Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2022'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ένας νέος ετοιμάζεται να φύγει για το στρατό και τα Αφγανιστάν, και οι φίλοι του αποφάσισαν να του οργανώσουν ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ στο roof-garden του Empire State Building. Αυτό που δεν ξέρουν όμως είναι ότι την προηγούμενη ημέρα, και κατά τη διάρκεια ανακαινίσεων σε κάποιο όροφο του κτιρίου, εργάτες αποκάλυψαν μια κλειστή πόρτα. Η οποία κλειστή πόρτα οδηγεί σε μια κρύπτη. Στην οποία κρύπτη είναι φυλακισμένο ένα πρωαιώνιο κακό. And all hell breaks loose..... Αρκετά κλισεδιάρικος horror τίτλος, από αυτούς όμως που σέβονται τον εαυτό τους και τους αναγνώστες τους. Στο συγγραφικό team έχουμε τους Ange (ζευγάρι Anne και Gerard Guero), πολυγραφότατους στη Γαλλία, και τον Patrick Reanault, με σαφώς λιγότερους τίτλους στη καριέρα του. Αρκετά safe γράψιμο, και αρκετά αναμενόμενο, ίσως και λίγο μπερδεμένο, γιατί μπλέκει τους βρικόλακες με κάποια Ινδιάνικη αίρεση η οποία επιθυμεί να αναστήσει το αρχαίο κακό, χωρίς να παίζει εν τέλει ιδιαίτερο ρόλο το Ινδιάνικο στοιχείο. Ουσιαστικά έχουμε ένα Die-Hard με βρυκόλακες, με τον πρωταγωνιστή, κάποιους φίλους του αλλά και κάποιους ακόμα που βρίσκει στην πορεία, να προσπαθούν να κατέβουν από την οροφή και να διαφύγουν από το κτίριο. Και την αστυνομία, από έξω, να κάνει τα πάντα να μην βγούν οι βρυκόλακες από το κτίριο, γιατί... αντίο Νέα Υόρκη. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, έχουμε μια ταινία δράσης σε κόμικ, άρα ούτε ιδιαίτερο characterization έχουμε, ούτε ιδιαίτερα τρισδιάστατοι είναι οι χαρακτήρες. Αλλά δεν είναι ξεπέτα, είναι καλογραμμένο, και εν τέλει, περνάς καλά. Σχέδιο κάνει ο Charlie Adlard του Walking Dead, το οποίο, σε περίπτωση που δεν το ξέραμε, το ότι έχει κάνει το Walking Dead δηλαδή, αναγράφεται πάνω και σε κάθε τεύχος, ως δυνατό σημείο πώλησης του κόμικ. Ανεξάρτητα όμως, και εδώ κάνει αρκετά καλή δουλειά, πατώντας στο γνωστό του στυλ. Ωραία μπρος-πίσω της κάμερας, και τοπία, αλλά και κοντινά, απειλητικά τα βαμπίρ και ΟΚ οι ανθρώπινοι χαρακτήρες. Καλή κίνηση και καλή σκηνοθεσία, τρέχει τη δράση και μεταδίδει ωραία την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και το αίσθημα του τρόμου. Το χρώμα που του κάνουν βέβαια είναι ίσως λίγο πιο "πάνω" από ότι χρειάζεται, πιθανόν με μια πιο σκοτεινή παλέτα να έβγαιναν όλα καλύτερα, αλλά το σύνολο είναι θετικό και ταιριαστό. 2 άλμπουμ πρώτα στη Γαλλία από τη Soleil το 2019, 4 τευχάκια μέσα στο 2022 από την καινούρια αμερικάνικη εκδοτική Ablaze η οποία έχει ενδιαφέρουσες επιλογές τίτλων απο την γαλλική αγορά. Και τελικά ένα σκληρόδετο τομάκι αμερικάνικων διαστάσεων με πολλές σελίδες extra, σχέδια/προσχέδια και εναλλακτικά εξώφυλλα. ΟΚ, όχι κάτι που θα το θυμάμαι μετά από λιγο καιρό, but a good bit of fun. Next!
  2. Φθάσαμε αισίως στις 25/11( χρόνια πολλά και στις Κατερίνες)! Ένας μήνας απέμεινε ως τα Χριστούγεννα! Έπεσα σήμερα πάνω στο παρακάτω εξώφυλλο και σκέφτηκα, ότι θα ήταν καλή ιδέα να ανοίξω ένα θέμα με Χριστουγεννιάτικα εξώφυλλα, αλλά όχι "ξερά" εξώφυλλα που απλά να αναγράφουν ένα ξενέρωτο:"Καλά Χριστούγεννα". Πιο πιπεράτα, πιο χιουμοριστικά! Θα προσπαθήσω να ανεβάζω ένα κάθε μέρα, αλλά πραγματικά θα ήθελα να δω και δικές σας ιδέες! (Το εξώφυλλο που μου έδωσε την ιδέα) Μερικά ακόμη ενδεικτικά εξώφυλλα, για να καταλάβετε τι εννοώ με το πιπεράτο/χιουμοριστικό
  3. Τίτλος Πρωτότυπου: Speciale Tex Willer 3: Bandera! (Bonelli Eidtore 2021) Επιτέλους, δύο θρύλοι των ιταλικών κόμικς συναντιόνται! Ο λόγος για τους Τεξ και Ζαγκόρ, οι οποίοι αποκτούν το δικό τους crossover, το οποίο κυκλοφόρησε στην Ιταλία στα τέλη του 2021 και μεταφράστηκε πολύ γρήγορα στα αγγλικά από την ειδικευμένη στον οίκο Bonelli Epicenter Comics. Η ιστορία συνεχίζεται από προηγούμενες των δύο ηρώων, αλλά δεν είναι απαραίτητο να τις έχει διαβάσει κανείς, για να την απολαύσει. Επειδή τους δύο ήρωες χωρίζουν περίπου 40 χρόνια (ο Ζαγκόρ υποτίθεται ότι έδρασε κάπου στη δεκαετία του 1830, ενώ ο Τεξ σε εκείνη του 1870-1880), η ιστορία μας παρουσιάζει έναν πολύ νεαρό και αρκετά αλαζόνα Τεξ και έναν μεσήλικα, ελαφρώς γκριζομάλλη και έμπειρο Ζαγκόρ. Ως κεντρική ιδέα, η ιστορία δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας: οι δύο ήρωες, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες προσπαθούν να βοηθήσουν τους φίλους τους, τους Κομάντσι, να αντιμετωπίσουν μια ομάδα λευκών, που θέλει να τους διώξει από τη γη τους. Η ανάπτυξή της, όμως, είναι σωστή, οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και οι δύο ήρωες φτιάχνουν ένα αποτελεσματικό δίδυμο, παρόλο που λόγω ηλικίας και ιδιοσυγκρασίας είναι εντελώς διαφορετικοί. Ο συγγραφέας Μάουρο Μποζέλι καταφέρνει να προσδώσει μια σοβαρότητα στο κόμικ, για αυτό φαντάζομαι, ότι έχει αφαιρέσει από την ιστορία τον Τσίκο, ενώ έχουμε και μια αύρα μεταφυσικής, καθώς βλέπουμε το Ζαγκόρ να προλέγει το μέλλον του Τεξ. Μας παρουσιάζει τον Τεξ ως επιπόλαιο, παρασυρμένο από το θράσος της νιότης και το Ζαγκόρ ως πιο πνευματικό και σχεδόν μυστικιστή και τους μετατρέπει σε σύμβολα δύο διαφορετικών νοοτροπιών και εποχών. Ο Αλεσσάντρο Πιτσινέλι σχεδιάζει υπέροχα, στην κλασική, καθαρή γραμμή των ιταλικών κόμικς. Το σχέδιό του είναι λεπτομερές, εκφραστικό, δυναμικό και συνομιλεί με τις κλασικές ταινίες γουέστερν. Για όσους/ες είστε οπαδοί των ηρώων, πιστεύω ότι το κόμικ είναι επιβεβλημένη αγορά και ότι θα σας αρέσει πάρα πολύ. Η έκδοση της Epicenter είναι εξαιρετική: μεγάλο μέγεθος, σκληρόδετη με ιλουστρασιόν χαρτί και με μια σύντομη εισαγωγή. Επιπλέον, η τιμή της είναι λογική. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  4. Storytime. Περιδιαβαίνοντας στους πολυσύχναστους διαδρόμους του AthensCon 2022, πέρασα κάποια στιγμή από τον πάγκο της εκδοτικής Μικρώς Ήρως όπου χαζεύοντας τις νέες εκδόσεις έπεσε το μάτι μου πάνω στην νέα έκδοσή τους από το σύμπαν του Δικαστή Ντρεντ. Δεν θα το κρύψω, δίστασα. Η μόνη μου προηγούμενη εμπειρία με τον δικαστή ήταν στο "Cursed Earth" από την έκδοση The Complete Case Files. Η ιστορία εκείνη θεωρείται από τις πλέον κλασικές και γενικά μου άρεσε, χωρίς να τρελαθώ κιόλας. Ξεφύλισσα λοιπόν την "Μεταμέλεια", μου άρεσε το σχέδιο και έτσι το αγόρασα και σήμερα ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του. Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο πρώην δικαστής Κάιλ Άσερ, ο οποίος έχοντας εκτίσει την εικοσαετή ποινή του στις φυλακές του Τιτάνα για την δοφολονία ενός πολίτη, επιστρέφει στην Mega City για να ζήσει ήσυχα και σύμφωνα με τον νόμο. Καθώς συναντάει ολοένα και περισσότερα εμπόδια στην καθημερινότητά του και αντιμετωπίζοντας περιστατικά εκφοβισμού, θα καταγγείλει στον Dredd την Ειδική Ομάδα Δικαστών ως υπαίτια. Ο Δικαστής Ντρεντ πρέπει να τηρήσει ισορροπίες ανάμεσα στην καταγγελία ενός δολοφόνου πρώην δικαστή και των νυν συναδέλφων του και ερευνά την υπόθεση. Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία που εκτείνεται σε δυο μέρη, το πρώτο με τίτλο Μεταμέλεια (δίνει και τον τίτλο στην έκδοση) και το δεύτερο με τίτλο Ειλικρίνεια. Το σενάριο εξερευνά ζητήματα όπως του κατά πόσο είναι εύκολο να επανενταχθεί ένας πρώην κατάδικος στην κοινωνία, ο ρατσισμός που αντιμετωπίζει ο οποίος στα πλαίσια του κόμικ τονίζεται και από την παραμόρφωση που αναγκαστικά υφίστανται οι κατάδικοι του Τιτάνα. Ακόμα, στην "Ειλικρίνεια" κεντρικό θέμα αποτελεί το πόσα είναι διατεθειμένος να θυσιάσει κάποιος προκειμένου να επανορθώσει για λάθη του. Όλα αυτά σε μια πολύ καλοσχεδιασμένη ιστορία που μεταφέρει το δυστοπικό κλίμα της Μεγκα Σιτυ, με τον σχεδιαστή να σχεδιάζει κατά την γνώμη μου πολύ εκφραστικά τα πρόσωπα των ηρώων του. Μετά την ολοκλήρωση της ιστορίας του Κάιλ Άσερ, υπάρχει και μια σύντομη ιστορία από τους Alan Grant και David Roach με πρωταγωνιστές την Δικαστή Άντερσον και τον Δικαστή Θάνατο με τίτλο Όνειρο Θανάτου. Να πω την αλήθεια, δεν βρίσκω τον λόγο που παρατίθεται εκτός και αν στο μέλλον η εκδοτική σκοπεύει να μας δώσει περισσότερες ιστορίες με αυτούς τους ήρωες. Καλή έκδοση από την Μικρός Ήρως. Στα θετικά τα εισαγωγικά κείμενα που βάζουν ακόμα και έναν αναγνώστη χωρίς γνώση του σύμπαντος στο κλίμα. Επίσης, ένα ακόμα από τα στοιχεία που εκτίμησα είναι ότι παρόλο που η ιστορία εκτείνεται σε δώδεκα 2000 AD τεύχη, δεν υπάρχει σημείο που να το καταλαβαίνεις αν δεν διαβάσεις τα ψιλά γράμματα στην αρχή της έκδοσης. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό καθώς όσες φορές εχω αποπειραθεί να διαβάσω ιστορίες σε συνέχειες πάντα η διαρκής εναλλαγή "to be continued" και καπάκια recap στην επόμενη σελίδα με κούραζε και μου φαίνονταν ότι χάλαγε την ροή της ιστορίας. Μου έκανε εντύπωση όμως η πολύ μικρή προώθηση που είχε το άλμπουμ. Δεν βρήκα καν ένα πόστ στο facebook page της εκδοτικής δυστυχώς για να πάρω εικόνα του εξωφύλλου. Αξίζει πάντως η αγορά, σας το προτείνω! ΥΓ. To εξώφυλλο είναι από την ελληνική έκδοση. Όλες οι άλλες εικόνες είναι από ξένες εκδόσεις των ιστοριών που απαρτίζουν τον τόμο της Μικρός Ήρως (A Penitent Man, An Honest Man, A Dream Of Death). ΥΓ2. Τι έγινε @Dredd? Σε πρόλαβε σε τέτοια παρουσίαση απλός πολίτης;;
  5. Ρεμπέτικο Νοτούρνο Γιάννης Ιατρού Η νέα αυτοέκδοση του -δικού μας- Περικλή Κουλιφέτη εξερευνά την περιθωριακή κοινωνία των προπολεμικών ρεμπετών, παρουσιάζοντας σε λίγες σελίδες ένα ατμοσφαιρικό ενσταντανέ εγκλήματος και πάθους. Η δράση της ιστορίας τοποθετείται στον Πειραιά του 1929, την εποχή που το ρεμπέτικο, ένα ιδιόμορφο συνονθύλευμα λαϊκών μουσικών παραδόσεων της εποχής, έχει αρχίσει να αποκρυσταλλώνεται ως διακριτό και δημοφιλές είδος μουσικής, με καταλύτη τον ξεριζωμό των Μικρασιατών προσφύγων και την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα. Τα ελληνικά λιμάνια και οι φτωχογειτονιές ήταν άλλωστε ο προνομιακός φυσικός χώρος όπου υφαινόταν η συγκεκριμένη μουσική στο περιθώριο και μακριά από την προβολή. Πρωταγωνιστής είναι ο Μπάμπης ο σερμπέτης, ο οποίος επισκέπτεται το καφενείο της περιοχής του για να θαυμάσει τη φωνή και την παρουσία της πρώην συντρόφου του, της Ρίτας. Ο μαστρο-Νικόλας ο τεκετζής καμαρώνει την «αηδόνα» του που γεμίζει το μαγαζί με το εύρος της φωνής της, αφού τραγουδάει από αμανέδες και ρωμέικα μέχρι σμυρνέικα και αρμένικα. Από τις πρώτες σελίδες της ιστορίας μπαίνουμε για τα καλά στην ατμόσφαιρα της εποχής, σε μια μυσταγωγική ρεμπέτικη βραδιά, μέσα στο καταγώγιο γεμάτο καπνό, φτηνό αλκοόλ, κομπολόγια, μουσικά όργανα και λαϊκά άσματα. Για να ολοκληρωθεί η μύηση των αναγνωστών, ο δημιουργός ορίζει με σαφήνεια τη μουσική υπόκρουση του πρώτου μέρους της ιστορίας: είναι το τραγούδι του Γιώργου Βιδάλη, «Μόρτισσα κακιά» (1927). Το δράμα κλιμακώνεται γρήγορα, όταν εισάγεται ακόμη ένας χαρακτήρας. Ο Νότης ο Μπέκος, ο νέος δεσμός της Ρίτας, αποφυλακίζεται μετά έξι μήνες. «Διαγωγή κοσμιοτάτη κι έξω. Κι από αύριο θα πάλι θα σπρώχνει πρέζα», μας ενημερώνει ο Μανώλης, έτερος θαμώνας του καφενείου. Η είσοδος του Νότη σύντομα καταλήγει σε έντονη αντιπαράθεση με τον Μπάμπη, ο οποίος τον κατηγορεί πως ήταν εκείνος που τον ρουφιάνεψε στους μπάτσους. Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε θεατές ενός τσαμπουκά ανάμεσα σε μάγκες, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μονομαχίες ουέστερν. Σαματάς, σπασμένα ποτήρια, ιπτάμενα τραπέζια, για την καρδιά μιας τραγουδιάρας και τον αντρικό εγωισμό. Μόνο που, σε αντίθεση με το Φαρ Ουέστ, αντί για σαλούν βρισκόμαστε σε έναν παραδοσιακό τεκέ, ενώ τη θέση του περίστροφου έχει πάρει το λεπίδι του σουγιά. Η μονομαχία αποδίδεται με τρόπο που θυμίζει χορογραφία, ενώ το μουσικό στοιχείο είναι ξανά παρόν με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Όπως εξηγεί ο Κουλιφέτης στον επίλογο του κόμικς του, «η μουσική που παίζει ο μπουζουξής κατά τη διάρκεια της μονομαχίας μπορεί να είναι οποιαδήποτε θέλει να φέρει στο μυαλό του ο αναγνώστης. Μα για τον δημιουργό θα είναι πάντα το Ζεϊμπέκικο που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις και ερμήνευσε ο Βασίλης Τσιτσάνης για την ταινία του Νίκου Κούνδουρου ‘‘Ο Δράκος’’ του 1956». Ένας συμπυκνωμένος αλλά ενθουσιώδης φόρος τιμής στο ρεμπέτικο τραγούδι, με γνήσια απόδοση της ατμόσφαιρας της εποχής. Η αυτοέκδοση διατίθεται στα κεντρικά καταστήματα κόμικς στην Αθήνα και στον Πειραιά. Πηγή
