Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Barry Windsor-Smith'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 5 results

  1. O νεαρός Bobby Bailey, ένας απόκληρος των 60s, θεωρεί ότι το μόνο καταφύγιό του είναι η κατάταξή του στον αμερικάνικο στρατό. Αυτό που δεν ξέρει όμως είναι ότι πρόκειται να συμμετάσχει σε ένα top secret πρόγραμμα για την δημιουργία υπερστρατιώτη, στην ηγεσία του οποίου βρίσκεται ο Dr. Friedrich. Ο Dr. Friedrich νυν υψηλόβαθμος στρατιωτικός ήταν πρώην στέλεχος των Ναζί, που πούλησε την ιδέα για την κατασκευή ενός υπερανθρώπου στους αμερικάνους, μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Το αποτέλεσμα του πειράματος στον Bobby, αντί στον υπερστρατιώτη, οδηγεί στην δημιουργία ενός τέρατος που ο αμερικάνικος στρατός πλέον προσπαθεί να καταστρέψει. Κάπως έτσι ξεκινάει η πλοκή του έπους 360 σελίδων που ακούει στο όνομα Monsters. Με επίκεντρο τον Bobby ξετυλίγονται ιστορίες που αφορούν σε διαφορετικές περιόδους, στα 60s και στα 40s, και εστιάζουν τόσο στην οικογένειά του όσο και σε χαρακτήρες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο με την στάση τους στην εξέλιξη του Bobby από ένα φυσιολογικό παιδί, σε σιωπηλό και μοναχικό, σε παρία και τέλος σε τέρας. Γνωρίζουμε λοιπόν τον πατέρα του Bobby, Tom, που γύρισε από τον πόλεμο με καθυστέρηση 4 χρόνων, άλλος άνθρωπος, βίαιος και καταπιεστικός, που ήταν μεταξύ αυτών που ανακάλυψαν την τοποθεσία των μυστικών πειραμάτων των Ναζί. Ακόμα, η μητέρα του Bobby, Janet αναδεικνύεται σε πρωταγωνίστρια σημαντικού μέρους του κόμικ καθώς βλέπουμε τις προσπάθειές της να προστατέψει τον Bobby από την βια του πατέρα του. Επιπλέον, η πλοκή εστιάζει στον αξιωματικό Elias Macfarlane που είναι αυτός που πρακτικά στέλνει τον Bobby να συμμετάσχει στο πείραμα που θα τον μετατρέψει τελικά σε τέρας και στην συνέχεια βασανίζεται από τις τύψεις. Τέλος, σημαντικός χαρακτήρας στην πορεία της ζωής του Bobby είναι ο μυστικός πράκτορας John Powell, υπεύθυνος να ενημερώνει την Janet για την απουσία του άντρα της, την οποία ερωτεύεται. Το Monsters είναι δύσκολο να καταταχτεί αποκλειστικά σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος. Περιέχει στοιχεία κοινωνικού δράματος, θριλερ τρόμου και πολιτικής σάτιρας. Κάποιος μπορεί να δει στοιχεία από έργα όπως το Frankenstein ή το Hulk που πραγματεύονται τέρατα τα οποία καταδιώκονται ως αποτελέσματα πειραμάτων που πήγαν λάθος. Ακόμα, η δημιουργία υπερστρατιώτη αποτελεί το θέμα τόσο στο Captain America όπου όμως υπάρχει η επιθυμητή κατάληξη της δημιουργίας ενός υπερστρατιώτη ηρωϊκού, όσο και στον Wolverine που ο χαρακτήρας βασανίζεται κατά την διάρκεια μεταμόρφωσής του σε υπερόπλο. Να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει μια από τις πιο κομβικές ιστορίες του ήρωα, το Weapon X που κυκλοφόρησε το 1991 και κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ. Παρόλα αυτά, για μένα το πιο δυνατό σημείο του κόμικ βρίσκεται στο βάθος που δίνει στους χαρακτήρες του, αφιερώνοντας ώρα στην μεταφορά των μεταξύ τους διαλόγων και σκέψεων. Μέσα στο κόμικ υπάρχουν πολλές πραγματικά συγκινητικές σελίδες όπου ο αναγνώστης μπορεί να βυθιστεί και αυτός στο δράμα των πρωταγωνιστών, να μοιραστεί την αγωνία τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κόμικ υπολείπεται στις σκηνές δράσης. Αν και λιγοστές, τόσες-όσες, είναι από τις πλέον καλοδουλεμένες που έχω διαβάσει, με