Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'BD'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 17 results

  1. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 23-05-2020 Πρωτότυπος Τίτλος: Lanfeust de Troy Τ1 (10-1994) Το Lanfeust de Troy είναι ένας από τους πιο δημοφιλής τίτλους στην Γαλλία, τα τελευταία 25+ χρόνια, έχοντας βγάλει αρκετές συνέχειες και spin-offs, καθώς και ένα ανθολογικό περιοδικό που κράτησε για σχεδόν 21 χρόνια και 277 τεύχη. Η κεντρική σειρά έβγαλε 8 άλμπουμ και ένα μεταγενέστερο εμβόλιμο μεταξύ του τέλους της αρχικής σειράς και της πρώτης συνέχειας. Οι περισσότερες εικόνες προέρχονται από τα δείγματα που παραθέτει ο εκδότης. Ο κόσμος του Τρόυ είναι ένας κόσμος μαγείας, στην οποία κάθε μέλος της κατέχει από μια ξεχωριστή μαγική δύναμη την οποία χρησιμοποιεί για της ανάγκες της κοινότητας της, αρκεί να υπάρχει ένας σοφός στο χωριό για να την μεταδώσει στους κατοίκους της. Η περιπέτεια που μας βάζει στον κόσμο του Τρόυ, μας συστήνει τον Λανφέστ, έναν νεαρό σιδερά που μπορεί να λιώσει ένα σίδερο με μια ματιά και είναι ερωτευμένος με την μια από τις κόρες του σοφού του χωριού. Η ζωή του θα αλλάξει όταν έρθει σε επαφή με ένα σπαθί του οποίου η λαβή είναι φτιαγμένη από το Φίλντισι του Μαγόχαμοθ, το οποίο ξεκλειδώνει την δυνατότητα του να επικαλεστεί την απόλυτη δύναμη. Ο Λανφέστ λοιπόν θα πρέπει να ταξιδέψει μαζί με τον σοφό Νικολίδη και τις κόρες στους στην πόλη που βρίσκονται οι πρεσβύτεροι σοφοί για να εξετάσουν τι σημαίνει αυτή η ξαφνική ανακάλυψη... ...κάτι που θα δώσει την δυνατότητα στον Άρλεστον να μας παρουσιάσει καλύτερα τον κόσμο και τις ιδιαιτερότητες του Τρόυ, αναπτύσσοντας παράλληλα και τους βασικούς χαρακτήρες του, με έναν μεστό και ψυχαγωγικό τρόπο, που δείχνει πως ξέρει τι κάνει και δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη. Το ύφος που διαλέγει, δείχνει πως απευθύνεται πρωτίστως σε εφηβικό και Young Adult κοινό, αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Αν μη τι άλλο, το χιούμορ αγγίζει κάποιες φορές ενήλικα θέματα και η έντονη σεξουαλική συμπεριφορά της μιας από τις κόρες του σοφού Νικολίδη, δίνει ένα πιο αντισυμβατικό αέρα στον κατά τα άλλα πιστό στα μοτίβα του sword and sorcery και του a hero's journey σενάριο. Βλέπω να προσβάλλονται από αυτό μερικοί στον νεοσυντηρητικό περιβάλλον που ζούμε, αλλά c'est la vie! Γαλλικό κόμικ διαβάζουμε, και αυτοί τείνουν να μην έχουν τα ίδια προβλήματα με την επίδειξη της σεξουαλικότητας τους, σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Όπως ίσως καταλάβατε, αυτό που διάβασα μου άρεσε και θα ήθελα να δω την συνέχεια σύντομα, μιας και αυτό το πρώτο άλμπουμ λειτούργησε κυρίως ως ορεκτικό, μην μπαίνοντας καν στον κόπο να μας δώσει το κλασικό μεγάλο κακό που θα πρέπει οι πρωταγωνιστές μας να υπερνικήσουν, παρόλο που μας παρουσιάζεται το προφίλ του στην πρώτη σελίδα του άλμπουμ. Οπότε μας περιμένουν περισσότερα στην πορεία. Η Ελληνική έκδοση τώρα έχει μια ιδιαίτερη ιστορία από πίσω, μιας και ξεκίνησε πρώτα ως scanlation από την νεοσύστατη τότε κοινότητα του greekcomics.gr. 14 χρόνια αργότερα, ο υπεύθυνος της κοινότητας το κυκλοφόρησε μέσω της Λέσχης Φίλων Κόμικς ως σκληρόδετη έκδοση, διατηρώντας την ίδια μετάφραση, αλλά με νέα επαγγελματική επιμέλεια, που σαφώς κάνει το κείμενο πιο στρωτό. Η έκδοση είναι παραπλήσια με τις γαλλοβελγικές εκδόσεις που σημαίνει πως μιλάμε για μια πολύ καλή ποιότητα και σε μέγεθος 23x32 εκ. Και λέω παραπλήσια, καθώς 1 προς 1 αναλογία δεν μπορεί να υπάρχει, χωρίς τουλάχιστον να ανέβει πολύ το κόστος, λόγω των διαφορετικών στάνταρ στην Ελληνική αγορά, που κάνει κάποιες επιλογές πιο ακριβές σε σύγκριση με έξω. Εκεί π.χ. που οι Γάλλοι μπορεί να χρησιμοποιούν χοντρό ιλουστρασιόν χαρτί, εμείς έχουμε ματ, το οποίο είναι πολύ καλό μεν, αλλά σαφώς χάνει κάποια από την διαύγεια των ψηφιακών χρωμάτων. Το σκληρόδετο επίσης πρέπει να είναι λίγο πιο λεπτό και η βιβλιοδεσία πιο απλή. Αλλά αυτά είναι σχετικά μικρά θεματάκια που οι περισσότεροι δεν θα παρατηρήσουν. Εκεί που εμένα μου έκανε εντύπωση, είναι στην έλλειψη γραφιστικής επιμέλειας. Με τον τίτλο να έχει αυξημένες γραφιστικές ανάγκες και με τους εκδότες που ασχολούνται με τα κόμικς στην Ελλάδα να έχουν ανεβάσει τον πήχη τα τελευταία χρόνια, μου έκανε εντύπωση που δεν φροντίστηκε αυτός ο τομέας, ιδίως όταν γίνεται σύγκριση με το αρχικό σκανλέισον, όπου βλέπουμε πως το είχαν προσέξει αυτό. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ελπίζω, πως τώρα που έφυγε το αρχική άγχος της πρώτης κυκλοφορίας, να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στα επόμενα για να δώσουν στην σειρά την φροντίδα που της αξίζει. Ένα άλλο συμπέρασμα που βγαίνει από το σκανλέισον, είναι πως η Ελληνική έκδοση περιέχει τον μεταγενέστερο ψηφιακό χρωματισμό, τον οποίο επιμελήθηκε ο Matteo Livi. Ο σύγχρονος χρωματισμός είναι αξιόλογος και σε αρκετά σημεία καλύτερος, και δεν υποσκιάζει ευτυχώς το σχέδιο του Tarquin, αλλά δίνει έμφαση στην γενική ατμόσφαιρα, σε σύγκριση με τον αρχικό σχεδιασμό του Yves Lencot, που φροντίζει ο χρωματισμός του αναδεικνύει τα διαφορετικά κομμάτια του κάθε σκηνικού και τις φιγούρες των χαρακτήρων, με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε η ματιά του αναγνώστη να μπορεί να τα αντιληφθεί με ένα βλέμμα, αντί να τα προσπεράσει ως ασήμαντα ή γενική θολούρα. Αυτά προς το παρόν. Πιθανόν να έχω να γράψω περισσότερα όταν βγουν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, και οι συνέχειες.
