Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Batman'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. The Batman Noμίζω δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά για την ταινία, μιας και ήδη έχουμε μια πρώτη ματιά σε πολλούς τομείς της. Ακόμα και το trailer έκανε μεγάλο ντόρο όταν έσκασε και αριθμεί μέχρι σήμερα 30 εκατομμύρια προβολές. Η νέα ταινία Batman είναι σε σκηνοθεσία και σενάριο Matt Reeves, ο οποίος δηλώνει τεράστιος φαν του χαρακτήρα, ενώ στον ρόλο του σκοτεινού ιππότη έχουμε τον Robert Pattisnon. Η επιλογή του δίχασε, αλλά θεωρώ πως θα κάνει πολύ καλή δουλειά. Το The Batman θα είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας, στην οποία θα εξερευνηθεί ο ψυχισμός του ήρωα ενώ το ατμοσφαιρικό/ντετεκτιβίστο στοιχείο θα είναι πιο έντονο από ποτέ. H ταινία ΔΕΝ συνδέεται με το DCeU (ευτυχώς ) Το καστ συμπληρώνουν οι Andy Serkis (Alfred), Colin Farrell (Penguin), Paul Dano (The Riddler), Jeffrey Wright (Jim Gordon), Zoe Kravitz (Catwoman). To soundtrack το έχει αναλάβει ο Michael Giacchino. Eπίσης ο Farrell σαν Cobblepot είναι ΑΓΝΩΡΙΣΤΟΣ Η ταινία αναμένεται το 2022.
  2. Είμαστε 2 χρόνια μετά τα γεγονότα του Curse of the White Knight. O Bruce Wayne είναι στην φυλακή, ο Jack Napier (Joker) είναι νεκρός, και η Harley Quinn μεγαλώνει τα δίδυμα παιδιά της με μόνη βοήθεια, τις δύο υάινες της. Ένας νέος εγκληματίας, με το ευφάνταστο όνομα The Producer (!) και η προστατευούμενη/μέλος της συμμορίας του, με το ακόμα πιο πρωτότυπο όνομα Starlet, δολοφονούν παλιές σταρ της χρυσής εποχής του κινηματογράφου της Gotham. Όταν ένας φόνος προσομοιάζει με έναν του Joker, η αστυνομία του Gotham και η επικεφαλής της Renee Montoya, ζητούν από την Harley Quinn να τους βοηθήσει στις έρευνες. Εκείνη, παρόλες τις αρχικές της αμφιβολίες και μετά την θετική παρότρυνση του Bruce Wayne, αποφασίζει να ξαναμπλεχτεί με τον κόσμο του εγκλήματος, και μαζί με παλιούς γνώριμους villains, και καινούριους συντρόφους που δεν είναι ακριβώς αυτό που λένε, να γίνει αυτή η οποία θα σώσει το Gotham. Τρίτη σειρά στο Murphyverse, το σύμπαν δηλαδή που έχει φτιάξει ο Sean Murphy για τον Batman=White Knight και το συμπληρωματικό καστ, το οποίο έχει αρκετές διαφορές με το κατεστημένο του κανονικού σύμπαντος της DC. Και εδώ έχουμε τον πρώτο τίτλο τον οποίο δεν γράφει ο Murphy, παρά μόνο προσφέρει την γενική ιδέα, και δίνει την ευκαρία στην novelist Katana Collins να γράψει το σενάριο. Ένα σενάριο στο οποίο ο Batman διαδραματίζει πολύ μικρό και περιφερειακό ρόλο, και αντίθετα στο προσκήνιο μπαίνει η Harley Quinn. Μια Harley Quinn η οποία έχει σοβαρευτεί, έχει ωριμάσει καθώς έχει να αναθρέψει πλέον δύο παιδιά και πρεπει (;) να αφήσει το παρελθόν της πίσω. Η Collins κάνει καλή δουλειά, οι διάλογοι είναι αληθοφανείς και γρήγοροι και γενικότερα η ιστορία ρολάρει σωστά, χωρίς περιττά. Αλλά, αυτό που δεν καταφέρνει, και είναι δυστυχώς βασικό, είναι να μας παραδώσει ένα κακό ΚΑΚΟ. Ποτέ δεν καταφέρνουμε να μάθουμε γιατί ο Producer κανει ότι κάνει, πέρα από μια γενικότερη θέληση να δημιουργήσει ένα νέο στρατό villains. Το sub-plot της Starlet γίνεται κύριο plot, χωρίς όμως να είμαστε σίγουροι οτί αυτός ήταν ο σκοπός, και χωρίς ποτέ να μας πείσει για την πραγματική απειλή. Συνεχίζεται και σε αυτή τη σειρά η παρουσίαση διάφορων χαρακτήρων, συνδεδεμένων με τον Batman, σε διαφορετικούς ρόλους από ότι τους έχουμε συνηθίσει (π.χ. ο Jason Todd είναι ο διευθυντής της φυλακής που κρατείται ο Batman), και εξακολουθεί και γίνεται με τόσο-όσο-χρειάζεται έμμεσο τρόπο, και διαδραματίζουν τόσο περιφερειακό ρόλο, ώστε διαδραματίζουν τέλεια τον ρόλο του Easter Egg, χωρίς να βαραίνουν την κεντρική ιστορία. Γενικά, και εδώ, όπως και στις 2 προηγούμενες σειρές, έχουμε μια πολύ καλή ιδέα, καλά εκτελεσμένη, αλλά το Harley Quinn είναι το πρώτο που νιώθω ότι μου λείπει κάτι. Κάτι που θα την απογείωνε στο πολύ καλή, το οποίο τελικά λείπει, και παραμένει στο απλά καλή. Για τον Matteo Scalera που κάνει το σχέδιο δεν έχω να πω πολλά. Προσπαθεί να μιμηθεί αρκετά το στυλ του Murphy, και σε γενικές γραμμές το πετυχαίνει με καλά αποτελέσματα. Μου έλλειψαν λίγο οι πιο "βρώμικες" μολυβιές του Murphy, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι άρτιο, παραμένει στο κλίμα της υπερ-σειράς, και ταιριάζει και με τον χαρακτήρα, αλλάζοντας τόσο-όσο να φανεί η διαφορά αλλά χωρίς να ξενίσει. Εχει κάποια πολύ όμορφα splash, συνήθως στις σελίδες των flashbacks, τα οποία είναι πολύ έξυπνα σκηνοθετημένα και ποζαρισμένα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 6 τεύχη και στο κανονικού μεγέθους hardcover το οποίο κυκλοφόρησε, περιλαμβάνεται και ένα ολιγοσέλιδο κεφάλαιο το οποίο είχε κάνει η ίδια δημιουργική ομάδα για το (ψηφιακής κυκλοφορίας) Harley Quinn: Black + White + Red. Συνολικά, το προτείνω και κερδίζει ένα 7/10 στη δική μου, παραξενογκρινιάρικη κλίμακα. Είναι σίγουρα το πιο αδύναμο από τα τρία, αλλά δεν απέχει πολύ και δεν χαλάει σε καμία περίπτωση. Προτιμήστε το !
  3. Πως θα ήταν ένα παράλληλο σύμπαν που ο Μπάτμαν, αντί για τα ματωμένα μαργαριτάρια της Μάρθας Γουέιν στους δρόμους του Γκόθαμ, τραυματιζόταν ψυχικά από την μισοψημένη τυρόπιτα που έφυγε από τα χέρια της μάνας του Μαριγούλας στα σοκάκια του Περαία; Ε, το "Τριγυρνώ σαν νυχτερίδα" του Πέτρου Χριστούλια (Ψηφιδωτό) έρχεται να απαντήσει στην ερώτηση. Κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση σε μορφή φανζίν ονόματι "Μπάτμαν, αυτή η αδερφή", ο λούμπεν νεοέλληνας αντιήρωας Νυχτερίδας σουλατσάρει για πάνω από δέκα χρόνια στα κομιστικά στέκια της χώρας. Το 2015 και εκδόθηκε από την Jemma Press το πρώτο (σκληρόδετο παρακαλώ) τομάκι με τις πρώτες ασπρόμαυρες ιστορίες του Νυχτερίδα με τίτλο "Γυρνώ σαν νυχτερίδα" (σικ), ενώ πριν σουλάτσαρε κάμποσο και στο socomic.gr και σήμερα μετράμε άλλους δύο έντυπους τόμους, τους "Τριγυρνώ μες στην Αθήνα" (2016) και "Αφού μ'αρέσει να γυρνώ" (2017) επίσης από Jemma. Αν και δεν μ'αρέσει η κατάχρηση του όρου "κλασικός", νομίζω πως ο τίτλος αυτός άνετα θα μπορούσε να συγκαταλέγεται στα πλέον κλασικά Ελληνικά κόμικ, αφού αποτελεί φοβερά αστεία προσαρμογή ενός superhero icon στα δεδομένα της μεταπολεμικής Ελλάδος και έχει βρεθεί σε χιλιάδες ελληνικά χέρια είτε ως αυτοέκδοση, ψηφιακά ή σε κυριλέ ασπρόμαυρα τομάκια. Το παρόν βγήκε τον Απρίλιο του '15 για να γνωρίσει το κοινό του τότε ComicDom με τον σαπιοκοιλιά Νυχτερίδα, με 80 σελίδες και μικρό μέγεθος. Πάντως, έμελλε να αγαπήσουμε πέρα από αυτόν και τον κολαούζο του, τον ατζαμή μπόμπιρα Δεκαοχτούρα.
  4. Ποιος Μπάτμαν ήταν ο καλύτερος; Μια αναδρομή στην ιστορία του δημοφιλούς ήρωα, με αφορμή την επανεκκίνηση του franchise, με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στον ρόλο του Σκοτεινού Ιππότη, αλλά και την επιστροφή του Μάικλ Κίτον. Γιάννης Δαββέτας* Επιτέλους, το τρέιλερ για την νέα ταινία του Batman έκανε την εμφάνισή του στις οθόνες μας και θέλουμε κι άλλο. Reboot για το πολυαγαπημένο franchise, με την υπογραφή του Mat Reeves. Reboot, με λίγα λόγια όμως, και για τον χαρακτήρα του Batman, κάτι που βέβαια έχουμε αν μη τι άλλο συνηθίσει. Παράλληλα, ο Batman του Michael Keaton αναμένεται να κάνει την εμφάνισή του στην ταινία Flash παρέα με τον Batman του Ben Affleck. Μπερδεύτηκες το ξέρω. Αναμένοντας λοιπόν για την τελευταία βερσιόν του Batman μέσω του Robert Pattinson αλλά και για να επανασυστηθούμε με αυτήν του Keaton, είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ποιος ήταν και ποιος έγινε ο άνθρωπος-νυχτερίδα. Όλοι μας ξέρουμε λίγο-πολύ ποιος είναι ο Batman. Τον λένε Bruce Wayne, έχει φράγκα, πολλά φράγκα, γυναίκες, αμάξια, επιχειρήσεις και ό,τι μπορεί να δέσει με το στερεότυπο του ατάσθαλου playboy που έτυχε να είναι από τζάκι, στη δική του περίπτωση, χρυσό. Έτσι τουλάχιστον δείχνει όσο δεν φοράει τη μάσκα. Γιατί άπαξ κι η μάσκα φορεθεί ο Bruce Wayne πάει για ύπνο και αναλαμβάνει ο Batman, o Σκοτεινός Ιππότης (Dark Knight) ή αλλιώς ο Σπουδαιότερος Ντετέκτιβ του Κόσμου (World's Greatest Detective) ή ακόμα ο Σταυροφόρος με την Κάπα (Caped Crusader). Πολλά τα nicknames, πολλές όμως και οι ταυτότητές του. Γιατί πώς αλλιώς θα καθηλώνεις το κοινό σου για 82 χρόνια. Όπως είπε κι ο Δαρβίνος, «δεν επιβιώνει ο πιο δυνατός ή ο πιο έξυπνος αλλά αυτός που προσαρμόζεται καλύτερα στις αλλαγές». Γι' αυτό ας το πάρουμε από την αρχή. Δεν υπάρχει ένας και σωστός Batman, αλλά ο καθένας κρύβει τη δική του βερσιόν μέσα του. Αυτό είναι εξάλλου και το νόημα ενός ήρωα. 1939, ΝEA YΟΡΚΗ. 10 χρόνια μετά την πτώση του χρηματιστηρίου και την οικονομική ύφεση που ακολούθησε, οι Αμερικάνοι αναζητούν ήρωες. Όχι όμως ήρωες απλούς, αλλά ήρωες που μπορούν να διορθώσουν τα χειρότερα κακά του κόσμου σε λίγες μόνο σελίδες. Έναν χρόνο πριν είχε κάνει την εμφάνιση του ο πρώτος τέτοιος ήρωας, ο Superman. Το κοινό διψούσε όμως, ήθελε κι άλλους υπερήρωες. Κάπως έτσι, μια ωραία μέρα, ο Bob κάλεσε τον Bill και του είπε: «Έχω έναν καινούριο χαρακτήρα τον Bat-Man και έχω κάνει κάποια πρόχειρα σκετσάκια, θες να έρθεις να τα δεις;». Κι ο Bill πήγε. Το δίδυμο Bob Kane και Bill Finger που υπογράφουν τον Batman μέχρι και σήμερα είχε γεννηθεί. Ο Bob Kane. Η πρώτη εκδοχή του Batman, όπως τον σχεδίασε ο Bob Kane. Στα πρώτα του σχέδια, ο Kane, αντλώντας έμπνευση από ταινίες όπως το Mark of Zorro (1920) και το Bat Whispers (1930), εικονογράφησε έναν Batman που έμοιαζε περισσότερο στον Superman με μάσκα του Ζορό και φτερά νυχτερίδας. Η συνδρομή του Finger όμως οδήγησε στη δημιουργία του ήρωα όπως περίπου τον ξέρουμε όλοι. Στο πρότυπο του τότε διάσημου ήρωα The Phantom (τον οποίο ερμήνευσε στη μεγάλη οθόνη ο δικός μας Billy Zane το μακρινό 1996) το κόκκινο χρώμα έδωσε τη θέση του στο μαύρο και το γκρι, τα φτερά έγιναν κάπα, και του πρόσθεσαν και γάντια για να μην αφήνει δαχτυλικά αποτυπώματα. Έξυπνο. Έμενε μόνο να τον βαφτίσουν, γιατί η ταυτότητα δεν μπορούσε προφανώς να γράφει Batman. Ο Finger, εμπνεύστηκε από τον Σκωτσέζο ήρωα Robert the Bruce (αν σου θυμίζει κάτι, είναι αυτός που πρόδωσε τον William Wallace στο Braveheart) και από τον Mad Anthony Wayne, έναν στρατηγό που έμεινε στην ιστορία του για τη γενναιότητα του και την ικανότητα του να κερδίζει σε δύσκολες συνθήκες. Bruce και Wayne λοιπόν κάνει Bruce Wayne. Όσον αφορά τον χαρακτήρα του Σκοτεινού Ιππότη, στηρίχθηκε σε ήρωες όπως ο Doc Savage, o Dick Tracy, o Sherlock Holmes (εξού και η πλευρά ντετέκτιβ) αλλά και στον ήρωα The Shadow, του οποίου τη ραδιοφωνική φωνή έκανε στα 22 του ο Orson Welles. Με τέτοιους «νονούς», o Batman δεν μπορούσε παρά να αγαπηθεί από το κοινό. Κι έτσι κι έγινε. Παρέα με τον Superman αποτέλεσαν τους πιο επιτυχημένους ήρωες του εκδοτικού οίκου που έμελλε να ονομαστεί αργότερα DC (από το Detective Comics). Την επιτυχία αυτή δεν μπόρεσαν να μην αντιληφθούν και τα μεγάλα στούντιο. Έτσι, το 1943, στα μέσα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Columbia Pictures προσλαμβάνει τον Batman με σκοπό να πολεμήσει τον «κακό» Ιάπωνα πράκτορα Daka για 15 τηλεοπτικά επεισόδια. Μπορεί ο Batman να θυσιάστηκε εν μέρει στο βωμό της προπαγάνδας και η στολή του Lewis Wilson να έμοιαζε σαν να είναι από μαγαζί εποχιακών ειδών, αλλά εκεί είδαμε για πρώτη φορά τη σπηλιά του, γνωστή ως Bat-Cave και το μυστικό πέρασμα πίσω από το ρολόι, κάτι που μετά τη σειρά υιοθέτησαν και τα comics. Χαρακτηριστικός ήταν επίσης στον ρόλο του ως Alfred ο William Austin, του οποίου το μουστάκι και τις μανιέρες υιοθετεί ο μπάτλερ του Batman μέχρι και σήμερα. H επιτυχία της σειράς οδήγησε στη δημιουργία μιας ακόμα, με τον τίτλο Batman and Robin το 1949. Ο Lewis Wilson ως Batman και ο Douglas Croft στον ρόλο του Robin, 1943. Φωτ.: Columbia Pictures/Getty Images/Ideal Image Τη δεκαετία του 50, οι εκδόσεις comic και οι ήρωες που αναζητούσε ο αμερικανικός λαός πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις με αποτέλεσμα να υπάρξει μεγάλη πτώση στις πωλήσεις. Το 1954 ο ψυχολόγος Fredric Wertham στο βιβλίο του Seduction of the Innocent, έθεσε το ζήτημα ότι οι νέοι αντιγράφουν τα εγκλήματα που διαβάζουν στα comics κατηγορώντας τα πως διαφθείρουν το πνεύμα τους. Συνέχισε, κατηγορώντας τον Batman για ομοφυλοφιλικά υπονοούμενα και παρουσίασε αυτόν και τον Robin ως εραστές! Η κριτική του Wertham οδήγησε σε αναβρασμό του κοινού και έτσι ο Σκοτεινός Ιππότης έπρεπε να γίνει λιγότερο σκοτεινός αν ήθελε να επιβιώσει. Η Batwoman και το Batgirl έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις ώστε να «ελαφρύνουν» την «ομοφυλοφιλία» του χαρακτήρα. Το 1964, οι πωλήσεις του ανθρώπου-νυχτερίδα είχαν πιάσει πάτο. Ο Bob Kane δήλωσε μάλιστα πως «η DC είχε σκοπό να σκοτώσει τον Batman». Τελικά άλλαξε «στυλίστα» και επιβίωσε με φρέσκο look. Κάπου εκεί προστέθηκε και το