Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Al Ewing'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Το κρέας, τα πολύτιμα μέταλα και υπόλοιπα συστατικά δεν βρίσκονται πλέον στο υπέδαφος τη Γης. Βρίσκονται. ή για την ακρίβεια συλλέγονται, ή για ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια, σκυλεύονται, από τα τεράστια πτώματα αρχαίων θεών τα οποία βρίσκονται στις άκρες του γνωστού διαστήματος. Καθώς οι περισσότεροι θηρευτές, με τα διαστημόπλοια τους, αγωνίζονται να συλλέξουν όσο το δυνατό μεγαλύτερες ποσότητες μπορούν, ο Captain Malik και το τετραμελές πλήρωμα του, θέλουν να κάνουν τη διαφορά. Να ταξιδέψουν πέρα από το γνωστό διάστημα, και να βρουν ένα ζωντανό θεό. Και παρόλο που αυτές οι περιοχές είναι απαγορεύμένες, και παρόλο που τους κυνηγάει να τους σταματήσει η επικεφαλής της παγκόσμιας φρουράς, καθώς έχουν προσωπικά προηγούμενα, θα το τολμήοσυν και θα αντιμετωπίσουν την τεράστια απειλή που ίσως έπρεπε να περιμένουν. O συγγραφέας Al Ewing, ο οποίος έγινε γνωστός στους περισσότερους με το run του στο Immortal Hulk, εδώ (δεν παίζει να ξαναγράψω τον τίτλο) μας δίνει την πρώτη προσωπική, creator-owned, δουλειά του. Ουσιαστικά πήγε να δημιουργήσει μια space-opera, και η αρχική ιδέα έχει τα φόντα για κάτι τέτοιο. Δεν μου φαίνεται να το πολυδούλεψε βέβαια, εκτός και αν έχει προγραμματίσει από τωρα 50+ τεύχη, γιατί στα πρώτα 5 που περιέχει το πρώτο trade το οποίο και διάβασα, δεν μας λέει και πολλά πράγματα. Βασικά, μας λέει ελάχιστα, και όλα αυτά κυρίως για τον Captain Malik και την "αστυνομικό" που τον κυνηγάει, και από εκεί και πέρα το χάος. Είπαμε, ζούμε την εποχή του decompression, αλλά εδώ το παρατράβηξε. Δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για οτιδήποτε άλλο πέρα από τον μικρόκοσμο των πρωταγωνιστών και ακόμα και αυτοί οι λίγοι που τους συνοδεύουν ως πλήρωμα, περνάνε απολύτως απαρατήρητοι καθώς η έννοια character building απουσιάζει τελείως. Τρέφω κάποια κρυφή ελπίδα βέβαια, γιατί μετά από 2-3 βαρετά πρώτα τεύχη, με συνεχη flash-backs, όχι πάντα ευκόλως κατανοητά και διακριτά, στο τέλος αρχίζει και "κινείται" λίγο η ιστορία, και κλείνει με ένα μεγάλο cliffhanger το οποίο έχει τις δυνατότητες να εκτοξέυσει την πλοκή. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως της συγκεκριμένης σειράς δεν είναι το σενάριο, αλλά το σχέδιο, σε συνδυασμό με τον "εκτυφλωτικό" χρωματισμό. Ο Simone Di Meo, αποφάσισε να μας κάνει τη ζωή δύσκολη, και οι μισές σελίδες είναι από ακατανόητες έως προκαλούν ναυτία. Παίζοντας διαρκώς με το σχήμα των καρέ, ακολουθώντας μια anime αισθητική, και χρησιμοποιώντας "στραβές" οπτικές γωνίες (για να μεταφέρει την ελλειψη βαρύτητας φαντάζομαι), το μόνο που καταφέρνει είναι σε μπερδεύει ακόμα παραπάνω και να σε