  6. Πολεμική Ζωγραφική Pinturas de guerra Ángel de la Calle Prólogo: Paco Ignacio Taibo II Reino de Cordelia, Madrid, 2017 | 304 Κρίτων Ηλιόπουλος Η ιστορία είναι απίστευτη αλλά αληθινή. Στη Χιλή του Πινοτσέτ, τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, σε μια βίλα στα περίχωρα του Σαντιάγο, η ποιήτρια Μαριάνα Καγέχας με τον Αμερικανό σύζυγό της Μάικλ Τάουνλι διοργανώνουν λογοτεχνικές βραδιές με μεγάλη επιτυχία και πολλούς καλεσμένους. Όπως αποκαλύπτεται αργότερα όμως, τα υπόγεια του αχανούς σπιτιού είναι ένα κέντρο βασανιστηρίων της δικτατορίας όπου συμβαίνουν οι πιο φρικτές κτηνωδίες που μπορεί να επινοήσει ο διεστραμμένος εγκέφαλος των βασανιστών. Επίσης είναι γεγονός και έχει αποδειχθεί και ενδίκως ότι το σπίτι είχε παραχωρηθεί στους ιδιοκτήτες από την DINA, την υπηρεσία πληροφοριών του Πινοτσέτ πράκτορες της οποίας ήταν το ζεύγος των διανοουμένων. Ο Τάουνλι και η Καγέχας σήμερα είναι καταδικασμένοι για δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων της δικτατορίας μεταξύ των οποίων και του Ορλάντο Λετελιέ που τον ανατίναξαν με βόμβα στις ΗΠΑ. Η υπόθεση έχει περιγραφεί σε αρκετά βιβλία και αρκετές φορές έχει δώσει υλικό για μυθοπλασία, όπως στο «Τελευταία Νύχτα στη Χιλή» του Ρομπέρτο Μπολάνιο. Με την ιστορία αυτή ως πρώτη ύλη αρχίζει το μυθιστόρημα του Άνχελ δε λα Κάγιε, Πολεμική Ζωγραφική (Pinturas de Guerra). Εδώ οι καλεσμένοι της βίλας είναι ζωγράφοι και όχι ποιητές. Το έργο του Άνχελ δε λα Κάγιε (Angel de la Calle) είναι ένα graphic novel, ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα θα λέγαμε, παρότι ο όρος «εικονογραφημένο» ίσως να θυμίζει στους παλαιότερους εκείνα τα «κλασσικά εικονογραφημένα» τις περιλήψεις κλασικών έργων της λογοτεχνίας. Στην Ελλάδα ήδη κυκλοφορεί το προηγούμενο εικονογραφημένο του Άνχελ δε λα Κάγιε για την διάσημη Τίνα Μοδότι από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Επίσης μιλά για το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα του 1968 στο Μεξικό… Το Πολεμική Ζωγραφική επιχειρεί να αναμοχλεύσει πολλές «παλιές» ιστορίες από το πρόσφατο παρελθόν της Λατινικής Αμερικής οι οποίες παρότι εμπλέκουν τις ζωές αμέτρητων ανθρώπων συχνά μένουν έξω από τη «μεγάλη», την «επίσημη» ιστορία, αυτή που διδάσκεται στα σχολεία και αναπαράγεται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Αυτές οι άλλες ιστορίες στην Πολεμική Ζωγραφική μιλούν για την Ουρουγουάη και το κίνημα των Τουπαμάρος, για την Αργεντινή και τους Μοντονέρος και για τις αντίστοιχες δικτατορίες στις χώρες αυτές. Επίσης μιλά για το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα του 1968 στο Μεξικό και τη φρικτή μαζική δολοφονία με την οποία το κατέστειλε ο στρατός της κυβέρνησης του Δίας Ορδάς μία εβδομάδα πριν αρχίσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες εκεί. Η αφήγηση των ιστορικών γεγονότων χρησιμεύει ως πρώτη ύλη για τη δημιουργία της πλοκής του έργου, η οποία με τη σειρά της χρησιμεύει για υπαινιγμούς, σχόλια και συλλογισμούς σχετικά με την Τέχνη και πιο συγκεκριμένα τη ζωγραφική. Ανασύροντας άλλη μια άγνωστη ή ξεχασμένη «μικρή» ιστορία, τη σύντομη δράση του κινήματος των Αυτορεαλιστών στο Παρίσι του ’80, στήνεται το σενάριο που θα δέσει τις χώρες της Λατινικής Αμερικής με την Ευρώπη, την επανάσταση με τη ζωγραφική και τη Nouvelle Vague στο γαλλικό κινηματογράφο. Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, «Εκτός από το Γάλλο συγγραφέα Ζαν Φρανσουά Βιλάρ, πολύ αμυδρά στο μυθιστόρημά του «Το ταγκό της Βαστίλλης», κανένας άλλος δεν έχει καταγράψει πληροφορία ή μαρτυρία για τους Αυτορεαλιστές». Αυτοί ήταν λατινοαμερικάνοι εξόριστοι που γέμισαν πολλούς τοίχους του Παρισιού με αυτοπροσωπογραφίες σε αφίσες, για να καταγγείλουν τη φρίκη των βασανιστηρίων στις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής. Ο συγγραφέας στην τεράστια έρευνα που έκανε για τη συγγραφή του βιβλίου, εντόπισε έναν από την ομάδα, ο οποίος του έδωσε μια φωτοτυπία μιας αυτοπροσωπογραφίας του Αντονέν Αρτώ την οποία τοιχοκολλούσαν οι Αυτορεαλιστές μαζί με τις δικές τους. Οι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος είναι οι ζωγράφοι, οι λατινοαμερικάνοι εξόριστοι ζωγράφοι από τη Χιλή, την Ουρουγουάη, την Αργεντινή και το Μεξικό. Αλλά δεν είναι μόνο καλλιτέχνες, έχουν πάρει ενεργά μέρος σε κοινωνικούς αγώνες, οι τρεις μάλιστα έχουν και ένοπλη δράση. «Αυτοί που έκαναν κριτική στην κοινωνική στράτευση στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα, γίνονται πολιτικοί καλλιτέχνες στο τέλος της ίδιας δεκαετίας». «Αλλά… Αλλά εσείς είστε καλλιτέχνες. Στο όνομα τίνος… Γιατί… σκοτώσατε ανθρώπους;» Στο Παρίσι τους γνωρίζει ο αφηγητής, ο οποίος βρίσκεται εκεί για να γράψει μια βιογραφία της Τζιν Σίμπεργκ (Jean Seberg), της θρυλικής Αμερικανίδας ηθοποιού με την περιπετειώδη ζωή και τις ανατρεπτικές ιδέες. Και τίθεται το ερώτημα «Αλλά… Αλλά εσείς είστε καλλιτέχνες. Στο όνομα τίνος… Γιατί… σκοτώσατε ανθρώπους;» Το ερώτημα θα απαντηθεί όχι μόνο από τα επιχειρήματα, αλλά και από την ίδια τη ζωή των ζωγράφων. Την ίδια περίοδο στο Παρίσι, σε μια «περίεργη» εποχή, (ο ιστορικός χρόνος δεν συμπίπτει με το μυθιστορηματικό) ο αφηγητής συναντά τον Γκυ Ντεμπόρ και τους Καταστασιακούς, παίρνει συνέντευξη από τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ, κάνει φιλία με τον Χουάν Γκοϊτισόλο, διάσημο Ισπανό συγγραφέα εξόριστο από τη δικτατορία του Φράνκο, «αιρετικό» από πολλές απόψεις. Τότε ο βρόμικος πόλεμος των Γάλλων στην Αλγερία αναδύεται μέσα από τις λεπτομέρειες της υπόθεσης. Φυσικά από το Παρίσι με τους λατινοαμερικάνους εξόριστους δεν θα μπορούσε να λείπει ούτε ο Κορτάσαρ, ούτε το «Κουτσό» του. Λέει ο ίδιος ο συγγραφέας στις ευχαριστίες του επιλόγου της μεξικάνικης έκδοσης: «Στην πραγματικότητα, η δομή του βιβλίου είναι ένα “Παρουσιάστε όπλα”, μπροστά στον Κορτάσαρ. Σε κάθε αφηγηματική αρχιτεκτονική στα ισπανικά νομίζω ότι ο κανόνας μέτρησης είναι ο Κορτάσαρ. Ο σχεδιασμός του στο Κουτσό είναι μοναδικός και μεγαλειώδης, όμως ο Αργεντινός συγγραφέας έχει πολλά περισσότερα απ’ αυτό. Πολλά. Γι’ αυτό και αναζητώ την αντιπαράθεση μαζί του. Και ίσως γι’ αυτό ο αναγνώστης μπορεί ν’ αρχίσει το βιβλίο απ’ οποιοδήποτε κεφάλαιο, δεν έχει σημασία η σειρά, και πάντοτε θα διαβάζει την ίδια ιστορία (…) Η ιστορία δεν θα αλλάζει, θα είναι η ίδια ανάγνωση αλλά ωστόσο θα είναι μια άλλη, η δική του ιστορία.» Βασικό εργαλείο του Άνχελ δε λα Κάγιε είναι η εικόνα και, όπως λέει ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ στον πρόλογό του, ο Άνχελ «όταν αφηγείται επιτρέπει στον εαυτό του τα πάντα, όνειρα, παράπλευρες διαδρομές μέσα σε παράπλευρες διαδρομές, πηγαίνει από το ρεαλισμό στον μαγικό ρεαλισμό, όπως λχ. στις υπέροχες σελίδες της δραπέτευσης του Μπαραγάν από τη σφαγή του Τλατελόλκο με τον Βαν Πάαλεν, όπου έφτασα να πιστέψω ότι το αεροπλάνο που τον έπαιρνε από το Μεξικό το πιλοτάριζε ο Μαρλώ ή ο Σαιν-Εξυπερύ.» Ο κατά κάποιο τρόπο «δάσκαλος» του Άνχελ, Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του: «Όσο προχωρώ στην ανάγνωση της Πολεμικής Ζωγραφικής, τόσο βυθίζομαι στην περιπλοκότητα μιας εποχής, ακούω τον απόηχο παλιών λογομαχιών, αρχίζω να βλέπω ξεχασμένα πρόσωπα και ξεχασμένες συζητήσεις. Και πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Άνχελ για τα αστικά τοπία του, για τις συνεχείς αναπαραγωγές πινάκων ζωγραφικής, τις φωτογραφίες και τις τοιχογραφίες, για την αγάπη του για τις λεπτομέρειες, την ικανότητά του να συμπυκνώνει την ιστορία σ’ ένα χαμένο παπούτσι…» «Διαβάζω μόνο την πρώτη και την τελευταία σελίδα κάθε βιβλίου. Εκεί συγκεντρώνονται οι καλύτερες φράσεις των συγγραφέων …και αυτές βάζω τους ηθοποιούς να πουν» «Το σινεμά, η τέχνη των μαζών, θα γινόταν χρήσιμη, θα ήταν η υπέρβαση της αστικής τέχνης και των αντιφάσεών της. Και βλέπετε τώρα που κατέληξε, μια ατραξιόν για τα πανηγύρια, κατάντησε κάτι πολύ χειρότερο απ’ αυτό που προσπαθούσε να ξεπεράσει…» Πηγή (Δική μου σημείωση: το άρθρο είχε γραφτεί πριν από την έκδοση του κόμικ στα ελληνικά. Ο συγγραφέας του άρθρου είναι και ο μεταφραστής της ελληνικής έκδοσης)