κίτρινο φόντο πίσω από το σήμα της νυχτερίδας. Παράλληλα το τηλεοπτικό δίκτυο ABC, μετά την επιτυχία του Bond, ήθελε να κάνει μια «ηρωική» σειρά και αφού απέτυχε να πάρει τα δικαιώματα του Dick Tracy, στράφηκε προς τον Batman. O παραγωγός William Dozier και ο σεναριογράφος Lorenzo Semple όμως δεν είχαν υπάρξει ποτέ fans των comics. Αφού διάβασαν κάποια δείγματα, δεν κατάφεραν να εντοπίσουν την ουσία του χαρακτήρα πίσω από τις σελίδες. Αποφάσισαν πως η μόνη τους επιλογή ήταν να δώσουν στον χαρακτήρα μια «ελαφρότητα» με στόχο τα παιδιά να ξετρελαθούν και οι μεγάλοι να το βρίσκουν γελοίο και αστείο. Κι έτσι κι έγινε. Αν και στις δοκιμαστικές προβολές που έκανε το ABC, η σειρά έλαβε το χειρότερο σκορ στην ιστορία του τηλεοπτικού δικτύου, το κόστος παραγωγής ήταν τέτοιο που αποφάσισαν να την προβάλουν. Ο Adam West στον ρόλο του όχι και τόσο σκοτεινού εκδικητή, παρέα με τον Burt Ward στο ρόλο του Robin, κατάφεραν εν τέλει να κερδίσουν το κοινό. Η «camp» σειρά, με τη βοήθεια των επαναλαμβανόμενων cliffhangers, των γραφικών «POW», «BAM» και «ZONK!» που βομβάρδιζαν τις οθόνες αλλά και των guest ρόλων που έκαναν βεντέτες τις εποχές όπως ο Vincent Price, μετετράπη γρήγορα σε φαινόμενο. Ακολούθησε η αντίστοιχη ταινία Batman: The Mοvie η οποία αποτελεί και την πρώτη καθαρά κινηματογραφική μεταφορά του ήρωα. Ο Adam West στον ρόλο του όχι και τόσο σκοτεινού εκδικητή, παρέα με τον Burt Ward στον ρόλο του Robin, κατάφεραν εν τέλει να κερδίσουν το κοινό. Φωτ.: Silver Screen Collection/Getty Images/Ideal Image Ο Bob Kane, αν ποτέ δυσανασχέτησε με τη «γελοία» βερσιόν του σκοτεινού του ιππότη, σίγουρα δεν το έδειξε. Μάλιστα, στα γράμματα που έστειλε στο studio αναφέρει: «Παρόλο που δεν είναι ο μυστηριώδης και ζοφερός Batman με τον οποίο έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια, καταλαβαίνω πως η εκδοχή σας είναι ένα σύγχρονο "camp" στυλ που συμβαδίζει με την τηλεοπτική αγορά του σήμερα». Βέβαια, παρά την επιτυχία της σειράς, δεν ήταν όλοι τόσο «καλά παιδιά» όσο ο Kane. Η ανάμνηση μάλιστα του «camp» Batman ήταν τόσο επίπονη για τους original fans του χαρακτήρα που δεκαετίες αργότερα, όταν η Warner Brothers ανακοίνωσε πως ο Michael Keaton, κυρίως γνωστός τότε για τον ρόλο του ως Σκαθαροζούμης, θα φορούσε την κάπα, έστησαν ολόκληρη εκστρατεία εναντίον του. Οι fans φοβόντουσαν πως θα γελοιοποιούσε ξανά τον αγαπημένο τους χαρακτήρα, ο οποίος μόλις το 1986 είχε καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια του μέσα από την πένα του Frank Miller και το comic The Dark Knight Returns. Ο Keaton όμως, επέζησε της εκστρατείας και παρέα με τον Tim Burton και τη βοήθεια του απολαυστικού Joker του Jack Nicholson, κατάφεραν να δώσουν κινηματογραφική πνοή στον Σκοτεινό Ιππότη. Σκοτεινός, αλλά με μια δόση σουρεαλισμού και χιούμορ, ο Batman του Burton αποτέλεσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και σηματοδότησε μια καινούρια εποχή για το superhero είδος στον κινηματογράφο. Η DC αναγεννήθηκε από τις στάχτες τις και ακολούθησε η animated σειρά του Batman που από πολλούς fans θεωρείται μέχρι και σήμερα η καλύτερη απεικόνιση του ήρωα. Ο μυστηριώδης και ζοφερός Batman του Kane και του Finger είχε επιστρέψει. Αλλά ίσως όχι για πολύ. Σκοτεινός, αλλά με μια δόση σουρεαλισμού και χιούμορ, ο Batman του Burton αποτέλεσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και σηματοδότησε μια καινούρια εποχή για το superhero είδος στον κινηματογράφο. Μετά την μεγάλη επιτυχία της πρώτης ταινίας η Warner Brothers «γλυκάθηκε». Έτσι, τρία χρόνια αργότερα, το 1992, ακολούθησε το sequel της ταινίας με τίτλο «Batman Returns». Η ταινία απέτυχε να φέρει τα έσοδα που υπολόγιζαν και θεωρήθηκε υπερβολικά σκοτεινή και βίαιη, ειδικά για τις μικρότερες ηλικίες που στόχευε το studio. Έτσι, η Warner Brother αποφάσισε να δώσει τα κινηματογραφικά ηνία του ήρωα στον Joel Schumacher με στόχο έναν πιο «family friendly» ιππότη. O Schumacher αντλώντας έμπνευση από τον προκάτοχο Batman των '60s παρέδωσε στο κοινό δύο ταινίες, τη μία χειρότερη από την άλλη: Το Batman Forever και το Batman and Robin. Στην πρώτη τη στολή φοράει ο Val Kilmer και στη δεύτερη ο George Clooney, κάτι που προσπαθεί διακαώς να ξεχάσει. Εμείς αυτό που προσπαθούμε να ξεχάσουμε είναι οι ανάγλυφες ρώγες στις στολές και τα σφιχτά πλάνα του Schumacher στα νυχτεριδικά οπίσθια. Val Kilmer και Chris O' Donell με ανάγλυφες ρώγες στις στολές τους. O George Clooney προσπαθεί διακαώς να ξεχάσει την εμπειρία του ως Batman. Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να έρθει ο Christopher Nolan και να αναστήσει τον Σκοτεινό Ιππότη. Και πώς αποφάσισε να το κάνει; Γδύνοντας τον. Όχι κυριολεκτικά. Μεταφορικά. Ο Nolan αφαίρεσε από τον Batman οτιδήποτε του είχε «φορεθεί» από τη στιγμή της δημιουργίας του και τον αναζήτησε εκεί που πραγματικά κατοικεί. Στην ψυχή του ήρωα. Τι καθιστά τον Batman έναν σούπερ ήρωα; Στο πρώτο comic της Justice League, ο Superman αναφέρεται στον Batman ως τον «πιο επικίνδυνο άνθρωπο στον κόσμο». Έμφαση στο «άνθρωπος». Ενώ δεν έχει υπερδυνάμεις, μπορεί να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους υπερανθρώπους. Εκεί εστίασε και ο Nolan: «Δεν έχει υπερδυνάμεις. Είναι απλά ένα ανθρώπινο ον. Έχει αυτή την οργή μέσα του και τη θέληση να κάνει κάτι». Χάρη στον Nolan συνειδητοποιήσαμε πως το «σούπερ» στοιχείο του Batman είναι πως ο καθένας μας μπορεί θεωρητικά να γίνει Batman, αν βρει τη θέληση και τη δύναμη. Οk, και κάποια εκατομμύρια ίσως. Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να έρθει ο Christopher Nolan και να αναστήσει τον Σκοτεινό Ιππότη με τη βοήθεια του Christopher Bale. Μετά τον Christian Bale ως Batman στην τριλογία του Nolan, την κάπα φόρεσε ο Ben Affleck στο Batman v Superman και το Justice League του Zack Snyder. Ολίγον πιο γερασμένος, πιο σκοτεινός και πιο βίαιος από αυτόν του Christian Bale, ο Atfleck άρεσε κατά κύριο λόγο στο κοινό, το οποίο μάλιστα περίμενε με ανυπομονησία να τον χορτάσει σε σόλο ταινία υπό τη σκηνοθεσία του ίδιου του Affleck. Τα πράγματα όμως ποτέ δεν είναι τόσο απλά στο Hollywood. Ο Affleck αποχώρησε από το πρότζεκτ και μαζί του πήρε και τον πολλά υποσχόμενο Batman του έχοντας όμως πρώτα προλάβει να κάνει μια τελευταία (;) εμφάνιση στο πολυαναμενόμενο The Flash, παρέα με τον Batman του Michael Keaton. God Save the Multiverse. Κάπως έτσι λοιπόν, φτάνουμε στον Robert Pattinson και τον Mat Reeves ο οποίος, όπως έχει αναφέρει, θέλει να επικεντρωθεί στην ντετέκτιβ πλευρά του ήρωα, παραδίδοντάς μας μια noir εκδοχή του. Αν και το emo look του Pattinson στο τρέιλερ έχει ήδη δώσει ζωή σε άπειρα memes, δεν πτοούμαστε. Αν καταλάβαμε κάτι από αυτήν την ανασκόπηση, είναι πως δεν υπάρχει ένας και σωστός Batman, αλλά ότι ο καθένας κρύβει τη δική του βερσιόν μέσα του. Αυτό είναι εξάλλου και το νόημα ενός ήρωα. Κι αν το δίδυμο Pattinson-Reeves αποτύχει να συναρπάσει, από ό,τι φαίνεται, θα έχουμε πάντα την απολαυστική βερσιόν του Michael Keaton να μας ψιθυρίζει «I'm Batman». *Ο Ηλιόδωρος-Γιάννης Δαββέτας είναι σκηνοθέτης-σεναριογράφος, θεωρητικός κινηματογράφου. Πηγή
  5. dc fandome: digital event της dc comics Όσα θυμάμαι, ότι μου ξέφυγε συμπληρώστε trailer του νέου batman δεν ήταν άσχημο αλλά ο bruce wayne μου θύμισε τους φίλους που είχα στο myspace το 2000 νέο trailer wonder woman 1984 ..θα δείξει trailer του Zack Snyder’s Justice League προσωπικά δεν περιμένω τίποτα το διαφορετικό.. πόσο να την αλλάξει την ταινία;; δλδ με τα μούτρα του αφλεκ τι θα κάνει;;;; χαχαα sneak peak The Suicide Squad 2 νέα βιντεοπαιχνίδια και και ένα teaser του black adam και πολλά νέα για titans,flash,aquaman κτλ (επίσης υπάρχει και trailer της νέας σαιζόν flash αλλά δεν το βάζω από άποψη γιατί την σιχαίνομαι την σειρά τοοοοσο πολύ χαχαχαχα )
  6. Αυτήν την εβδομάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ οπότε πάμε να δούμε τι παίζει με το Dark Knights Metal: The Deluxe Edition. Γενικότερα είναι η πρώτη μου παρουσίαση εδώ, οπότε ελπίζω να σας αρέσει, αλλιώς μην πυροβουλείτε που λέει και ο Πύρρος Η αρχή του Metal ως event Αρκετοί έχουν πει ότι το New 52 δεν προσέφερε πολλά ουσιαστικά πράγματα για τη DC, αλλά αν υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν είναι ότι το run του Scott Snyder και του Greg Capullo στο Batman ήταν κάτι ανανεωτικό και έβριθε εξαιρετικών στιγμών με κάποιες ιστορίες να μένουν κλασικές. Το 2017, με το run των δύο να έχει τελειώσει, η DC ανακοινώνει το Dark Nights: Metal στο Fan Expo Dallas με την επιστροφή των δύο συντελεστών. Η σειρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια όλου του story arc του Batman το οποίο έγραψε ο Snyder, συμπεριλαμβανομένων των καλύτερων ιστοριών του: The Court of Owls, Zero Year, Death of the Family, Endgame. Ο Snyder δήλωσε ότι «Γράφω το Metal όσο καιρό έγραφα και το Batman». Κάποιο από τα μέταλλα που παίζουν ρόλο στο Metal εμφανίζονται σε διάφορα σημεία στο run των Snyder-Capullo. Η ιδέα πίσω από την πλοκή του Metal Η ιδέα ενός νέου σκοτεινού Multiverse ήρθε στον Snyder βλέποντας τη σειρά Cosmos: A Spacetime Odyssey μαζί με το γιο του. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα της σκοτεινής ύλης οπότε αναρωτήθηκε πως θα ήταν να υπήρχαν σε αυτό το Πολυσύμπαν ακόμα περισσότερες διαφορετικές πιθανότητες, ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν που θα κρύβεται πίσω από όλα. Ουσιαστικά ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν είναι μια αντίθετη εκδοχή του κανονικού, γι’ αυτό και οι Earths έχουν αρνητικό πρόσημο πριν τον αριθμό τους και οι ήρωες κάθε μίας διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα στην Earth 12 του Πολυσύμπαντος και την Earth -12 του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος ο Bruce Wayne έχει σχέση με τη Diana. Στις Earths 32 και -32 ο Batman έχει δαχτυλίδι από το τάγμα των Green Lantern, ενώ στις Earths 11 και -11 όλοι οι ήρωες έχουν το αντίθετο φύλο από την Prime Earth π.χ Aquawoman, Superwoman, Wonderous Man κτλ. Ο Snyder παρουσιάζει εφτά διαφορετικές εκδοχές του Σκοτεινού Ιππότη, όλες με χαρακτήρα κακού και από διαφορετικές Earths του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω. Ταυτόχρονα κάποιες ακόμα ιδέες που είχε στο μυαλό του αφορούσαν έναν Batman που θα έμοιαζε στον Punisher, έναν σκοτεινό μάγο, έναν Batman ασθενή στο Άσυλο Άρκαμ μετά τη δολοφονία των γονιών του, ένα που θα έχει ενωθεί με τους εχθρούς του και έναν που θα είχε ενωθεί με το ίδιο το Gotham. Η όλη ιστορία γύρω από το Metal και τα tie-ins Στα ελληνικά θα δούμε το deluxe edition του Metal από τις εκδόσεις Οξύ που συμπεριλαμβάνει και τα τεύχη #1-6 της βασικής σειράς. Ωστόσο η όλη ιστορία είναι πολύ μεγαλύτερη και για αυτό έχει γραφτεί ένας μεγάλος αριθμός συμπληρωματικών τευχών και tie-ins. Έχω σκοπό κάποια στιγμή να φτιάξω αναλυτικό reading order με όλα τα τεύχη της σειράς. Κρατήστε ότι όλη η ιστορία έχει βγει σε τέσσερεις συγκεντρωτικές εκδόσεις, με το Metal Deluxe Edition να αποτελεί τη βασική και οι άλλες τρεις έχουν όλα τα tie-ins (Dark Days: The Casting, Dark Knights Rising, The Resistance). Μεταξύ αυτών και ιστορίες όπως το Gotham Resistance, το Bats Out of Hells που την πλαισιώνουν, καθώς και τεύχη αφιερωμένα στις σκοτεινές εκδοχές του Batman από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν. Σαν background reading για το Metal, καλό είναι να έχει διαβάσει κανείς τα Final Crisis, το run των Snyder-Capullo στο Batman, το Darkseid War και γενικότερα να έχει μια γνώση γύρω από τις ιστορίες Batman την τελευταία δεκαετία. Γενικότερα ωστόσο το Deluxe Edition του Metal επιλέχθηκε από την Οξύ γιατί είναι η όσο το πιο δυνατόν αυτόνομη κεντρική ιστορία από όλο το event. O Barbatos και εφτά διεστραμμένες εκδοχές του Batman Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Snyder είχε στο μυαλό του να παρουσιάσει πολλές διαφορετικές εκδοχές του Batman κι αυτό φροντίζει να κάνει κι εδώ. Βασικός κακός της ιστορίας μας είναι ο Barbatos ή Bat-God, ο οποίος καταστρέφει σύμπαντα και έχει ως σκοπό να καταστρέψει και το Πολυσύμπαν όπου ζουν οι ήρωές μας. Ισχυρίζεται ότι είναι η νυχτερίδα που είδε ο Bruce Wayne από το παράθυρο τη νύχτα που έγινε ο Batman. Ακολούθως υπάρχουν εφτά διαφορετικοί Batmen, οι οποίοι αποτελούν τους Dark Knights, την ομάδα του Barbatos και είναι οι εξής: 1) The Batman Who Laughs: Ο αρχηγός της ομάδας και ο Bruce Wayne της Earth -22. Ο συγκεκριμένος Batman αποτρελάθηκε από τον Joker στη δικιά του Earth ενώ τον είχε σκοτώσει. Είναι ο πιο γνωστός από όλους τους Dark Knights, καθώς αργότερα απέκτησε δικιά του σειρά και θα παίζει ρόλο και σε γεγονότα μετά το Metal. 2) Murder Machine: Ο Bruce Wayne της Earth -44 αποτελεί ένα cyborg που είναι φονική μηχανή. 