πολύ καλό ρυθμό και σκηνοθεσία έτσι ώστε να καθοδηγείται σωστά ο αναγνώστης στο να γεμίσει τα κενά των καρέ με την φαντασία του, κατόρθωμα σπάνιο για μένα που πολλές σκηνές δράσεις σε άλλα κόμικς μου φαίνονται ως ατάκτως ειρημένα καρέ. Ακόμα, ο Barry Windsor-Smith καταφέρνει μέσα από την σύνθεση όλων των ιστοριών του που εστιάζουν στους συγκεκριμένους χαρακτήρες του κόμικ να κάνει σχόλια ευρύτερα για τις περιόδους που διαδραματίζεται. Έτσι θίγονται, άλλες φορές εμμέσως και άλλες άμεσα ακανθώδη ζητήματα όπως η συνεργασία του αμερικάνικου στρατού με τους ναζί μετά τον πόλεμο, η θέση της γυναίκας στην οικογένειας εκείνη την περίοδο, τα δεινά του πολέμου. Το Monsters αποτελούσε ένα μακροχρόνιο πρότζεκτ του δημιουργού καθώς χρειάστηκε 35 χρόνια για να ολοκληρωθεί και εκδόθηκε φέτος από την Fantagraphics προξενώντας τεράστια αίσθηση. Δικαίως κατά την γνώμη μου, καθώς είναι από εκείνα τα λιγοστά έργα που κατάφεραν να με κάνουν να ενδιαφερθώ όντως για τους χαρακτήρες. Σίγουρα ως ένα ψηφιδωτό πολλών διαφορετικών ειδών δεν μπορεί να είναι εξαιρετικό σε όλα, και αισθάνθηκα σε σημεία ότι ίσως κρατάει κάποια υπο-πλοκή περισσότερο από όσο θα έπρεπε ενώ για ορισμένους χαρακτήρες νιώθω ότι θα ήθελα να δω περισσότερα στοιχεία. Παρόλα αυτά το θεωρώ την καλύτερη αγορά που κάναμε στο φετινό ComicDom. Εννοείται ότι προτείνεται. Δεν πρόκειται για ένα κόμικ για να χαλαρώσετε μετά από μια κουραστική μέρα στην δουλειά, είναι βαρύ και στενάχωρο. Ο αναγνώστης ήδη γνωρίζει πολλές φορές την κατάληξη της ιστορίας διαβάζοντας για την αρχή της. Σημασία δηλαδή δεν έχει το "τι" θα γίνει αλλά το "γιατί" και το "πως". Στα θετικά επίσης είναι η έκτασή του. Στις 360 σελίδες του, καθόλου λίγες, ο δημιουργός καταφέρνει να πει μια ιστορία με αρχή-μέση-τέλος, κόντρα στην μόδα που υπαγορεύει ιστορίες που εκτείνονται σε πολλούς τόμους και που πλέον ο γράφων δεν έχει την όρεξη, ούτε τον χρόνο να αφιερώσει για να φτάσει στο τέλος τους. Δώστε του μια ευκαιρία, στο κάτω-κάτω είναι από τα πιο πολυσυζητημένα κομικς της χρονιάς!
  2. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 10-02-2017 Δημοσιευμένο αρχικά σε 13 συνέχειες των 8 σελίδων το 1991 στα τεύχη 72-84 του περιοδικού-ανθολογία Marvel Comics Presents, το Όπλο X εξιστορεί το πως ο Wolverine απέκτησε τον σκελετό από Αδαμάντιο (και τα νύχια βεβαίως ). Σε ένα δεύτερο επίπεδο βέβαια, δείχνει πως ένας άνθρωπος που μετά από δεκαετίες επιτέλους τα βρήκε με τον εαυτό του και την φύση του, οδηγείται στην αποκτήνωση από άτομα που το μόνο που βλέπουν σε αυτόν είναι το τέλειο Όπλο. Γενικά είναι έκδοση αναφοράς για το σύμπαν της Μάρβελ και η πρώτη τόσο σημαντική ματιά στο παρελθόν ενός από τους πιο δημοφιλής χαρακτήρες της. Δεν είναι όμως το τυπικό υπερηρωικό σεναριακά και στο στήσιμο των καρέ του, με τον Μπάρι Σμιθ - που εδώ είναι άνθρωπος-ορχήστρα κάνοντας τα όλα μόνος του - να παίζει το παιχνίδι της αναξιόπιστης αφήγησης σε πολλά επίπεδα και αφήνοντας τον αναγνώστη να αποφασίσει μόνος του αν αυτά που διαδραματίστηκαν συνέβηκαν ή είναι η απόρροια ενός θρυμματισμένου μυαλού, ανάγοντας την φιγούρα του Wolverine σε κάτι που δεν θα περίμενε κανείς μέχρι τότε. τραγική. Σαφώς δεν είναι ιστορία για όλους λοιπόν, καθώς απαιτεί αρκετή κατανάλωση φαιάς ουσίας από τον αναγνώστη. Παρόλο αυτά... ...και είθε να έρθει κάποια στιγμή που θα είστε σε θέση να το απολαύσετε, όσοι δεν το κατάλαβαν την πρώτη φορά.
