον κολαούζο του, τον ατζαμή μπόμπιρα Δεκαοχτούρα.
  20. Ποιος Μπάτμαν ήταν ο καλύτερος; Μια αναδρομή στην ιστορία του δημοφιλούς ήρωα, με αφορμή την επανεκκίνηση του franchise, με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στον ρόλο του Σκοτεινού Ιππότη, αλλά και την επιστροφή του Μάικλ Κίτον. Γιάννης Δαββέτας* Επιτέλους, το τρέιλερ για την νέα ταινία του Batman έκανε την εμφάνισή του στις οθόνες μας και θέλουμε κι άλλο. Reboot για το πολυαγαπημένο franchise, με την υπογραφή του Mat Reeves. Reboot, με λίγα λόγια όμως, και για τον χαρακτήρα του Batman, κάτι που βέβαια έχουμε αν μη τι άλλο συνηθίσει. Παράλληλα, ο Batman του Michael Keaton αναμένεται να κάνει την εμφάνισή του στην ταινία Flash παρέα με τον Batman του Ben Affleck. Μπερδεύτηκες το ξέρω. Αναμένοντας λοιπόν για την τελευταία βερσιόν του Batman μέσω του Robert Pattinson αλλά και για να επανασυστηθούμε με αυτήν του Keaton, είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ποιος ήταν και ποιος έγινε ο άνθρωπος-νυχτερίδα. Όλοι μας ξέρουμε λίγο-πολύ ποιος είναι ο Batman. Τον λένε Bruce Wayne, έχει φράγκα, πολλά φράγκα, γυναίκες, αμάξια, επιχειρήσεις και ό,τι μπορεί να δέσει με το στερεότυπο του ατάσθαλου playboy που έτυχε να είναι από τζάκι, στη δική του περίπτωση, χρυσό. Έτσι τουλάχιστον δείχνει όσο δεν φοράει τη μάσκα. Γιατί άπαξ κι η μάσκα φορεθεί ο Bruce Wayne πάει για ύπνο και αναλαμβάνει ο Batman, o Σκοτεινός Ιππότης (Dark Knight) ή αλλιώς ο Σπουδαιότερος Ντετέκτιβ του Κόσμου (World's Greatest Detective) ή ακόμα ο Σταυροφόρος με την Κάπα (Caped Crusader). Πολλά τα nicknames, πολλές όμως και οι ταυτότητές του. Γιατί πώς αλλιώς θα καθηλώνεις το κοινό σου για 82 χρόνια. Όπως είπε κι ο Δαρβίνος, «δεν επιβιώνει ο πιο δυνατός ή ο πιο έξυπνος αλλά αυτός που προσαρμόζεται καλύτερα στις αλλαγές». Γι' αυτό ας το πάρουμε από την αρχή. Δεν υπάρχει ένας και σωστός Batman, αλλά ο καθένας κρύβει τη δική του βερσιόν μέσα του. Αυτό είναι εξάλλου και το νόημα ενός ήρωα. 1939, ΝEA YΟΡΚΗ. 10 χρόνια μετά την πτώση του χρηματιστηρίου και την οικονομική ύφεση που ακολούθησε, οι Αμερικάνοι αναζητούν ήρωες. Όχι όμως ήρωες απλούς, αλλά ήρωες που μπορούν να διορθώσουν τα χειρότερα κακά του κόσμου σε λίγες μόνο σελίδες. Έναν χρόνο πριν είχε κάνει την εμφάνιση του ο πρώτος τέτοιος ήρωας, ο Superman. Το κοινό διψούσε όμως, ήθελε κι άλλους υπερήρωες. Κάπως έτσι, μια ωραία μέρα, ο Bob κάλεσε τον Bill και του είπε: «Έχω έναν καινούριο χαρακτήρα τον Bat-Man και έχω κάνει κάποια πρόχειρα σκετσάκια, θες να έρθεις να τα δεις;». Κι ο Bill πήγε. Το δίδυμο Bob Kane και Bill Finger που υπογράφουν τον Batman μέχρι και σήμερα είχε γεννηθεί. Ο Bob Kane. Η πρώτη εκδοχή του Batman, όπως τον σχεδίασε ο Bob Kane. Στα πρώτα του σχέδια, ο Kane, αντλώντας έμπνευση από ταινίες όπως το Mark of Zorro (1920) και το Bat Whispers (1930), εικονογράφησε έναν Batman που έμοιαζε περισσότερο στον Superman με μάσκα του Ζορό και φτερά νυχτερίδας. Η συνδρομή του Finger όμως οδήγησε στη δημιουργία του ήρωα όπως περίπου τον ξέρουμε όλοι. Στο πρότυπο του τότε διάσημου ήρωα The Phantom (τον οποίο ερμήνευσε στη μεγάλη οθόνη ο δικός μας Billy Zane το μακρινό 1996) το κόκκινο χρώμα