  2. Τελευταίο πόνημα του μεγάλου Ζακ Ταρντί ( Goddamn this War!, Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή, Το Μελαγχολικό Κομμάτι της Δυτικής Ακτής, Ομίχλη στην Γέφυρα του Τόλμπιακ κ.α.), ενός από τους προσωπικά αγαπημένους μου κομίστες, είναι το πολύ προσωπικό I, Rene Tardi, Prisoner of War in Stalag IIB. Όπως περιγράφει και ο τίτλος, ο Ζακ παίρνει αφηγήσεις του πατέρα του ανά τα χρόνια και συνθέτει το ψηφιδωτό της εμπειρίας του από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ξεκινά από τον νεανικό ενθουσιασμό του 20χρονου Ρενέ που μπαίνει εθελοντικά στον -ανίκητο αλλά με εξοπλισμό του 1915- γαλλικό στρατό το 1939. Περνά από την βραχεία θητεία του ως χειριστής πολυβόλου στα γαλλικά τεθωρακισμένα και καταλήγει στην αιχμαλώτιση του και την μεταφορά του ως PoW στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Stalag IIB στην Πομερανία. Το πολύ μεγάλο αυτό κόμικ πήρε στον Ταρντί πάνω από 3 χρόνια για να ολοκληρώσει (χρόνος που μου φάνηκε και σχετικά λίγος δεδομένης της ηλικίας του και της πολιτικής του δραστηριότητας στην Γαλλία που του τρώει αρκετό χρόνο) και χωρίζεται σε τρεις τόμους, εκ των οποίων ο πρώτος εκδόθηκε ταυτόχρονα στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά το 2018 και είναι αυτός που μέχρι στιγμής έχω διαβάσει. Δεν θα μπω στην διαδικασία να εκθειάσω το έργο ή να βυθιστώ σε πληροφορίες περί ιστορικής ακρίβειας και λεπτομέρειας γιατί ο τόμος (και υποθέτω και οι επόμενοι δύο) έχει αρκετές σελίδες προλόγου με αυτό το περιεχόμενο και μεταξύ μας δεν είναι αυτά που κράτησα διαβάζοντας το. Το συμπάθησα από την πρώτη στιγμή γιατί βγάζει από τα πρώτα καρέ αυτό τον χλευαστικό γλυκόπικρο αέρα που μόνο όσοι έζησαν δια ζώσης το όλο σκηνικό μπορούν να εκπέμψουν. Ανήκει σε αυτή την κατηγορία των πολεμικών έργων (είτε βιογραφιών, είτε ιστορικής φαντασίας, είτε μαρτυριών) που προσφέρουν την ρεαλιστικότερη δυνατή ματιά στο πως βίωσε ο εκάστοτε πρωταγωνιστής την κατάσταση. Κουνώντας το δάχτυλο στο Χόλιγουντ και γενικά στα μέινστριμ μίντια όσον αφορά την απεικόνιση του β' π.π., αποφεύγει απόλυτα να παίξει το χαρτί του άρρωστου ρομαντισμού του πολέμου. Ταυτόχρονα δεν μπαίνει στο τριπάκι να τα δείξει όλα μαύρα και άραχνα ανά πάσα ώρα και στιγμή, θυμίζοντας μας ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το χιούμορ υπήρχε και αποτελούσε βασικό όπλο αντεπίθεσης και συσπείρωσης των φυλακισμένων. Ενδεικτικά, ο Ρενέ περιγράφει πως σε κάθε μέτρημα των φυλακισμένων πρωί και βράδυ μπέρδευαν τους φύλακες με αποτέλεσμα να μετράνε ξανά και ξανά βγάζοντας άλλα αθροίσματα. Ακόμα και αν έτρωγαν ξύλο με μακριά λάστιχα και γκλοπ, ή ακόμα και αν έστεκαν για ώρες στο χιόνι, κάθε φορά έκαναν το ίδιο και γελούσαν με τους Γερμανούς που τσακώνονταν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο πιο ανίκανος. Είναι ένα έργο λοιπόν που παρόλο την μαυρίλα που αναμενόμενα περιέχει έχει αστεία σημεία και έναν κυνικό Ρενέ που πετάει την μια ατάκα μετά την άλλη. Θυμίζει έντονα Σλουμπ και Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο και αυτό αρκεί για να το εκτιμήσεις. Το σχέδιο είναι πιο άγριο από το σύνηθες του Ταρντί, επίτηδες ασπρόμαυρο με μόνο χρώμα το κόκκινο της ναζιστικής σημαίας και του αίματος. Κλασικό τρικ του Ταρντί που χρησιμοποιεί και αλλού (π.χ. στον εξολοθρευτή κατσαρίδων) και δημιουργεί μεγαλύτερη και αμεσότερη αντίθεση μεταξύ των εκάστοτε μεν και δε. Αυτό που διαφέρει από τα συνηθισμένα του είναι πως έχει μεγάλα μπαλονάκια με πάρα πολύ κείμενο, σίγουρα για να βάλει μέσα όλα όσα του περιέγραψε ο πατέρας του και να ενισχύσει τον βιωματικό χαρακτήρα του κόμικ. Παρόλα αυτά, έπιασα τον εαυτό μου σε αρκετές φάσεις να κουράζομαι με το πόσο έπρεπε να διαβάσω και εδώ πιστεύω ότι μπορούσε να κάνει και καλύτερη κατανομή μεταξύ σκίτσου-κειμένου, άλλωστε δεν είναι κανένας χθεσινός. Το κόμικ έχει μια ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου γιατί μια έκθεση που βρέθηκα κάποτε και βασίστηκε στην κυκλοφορία του, ήταν και ο λόγος που γνώρισα τον Ταρντί από κοντά. Περιττό να περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, από το να τον ακούω να περιγράφει τεχνικές σχεδίου με σπαστά αγγλικά μέχρι να χαζεύω κάτι εκατοντάδες αυθεντικές σελίδες από κόμικ του. Στην έκθεση ήταν σχεδόν αυτούσια τα Α3 από το Rene Tardi και μερικά αντικείμενα του πατέρα του τα οποία εμφανίζονται στο κόμικ και χρονολογούνται από την περίοδο του πολέμου και συγκεκριμένα της φυλάκισης του (π.χ. ο ξύλινος πελεκάνος που κατασκεύασε στο Stalag IIB και υπήρχε σε σταντ στην έκθεση). Χαρακτηριστικό του κόμικ είναι η ιδέα του Ταρντί να συμπεριλάβει στα καρέ των εμπειριών του πατέρα του τον ίδιο όταν ήταν παιδί, σαν να ήταν εκεί όταν τα ζούσε. Πρακτικά σπάει τον τέταρτο τοίχο γιατί βάζει τον εαυτό του να πετάει διάφορα δηκτικά σχόλια στον πατέρα του και να συνδέει το μικρό Ζακ με τον αναγνώστη. Νομίζω για όσους γουστάρουν war literature αξίζει σίγουρα, παρά την - δικαιολογημένα - τσιμπημένη τιμή του.
  3. Καταρχάς, πρόκειται για Moebius και Jodorowsky. Αυτό φυσικά σημαίνει μπόλικο σουρεαλισμό τόσο σε σχέδιο όσο και σε σενάριο. Αν δεν είστε οπαδοί του κινήματος μη στεναχωριέστε, αυτό το κόμικ έχει τη μικρότερη δόση που μπορούν να προσφέρουν οι δημιουργοί.(Αν θυμηθούμε το 40 days in the dessert και το Holy mountain ή το Sons of el topo) Η ιστορία είναι μικρή και αυτό δε μου επιτρέπει τη διεξοδική αναφορά στο περιεχόμενο. Ωστόσο μπορώ να πω πως πρόκειται για μια ιστορία που μιλά μέσα από τις εικόνες, ενώ το σενάριο είναι επικουρικό. Γιάυτό λοιπόν ας παραθέσω κάποιες για να πάρετε μια γεύση. Με όσους κομιξόφιλους έχω μιλήσει περί Moebius, όλοι καταλήγουν στην εξαιρετικά κοινότυπη, αλλά αληθινή φράση: "Ε καλά αφού είναι θεός, κανείς δεν το φτάνει..." Το ίδιο ωστόσο δεν λέγεται και για τον Jodorowsky. Σε αντίθεση με τον σχεδιαστή, τον Jodo είτε τον αγαπάς είτε τον μισείς. Προσωπικά, δηλώνω φαν των έργων του, τόσο στα κόμικς όσο και στις ταινίες, προτιμώ ωστόσο την κινηματογραφική περσόνα του. Η συγκεκριμένη ιστορία σε σενάριο δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά σε επίπεδο σχεδίου ξεπερνά κατ'εμε οποιαδήποτε δημιουργία του Moebius.(Ίσως να βρίσκεται στο ίδιο βάθρο, με το 40 days in the desert) Αν είστε φαν του σχεδίου και θέλετε ένα κόμικ να το χαζεύετε για μήνες τότε το προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν από την άλλη δε μπορείτε χωρίς μία καταπληκτική και συναρπαστική ιστορία, τότε αποφύγετε το. Συνολικά είναι μία όμορφη προσπάθεια και σε περίπτωση που το προμηθευτείτε, διαβάστε το foreword από τον Jodo, πραγματικά δίνει άλλο χρώμα στην ιστορία. Ωστόσο!!! Διαβάστε το, αφού ολοκληρώσετε την ιστορία, όχι από την αρχή, πιστέψτε με, κάνει τη διαφορά. ΥΓ: Η 2η έκδοση που έχω από humanoids(η πρώτη το 2013), είναι υπερπολυτελής με 56 σελίδες σκληρόδετο και σκληρό εσωτερικό χαρτί σε ικανοποιητικό μέγεθος(195 x 267 x 11.94mm ) Ωστόσο είναι αρκετά ακριβή (γύρω στα 35 πρέπει να ήταν). Αν είστε φαν του Moebius πρέπει να την έχετε στη βιβλιοθήκη σας.