3) Dawnbreaker: Πως θα ήταν αν ο Bruce Wayne ήταν ένας διεστραμμένος Green Lantern; Αυτό βλέπουμε με τον Dawnbreaker της Earth -32. 4) Merciless: O Bruce Wayne της Earth -12 που έχει το κράνος και τις δυνάμεις του θεού Άρη. 5) Red Death: O Bruce Wayne της Earth -52 που έχει κλέψει τις δυνάμεις της Speed Force. 6) Devastator: Από τις πιο επιβλητικές μορφές στους Dark Knights, έχει προσβληθεί από τον ιό του Doomsday, οπότε είναι μισός Doomsday και μισός άνθρωπος. Είναι ο Bruce Wayne της Earth -1. 7) Drowned: Εδώ δεν έχουμε Bruce, αλλά Bryce Wayne από την Earth -11, μία αμφίβια Batwoman με δυνάμεις που θυμίζουν Aquaman. Στοιχεία της ιστορίας: Σενάριο και σχέδιο Το Metal δεν είναι αυστηρά μία Batman ιστορία, αλλά εμπλέκονται πολλά μέλη της Justice League, του DC Universe, αλλά και ο The Dream από τη γνωστή σειρά The Sandman του Neil Gaiman. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο Hawkman με κάποια από τα tie-ins να δίνουν έμφαση. Όπως είπαμε τα μέταλλα παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των δύο συμπάντων. O Capullo χρησιμοποιεί σοφά τον κάθε του ήρωα και φροντίζει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον να τους αναπτύσσει όλους, ιδίως όμως τον Batman. Επίσης μου φαίνεται εξαιρετικό το πως ο Snyder παίρνει στοιχεία από ιστορίες αρκετών χρόνων και αφήνει εδώ μικρά references. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι το πόσο βάθος έχει η ιστορία. Ο Snyder πήρε ένα πράγμα όπως το Multiverse, το οποίο αρκετές ιστορίες εξερεύνησαν ή/και ξεχείλωσαν και το χρησιμοποίησε σαν βάση για κάτι πραγματικά καινούριο και ρηξικέλευθο. Το Dark Multiverse, οι συνδέσεις του, οι νέοι Batmen αποτελούν το έναυσμα για πάρα πολλές καινούριες ιστορίες κάτι που αποδεικνύεται με το πόσες διαφορετικές ιστορίες προέκυψαν από το Metal βλέπε No Justice, Year of the Villain, Death Metal κτλ. Κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει το πως ο Johns άνοιξε το δρόμο για ολοκαίνουριες ιστορίες με τα άλλα Lantern Corps. Αλλάζεις κάτι στη βάση και εμφανίζονται καινούριες προοπτικές. Ίσως εδώ μεροληπτώ λίγο, γιατί αγαπάω πολύ το δίδυμο Snyder-Capullo για να πω κάτι αρνητικό. Θεωρώ πως είναι μια πολύ καλή ιστορία στο σενάριο και λογικά θα αντέξει στο χρόνο. Το σχέδιο του Capullo είναι προσωπικά ακριβώς στα δικά μου γούστα. Δυναμικό και αναπτύσσεται πολύ όμορφα σε κάθε κεφάλαιο. Αξίζει πραγματικά να απολαύσετε την ποικιλία, νομίζω ότι πρόκειται για την καλύτερή του δουλειά μακράν χωρίς να έχω διαβάσει το Death Metal ακόμα. Είμαι όμως της άποψης ότι ποτέ δεν είχε ξαναδείξει τόσο σκοτεινό και τόσο έντονο ταυτόχρονα. Για να δώσουμε το full credit βέβαια, ο James Tynion IV, σταθερός συνεργάτης του Snyder και στο Batman συμμετέχει στο σενάριο, ενώ στο σχέδιο εκτός Capullo βλέπουμε τους Mike Janin και FCO Plascencia. Η έκδοση Αν και πρόκειται για μια ιστορία με πολλά tie-ins, νομίζω ότι είναι αρκετά καλή επιλογή της Οξύ αυτός ο τίτλος για τους λόγους που εξήγησα και πιο πάνω, αλλά και γιατί είναι από τα αρκετά γνωστά events της DC τα τελευταία χρόνια. H έκδοση είναι στα γνωστά ποιοτικά στάνταρ της Οξύ και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Αν είχα μια ξενέρα προσωπικά είναι ότι πρόκειται για το Deluxe Edition, αλλά στο εξωτερικό ήταν hardcover ενώ εδώ είναι μαλακό το εξώφυλλο, οπότε δεν έχει την τεράστια διαφορά από την απλή trade paperback έκδοση του εξωτερικού. Καλή ανάγνωση σε όλους
  7. Πάντα συμπαθούσα τα υβρίδια μεταξύ των ζάνρα, κυρίως γιατί θα ήταν είτε πολύ κακά και δεν θα έτρωγαν τον χρόνο μου είτε πολύ καλά, διατηρώντας τα καλύτερα στοιχεία δύο κόσμων. Το Gotham Central κλείνει πιο πολύ προς την δεύτερη κατηγορία, χωρίς όμως να είναι όσα θα μπορούσε. Μιξάρει superhero με crime fiction/neo-noir. Πρωταγωνιστές άγνωστοι μέχρι στιγμής ντετέκτιβ του MCU (σικ - Major Crime Unit) του GCPD. Όταν λέω άγνωστοι εννοώ τελείως άγνωστοι, μιας και ο Gordon έχει πάρει σύνταξη και δεν εμφανίζεται καθόλου, παρά αναφέρεται που και που. Το κόμικ, που έτρεξε για 40 τεύχη αρχής γενομένης τον Δεκέμβριο του '02 μέχρι τον Απρίλιο του '06, αποτελεί μια αρκετά άγνωστη και συνάμα ενδιαφέρουσα πλευρά της Γκόθαμ, αυτής χωρίς τον Μπάτμαν. Και αυτό είναι που κάνει τον τίτλο ιδιαίτερο, ότι ο Μπάτμαν παίζει ελάχιστο και επικουρικό ρόλο στην επίλυση των υποθέσεων, στο superhero στοιχείο μπαίνουν αρκετά πόστα και οι περισσότερες ιστορίες (γιατί τα 40 τεύχη αποτελούνται από μικρότερα sub-arcs) είναι gotham police vs. batman villains. Με απλά λόγια ο Brubaker, μάστερ του νουάρ, γράφει μια ιστορία όπου η αστυνομία της Γκόθαμ έχει βαρεθεί να παίρνει ο Μπάτμαν τα εύσημα για όλα και αποφασίζει να κάνει την δουλειά της για αλλαγή - εναντίον του Τζόκερ, του Τρελοκαπελά, του Πιγκουίνου, της Poison Ivy. Δεν τρελαίνεσαι. Είναι ωραίο, έχει αυτό τον Brubaker αέρα που πολλοί γουστάρουμε αλλά δεν είναι πια και κανένα διαμάντι, σίγουρα όχι τόσο όσο το παρουσιάζουν διάφορες διθυραμβικές κριτικές στο νετ. Παρόλα αυτά είναι καλοστημένο και αρκετά δουλεμένο στο σενάριο, ενώ το σχέδιο συμπληρώνει καλά το σύνολο. Μεγάλο +, ο φοβερός χρωματισμός. Αν έχει ένα χτυπητό ελάττωμα, είναι το ότι εισάγει πάρα πολλούς χαρακτήρες (πάνω από 20) και αν δεν είσαι πολύ προσεκτικός, χάνεσαι το ποιος είναι ποιος και τι ρόλο βαράει ο καθένας. Είχε βγει και φήμη για σειρά από HBO Max, αλλά τελικά ράδιο αρβύλα.
  8. Το διήγημα που έμελλε να μετατρέψει τον θρύλο του Μπάτμαν σε μια καπιταλιστική φιγούρα, δεν είναι άλλο από το "ΑΝΤΙΟ ΜΠΑΤΜΑΝ" του Τάσου Θεοφίλου. Ένα διήγημα που επιλέγει να μιλήσει με ειλικρίνεια, και να αποδώσει ένα πολιτικό νόημα στον κόσμο της Γκόθαμ Σίτι... Το ολιγοσέλιδο διήγημα, γραμμένο το 2011 στη Λαμία, αποτέλεσε και ένα από τα τελευταία του Θεοφίλου πριν την προφυλάκισή του. Ο Τάσος Θεοφίλου βρέθηκε στη δίνη μιας από τις πιο πολύκροτες δικαστικές πλάνες των τελευταίων ετών. Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία και συμμετοχή στην οργάνωση «Πυρήνες της Φωτιάς», στο Εφετείο –κι ενώ η υπόθεση του πήρε δημοσιότητα από αλληλέγγυους και Μέσα που διαπίστωσαν ότι το κατηγορητήριο έβριθε από κενά- αθωώθηκε. Έζησε πέντε χρόνια μέσα στη φυλακή, Δομοκό και Κορυδαλλό, όπου συνέχισε να γράφει καθημερινά. Ήδη ήταν γνωστός blogger ως Τάσσιος Θήτα το 2012. Ενώ ο Θεοφίλου ήταν ακόμα εντός των τεσσάρων τοιχών μιας φυλακής, ο Kanellos Kob παίρνει στα χέρια του αυτό το διήγημα, και με δική του πρωτοβουλία το μετατρέπει σε ένα 16-σελιδο κόμικ. Το έστειλε στον Θεοφίλου, έγιναν μερικές διορθώσεις στο κείμενο και ακολούθησε η έκδοση του άλμπουμ –λίγο καιρό μετά την αποφυλάκιση και αθώωση του Θεοφίλου- το 2018, από την εκδοτική Red n’ Noir. Το κόμικ έγινε τόσο ανάρπαστο, ώστε κέρδισε το βραβείο Κοινού στα ΕΒΚ το 2019. Να σημειωθεί πως όλη η παραγωγή του έγινε όσο ο Θεοφίλου ακόμα πάλευται για τη δικαίωσή του... Γιατί όμως τέτοια επιτυχία; Το «Αντίο, Μπάτμαν» μιλάει για τον Τζο Τσιλ, έναν φτωχό προλετάριο που κατάφερε να τρυπώσει στην έπαυλη του κυρίου Γουέην -εν μέσω μια δεξίωσης- ως σερβιτόρος. Να σημειωθεί πως ο Τζο Τσιλ όμως έχει καταλάβει πως ο Μπρους Γουέην και ο Μπάτμαν είναι το ίδιο άτομο. Απώτερος σκοπός; Να αποδομήσει αυτόν τον θρύλο. Καθώς προχωράει το κόμικ παρακολουθούμε τον μπάτμαν να τον απαγάγει ο τζο, και εκεί έχοντάς τον δεμένο, μετά από έναν διάλογο γεμάτο πόνο από τον τζο ως προς τον ήρωα που τον κατέστρεψε, τελειώνοντας (spoilers) στην δολοφονία του μπάτμαν, από όπλο. Ο Μπάτμαν στο συγκεκριμένο κόμικ αντιμετωπίζεται ως ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο που έχει πάρει τον νόμο στα χέρια του. Μια φιγούρα που εκπροσωπεί την παντοδυναμία της αστικής τάξης. Κάποιος που ασκεί μια ακροδεξιάς υφής αντεγκληματική πολιτική. Που επιχειρεί να πάει το δόγμα Νόμος και Τάξη ένα βήμα παραπέρα. Ενσαρκώνει έναν ολόκληρο παρακρατικό μηχανισμό και εκφράζει το προνόμιο της αστικής τάξης στην αυτοδικία. Το κομικ αποτελεί έναν πολιτικό προβληματισμό του συγγραφέα, εξηγώντας ουσιαστικά τον πόνο που οφείλεται στις ταξικές αιτίες. Αιτίες που προκαλούνται από τον ίδιο τον Μπάτμαν. Γιατί εμείς ως αναγνώστες, ως θαυμαστές, τον κοιτάμε σαν θεό, αλλά παραβλέπουμε πολλές φορές την αλήθεια. Μια αλήθεια που η παιδική μας αφέλεια μας αποτρέπει από το να την αναγνωρίσουμε. Γιατί όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο Τάσος Θεοφίλου, «Η Γκόθαμ Σίτι είναι μια δυστοπία». Η αποκατάσταση της αλήθειας είναι το «Αντίο, Μπάτμαν». Και πραγματικά δείχνει πως το καλλιτεχνικό πνεύμα μπορεί να εκφραστεί τόσο ψυχρά μέσα από μόνο 16 σελίδες. Προσωπικά, είναι το πιο explicit πολιτικό κόμικ των τελευταίων ετών, και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα... Κείμενα & συνεντεύξεις γύρω από τον κόμικ: Διαβάζοντας την ποπ κουλτούρα με ταξικά γυαλιά - Smassing Culture Ο Σκοτεινός Ιππότης Κλείνει Τα 80 - Smassing Culture Ο Τάσος Θεοφίλου Λέει Αντίο Στον Μπάτμαν - Vice Συνέντευξη Τάσος Θεοφίλου - Comicdom Το site αφιερωμένο στον αγώνα ελευθέρωσης Θεοφίλου, με τον τίτλο Αντίο Μπάτμαν...
  9. Vol. 1: Born to Kill Το 2011 η DC αποφάσισε να κάνει reboot σε όλο το σύμπαν της, το επονομαζόμενο «New 52». Ανάμεσα στους πολλούς τίτλους που κυκλοφόρησαν τότε ήταν και το Batman and Robin του Peter J. Tomasi και του Patrick Gleason. Οι δύο δημιουργοί πήραν τη σκυτάλη από τον Grant Morrison που μέχρι πρότινος είχε τα ηνία τίτλου. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι φυσικά ο Σκοτεινός Ιππότης και το Παιδί Θαύμα, δηλαδή ο Batman/ Bruce Wayne και ο γιος του, Damian, ο οποίος είναι ο πέμπτος κατά σειρά που έχει υιοθετήσει τη persona του Robin. Εν αντιθέσει με τους συναφείς τίτλους που κυκλοφορούσαν εκείνη τη περίοδο (π.χ. το Batman του Scott Snyder ή το Detective Comics του Tony Daniel), o Tomasi προτίμησε να κάνει κάτι διαφορετικό με τούτη τη σειρά και να θέσει ως κινητήριο μοχλό της ιστορίας, αυτή τη σχέση «πατέρα-γιου» που διαθέτει ο Bruce με τον Damian. Στο πρώτο story-arc, «Βorn to Kill», το δυναμικό δίδυμο έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Nobody, ο οποίος έχει ως στόχο να γκρεμίσει συθέμελα την Batman Incorporated. Επίσης, ο Nobody και ο Bruce μοιράζονται ένα κοινό παρελθόν, το οποίο ο δεύτερος έχει αποκρύψει από τον Damian για τους προσωπικούς του λόγους. Στην ουσία, η βασική πλοκή είναι απλά το περιτύλιγμα, μία «πρόφαση», προκειμένου να έρθουν στην επιφάνεια τα συναισθήματα που τρέφει ο Bruce για τον γιο του (και vice versa). Και τα συναισθήματα και οι φόβοι των δύο είναι τόσο σκοτεινά όπως η νύχτα κατά τη διάρκεια της οποίας πολεμούν, και τόσο αιματηρά όσο είναι και οι ίδιοι… Νομίζω ότι το μεγαλύτερο ατού του Tomasi είναι το πολύ στοχευμένο characterization. Ο Tomasi έχει μελετήσει πολύ προσεχτικά τους χαρακτήρες, ενώ είναι από εκείνους τους μοντέρνους συγγραφείς οι οποίοι αφήνουν το σχέδιο να κάνει τη περισσότερη δουλεία. Όταν διάβαζα το Batman του Snyder, θυμάμαι ότι το μεγαλύτερο θέμα που είχα συναντήσει είναι ότι ο προαναφερθής είναι πληθωρικός και ως εκ τούτου το γράψιμο του δεν άφηνε το σχέδιο του Capullo να «αναπνεύσει» σε πολλές περιπτώσεις. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Σε τούτο το κόμικ, μάς δίνεται η ευκαιρία να θαυμάσουμε το ειλικρινά πανέμορφο σχέδιο του Gleason. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να ξεφυλλίζει το κόμικ μετά την ανάγνωση, γιατί ήθελα να απορροφήσω κάθε μικρή λεπτομέρεια. Γενικά, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο Gleason είναι από τους αγαπημένους μου σχεδιαστές που έχουν εργαστεί για την DC τα τελευταία χρόνια. Μια και αναφέρθηκα στο characterization, θα ήθελα να προσθέσω ότι ο Damian, δια χειρός Tomasi εδώ, είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο character development. Ο πιτσιρικάς εκπαιδεύτηκε από τη League of Assassins, είναι ξεροκέφαλος και θεωρεί ότι όλα τα προβλήματα απαιτούν «ακραίες» λύσεις. O Bruce προσπαθεί να τον βοηθήσει να περιορίσει το θυμό του και να τον μετατρέψει από μία φονική μηχανή σε έναν εκδικητή που έχει μία ηθική πυξίδα. Όμως ο Damian είναι πολύ υπερήφανος για να δεχθεί οποιαδήποτε συμβουλή. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος είναι διχασμένος, γιατί θέλει όσο τίποτα άλλο να κερδίσει την εύνοια και τη επιβράβευση του πατέρα του και να του δείξει ότι είναι άξιος φορέας τόσο του Wayne ονόματος, όσο και του «Robin». Σε γενικές γραμμές, έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το βάθος που προσέδωσε ο Tomasi στους χαρακτήρες (ακόμα και στον Alfred, μπορώ να πω!) και φυσικά από το υπέροχο σχέδιο του Gleason. Είχα καιρό να συγκινηθώ διαβάζοντας ένα Batman κόμικ. Το Batman and Robin αφηγείται μία ιστορία του δυναμικού διδύμου διαφορετική από τις υπόλοιπες. Αφηγείται μία ιστορία ενός πατέρα και ενός γιου.