κουράζει. Εδώ παίζει ρόλο και η παλέττα που χρησιμοποιεί ο ίδιος, οπού κινείται από έντονα φωτεινή έως νεόν κατά περιπτώσεις, μαζί με τα μελάνια που είναι πολύ αχνά και δεν διαχωρίζονται οι φιγούρες αν το φόντο δεν είναι άσπρο ή μαύριο. Και ενώ τους θεούς και το απόκοσμο μέγεθος τους το δίνει ωραία και "απειλητικά", και κάποια του splash είναι πανέμορφα, το σύνολο περισσότερο με απώθησε παρά με κέρδισε. Βαρυφορτωμένο, άσχημα χρωματισμένο και δυσνόητο. Λογικά, θα του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία με το επόμενο trade, αλλά δεν έχω και πολλές ελπίδες. Για χαμένη ευκαιρία το βλέπω να πηγαίνει. 5,5/10
  2. Το αχανές σύμπαν της Marvel κάνει διαρκώς επανεκκινήσεις και επιχειρεί να μοιράσει την τράπουλα ξανά, έτσι ώστε να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού, το οποίο εξελίσσεται και γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό. Κάποιες φορές, αυτή η προσπάθεια επανακαθορισμού των κουρασμένων υπερηρώων δεν πετυχαίνει, κάποιες φορές όμως, δίνει μικρά αριστουργήματα. Ευτυχώς, το The Immortal Hulk των Al Ewing (σενάριο), Joe Bennett (σχέδιο), Ruy Jose (μελάνια), Paul Mounts (χρώμα) με τα εξώφυλλα του πολύ Alex Ross, είναι όντως ένα μικρό αριστούργημα. Καταρχάς, για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει από πολύ κοντά τα τεκταινόμενα στο σύμπαν της Marvel (όπως εγώ), τα πράγματα είναι σχετικά απλά: ο Bruce Banner περιπλανιέται ανέστιος και κάθε βράδυ μεταμορφώνεται σε Hulk, ακόμη κι αν είναι νεκρός (αυτό είναι το φοβερό εύρημα της σειράς!). Κατά τα άλλα, ο Χαλκ είναι σίγουρα ένας προβληματικός ήρωας, όχι επειδή αντιμετωπίζει σε κάθε τεύχος τους προσωπικούς του δαίμονες (δεν θα ήταν στο σύμπαν της Marvel, εάν δεν είχε προβλήματα!), αλλά επειδή το μοτίβο του άμυαλου κτήνους στο οποίο μεταμορφώνεται ο άτυχος Μπρους Μπάνερ κάθε φορά που η καρδιά του χτυπά γρήγορα, δεν μπορεί να αντέξει δραματουργικά επί μακρόν, κάτι που αντιλήφθηκαν οι δημιουργοί της Marvel (και ιδιαίτερα ο Peter David, που έδωσε νέα πνοή στον ήρωα), για αυτό και στράφηκαν σε άλλες κατευθύνσεις. Το The Immortal Hulk είναι, λοιπόν, η πλέον πρόσφατη κατεύθυνση, που παίρνει ο πράσινος γίγαντας. Ο Αλ Γιούινγκ προσπαθεί με πολύ μεγάλη επιτυχία να επιστρέψει στις ρίζες του ήρωα, διατηρώντας όμως τη σύγχρονη οπτική. Ο τίτλος του πρώτου τεύχους της σειράς (Or is he both?) είναι σαφής αναφορά (όπως ομολογεί και ο ίδιος) στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Χαλκ και το ερώτημα, όπως και η απάντηση, είναι σαφής: ο Χαλκ είναι και τα δύο: και άνθρωπος και τέρας, όπως άλλωστε και το λογοτεχνικό πρότυπο στο οποίο βασίστηκε ο ήρωας (ο Δρ. Τζέκυλ και ο κύριος Χάιντ) Ο Χαλκ παρουσιάζεται εδώ εκδικητικός, αμοραλιστής με μια απόλυτα προσωπική αντίληψη περί δικαιοσύνης