έδωσε τη θέση του στο μαύρο και το γκρι, τα φτερά έγιναν κάπα, και του πρόσθεσαν και γάντια για να μην αφήνει δαχτυλικά αποτυπώματα. Έξυπνο. Έμενε μόνο να τον βαφτίσουν, γιατί η ταυτότητα δεν μπορούσε προφανώς να γράφει Batman. Ο Finger, εμπνεύστηκε από τον Σκωτσέζο ήρωα Robert the Bruce (αν σου θυμίζει κάτι, είναι αυτός που πρόδωσε τον William Wallace στο Braveheart) και από τον Mad Anthony Wayne, έναν στρατηγό που έμεινε στην ιστορία του για τη γενναιότητα του και την ικανότητα του να κερδίζει σε δύσκολες συνθήκες. Bruce και Wayne λοιπόν κάνει Bruce Wayne. Όσον αφορά τον χαρακτήρα του Σκοτεινού Ιππότη, στηρίχθηκε σε ήρωες όπως ο Doc Savage, o Dick Tracy, o Sherlock Holmes (εξού και η πλευρά ντετέκτιβ) αλλά και στον ήρωα The Shadow, του οποίου τη ραδιοφωνική φωνή έκανε στα 22 του ο Orson Welles. Με τέτοιους «νονούς», o Batman δεν μπορούσε παρά να αγαπηθεί από το κοινό. Κι έτσι κι έγινε. Παρέα με τον Superman αποτέλεσαν τους πιο επιτυχημένους ήρωες του εκδοτικού οίκου που έμελλε να ονομαστεί αργότερα DC (από το Detective Comics). Την επιτυχία αυτή δεν μπόρεσαν να μην αντιληφθούν και τα μεγάλα στούντιο. Έτσι, το 1943, στα μέσα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Columbia Pictures προσλαμβάνει τον Batman με σκοπό να πολεμήσει τον «κακό» Ιάπωνα πράκτορα Daka για 15 τηλεοπτικά επεισόδια. Μπορεί ο Batman να θυσιάστηκε εν μέρει στο βωμό της προπαγάνδας και η στολή του Lewis Wilson να έμοιαζε σαν να είναι από μαγαζί εποχιακών ειδών, αλλά εκεί είδαμε για πρώτη φορά τη σπηλιά του, γνωστή ως Bat-Cave και το μυστικό πέρασμα πίσω από το ρολόι, κάτι που μετά τη σειρά υιοθέτησαν και τα comics. Χαρακτηριστικός ήταν επίσης στον ρόλο του ως Alfred ο William Austin, του οποίου το μουστάκι και τις μανιέρες υιοθετεί ο μπάτλερ του Batman μέχρι και σήμερα. H επιτυχία της σειράς οδήγησε στη δημιουργία μιας ακόμα, με τον τίτλο Batman and Robin το 1949. Ο Lewis Wilson ως Batman και ο Douglas Croft στον ρόλο του Robin, 1943. Φωτ.: Columbia Pictures/Getty Images/Ideal Image Τη δεκαετία του 50, οι εκδόσεις comic και οι ήρωες που αναζητούσε ο αμερικανικός λαός πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις με αποτέλεσμα να υπάρξει μεγάλη πτώση στις πωλήσεις. Το 1954 ο ψυχολόγος Fredric Wertham στο βιβλίο του Seduction of the Innocent, έθεσε το ζήτημα ότι οι νέοι αντιγράφουν τα εγκλήματα που διαβάζουν στα comics κατηγορώντας τα πως διαφθείρουν το πνεύμα τους. Συνέχισε, κατηγορώντας τον Batman για ομοφυλοφιλικά υπονοούμενα και παρουσίασε αυτόν και τον Robin ως εραστές! Η κριτική του Wertham οδήγησε σε αναβρασμό του κοινού και έτσι ο Σκοτεινός Ιππότης έπρεπε να γίνει λιγότερο σκοτεινός αν ήθελε να επιβιώσει. Η Batwoman και το Batgirl έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις ώστε να «ελαφρύνουν» την «ομοφυλοφιλία» του χαρακτήρα. Το 1964, οι πωλήσεις του ανθρώπου-νυχτερίδα είχαν πιάσει πάτο. Ο Bob Kane δήλωσε μάλιστα πως «η DC είχε σκοπό να σκοτώσει τον Batman». Τελικά άλλαξε «στυλίστα» και επιβίωσε με φρέσκο look. Κάπου εκεί προστέθηκε και το κίτρινο φόντο πίσω από το σήμα της νυχτερίδας. Παράλληλα το τηλεοπτικό δίκτυο ABC, μετά την επιτυχία του Bond, ήθελε να κάνει μια «ηρωική» σειρά και αφού απέτυχε να πάρει τα δικαιώματα του Dick Tracy, στράφηκε προς τον Batman. O παραγωγός William Dozier και ο σεναριογράφος Lorenzo Semple όμως δεν είχαν υπάρξει ποτέ fans των comics. Αφού διάβασαν κάποια δείγματα, δεν κατάφεραν να εντοπίσουν την ουσία του χαρακτήρα πίσω από τις σελίδες. Αποφάσισαν πως η μόνη τους επιλογή ήταν να δώσουν στον χαρακτήρα μια «ελαφρότητα» με στόχο τα παιδιά να ξετρελαθούν και οι μεγάλοι να το βρίσκουν γελοίο και αστείο. Κι έτσι κι έγινε. Αν και στις δοκιμαστικές προβολές που έκανε το ABC, η σειρά έλαβε το χειρότερο σκορ στην ιστορία του τηλεοπτικού δικτύου, το κόστος παραγωγής ήταν τέτοιο που αποφάσισαν να την προβάλουν. Ο Adam West στον ρόλο του όχι και τόσο σκοτεινού εκδικητή, παρέα με τον Burt Ward στο ρόλο του Robin, κατάφεραν εν τέλει να κερδίσουν το κοινό. Η «camp» σειρά, με τη βοήθεια των επαναλαμβανόμενων cliffhangers, των γραφικών «POW», «BAM» και «ZONK!» που βομβάρδιζαν τις οθόνες αλλά και των guest ρόλων που έκαναν βεντέτες τις εποχές όπως ο Vincent Price, μετετράπη γρήγορα σε φαινόμενο. Ακολούθησε η αντίστοιχη ταινία Batman: The Mοvie η οποία αποτελεί και την πρώτη καθαρά κινηματογραφική μεταφορά του ήρωα. Ο Adam West στον ρόλο του όχι και τόσο σκοτεινού εκδικητή, παρέα με τον Burt Ward στον ρόλο του Robin, κατάφεραν εν τέλει να κερδίσουν το κοινό. Φωτ.: Silver Screen Collection/Getty Images/Ideal Image Ο Bob Kane, αν ποτέ δυσανασχέτησε με τη «γελοία» βερσιόν του σκοτεινού του ιππότη, σίγουρα δεν το έδειξε. Μάλιστα, στα γράμματα που έστειλε στο studio αναφέρει: «Παρόλο που δεν είναι ο μυστηριώδης και ζοφερός Batman με τον οποίο έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια, καταλαβαίνω πως η εκδοχή σας είναι ένα σύγχρονο "camp" στυλ που συμβαδίζει με την τηλεοπτική αγορά του σήμερα». Βέβαια, παρά την επιτυχία της σειράς, δεν ήταν όλοι τόσο «καλά παιδιά» όσο ο Kane. Η ανάμνηση μάλιστα του «camp» Batman ήταν τόσο επίπονη για τους original fans του χαρακτήρα που δεκαετίες αργότερα, όταν η Warner Brothers ανακοίνωσε πως ο Michael Keaton, κυρίως γνωστός τότε για τον ρόλο του ως Σκαθαροζούμης, θα φορούσε την κάπα, έστησαν ολόκληρη εκστρατεία εναντίον του. Οι fans φοβόντουσαν πως θα γελοιοποιούσε ξανά τον αγαπημένο τους χαρακτήρα, ο οποίος μόλις το 1986 είχε καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια του μέσα από την πένα του Frank Miller και το comic The Dark Knight Returns. Ο Keaton όμως, επέζησε της εκστρατείας και παρέα με τον Tim Burton και τη βοήθεια του απολαυστικού Joker του Jack Nicholson, κατάφεραν να δώσουν κινηματογραφική πνοή στον Σκοτεινό Ιππότη. Σκοτεινός, αλλά με μια δόση σουρεαλισμού και χιούμορ, ο Batman του Burton αποτέλεσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και σηματοδότησε μια καινούρια εποχή για το superhero είδος στον κινηματογράφο. Η DC αναγεννήθηκε από τις στάχτες τις και ακολούθησε η animated σειρά του Batman που από πολλούς fans θεωρείται μέχρι και σήμερα η καλύτερη απεικόνιση του ήρωα. Ο μυστηριώδης και ζοφερός Batman του Kane και του Finger είχε επιστρέψει. Αλλά ίσως όχι για πολύ. Σκοτεινός, αλλά με μια δόση σουρεαλισμού και χιούμορ, ο Batman του Burton αποτέλεσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και σηματοδότησε μια καινούρια εποχή για το superhero είδος στον κινηματογράφο. Μετά την μεγάλη επιτυχία της πρώτης ταινίας η Warner Brothers «γλυκάθηκε». Έτσι, τρία χρόνια αργότερα, το 1992, ακολούθησε το sequel της ταινίας με τίτλο «Batman Returns». Η ταινία απέτυχε να φέρει τα έσοδα που υπολόγιζαν και θεωρήθηκε υπερβολικά σκοτεινή και βίαιη, ειδικά για τις μικρότερες ηλικίες που στόχευε το studio. Έτσι, η Warner Brother αποφάσισε να δώσει τα κινηματογραφικά ηνία του ήρωα στον Joel Schumacher με στόχο έναν πιο «family friendly» ιππότη. O Schumacher αντλώντας έμπνευση από τον προκάτοχο Batman των '60s παρέδωσε στο κοινό δύο ταινίες, τη μία χειρότερη από την άλλη: Το Batman Forever και το Batman and Robin. Στην πρώτη τη στολή φοράει ο Val Kilmer και στη δεύτερη ο George Clooney, κάτι που προσπαθεί διακαώς να ξεχάσει. Εμείς αυτό που προσπαθούμε να ξεχάσουμε είναι οι ανάγλυφες ρώγες στις στολές και τα σφιχτά πλάνα του Schumacher στα νυχτεριδικά οπίσθια. Val Kilmer και Chris O' Donell με ανάγλυφες ρώγες στις στολές τους. O George Clooney προσπαθεί διακαώς να ξεχάσει την εμπειρία του ως Batman. Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να έρθει ο Christopher Nolan και να αναστήσει τον Σκοτεινό Ιππότη. Και πώς αποφάσισε να το κάνει; Γδύνοντας τον. Όχι κυριολεκτικά. Μεταφορικά. Ο Nolan αφαίρεσε από τον Batman οτιδήποτε του είχε «φορεθεί» από τη στιγμή της δημιουργίας του και τον αναζήτησε εκεί που πραγματικά κατοικεί. Στην ψυχή του ήρωα. Τι καθιστά τον Batman έναν σούπερ ήρωα; Στο πρώτο comic της Justice League, ο Superman αναφέρεται στον Batman ως τον «πιο επικίνδυνο άνθρωπο στον κόσμο». Έμφαση στο «άνθρωπος». Ενώ δεν έχει υπερδυνάμεις, μπορεί να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους υπερανθρώπους. Εκεί εστίασε και ο Nolan: «Δεν έχει υπερδυνάμεις. Είναι απλά ένα ανθρώπινο ον. Έχει αυτή την οργή μέσα του και τη θέληση να κάνει κάτι». Χάρη στον Nolan συνειδητοποιήσαμε πως το «σούπερ» στοιχείο του Batman είναι πως ο καθένας μας μπορεί θεωρητικά να γίνει Batman, αν βρει τη θέληση και τη δύναμη. Οk, και κάποια εκατομμύρια ίσως. Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να έρθει ο Christopher Nolan και να αναστήσει τον Σκοτεινό Ιππότη με τη βοήθεια του Christopher Bale. Μετά τον Christian Bale ως Batman στην τριλογία του Nolan, την κάπα φόρεσε ο Ben Affleck στο Batman v Superman και το Justice League του Zack Snyder. Ολίγον πιο γερασμένος, πιο σκοτεινός και πιο βίαιος από αυτόν του Christian Bale, ο Atfleck άρεσε κατά κύριο λόγο στο κοινό, το οποίο μάλιστα περίμενε με ανυπομονησία να τον χορτάσει σε σόλο ταινία υπό τη σκηνοθεσία του ίδιου του Affleck. Τα πράγματα όμως ποτέ δεν είναι τόσο απλά στο Hollywood. Ο Affleck αποχώρησε από το πρότζεκτ και μαζί του πήρε και τον πολλά υποσχόμενο Batman του έχοντας όμως πρώτα προλάβει να κάνει μια τελευταία (;) εμφάνιση στο πολυαναμενόμενο The Flash, παρέα με τον Batman του Michael Keaton. God Save the Multiverse. Κάπως έτσι λοιπόν, φτάνουμε στον Robert Pattinson και τον Mat Reeves ο οποίος, όπως έχει αναφέρει, θέλει να επικεντρωθεί στην ντετέκτιβ πλευρά του ήρωα, παραδίδοντάς