  4. Το Le Sens αποτελεί ακόμη ένα αριστουργηματικό έργο του ιδιοφυούς Γάλλου Marc Antoine Mathieu. Παρότι θα μπορούσα να κλείσω εδώ την παρουσίαση, λέγοντας πως αυτό και μόνο αρκεί, σας παροτρύνω να το διαβάσετε άμεσα για τους εξής λόγους: Πρόκειται για ένα μοναδικό κόμικ που παίζει με τα όρια του μέσου(όπως συχνά κάνει ο δημιουργός του, βλ. 3""), καθώς χρησιμοποιεί την κάθε σελίδα ως splash page- καρε, δημιουργώντας μια κινηματογραφική αίσθηση. Είναι ένα βουβό κόμικ, χωρίς καμιά λέξη, επιγραφή ή διάλογο εντός του, παρά μόνο τον τίτλο του. Άλλωστε οποιαδήποτε λέξη θα έβλαπτε την αφήγηση και την ταχύτητα που αυτή συνεπάγεται. Όσον αφορά την ιστορία, εφόσον θεωρήσουμε πως υπάρχει, επικεντρώνεται σε έναν ανώνυμο ήρωα με καπέλο και καμπαρντίνα, ο οποίος ανοίγει μια πόρτα και ακολουθεί την διαδρομή που του επιδεικνύει ένα βέλος(μόνιμο μοτίβο σε όλη τη διάρκεια του κόμικ). Μάλιστα το πρόσωπο του χαρακτήρα δεν εμφανίζεται σχεδόν ποτέ και τα πλάνα είναι επι το πλείστον από πίσω του, με τους θεατές να βλέπουν την πλάτη του, υπονοώντας πως ο καθένας θα μπορούσε να είναι αυτός ο ήρωας. Πρόκειται για μια αισθαντική ιστορία, καθώς ο στόχος του συγγραφέα, θεωρώ πως ήταν η δημιουργία συγκεκριμένων γνωσιακών και ψυχολογικών καταστάσεων παρά η παραδοσιακή λογική διαδρομή προς το τέλος μιας τρίπρακτης δομής. Πρόκειται για ένα μοναδικό έργο τέχνης σε μία πολύ όμορφη σκληρόδετη έκδοση από τη γαλλική Delcourt και τη γερμανική Reprodukt σε μέγεθος:18.2 x 2.8 x 24.1 cm , με σύνολο 256 σελίδων. Προφανώς προτείνεται ανεπιφύλακτα και όπως και άλλα έργα του, απαιτούν πολλαπλές αναγνώσεις. Είναι μια ξεχωριστή εμπειρία που για άλλη μία φορά, άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζω και διαβάζω τα κόμικς. ΥΓ: Υπάρχει μεταφορά του κόμικ σε VR εμπειρία, όπου ο θεατής περιηγείται στον κόσμο του κόμικ. Παραθέτω το σχετικό βίντεο: ΥΓ2:Παρότι διαβάστηκε σε ηλεκτρονική μορφή προτείνω την αγορά του αυθεντικού έντυπου, καθώς η ανάγνωση των σελίδων επιτυγχάνεται πληρέστερα κατά τη θέαση δύο σελίδων, σε ανοιχτό βιβλίο. ΥΓ3:Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  5. Ενδεχομένως το “Love Nest” του αγαπημένου Charles Burns να θεωρείται από κάποιους περισσότερο συλλογή αυτόνομων έργων εικονογραφήσεων(illustrations) ή sketchbook παρά κόμικ, ωστόσο θα έρθω να υποστηρίξω πως μπορεί να θεωρηθεί κόμικ. Κατά την όραση και τη γνώμη μου, πρόκειται για πολλές μη γραμμικές αφηγήσεις, με την κάθε σελίδα να αποτελείται από ένα καρέ( ή splash page αν θεωρηθεί εν τέλει κόμικ). Εκ πρώτης όψεως πρόκειται για διάφορα περίεργα και αλλόκοτα στιγμιότυπα καθημερινής ζωής, δίχως κάποια συνδετική λειτουργία μεταξύ τους. Αν παρατηρήσουμε όμως κάποια συγκεκριμένα σημεία, όπως ένα πήλινο ανθρωπάκι ή κάποια πρόσωπα που επαναλαμβάνονται και με λίγη φαντασία, τότε ίσως να δούμε κάποιες μικρο-ιστορίες να εκτυλίσσονται. Πρόκειται για ένα φόρο τιμής του Charles Burns απέναντι στους καλλιτέχνες που τον ενέπνευσαν όπως τα ρομαντικά κόμικς του 50 ή τα κόμικς τρόμου της EC comics (με σαφή επιρροή από την καθαρή γραμμή του Johnny Craig), αλλά και τα Β-movies και τα creature feature της αντίστοιχης περιόδου. Κάποιες σελίδες μάλιστα, αποτελούν και πορτρέτα διάσημων προσώπων όπως η Patti Smith, ο Max Von Sydow, Liv Ullmann κτλ. Πρόκειται για μία εξαιρετική σκληρόδετη έκδοση από τον γαλλικό εκδοτικό Cornelius, που βγήκε στην αγορά σε περιορισμένο αριθμό το 2016 και αποτελείται από 128 σελίδες. Το χαρτί εσωτερικά είναι υψηλής ποιότητας, χοντρό με διαστάσεις 17 χ 15. Οι πρώτες 4 σελίδες είναι έγχρωμες και οι υπόλοιπες ασπρόμαυρες. Επίσης, πρόκειται για βουβό κόμικ-artbook αν αφαιρέσουμε μία σελίδα που περιέχει γραπτό λόγο. Η αγορά έγινε από το γερμανικό amazon στα 20 ευρώ(και νομίζω πως παραμένει σε αυτή). Όσοι είστε λάτρεις του δημιουργού, νομίζω πως πρέπει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη σας. Για τους υπόλοιπους που θα θέλατε να διαβάσετε μία συγκεκριμένη ιστορία με αρχή – μέση – τέλος, νομίζω πως θα απογοητευτείτε, εκτός αν θέλετε να έχετε ένα υπέροχο artbook που εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε κόμικ(εφόσον φυσικά το θέλει ο αναγνώστης). ΥΓ: Μία επιπρόσθετη αρετή του έργου αυτού, είναι η δυνατότητα πολλαπλών αναγνώσεων. Ο αριθμός των εικόνων και η μη γραμμικότητα οδηγεί στην κάθε ανάγνωση να μοιάζει με πρώτη. Κάθε φορά που θα το διαβάζετε(ή παρατηρείτε αν θέλετε) θα εντοπίζετε νέες πληροφορίες! ΥΓ2:Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  6. Καλημέρα και καλή αρχή! Τι καλύτερο να αρχίσω το ποστάρισμα μου στο νέο μας φόρουμ με κάτι έξτρα σπέσιαλ, έναν οδηγό για αρχάριους πάνω στα γαλλοβελγικά κόμικς που έγινε μισός-μισός με τον @geo_trou. Τις ευχαριστίες μας και σε αυτόν που υπηρετεί τη μαμά πατρίδα και απουσιάζει προσωρινά. -Bonjour, συμφορουμίτισσες και συμφορουμίτες! Είμαι εδώ με τον mon ami geo_trou και σας παρουσιάζουμε μια μελέτη πάνω στη γαλλοβελγική σκηνή των κόμικς. Η ιδέα μου ήρθε την άνοιξη του 2016. Ήθελα να κάνω κάτι αντίστοιχο με την έρευνα για τα manga, αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Οπότε το κουβέντιασα με τον geo_trou, που το έπαιξε λίγο δύσκολος, και βουαλά! Πολλοί μήνες διαβάσματος βιβλίων και άρθρων, μετάφρασης από τα γαλλικά... -Ε να μιλήσω κι εγώ; -Όχι, να περιμένεις. -Μα... - ... και σήμερα κάνουμε την αρχή της παρουσίασης. Και λέω αρχή, γιατί αποφασίσαμε να μην ποστάρουμε τα πάντα εξαρχής, αλλά σταδιακά να ανεβαίνουν όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που σας έχουμε ετοιμάσει. Άντε πες τώρα. -Χρμπφ... το αφιέρωμα λοιπόν θα ξεκινήσει με μια ιστορική αναδρομή της γαλλοβελγικής σκηνής, μια βασική τεχνική ορολογία και μια ματιά (ή και δύο) σε στοιχεία όπως οι εκδοτικοί οίκοι και η οικονομία των BD. Θ’ ακολουθήσουν κείμενα για τα βασικά είδη, συνοδευόμενα μάλιστα από λίστες τίτλων που θεωρούνται σημαντικοί. Για το τέλος αφήσαμε κάποια ποστ με πιο ειδικά θέματα, όπως οι μεταφορές γαλλοβελγικών κόμικς στη μεγάλη οθόνη. Και πριν σου δώσω τον λόγο Θρηνωδέ, πρέπει να σου πω ότι δεν πυροβολείς πιο γρήγορα απ' τη σκιά σου! -Πυροβολώ, πυροβολώ, πυροβολώ! -Καλά καλά... -Συνεχίζω. Όπως και με τον οδηγό για τα manga, έτσι κι εδώ θα υπάρχει ένα ξεχωριστό θέμα για οποιεσδήποτε παρατηρήσεις, σχόλια ή εκδηλώσεις θαυμασμού. Τα λινκ παρακάτω θα σας οδηγούν και στο αντίστοιχο ποστ-κεφάλαιο. -Δεν είμαστε γνώστες, παρά μόνο θαυμαστές. Σίγουρα θα υπάρχουν λάθη και παραλείψεις. Όμως περάσαμε ωραία, συνεννοούμαστε άψογα και αυτό βγαίνει προς τα έξω, όπως μπορείτε να δείτε κι εσείς. Οπότε, από εμένα και τον Θρηνωδό... -Καλή ανάγνωση και καλή αρχή! Αυτό είναι το δώρο γνωριμίας μας στο Comic Street! ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 1. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΟΒΕΛΓΙΚΩΝ ΚΟΜΙΚΣ - ΜΕΡΟΣ Α' [ 1500 μ.Χ. ~ 1920 μ.Χ. ] 2. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΟΒΕΛΓΙΚΩΝ ΚΟΜΙΚΣ - ΜΕΡΟΣ Β' [ 1920 μ. Χ. ~ 1945 μ. Χ. ] 3. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΟΒΕΛΓΙΚΩΝ ΚΟΜΙΚΣ - ΜΕΡΟΣ Γ' [ 1945 μ. Χ. ~ 1969 μ. Χ.: Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ, ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟ ] 4. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΟΒΕΛΓΙΚΩΝ ΚΟΜΙΚΣ - ΜΕΡΟΣ Δ' [ 1945 μ. Χ. ~ 1969 μ. Χ.: Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ, ΤΕΥΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ ] 5. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΟΒΕΛΓΙΚΩΝ ΚΟΜΙΚΣ - ΜΕΡΟΣ Ε' [1970 μ. Χ. ~ 1979 μ. Χ. ] 6. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΟΒΕΛΓΙΚΩΝ ΚΟΜΙΚΣ - ΜΕΡΟΣ ΣΤ' [ 1980 μ.Χ. ~ 1989 μ.Χ.] 7. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΟΒΕΛΓΙΚΩΝ ΚΟΜΙΚΣ - ΜΕΡΟΣ Ζ' [ 1990 μ.Χ. ~ 1999 μ.Χ. ] 8. ΒΑΣΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ 9. ΒΑΣΙΚΟΙ ΟΡΟΙ 10. ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΕΝΑ BD 11. ΕΙΔΗ - ΧΙΟΥΜΟΡ