και τοποθετείται “πέραν του καλού και του κακού”, με αποτέλεσμα να κάνει και ένα ταξίδι στην Κόλαση, όπου η ωμή δύναμη φυσικά δεν αρκεί. Όσο για τον άμοιρο Μπάνερ; Αυτός παραμένει παθητικός θεατής, η ιστορία δεν του ανήκει πλέον. Πιστεύω ότι αυτό το κόμικ είναι το πιο ενήλικο κόμικ με υπερήρωες που έχω διαβάσει από τη Marvel. Οι δημιουργοί δεν διστάζουν να δείξουν εικόνες, που είναι πολύ πιο σκληρές από τα συνηθισμένα εμπορικά κόμικ, αλλά και να θίξουν θέματα, όπως η αυτοδικία, αλλά και η ίδια η φύση του Καλού και του Κακού. Καθώς προχωρά η αφήγηση, ο Γιούινγκ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει λογοτεχνίζουσα γλώσσα κι να προβάλλει σκέψεις, που μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν φιλοσοφικές και μετατρέπουν τον Χαλκ σε μια, τηρουμένων των αναλογιών, σχεδόν Νιτσεϊκη φιγούρα (εξού και το “πέραν του καλού και του κακού”): ο Χαλκ έχει μεταμορφωθεί από σύμβολο των απωθημένων (κύριος Χάιντ) σε τιμωρό και φορέα δικαιοσύνης (Νίτσε). Επίσης, χρησιμοποιούνται σύγχρονες μέθοδοι αφήγησης, όπως για παράδειγμα φλας μπακ σε παράλληλη εξέλιξη με την κύρια δράση. Και όλα αυτά γίνονται, χωρίς να περιφρονείται η δράση και οι μάχες! Ταυτόχρονα, φέρνουν στο προσκήνιο διάφορους χαρακτήρες που συνδέονται με τον Χαλκ και τους τοποθετούν με μεγάλη επιτυχία στο νέο πλαίσιο. Οι δημιουργοί του κόμικ ρίσκαραν και πέτυχαν, γιατί η σειρά γνωρίζει όχι μόνο μεγάλη καλλιτεχνική, αλλά και εμπορική επιτυχία. Η συμβολή του Μπένετ στην επιτυχία της σειράς είναι τεράστια: ο σχεδιαστής επιστρέφει κι αυτός στις απαρχές του Χαλκ και μας προσφέρει έναν Χαλκ πιο ογκώδη, τεράστιο και σαφώς πιο απειλητικό, που μας δείχνει ότι ο πράσινος γίγαντας έχει πλέον το πάνω χέρι στη συμβιωτική του σχέση με τον Μπάνερ. Αλλά και στις σκηνές-σοκ, τα καταφέρνει περίφημα, ενώ σε ορισμένα σχέδια διαστρεβλώνει τη φυσική ανατομία με μεγάλη επιτυχία κάνοντας το αποτέλεσμα απολύτως πιστευτό. Όπως και να το δει κανείς, κόμικ δράσης ή τρόμου ή κόμικ υπαρξιακού φόβου, το The Immortal Hulk έχει κάτι για όλους και πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει απόλυτα όλους τους οπαδούς. Η σειρά έχει προταθεί για Eisner και γενικά έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές και δικαίως, Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τόμοι, που συγκεντρώνουν τα 20 πρώτα τεύχη και οι οποίοι περιλαμβάνουν διάφορα σκίτσα, καθώς και ένα κείμενο του συγγραφέα, που βρίσκεται στον πρώτο τόμο. Μια παρουσίαση και κριτική του κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ,. Μια ελάχιστα διαφορετική εκδοχή του κειμένου δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  3. Περιέχει τα : ABSOLUTE CARNAGE (2019) 1-5, ABSOLUTE CARNAGE VS. DEADPOOL (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: CAPTAIN MARVEL (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: IMMORTAL HULK (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE SPIDER-MAN (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE OF VENGEANCE (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: LETHAL PROTECTORS (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: AVENGERS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: MILES MORALES (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: WEAPON PLUS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SCREAM (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: SEPARATION ANXIETY (2019) 1, AMAZING SPIDER-MAN (2018) 29-31, VENOM (2018) 16-20, ABSOLUTE CARNAGE STINGER PAGES Ο Cletus Kasady, γνωστός ως Carnage, "βρήκε" τον θεό του και αυτός είναι ο Knull, ο δημιουργός όλων των symbiotes. Για να τον φέρει όμως πισω από την "φυλακή" του (μεγάλη ιστορία για άλλη παρουσίαση), πρέπει να μαζέψει όλους όσους είχαν, κατα καιρούς, γίνει ξενιστές symbiote. Και αυτό γιατί παρόλο που τα symbiotes έφευγαν από τα σώματα, άφηναν πίσω ένα codec, και μαζεύοντας αυτά τα codecs, o Knull θα αποκτήσει πάλι φυσική υπόσταση. Και καθώς symbiotes έχουν περάσει από πολλούς ήρωες, ο Carnage επιτίθεται κατ' αρχήν σε Spider-Man και Venom/Eddie Brock, αλλά και σε Captain America, Woilverine, Ghost Rider, Hulk και πολλούς, πολλούς άλλους. Και όπως καταλαβαίνετε, γίνεται πάνικός σε φόντο κόκκινο! Χρόνια δούλευε ο Donny Cates, κυρίως μέσα από το Venom που έγραφε, προς την κατεύθυνση που μας έφερε στο Absolute Carnage, αλλά και ουσιαστικά στο King in Black, που είναι το mega-event που τρέχει τώρα στο σύμπαν της Marvel. Το Absolute Carnage είναι το εισαγωγικό mini-event, και δεν θυμάμαι στο παρελθόν δύο events να σχετίζονται τόσο πολύ μεταξύ τους. Αυτό ίσως και να σημαίνει πόσο πολύ πιστεύουν στον Donny Cates, αφού μετά τον Jason Aaron (και τον Jonathan Hickman αλλά αυτός έχει αναλάβει το X-Men κομμάτι) πρόκειται για το πιο ΗΟΤ όνομα στο roster τους. Το καλό που έχει ο Cates, και το βγάζει πολύ έντονα εδώ, είναι το πόσο πολύ γουστάρει αυτό που κάνει. Οι ιστορίες του ξεχειλίζουν από ζωντάνια και καλώς εννοούμενη καφρίλα και φαίνεται πολύ έντονα ότι είναι σαν παιδί που του εμπιστεύθηκαν τα παιχνίδια του Stan Lee και του είπαν "Παίξε". Και αυτός τα συνδυάζει μεταξύ τους με τρόπο, αν όχι απολύτως πρωτότυπο, αλλά σίγουρα ενθουσιώδη, διασκεδαστικό και, ενίοτε, ελαφρά κάφρικο. Χωρίς να χάνεται όμως, πάντα προωθόντας την ιστορία και χωρίς το άγχος να κερδίσεις τον αναγνώστη άμεσα, γιατί αφενός το έχει ήδη κάνει από το Venom που πουλάει πολύ, αλλά και αφετέρου, και όπως προείπα, έχει το King In Black να τον περιμένει για ακόμα μεγαλύτερη δόση αδρεναλίνης. Όπως όλα τα events, εκτός