μας μια noir εκδοχή του. Αν και το emo look του Pattinson στο τρέιλερ έχει ήδη δώσει ζωή σε άπειρα memes, δεν πτοούμαστε. Αν καταλάβαμε κάτι από αυτήν την ανασκόπηση, είναι πως δεν υπάρχει ένας και σωστός Batman, αλλά ότι ο καθένας κρύβει τη δική του βερσιόν μέσα του. Αυτό είναι εξάλλου και το νόημα ενός ήρωα. Κι αν το δίδυμο Pattinson-Reeves αποτύχει να συναρπάσει, από ό,τι φαίνεται, θα έχουμε πάντα την απολαυστική βερσιόν του Michael Keaton να μας ψιθυρίζει «I'm Batman». *Ο Ηλιόδωρος-Γιάννης Δαββέτας είναι σκηνοθέτης-σεναριογράφος, θεωρητικός κινηματογράφου. Πηγή
  21. dc fandome: digital event της dc comics Όσα θυμάμαι, ότι μου ξέφυγε συμπληρώστε trailer του νέου batman δεν ήταν άσχημο αλλά ο bruce wayne μου θύμισε τους φίλους που είχα στο myspace το 2000 νέο trailer wonder woman 1984 ..θα δείξει trailer του Zack Snyder’s Justice League προσωπικά δεν περιμένω τίποτα το διαφορετικό.. πόσο να την αλλάξει την ταινία;; δλδ με τα μούτρα του αφλεκ τι θα κάνει;;;; χαχαα sneak peak The Suicide Squad 2 νέα βιντεοπαιχνίδια και και ένα teaser του black adam και πολλά νέα για titans,flash,aquaman κτλ (επίσης υπάρχει και trailer της νέας σαιζόν flash αλλά δεν το βάζω από άποψη γιατί την σιχαίνομαι την σειρά τοοοοσο πολύ χαχαχαχα )
  22. Πάντα συμπαθούσα τα υβρίδια μεταξύ των ζάνρα, κυρίως γιατί θα ήταν είτε πολύ κακά και δεν θα έτρωγαν τον χρόνο μου είτε πολύ καλά, διατηρώντας τα καλύτερα στοιχεία δύο κόσμων. Το Gotham Central κλείνει πιο πολύ προς την δεύτερη κατηγορία, χωρίς όμως να είναι όσα θα μπορούσε. Μιξάρει superhero με crime fiction/neo-noir. Πρωταγωνιστές άγνωστοι μέχρι στιγμής ντετέκτιβ του MCU (σικ - Major Crime Unit) του GCPD. Όταν λέω άγνωστοι εννοώ τελείως άγνωστοι, μιας και ο Gordon έχει πάρει σύνταξη και δεν εμφανίζεται καθόλου, παρά αναφέρεται που και που. Το κόμικ, που έτρεξε για 40 τεύχη αρχής γενομένης τον Δεκέμβριο του '02 μέχρι τον Απρίλιο του '06, αποτελεί μια αρκετά άγνωστη και συνάμα ενδιαφέρουσα πλευρά της Γκόθαμ, αυτής χωρίς τον Μπάτμαν. Και αυτό είναι που κάνει τον τίτλο ιδιαίτερο, ότι ο Μπάτμαν παίζει ελάχιστο και επικουρικό ρόλο στην επίλυση των υποθέσεων, στο superhero στοιχείο μπαίνουν αρκετά πόστα και οι περισσότερες ιστορίες (γιατί τα 40 τεύχη αποτελούνται από μικρότερα sub-arcs) είναι gotham police vs. batman villains. Με απλά λόγια ο Brubaker, μάστερ του νουάρ, γράφει μια ιστορία όπου η αστυνομία της Γκόθαμ έχει βαρεθεί να παίρνει ο Μπάτμαν τα εύσημα για όλα και αποφασίζει να κάνει την δουλειά της για αλλαγή - εναντίον του Τζόκερ, του Τρελοκαπελά, του Πιγκουίνου, της Poison Ivy. Δεν τρελαίνεσαι. Είναι ωραίο, έχει αυτό τον Brubaker αέρα που πολλοί γουστάρουμε αλλά δεν είναι πια και κανένα διαμάντι, σίγουρα όχι τόσο όσο το παρουσιάζουν διάφορες διθυραμβικές κριτικές στο νετ. Παρόλα αυτά είναι καλοστημένο και αρκετά δουλεμένο στο σενάριο, ενώ το σχέδιο συμπληρώνει καλά το σύνολο. Μεγάλο +, ο φοβερός χρωματισμός. Αν έχει ένα χτυπητό ελάττωμα, είναι το ότι εισάγει πάρα πολλούς χαρακτήρες (πάνω από 20) και αν δεν είσαι πολύ προσεκτικός, χάνεσαι το ποιος είναι ποιος και τι ρόλο βαράει ο καθένας. Είχε βγει και φήμη για σειρά από HBO Max, αλλά τελικά ράδιο αρβύλα.