  3. Αυτοί είναι τίτλοι! Έτσι, "Βάρβαροι", χωρίς καν άρθρο Το περιοδικό αυτό, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1978, ήταν η διάδοχη κατάσταση του περιοδικού "Κόναν" και φιλοξενούσε τις ιστορίες του γνωστού μας βάρβαρου μαζί με εκείνες του έτερου βάρβαρου, Κουλ, τον οποίον είχε γνωρίσει το ελληνικό κοινό από το περιοδικό "Θωρ". Και οι δύο τίτλοι συνέχισαν σχεδόν από το σημείο, όπου είχαν σταματήσει στα προηγούμενα περιοδικά. Ο μεν Κόναν από το τεύχος 5 (το #4 παραλήφθηκε) του αμερικανικού Conan the Barbarian και συνέχισε έως το τεύχος 11. Μόνη εξαίρεση, ήταν το ελληνικό τεύχος 4, όπου δεν δημοσιεύτηκε ιστορία, αλλά ένα άρθρο για τη χώρα της Στυγίας, παρμένο από το περιοδικό "The Savage Sword of Conan" #23. Ο δε Κουλ συνεχίστηκε από το αμερικανικό τεύχος #4, ακριβώς εκεί που σταμάτησε στο "Θωρ" και έφτασε και αυτός έως το #10 με μία ιστορία σε κάθε τεύχος με εξαίρεση το τελευταίο. Δίπλα σε αυτούς τους δύο ήρωες, δημοσιεύτηκαν οι πανταχού παρούσες ιστορίες γουέστερν και κάποιες πολεμικές, ενώ κάποια τεύχη είχαν και τις δευτερεύουσες ιστορίες των αμερικανικών τευχών (για παράδειγμα το #8 είχε ιστορία της Red Sonja). Τελικά, το περιοδικό κυκλοφόρησε 8 τεύχη με το τελευταίο να βγαίνει το Δεκέμβριο του 1980. Τον Κόναν θα τον ξαναβλέπαμε σε κάποια χρόνια από την Κόμπρα Πρες, τον Κουλ δεν νομίζω, ότι τον ξαναείδαμε στη γλώσσα μας. Δεν έχω κάτι να προσθέσω, που δεν υπάρχει στις παρουσιάσεις, στις οποίες παραπέμπω. Εννοείται, ότι και αυτή η σειρά είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί πλέον, για να μην πω, ότι ήταν πιο δύσκολη από τις υπόλοιπες, ακόμη και τις παλαιότερες, καλύτερες εποχές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (για τον Κόναν στο θέμα του περιοδικού) Kull the Conqueror
  4. Νομίζω, ότι ο πλέον διάσημος βάρβαρος της λογοτεχνίας και των κόμικ δεν χρειάζεται συστάσεις από εμένα, άρα προχωρώ κατευθείαν στο ψητό, δηλαδή στα της ελληνικής έκδοσης. Ο Καμπανάς έβγαλε το περιοδικό το Φεβρουάριο του 1978 και εξέδωσε 4 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. Αυτό δεν ήταν το τέλος των περιπετειών του Κόναν από τις συγκεκριμένες εκδόσεις, επειδή ο βάρβαρος συνέχισε σε άλλο περιοδικό, που σοφά ονομάστηκε "Οι Βάρβαροι". Αυτή ήταν νομίζω η πρώτη εμφάνιση του Κόναν στα ελληνικά, αφού ο ήρωας εκδόθηκε και από άλλες εταιρείες στη συνέχεια. Ο Καμπανάς ξεκίνησε τις περιπέτειες του Κόναν από την αρχή, από το #1 του αμερικανικού Conan the Barbarian, όπου καθήκοντα σεναριογράφου είχε ο Roy Thomas, η ιστορία του οποίου στο συγκεκριμένο τίτλο θα ήταν μακρά και ένδοξη και καθήκοντα σχεδιαστή ο επίσης θρυλικός Barry Windsor-Smith, ο οποίος εγκατέλειψε τον τίτλο μετά το #24. Στο περιοδικό δημοσιεύτηκαν τα τεύχη #1-#3 της αμερικανικής σειράς, ενώ το τεύχος 4 είχε τη διάσημη ιστορία "Ο Πύργος του Ελέφαντα" από το περιοδικό "The Savage Sword of Conan" #24, πάλι