  7. Δημιουργική Ομάδα: Frédéric Brrémaud (σενάριο) , Federico Bertolucci (Σχέδιο) Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Ιούνιος 2021 Είδος: Δράμα, Περιπέτεια, Φαντασίας Από το δημιουργικό δίδυμο της σειράς βιβλίων Love έρχεται στα χέρια μας μια ιστορία που μας βυθίζει κατευθείαν σε έναν παραμυθένιο κόσμο γεμάτο μαγεία και κάθε λογής πλάσματα που μπορεί να βάλει ο νους μας. Στο επίκεντρο είναι η νεαρή Brindille ένα φαινομεντικά τουλάχιστον αδύναμο κορίτσι που εξαντλημένο και τραυματισμένο σώζεται από ένα χωριό πλασμάτων του δάσους. Η νεαρή Brindille δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα πέρα από το όνομά της και το ότι έτρεχε να ξεφύγει από μια τρομερή φωτιά. Πράγμα που φαίνεται περίεργο στους σωτήρες της καθώς δεν έχει παρατηρηθεί καμία φωτιά κοντά τους. Και όμως η Brindille φέρει σημάδια από εγκαύματα. Μόλις έχει αρχίσει να να εξοικειώνεται με την ζωή της στο χωριό των κατοίκων του δάσους η ηρωίδα μας μαθαίνει ότι πρέπει επειγόντως να φύγει γιατί την καταδιώκει ένα φοβερό κακό το οποίο σπέρνει την καταστροφή στο πέρασμά του και απειλεί να εξαφανίσει ολόκληρο τον κόσμο. Το οποίο κακό για κάποιον ανεξήγητο λόγο φαίνεται να την έχει βάλει στο στόχαστρο. Με σύντροφο έναν λύκο ξεκινάει λοιπόν η Brindille ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτεια προσπαθώντας να ανακτήσει τα κομμάτια του εαυτού της αλλά και να αμυνθεί ενάντια σε αυτούς που θέλουν την καταστροφή της. Από το δίδυμο της σειράς "Love" και την Magnetic Press μας έρχεται στα αγγλικά αυτό το πανέμορφο ταξίδι αυτοεκπλήρωσης. Σε εικαστικό επίπεδο η αρτιότητα με την οποία αποδίδονται οι χαρακτήρες, τα τοπία και οι καταστάσεις είναι αρκετά για να ρουφήξουν το θεατή και να κερδίσουν μονομιάς το ενδιαφέρον του. Πέρα από το ερώτημα του "Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα;" και τα αμέτρητα "Γιατί" στων οποίων την απάντηση κινούμαστε καθόλην την διάρκεια του βιβλίου είναι το ταξίδι αυτό το οποίο κυριαρχεί. Ο κόσμος που πολύ επιδέξια στήνεται προκαλεί δέος και εντυπωσιάζει ακόμη και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες. Είναι δύσκολο να μείνει κανείς αδιάφορος προς την κεντρική ηρωίδα αλλά και τους επί μέρους χαρακτήρες της ιστορίας καθώς αγωνιούμε για το πού θα τους οδηγήσει αυτός ο δύσκολος και γεμάτος εμπόδια δρόμος. Η φθορά και ο επερχόμενος κίνδυνος ακόμη και μέσα από τις σελίδες του κόμικ μοιάζουν πιο αληθινά από ποτέ. Πώς μπορεί μια τόσο εύθραυστη ύπαρξη να τα αντιμετωπίσει και να επαναφέρει την ισσοροπία; Η απάντηση είναι αναπάντεχη και σίγουρα δεν είναι κάτι που οι περισσότεροι μπορούν να προβλέψουν παρά τα διάσπαρτα στοιχεία που υπάρχουν. Είναι όμως αρκετή; Συναισθηματικά μπορώ να πω ότι με κάλυψε αλλά η απόδοσή της ως ρυθμός ίσως να ήθελε το κάτι παραπάνω. Ενώ υπάρχει η σταδιακή κλιμάκωση που αποδίδει το ταξίδι και τον κλοιό που ολοένα σφίγγει γύρω από την ηρωίδα και αποδίδονται εξαιρετικά στο τέλος δίνεται η εντύπωση μιας ελαφρώς βιαστικής εκτέλεσης μιας πάρα πολύ καλής και πρωτότυπης ιδέας. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτό αφαιρεί από το σύνολο του έργου σημαντικά και ότι δεν είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί. Σαν σύνολο η έκδοση είναι εξαιρετικά προσεγμένη και αν κάποιος μπορεί να βρει και αυτήν με το εναλλακτικό εξώφυλλο θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα. Το στήσιμο, η βιβλιοδεσία και το υλικό των σελίδων είναι τέτοια τα οποία κάνουν το κόμικ μια πολύ όμορφη προσθήκη σε κάθε βιβλιοθήκη. Προσωπικά μιλώντας μπορώ να χαζεύω με τις ώρες τις σελίδες του και τα πανέμορφα καρέ του και να σκεφτώ με γλυκόπικρο συναίσθημα ότι δεν θα μπορέσω να το ξαναδιαβάσω για πρώτη φορά. Προτείνεται ανεπιφύλακτα για τους λάτρεις του φανταστικού και για όσους αγαπάνε τις ιστορίες με μεγάλη έμφαση στο ταξίδι.
  8. Το Inside Moebius είναι μέρος της συλλογής Moebius Library από την Moebius Production και την Dark Horse. Το Inside Moebius αποτελείται από τρεις τόμους που ήρθαν μετά το World of Edena και το artbook του. Το Inside Moebius είναι επίσης το πιο εσωτερικό κόμικ του δημιουργού και ένα από τα υπερρεαλιστικά και γεια σου κόμικ εκεί έξω. Τι είναι; Αυτό που λέει ο τίτλος - μια ματιά μέσα στον Μοέμπιους. Ή για την ακρίβεια μέσα το κεφάλι του, δεν πάμε να τον ανοίξουμε κιόλας για να δούμε αν είχαν καεί τα πνευμόνια του από τους μπάφους. Μουα χα χα. Αχεμ. Λοιπόν. Η Desert B είναι μια έρημος. Είναι επίσης και μια αλληγορία για το μυαλό του. Μέσα στην έρημο, δηλαδή μέσα στο μυαλό του, συναντιούνται οι γνωστότερες δημιουργίες του. Stel και Artan από Edena, o Blueberry, o Arzach, ο Major Fatal. Ο καθένας θέλει να γυρίσει στο κόμικ του, να ξεφύγει από την έρημο που δεν έχει τελειωμό. Αυτό βέβαια, εμείς σαν αναγνώστες ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ μιας και η έρημος είναι κομμάτι τους και αυτοί αυτής. Ο σουρρεαλισμός συμπληρώνεται όταν στο ησυχαστήριο του Μοέμπιους μέσα στο κεφάλι του, ένα τετράγωνο κτήριο (το οποίο έχει όνομα αλλά δεν θυμάμαι τώρα πως το λένε), ο γέρος πλέον Μοέμπιους συναντά παλιότερους εαυτούς του. Όπως έγραψα, το κόμικ είναι εσωτερικό, σχεδόν το έγραψε για την πάρτη του και αποφάσισε να το μοιραστεί. Στις σελίδες του εξερευνά διάφορα σχεδιαστικά στιλ τα οποία ταυτόχρονα σχολιάζει, κάνει αναδρομές στις παλιότερες δουλειές του (δυστυχώς όχι στον Ινκάλ για προφανείς λόγους), βάζει τους εαυτούς του να τσακώνονται για το τι πιστεύει ο καθένας ότι ο άλλος έκανε λάθος στο τάδε ή το δείνα κόμικ, βάζει τους χαρακτήρες του να παραπονεθούν για τις ιστορίες των οποίων ήταν μέρη. Το να πω ότι σπάει τον τέταρτο τοίχο είναι απλοϊκό, μιας και ο σκοπός του κόμικ είναι αυτός. Να βάλει τον αναγνώστη ενεργά μέσα στο μυαλό του δημιουργού, να μοιραστεί μαζί του τις ανασφάλειες του, διάφορες φάσεις που πέρασε κάποτε ή πέρναγε όταν το έγραφε και λοιπά. Δεν θα πω το τετριμμένο "δεν είναι για όλους" αλλά δεν έχει νόημα να το διαβάσει κανείς αν δεν έχει διαβάσει τα επιμέρους κόμικ. Όχι γιατί δεν θα καταλάβει τι γίνεται, απλά γιατί δεν θα το ευχαριστηθεί και θα χάνει ένα κάρο αναφορές σε αυτά. Είναι μια έκθεση ιδεών που δεν περπάτησαν, ένα παράθυρο στο δημιουργικό χάος που υπήρχε στο μυαλό και στην άκρη του χεριού του κάθε φορά που ξύπναγε μέχρι την στιγμή που κοιμόταν. Το τρίτομο είναι μια άψογη ευκαιρία να έρθουμε λίγο πιο κοντά σε έναν από τους πιο περίεργους/παράξενους/κουλούς και μοναδικούς δημιουργούς κόμικς. Όχι πιο κοντά στα έργα του, αλλά στον ίδιο, στην δημιουργική διαδικασία του και στην απαράμιλλη(ες) αισθητική(ες) του. Έχει ολοκληρωθεί στην διετία 2018-19 από την dark horse, το βρίσκετε πλήρες στα αγγλικά πλέον. Βγήκε στα γαλλικά την δεκαετία του '00.