  23. Το διήγημα που έμελλε να μετατρέψει τον θρύλο του Μπάτμαν σε μια καπιταλιστική φιγούρα, δεν είναι άλλο από το "ΑΝΤΙΟ ΜΠΑΤΜΑΝ" του Τάσου Θεοφίλου. Ένα διήγημα που επιλέγει να μιλήσει με ειλικρίνεια, και να αποδώσει ένα πολιτικό νόημα στον κόσμο της Γκόθαμ Σίτι... Το ολιγοσέλιδο διήγημα, γραμμένο το 2011 στη Λαμία, αποτέλεσε και ένα από τα τελευταία του Θεοφίλου πριν την προφυλάκισή του. Ο Τάσος Θεοφίλου βρέθηκε στη δίνη μιας από τις πιο πολύκροτες δικαστικές πλάνες των τελευταίων ετών. Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία και συμμετοχή στην οργάνωση «Πυρήνες της Φωτιάς», στο Εφετείο –κι ενώ η υπόθεση του πήρε δημοσιότητα από αλληλέγγυους και Μέσα που διαπίστωσαν ότι το κατηγορητήριο έβριθε από κενά- αθωώθηκε. Έζησε πέντε χρόνια μέσα στη φυλακή, Δομοκό και Κορυδαλλό, όπου συνέχισε να γράφει καθημερινά. Ήδη ήταν γνωστός blogger ως Τάσσιος Θήτα το 2012. Ενώ ο Θεοφίλου ήταν ακόμα εντός των τεσσάρων τοιχών μιας φυλακής, ο Kanellos Kob παίρνει στα χέρια του αυτό το διήγημα, και με δική του πρωτοβουλία το μετατρέπει σε ένα 16-σελιδο κόμικ. Το έστειλε στον Θεοφίλου, έγιναν μερικές διορθώσεις στο κείμενο και ακολούθησε η έκδοση του άλμπουμ –λίγο καιρό μετά την αποφυλάκιση και αθώωση του Θεοφίλου- το 2018, από την εκδοτική Red n’ Noir. Το κόμικ έγινε τόσο ανάρπαστο, ώστε κέρδισε το βραβείο Κοινού στα ΕΒΚ το 2019. Να σημειωθεί πως όλη η παραγωγή του έγινε όσο ο Θεοφίλου ακόμα πάλευται για τη δικαίωσή του... Γιατί όμως τέτοια επιτυχία; Το «Αντίο, Μπάτμαν» μιλάει για τον Τζο Τσιλ, έναν φτωχό προλετάριο που κατάφερε να τρυπώσει στην έπαυλη του κυρίου Γουέην -εν μέσω μια δεξίωσης- ως σερβιτόρος. Να σημειωθεί πως ο Τζο Τσιλ όμως έχει καταλάβει πως ο Μπρους Γουέην και ο Μπάτμαν είναι το ίδιο άτομο. Απώτερος σκοπός; Να αποδομήσει αυτόν τον θρύλο. Καθώς προχωράει το κόμικ παρακολουθούμε τον μπάτμαν να τον απαγάγει ο τζο, και εκεί έχοντάς τον δεμένο, μετά από έναν διάλογο γεμάτο πόνο από τον τζο ως προς τον ήρωα που τον κατέστρεψε, τελειώνοντας (spoilers) στην δολοφονία του μπάτμαν, από όπλο. Ο Μπάτμαν στο συγκεκριμένο κόμικ αντιμετωπίζεται ως ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο που έχει πάρει τον νόμο στα χέρια του. Μια φιγούρα που εκπροσωπεί την παντοδυναμία της αστικής τάξης. Κάποιος που ασκεί μια ακροδεξιάς υφής αντεγκληματική πολιτική. Που επιχειρεί να πάει το δόγμα Νόμος και Τάξη ένα βήμα παραπέρα. Ενσαρκώνει έναν ολόκληρο παρακρατικό μηχανισμό και εκφράζει το προνόμιο της αστικής τάξης στην αυτοδικία. Το κομικ αποτελεί έναν πολιτικό προβληματισμό του συγγραφέα, εξηγώντας ουσιαστικά τον πόνο που οφείλεται στις ταξικές αιτίες. Αιτίες που προκαλούνται από τον ίδιο τον Μπάτμαν. Γιατί εμείς ως αναγνώστες, ως θαυμαστές, τον κοιτάμε σαν θεό, αλλά παραβλέπουμε πολλές φορές την αλήθεια. Μια αλήθεια που η παιδική μας αφέλεια μας αποτρέπει από το να την αναγνωρίσουμε. Γιατί όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο Τάσος Θεοφίλου, «Η Γκόθαμ Σίτι είναι μια δυστοπία». Η αποκατάσταση της αλήθειας είναι το «Αντίο, Μπάτμαν». Και πραγματικά δείχνει πως το καλλιτεχνικό πνεύμα μπορεί να εκφραστεί τόσο ψυχρά μέσα από μόνο 16 σελίδες. Προσωπικά, είναι το πιο explicit πολιτικό κόμικ των τελευταίων ετών, και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα... Κείμενα & συνεντεύξεις γύρω από τον κόμικ: Διαβάζοντας την ποπ κουλτούρα με ταξικά γυαλιά - Smassing Culture Ο Σκοτεινός Ιππότης Κλείνει Τα 80 - Smassing Culture Ο Τάσος Θεοφίλου Λέει Αντίο Στον Μπάτμαν - Vice Συνέντευξη Τάσος Θεοφίλου - Comicdom Το site αφιερωμένο στον αγώνα ελευθέρωσης Θεοφίλου, με τον τίτλο Αντίο Μπάτμαν...