από τη κυρίως (5τευχη) σειρά και το Venom, τα οποία γράφει ο ίδιος ο Cates, είχαμε πολλά ολιγότευχα (από 1 έως 3) tie-ins, τα οποία, σεναριακά μιλώντας, άλλα ήταν μέτρια, άλλα ήταν απλά ΟΚ και 1-2 ήταν αδιάφορα. Συνηθισμένο δηλαδή φαινόμενο για τέτοιου είδους τεύχη. Ξεχώρισα το Symbiote of Vengeance από τον Ed Brisson (καιρό είχα να διαβάσω καλογραμμένο Ghost Rider), το μονότευχο Immortal Hulk από τον Al Ewing o οποίος παραδίδει σεμινάρια του πως να γράψεις ολοκληρωμένα μια ιστορία σε 20 σελίδες (Αγγλος γαρ) και μέχρι εκεί. Με ψιλοαπογοήτευσαν γνωστοί και αγαπημένοι συγγραφείς όπως οι Nick Spencer, Cullen Bunn και Saladin Ahmed, απλά γιατί δεν μπήκαν στην διαδικασία να γράψουν κάτι καλύτερο και απλά έκαναν μερικά filler και safe τευχακια. Σχεδιαστικά, ο Ryan Stegman έκανε μια εντυπωσιακή δουλειά στην κεντρική σειρά. Σίγουρα δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί και ίσως δεν είναι κάτι που θα με κάνει να ψάξω άλλες δουλειές του, αλλά τη δουλειά του την έκανε πολύ καλά, με φανταστικές σκηνές μάχης και διακριτές λεπτομέρειες, ακόμα και όταν γίνεται χαμός στην σελίδα. Όλη η σειρά χαρακτηρίζεται από την (ίσως υπερβολική) κυριαρχία του κόκκινου και του μαύρου, αλλά φαίνεται ότι ήταν συνειδητή επιλογή και, αν μη τι άλλο, ο στόχος επιτυγχάνεται και η ατμόσφαιρα περνάει από το χαρτί στον αναγνώστη. Στις υπόλοιπες ιστορίες, πάλι ξεχώρισα το σχέδιο (κυρίως) του Iban Coello στο Venom, αλλά και αυτό του Gerardo Sandoval στο Scream και του Filipe Andrade στο Hulk. Θετικό είναι πάντως ότι όλο το Omnibus, σχεδιαστικά, είναι σε υψηλό επίπεδο και δεν με χάλασε σε κανένα σημείο. Για άλλη μια φορά, στα Omnibus που συγκεντρώνουν events, η Marvel έβαλε στην αρχή την κεντρική ιστορία, και μετά όλα τα υπόλοιπα tie-ins, αδιαφορώντας για την σωστή χρονολογική τους σειρά. Αυτό είναι αδιανόητο για εμένα, και ήταν ο λόγος για τον οποίο σταμάτησα να παίρνω τέτοιου είδους Omnibus, άσχετα αν αυτό το πήρα τελικά γιατί το βρήκα σε πολύ καλή τιμη. Και για να το κάνει ακόμα χειρότερο, ακόμα και αν αποφασίσει ο αναγνώστης να πηγαίνει από το ένα μέρος του βιβλίου στο άλλο, ακολουθώντας την σωστή σειρά που η ίδια η Marvel ανακοινώνει στα τεύχη της, δεν τυπώνει τους αριθμούς των σελιδών στο Omni. Δύσκολο μεν πολλές φορές λόγω full-page-art, αλλά είναι κάτι αποτρεπτικό για εμένα ενώ είναι τόσο απλό. Πρέπει να πω πάντως ότι εδώ δεν με ενόχλησε τόσο πολύ, κυρίως γιατί αρκετά tie-ins δεν εμπλέκονταν πολύ ή καθόλου με την κεντρική ιστορία. Συνολικά, ένα όμορφο event, μικρό και τακτοποιημένο. Κλείνει και ελαφρώς πρωτότυπα, καθοδηγόντας τον αναγνώστη στη συνέχεια, αλλά τόσο-όσο για να είναι ένα ευχάριστο διάβασμα. Από τα καλά των τελευταίων ετών, και πάνω σίγουρα από την γενική μετριότητα. Προτιμήστε το!