  7. Πρωτότυπος τίτλος: Daredevil & Captain America: Dead On Arrival (Marvel Comics, 2007) Ένα περίπου χρόνο μετά την κυκλοφορία του "Spider-Man: Το Μυστικό Το Κρυστάλλου", οι εκδόσεις Μικρός Ήρως κυκλοφόρησαν μια ακόμη αυτόνομη έκδοση, η οποία, αν και έχει υπερήρωες της Marvel ως πρωταγωνιστές, προέρχεται και αυτή από την Ιταλία και μάλιστα από τον ίδιο σεναριογράφο (Tito Faraci) με σχέδιο του Claudio Villa αυτή τη φορά. Σεναριακά, δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο, αν και η ιστορία παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, αλλά ελάχιστα προλαβαίνει να αναπτυχθεί στις 46 σελίδες του κόμικ. Υπάρχει κάποια πλοκή με το υπερφυσικό στοιχείο να κυριαρχεί, καθώς και μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα αμάλγαμα υπερωικού και κόμικ τρόμου. Η κεντρική ιδέα μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα, πιστεύω όμως, ότι πνίγηκε μέσα στις πολλές σκηνές μάχης. Ο Ντέρντεβιλ είναι ο βασικός πρωταγωνιστής, με τον Κάπταιν Αμέρικα να εμφανίζεται περισσότερο ως γκεστ σταρ. Ωραίο σχέδιο και ακόμη καλύτερα χρώματα, που μαζί δημιουργούν μια αίσθηση απόκοσμης απειλής και είναι το δυνατό σημείο ενός κόμικ, που δεν νομίζω, ότι κομίζει τίποτα ιδιαίτερο στις περιπέτειες των δύο ηρώων, διαβάζεται πάντως ανώδυνα και αναπόφευκτα ξεχνιέται πάρα πολύ εύκολα. Δεν έκλαψα τα λεφτά μου, αλλά απευθύνεται μόνο στους πολύ φανατικούς των υπερηρωικών ή σε όσους/ες θέλουν να διαβάσουν κάτι εύκολο και σύντομο, που δεν θα χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις του κόσμου της Marvel. Οι υπόλοιποι/ες μπορείτε να βρείτε πολύ καλύτερες ιστορίες των δύο ηρώων, για να διαβάσετε. Ωραία η ελληνική έκδοση, όπως μας έχει συνηθίσει η εκδοτική: μεγάλο μέγεθος, όμορφο ιλουστρασιόν χαρτί, καλό δέσιμο, σωστή μετάφραση και επιμέλεια από το Γαβριήλ Τομπαλίδη. Η ονομαστική τιμή των 9,90 ακούγεται, βεβαίως κάπως αλμυρή, αλλά η δουλειά είναι πολύ προσεγμένη. Δεν υπάρχουν έξτρα, παρά μόνο βιογραφικά των δημιουργών. Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  8. Περιέχει τα Crimson Reign 1-5, Doctor Aphra,vol.2 16-21, Bounty Hunters 18-24, Darth Vader,vol.3 18-24, Star Wars,vol.3 19-24 Ο γαλαξίας έχει πλέον άλλον έναν νέο μεγάλο "παίκτη". Αυτός είναι η οργάνωση Crimson Dawn, η οποία έχει απλώσει τα πλοκάμια τους και έχει κατασκόπους τόσο στην αυτοκρατορία και τους επαναστάτες, αλλά και σε όλες τις μεγάλες εγκληματικές οργανώσεις. Με δηλωμένο σκοπο να επαναφέρει την τάξη στους πλανήτες, αλλά και προφανώς τελικό στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών της, η Qi'ra, επικεφαλής της οργάνωσης, οργανώνεται και κάνει τολμηρές κινήσεις προς όλες τις κατευθύνσεις. Καταφέρνει να φέρει σε σύγκρουση τις υπόλοιπες εγκληματικές οργανώσεις μεταξύ τους, να συνάψει συμφωνία αποκλειστικής συνεργασίας με την Rebellion, και να εκμεταλλευθεί και εν τέλει να εξαγριώσει την αυτοκρατορία και τον ίδιο τον Palpatine. Σε συνεργασία με τα "καλύτερα" αλλά και τα όχι και τόσο "καλά" ονόματα, και από τις δύο πλευρές του νόμου και της παρανομίας, κινείται υπογείως και καταφέρνει να κινητοποιήσει όλους τους μεγάλους παίκτες προς ώφελος της, με απώτερο σκοπο... άγνωστο. Συνεχίζοντας αμέσως μετά τα γεγονότα και τα τεύχη του War of the Bounty Hunters, έχουμε το δεύτερο μεγάλο crossover event στο σύμπαν που έφτιαξε ο George Lucas, με τον τίτλο Crimson Reign. Και εδώ, συγγραφικά καθήκοντα της κύριας σειράς αναλαμβάνει ο Charles Soule, ο οποίος φαίνεται να είναι ο πρώτος ο οποίος έχει πιάσει τόσο καλά την φάση Star Wars, και συνεχίζει και προσφέρει έξυπνες ιστορίες, πατώντας πάνω στις ταινίες και μην αφήνοντας να τον "πατάνε" αυτές. Παρόλο που αυτό το 2ο event είναι ουσιαστικά μεταβατικό και προπαρασκευαστικό για το 3ο και τελευταίο το οποίο θα ακολουθήσει μέσα στο 2023, και παρόλο που δεν έχουμε ιδιαίτερη δράση, παρά περισσότερο κατασκοπία και πολιτική ίντριγκα, τα δίνει όλα με τρόπο που να γίνονται ενδιαφέροντα και ταυτόχρονα δημιουργεί αγωνία για την συνέχεια. Φαντάζομαι ότι οι επιμελητές εκεί στη Marvel κάνουν καλή δουλειά, γιατί και όλες οι υπόλοιπες σειρές δένουν αρμονικά, προωθούν τόσο την δική τους ιστορία όσο και αυτή του event, και δεν υφίστανται απλά ως fillers για να πουλάνε απλά τεύχη. Καλή δουλειά από όλους τους συγγραφείς, οι οποίοι βέβαια είναι και αρκετά έμπειροι και με την προφανή σωστή καθοδήγηση, αλλά και πάνω από όλα με την έξυπνη ιστορία που σκέφτηκε ο Soule, φτιάχτηκε ένα ενδιαφέρον σύνολο, το οποίο παρόλο διαρκεί πάνω από 25 τεύχη, διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα. Στο σχέδιο δεν έχουμε τόσο καλά αποτελέσματα, τουλάχιστον σε ότι αφορά την κύρια σειρά. O Steven Cummings, με κύρια προυπηρεσία στο Wayward στην Image, αλλά και κάποια σκόρπια ολιγότευχα arcs σε κάποια υπερηρωικά, δεν ξεφεύγει από τη μετριότητα και δεν δείχνει κάποια ιδιαίτερη αγάπη, κυρίως στα πρόσωπα και τις εκφράσεις τους. Πέρα του ότι δεν πετυχαίνει καθόλου την ομοιότητα πρωταγωνίστρια Qi'ra/Emilia Clarke, και σε όλα τα υπόλοιπα, φιγούρες και υπόβαθρα βγαίνουν αρκετά generic. Παρόλο που δίνει κάποια καλά splash και κάποιες ενδιαφέρουσες σκηνές μάχης, όλα είναι αρκετά προβλέψιμα, αναμενόμενα και εν τέλει βαρετά. Όχι πως είναι ιδιαίτερα κακό το σχέδιο του, αλλά μάλλον παίρνει παρά δίνει στο σενάριο. Πολλά τα τεύχη, και δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος εύκολος τρόπος να διαβάσει το event, παρά μόνο σε τεύχη, χάρτινα ή ψηφιακά. Και αυτό γιατί η Marvel έχει μπλέξει τα trades, και δεν θα βγουν συγκριμένα που να περιέχουν μόνο τα τεύχη του event. Φαντάζομαι βέβαια ότι θα βγει κάποια στιγμή και το αντίστοιχο Omnibus, οπότε και θα αλλάξω τον τίτλο. Γενικά πάντως, κάτι που αξίζει να διαβαστεί, και με καλύτερο σχέδιο, θα περνάγαμε όλοι πολύ καλύτερα. Αναμονή τώρα για το 3ο και May the Force be with us!