  10. Batman : The Court of Owls (Volume 1) Σήμερα θα ήθελα να παρουσιάσω ένα ακόμη κόμικ του Batman, το οποίο ονομάζεται Batman: Court of Owls. (2011) Ο συγγραφέας είναι ο Scott Snyder, σχεδιαστής ο Greg Capullo, ενώ τα μελάνια έχει αναλάβει ο Jonathan Glapion. Θέλω να αναφέρω ότι η ιστορία αυτή είναι η πρώτη του Snyder στον τίτλο, ο οποίος «έτρεξε» για 51 τεύχη συνολικά. Ο Batman ερευνά μία ακόμα υπόθεση, η οποία αφορά μία υπόγεια οργάνωση, επονομαζόμενη «Court of Owls». Η συγκεκριμένη οργάνωση υπάρχει από τις απαρχές του Gotham και γνωρίζει πολλά τόσο για την ιστορία της πόλης, όσο και για τον ίδιο τον Bruce Wayne. O Βatman προσπαθήσει να ανακαλύψει τα μυστικά τους, ενώ ταυτόχρονα έρχεται σε σύγκρουση με τον Talon, επίλεκτο εκτελεστή της οργάνωσης αυτής. Στην ιστορία, κάνει την εμφάνιση της όλη η Bat-family, με κύριους τον Dick Grayson και τον Alfred. Θα πω ότι το κόμικ αυτό μού άρεσε. Παρατηρούμε μία άλλη πλευρά του Bruce Wayne/Batman, όπου δεν είναι τόσο «ατσαλάκωτος» και υπέφερε τόσο σωματικά όσο και πνευματικά από τους αντιπάλους του. Μάλιστα, βλέπουμε τον Bruce να αναθεωρεί όσα γνώριζε για την πόλη, αφού έρχονται στην επιφάνεια νέα μυστικά του Gotham, τα οποία ο ίδιος αγνοούσε. Ο Snyder κάνει το χαρακτήρα περισσότερο ανθρώπινο και τρωτό, και όχι όπως τον βλέπουμε συνήθως, δηλαδή προετοιμασμένο για όλα. Επιπλέον, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολλούς εσωτερικούς μονολόγους, κυρίως όταν γράφει τον Bruce, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα σκοτεινοί και ταιριάζουν στο χαρακτήρα. Παράλληλα, κάτι άλλο που παρατήρησα είναι ότι υπάρχουν πολλοί μακροσκελείς διάλογοι, κάτι που έμενα προσωπικά δε με ενόχλησε. Το σχέδιο του Capullo μου άρεσε πάρα πολύ, είναι ενίοτε creepy και edgy και την ίδια στιγμή ατμοσφαιρικό! Μάλιστα, τα χρώματα του FCO εμένα με μαγνήτισαν, καθώς είναι πολύ ζωντανά και ταιριάζουν πολύ με το σχέδιο! Συνολικά, πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ και μια εκρηκτική αρχή για το run του Scott Snyder. To Court of Owls είναι μία καθοριστική ιστορία, ένα modern classic!
  11. Batman: Hush Όταν με ρωτάνε για ένα κόμικ Batman, ή για ένα κόμικ που σχεδίασε ο Jim Lee, το Batman: Hush είναι το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό. Αυτό ίσως και να οφείλεται στο ότι η ιστορία ήταν η πρώτη που κυκλοφόρησε στην χώρα μας το 2005, όταν είχα αρχίσει να γνωρίζω τον κόσμο της DC, μέσα από την έκδοση του περιοδικού DC Universe από την Anubis. Το ίδιο περιοδικό φιλοξενούσε και την ιστορία Superman: Birthright, αλλά στα μάτια μου το HUSH ξεχώριζε απείρως περισσότερο, κυρίως λόγω του απίστευτου σχεδίου του. Η πλοκή της ιστορίας είναι αρκετά απλή. Ένας νέος, μυστηριώδης κακός που είναι τυλιγμένος με γάζες και αυτοαποκελείται HUSH κάνει την εμφάνιση του στο Gotham. Φαίνεται να έχει εμμονή με τον Μπάτμαν, ενώ ταυτόχρονα κινεί τα νήματα από τις σκιές στρατολογώντας διάφορους υπερκακούς και δυσκολεύοντας την ζωή του σκοτεινού ιππότη. Αν έπρεπε να βαθμολογήσω τον συγκεκριμένο τίτλο, θα μου ήταν πολύ δύσκολο να το κάνω. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ανισότητα του σχεδίου, με το σενάριο. Την αλήθεια μου θα την πω: δεν μου αρέσει ο Loeb. Αναγνωρίζω το έργο του, καταλαβαίνω την αξία του, αλλά οτιδήποτε έχω διαβάσει από αυτόν (το οποίο για να είμαι και ειλικρινής σχετίζεται μόνο με Batman), μου άφησε μια ανάμεικτη γεύση και το ξέχασα σχετικά γρήγορα. Τα δύο προηγούμενα πρότζεκτ του (Long Halloween, Dark Victory) είχαν αρκετό ενδιαφέρον μέχρι ένα σημείο, αλλά το σχέδιο του Tim Sale με έβγαζε τελείως εκτός κλίματος. Εδώ, το σχέδιο του Jim Lee αναβαθμίζει όλη την ιστορία, κάνοντας το κάθε της πάνελ να λάμπει αλλά σεναριακά δεν έχουμε μεγάλες διαφορές. Όπως ανέφερα, η δομή της ιστορίας είναι απλοϊκή και ακολουθεί την πεπατημένη των άλλων σεναρίων του ίδιου συγγραφέα. Ένας νέος μυστηριώδης κακός εμφανίζεται, κάνει παρέλαση όλο το ρόστερ των κακών και των συμμάχων του Batman και στο τέλος έχουμε μια μεγάλη αποκάλυψη. Αυτό. Μια ωραία θεματική που εξερευνά το HUSH είναι η σχέση του Batman με την Catwoman, η οποία για να πω την αλήθεια με κράτησε περισσότερο και από την κύρια ιστορία, αλλά μιας και είναι υποπλοκή, δεν της δίνεται το απαραίτητο βάθος. Τουλάχιστον στα μάτια μου. Όσον αφορά το σχέδιο τώρα, όπως είπα και παραπάνω, ο τίτλος ξεπερνάει τον εαυτό του. Κάθε σελίδα, κάθε πάνελ μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Η λεπτομέρεια και η ευκολία με την οποία ο Jim Lee δίνει σάρκα και οστά στο όραμα του Loeb, είναι καταπληκτική. Σε αυτό παίζει μεγάλο ρόλο και ο Scott Williams, που μελανώνει εκπληκτικά τα μολύβια και προσδίδει στους χαρακτήρες μια, έως και απόκοσμη όψη, μέσα από την αριστοτεχνική χρήση των σκιάσεων του. Όπου εμφανίζεται ο Μπάτμαν, χαίρεσαι να χαζεύεις το σχέδιο. Ευτυχώς που ο Tim Sale δεν ήταν διαθέσιμος και o Loeb συνεργάστηκε με τον Jim Lee. Η συγκεκριμένη ιστορία δεν ανακαλύπτει και τον τροχό, αλλά είναι απολαυστική και το σχέδιο σε αποζημιώνει και με το παραπάνω. Δυστυχώς, όμως, το εκπληκτικό σχέδιο αν και συνδυάζεται αρμονικά με ό,τι έγραψε ο Loeb, νιώθω ότι χαραμίζεται λιγάκι και ότι θα άξιζε μια ακόμα καλύτερη ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, το Batman HUSH είναι αναμφίβολα μια από τις πιο εμβληματικές ιστορίες Batman του 21ου αιώνα και, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, τότε αξίζει τον χρόνο σας!
  12. Νομίζω δεν έχω ξανακάνει παρουσίαση εδώ. Ε, ας κάνω μία. Και για να πρωτοτυπήσω, δε θα αναφερθώ σε ένα κόμικ που μου άρεσε, αλλά σε ένα κόμικ που δε μου άρεσε. ΚΑΘΟΛΟΥ! Σας κέντρισα το ενδιαφέρον; Ωραία, πάμε στην παρουσίαση τώρα: Batman: The Joker's Last Laugh. Σενάριο: Chick Dixon, Scott Beatty Σχέδιο: Pete Woods, Marcos Martin, Walter McDaniel, Andy Kuhn, Ron Randall, Rick Burchett Η υπόθεση έχει ως εξής: Η Barbara Gordon αρχίζει να λυγίζει από το βάρος των ευθυνών που έχει ως Oracle. Έτσι, ο Dick Grayson την πείθει να δώσει ένα ρεπό στον εαυτό της, ακόμα και για μια ημέρα. Εκείνη τη μοιραία ημέρα, θα ξεσπάσει μια εξέγερση στις φυλακές. Ο λόγος; Ο Joker διαγνώζεται με όγκο στον εγκέφαλο και αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο πριν πεθάνει. Πώς ευελπιστεί να το καταφέρει αυτό; Με απλά βήματα: Βήμα 1ο: Εξέγερση στις φυλακές. Βήμα 2ο: Μετατροπή όλως των υπέρ-εγκληματιών στις Joker-εκδοχές τους, που ακολουθούν πιστά τις διαταγές του. Βήμα 3ο: Διασπορά σε ολόκληρο τον κόσμο. Βήμα 4ο: Χάος και καταστροφή. Για αυτήν την απειλή, δεν αρκεί μόνο ο Batman. Σε αυτήν την μάχη θα επιστρατευτεί σχεδόν όλο το DC Universe. Ας είμαστε ειλικρινείς: σαν concept δεν είναι καθόλου κακό. Τουναντίον, έχει τα φόντα για κάτι επικό. Δεν είναι, όμως. Το σενάριο δεν παίρνει καθόλου στα σοβαρά τον εαυτό του και ανά σημεία είναι απλοϊκό, παιδαριώδες και γελοίο. Γενικά είναι κακό και όσο προχωράει η ιστορία, παρακαλάς να τελειώσει κι αυτό σε βασανίζει με το να γίνεται ολοένα και χειρότερο. Εικαστικά, κυμαίνεται μεταξύ του μέτριου και του κακού. Εν τέλη, δεν έχει λόγο ύπαρξης, οπότε προσπεράστε άφοβα, γιατί δε θα μπορέσετε να πάρετε πίσω τις ώρες που θα χάσετε διαβάζοντάς το. Τελική ετυμηγορία: ΤΡΕΞΤΕ! ΤΡΕΞΤΕ ΜΑΚΡΙΑ! (Εγώ σας προειδοποίησα)
  13. «Coming between me and my puddin’ from the very beginning…» Σήμερα θα μιλήσω για ένα άλλο κόμικ από τη DC, το οποίο είναι φτιαγμένο από δύο δημιουργούς που συμμετείχαν καθοριστικά στη δημιουργία της animated σειράς Batman του 1990. Το κόμικ αυτό είναι το Mad Love από τους Paul Dini και Bruce Timm. Αρχικά, θέλω να αναφέρω πως έχω παρακολουθήσει πολλά επεισόδια της εν λόγω σειράς και μου άρεσαν πάρα πολύ! Ειδικά μου είχε τραβήξει τη προσοχή η φωνή της Tara Strong. (Harley Quinn) Αυτός είναι ένας από τους λόγους που με οδήγησαν στο να διαβάσω το παραπάνω κόμικ. Το κόμικ αυτό, αν και σύντομο σε έκταση, είναι πολύ διασκεδαστικό, αστείο και ανάλαφρο. Η ιστορία εστιάζει στη προέλευση της περσόνας της Harley Quinn και πώς η Dr. Harleen Quinzel ερωτεύτηκε τον Joker και έγινε η πιστή ακόλουθος του. Η δομή της ιστορίας ακολουθεί τη τακτική των flashbacks, με πολλές εναλλαγές ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Φυσικά πρωταγωνίστρια είναι η Harley, η οποία προσπαθεί να δείξει την αξία της στον Joker και στο εγχείρημα της αυτό εμπλέκεται και ο Batman. Η προσπάθεια αυτή της Harley δημιουργεί σε πολλά κωμικά αποτελέσματα! Το κόμικ αυτό το αγαπώ για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, ως προς την ιστορία, χαίρομαι που ο Dini θίγει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο τη σχέση ανάμεσα στη Harley και στον Joker και φανερώνει τη πολυπλοκότητα της. Παρά το γενικά ανάλαφρο περιεχόμενο, ένιωσα συμπόνια για τη Harley η οποία είναι παρασυρμένη από μία επικίνδυνη αγάπη. Τέλος, ο Dini φροντίζει η ιστορία του να μην είναι πολύ πυκνογραμμένη, γεγονός που τη καθιστά πολύ ξεκούραστη στην ανάγνωση. Το σχέδιο του Bruce Timm είναι πολύχρωμο και έχει πολλά cartoon vibes και θυμίζουν σε σημαντικό βαθμό την αγαπημένη Animated σειρά. Η στολή της Harley είναι απλά iconic, ενώ το σχέδιο μού δημιουργεί μία μικρή νοσταλγία για τα παλιά κόμικς. Μάλιστα, στο τέλος του graphic novel υπάρχουν τα αρχικά σχέδια και μελάνια του Timm και περιέχει ενδιαφέρουσες οδηγίες του καλλιτέχνη. Τέλος, θέλω να αναφέρω ότι το graphic novel έχει κερδίσει βραβείο Eisner, ενώ ο Frank Miller το θεωρεί το καλύτερο Batman κόμικ της περασμένης δεκαετίας. Το Mad Love είναι μία αγαπημένη μου ιστορία και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους φανς του σύμπαντος του Batman!