  4. H Jennifer Blood είναι μια φιλήσυχη μητέρα, μια απλή νοικοκυρά. Δεν έχει τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό, εκτός του ότι το βράδυ μεταμορφώνεται σε μια δολοφόνο! Η Jennifer Blute, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, είναι η κόρη ενός μεγαλομαφιόζου, ο οποίος ήταν ο φόβος και ο τρόμος όλων. Μέχρι όμως που τα αδέλφια του στραφήκαν εναντίον του και τον σκότωσαν μαζί με τη γυναίκα του. Κυνηγημένη, η Jennifer σκηνοθέτησε τον θάνατο της, και ξεκίνησε να εκπαιδεύεται για να εξοντώσει τους θείους της. Έπρεπε όμως να περάσουν πολλά χρόνια, κατά τα οποία παντρεύτηκε, έκανε 2 παιδιά και ζούσε την ζωή μιας απλής γυναίκας η οποία φρόντιζε το σπίτι και τον άντρα της. Όταν της δίνεται όμως η ευκαιρία, και χωρίς να το καταλάβει κανείς, ξεκινάει να σκοτώνει έναν-έναν τους θείους της, έχοντας να αντιμετωπίσει, εκτός από εκείνους και τους σωματοφύλακες τους, έναν διεστραμμένο-ματάκια γείτονα της, μια ομάδα κοριτσιών-ninja οι οποίες θέλουν να κάνουν όνομα στο επάγγελμα των δολοφώνων, αλλά και μία αστυνομικό η οποία έχει βάλει στόχο στη ζωή της να την σταματήσει. Και όλα τα παραπάνω δένουν ωραία με τον όνομα του συγγραφέα Garth Ennis. Πάρτε ένα κομμάτι Punisher, 1 κομμάτι Preache, και πολλά κομμάτια Τhe Boys και πιάσατε το νόημα για το τι θα διαβάσετε εδώ. Υπερβίαιο, αστείο, προκλητικό και καθόλου συνηθισμένο, δεν απολογείται και δεν κρύβεται για αυτό που προσπαθεί να κάνει. Να περάσει καλά δηλαδή ο συγγραφέας για αυτό που γράφει χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία για το πως θα περάσει αυτό προς τα έξω. Αν και προφανώς δεν πρέπει να συνδέεται και πολύ με τον Ennis, καθώς αυτός έγραψε μόνο το πρώτο arc, παραδίδοντας τη σκυτάλη μετά στον Al Ewing, o οποίος συνεχίζει στα βήματα του προκατόχου του, χάνοντας όμως στην πορεία των 3 επομένων arcs που έγραψε, την ουσία του χαρακτήρα. Και αυτό γιατί ο μεν Ennis, μέσα από τον ακραίο τρόπο που γράφει τον χαρακτήρα του, διατηρεί την πίστη του στην ψυχοσύνθεση και στους λόγους για τους οποίους ενεργεί. Μετά τον Ewing, ακολούθησαν οι Michael Carroll και Steven Grant, αποτελειώνοντας όποια έννοια continuity, αλλάζοντας και τον τρόπο που ενεργεί και τη λογική για την οποία κάνει όσα κάνει η Jennifer Blood. Από το σχέδιο της σειράς πέρασαν πολλοί, χωρίς κανένας να εντυπωσιάσει. Όλοι, με πρώτο τον Adriano Batista και μετά τους Kewer Baal και Eman Casallo, προφανώς προσπάθησαν σχεδιάσουν στα πρότυπα του Darrick Robertson του The Boys, κάνοντας μεν ΟΚ δουλειά, αλλά χωρίς να κάνουν το κάτι παραπάνω και επαναπαυόμενοι στο gore και στο αίμα, το οποίο μπορεί παροδικά να εντυπωσιάσει, αλλά δεν αφήνει τίποτα αξιομνημόνευτο στον αναγνώστη. Σίγουρα ο Batista είναι πιο καλός, από ότι οι δύο που ακολούθησαν αλλά γενικά δεν είναι ένα κόμικ που θα δεις κάτι που θα το θυμάσαι και την επόμενη ημέρα και σίγουρα όχι κάτι το οποίο θα θυμάσαι χρόνια μετά. 36 συνολικά τεύχη της αρχικής σειράς, και 2 mini-series, τα οποία συλλέγονται σε 7 trade paperbacks. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε ένα χαρτόδετο omnibus το οποίο περιέχει τα πρώτα 24 τεύχη με την δουλειά των Ennis και Ewing, ή αλλιώς τα 4 πρώτα trades. Καλή και γρήγορα ανάγνωση, pure and unadulterated fun που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι. Αν το διαβάσεις με αυτό στο μυαλό, θα περάσεις καλά. Αν ψάχνεις για ένα αριστούργημα, υπάρχουν καλύτερες δουλειές και από τον Ennis και από τον Ewing.
×
×
  • Create New...