  24. Vol. 1: Born to Kill Το 2011 η DC αποφάσισε να κάνει reboot σε όλο το σύμπαν της, το επονομαζόμενο «New 52». Ανάμεσα στους πολλούς τίτλους που κυκλοφόρησαν τότε ήταν και το Batman and Robin του Peter J. Tomasi και του Patrick Gleason. Οι δύο δημιουργοί πήραν τη σκυτάλη από τον Grant Morrison που μέχρι πρότινος είχε τα ηνία τίτλου. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι φυσικά ο Σκοτεινός Ιππότης και το Παιδί Θαύμα, δηλαδή ο Batman/ Bruce Wayne και ο γιος του, Damian, ο οποίος είναι ο πέμπτος κατά σειρά που έχει υιοθετήσει τη persona του Robin. Εν αντιθέσει με τους συναφείς τίτλους που κυκλοφορούσαν εκείνη τη περίοδο (π.χ. το Batman του Scott Snyder ή το Detective Comics του Tony Daniel), o Tomasi προτίμησε να κάνει κάτι διαφορετικό με τούτη τη σειρά και να θέσει ως κινητήριο μοχλό της ιστορίας, αυτή τη σχέση «πατέρα-γιου» που διαθέτει ο Bruce με τον Damian. Στο πρώτο story-arc, «Βorn to Kill», το δυναμικό δίδυμο έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Nobody, ο οποίος έχει ως στόχο να γκρεμίσει συθέμελα την Batman Incorporated. Επίσης, ο Nobody και ο Bruce μοιράζονται ένα κοινό παρελθόν, το οποίο ο δεύτερος έχει αποκρύψει από τον Damian για τους προσωπικούς του λόγους. Στην ουσία, η βασική πλοκή είναι απλά το περιτύλιγμα, μία «πρόφαση», προκειμένου να έρθουν στην επιφάνεια τα συναισθήματα που τρέφει ο Bruce για τον γιο του (και vice versa). Και τα συναισθήματα και οι φόβοι των δύο είναι τόσο σκοτεινά όπως η νύχτα κατά τη διάρκεια της οποίας πολεμούν, και τόσο αιματηρά όσο είναι και οι ίδιοι… Νομίζω ότι το μεγαλύτερο ατού του Tomasi είναι το πολύ στοχευμένο characterization. Ο Tomasi έχει μελετήσει πολύ προσεχτικά τους χαρακτήρες, ενώ είναι από εκείνους τους μοντέρνους συγγραφείς οι οποίοι αφήνουν το σχέδιο να κάνει τη περισσότερη δουλεία. Όταν διάβαζα το Batman του Snyder, θυμάμαι ότι το μεγαλύτερο θέμα που είχα συναντήσει είναι ότι ο προαναφερθής είναι πληθωρικός και ως εκ τούτου το γράψιμο του δεν άφηνε το σχέδιο του Capullo να «αναπνεύσει» σε πολλές περιπτώσεις. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Σε τούτο το κόμικ, μάς δίνεται η ευκαιρία να θαυμάσουμε το ειλικρινά πανέμορφο σχέδιο του Gleason. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να ξεφυλλίζει το κόμικ μετά την ανάγνωση, γιατί ήθελα να απορροφήσω κάθε μικρή λεπτομέρεια. Γενικά, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο Gleason είναι από τους αγαπημένους μου σχεδιαστές που έχουν εργαστεί για την DC τα τελευταία χρόνια. Μια και αναφέρθηκα στο characterization, θα ήθελα να προσθέσω ότι ο Damian, δια χειρός Tomasi εδώ, είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο character development. Ο πιτσιρικάς εκπαιδεύτηκε από τη League of Assassins, είναι ξεροκέφαλος και θεωρεί ότι όλα τα προβλήματα απαιτούν «ακραίες» λύσεις. O Bruce προσπαθεί να τον βοηθήσει να περιορίσει το θυμό του και να τον μετατρέψει από μία φονική μηχανή σε έναν εκδικητή που έχει μία ηθική πυξίδα. Όμως ο Damian είναι πολύ υπερήφανος για να δεχθεί οποιαδήποτε συμβουλή. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος είναι διχασμένος, γιατί θέλει όσο τίποτα άλλο να κερδίσει την εύνοια και τη επιβράβευση του πατέρα του και να του δείξει ότι είναι άξιος φορέας τόσο του Wayne ονόματος, όσο και του «Robin». Σε γενικές γραμμές, έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το βάθος που προσέδωσε ο Tomasi στους χαρακτήρες (ακόμα και στον Alfred, μπορώ να πω!) και φυσικά από το υπέροχο σχέδιο του Gleason. Είχα καιρό να συγκινηθώ διαβάζοντας ένα Batman κόμικ. Το Batman and Robin αφηγείται μία ιστορία του δυναμικού διδύμου διαφορετική από τις υπόλοιπες. Αφηγείται μία ιστορία ενός πατέρα και ενός γιου.
  25. Batman : The Court of Owls (Volume 1) Σήμερα θα ήθελα να παρουσιάσω ένα ακόμη κόμικ του Batman, το οποίο ονομάζεται Batman: Court of Owls. (2011) Ο συγγραφέας είναι ο Scott Snyder, σχεδιαστής ο Greg Capullo, ενώ τα μελάνια έχει αναλάβει ο Jonathan Glapion. Θέλω να αναφέρω ότι η ιστορία αυτή είναι η πρώτη του Snyder στον τίτλο, ο οποίος «έτρεξε» για 51 τεύχη συνολικά. Ο Batman ερευνά μία ακόμα υπόθεση, η οποία αφορά μία υπόγεια οργάνωση, επονομαζόμενη «Court of Owls». Η συγκεκριμένη οργάνωση υπάρχει από τις απαρχές του Gotham και γνωρίζει πολλά τόσο για την ιστορία της πόλης, όσο και για τον ίδιο τον Bruce Wayne. O Βatman προσπαθήσει να ανακαλύψει τα μυστικά τους, ενώ ταυτόχρονα έρχεται σε σύγκρουση με τον Talon, επίλεκτο εκτελεστή της οργάνωσης αυτής. Στην ιστορία, κάνει την εμφάνιση της όλη η Bat-family, με κύριους τον Dick Grayson και τον Alfred. Θα πω ότι το κόμικ αυτό μού άρεσε. Παρατηρούμε μία άλλη πλευρά του Bruce Wayne/Batman, όπου δεν είναι τόσο «ατσαλάκωτος» και υπέφερε τόσο σωματικά όσο και πνευματικά από τους αντιπάλους του. Μάλιστα, βλέπουμε τον Bruce να αναθεωρεί όσα γνώριζε για την πόλη, αφού έρχονται στην επιφάνεια νέα μυστικά του Gotham, τα οποία ο ίδιος αγνοούσε. Ο Snyder κάνει το χαρακτήρα περισσότερο ανθρώπινο και τρωτό, και όχι όπως τον βλέπουμε συνήθως, δηλαδή προετοιμασμένο για όλα. Επιπλέον, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολλούς εσωτερικούς μονολόγους, κυρίως όταν γράφει τον Bruce, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα σκοτεινοί και ταιριάζουν στο χαρακτήρα. Παράλληλα, κάτι άλλο που παρατήρησα είναι ότι υπάρχουν πολλοί μακροσκελείς διάλογοι, κάτι που έμενα προσωπικά δε με ενόχλησε. Το σχέδιο του Capullo μου άρεσε πάρα πολύ, είναι ενίοτε creepy και edgy και την ίδια στιγμή ατμοσφαιρικό! Μάλιστα, τα χρώματα του FCO εμένα με μαγνήτισαν, καθώς είναι πολύ ζωντανά και ταιριάζουν πολύ με το σχέδιο! Συνολικά, πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ και μια εκρηκτική αρχή για το run του Scott Snyder. To Court of Owls είναι μία καθοριστική ιστορία, ένα modern classic!
×
×
  • Create New...