  9. Τίτλος πρωτότυπου: Pinturas de guerra (Reino del Cordelia S.L., 2017) Βρισκόμαστε στη Χιλή, μετά το πραξικόπημα του Πινοτσέτ Μια σχετικά μεγάλη παρέα ευκατάστατων ανθρώπων έχει μαζευτεί σε ένα σπίτι και συζητούν περί τέχνης και άλλων ανώδυνων θεμάτων. Μια διακοπή ρεύματος οδηγεί ένα από τα μέλη της ομήγυρης στο υπόγειο του σπιτιού, όπου θα κάνει μια φρικτή ανακάλυψη. Αμέσως μετά, ξεκινά ένα καινούριο κεφάλαιο, όπου ένας νεαρός Ισπανός κομίστας, ονόματι Άνχελ Δε Λα Κάγιε πηγαίνει στο Παρίσι, για να γράψει ένα βιβλίο για την Αμερικανίδα ηθοποιό Τζιν Σίμπεργκ, η οποία σκοτώθηκε νέα σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που κάποιοι επέμεναν ότι ήταν στημένο. Εκεί, ο Δε Λα Κάγιε θα γνωρίσει πολλούς Γάλλους διανοούμενους, αλλά και Ισπανούς και κυρίως Λατινοαμερικανούς εξόριστους και θα εμπλακεί σε μια ιστορία, η οποία τον ξεπερνάει. Με συγχωρείτε, αλλά μου είναι αδύνατον να δώσω μια πιο λεπτομερή σύνοψη αυτού του απολύτως συναρπαστικού κόμικ, γιατί είναι τόσα πολλά τα πρόσωπα, που παρελαύνουν στις σελίδες του και τόσα πολλά τα θέματα, που θίγονται, τόσο πολυεπίπεδη και πολυπρόσωπη η αφήγηση, ώστε οτιδήποτε και να γράψω, θα αδικήσει το έργο. Αρκούμαι να σημειώσω, ότι πρόκειται για ένα απόσπασμα, ας το θέσω έτσι, από την ταραχώδη ιστορία της Λατινικής Αμερικής και από έναν πόλεμο, που διεξάγεται, όχι μόνο στο έδαφός της, αλλά ακόμη και στο εξωτερικό, όπου συγκρούονται οι διάφοροι αντιπρόσωποί της. Η πολιτική, η ιστορία, η τέχνη, αλλά και η προσωπική ιστορία συγκρούονται, αλλά και αλληλοσυμπληρώνονται μέσα στο αφηγηματικό παζλ του δημιουργού. Κατά τη γνώμη μου, το κόμικ είναι ένας θρίαμβος της αφήγησης, η οποία γίνεται μέσα από διάφορες οπτικές γωνίες και με διάφορους τρόπους, κάποιοι από τους οποίους δεν φαίνονται αρχικά να σχετίζονται μεταξύ τους. Για παράδειγμα, η ιστορία του πρώτου κεφαλαίου ξεχνιέται, αλλά θα τη βρούμε μπροστά μας κάπου στη συνέχεια, αλλά και στο πικρό, πάρα πολύ πικρό τέλος του κόμικ. Ο Δε Λα Κάγιε στο επίμετρο του κόμικ αναφέρει ως παντοτινή έμπνευσή του τον Αργεντινό συγγραφέα Χούλιο Κορτάσαρ (όσοι έχετε διαβάσει "Το Κουτσό", θα καταλάβετε γιατί), αλλά πιστεύω, ότι χρωστά πολλά και στο Χιλιανό Ρομπέρτο Μπολάνιο, τον οποίον επίσης αναφέρει, και το βιβλίο του οποίου "2666" με την κατακερματισμένη αφήγησή του ρίχνει τη σκιά του στο κόμικ. Και φυσικά, υπάρχει και ο Φίλιπ Κ. Ντικ, αφού ο Δε Λα Κάγιε του κόμικ διαβάζει συνεχώς τον "Άνθρωπο στο Ψηλό Κάστρο", αλλά και ο Γκι Ντεμπόρ και ο Αντονέν Αρτό και πάρα πολλοί άλλοι. Δεν θέλω να κοροϊδέψω κανέναν και καμία: δεν τρελάθηκα με το προηγούμενο κόμικ του Δε λα Κάγιε, το "Τίνα Μοντόττι", ούτε μου αρέσει ιδιαίτερα η σχεδιαστική τεχνική του. Βεβαίως, έχει ωραίες εμπνεύσεις και σε ορισμένα σημεία τα σχέδιά του είναι πολύ δυνατά και γενικά η σκηνοθεσία του επιτυχημένη. Ίσως όμως, να ήταν καλύτερα να είχε σχεδιάσει το κόμικ κάποιος άλλος. Μου φάνηκε όμως τόσο δυνατή και τόσο ενδιαφέρουσα η ιστορία, ώστε πραγματικά, δεν με ένοιαξε αυτό. Κατά την άποψή μου, ακόμη κι αν δεν σας άρεσε η "Τίνα Μοντόττι", σας προτρέπω να δώσετε μια ακόμη ευκαιρία στο Δε Λα Κάγιε και είμαι σίγουρος, ότι θα σας δώσει τροφή για πολύ σκέψη. Η έκδοση είναι πάρα πολύ ωραία και η μετάφραση του Κρίτωνα Ηλιόπουλου, ο οποίος έχει μεταφράσει πάρα πολλά έργα Ισπανών και ισπανόφωνων συγγραφέων, εξαιρετική με αρκετές σημειώσεις, που βοηθούν στην κατανόηση του κειμένου, αν και θεωρώ, ότι χρειαζόντουσαν και κάποιες ακόμη. Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι εσωτερικές εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη του Δε Λα Κάγιε στην Αγγελική Βασιλάκου για τη lifo Κριτική του Γιάννη Κουκουλά Άρθρο του μεταφραστή του κόμικ, Κρίτωνα Ηλιόπουλου, που γράφτηκε αρκετά πριν από την έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά
  10. Κόμικ σε στιλ Μαντ Μαξ, αλλά με γυναίκα ηρωίδα, η οποία μάλιστα φέρει το όνομα διαβόητης ινδικής θεότητας. Ιδού με πολύ λίγα λόγια η σύνοψη του κόμικ των Daniel Freedman (σενάριο) και Robert Sammelin (σχέδιο). Με λίγα περισσότερα: η Κάλι ήταν μέλος μια συμμορίας γυναικών, μια από τις πολλές συμμορίες, που δρουν σε μια απροσδιόριστη περιοχή και σε ένα απροσδιόριστο τόπο, πιθανόν σε μια μελλοντική Αμερική, όπου για επίσης αδιευκρίνιστους λόγους έχει επιβληθεί μια στρατοκρατική εξουσία, η οποία αποκαλείται "Μηχανή" (Machine) και η οποία επιδιώκει να καθυποτάξει αυτές τις συμμορίες ή να τις εξοντώσει. Η αρχή του κόμικ βρίσκει την Κάλι αλυσοδεμένη, αφού έχει προδοθεί από τις συντρόφους της και η συνέχεια μας τη δείχνει να αποδρά και να ζητά εκδίκηση, επιφυλάσσοντας κάποιες ανατροπές στην πορεία και ολίγη ινδική μυθολογία (η Κάλι δε φέρει απλώς ινδικό όνομα, είναι ινδικής καταγωγής, από όσο συμπεραίνουμε από την εμφάνισή της). Ο σεναριογράφος, όπως άφησα να εννοηθεί, δεν μας δίνει απολύτως καμία πληροφορία για τον τόπο και το χρόνο, για το τι έχει προηγηθεί και περιορίζεται στο να γράψει μια ιστορία πραγματικά ασταμάτητης δράσης, χωρίς πολλά λόγια και με ελάχιστα παραπάνω πράγματα και βασικά αφήνει το σχεδιαστή να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Ο οποίος σχεδιαστής, Robert Sammelin, όμως μεγαλουργεί με απίστευτα σχέδια και φοβερά χρώματα και πραγμταικά τα δίνει όλα χαρίζοντας σκηνές που είναι πραγματική απόλαυση για τα μάτια. Νομίζω, ότι οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους. Πραγματικά, ένα από τα πιο εντυπωσιακά σχέδια, που έχω δει τα τελευταία χρόνια! (Πιστέψτε με, οι εικόνες που βλέπετε δεν είναι οι πιο εντυπωσιακές του κόμικ, απλά αυτές μπόρεσα να βρω στο Ίντερνετ!) Το κόμικ κυκλοφορεί από την Dark Horse σε μεγάλου μεγέθους, σκληρόδετη έκδοση, η οποία αναδεικνύει το σχέδιο σε όλο του το μεγαλείο και επιπλέον περιέχει και αρκετές σελίδες με σχέδια και storyboards. Αν σας αρέσει το σχέδιο και θέλετε να διαβάσετε κάτι, που να προσφέρει άφθονη δράση, τσιμπήστε το, θα πάθετε πλάκα, αν και φοβάμαι, ότι λίγες μέρες μετά την ανάγνωση, δεν θα θυμάστε και πολλά από το σενάριο. Αν βέβαια, θέλετε ψαγμένο σενάριο, ολοκληρωμένους χαρακτήρες, καλογραμμένους διαλόγους και άλλα τέτοια, προσπεράστε άφοβα! Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  11. Όσο κι αν γκρινιάζουμε για τους επιγόνους, κάθε κυκλοφορία Αστερίξ είναι γεγονός. Ο Αστερίξ και ο Γρύπας είναι η πέμπτη δουλειά των Jean-Yves Ferri και Didier Conrad. Στη Γαλλία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2021 και στα ελληνικά ήρθε πριν λίγες μέρες. Κι ενώ κάποια από τα τελευταία άλμπουμ δεν τα διάβασα, αυτό μου έκανε κλικ, εν μέρει λόγω και κάποιων σχολίων εδώ μέσα. Οι ρωμαϊκές αρένες είναι γεμάτες πλάσματα απίστευτα: λιοντάρια, ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις. Το μόνο που λείπει, είναι ένας γρύπας. Και ο Ιούλιος Καίσαρας θέλει να φέρει έναν, θα κάνει καλό το ίματζ του. Έτσι, αναθέτει μια αποστολή στα βάθη της Σαρματίας, της γης των Αμαζόνων. Επικεφαλής τίθενται ο Τεραϊνγκογκνίτους ο γεωγράφος, ο εκατόνταρχος Βραζοστοζουμίους και ο Καλοσπουδαγμένους [sic], ένας μονομάχος με μεγάλη εμπειρία [ξανά sic] σε παρόμοιες αποστολές. Για κακή τους τύχη, όμως, στα μέρη τριγυρίζουν -μα τον Τουτάτη- ο Αστερίξ, ο Οβελίξ (εννοείται με τον Ιντεφίξ) και ο Πανοραμίξ. Alors, très bien! Σχεδιαστικά είναι πολύ καλό, αν και δε νομίζω να αμφισβητήθηκε ποτέ ότι ο Conrad το 'χει. Δε θυμάμαι αν το είχα προσέξει σε άλλα άλμπουμ του διδύμου, αλλά εδώ υπήρχαν κάποια καρέ που ήταν πραγματικά σα να είχαν βγει από το χεράκι του Uderzo. Στο σεναριακό κομμάτι, ο Ferri στέλνει τους Γαλάτες σε μια χώρα άγνωστη για τους Αρχαίους Ρωμαίους και Έλληνες, αλλά και σημαντική για τη μυθολογία τους. Τα περισσότερα λογοπαίγνια (όσα τέλος πάντων αποδόθηκαν επιτυχώς) είναι πολύ αστεία. Επιπλέον δουλεύει καλά και το οπτικό χιούμορ, βασικό συστατικό στο ρεπερτόριο του Goscinny αλλά κάπως «στομωμένο» στα άλλα άλμπουμ του Ferri. Τα δύο θέματα που αγγίζει, τα fake news και η γυναικεία χειραφέτηση, ενσωματώνονται καλά στο σενάριο. Κάποιες σημειώσεις: Πριν ολοκληρωθεί το άλμπουμ, ο Ferri είχε δηλώσει πως θα υπήρχαν αρκετές αναφορές στην πανδημία του Covid, όπως ένα μαγικό φίλτρο που θα χορηγούνταν σε μορφή εμβολίου. Εν τέλει αφαίρεσε πολλές απ' αυτές, γιατί απλούστατα δεν του φάνηκαν αστείες. Οι Σαρμάτες μιλάνε με το αντεστραμμένο Ε, νύξη στο κυριλλικό αλφάβητο. Ωστόσο, τέτοιο γράμμα δεν υπάρχει. Στο τελευταίο καρέ, [spoiler alert! οι Γαλάτες επιστρέφουν στο χωριό τους! ] υπάρχουν δύο ωραίες λεπτομέρειες. Η μία είναι η μπαλαλάικα που έφεραν στον Κακοφωνίξ. Η άλλη, είναι μια κουκουβάγια που φεύγει λυπημένη μ' ένα δισάκι στον ώμο. Πρόκειται για φόρο τιμής στον Uderzo, ο οποίος απεβίωσε πριν την ολοκλήρωση του άλμπουμ. Στο Ο Αστερίξ στους Βέλγους, ο Uderzo είχε σχεδιάσει ένα κουνελάκι να αποχωρεί δακρυσμένο, για τον Goscinny που είχε πεθάνει πρόσφατα. Για τη λογοπαιγνιολογική ανάλυση του Νίκου Σαραντάκου, κλικ εδώ. Υ.Γ.: όσο ευχάριστο κι αν είναι το άλμπουμ, δε γίνεται να μην πάει ο νους στον πόλεμο που γίνεται σήμερα σε εκείνα τα μέρη...
  12. Αυτοί είναι οι τόμοι 80 και 81 της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel. Κυκλοφόρησαν στις 23/09 και 07/10/2022 αντίστοιχα. Περιέχουν τα τεύχη Iron Man 55, Captain Marvel 25-30, Marvel Fanfare 12 ο πρώτος και τα Captain Marvel 31-34, Avengers 125, The Death of Captain Marvel ο δεύτερος. Για εμένα είναι μεγάλη χαρά και μεγάλη συγκίνηση, που παρουσιάζω μια εξαιρετική και εμβληματική ιστορία της Marvel και του αγαπημένου Captain Marvel (του αρχικού, του ορθόδοξου ), την οποίαν διάβασαν και πιστεύω, ότι αγάπησαν πολλοί της γενιάς μου (όσοι είμαστε γύρω στα πενήντα). Ο ήρωας, ο Κάπτεν Μάρβελ, ξεκίνησε ως ένας στρατιώτης της αυτοκρατορίας των Κρι με σκοπό να σαμποτάρει το διαστημικό πρόγραμμα της Γης, αλλά στη συνέχεια αγάπησε τον πλανήτη μας, εξεγέρθηκε ενάντια στην αυτοκρατορία των Κρι με τεράστιο προσωπικό κόστος, χάνοντας την αγαπημένη του Ούνα και τάχθηκε στην προστασία των Γήινων. Στην πορεία άλλαξε στολή, έκανε ένα αναγκαστικό δίδυμο με τον πανταχού παρόντα στα κόμικς της Marvel Ρικ Τζόουνς, αλλά οι πωλήσεις δεν πήγαιναν και τόσο καλά. Και τότε ανέλαβε, αρχικά το σχέδιο και στη συνέχεια και το σχέδιο, ο νεαρός -24 ετών τότε - Τζιμ Στάρλιν, ο οποίος έδωσε μια νέα πνοή στον τίτλο. Δεν είναι μόνο, ότι δημιούργησε το χειρότερο από τους κακούς του σύμπαντος της Marvel, τον Τιτάνα Θάνος, που ακόμη και σήμερα απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο, αλλά είναι κυρίως, το ότι έδωσε μια κοσμική και φιλοσοφική διάσταση στον ήρωα, ότι πρόσθεσε στο σενάριο ορισμένες, έστω, σαφώς αντιπολεμικές νότες, ότι πειραματίστηκε αρκετά με το σχέδιο και την αλληλουχία των καρέ, αλλά και το ότι για πρώτη ίσως φορά, στα κόμικς της Marvel, η εξωτερική δράση και οι μάχες συνυπήρχαν με μια ανελέητη εσωτερική μάχη, όπου η δύναμη της θέλησης και η εναρμόνιση με το σύμπαν μπορούσαν να μεταβάλλουν την πραγματικότητα. Επιπλέον, μετέφερε τη δράση στις εσχατιές του χώρου και του χρόνου, κάτι καθόλου αυτονόητο τότε, ανοίγοντας το δρόμο, για πολλές άλλες ιστορίες, που θα ακολουθούσαν. Όλα αυτά, σαφώς επηρεασμένα από το κλίμα της εποχής έκαναν το συγκεκριμένο story arc, δηλαδή τα τεύχη 25-34, που μας απασχολούν εδώ, ένα από τα πιο πρωτοποριακά κόμικς της Marvel εκείνη την εποχή και ένα κόμικ, που ήταν πραγματικά διαφορετικό από όλα τα άλλα. Ο Στάρλιν εγκατέλειψε τον τίτλο μετά το #34, ακολούθησαν άλλοι δημιουργοί, κάποιοι με ορισμένες καλές ιδέες (θεωρώ ότι και οι Englehart και Milgrom πρόσφεραν μια εξαιρετική συνέχεια στις περιπέτειες του Κάπτεν Μάρβελ), αλλά τελικά ο τίτλος ακυρώθηκε με το #62, το Μάιο του 1979. Στη συνέχεια, άλλοι χαρακτήρες πήραν το όνομα, αλλά στη δική μου καρδιά, ο ένας και μοναδικός Captain Marvel είναι ο Mar-Vell. Το ερώτημα, προφανώς, είναι πώς φαίνονται όλα αυτά σήμερα. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, όχι απλά επειδή κανείς/καμία δεν μπορεί να αντικειμενικός/ή , αλλά κυρίως γιατί αυτό το κόμικ υπήρξε και είναι ακόμη ένα από τα αγαπημένα μου. Το διάβασα ξανά, για τρίτη ή τέταρτη φορά ολόκληρο και το χάρηκα πάρα πολύ. Φυσικά, δεν με εντυπωσίασε τόσο, όσο με είχε εντυπωσιάσει στα 11 ή 12 μου, που είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα, γιατί είχα καταλάβει, ότι αυτό το κόμικ ήταν διαφορετικό από τα άλλα, που δημοσιευόντουσαν στο "Μπλεκ" (εκεί το διάβασα για πρώτη φορά), αλλά αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο μετά από τόσες δεκαετίες. Σίγουρα υπάρχουν κάποιες ευκολίες σε ορισμένα σημεία της πλοκής, σίγουρα η όλη φιλοσοφία δεν εντυπωσιάζει τόσο, σίγουρα όλοι/ες έχουμε διαβάσει κι άλλα πράγματα, πολύ πιο ψαγμένα. Ακόμη κι έτσι, όμως, θεωρώ, ότι είναι ένα από τα εμβληματικά κόμικς της δεκαετίας του 1970 και αξίζει να το έχετε στη βιβλιοθήκη σας και να το διαβάσετε. Εδώ σταματώ, επειδή για το The Death of Captain Marvel υπάρχει ξεχωριστή και εξαιρετική παρουσίαση από το @Spyros Andrianos. Τα συγκεκριμένα τεύχη του Captain Marvel τα έχουμε διαβάσει άλλες τρεις φορές στα ελληνικά: πρώτη φορά στις εκδόσεις του Καμπανά, που δημοσίευσαν τα τεύχη 1 και 22-27 στο "Σπάιντερ Μαν", τα τεύχη 28-40 (εκτός του 36) στους "Εκδικητές" και τα τεύχη 41 και 42 (και ξανά το 28) στο "Άιρον Μαν", δεύτερη φορά στο περιοδικό "Μπλεκ" (δεν θυμάμαι πλέον σε ποια τεύχη), το οποίο είχε δημοσιεύσει σχεδόν ολόκληρη τη σειρά έως το #50 και τρίτη φορά από τη Μαμούθ Κόμιξ, στη σαφώς καλύτερη έκδοση από το τρεις, ξεκινώντας από το "Θορ" (τεύχος 22) και συνεχίζοντας στους "4 Φανταστικούς" (τεύχη 25 και 30) και βγάζοντας και δύο έξτρα τεύχη, που περιείχαν τα 26-28 και 31-34 αντίστοιχα, παραλείποντας το #29. Επιπλέον, το Iron Man 55 είχε δημοσιευτεί στο "Σπάιντερ Μαν" #150 και το Avengers 125 στο "Σπάιντερ Μαν" #307. Περιττό, βέβαια, να προσθέσω, ότι η τωρινή έκδοση της Hachette είναι κλάσεις ανώτερη από τις τρεις προηγούμενες με εξαιρετική, όπως πάντα μετάφραση από τον @Ilias Tsiaras. Τα εξώφυλλα και τα οπισθόφυλλα είναι σκαναρισμένα από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia
  13. Περιέχει τα : Star Wars: War of the Bounty Hunters Alpha (2021) 1, Star Wars: War of the Bounty Hunters (2021) 1-5, Star Wars: War of the Bounty Hunters - Jabba The Hutt (2021) 1, Star Wars: War of the Bounty Hunters - 4-Lom & Zuckuss (2021) 1, Star Wars: War of the Bounty Hunters - Boushh (2021) 1, Star Wars: War of the Bounty Hunters - Ig-88 (2021) 1, Star Wars (2020) 13-18, Star Wars: Bounty Hunters (2020) 12-17, Star Wars: Darth Vader (2020) 12-17, Star Wars: Doctor Aphra (2020) 10-15, material from Star Wars: War of the Bounty Hunters Alpha Director's Cut (2021) 1 O Bobba Fett έχει τον Han Solo "καρμπονιζέ" και κατευθύνεται να τον παραδώσει στον Jabba the Hutt. Στην πορεία όμως, του τον κλέβει η εγκληματική οργάνωση Crimson Dawn, με αρχηγό την Qi'ra (o χαρακτήρας που υποδυόταν η Emilia Clarke στο Solo). O Jabba νομίζει ότι ο Bobba Fett τον κοροϊδεύει και στέλνει στο κατόπι του όλους τους χειρότερους bounty hunters του γαλαξία. Κάπου εκεί μπλέκεται και ο Darth Vader, εμφανίζεται και η Doctor Aphra, καθώς η Qi'ra βγάζει τον Solo σε δημοπρασία, ακολουθεί και ο Luke και η Leia, και η κατάσταση γίνεται εκρηκτική. Το πρώτο μεγάλο crossover event της Marvel στο σύμπαν του Star Wars, και είναι συνολικά αρκετά ικανοποιητικό. Όπως είναι αναμενόμενο, εμπλέκονται όλες οι μεγάλες ongoing σειρές οι οποίες τρέχουν αυτή τη στιγμή με 5-6 τεύχη η καθεμία, υπάρχει ένας σκασμός μονότευχα tie-ins, μια 5τευχη κύρια ομώνυμη σειρά και γενικά πανικός the Marvel way. O Charles Soule γράφει την κύρια σειρά, και όπως έχω ξαναγράψει και αλλού, έχει πιάσει καλά τον παλμό, και ακόμα και αν δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, καθώς το πλαίσιο είναι συγκεκριμένο και καθορισμένο, με λίγες πινελιές και με στρωτή γραφή, καταφέρνει να δημιουργήσει κάποια ψήγματα αγωνίας και μια ψευδαίσθηση ανησυχίας για την τελική έκβαση. Οι υπόλοιποι συγγραφείς, οι οποίοι γράφουν τις άλλες σειρές, όπως ο Greg Pack, η Alyssa Wong και ο Ethan Sacks συντονίζονται καλά με τον Soule και το ύφος διατηρείται σταθερό σε όλο event, οδηγώντας σε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. ΟΚ, κάποια αρνητικά όλων αυτών των μεγάλων crossovers εμφανίζονται και εδώ, και σε κάποια σημεία είναι εμφανές ότι κάποια πράγματα τραβιόνται λίγο από τα μαλλιά για να οδηγήσουν στις επιθυμητές συναντήσεις, στις αναπόφευκτες συγκρούσεις και το νομοτελειακό αποτέλεσμα. Αλλά δεν είναι τόσο τραβηγμένα για να σε "βγάζουν" από την ιστορία, και συνολικά, θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα από τα πιο ισορροπημένα events της εταιρείας. Σχέδιο στην κύρια σειρά κάνει ο Luke Ross, και είναι στο σωστό πνεύμα, με αληθοφανείς χαρακτήρες, φωτεινά sci-fi χρώματα, και μια Qi'ra που δεν μοιάζει καθόλου με την Emilia Clarke. Το καλό είναι ότι και αυτός, αλλά και οι υπόλοιποι σχεδιαστές των άλλων σειρών κρατούν ψηλά και "ρεαλιστικά" το επίπεδο, μην έχοντας έτσι τραγικές διαφορές από τεύχος σε τεύχος και δίνοντας τη κατάλληλη ατμόσφαιρα στην ιστορία. Δεν είδα κάτι αξιομνημόνευτο, άλλωστε δεν έχω δει, στα τόσα χρόνια που κάνει τα Star Wars η Marvel, κάτι αξιομνημόνευτο, αλλά βολεύομαι με κάτι που λειτουργεί, που είναι θεματικά σωστό και κατά καιρούς εντυπωσιακό. Πρώτο σε μια τριλογία events (με το δεύτερο, με τίτλο Crimson Dawn, να έχει ξεκινήσει αμέσως μετά), το War of the Bounty Hunters είναι αξιοπρεπές fan service για τα fan boys σαν και εμένα. Το Omnibus βγαίνει τον Δεκέμβριο, αλλά εγώ έχω διαβάσει και τα 30+ τεύχη, και να κάνω προκαταβολικά την παρουσίαση. Δεν ξέρω ποιος μη-fan θα μπει στη διαδικασία να διαβάσει κάτι τέτοιο, αλλά έχει κάτι να πει και να δείξει, οπότε βουτήξτε και May the force be with you....
  14. Η καλλιτεχνική διευθύντρια του περιοδικού επιλέγει εικόνες που αντικατοπτρίζουν τις αλλαγές στον κόσμο για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. «Τα κόμικς είναι η απόλυτη διαφυγή προς τη λογοτεχνία» συνηθίζει η ίδια να λέει. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η Φρανσουάζ Μουλί, καλλιτεχνική διευθύντρια του New Yorker, βρισκόταν στο σπίτι της στο SoHo όταν άκουσε για το πρώτο αεροπλάνο που είχε χτυπήσει τους δίδυμους πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Αφού η ίδια και ο σύζυγός της, ο αναγνωρισμένος σκιτσογράφος Αρτ Σπίγκελμαν (δημιουργός του Maus), πήραν τα δύο μικρά παιδιά τους από το σχολείο και η οικογένεια ήταν ασφαλής, πήγε κατευθείαν στα κεντρικά γραφεία του περιοδικού. Ο Ντέιβιντ Ρίμνικ, ο αρχισυντάκτης, την είχε καλέσει για να κυκλοφορήσει μια ειδική έκδοση. Το εξώφυλλο της 11ης Σεπτεμβρίου / Photo: YouTube Εκείνο το εξώφυλλο, που απεικονίζει τις σιλουέτες των Δίδυμων Πύργων σε σκοτεινό φόντο, αποτελεί μέρος της ιστορίας της δημοσιογραφίας καθώς και μια από τις πιο διάσημες εικόνες που δημοσίευσε ποτέ το New Yorker: ένας τέλειος συνδυασμός σχεδιασμού, λεπτότητας και επικαιρότητας που άλλαξε τον τόνο του περιοδικού. Χωρίς να χρησιμοποιήσει εικόνες ή λέξεις η Μουλί μετέφερε αυτό που ένιωσαν εκατομμύρια άνθρωποι εκείνη τη μοιραία ημέρα. Πώς να πει αυτό που δεν μπορούσε να ειπωθεί. «Η ιδέα του να πρέπει να πάω στο γραφείο και να σκεφτώ για μια εικόνα φαινόταν αισχρή. Σε μια συζήτηση με τον σύζυγό μου, μου πρότεινε τις σιλουέτες. Έτσι, όταν σχεδίασα τη σιλουέτα μαύρη πάνω σε μαύρο, συνειδητοποίησα ότι είναι ένας τρόπος να πεις ότι δεν υπάρχει εικόνα και είναι μια αντι-εικόνα, ενώ εξακολουθεί να είναι εικόνα. Είναι τόσο φευγαλέο, λεπτό, και δεν θα μπορούσες να το κάνεις αυτό με λέξεις» λέει στην EL PAÍS. Η Μουλί είναι μια ψηλή, γαλανομάτα γυναίκα. Τα μαλλιά της είναι κοντά και σγουρά, συγκρατημένα από τα γυαλιά που φοράει για να βλέπει κοντά, και τα δάχτυλά της είναι γεμάτα δαχτυλίδια. Το ένα από αυτά είναι ένα τεράστιο μάτι που παρακολουθεί τη συζήτηση από τον δείκτη της, σαν να κοιτάζει μέσα από μια κλειδαρότρυπα. Γεννήθηκε στο Παρίσι