  9. Κάποτε είχα γράψει γι'αυτό το κόμικ πολλά μπλα-μπλα. Αλλά όσο κάτι μιλάει περισσότερο από μόνο του, τόσο λιγότερο χρειάζεται να μιλάνε γι'αυτό οι άλλοι. Οπότε, απλά λιτά και απέριττα, Le Monde D'Edena από τον Moebius, ένα από τα καλύτερα κόμικ που γράφτηκαν ποτέ. Πρώτο κουλό: Το κόμικ ξεκίνησε ως διαφημιστικό για την Citroen, όταν εκείνη πλησίασε στις αρχές του '80 τον κομίστα για μια 16-σέλιδη sci-fi ιστορία όπου πρωταγωνιστεί το μοντέλο της Citroen Traction Avant. Ο Μοέμπιους στράβωσε αρχικά με την ιδέα να κάνει κόμικς για μια βιομηχανία αυτοκινήτων, αλλά ίσως γούσταρε την μάρκα που είχε φτιάξει κατ' αυτόν αυτοκίνητα "ποιήματα" (DS και 2CV), ίσως πάλι ο φάκελος να πάχυνε απότομα. Εν τέλει το δεκαεξασέλιδο έγινε έξι τεύχη 1. Sur L'Etoile (Les Humanoides Associes) - 1983 2. Les jardins d'Edena (Casterman) - 1988 3. La Deesse (Casterman) - 1990 4. Stel (Casterman) - 1994 5. Sra (Casterman) - 2001 6. Les reparateurs (Casterman) - 2001 και από διαφήμιση της Σιτροέν ο Μοέμπιους έγραψε και σχεδίασε το κατ'εμέ Magnum Opus του. Κόπι πάστα η υπόθεση από παλιότερό μου κείμενο: Σε ένα μακρινό μέλλον όπου η δική μας εποχή θεωρείται αρχαία, τα δεδομένα της ύπαρξης έχουν αλλάξει πλήρως. Δεν υπάρχουν άνδρες και γυναίκες παρά ασέξουαλ όντα χωρίς γεννητικά όργανα που τρέφονται με συνθετικό φαγητό. Υπάρχουν εκατοντάδες πλανήτες και φυλές στον Γαλαξία και ο Stel με τον Atan, δύο επισκευαστές διαστημοπλοίων και συνοδοιπόροι βρίσκονται ξαφνικά απομονωμένοι σε έναν αφιλόξενο πλανήτη που ονομάζουν Pool Ball (Μπάλα μπιλιάρδου). Μετά από περιπέτειες βρίσκουν μια παράξενη φθορίζουσα μπλε πυραμίδα η οποία τους περίμενε να έρθουν ώστε να ξεκινήσει, με αυτούς και άλλους αντιπροσώπους των υπόλοιπων πλανητών, το ταξίδι της για τον μυθικό παραδεισένιο πλανήτη της Edena που βρίσκεται κρυμμένος στο κέντρο του γαλαξία. ειλικρινά θα μπορούσα να χώσω για οφθαλμόλουτρο όλο το κόμικ Ε λοιπόν. Εσωτερικό κόμικ. Για την σεξουαλικότητα. Για την χορτοφαγία και τον βιγκανισμό. Για την εξερεύνηση του εαυτού και της θέσης του ατόμου στο σύμπαν. Για την μαστούρα και την σχέση με τα ναρκωτικά. Και για πολλά ακόμα υπαρξιακά και μη ερωτήματα που παίδευαν για δεκαετίες το μυαλό του Μοέμπιους. Τα εισαγωγικά σημειώματα της έκδοσης της Dark Horse του 2015, η οποία συστήνεται ανεπιφύλακτα, τα λέει αναλυτικά. Το σχέδιο μινιμάλ. Απλές γραμμές, γεωμετρική συμμετρία, φαλλικά σύμβολα. Τα συνηθισμένα δηλαδή των sci-fi του. Μόνο που εδώ δίνει ρέστα. Καταφέρνει ταυτόχρονα να φτιάξει ένα σχέδιο εξαιρετικά απλό και εξαιρετικά σύνθετο. Που τραβάει το μάτι εκεί που θέλει, και το αφήνει εκεί που θέλει να το συνεπάρει η ιστορία. Απόλυτη ισορροπία μεταξύ σχεδίου και σεναρίου. Έντονο μπλε σε δεκάδες αποχρώσεις, το αγαπημένο του χρώμα. Δίνω ένα μικρό σπρώξιμο, η εμπειρία ανάγνωσης του δεν συγκρίνεται με καμία αράδα και παρουσίαση δική μου αλλά και άλλων πιο γνωστικών. Θα κλείσω μόνο με το ότι το Blueberry ξαφνικά τρώει ανάποδη και πάει στ'ανάθεμα. Ακόμα και αν δεν σας αρέσει το σουρεάλ στοιχείο που υπάρχει διάχυτο σε όλα τα δικά του-δικά του κόμικ (Airtight garage, Inside Moebius), ακόμα και αν δεν γουστάρετε ΕΦ, εδώ θα βγάλετε το καπέλο σας με σεβασμό. Και αν δεν έχετε, θα πάτε να πάρετε. Το World of Edena ανήκει σε μια νέα σειρά Moebius Library της DH. Στην σειρά ανήκει και το πολύ πιο εσωτερικό Inside Moebius αλλά γι'αυτό, τα λέμε άλλη στιγμή. Επίσης, έβγαλαν επειδή μας λυπήθηκαν και το Art of Edena, ένα άψογο artbook για περισσότερο σάλιωμα. πολλές από τις σελίδες είναι για χρόνια wallpaper στο λάπτοπ World of Edena Dark Horse Bedetheque wiki αρθράκι
  10. Δεύτερο κόμικ του '21 είναι το Lupus του Frederik Peeters. Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Είναι μια ιστορία coming-of-age σε sci-fi πλαίσιο, μια εξερεύνηση των ανθρώπινων σχέσεων και των συναισθημάτων που αυτές φέρουν μαζί τους σαν φορτίο, έχοντας ως φόντο το διάστημα αντί για το τυπικό κοινωνικό slice-of-life. Κακό δεν είναι, οι ~400 σελίδες του τσουλάνε νερό με το "ανοιχτό" σκίτσο ενός δημιουργού που περισσότερο φαίνεται να περιπλανιέται στο χαρτί και να σχεδιάζει ρευστά παρά με σκοπό. Ένα φλου συναίσθημα διακατέχει όλο το κόμικ, σχέδιο και σενάριο, σαν ποτάμι που κυλάει και πρέπει οπωσδήποτε να δεις που καταλήγει, απλά και μόνο για να καταλάβεις ότι δεν καταλήγει πουθενά. Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο και μοναδικό χτυπητό συν του κόμικ. Απλά, είναι πολύ 90s. Είναι πολύ L'association. Είναι πολύ "έχω είδωλο τον Σφαρ, θέλω να κάνω τα παιδιά του Τροντχάιμ, ο Κίλοφερ με επισκέπτεται στα όνειρα μου και παθαίνω ονειρώξεις". Είναι πολύ εναλλακτικό για το καλό του, και εν πάση περιπτώσει νομίζω ότι πέρα από το ότι δεν είναι του στιλ μου αυτά τα κοινωνικά δράματα χωρίς αρχή-μέση-τέλος (γιατί απλά δεν δέχομαι ότι το τέλος του Lupus ήταν με τον τύπο να συμβιβάζεται όσο συμβιβάστηκε, no spoiler), πλέον το όλο αφηγηματικό στιλ του "θέλω να σας δείξω το μυστήριο του εσωτερικού μου κόσμου, με έμμεσες αναφορές στην πραγματική μου ζωή που μόνο οι κοντινοί μου αναγνωρίζουν και γράφω ένα κόμικ που θα σας αφήσει ερωτηματικά γιατί απλά γουστάρω να σας κάνω να αναρωτιέστε και να ψάχνετε τα βαθύτερα της αβύσσου νοήματα" είναι πολυφορεμένο. Διάβασα διθυραμβικά σχόλια και κριτικές, διάβασα για "εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής" από το Ελβετικό αστέρι των κόμικς, διάβασα για ορισμό εκ νέου του είδους του sci-fi που εκ γενετής είναι flat αλλά εδώ ανυψώνεται. Δεν τσίμπησα, έχω διαβάσει πολλά τέτοια κόμικ για να ψαρώσω με τους κριτικούς που λατρεύω να μισώ. Για να είμαι δίκαιος, το κόμικ εξυμνείται για τις juxtapositions του και από αυτές όντως έχει μπόλικες και όμορφα αποτυπωμένες (μεταξύ των τριών πρωταγωνιστών κυρίως και των διαφορών στα παρελθόντα τους). Ίσως απλά να γερνάω και τέτοια αναγνώσματα να έκαναν τον 20χρονο εαυτό μου να αισθάνεται πολύ ψαγμένος και κουλ, όχι όμως πλέον. Ίσως είμαι ένας γεροξεκούτης που κράζει ένα κόμικ που πιθανά είναι κρυμμένο διαμαντάκι για κάποιους. Από την άλλη, δεν ήμουν ποτέ φαν των ρητών με σκουπίδια κάποιων που μετουσιώνονται σε θησαυρούς κάποιων άλλων, οπότε καλά να πάθω που δεν το διάβασα ψηφιακά και πήγα και έσκασα το 20άρι για μια έκδοση ΠΟΥ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΤΗΣ ΕΛΕΙΠΑΝ ΚΑΙ 7 ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΟΜΙΚ. Για "top-shelf" δεν είσαι και τόσο, η έκδοση ήταν κάτω του μετρίου. Ένθετο σε πρώτο θέμα ίσως. Αν διαβαστεί ψηφιακό και τσαμπέ, είναι μια χαρά να σπαταλήσεις ένα δίωρο. Χοντρικά και χωρίς εμπάθεια, η υπόθεση είναι: Δύο τύποι, ένας πρώην στρατιωτικός και ένας πτυχιούχος βοτανολογίας άνεργος, παιδικοί φίλοι αλλά άκρως αποξενωμένοι, γυρίζουν το σύμπαν ψαρεύοντας εξωτικά πλάσματα μέχρι που παίρνουν από έναν πλανήτη μεταλλευμάτων μια κοπέλα, κόρη μεγαλοβιομήχανου και με τάσεις φυγής. Αυτή, ρημάζει τις ρεαλιστικές και συναισθηματικές ισορροπίες τους και φέρνει τα πάνω κάτω στην ζωή τους. Αγυρτεία. Ας ελπίσουμε το pachyderme να έχει να πει κάτι παραπάνω.