  14. Είπα λοιπόν να κάνω κι εγώ την αρχή και να μιλήσω επιτέλους για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Αναφέρομε φυσικά στο Future State το event το οποίο κυκλοφόρησε για δύο ολόκληρους μήνες αναστέλλοντας προσωρινά για τον Γενάρη και τον Φλεβάρη όλες τις υπόλοιπες κυκλοφορίες της εκδοτικής. Παρόλα αυτά σχεδόν όλοι μας (μάλλον ακόμα και η ίδια η DC) κρατήσαμε σιγή ιχθύος για τη συγκεκριμένη πληροφορία και μάλλον δικαιολογημένα. Ας είμαστε ειλικρινείς όλες αυτές οι προσπάθειες για reboots και εναλλακτικά storylines δοκιμάζονται εδώ και δεκαετίες στα κόμικς και έχουν καταντήσει πλέων τετριμμένες και παρωχημένες. Διαβάζοντας μερικές ιστορίες οφείλω να πω ότι βρέθηκα αντιμέτωπος με πολύ μετριότητα πράγμα που με αποθάρρυνε από το να τσεκάρω τις περισσότερες ιστορίες για παραπάνω από ένα κεφάλαιο. Ωστόσο θέλοντας να μιλήσω για αυτό το εγχείρημα λίγο παραπάνω αποφάσισα να παρουσιάσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου με αφορμή το τελευταίο ανάγνωσμά μου που ήταν το Future State: Batman/Superman. Για πάμε λοιπόν. H ιστορία αφορά άλλη μία περιπέτεια όπου οι δύο μεγαλύτεροι ήρωες της εκδοτικής συνεργάζονται προκειμένου να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό που ο καθένας μόνος του δε θα μπορούσε να νικήσει. Βέβαια αυτός ο εχθρός είναι ο Professor Pyg... ένας μάλλον αδιάφορος δευτεροκακός του Batman ο οποίος θα συμμαχήσει με το Magistrate τους βασικούς κακούς του Future State προκειμένου να γονατίσει τους δύο ήρωες. Διαβάζοντας την ιστορία έχω να πω ότι το εν λόγω storyline (όπως και σχεδόν όποιο άλλο διάβασα) είναι απλά ένα hot mess. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι και η ίδια η DC δεν ήξερε πως να χειριστεί το ίδιο το Future State από τη στιγμή που τα σχέδιά της για το 5G κατέρρευσαν ολοσχερώς ή το γεγονός ότι εγώ δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με την “προϊστορία” του event. ‘Όπως και να έχει όμως δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα με τη συγκεκριμένη ιστορία. Πρώτα απ’όλα δεν κατάφερε να μου δώσει καμία πληροφορία σχετικά με το αν ο Bruce και ο Superman είναι οι χαρακτήρες που ξέρουμε από το κανονικό continuity απλά πιο γερασμένοι (που δε φαίνονται) ή αν πρόκειται για παράλληλους ή μελλοντικούς εαυτούς τους. H DC είχε ανέκαθεν θέματα με τα reboots και το storytelling αλλά πραγματικά σε αυτό εδώ το event χάνεις την μπάλα αν δεν πιάσεις την ιστορία από την αρχή. Πράγμα απαράδεκτο αν σκεφτείς ότι η πλειοψηφία των τευχών ήταν υπερβολικά ακριβή για τον αριθμό σελίδων που προσέφερε. Εν πάση περιπτώσει ο Gene Luen Yang (του Superman Smashes the Klan) δεν καταφέρνει δυστυχώς να σε κάνει να ενδιαφερθείς για την υπόθεση, ωστόσο δε θέλω να είμαι πολύ αυστηρός μαζί του καθώς το ίδιο το event πήγαινε ούτως ή άλλος για φούντο. Ο λόγος που διάβασα και τα δύο τεύχη μέχρι τέλους ήταν κυρίως για το εξαιρετικό σχέδιο του Ben Oliver (The Authority, Ultimate X-Men) ο οποίος καταφέρνει να σώσει έστω και κάτι από αυτόν τον αχταρμά παραδίδοντάς μας πανέμορφα χορογραφημένες μάχες και γενικά πολύ όμορφη σκηνοθεσία σε ένα ούτως ή άλλος αδιάφορο σενάριο. Δυστυχώς για εμένα όσες ιστορίες διάβασα μέχρι στιγμής από το Future State ήταν στην καλύτερη απογοητευτικές και στη χειρότερη βαρετές. Αναγνωρίζω εννοείτε ότι πρέπει να υπάρχουν και κάποιες καλές μέσα σε αυτόν τον τεράστιο αριθμό κυκλοφοριών οπότε και θα ήθελα να μου προτείνετε και εσείς μερικές που ξεχωρίσατε. Τέλος θέλω να γράψω ότι όλα αυτά που διαβάσατε είναι απλά η γνώμη μου και εννοείτε θα χαρώ ιδιαίτερα πολύ να συζητήσω με τα άτομα που τους άρεσε το συγκεκριμένο event.
  15. ''..And I’m afraid that when I walk through those asylum gates... when I walk into Arkham and the doors close behind me... it’ll be just like coming home...'' - Bat Man Πόση λεπτή μπορεί να είναι η γραμμή ανάμεσα στη κανονικότητα και την απόλυτη παραφροσύνη; Την απάντηση αυτή μας την έδωσε ίσως με τον εφιαλτικότερο αλλά και απολαυστικό εικαστικό τρόπο το δίδυμο των Grant Morrison και Dave McKean στο κλασικό πλέον Arkham Asylum( A Serious House on Serious Earth )που κυκλοφόρησε σαν hardcover graphic novel τον Οκτώβριο του 1989 και έκτοτε έχει κάνει πολλές επανεκδόσεις Η πρώτη έκδοση του 1989 Το Arkham Asylum είναι μία μεταμοντέρνα έκδοση πολλών διαφορετικών μεταξύ τους κλασικών έργων. Από την Alice in Wonderland του Lewis Carrol, και τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, μέχρι την όπερα Parsifal του Wilhelm Richard Wagner(στην οποία κάνει αναφορά και ο ίδιος ο Morrison μέσα στην ιστορία).Σίγουρα όμως ότι πιο διαφορετικό είχε διαβάσει ο μέσος αναγνώστης στα τέλη της δεκαετίας του '80,ειδικά στα mainstram κόμικς με πρωταγωνιστή τον δημοφιλέστερο(ξανά την εποχή εκείνη λόγο της ταινίας του Tim Burton)ήρωα των κόμικ,Bat Man.Ήταν η πρώτη φορά που ο Morrison(o οποίος είχε θαυμάσει τη δουλειά του Frank Miller πάνω στον Bat Man όπως αυτή εξελίχθηκε στο Dark Knight Returns) θα έγραφε μία ιστορία με τον ήρωα αλλά σίγουρα όχι η τελευταία. Και ακόμα πιο σίγουρα η πιο διαφορετική που είχε μέχρι τότε γραφτεί.. H υπόθεση μοιάζει τόσο απλή αλλά διαβάζοντας την ο αναγνώστης παγιδεύεται μέσα στο πολυεπίπεδο, παραληρηματικό και άκρως προσωπικό και εφιαλτικό αφήγημα που με τόση μαεστρία διηγείται ο Morrison.Την ημέρα της Πρωταπριλιάς οι έγκλειστοι του άσυλου του Arkham και έχοντας ως αρχηγό(ποιόν άλλο;)τον Joker,το καταλαμβάνουν και κρατάνε άτομα του προσωπικού σαν ομήρους. Το αίτημά τους είναι απλά ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τη φυλάκισή τους, ο Bat Man δηλαδή, να επισκεφτεί το άσυλο και να ανταλλάξει τη ζωή του με αυτή των ομήρων. Ο Joker παράλληλα έχει ενορχηστρώσει μια αλυσίδα γεγονότων που υποτίθεται ότι θα κάνει τον Bruce να αντιμετωπίσει τη δική του τρέλα και τους εσωτερικούς του δαίμονες(ερχόμενος αντιμέτωπος με τους τρόφιμους-villains του ασύλου σε μία άνιση εκ των προτέρων μάχη) , ειδικά το θάνατο των γονιών του και πώς έγινε o άνθρωπος νυχτερίδα. Παράλληλα ο Morrison ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του ιδρυτή του ασύλου,Amadeus Arkham,που μετά το θάνατο της μητέρας του θα μετατρέψει το πατρικό του σπίτι, στο άσυλο Arkham,αλλά μετά από μία προσωπική τραγωδία θα οδηγηθεί και ο ίδιος στη τρέλα...Εδώ φυσικά οι παραλληλισμοί της τραγωδίας του Arkham Με εκείνης του Bruce Wayne είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.. Ένα ταξίδι στα βάθη της κολάσεως της παραφροσύνης με οδηγό τον Morrison(ο οποίος την εποχή εκείνη δε πειραματίζονταν στο γράψιμο του με αλκοόλ και ουσίες),πρόδρομος του τι θα ακολουθούσε στις επόμενες δουλειές του και ειδικά στην αναβίωση του Doom Patrol.Το Arkham Asylum δεν είναι η τυπική ιστορία του Bat Man που θα διαβάσετε, όπου κάποιος κακός θα κάνει κάτι, θα εμφανιστεί ο Bat Man, θα πέσουν μερικά μπουνίδια και τέλος καλό όλα καλά...Η ιστορία δε βασίζεται τόσο (ή σχεδόν καθόλου θα έλεγα) στη δράση αλλά περισσότερο στο συναίσθημα και τη ψυχολογία. Και με αυτά ο Morrison παίζει με τον αναγνώστη σαν ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού, όπως ακριβώς θα παίξει και ο Joker με τον Bat Man σε αυτό του το ταξίδι μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του ασύλου...Και οι ίδιοι οι villains είναι περισσότερο κατάλοιπα ενός εφιάλτη παρά ανθρώπινες παρουσίες, που θα γεμίζουν αμφιβολία τον άνθρωπο νυχτερίδα και θα σπείρουν μέσα στο κεφάλι του, τους σπόρους εκείνους που έχουν οδηγήσει και τους ίδιους στη παραφροσύνη και τη τρέλα. Μαζί με τη διαφορετική προσέγγιση που έκανε ο Morrison στον Bat Man, όπως και ο Miller πριν από εκείνον, το ίδιο έκανε και με τη παρουσίαση των εχθρών-τρόφιμων του ψυχιατρείου. Ο Bat Man αντιμετωπίζει τον Clayface που θέλει απεγνωσμένα να τον αγγίξει και να τον μολύνει με την ασθένειά του. Προσπαθεί να δραπετεύσει από τον Mad Hatter και τις περίεργες εμμονές του με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων που αποπνέουν παιδεραστικές τάσεις.. Αντιμετωπίζει έναν φρικτά παραμορφωμένο Killer Croc(αρχικά ήταν να σχεδιαστεί με παραμορφώσεις παρόμοιες με αυτές του Joseph Merrick)σε μία μάχη που θα του αφήσει περισσότερα ψυχικά από ότι σωματικά τραύματα...Και ο Joker σε ένα ντελίριο τρέλας και σαδισμού, με σαφές ομοφυλοφυλικές αναφορές(η εμμονή του με τον Bat Man,το χέρι που του "βάζει")αφού ουσιαστικά ο ένας πρόκειται για το άλλο μισό του άλλου.O Joker "αγαπάει" τον Bat Man με το δικό του αρρωστημένο τρόπο. Δεν είναι ερωτική η σεξουαλική έλξη αλλά καθαρά εμμονή... Πράγμα που κατα κάποιο τρόπο έχει αποτυπωθεί και σε ιστορίες του Miller ή του Snyder... ''..Sometimes I think the asylum is the head. We're inside a huge head that dreams us all into being.. Perhaps it's your head, Batman. Arkham is a looking glass... and we are you." - The Μad Hatter Σίγουρα δε πρόκειται για το κόμικ εκείνο με ήρωα τον Bat Man που είχαμε συνηθίσει να διαβάζουμε.... Ενώ πολλοί αναγνώστες βρήκαν τον άνθρωπο νυχτερίδα τελείως out of character στη συγκεκριμένη ιστορία. Συνήθως, ο κύριος στόχος του είναι να σώσει αθώες ζωές και να διασφαλίσει ότι κανένας δε πρόκειται να κινδυνεύσει ή να τραυματιστεί(πόσο μάλλον θανάσιμα) τη συγκεκριμένη, δύσκολη κατάσταση, ενώ στο Batman: Arkham Asylum φαίνεται να είναι αρκετά απασχολημένος με τον εαυτό του και την ψυχή του, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Joker απειλεί ανθρώπους ή ακόμα χειρότερα τους σκοτώνει μπροστά στα μάτια του...Εδώ ο Bat Man μοιάζει παγιδευμένος μέσα στο ψυχολογικό παιχνίδι που παίζει μαζί του ο Joker και οι υπόλοιποι τρόφιμοι του ασύλου, αντιμετωπίζοντας τους εσωτερικούς του δαίμονες και τη σκοτεινή πλευρά του, τις εμμονές και τη θλίψη του που όπως και στη περίπτωση του ιδρυτή του ασύλου, προέρχονται από την απώλεια της μητέρας του. Όπως και ο Arkham, έτσι και ο Bat Man στιγματίζεται από μία τραγωδία που θα σήμανε το τέλος της αθωότητας, τη μετατροπή του παιδιού σε άντρα, στο θάνατο του απλού ανθρώπου και την ανάσταση του σαν πλάσμα-σύμβολο της νύχτας που αποδίδει δικαιοσύνη. Ο Arkham οδηγήθηκε όμως στη παραφροσύνη και έγινε αιχμάλωτος του ίδιου του σπιτιού του, όταν δεν άντεξε τη δική του τραγωδία...Μήπως στην ίδια παραφροσύνη έχει οδηγηθεί και ο Bat Man; Υπάρχουν πολλές αναφορές στον συμβολισμό και τη μαγεία, τον Jung,τον Froyd και τον Crowley και μια θλιβερή, σκοτεινή και καταραμένη ατμόσφαιρα που θυμίζει κλασικούς συγγραφείς τρόμου, όπως Edgar Alan Poe και H.P Lovecraft. O ψυχολογικός τρόμος είναι διάχυτος μέσα στις σκοτεινές σελίδες του κόμικ, που αποτυπώνουν με το καλύτερο τρόπο τη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος στο οποίο εξελίσσεται. Ιδιαίτερη μνεία λοιπόν πρέπει να γίνει στην εκπληκτική τέχνη του Dave McKean(Sandman,Hellblazer,The Savage,Violent Cases)με μία αισθητική πολύ μπροστά για την εποχή της, και μία ζωγραφική(σε συνδυασμό με κολάζ)χαοτική, σκοτεινή, συμβολική, αλλά συνάμα πολύ όμορφη που αλληλοσυμπληρώνει το τρελό σενάριο του Morrison. ''..Arkham was right.Sometimes it's only madness that makes us what we are....'' Το Graphic Novel παρά τη δυσκολία του(στην ανάγνωση του σε μετέπειτα εκδόσεις βοηθάει και το αρχικό script του Μorrison που περιέχουν), την ασυναρτησία που το χαρακτηρίζει σε ορισμένες περιπτώσεις και το πολυεπίπεδο χαρακτήρα του, έκανε τρομερές πωλήσεις την εποχή που κυκλοφόρησε και συνεχίζει να πουλάει και σε όλες τις ανατυπώσεις του σε trade paperback,hardcover,absolute&anniversary editions, και θεωρείται από πολλούς ως μια από τις καλύτερες ιστορίες του Batman όλων των εποχών(Μαζί με τα Dark Knight Returns,Killing Joke,The Long Halloween) και και ένα από τα καλύτερα έργα της καριέρας του Grant Morrison.Mε πωλήσεις που(σύμφωνα με τη θρυλική editor της Vertigo Karen Berger)έχουν φτάσει το μισό εκατομμύριο αντίτυπα έως το 2004.καθιστώντας το ως το καλύτερο σε πωλήσεις graphic novel στα αμερικανικά υπερηρωικά κόμικ. Μία πετυχημένη σειρά βιντεοπαιχνιδιών που ονομάζεται Batman: Arkham Asylum βασίζεται κατα μεγάλο μέρος του στο κόμικ, το οποίο ακολουθεί μια σχεδόν παρόμοια υπόθεση και μοιράζεται επίσης το ίδιο όνομα. Μια τόσο διαφορετική αλλά συνάμα τόσο "καταραμένα" προσωπική και σκοτεινή, ιστορία ψυχολογικού τρόμου, που σίγουρα θα απολαύσετε διαβάζοντας την καλύτερα κάποιο κρύο βραδινό, με χαμηλωμένο φωτισμό, όταν όλοι γύρω σας θα κοιμόνται...Το θέμα είναι αν θα μπορέσετε εσείς να το κάνετε ύστερα...