σε σενάριο του Τόμας, αλλά σε σχέδιο του John Buscema. Δεύτερη ιστορία του τεύχους ήταν, παραδόξως, το "Eternals" του Jack Kirby, το οποίο θεματολογικά και αισθητικά δεν είχε καμία σχέση με τον Κόναν. Δημοσιεύτηκαν τα πρώτα 3 τεύχη και στη συνέχεια τα 4-7 τα είδαμε στον "Πόλεμο των Άστρων". Η ύλη του περιοδικού συμπληρωνόταν στα τρία πρώτα τεύχη ή από γουέστερν ή από τον πανταχού παρόντα Λοχία Φιούρυ. Η έκδοση ήταν πολύ μέτρια από πλευράς ποιότητας, κάτι που φαινόταν έντονα στις έγχρωμες σελίδες των πρώτων 3 τευχών. Επιπλέον, τα 4 εξώφυλλα δεν είχαν καμία σχέση με τα εξώφυλλα των αυθεντικών τευχών. Στο τεύχος 4 του Καμπανά, είδαμε και για πρώτη φορά το διάσημο χάρτη της εποχής του Κόναν. Πολλά χρόνια μετά διαβάσαμε ξανά τεύχη από αυτή τη σειρά στο περιοδικό Conan ο Εξολοθρευτής Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κόναν (ο λογοτεχνικός ήρωας) Conan the Barbarian (το περιοδικό) Eternals
  5. Τον Ιανουάριο του 2005, η Anubis αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της στον χώρο των κόμικς βγάζοντας το Conan της Dark Horse, την πρώτη περιοδική έκδοση κόμικς του καταλόγου της. Βέβαια οι προθέσεις της είχαν φανεί από τα προηγούμενα 2 χρόνια, στα οποία έβγαλε μια σειρά τριών graphic novels της Vertigo, επικεντρωμένα στον κόσμο του φανταστικού. Το πρώτο τεύχος φιλοξενούσε 2 ιστορίες: το τεύχος 0 του πρωτότυπου (Νοεμβρίου 2003) και το πρώτο τεύχος (Φεβρουάριος 2004) με το οποίο ξεκίνησε κανονικά στο εξωτερικό η σειρά. Από το δεύτερο τεύχος, τα τεύχη ήταν μονά, κάτι που κράτησε έως και το τεύχος 32 όπου προστέθηκαν ως δευτερεύουσες ιστορίες οι κλασικές ιστορίες του Conan the Barbarian, των Roy Thomas & Barry Windsor Smith, αναχρωματισμένες, όπως αποφάσισε να τις δημοσιεύσει η Dark Horse μέσα στις συλλογές The Chronicles of Conan the Barbarian. Οι κλασικές ιστορίες δημοσιεύονταν μέχρι και το τεύχος 46. Στα τεύχη 47-49 δευτερεύουσα ιστορία ήταν η μίνι σειρά Conan and the Jewels of Gwahlur, ένα τρίτευχο του δημιουργού P.Craig Russel (Έλρικ, Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν). Η σειρά ολοκληρώθηκε μετά από 50 τεύχη, όσα και η Αμερικάνικη δηλαδή. Υπεύθυνος για τα σενάρια στα περισσότερα τεύχη ήταν ο Kurt Busiek ο οποίος έδωσε ένα πιο φιλοσοφικό υπόβαθρο στην σειρά, στοιχείο που βέβαια προϋπήρχε σε μικρότερο βαθμό, τόσο στα διηγήματα του Χάουαρντ όσο και στα σενάρια του Ρόι Τόμας στις αρχικές εκδόσεις της Marvel. Από την σειρά όμως πέρασαν και άλλοι σεναριογράφοι, όπως π.