  11. Ένας κόσμος μαγικός, βίαιος αλλά και όμορφος Γιάννης Κουκουλάς Οι φανταστικοί κόσμοι της λογοτεχνίας, των κόμικς, του κινηματογράφου συγκινούσαν και εξακολουθούν να συγκινούν τους αναγνώστες και θεατές τους λόγω της έκπληξης που παραμονεύει σε κάθε γωνιά τους. Έναν τέτοιο αλλόκοτο, απρόβλεπτο και σαγηνευτικό κόσμο στήνουν οι Christophe Arleston και Didier Tarquin στο «Ο Λανφέστ του Τρόυ» Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, ο Πόλεμος των Άστρων, το Game of Thrones και τόσες ακόμα επιτυχημένες σειρές φαντασίας συγκίνησαν το ευρύ κοινό γιατί οι δημιουργοί τους είχαν ένα όραμα, ένα μακρόπνοο σχέδιο και τόλμησαν να σχεδιάσουν ολόκληρους κόσμους από την αρχή, τοποθετώντας εντός τους ανθρώπους και άλλα φανταστικά πλάσματα των οποίων οι ζωές εξαρτώνται άμεσα και επηρεάζονται καθοριστικά από τους «κανόνες» των συγκεκριμένων συμπάντων. Έστω κι αν αυτά δεν υπακούν στους κανόνες του κόσμου που ξέρουμε. Αυτό είναι που τους κάνει πιο ελκυστικούς και ενδιαφέροντες, αφιλόξενους ίσως, αλλά ανοιχτούς σε εξερεύνηση. O κόσμος των Christophe Arleston (σενάριο), Didier Tarquin (σχέδια) και Matteo Livi (χρώματα) που ξετυλίγεται σελίδα με τη σελίδα στη σειρά «Ο Λανφέστ του Τρόυ» (εκδόσεις Λέσχης Φίλων Κόμικς, μετάφραση: Γιώργος Μακρυγιάννης) είναι ένας τέτοιος κόσμος γεμάτος μαγεία και μυστήριο, μυστικές δυνάμεις και μάχες για επικράτηση, αλτρουισμούς και προδοσίες, αλλά και χιούμορ. Στον πρώτο τόμο της επιτυχημένης σειράς που κυκλοφόρησε στα ελληνικά υπό τον τίτλο «Το φίλντισι του Μαγοχαμόθ», οι δημιουργοί συστήνουν στους αναγνώστες τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα: τον Λανφέστ που μπορεί να λιώσει το μέταλλο με μια μόνο ματιά του, τον σοφό δάσκαλο Νικολίδη, το επικίνδυνο αλλά καλόκαρδο τρολ Χέμπους, τη Σίξι που έχει τη δύναμη να μετατρέπει το νερό σε πάγο και τη Σιάν που μπορεί να γιατρεύει κάθε πληγή όταν πέφτει η νύχτα, τον ιππότη Χρυσογάλανο με το φοβερό σπαθί και τον πειρατή Θάνο που μπορεί να τηλεμεταφέρεται σε όσα μέρη έχει επισκεφθεί στο παρελθόν. Από ό,τι γίνεται εύκολα αντιληπτό, όλα τα πρόσωπα είναι προικισμένα (ή καταραμένα;) με μια μαγική υπερδύναμη και το ίδιο ισχύει όχι μόνο για τους πρωταγωνιστές αλλά για κάθε πρόσωπο αυτού του αλλόκοτου κόσμου. Το μεγάλο ερώτημα είναι το αν και το πότε θα χρησιμοποιήσουν αυτή τη δύναμη για καλό σκοπό ή θα την εκμεταλλευτούν για να εξυπηρετήσουν σκοτεινά σχέδια. Και το δεύτερο ερώτημα είναι αν αυτός ο κόσμος που γίνεται απολαυστικός στην ανάγνωση το επιτυγχάνει ακριβώς επειδή είναι τόσο διαφορετικός από τον δικό μας, βοηθώντας μας να ταξιδέψουμε με τη φαντασία των δημιουργών του σε μέρη ανοίκεια και γοητευτικά ή επειδή μας παρακινεί υποσυνείδητα να αναζητήσουμε τις ομοιότητές του με τον δικό μας και να αντιληφθούμε οδυνηρά ότι οι βασικές αρχές που διέπουν την ανθρώπινη ύπαρξη δεν διαφέρουν τελικά και τόσο πολύ ανάμεσα στο υποτίθεται φιλόξενο και φιλικό «σήμερα» και τους δράκους, τα σπαθιά, τα τέρατα, το αίμα και τη βία του ανοίκειου, τρομακτικού και εχθρικού κόσμου του Τρόυ. Πηγή
  12. Ο Νέστορας Μπούρμα είναι το polar "παιδί" του Γάλλου σουρεαλιστή συγγραφέα Leo Malet. Πολλά νουάρ μυθιστορήματα στην σειρά "Les Nouveaux Mystères de Paris" με πρωταγωνιστή τον κυνικό πρώην-αναρχικό ιδιωτικό ντετέκτιβ, φιγούρα που υποθέτω φώναξε από μακριά τον γάλλο δημιουργό κόμικς και θρύλο της ευρωπαϊκής σκηνής κόμικς, Jacques Tardi. Αποτέλεσμα, με αρχή το παρόν (πρώτη έκδοση από την Casterman το 1982 με τίτλο "Brouillard au pont de Tolbiac") να εκδοθούν 5 προσαρμογές βιβλίων του Μαλέ από τον Ταρντί σε διάστημα 18 ετών με τελευταίο το "M'as-tu vu en cadavre?" (εδώ λίστα με τα υπόλοιπα adaptations). Η ιστορία ξεκινά με τον Μπούρμα να δέχεται ένα περίεργο σημείωμα από τον παλιό του φίλο και έτερο αναρχικό Αλμπέρ Λεναντέ, ο οποίος μετά από επίθεση με μαχαίρι νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Όταν ο ντετέκτιβ τον επισκέπτεται ο δεύτερος έχει ήδη πεθάνει και προσπαθεί μέσα σε ένα βροχερό Παρίσι και με μοναδική βοήθεια μια μυστηριώδη και γοητευτική τσιγγάνα, την Μπελίτα Μοράλες, προσπαθεί να λύσει την υπόθεση. Ο τρόπος του Ταρντί να αφηγείται είναι ιδιαίτερος και μοναδικός, το σχέδιο του από αυτά που είτε γουστάρεις κάργα είτε σε αφήνουν αδιάφορο. Όντας στην πρώτη κατηγορία, ευχαριστήθηκα πολύ διαβάζοντας μια μεταφορά βιβλίου από το είδος που γουστάρω φουλ να διαβάζω, από έναν αγαπημένο μου δημιουργό κόμικς. Αφενός θέλω να διαβάσω κάποια στιγμή Μαλέ (και γενικότερα περισσότερο γαλλικό νουάρ από τα λίγα που έχω ήδη), αφετέρου θα ήθελα πολύ να δω κάποιο από τα υπόλοιπα 4 της σειράς - ή και όλα - να εκδίδονται στα αγγλικά. Η ατμόσφαιρα του κόμικ είναι σχολείο για όποιον αναρωτιέται πως είναι το noir στην ένατη τέχνη, ο Ταρντί είναι αξεπέραστος σε μια ιστορία που είναι καλή μεν αλλά έχει ένα ταβάνι που δύσκολα θα ξεπερνιόταν με άλλο σχεδιαστή. Διάβασα το κόμικ από την αγγλική έκδοση της Fantagraphics (με την ανάλογη ποιότητα και extras) ενώ έχω και την ελληνική που βγήκε το 1986 από την Βαβέλ Noir.
  13. Μπορεί οι Γάλλοι εκδότες να υποστηρίζουν το comixology, αλλά επ ουδενί δεν αποτελεί τον βασικό μέσο ψηφιακής διάθεσης των κόμικς τους. Αυτή την τιμή την έχει το izneo (εναλλακτική διεύθυνση για τα γαλλόφωνα εδώ), και όσοι ξέρετε Γαλλικά σίγουρα θα βρείτε πολύ, μα πάρα πολύ υλικό που δεν έχω βρει πουθενά αλλού ψηφιακά (ή ακόμα και σε σκανς σε κάποιες περιπτώσεις) Το σάιτ όμως δεν είναι μόνο για τους γαλλόφωνους. Εκτός του ότι έχει δυνατότητα περιήγησης στα Αγγλικά, έχει και τις αγγλικές μεταφράσεις που κυκλοφορούν και αλλού, αρκετές φορές και φθηνότερα. Δεν περιορίζονται μόνο εκεί όμως, μιας και πουλάνε και αγγλικές εκδόσεις της Αμερικάνικης και Αγγλικής παραγωγής. Τα κόμικς διαβάζονται μέσω προγράμματος που έχουν φτιάξει αυτοί, παρόμοιο με αυτό του comixology, θα έλεγα μάλιστα και λίγο καλύτερο. Το σάιτ διαθέτει επίσης την δυνατότητα μίσθωσης ενός κόμικ για ένα διάστημα καθώς και την δυνατότητα αγοράς μιας σειράς στην ολότητα της. Σε αντίθεση με το comixology, αυτά τα δύο είναι εφικτά για όλες τις κυκλοφορίες και όχι για επιλεγμένες. Υπάρχει επίσης η υπηρεσία Subscription, όπου στην ουσία νοικιάζεις με 6,99€ για ένα μήνα την υπηρεσία, και μπορείς να διαβάσεις ότι περιέχει το πρόγραμμα της (περί τα 1800 επιλεγμένα άλμπουμ), πάλι με παρόμοιο τρόπο όπως συμβαίνει στο Marvel Unlimited και Comixology Unlimited. Αντιγράφει μάλιστα και το μοντέλο του netfilix, δίνοντας την δυνατότητα για ταυτόχρονη σύνδεση από τρεις συσκευές, προφανώς για να δανείσετε την υπηρεσία και σε άλλα άτομα (φίλους, συγγενείς). Τέλος, θα βρείτε δωρεάν τευχάκια και στις δύο γλώσσες, αλλά δείχνουν να είναι λιγότερα και πρέπει να ψάξετε για όλα. Δεν έχει λίστα με ενδεικτικά έστω μερικά από αυτά, εκτός από περιπτώσεις ιδιαίτερης προώθησης.
  14. Οι Γάλλοι Frederic Bertocchini (σενάριο) και Jef (σχέδιο) αποτίουν με αυτό το κόμικ τον δικό τους φόρο τιμής στον Βασιλιά Σαύρα, μια από τις πιο μυστηριώδεις και ειδωλολατρικά λατρεμένες φιγούρες της διεθνούς μουσικής σκηνής, τον Jim Morrison των Doors. Δεν προσπαθούν να κάνουν μια "ορθόδοξη" και συμβατική βιογραφία αλλά επιλέγουν να επικεντρωθούν σε μια επιλογή κάποιων από τις πιο δυνατές στιγμές της ζωής αυτού του μύστη της ροκ (π.χ. το γνωστό σκηνικό στην συναυλία του Μαϊάμι το 1970 όπου υποτίθεται πως έδειξε τα γεννητικά του όργανα στο κοινό, ή το φευγιό του στην Γαλλία όπου επίσημα έγινε για να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά). Το κόμικ εκδόθηκε το 2010 από την Emmanuel Proust Editions στην Γαλλία στις 120 σελίδες ενώ στα εγχώρια ήρθε το ίδιο έτος από τις εκδόσεις Γνώση. από bedetheque Μικρό μέγεθος, σκληρόδετο, στιβαρή έκδοση, ασπρόμαυρο ατμοσφαιρικό σχέδιο με κάποια μονοσέλιδα χάρμα οφθαλμών, συναισθηματικά φορτισμένο σενάριο όπως αρμόζει σε μια τέτοια φιγούρα, έναν καταραμένο ποιητή που επηρέασε και επηρεάστηκε όσο λίγοι. Προτείνω δίχως δεύτερη σκέψη σε όσους δεν έχουν ασχοληθεί πολύ με doors/Morrison, όσοι έχουν λογικά το ξέρουν ήδη.