  16. Κόμικ του Μπάτμαν πωλήθηκε για 2,2 εκατ. δολάρια - Γιατί έγινε "χρυσό" Τεύχη του Batman και της Marvel σε δημοπρασία (ΑΡΧΕΙΟΥ) ASSOCIATED PRESS Το τεύχος του Μπάτμαν που κατέρριψε το ρεκόρ για το πιο ακριβό κόμικ Batman που έχει πωληθεί ποτέ, κυκλοφόρησε το 1940 και όσο και να μοιάζει περίεργο, δεν αποτελεί την πρώτη εμφάνιση του Σκοτεινού Ιππότη. Το πρώτο τεύχος της σειράς κόμικ Batman που κυκλοφόρησε το 1940 (και ήταν η πρώτη ομότιτλη σειρά του Σκοτεινού Ιππότη, αφιερωμένη αποκλειστικά στις περιπέτειές του) πωλήθηκε πρόσφατα μέσω της Heritage Auctions έναντι του εντυπωσιακού ποσού των 2,2 εκατ. δολαρίων. Κατέρριψε φυσικά όλα τα ρεκόρ ως το πιο ακριβό τεύχος κόμικ Batman που έχει ποτέ πωληθεί, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι δεν αποτελεί την πρώτη εμφάνιση του δημοφιλούς υπερήρωα (η οποία καταγράφτηκε το 1936 στις σελίδες του τεύχους Detective Comics #27 το 1939) . Οι βασικοί λόγοι για την υψηλή τιμή πώλησης του είναι δύο: Ο πρώτος είναι γιατί στις σελίδες του Batman #1 έχουμε τις παρθενικές εμφανίσεις του αιώνιου εχθρού του, Τζόκερ και της αγαπημένης του διαρρήκτριας, Catwoman... Οι δύο χαρακτήρες εμφανίζονται εδώ σε δύο ξεχωριστές ιστορίες και φυσικά με τα χρόνια έμελε να γίνουν θρύλοι, καθιστώντας αυτήν την πρώτη τους εμφάνιση "άγιο δισκοπότηρο" για πολλούς συλλέκτες. Το εξώφυλλο του Batman #1 (1940) DC COMICS Ο δεύτερος λόγος είναι η κατάσταση, στην οποία έχει διατηρηθεί το 80 ετών κόμικ που απέσπασε πιστοποιημένο σκορ 9,4 (στα 10) από την Εταιρεία Πιστοποιημένης Εγγύησης -CGC, (ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης και ταξινόμησης κόμικ, καρτών, περιοδικών και άλλων συλλεκτικών αντικειμένων) για τη διατήρησή του, κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο για ένα τόσο παλιό τεύχος. Στην περιγραφή στον ιστότοπο της Heritage Auctions αναφέρεται ότι «είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του CGC που ένα αντίτυπο σε άριστη κατάσταση ενός από τα πέντε βασικά τεύχη της Χρυσής Εποχής πωλείται σε δημοπρασία». Ελάχιστα τεύχη είναι τόσο εύκολο να αξιολογηθούν όσο το Batman#1, αναφέρεται και διευκρινίζεται ότι το κίτρινο εξώφυλλο του κόμικ είναι πιθανόν να έχει κηλίδες ή σκιές σκόνης, κάτι που κάνει τα πρωτότυπα δύσκολο να αναπαραχθούν. Ο Μπίλι Τ. Γκέιτς ήταν ο πιο πρόσφατος ιδιοκτήτης του κόμικ, το οποίο αγόρασε το 1979 έναντι 3.000 δολαρίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από δύο μήνες τεύχος του Detective Comics #27 πωλήθηκε σε δημοπρασία έναντι 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Πηγή
  17. Το Gotham του 2039 είναι μια αστυνομοκρατούμενη πόλη. Οι κάτοικοί της έχουν ξεχάσει όχι μόνο τον Batman αλλά και κάθε έννοια ιδιωτικότητας. Μια νύχτα με καταιγίδα, ωστόσο, ο αστικός μύθος «ζωντανεύει» και τρέχει να γλυτώσει από λυσσασμένα σκυλιά και βίαιους μπάτσους, ενώ αιμορραγεί ακατάσχετα. Ο Batman, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει, έχει μπλέξει σε μια σκοτεινή συνομωσία. Όμως ο κυνηγημένος θα μετατραπεί σε κυνηγό... Είχα κοντά έναν χρόνο να διαβάσω υπερηρωικό κόμικ (αν εξαιρέσω Hellboy, Top 10 και Black Hammer) και νομίζω ότι αυτό συνέβαλε στο να απολαύσω το Year 100. Το οποίο είναι ένα δυναμικό κόμικ, δυστοπικό, χωρίς αχρείαστες υπερβολές. Η ροή είναι εξαιρετική, εν μέρει λόγω της έλλειψης εσωτερικού μονολόγου, πράγμα σπάνιο σε κόμικ του Batman. Αυτό που γούσταρα πάνω απ' όλα, ήταν η απεικόνιση/θεώρηση του χαρακτήρα. Ο Batman του Pope είναι πολύ κοντά στον τρομακτικό Spring-heeled Jack και την άγρια φιγούρα που μας σύστησαν Miller και Mazzucchelli στο Year One. Κι αυτό το εκτίμησα πολύ, γιατί νιώθω, δίχως να έχω συγκεκριμένα επιχειρήματα, ότι τα τελευταία χρόνια ο Batman έχει γίνει πιο «καθαρός» απ' όσο θα έπρεπε (ή, έστω, απ' όσο θα ήθελα προσωπικά). Το artwork είναι κοφτό και τραχύ παρά τα βαριά μελάνια, δημιουργώντας έτσι μια αισθητική που ταιριάζει απόλυτα όχι μόνο στον κόσμο του Batman, αλλά πολύ περισσότερο στον μελλοντικό κόσμο του Batman. Θα ήταν έγκλημα να παραβλέψω την συμβολή του José Villarrubia, ενός από τους κορυφαίους κολορίστες της βιομηχανίας. Μπορεί να έχουμε δει πιο εντυπωσιακές παλέτες από τον Ισπανό, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα χρώματά του αναδεικνύουν και σιγοντάρουν το σχέδιο του Pope. Το Batman: Year 100 δεν είναι άψογο, σε καμία περίπτωση. Η ιστορία δεν παρουσιάζει καμιά φοβερή πρωτοτυπία. Ίσα-ίσα, η ουσία του μυστηρίου είναι ένα χιλιοπαιγμένο κλισέ. Ωστόσο, δεν θα έλεγα ότι χτυπάει τόσο άσχημα, πιθανώς γιατί όλα τα άλλα έχουν γίνει με πολύ ωραίο και ενδιαφέροντα τρόπο. Εν κατακλείδι: ένα διασκεδαστικό Bat-κόμικ, το οποίο μπορεί άνετα να σταθεί δίπλα στα άλλα σπουδαία Bat-κόμικς.
  18. Χριστούγεννα έρχονται… λέμε τώρα, ας μπούμε λίγο σε γιορτινό πνεύμα, όσο μπορεί ο καθένας με όλα αυτά τα τραγελαφικά που γίνονται γύρω μας . Μια ακόμα ιστορία του Lee Bermejo, ο αγαπημένος πολλών. Η ιστορία είναι άκρως χριστουγεννιάτικη και είναι η κλασική ιστορία του Tσάρλς Nτίκενς “ Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία”, πως άραγε περνάει την παραμονή των Χριστουγέννων ο σκοτεινός ιππότης? Η ιστορία έχει την μορφή παραμυθιού, υπάρχει ένας αφηγητής και εξιστορεί τα όσα συμβαίνουν. Για όσους δεν ξέρουν την ιστορία με τον Σκρουτζ είναι ένα παραμύθι για ένα τσιγκούνη ηλικιωμένο που την παραμονή των Χριστουγέννων των επισκέπτονται τρία πνεύματα για να προσπαθήσουν να αλλάξουν την ζωή του πριν να είναι πολύ αργά για την ψυχή του, κάτι σαν τι ψυχή θα παραδώσεις ρε όταν πεθάνεις. Πως κολλάει ο Μπάτμαν όμως σε αυτή την κλασική χριστουγεννιάτικη ιστορία? Διαβάστε το. Οι χαρακτήρες από τον κόσμο της dc που ήταν στο ρόλο των δυο πρώτων πνευμάτων μου άρεσαν πάρα πολύ, το τρίτο ήταν χάλια μια από τα ίδια βάλτε κανέναν άλλο χαρακτήρα ρεεεε πολύ βαρύς χαρακτήρας για μια χριστουγεννιάτικη ιστοριούλα και αυτά που έκανε πολύ απλά για το ιστορικό του, λες και δεν έχει χαρακτήρες η DC. Η ιστορία μου άρεσε αλλά ενώ πήγαινε καλά κάπου στο τέλος χάλασε, για εμένα έγινε πολύ ελαφρύ θα ήθελα κάτι πιο σκοτεινό στυλ Γκοθαμ Σιτι, ναι μεν με καλό τέλος αλλά λίγο περισσότερο Μπατμαν και λιγότερο Tσαρλς Nτικενς, αλλά όπως λέει και ο αφηγητής αυτό που μετράει είναι το νόημα και όχι το τέλος μιας ιστορίας. Το σχέδιο πολύ όμορφο, σκοτεινό και χριστουγεννιάτικο, όμορφη η χιονισμένη Γκόθαμ Σίτι. Όπως θα έλεγε και ο μικρός Τιμ” Καλά Χριστούγεννα και ο Θεός να μας ευλογεί όλους μας!” ΥΓ :Αν κάποιος άλλος έχει κάνει παρουσίαση για το συγκεκριμένο κόμικ γιατί είναι λίγο παλιό σβήστε τη παρουσίαση.
  19. Ακολουθώντας τα γεγονότα που εξιστορούνται στο Batman - White Knight ( μπορείτε να διαβάσετε παρουσιάσεις της αμερικάνικης και της ελληνικής έκδοσης από @DaDiRa και @leonidio αντίστοιχα ), ο πόλεμος μεταξύ Batman και Joker έχει κάνει και τους δύο να φαίνονται επικίνδυνοι στα μάτια των πολιτών της Gotham, η οποία έχει μετατραπεί σε σκηνικό ατελείωτων και διαρκών συγκρούσεων μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρών. Με την προσωπικότητα του καλοπροαίρετου Jack Napier να υποχωρεί, και στη θέση του να οργιάζει αυτή του Τζόκερ, ο πόλεμος περνάει στο επόμενο επίπεδο, όταν ο χαμογελαστός δολοφόνος αποφασίζει να επιστρατεύσει στις τάξεις του τον Azrael. Χειραγωγόντας τον, και ταϊζοντας τον ψέματα για το παρελθόν του και αυτό των Wayne, καταφέρνει να τον μετατρέψει σε μια ανελέητη πολεμική μηχανή που θα καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμα της και θα φέρει ένα συγκλονιστικό πλήγμα στις τάξεις των συμμάχων του Batman. Με αυτούς όμως, ή τουλάχιστον με αυτούς που του έχουν απομείνει, και με μια απρόσμενη σύμμαχο στο πρόσωπο της Harley Quinn, θα δοθεί η τελευταία μάχη στην οποία θα αποφασιστεί η τύχη της ψυχής της Gotham και του παρελθόντος του Batman. Συνεχίζοντας τα γεγονότα του White Knight, ο Sean Gordon Murphy, σε αυτή την Elseworlds/Off-Canon ιστορία, πηγαίνει τον δικό του Batman και τη δική του Gotham City ένα βήμα παραπέρα. Και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο, μοιράζοντας τον χρόνο της κάμερας του, σχεδόν ισότιμα, μεταξύ του πρωταγωνιστή και της ίδιας της πόλης. Με flashbacks, συχνά και καίρια τοποθετημένα, μας αναλύει την ιστορία της Gotham, πως δημιουργήθηκε, και πως αυτή συνδέθηκε με την οικογένεια Wayne από τις απαρχές της. Χρησιμοποιεί τον απόλυτο κακό του μυθου του Batman, τον Joker, όχι όμως πλέον στο ρόλο του πρωταγωνιστή αλλά σε αυτόν που κινεί τα νήματα, και στη θέση του τοποθετεί τον Azrael. Δίνοντας του επαρκή κίνητρα και καθορίζοντας τον απόλυτα, τον μεταμορφώνει στο αντι-Batman, πειστικό και καταστρεπτικό, όχι όμως απλά ως καρικατούρα super-villain, αλλά ως απόλυτα τραγική φιγούρα η οποία έχει λόγο να μισεί όλους τους Wayne. Τον Murphy τον γνώρισα από το πολύ καλό American Vampire, τον λάτρεψα στο Punk Rock Jesus και θαύμασα το σχέδιο του στο αγαπημένο μου Tokyo Ghost. Οι συγγραφικές του ικανότητες βελτιώνονται από σειρά σε σειρά, και χωρίς να είναι εκπληκτικός σε αυτό κομμάτι, τα καταφέρνει πολύ καλά, ειδικά στο κομμάτι των flashbacks που προαναφέρω, τα οποία παρόλο που είναι πολλά, είναι ακριβώς στο μέγεθος που πρέπει, και ούτε κουράζουν, ούτε σε βγάζουν από το πνεύμα της κύριας ιστορίας. Και αν τα πρώτα 2-3 τεύχη ( από τα συνολικά 8 ) αυτής της σειράς είναι ελαφρώς αργά, μετά απογειώνεται και η δράση και το characterization των χαρακτήρων, οι οποίοι αν και είναι πολλοί, χρησιμοποιούνται όλοι σε ιδανικές "ποσότητες", τόσο ώστε να τους γνωρίσεις, να συμμετέχουν ενεργά, αλλά και να μην βαραίνουν την αφήγηση με άχρηστες πληροφορίες. Η Barbara Gordon, o Nightwing, η Renee Montoya, ακόμα και η τραγική φιγούρα του Jim Gordon δίνουν βάρος και οντότητα στην αίσθηση ότι πραγματικά ο Batman δεν είναι μόνος του, παρά είναι μέλος μιας οικογένειας. Από τους villains, και πέρα από τους δύο που προανέφερα, η φιγούρα μιας λογικής και μητέρας πλέον Harley Quinn, δίνει άλλη μια διάσταση και δημιουργεί ένα πιθανό love story για τον Batman το οποίο πιθανό να δούμε σε επόμενες συνέχειες. Και αν το τέλος, φάνταζε αναμενόμενο και αρκετά κλισέ, η εμφάνιση, δικαιολογημένη και οργανική, ενός χαρακτήρα τον οποίο θεωρούσαμε ( από τη προηγούμενη σειρά ) νεκρό, ολοκληρώνεται αρμονικά, με περισσότερες από ότι το White Knight, ελπίδες για sequel του sequel. To δυνατό χαρτί όμως του Murphy είναι το σχέδιο του, και εδώ, για άλλη μια φορά, δίνει ρέστα. Δυναμικές γραμμές και γωνίες, πανέξυπνη σκηνοθεσία, κοντινά όταν και όποτε πρέπει και wow σκηνές δράσεις σε ικανοποιητικό και όχι υπερβολικό αριθμό. Ο Batman του είναι βρώμικος, κουρασμένος, πολύ συχνά αξύριστος και μονίμως προβληματισμένος αν τελικά οι προσπάθειες του βοηθούν την πόλη ή συντελούν στην καταστροφή του. Όλα αυτά αποτυπώνονται πλήρως στα μολύβια και τα μελάνια, αλλά αναδεικνύονται από τα πολύ καλά χρώματα του Matt Hollingsworth. Κυρίως σκοτεινά, πάντοτε πατημένα και ποτέ πλακάτ, ταιριάζουν στη μουντάδα γεγονότων και συναισθημάτων. Ανοίγουν λίγο στα flashbacks τα οποία τοποθετούνται στα τέλη του 1600, αλλά εκεί ξεχωρίζουν τα μολύβια/μελάνια του Murphy και κυρίως η λεπτομέρεια με την οποία απεικονίζει τοπία, κτίρια και τα ρούχα των χαρακτήρων. Πραγματικά μου έκαναν ιδιαίτερα καλή εντύπωση και θα ήθελα πολύ να δω τον Murphy, μετά το American Vampire, να σχεδίαζε κάποιο άλλο κόμικ "εποχής". Στον επίλογο ο Murphy αναφέρει ότι ένας παιδικός του ήρωας ήταν ο Klaus Janson. Για αυτό και στα πλαίσια του συγκεκριμένου κόμικ, έγραψε το one-shot Batman:White Knight presents Von Freeze. Αρχικά είχε σκοπό να το συμπεριλάβει στη σειρά, αλλά ελλείψει χώρου, το κυκλοφόρησαν μόνο του. Εξίσου καλό, και αρκετά καλά σχεδιασμένο, αν και προσωπικά προτιμώ το σχέδιο του Murphy, μας δίνει ένα origin για τον χαρακτήρα, δίνοντας του μια τραγική διάσταση και αιτιολογώντας, εν μέρει, την μετέπειτα πορεία του. 8 τεύχη λοιπόν, συν ένα one-shot, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα regular-sized σκληρόδετο τόμο o οποίος αξίζει απόλυτα τα $30 που έχει ως cover price. Το απόλαυσα, ίσως και περισσότερο από το White Knight, και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν πρόβλημα με τις off-canon ιστορίες. Just buy it!