χ. ο Mike Mignola στα τεύχη 29-31, στα οποία διασκεύασε το The Hall of the Dead του Howard, ο Fabian Nicieza που βοήθησε στο τεύχος 18, ο Paul Lee που έγραψε τα τεύχη 37-38 και ο Timothy Truman που έγραψε 13 τεύχη διάσπαρτα από το τεύχος 33 και έπειτα, πριν συνεχίσει την πορεία του με την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Η σειρά συνολικά ήταν ένας συνδυασμός διασκευών διηγημάτων του Χάουαρντ – έξι τον αριθμό – και πρωτότυπων ιστοριών που κάλυπταν κάποια κενά στα χρονικά του Κιμμέριου, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που τα έβγαλε η Marvel. Υπήρχε επίσης μια υπέρ-σύνδεση μεταξύ των προσώπων του τεύχους 00 και της συνολικής πορείας του τίτλου, ενώ εξετάστηκαν και τα παιδικά χρόνια του χαρακτήρα, τα οποία παρουσιάστηκαν σε εμβόλιμα μεταξύ των διαφορετικών κεφαλαίων/storylines τεύχη. Τεύχη που η Anubis, όταν ήρθε η ώρα να τα ξεστοκάρει σε μορφή τόμων, συνέλεξε ξεχωριστά, αντί να τα βγάλει σειριακά, μια περίεργα εύστοχα λογιστική κίνηση, που κανείς δεν περίμενε για τέτοιες περιπτώσεις. Το μεγάλο πρόβλημα της σειράς όμως είναι το σχέδιο της ή για να είμαστε ειλικρινείς η επιλογή της Dark Horse, η οποία για να προωθήσει το τμήμα χρωμάτων της στο οποίο υπερτερούσε εκείνο το διάστημα, επέλεξε έναν καλλιτέχνη με αφαιρετικό σχέδιο και απλά επαρκές τεχνικές εξιστόρησης/καδραρίσματος για έναν τόσο σημαντικό τίτλο. Φυσικά μιλάω για τον Cary Nord, ο οποίος σχεδιάζει τα περισσότερα τεύχη και ο οποίος ξέροντας πως την περισσότερη δουλειά θα την κάνει ο Dave Steward, ο βασικός κολορίστας του τίτλου, δείχνει σαν να μην προσπαθεί καν τις περισσότερες φορές να παρουσιάσει κάτι δυνατό και με συνοχή. Η διαφορά με όλους τους άλλους που κατά διαστήματα ανέλαβαν κάποια τεύχη, είναι σημαντική για να τον «κρεμάσουν» ως επικεφαλή καλλιτέχνη του τίτλου, ιδίως στα τελευταία τεύχη που αναλαμβάνει ο Tomas Giorello, που ανέλαβε και την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Διάολε, ακόμα και ο Greg Ruth που σχεδιάζει τα παιδικά ιντερλούδια και έχει ένα πιο painted στήσιμο, δείχνει πως θα μπορούσε να γίνει σωστά το πράγμα, ακόμα και σε πιο αρτιστίκ επιλογή. Αυτό δεν πρέπει να αποθαρρύνει όμως ένα υποψήφιο αναγνώστη της σειράς. Ο Busiek είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς, και προσέγγισε τον τίτλο με σεβασμό και σοβαρότητα και ας μη ήταν το fantasy η πρώτη του προτίμηση συγγραφικά. Ο Truman που ανέλαβε στην πορεία, είναι επίσης πολύ δυνατός και πιο καταρτισμένος στον κόσμο του Κιμμέριου. Οι ιστορίες συνολικά δεν θα σας απογοητεύσουν, εκτός και αν είστε αμετανόητα μαρβελικοί στους βάρβαρους σας. Που και για εσάς ο Έλληνας εκδότης προνόησε και σας έδωσε τις πρώτες ιστορίες της Marvel, που προσωπικά έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, με τις εκδόσεις του Καμπανά να είναι όντως οι πρώτες μου επαφές με τον χαρακτήρα, χρόνια πριν τις εκδόσεις της Cobra Press. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ο τίτλος έχει μερικά πολύ καλά εξώφυλλα από ονόματα σαν τους Joseph Michael Linsner, Greg Ruth, Ladrönn & Tony Harris. Στο τελευταίο τεύχος ο εκδότης δημοσίευσε μια ανασκόπηση της πορείας τους, καθώς και μια ένδειξη που θέλανε να πάνε στην συνέχεια. Αλλά αυτό θα είναι θέμα μια άλλης παρουσίασης.
×
×
  • Create New...