  15. Mετά την τρίτη ανάγνωση που έκανα στο Peter Pan, ήρθε η ώρα της παρουσίασής του. Λίγο πολύ όλοι είμαστε γνώριμοι με την κλασική ιστορία που μας έμαθε η Disney, ή τουλάχιστον της παιδικής και αθώας εκδοχής της. Ένα παιδί που αρνείται να μεγαλώσει, ζει σε ένα φανταστικό νησί που λέγεται η Χώρα του Ποτέ και αιώνια μάχεται έναν πειρατή με γάντζο στο χέρι. Δεν ξέρω πόσοι έτυχε να διαβάσετε το θεατρικό του 1911 από τον J. M. Barrie που αποτέλεσε την βάση της ταινίας, αλλά σίγουρα όσοι το κάνατε θα διακρίνατε αρκετές διαφορές κυρίως στα θέματα που διαπραγματεύεται. Ο κύριος Loisel, που απ'ότι βλέπω σε διάφορα sites σιγά σιγά μπαίνει στην κλειστή ομάδα της ελίτ των Γάλλων δημιουργών κόμικς, πάει ένα βήμα παραπέρα την ιστορία και δημιουργεί ένα prequel, βαθύ και σκοτεινό. Στο Peter Pan του Loisel ακόμα και η παιδική φαντασία που αποτελεί την κινητήριο δύναμη του Πίτερ και των "χαμένων αγοριών" του σου δημιουργεί ένα αίσθημα ανησυχίας και φόβου, ότι δεν είναι τόσο αθώα όσο θέλεις να πιστεύεις. Η ιστορία τοποθετείται στο κακόφημο East End του Βικτωριανού Λονδίνου το 1887 και ο μικρός Πίτερ, γιος αλκοολικής πόρνης, περνάει την μέρα του λέγοντας ιστορίες στα παιδιά ενός ορφανοτροφείου και κατασκευάζοντας μια μητρική φιγούρα που τον αγαπά και τον φροντίζει, μη μπορώντας να αποδεχτεί το γεγονός ότι η πραγματική του μητέρα τον δέρνει και τον βρίζει. Αποδοχή παίρνει μόνο από τον κύριο Κάνταλ, έναν συμπαθητικό γέρο που του μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, του λέει ιστορίες για μια φανταστική χώρα πέρα από την άκρη του χρόνου και τον ταΐζει. Όταν ένα βράδυ ο Πίτερ πάει στην pub της γειτονιάς για να πάρει ένα μπουκάλι ποτό για την μάνα του, αναγκάζεται επειδή δεν έχει λεφτά να γδυθεί μπροστά σε όλους τους θαμώνες ως ανταμοιβή. Φεύγοντας ακολουθείται από έναν αλητήριο που προσπαθεί να τον βιάσει, σταματώντας μόνο επειδή του επιτίθενται άγρια σκυλιά. Ήδη ο Loisel σε έχει κάνει να καταλάβεις ότι αυτό δεν είναι το κόμικ που νόμιζες, εκθέτοντας ήδη μέρος της θεματολογίας του (οιδιπόδειο σύμπλεγμα, βιασμός, μεταχείριση παιδιών, ενδοοικογενειακή βία). Φαινομενικό τέλος στα βάσανα του έρχεται να βάλει μια μαγική νεράιδα την οποία ονομάζει Τίνκερ Μπελ, που του δίνει την ικανότητα να πετά και τον μεταφέρει σε ένα νησί γεμάτο με μαγικά πλάσματα - κένταυροι, ξωτικά, Κόριγκανς - ινδιάνους και πειρατές. Ο λόγος; Ο Πίτερ πρέπει να ηγηθεί του ετερόκλητου μαγικού πληθυσμού για να προστατεύσει τον θησαυρό τους από τους πειρατές. Τι είναι ο θησαυρός δεν το μαθαίνουμε ποτέ, ενώ ο μόνος που κρατάει τους πειρατές από το να τον πάρουν είναι ο "Φύλακας", ένας τεράστιος κροκόδειλος που πλέει τα ρηχά νερά μεταξύ του καραβιού και του νησιού. Συνοδοιπόρος του Πίτερ σε αυτή την περιπέτεια είναι ο Παν, ένα κατσικοπόδαρο πλάσμα με κερατάκια, πολύ κοντινό στον δικό μας Πάνα. Η ιστορία είναι γεμάτη ανατροπές που σε κάνουν να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα από την μια σελίδα στην άλλη. Δεν χαρίζεται ούτε ενδείκνυται σε άτομα που δεν έχουν γερά στομάχια. Από τις 300κάτι σελίδες του παρελαύνουν ακρότητες μεταξύ των οποίων ο φόνος, ο βιασμός και η παιδεραστία. Ο Loisel παίρνει το βαθιά μισογυνιστικό αέρα της ορίτζιναλ ιστορίας και τον εξελίσσει αριστοτεχνικά, αφού κανένας θηλυκός χαρακτήρας δεν είναι άξιος ή αμιγώς "καλός", σε αντίθεση με τον Πίτερ και τα χαμένα αγόρια που είναι "αθώα" και απώτερος σκοπός τους είναι να μείνουν παιδιά και να αποφύγουν τους βρώμικους ενήλικες. Η Τινκερ Μπελ είναι δολοπλόκος, ζηλιάρα και χειραγωγός, η Ρόουζ (καμιά σχέση με την Γουέντι και τους Ντάρλινγκς που ξέρουμε από την ιστορία) είναι η "μαμά" των χαμένων παιδιών που σιχαίνεται τον ρόλο της και βλέπει σεξουαλικά τον Πίτερ, η μητέρα του Πίτερ είναι αλκοολική πόρνη που σαπίζει στο ξύλο τον γιο της, όσες ακόμα γυναίκες βλέπουμε στο Λονδίνο είναι όλες πόρνες και φθηνές, οι Σειρήνες στην χώρα του ποτέ είναι λάγνες και δολοφόνοι..Γενικά, μόνο η Tiger Lily είναι κατάπως αξιοπρεπής, αλλά και αυτή παρουσιάζεται γεμάτη σεξουαλικές ορμές παρότι είναι παιδί. Είναι πολύ περίτεχνα φτιαγμένη αυτή η κριτική στον μισογυνισμό πάντως. Ο Loisel είναι μια ιδιοφυΐα, υπερβολικά φλύαρη μεν, αλλά ιδιοφυΐα όπως και να χει. Από την άλλη, ενώ ο μισογυνισμός του κόμικ είναι στοχευμένος, κάποια ρατσιστικά μηνύματα είναι αρκετά ακαθόριστα και χωρίς λόγο, θα μπορούσαν να αποφευχθούν (όλοι οι ινδιάνοι είναι ίδιοι, ο μόνος μαύρος στο πλήρωμα των πειρατών αποκαλείται το "Μαύρο Τέρας" και άλλα τέτοια). Γενικά πάντως είναι πολύ απαισιόδοξη η οπτική του δημιουργού, αφού η αθωότητα έγκειται στην διαγραφή της μνήμης του κακού, και όχι στην μη-ύπαρξη του. Η Χώρα του Ποτέ δεν είναι το παραμυθένιο μέρος που θα περίμενε κανείς. Αφού αποτελεί την χώρα των ονείρων, περιέχει στο κέντρο της την Opikanoba, την περιοχή των εφιαλτών και των χειρότερων φόβων, θυμίζοντας μας ότι όνειρα χωρίς εφιάλτες δεν υπάρχουν. Ταυτόχρονα ο Loisel εισάγει και την ιστορία του Τζακ του Αντεροβγάλτη που εξελίσσεται την ίδια εποχή στο Λονδίνο. Αυτό, αν και ακούγεται άκυρο, δένει πολύ όμορφα με την όλη αρρωστημένη ατμόσφαιρα του κόμικ και αφήνει εσκεμμένα ασαφή τον ρόλο του Πίτερ. Παράλληλα ο Loisel εισάγει κάμποσους χαρακτήρες για να συνδέσει το βιβλίο του με αυτό του Barrie, όλοι αρκετά ενδιαφέροντες και δουλεμένοι. Το σχέδιο είναι μια μείξη άκρως ρεαλιστικά σχεδιασμένων χώρων/περιβαλλόντων και προσώπων σαν καρικατούρες, για να κάνει έντονη την αντίθεση και να γεμίσει το κόμικ με αντιπαραβολές. Τα χρώματα προσαρμόζονται ανά περιοχή, με την Never-Land γεμάτη με αποχρώσεις έντονου κίτρινου, πράσινου και μπλε και το Λονδίνο δομημένο πάνω σε μουντά πορτοκαλί και γκρι. Η ιστορία εξελίσσεται μεταξύ Λονδίνου και Χώρας του Ποτέ, με εμφανή βαρύτητα στην δεύτερη και μετακινήσεις από το ένα στο άλλο που προσθέτουν στο κλίμα, ειδικά στην τρίτη πράξη. Όπως έχει ειπωθεί πετυχημένα παλιότερα, δεν είναι ένα διασκεδαστικό κόμικ, αλλά ένα σπουδαίο. Χρειάζεται πάνω από 1-2 αναγνώσεις όμως με τόσα πράγματα που κρύβει μέσα του. Το κόμικ εκδόθηκε στα Γαλλικά σε 6 άλμπουμ την περίοδο 1990 - 2004 ενώ το 2013 η Soaring Penguin Press το εξέδωσε επιτέλους στα Αγγλικά. Από τα έργα που ασχολούνται με το Peter Pan Mythos, είναι μακράν το πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο, συν ότι έχει σηκώσει και εγώ δεν ξέρω τι από βραβεία στην Ανγκουλέμ και αλλού. Διαβάστε το μαζί με το επίσης συνταρακτικό και κοντινό του Beautiful Darkness. 1. Londres - London 11/1990 2. Opikanoba - Opikanoba 09/1992 3. Tempete - Tempest 11/1994 4. Mains Rouges - Red Hands 09/1996 5. Crochet - Hook 01/2002 6. Destins - Destiny 10/2004 bedetheque