  20. Πριν από ενάμιση χρόνο περίπου απολαύσαμε το ιστορικό Detective # 1000 που σηματοδοτούσε το χιλιοστό τεύχος του θρυλικού τίτλου της DC.Αυτόν το μήνα με το πολυσέλιδο και χορταστικότατο Detective # 1027 θα γιορτάσουμε τη χιλιοστή εμφάνιση του σκοτεινού ιππότη στις σελίδες του,αφού ο ήρωας είχε κάνει την εμφάνιση του στο Detective Comics # 27 (cover dated Μάιος '39)τον Μάρτιο του 1939. Ένα τεύχος που συμμετέχουν πολλοί βετεράνοι αλλά και νεότεροι δημιουργοί και καλλιτέχνες, προσφέροντας τις δικές τους ιστορίες για την ξεχωριστή επέτειο του τίτλου.Ας δούμε μία μία τις ιστορίες που περιλαμβάνει το 144 σελίδων υπερ-τεύχος!! 1. Blowback(Peter J.Tomasi/συγγραφέας & Brad Walker/σχεδιαστής): O Bat Man έχει πολλούς εχθρούς μέσα στα χρόνια..Ο μόνος τρόπος να ξεφύγει από τις παγίδες τους είναι να σκεφτεί σαν αυτούς..Στη προκειμένη περίπτωση να δώσει αυτό που θέλουν..Το τωρινό creative team του Detective σε μία ιστορία-αφιέρωμα στη villains gallery του σκοτεινού ιππότη,και στο πώς εκείνος μπορεί πάντα να τους νικάει.Χλιαρό ξεκίνημα αλλά οκ όχι από τη πρώτη ιστορία στα..βαθιά!! 2.The Master Class(Brian Michael Bendis/συγγραφέας & David Marquez/σχεδιαστής) : Ένα μυστήριο το οποίο δικαιολογεί και το όνομα του τίτλου εδώ και δεκαετίες.Ένα πτώμα ενός επιθεωρητή της αστυνομίας και ολόκληρη η bat family να ερευνά το πώς πέθανε και το κυριότερο το ποιος τον σκότωσε;;Υπό τη καθοδήγηση του Bat Man αρχίζουν να μαζεύουν στοιχεία,σε μία ιστορία που μας δείχνει γιατί ο σκοτεινός ιππότης θεωρείται ο μεγαλύτερος Detective όλων τω εποχών.Άμα θέλει ο Bendis μπορεί να γράψει χωρίς περιττές πολυλογίες μία όμορφη ιστορία,και ίσος μία από τις καλύτερες του τεύχους.Λέτε να αναλάβει τους τίτλους του Bat Man μετά από εκείνους του Superman από Δεκέμβριο και μετά;;Καλά μη βαράτε μία σκέψη έκανα(λένε για Justice League πάντως δεν τον γλυτώνουμε τόσο εύκολα..). 3.Many Happy Returns(Matt Fraction/συγγραφέας& Chip Zdarsky/σχεδιαστής): Μία φορά το μήνα εδώ και χρόνια,ο Joker στέλνει ένα γενέθλιο δώρο στον Bat Man,χωρίς να υπάρχει κάποια επέτειος..Τι γίνεται όμως όταν κάποιο μήνα το δώρο θα καθυστερήσει να εμφανιστεί;;Τι έκπληξη ετοιμάζει αυτή τη φορά ο Joker;;Αν όχι από τις καλύτερες σίγουρα η πιο έξυπνη ιστορία του τεύχους.Να σας πω και την αμαρτία μου σαν συγγραφέας μου αρέσει περισσότερο ο Zdarsky από ότι σαν σχεδιαστής. 4.Roockie(Grec Rucka/συγγραφέας & Εduardo Risso/σχεδιαστής): Νέα γυναίκα,αφροαμερικάνα,νεοσύλλεκτη στο σώμα..και πιστή στον όρκο που έδωσε να υπηρετεί το νόμο...Πώς θα την αντιμετωπίσουν κάποιοι ήδη "διεφθαρμένοι" συνάφελφοί της και ποιός θα είναι ακριβώς ο ρόλος του Bat Man στη μετέπειτα πορεία της;Ίσως και η καλύτερη ιστορία του τεύχους,βαθιά αληθινή και ανθρώπινη,γεμάτη συγκινητική ειλικρίνεια.Αγαπάμε σχέδιο του Risso και θέλουμε να τον βλέπουμε συχνότερα.Rucka απλά απολαυστικός όπως πάντα. 5.Ghost Story(James Tynion IV/συγγραφέας & Riley Rossmo/σχεδιαστής): Ο Βat Man συνεργάζεται με τον Deadman,για να σταματήσουν το σατανικό Spectre Collector που τρέφεται από τις ψυχές των νεκρών..Σίγουρα όχι κάτι το ιδιαίτερο,αλλά το παιδικό σχέδιο(κατάλληλο για τις all ages εκδόσεις της εταιρείας)κάνει ακόμα πιο μέτρια την ιστορία..Έχει γράψει και πολύ καλύτερα ο Tynion IV(ρίξτε και μία ματιά στο Joker War που διαδραματίζεται στον τίτλο Bat Man αυτό τον καιρό)ενώ θα προτιμούσα την ιστορία σε σκίτσα του Μιχάλη Διαλυνά,που θα ταίριαζαν καλύτερα με το ύφος της. 6.Fore (Kelly Sue DeConnick/συγγραφέας & John Romita Jr./σχεδιαστής): Μία παρτίδα golf ανάμεσα στον Bruce Wayne και έναν άνθρωπο του υπόκοσμου θα αποκαλύψει πολλά μυστικά..Έξυπνο σενάριο από DeConnick,χωρίς πολυλογίες και άσκοπους μονολόγους(ακούς Bendis;;)και το σχέδιο του βετεράνου(πια)John Romita jr. στα γνωστά επίπεδα.Love him or(πλέον)hate him... Pin up art από Lee Bermejo 7. Odyssey(Marv Wolfman/συγγραφέας & Emanuela Luppachino/σχεδιάστρια):H αναζήτηση ενός ναυαγίου του πλοίου Odyssey,ιδιοκτησίας τη δεκαετία του '30 του παππού του Bruce Wayne,Patrick. Το πλοίο ήταν γεμάτο έργα τέχνης και θησαυρούς που έδωσαν διάφορες εβραϊκές οικογένειες στον Patrick για να κρατήσει ασφαλή από τη λεηλασία των Ναζί.Mονάχα που αυτή η αναζήτηση θα αποδειχτεί πιο επικίνδυνη απο όσο θα περίμενε κανείς.. Για να ολοκληρώσει την αποστολή, ο Wayne προσκαλεί τους παραγωγούς του Impossible ..but True podcast. Το podcast διευθύνεται από τους Roy Raymond, Jr., Martin Compass, Sandra Bradley και Cathy Saunders.Έιναι η νέα γενιά detectives και απόγονοι σπουδαίων χαρακτήρων της golden/silver age εποχής και του Detective Comics,όπως του Roy Raymond ,Sam Bradley&Steve Carson..Κλασικός Wolfman με υπέροχο σχέδιο από Luppachino(Angel: Only Human,X-Factor) και μελάνια από Bill Sienkiewicz. 8.Detective 26(Grant Morrison/σενάριο & Chris Burnham/σχεδιαστής):There's a new vigilante in town!!Το όνομα του Silver Ghost!!Τον ειδοποίησε κανείς όμως για τον σκοτεινό ιππότη;Δύσκολοι καιροί για...συγκρίσεις!!Morrison απλός,μεστός,χωρίς τα γνωστά τρελά του(ευτυχώς)και ατμοσφαιρικό σχέδιο από Chris Burnham που συμβαδίζει με τον τόνο της ιστορίας. 9.Legacy(Tom King/συγγραφέας & Walter Simonson/σχεδιαστής): O ραδιερνεργός Doctor Phosphorus θέλει ο σκοτεινός ιππότης να τον θυμάται ως εκείνον που τον σκότωσε(μαχόμενος μαζί του)την ώρα που θα πεθαίνει...Αλλά και ο Bat Man θέλει και αυτόν να τον θυμάται όσο θα ζει..Μία ιστορία που μπορεί να ενσωματωθεί στο επερχόμενο Bat Man/Catwoman που πρόκειται να γράψει ο King και θα κυκλοφορήσει σε 2 μήνες από τώρα(βλέπουμε και τον Bruce μαζί με τη Selina στο μέλλον-άλλωστε ο τίτλος θα περιλαμβάνει παρελθόν,παρόν και μέλλον του bat και της cat),σε σχέδια του βετεράνου Walter Simonson που δε θυμίζει τις χρυσές του εποχές στον Thor,αλλά ΟΚ ηλικιακά δεν είναι και όπως τότε που τον σχεδίαζε... 10.As Always(Scott Snyder/συγγραφέας & Ivan Reis/σχεδιαστής): Όταν μία κοσμική απειλή(ο ήλιος εξαφανίζεται μαζί με τους άλλους πλανήτες)θα σημάνει την έναρξη του τέλους της Γης,ο Bat Man είναι αυτός που θα δώσει τη λύση,μέσα από τα μάτια του Jim Gordon,πιστό συνεργάτη και φίλο του εδώ και χρόνια.Για τον Snyder τα έχουμε ξαναπεί,θεωρείται πλέον ένας από τους definitive Bat Man writers,και πάντα θα κάνει αισθητή τη παρουσία του στον χαρακτήρα now and then,και φυσικά ο υπέροχος Ivan Reis,μας δείχνουν πάλι ότι ακόμα και χωρίς υπερδυνάμεις,ο Bat Man είναι ίσως ο μεγαλύτερος υπερήρωας. Pin up art από Cheung & Sanchez 11.Generations:Fractured(Dan Jurgens/συγγραφέας& σχεδιαστής μαζί με τον Kevin Nowlan): Μία ιστορία που συνεχίζεται στο επερχόμενο Generetions Fractured ουσιαστικά ένα teaser του one shot. 12.The Gift(Mariko Tamaki/συγγραφέας & Dan Mora/σχεδιαστής): Η τελευταία ιστορία του τεύχους ανήκει στο event Joker War που αυτή τη στιγμή "τρέχει" στον τίτλο του Bat Man,αλλά αποτελεί και έναρξη ενός νέου story arc που θα δούμε στο Detective Comics και θα έχει τον τίτλο the Black Casebook mystery,και υπόσχεται να μας κρατήσει σε αγωνία για τα επόμενα τεύχη του τίτλου.Μήπως το συγκεκριμένο creative team της Tamaki&Mora αναλάβουν μετά τους Tomasi&Walker;;Θα δείξει!! Εμείς να ευχηθούμε για άλλες χίλιες και περισσότερες εμφανίσεις του θρυλικού σκοτεινού ιππότη!!
  21. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 28-01-2019 Υλικό της Συλλογής: Batman - The Dark Prince Charming (DC Comics / Dragaud, 2017-2018) Έχω την εντύπωση, ότι εάν δεν υπήρχαν τα υπερηρωϊκά κόμικς, ο κόσμος θα αντιμετώπιζε την 9η τέχνη με περισσότερη σοβαρότητα. Και για να μην είμαι άδικος, για αυτό ευθύνονται και τα ίδια τα κόμικς της συγκεκριμένης κατηγορίας, επειδή έχουν συνδεθεί με πολλά στραβά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών: έλλειψη ψυχολογικού βάθους, εναρμόνιση με την καθεστηκυία ιδεολογία, σενάρια και story lines τα οποία επαναλαμβάνονται και ανακυκλώνονται ατέρμονα, εμπορευματοποίηση που δεν επιτρέπει στους καλλιτέχνες να τολμήσουν κάτι πιο διαφορετικό, συντηρητισμός (μην ξεχνάμε ότι η ομάδα στόχος είναι πρωτίστως οι έφηβοι και συνεπώς υπάρχουν – ειδικά στις ΗΠΑ – παντοδύναμοι μηχανισμού αυτολογοκρισίας) κτλ. κτλ. κτλ. Αλίμονο, καμία από τις παραπάνω μομφές δεν είναι αβάσιμη….Οπότε, ο οποιοσδήποτε “λογικός” άνθρωπος θα ρωτήσει “Μα γιατί συνεχίζεις να διαβάζεις τέτοιου είδους κόμικς, προϊόντα υποκουλτούρας και δε συμμαζεύεται;” Η προφανής απάντηση θα ήταν “Επειδή, παρόλα αυτά, μου αρέσουν” και ενώ θα έπρεπε να ήταν επαρκής, δυστυχώς σπανίως γίνεται δεκτή. Ή και ευτυχώς, από την άλλη επειδή μας αναγκάζει να ψαχτούμε λίγο και να δούμε γιατί μας αρέσουν αυτού του είδους τα κόμικς. Μια λοιπόν πιο “ψαγμένη” απάντηση, είναι ότι ακόμα και με αυτούς τους περιορισμούς, το συγκεκριμένο είδος κόμικς έχει παραγάγει αριστουργήματα. Εξάλλου, πολλοί καλλιτέχνες έχουν δουλέψει υπό ασφυκτικές συνθήκες παραγωγής κι όμως έχουν γράψει το όνομά τους με ανεξίτηλα γράμματα στο χώρο του κινηματογράφου (Φορντ, Χίτσκοκ, Χιούστον, Χωκς και δεν έχει τελειωμό η λίστα). Το συγκεκριμένο κόμικς δεν είναι αριστούργημα (τζάμπα η παραπάνω εισαγωγή, λοιπόν :D) , αλλά είναι αξιοπρεπέστατο. Εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια που κάνει η DC να προσεγγίσει μη Αμερικανούς καλλιτέχνες για να φτιάξουν κόμικς για αυτήν. Σωστή κίνηση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, επειδή η φρέσκια ματιά χρειάζεται πάντα, ειδικά σε κάτι τόσο τετριμμένο, όπως οι σούπερ ήρωες. Για το συγκεκριμένο κόμικ προσκλήθηκε ο Ιταλός Enrico Marini, του οποίου έχουμε ξαναδεί δουλειές στα ελληνικά, τόσο στο Τζίπσυ (εκδόσεις Μαμούθ), όσο και στα Αρπακτικά (εκδόσεις Ελευθεροτυπία), αλλά και σε πολλά άλλα καλά κόμικς, που δεν έχουμε δει μεταφρασμένα στη γλώσσα μας. Προκειμένου πιθανόν να δοθούν κάποια περιθώρια ελιγμών στο δημιουργό, η συγκεκριμένη ιστορία δεν εντάσσεται στο “κανονικό” σύμπαν του Μπάτμαν (είναι αυτό που από αρχαιοτάτων χρόνων ονομάζουμε off-continuity :D). Με πολύ λίγα λόγια η υπόθεση: μια γυναίκα εμφανίζεται και λέει στον Μπρους Γουέιν ότι έχουν αποκτήσει μια κόρη, 9 ετών τη στιγμή της αφήγησης, μετά από μια νύχτα πάθους. Η πληροφορία φτάνει στα αυτιά του Τζόκερ, ο οποίος απάγει το κορίτσι, προκειμένου να λάβει λύτρα από τον Μπρους. Οι ικανότητές του Marini ως σχεδιαστή είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως και όσοι έχετε αμφιβολίες, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω σχέδιο (και σε ακόμη περισσότερα εδώ) και θα σας φύγει η μαγκιά. Γενικότερα το σχέδιο είναι αρκούντως εξπρεσιονιστικό, η παλέτα των χρωμάτων μουντή, σε ένα “βιομηχανικό” κιτρινωπό υπόβαθρο, αλλά και η σκηνοθεσία των πάνελ εξαιρετική. Ο δε Μπάτμαν είναι σχεδιασμένος με μια δόση, ας πω αποστασιοποίησης, που τον καθιστά όσο χρειάζεται σκοτεινό και απόμακρο. Γενικά, όλα σωστά και απολύτως ταιριαστά για το Σκοτεινό Ιππότη. Πολλοί πόντοι στο καλαθάκι του Marini, λοιπόν. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο Marini αναλαμβάνει και το σενάριο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές δουλειές του, όπου υπέγραφε μόνο το σχέδιο. Δεν προσφέρει μεγάλες ιδέες, δεν καινοτομεί ιδιαίτερα, δεν μπαίνει σε μεγάλο ψυχολογικό βάθος, και, ναι, κάλλιστα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος (όπως ο Μάνος Βασιλείου Αρώνης, στο πολύ καλό του άρθρο) ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι στα όρια της καρικατούρας (ως μη όφειλαν, τουλάχιστον για την περίπτωση της μητέρας), το φινάλε είναι κάπως στημένο. Από την άλλη όμως, έχει αρκετές καλές ιδέες: ο Τζόκερ παρουσιάζεται εξανθρωπισμένος και σχεδόν συμπαθής, ο Άλφρεντ τολμά και βάζει γλώσσα υπάρχει και η κωμική φιγούρα του Άρτσι, όλα καλά και διασκεδαστικά, λοιπόν. λογικά θα περάσετε πολύ ευχάριστα, όπως πέρασα κι εγώ. Το κόμικ κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis σε ωραία έκδοση και σε μετάφραση και επιμέλεια του Χρήστου Τσέλιου. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  22. Διαβασα στο σάιτ κάποια σχόλια για το κόμικ και νομίζω χρειάζεται μια παρουσίαση αυτή η ιστορία. Η πρώτη δουλειά που διάβασα από τους Bermejo Azzarello ήταν το Joker μια ιστορία που για εμένα είναι τόσο σπουδαία όσο το the killing joke. Οι δύο αποφασίζουν να ξανασυνεργαστουν και εδώ και να δώσουν μια νέα εικόνα στην ιστορία του batman. Το κόμικ ξεκινά σαν συνέχειά του Joker αλλά δεν χρειάζεται κάποιος να έχει διαβάσει το Joker για να καταλάβει κάτι. Ο Batman ξυπνάει κάπου και χωρίς να ξέρει που βρίσκετε προσπαθεί να θυμηθεί πως βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση και να λύσει έναν φόνο,σε αυτή την προσπάθεια τον βοηθάει και ο Τζον Κονσταντίν άλλος ένας ήρωας του σύμπαντος της Dc. Όλη η ιστορία είναι μια μεταφυσική ιστορία τρόμου και μυστηρίου, μέσα στα πάνελ κάνουν την εμφάνηση τους και άλλοι ήρωες που έχουν να κάνουν με τον κόσμο της μαγείας όπως η Ζατανα. Προσωπικά ή ιστορία με εντυπωσίασε όπως και η πρώτη ιστορία με το Joker δεν είναι όμως μια ιστορία για οσους δεν έχουν ασχοληθεί λίγο με το Multiverse της Dc (δηλαδή διαφορετικούς κόσμους από τον κανονικό που γίνονται οι ιστορίες)ένας νέος αναγνώστης δεν θα καταλάβει πολύ την σημασία που έχουν οι χαρακτήρες που εμφανίζονται και γενικά μόλις την διαβάσεις χρειάζεται να την ξαναδιαβασεις για να καταλάβεις καλά το νόημα της ιστορίας και να την ευχαριστηθεις, είναι μια ιστορία πειραματική και πιστεύω πως έβγαλε πολύ μίσος για τον Batman, πάντως μου άρεσε αρκετά, αν και για ακόμα μια φορά γίνεται αναφορά στο παρελθόν του Batman που για εμένα δεν έχει και πολύ νόημα και δίνει την εικόνα μιας ίδιας συνταγής που η dc ακολουθεί σε πολλές κυκλοφορίες της και την χαμένη ευκαιρία να δούμε κάτι διαφορετικό και για ποιο άγνωστους ηρωες χωρίς αυτοί να στρέφονται γύρω από τον Batman. Όσοι θέλουν κάτι εναλλακτικό και σκοτεινό με πάρα πολύ καλό σχέδιο και "φιλοσοφικές" αναζητήσεις είναι ότι πρέπει.
  23. Ο κακός των κόμικς κλείνει τα 80 του Ένας, αλλά Τζόκερ Ο πιο γοητευτικός κακός των κόμικς αποδεικνύεται και από τους πλέον ανθεκτικούς δίπλα στην ομάδα των υπερηρώων, κλείνοντας 80 χρόνια από την πρώτη εμφάνισή του Ένα τελευταίο γέλιο, σαν βροντή ταράζει τον χώρο. Και μετά, τίποτα, σιωπή. Ο κλόουν σωριάζεται στο έδαφος. Αψυχος. Εκείνος που πάντα γελούσε και το χάραξε στο πρόσωπό του, τώρα είναι νεκρός. Προσπάθησε να δηλητηριάσει την Γκόθαμ Σίτι, να απαγάγει τον Ρόμπιν και να εξαφανίσει τον Μπάτμαν, αλλά αυτό που κατάφερε ήταν να συναντήσει ένα τέλος τόσο ειρωνικό όσο η ζωή του: σκόνταψε κι έπεσε μόνος του στο δικό του στιλέτο. Άλλωστε, η περιπέτειά του ήταν για μόλις 30 σελίδες. Οσες δηλαδή του έδωσαν οι σκιτσογράφοι Μπιλ Φίνγκερ, Μπομπ Κέιν και Τζέρι Τζόνσον στο τεύχος του κόμικ «Μπάτμαν #1», που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1940. Οκτώ δεκαετίες, ωστόσο, αργότερα, ο Τζόκερ είναι ακόμα εδώ. Ο «φρικιαστικός γελωτοποιός», όπως τον χαρακτήρισαν, από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση έδειξε το ταλέντο του στο να είναι κακός και ανάγκασε την DC Comics να τον επαναφέρει στη ζωή. Ο Τζόκερ είναι πλέον 80 χρονών. Αλλά δεν το βάζει κάτω. Η πάροδος του χρόνου δεν τον έχει κάνει λιγότερο κακό. Το αντίθετο μάλιστα. Εθρεψε μέσα του τη δίψα για επανάσταση και τον βύθισε περισσότερο στο χάος του. Αυτόν τον σκοτεινό κόσμο με τα παραληρήματα αλλά και τις εκπλήξεις διαύγειας προσπαθεί να περιγράψει στις 100 σελίδες της η επετειακή συλλεκτική έκδοση «Super Spectacular» που κυκλοφόρησε πρόσφατα στις Ηνωμένες Πολιτείες από την DC Comics. Ο γελωτοποιός κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς και αγαπημένους ήρωες κόμικ όλων των εποχών, επηρεάζοντας σταθερά την ποπ κουλτούρα. Οπως έγραψε και ο Ρόμπερτ Μόσις Πίσλι στο βιβλίο του «The Joker: Α Serious Study on the Clown Prince of Crime», «είναι ο πιο ενδιαφέρων κακός και ο μόνος που αγωνίζεται στη φήμη ήρωες όπως οι Σούπερμαν, Σπάιντερμαν, Μπάτμαν ή Γουόντεργουμαν». Μεταμορφώσεις Πράγματι, αν και γεννήθηκε ως ένας ακόμα γκάνγκστερ, εμπνευσμένος εμφανισιακά από την ταινία του 1928 «The man who laughs» του Πολ Λένι, αλλάζοντας διαρκώς ταυτότητα, απέκτησε τόσα διαφορετικά πρόσωπα όσο και θαυμαστές. Από αγνός κακοποιός μεταμορφώθηκε σε χίπη στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1960, δοκιμάστηκε ως χάκερ, απέδειξε ότι είναι μια ιδιοφυΐα στη χημεία και στον 21ο αιώνα κατέληξε να είναι, τι άλλο, τρομοκράτης. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που κέντριζε διαρκώς το ενδιαφέρον του κοινού, πυροδοτώντας μάλιστα συχνά και πολλές φιλοσοφικές συζητήσεις γύρω από την πραγματική του ταυτότητα. Για κάποιους έμοιαζε να είναι ένα μαρξιστικό πρότυπο αφού ουσιαστικά μπαίνει στον αγώνα του προλεταριάτου, για άλλους ένας εκφραστής του αναρχισμού γιατί τα βάζει με το σύστημα, ενώ πολλοί τον ταύτισαν με την ενσάρκωση του υπερανθρώπου κατά τον Νίτσε, εξαιτίας της ανάγκης του για εξουσία με κάθε κόστος αλλά χωρίς φόβο. Πάνω απ' όλα, βέβαια, ο Τζόκερ μπορεί να είναι τα πάντα. «Ξεπερνά κάθε ταξινόμηση ή ενσωμάτωση σε δομή ισχύος. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η προέλευση και το τέλος του πρέπει πάντα να παραμένουν απροσδιόριστα», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά και στην ανθολογία «Riddle Me This, Batman!». Για όσους εμπλέκονται κάθε φορά στη δημιουργική διαδικασία της ιστορίας του, γίνεται η επιτομή της ελευθερίας. Η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του τούς επιτρέπει να δίνουν διαφορετικές κατευθύνσεις στο κακό του. Ακόμα και για το παρελθόν του, άλλωστε, δεν έχουν σαφείς απαντήσεις. Δεν είναι τυχαίο πως οι τρεις δημιουργοί του δεν συμφώνησαν ποτέ στο πώς γεννήθηκε αυτός ο κακός υπερήρωας. Έβαψε για πρώτη φορά το πρόσωπό του είτε όταν θρηνούσε τον θάνατο της εγκύου συζύγου του είτε ως ξέσπασμα μετά τη συστηματική του κακοποίηση από τους γονείς του είτε γιατί εκεί τον οδήγησαν οι εσωτερικές του φωνές, πιο κοντά στο κοινωνικό πρότυπο του τρελού. Μια κακή μέρα... Όπως και να πλάστηκε, κατέληξε να είναι ένα μυαλό ανεξέλεγκτο, άρα και παράλληλα τόσο συναρπαστικό, μα συνάμα και ενοχλητικό. Κι αποτυπώθηκε εξαιρετικά στην πρόσφατη ταινία του Τοντ Φίλιπς «Τζόκερ» που χάρισε στον πρωταγωνιστή του Χοακίν Φίνιξ το βραβείο Όσκαρ. Κι ας προειδοποίησε το FBI ότι ως έργο μπορεί να ενθαρρύνει το κοινό στη βία. Αυτή η αλλόκοτη προσωπικότητά του, όπως και τα ρούχα τού γελωτοποιού που φοράει, βέβαια, ίσως να προέκυψε και από κάτι πιο απλό. Ένα ρεαλιστικό στοιχείο, σαν αυτό που δίνεται στο κόμικ «The Killing Joke» του Αλαν Μουρ, αλλά γίνεται άκρως φοβιστικό. «Χρειάζεται μόνο μια κακή μέρα για να βυθίσει τον πιο λογικό άνθρωπο του κόσμου στην τρέλα», γράφει χαρακτηριστικά ο κομίστας. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί μια κακή ημέρα έχουμε όλοι μας. Πηγή
  24. Το Δεκέμβριο του 1995, μια βδομάδα μετά την εμφάνιση του άλμπουμ όπου διασκεύαζε σε κόμικ την ταινία Batman Forever, οι εκδόσεις Πέργαμος έκαναν το επόμενο βήμα τους στο χώρο, δημοσιεύοντας την πρώτη τους μηνιαία σειρά, το Batman Περιπέτειες, σειρά που βασιζόταν στην σειρά κινουμένων σχεδίων Batman - The Animated Series του Bruce Timm. Αυτή ήταν μόλις η δεύτερη φορά που έβγαινε σειρά με τον Batman με περιοδική κυκλοφορία (ongoing) στην χώρα μας, κάτι που σε πρώτη φάση μπορεί να ξένιζε, αλλά η δημοφιλία της σειράς κινουμένων σχεδίων που προβαλλόταν μεταγλωττισμένη από τον Αντ1 εκείνα τα χρόνια, την τοποθετεί στο κατάλληλο χρονικό πλαίσιο. Ακόμα και χωρίς αυτό όμως, η σειρά άνετα κερδίζει σε επίπεδο ποιότητας, μιας και τα τεύχη αυτά, περιέχουν μερικές από τις καλύτερες ιστορίες που δημοσιεύτηκαν ποτέ στην Ελλάδα με τις περιπέτειες του Σκοτεινού Ιππότη, όπως ακριβώς η σειρά κιν. σχεδίων περιέχει μερικές από τις πιο καλογραμμένες και ουσιαστικές ιστορίες του, επίπεδα πάνω από αυτό που θα περίμενε κανείς για υλικό που προωθούνταν σε παιδιά, καλύπτοντας όλο το αφηγηματικό φάσμα των περιπετειών του. Στο περιοδικό δημοσιεύτηκαν δύο σειρές ουσιαστικά: Τα Batman Adventures v1, που στην Αμερική έβγαλε 36 τεύχη και δύο Annuals, και το The Batman and Robin Adventures, που στην Αμερική έβγαλε 25 τεύχη και 2 Annuals και βασιζόταν στην μετονομασία της σειράς του Bruce Timm ως The Adventures of Batman & Robin. Όλες οι έντυπες ιστορίες ήταν πρωτότυπες και δεν βασίζονταν σε κάποιο από τα επεισόδια που προβλήθηκαν. Η Πέργαμος έβγαλε όλη την πρώτη σειρά (εκτός των Annuals) και τα 24 από τα 25 τεύχη της δεύτερης, καθώς διέκοψε την έκδοση με το 60ο τεύχος. Η διανομή είχε προ πολλού γίνει προβληματική, χάνοντας τακτικά μήνες κυκλοφορίας και έχοντας αφαιρέσει τις όποιες ενδείξεις θα μπορούσαν να προσδιορίσουν χρόνο και μήνα κυκλοφορίας του εκάστοτε τεύχους. Αξίζει να σημειωθεί, πως όποια και να ήταν η ονομασία του περιοδικού στα εξώφυλλα, στην ταυτότητα έγραφε απλώς Batman, ένδειξη πως απλά σκόπευαν να το συνεχίσουν με ότι σειρά ήταν διαθέσιμη, στο ύφος του Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά. Και αυτό ήταν το σύνολο των κυκλοφοριών αυτής της εμφανώς μικρής και αφανούς κατά τα άλλα εκδοτικής. 2 σειρές με Μπάτμαν και Σούπερμαν, ένα αυτόνομο και αδιάφορο άλμπουμ και μερικοί τόμοι ξεστοκαρίσματος που τα πλάσαραν ως trades.
  25. Bat Man year one (Bat Man # 404-407) Η δεκαετία του '80 αποτέλεσε ίσως την πιο παραγωγική εποχή του Frank Miller στην οποία ο σχεδιαστής/σεναριογράφος έφτασε κατά την προσωπική μου άποψη στον κολοφώνα της δημιουργίας του(Ronin,Elektra Assasin.The Dark Knight returns,Daredevil/Born again κ.α.).. Με την επιτυχία του Dark Knight returns - ενός Βat Man του μέλλοντος που αναλαμβάνει σε μεγάλη ηλικία ξανά δράση για να διορθώσει όλα τα στραβά που συνέβαιναν γύρο του από τη στιγμή της απόσυρσης του,ουσιαστικά ο Miller ανανέωσε τον χαρακτήρα του Bat Man κάνοντας τον ξανά δημοφιλή στο ευρύ κοινό μετά από μεγάλη περίοδο "κάμψης" και (όπως είχε κάνει νωρίτερα με τον Daredevil της Marvel)άλλαξε ολόκληρο το status quo του χαρακτήρα,ο δημιουργός ήταν έτοιμος να μιλήσει και για το παρελθόν του ήρωα. Με τη βοήθεια του νέου ταλαντούχου καλλιτέχνη David Mazzucchelli με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στο δεύτερο πέρασμα του Miller στον Daredevil(τεύχη #227-#233 γνωστό και σαν Born again story arc)o Μiller αποφασίζει να εξιστορήσει τα πρώτα βήματα του Bruce Wayne σαν τιμωρό του εγκλήματος με τη επιστροφή του στο Gotham city μετά από 12 χρόνια απουσίας κατά τα οποία ο νεαρός Bruce εκπαιδεύτηκε στις επιστήμες και στις πολεμικές τέχνες..Παράλληλα όμως βλέπουμε και τα πρώτα βήματα του πρωτοδιοριζόμενου αστυνομικού(ερχόμενος από το Chicago)στην ίδια πόλη James Gordon που έρχεται αντιμέτωπος με τη διαφθορά ακόμα και ανάμεσα στους συναδέλφους του...Αυτά όλα γίνονται στον τίτλο Bat Man στα τεύχη #404-407 από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο του 1987.. Κόντρα ανάμεσα σε όλους και όλα,οι δύο άντρες όταν έρθουν αντιμέτωποι γρήγορα θα καταλάβουν ότι ουσιαστικά όχι μόνο είναι στρατιώτες στον ίδιο πόλεμο,αλλά και σύντροφοι στον κοινό αγώνα εναντίων της διαφθοράς και της σαπίλας που έχει διαποτίσει ολόκληρη την κοινωνία της πόλης του Gotham και έχει ριζώσει βαθιά μέσα στους πόρους της... Πρώτη ίσως φορά βλέπουμε τόσο τον ανθρώπινο χαρακτήρα του Bruce Wayne( σε αντίθεση με την θυμωμένη και brutal εκδοχή του στο Dark Knight returns)που αμφισβητεί το ρόλο του και την αποστολή που πρέπει να αναλάβει,όσο και του Jim Gordon που ανησυχεί για τον κόσμο στο οποίο θα φέρει το παιδί του η έγκυος γυναίκα του (καθώς και τον δικό του ρόλο ως αστυνομικού που υπηρετεί ένα διεφθαρμένο σύστημα) και τις ευθύνες του απέναντι τους σαν συζύγου και πατέρα,όσο επίσης και την έλξη του για μια νεαρή συνάδελφο του... Για μια ακόμα φορά το εξαιρετικό σχέδιο του Mazzucchelli δένει εξαίσια με τα δυναμικά κείμενα του Miller,δίνοντάς επίσης έμφαση στις ρεαλιστικές εκφράσεις των χαρακτήρων που κυριολεκτικά ζωντανεύουν στα καρέ που έχεις μπροστά σου.. H ιστορία ως έχει με αυτό το origin του Bat Man διαρκεί τουλάχιστον μέχρι το new52 reboot(και το zero year του Snyder)ενώ σε αυτή στηρίζονται τόσο ο μετέπειτα τίτλος του Bat Man που ακολούθησε(tales of the Dark Knight)όσο και η τριλογία του Christopher Nolan(και ειδικά η Βat Man begins)που χρησιμοποιεί χαρακτήρες και καταστάσεις από το κόμικ. Έχει επανεκδοθεί πάμπολλες φορές σε trades και hardcovers καθώς και στο The Complete Frank Miller Batman hardcover που δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη!!Yπάρχει και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis.Τέλος έχει γίνει και animated movie to 2011.
×
×
  • Create New...