  16. Η συγκεκριμένη παρουσίαση, αν και πιάνει συνολικά τον τίτλο "Quest for the time bird", θα εστιάσει στον πρώτο κύκλο ή αλλιώς "First Epoch" που έγινε με τους αρχικούς δημιουργούς και κράτησε τέσσερα τεύχη. Στον τίτλο αναγράφεται το "Various" μιας και μετά το 5ο αλλάζουν οι σχεδιαστές σχεδόν ανά τεύχος. Περισσότερες πληροφορίες εντός. τα τέσσερα εξώφυλλα του πρώτου κύκλου Να πω την αμαρτία μου, τον τίτλο δεν τον ήξερα πριν τον αναφέρει ο Παύλος σε μια κουβέντα που είχαμε. Με το που έψαξα τον τίτλο και διάβασα στα γρήγορα την σύνοψη, ήξερα ήδη ότι αυτό πρέπει να το διαβάσω. Οι λόγοι είναι δύο - αφενός ψοφάω για οτιδήποτε έχει να κάνει με επική φαντασία μιας και είναι πάντα η Νο.1 επιλογή μου στις θεματολογίες, αφετέρου το σχέδιο το κάνει ένας από τους πλέον αγαπημένους μου σχεδιαστές ονόματι Regis Loisel που έχει κάνει και το εξαιρετικό Peter Pan. Στο σενάριο ο Serge Le Tendre, δημιουργός με μεγάλο και πλούσιο βιογραφικό. Η σειρά όπως γράφω και πάνω συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αριθμώντας 9 τεύχη. Στα πρώτα τέσσερα κανονικά ολοκληρωνόταν η ιστορία, όπως τουλάχιστον είχαν αρχικά στο μυαλό τους οι δημιουργοί το 1983 που την ξεκίνησαν. Αργότερα, και αφού η Dargaud είδε πως η επιτυχία της ήταν τεράστια και εξελισσόταν σε ένα μίνι έπος ηρωικής φαντασίας σχεδόν κλασικό στους κύκλους των αναγνωστών, επανεκκίνησε την σειρά το 1998, 11 χρόνια μετά το πέρας της με αλλαγές στους δημιουργούς όπως αναγράφεται παρακάτω. Δεν έχω διαβάσει και τις καλύτερες κριτικές για τα 5 επόμενα τεύχη, πάντα σε σύγκριση με την αρχική ιστορία, τα οποία δεν έχουν μεταφραστεί και στα Αγγλικά ακόμα. 1. La conque de Ramor/ Ramor's Conch - 1/1983 Σενάριο: Le Tendre, Σχέδιο: Loisel, Χρώμα: Yves Lencot 2. Le temple de l'oubli / The Temple of Oblivion - 1/1984 Σενάριο: Le Tendre, Σχέδιο: Loisel, Χρώμα: Laurence Quilici 3. Le Rige / The Riege Master - 11/1985 Σενάριο: Le Tendre, Σχέδιο/Χρώμα: Loisel 4. L'œuf des ténèbres / The Egg of Darkness - 8/1987 Σενάριο: Le Tendre, Σχέδιο/Χρώμα: Loisel 5. L'ami Javin - 10/1998 Σενάριο: Le Tendre/Loisel, Σχέδιο: Lidwine, Χρώμα: Loisel 6. Le grimoire des dieux - 11/2007 Σενάριο: Le Tendre/Loisel, Σχέδιο: Mohamed Aouamri, Χρώμα: Francois Lapierre 7. La voie du Rige - 3/2010 Σενάριο: Le Tendre/Loisel, Σχέδιο: Vincent Mallie, Χρώμα: Francois Lapierre 8. Le chevalier Bragon - 12/2013 Σενάριο: Le Tendre/Loisel, Σχέδιο: Vincent Mallie, Χρώμα: Francois Lapierre/Annie Richard 9. L'emprise - 10/2017 Σενάριο: Le Tendre/Loisel, Σχέδιο: David Etien, Χρώμα: Bruno Tatti Παρατηρούμε λοιπόν ότι τα πρώτα τέσσερα εκδόθηκαν μέσα σε μια τετραετία και είναι αρκετά δεμένα, ενώ στα υπόλοιπα υπάρχουν κενά 7-10 ετών. Στα Αγγλικά έχουμε δει τα 1-4 δύο φορές, μια σε τεύχη από την ΝΒΜ την τριετία 1987-1989 και μία σε συγκεντρωτική έκδοση από την Titan το 2015 με διαφορετική μετάφραση και ψηφιακή επεξεργασία στον χρωματισμό. Έχοντας διαβάσει πλέον και τις δύο από σκανάρισμα, σε κάποια τεύχη της NBM η εκτύπωση είναι τόσο άτσαλη και με είδωλα που χάνεις τυχόν λεπτομέρειες του σχεδίου οπότε η Titan είναι μονόδρομος, ενώ σε άλλα ο επεξεργασμένος χρωματισμός της Titan φαίνεται ξεπλυμένος και με μικρό contrast κόβοντας πολύ από την ζωντάνια και την κίνηση του κόμικ. Καταλήγω ότι μάλλον ευχαριστήθηκα της NBM παραπάνω, αλλά έντυπο θα το πάρω από Titan μιας και τα άλλα είναι αδικαιολόγητα ακριβά και δυσεύρετα. Ακόμα, στην Titan ξανά μετέφρασαν το κόμικ με μικροδιαφορές από την NBM. Το μόνο που με χάλασε είναι η νέα γραμματοσειρά ενώ ευτυχώς άλλαξαν το όνομα της πρωταγωνίστριας από Roxanna ξανά σε Pelise όπως ήταν αρχικά στον ορίτζιναλ τίτλο. Αριστερά το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους από την NBM (ο τίτλος περιείχε και το όνομα της πρωταγωνίστριας), δεξιά αυτό της Titan Η ιστορία είναι μια αρκετά straightforward υπόθεση επικής φαντασίας. Βρισκόμαστε στον κόσμο του Akbar, όπου κάποτε οι Θεοί ζούσαν εν ειρήνη μέχρι ένας από αυτούς, ο Ράμορ, να επαναστατήσει και να προσπαθήσει να εξουσιάσει όλο τον κόσμο. Μετά από σκληρή μάχη τον φυλάκισαν σε ένα κοχύλι, το Conque/Conch, με ένα ισχυρό ξόρκι που θα κρατούσε για αιώνες. Στο σήμερα, ο Άκμπαρ είναι μοιρασμένος σε βασίλεια που διοικούνται από μάγους-πρίγκιπες και μία μάγισσα πριγκίπισσα. Βασίλεια τα οποία αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις εποχές αφού έχεις την Land of the Thousand Greens, μια γη γεμάτη δέντρα και πράσινο σαν την άνοιξη κλπ. Η μάγισσα-πριγκίπισσα Mara έχει στην κατοχή της το βιβλίο μαγείας των Θεών και μαθαίνει πως το ξόρκι που κρατάει τον Ράμορ φυλακισμένο εξασθενεί σε 9 μέρες και πως θα πρέπει η ίδια να το ανανεώσει αλλιώς θα απελευθερωθεί. Βλέποντας πως το ξόρκι για να γίνει θέλει πολύ παραπάνω χρόνο, στέλνει την κόρη της Roxanna να βρει τον ξακουστό ιππότη Bragon (που πλέον βρίσκεται στην ώριμη ηλικία και με τον οποίο η Mara είχε κάποτε σχέση) και μαζί να ανακτήσουν το κοχύλι και το "πουλί του χρόνου", ένα μαγικό πλάσμα που μπορεί να παγώσει τον χρόνο έτσι ώστε να μπορέσει να ολοκληρωθεί το ξόρκι πριν την λήξη της προθεσμίας. Όπως βλέπετε μιλάμε εκ πρώτης για μια ιστορία με κάμποσα κλισεδάκια βασισμένη (που αλλού;) στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Βέβαια, το να γράψεις επική φαντασία προς τα τέλη του 20ου αιώνα που δεν χρησιμοποιούσε δοκιμασμένες συνταγές ήταν από μόνο του δύσκολο, οπότε για μένα παίζει μεγάλο ρόλο η προσωπική πινελιά που βάζουν οι δημιουργοί για να δώσουν το κάτι διαφορετικό. Ε, αυτοί το καταφέρνουν και παραδίδουν κάτι απολαυστικό και αρκετά φρέσκο. Οι χαρακτήρες είναι δομημένοι αρκετά καλά, ιδιαίτερα η Roxanna και ο Balrog (μαθητής του Bragon, αντίζηλος και εν τέλει σύμμαχος), το backstory του κόσμου καλοστημένο με μπόλικη πληροφορία και σε κάθε τεύχος η όλο και αυξανόμενη ομάδα αντιμετωπίζει ένα διαφορετικό βασίλειο, μια διαφορετική πρόκληση και έναν διαφορετικό λαό. Οι εν λόγω φυλές δεν είναι άρπα κόλα αλλά η κάθε μία έχει τις ιδιαιτερότητες της που ο Le Tendre φροντίζει να κάνει αρκετά πλούσιες και με ποικιλία. Το φινάλε έχει μια αναμενόμενη ανατροπή και μια καθόλου αναμενόμενη που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, ενώ γενικότερα το τέταρτο τεύχος είναι αρκετά πιο σοβαρό σε σχέση με τα κωμικά 1-3 και φορτωμένο συναισθηματικά. Είναι μια σειρά που με κλειστά μάτια πρέπει να διαβάσει κάθε λάτρης του genre. Αλλά και οι υπόλοιποι, μιας και είναι αρκετά εύπεπτο, δεν σε μπουκώνει με lore και έχει ένα καταπληκτικό σκίτσο που ταιριάζει γάντι στο μεσαιωνικό μοτίβο που χρησιμοποιείται. Εδώ ο Loisel, αν και είναι αρκετά πρώιμος σε σχέση με το Peter Pan, παραδίδει μαθήματα χωρίς υπερβολή. ? Το μόνο που θα ήθελα είναι περισσότερα μονοσέλιδα για να χορτάσει το μάτι μου. ? bedetheque
  17. Στις 5/10/17 ενημερωθήκαμε ότι οι εκδόσεις Διόπτρα, ενόψει της τελευταίας ταινίας του Μπράνα "Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρες", θα κυκλοφορούσαν στα Ελληνικά το BD Le crime d l'Orient Express. Στο bedetheque η σειρά αναγράφεται ότι θα συνεχιστεί, οπότε λογικά περιμένουμε προσαρμογές και άλλων ιστοριών της Αγκάθα Κρίστι από το ζευγάρι Eckartsberg-Chaiko. Ο Chaiko είναι αρκετά φρέσκος σχεδιαστής με μόλις 7 δουλειές στο ιστορικό του, ενώ ο Eckartsberg έχει ακόμα λιγότερες ως σεναριογράφος (μόλις 4). από bedetheque Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στην Γαλλία μόλις μερικές μέρες πριν το Ελληνικό, κάτι που τιμάει την Διόπτρα για την πρωτοβουλία, έστω και αν ήθελε να πιάσει το κοινό που προέκυψε από τον απόηχο της ταινίας. Η έκδοση είναι πανέμορφη και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού είναι το κλασικό grand format BD και δίνει απολαυστικότατη εμπειρία ανάγνωσης στα σχεδόν 33 εκατοστά ύψος. Την μετάφραση ανέλαβε η Τατιάνα Γαλατούλα, την επιμέλεια η Λύντη Γαλάτη, την προσαρμογή εξωφύλλου η Ελένη Οικονόμου και την σελιδοποίηση ο Ηλίας Σούφρας. Σκληρόδετο εξώφυλλο με γυαλιστερό παχύ χαρτί, δεν περιέχει κάποια έξτρα. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή, ένα ακόμα κόμικ/προσαρμογή/γουατέβερ κακό δεν κάνει, βέβαια δεν προσθέτει κάτι παραπάνω από ένα ακόμα άρμεγμα της αγελαδίτσας που λέγεται αγκάθα και βοσκά εις τας αγγλικάς εξοχάς. ?
×
×
  • Create New...