πριν από 66 χρόνια, αλλά έχει ζήσει στη Νέα Υόρκη περισσότερο από τη μισή της ζωή και εναλλάσσει τη δουλειά της στο περιοδικό με εκείνη του ρόλου της ως διευθύντρια έκδοσης του εκδοτικού οίκου παιδικών κόμικς Toon Books. Μεταξύ 1980 και 1991, μαζί με τον Σπίγκελμαν, εξέδιδε το περιοδικό ανθολογίας κόμικς Raw, μια cult έκδοση που αποτέλεσε σημαντικό ορόσημο για τον κλάδο στη Νέα Υόρκη. Φέτος το καλοκαίρι βρέθηκε στο Μεξικό ως μέλος της κριτικής επιτροπής μιας διημερίδας σχεδιασμού που διοργάνωσε η εταιρεία Pictoline για να επιλέξει τους καλύτερους εικονογράφους της Λατινικής Αμερικής. Με τον Αρτ Σπίγκελμαν / Photo: YouTube Το περιοδικό RAW / Photo: YouTube Στις σχεδόν τρεις δεκαετίες που είναι υπεύθυνη για τα εξώφυλλα του New Yorker, η Μουλί έχει δει τη χώρα της -είναι επίσης Αμερικανίδα πολίτης- και τον κόσμο να αλλάζουν εκατοντάδες φορές, και ήταν εκεί για να προσφέρει την απαραίτητη εφευρετικότητα, οξύτητα ή ευαισθησία για να αφηγηθεί την ιστορία με ένα μοναδικό στυλ. Παραδέχεται ότι η πιο τρομακτική πρόκληση είναι να αποτυπώσει την ουσία μιας ιστορικής στιγμής με μοναδικό τρόπο, επιλέγοντας τη σωστή εικονογράφηση. «Τα συναισθήματα δεν μπορούν να δημιουργηθούν, αλλά μπορούμε να δώσουμε στους ανθρώπους μια εικόνα για να ταυτιστούν» εξηγεί. Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα κέρδισε τις εκλογές το 2008, το εξώφυλλο που δημιούργησε ο Μπομπ Στέικ απεικόνιζε το Μνημείο Λίνκολν στην Ουάσινγκτον – το οποίο θυμίζει επίσης τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ – κάτω από ένα τεράστιο φωτεινό φεγγάρι που ήταν και το γράμμα «Ο» στον τίτλο. «Αιχμαλώτισε το συναίσθημα όλων, επειδή έδινε την αίσθηση ότι είναι ιστορικό, ότι είναι μια νέα εποχή» λέει. Τον Νοέμβριο του 2016, μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, το εξώφυλλο απεικόνιζε αντ’ αυτού μια σκηνή στο μετρό του Μανχάταν, όπου ένας άνδρας διάβαζε την εφημερίδα. Στις σελίδες του έγραφε: «Η εφημερίδα δεν έχει καμία σχέση με την εφημερίδα: «Ω, Χριστέ μου. Σε παρακαλώ, Θεέ μου, όχι. Οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό». «Έχουμε την τάση να δίνουμε μια ενήλικη εξήγηση για τα πάντα. Αλλά συναισθηματικά, είσαι περισσότερο συνδεδεμένος με την οπτική σου αίσθηση, συνδέεται με το ένστικτό σου […] χρησιμοποιείς το δικό σου συναισθηματικό κύκλωμα» λέει η Μουλί, η οποία έχει καταφέρει να εκμεταλλευτεί αυτή τη μη λεκτική επικοινωνία για να συζητήσει για τον ρατσισμό, τον φεμινισμό, τους πολέμους, τις καταχρήσεις και τη ριζοσπαστικοποίηση, ρίχνοντας φως στην πιο σκοτεινή πλευρά της αμερικανικής κοινωνίας. Η εικονογράφηση «σου δίνει έναν αγωγό για να επεξεργαστείς τον πόνο ή την ενσυναίσθηση με τους ανθρώπους» επισημαίνει. Αριστερά το εξώφυλλο της εκλογής του Ομπάμα και δεξιά το εξώφυλλο της εκλογής του Τραμπ, το 2016 / Photo: YouTube Η Μουλί τονίζει ότι ένα καλό εξώφυλλο δεν είναι απαραίτητο να σχετίζεται με ένα άρθρο στις εσωτερικές σελίδες. «Το εξώφυλλο είναι μια ιστορία από μόνο του, η οποία πρέπει να γίνει κατανοητή σε δέκα ημέρες ή σε δέκα χρόνια» εξηγεί. Το γραφείο της -που βρίσκεται στον 23ο όροφο του One World Trade Center, εκεί όπου βρίσκονταν οι δίδυμοι πύργοι- θεωρείται το πιο δημιουργικό στα κεντρικά γραφεία του περιοδικού. Μοιάζοντας με γκαλερί, εκατοντάδες εικονογραφήσεις κρέμονται στους τοίχους, δείχνοντας τον συνεχή διάλογο που διατηρεί η Μουλί με τους καλλιτέχνες για τη δημιουργία των εξωφύλλων. Για πολλούς καλλιτέχνες, η δημοσίευση στο New Yorker είναι μια ανταμοιβή από μόνη της. Η καλλιτεχνική διευθύντρια παραδέχεται ότι κάθε εβδομάδα απορρίπτει τόνους εικονογραφήσεων που φτάνουν στο γραφείο της- χωρίς αμφιβολία, λέει, το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς της. Αλλά είναι μια πολύ απαιτητική και σχολαστική γυναίκα. Τόσο πολύ, ώστε μια ομάδα σκακιστών συνεργάζεται μαζί της μόνο για τις εικονογραφήσεις των εξωφύλλων. Παρ’ όλα αυτά, μερικές φορές της ξεφεύγουν πράγματα, όπως συνέβη όταν το ρολόι σε μια εικόνα του Grand Central Station έδειχνε την ώρα 2.15 μ.μ. και ένας αναγνώστης επισήμανε ότι ήταν αδύνατον η ποσότητα του φωτός που έμπαινε από τα παράθυρα και οι σκιές που προβάλλονταν στο έδαφος να αντιστοιχούν σε αυτή την ώρα της ημέρας, ή όταν ένας άλλος αναγνώστης έγραψε για να την ενημερώσει ότι ένας από τους χαρακτήρες σε μια σκηνή στην παραλία είχε δύο αριστερά πόδια. «Οι αναγνώστες είναι ειδικοί και αποκωδικοποιούν τα πάντα. Είναι πλέον στο χέρι όλων μας να ανταποκριθούμε στην πρόκληση». Το θρυλικό εξώφυλλο της τηλεργασίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid / Photo: YouTube Η Μουλί θεωρεί σημαντικό να δίνεται προσοχή στο έργο των καθιερωμένων συγγραφέων, αλλά και να προωθείται αυτό των νέων καλλιτεχνών πέρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη- αναζητά πάντα νέα ταλέντα και ενθαρρύνει τους νέους εικονογράφους να υποβάλουν τη δουλειά τους. Την ενδιαφέρει να δείξει τις αλλαγές στην κοινωνία μας, πώς είναι να ζεις σε αυτή την εποχή. Από την ίδρυσή του το 1925, το New Yorker αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες της έκδοσης. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η Μουλί μιλάει για τη μισαλλοδοξία που επικρατεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και για το πώς αυτή η μισαλλοδοξία έχει προκαλέσει τη λογοκρισία του έργου καλλιτεχνών και συγγραφέων (συμπεριλαμβανομένου του συζύγου της). «Δυστυχώς, αυτό αποτελεί μέρος μιας πολύ καλά οργανωμένης πολιτικής προσπάθειας από πολύ πλούσιους ανθρώπους που έχουν βρει έναν τρόπο να επιβάλλουν τις πεποιθήσεις τους» λέει. Στην άποψή της για την αμερικανική κοινωνία, καταγγέλλει επίσης τον πουριτανισμό, τον σεξισμό και τις απαιτήσεις που τίθενται στις γυναίκες. Σκέφτεται ότι αν και η επικράτηση του σεξισμού μειώνεται τον 21ο αιώνα, αν ήταν άνδρας, θα της είχε δοθεί πολύ νωρίτερα μεγαλύτερη εξουσία. Ωστόσο «αν δεν ήμουν γυναίκα, πιθανότατα θα ήμουν πιο αυταρχική στην άσκηση της εξουσίας μου, και επομένως λιγότερο επιτυχημένη, νομίζω». ΠΗΓΟΥΛΑ!!!
  15. H Dounia Mahoney είναι μια συλλέκτρια επικίνδυνων και καταραμένων αντικειμένων. Ανάμεσα σε αυτά, μαθαίνει μια καταραμένη κάμερα, η οποία έχει την ιδιότητα να δείχνει τον χειρότερο εαυτό όποιου φωτογραφίζει. Και αυτά, όταν εμφανίζονται οι φωτογραφίες σε ένα σκοτεινό, και επίσης καταραμένο, Dark Room. Μαζί με τον καλύτερο φίλο της, έναν σκελετό ο οποίος κυκλοφορεί με ένα κράνος αλά Daft Punk, και τον πρώην της, έναν Ιρλανδό λυκάνθρωπο, ξεχύνονται να βρουν την κάμερα, πριν πέσει στα χέρια του αρχικακού. Α, εμφανίζονται και κάποια disco-ξωτικά, ντυμένα 70s γιατί αφού..... Οκ, φάρσα, αλλά είχε την πλάκα της. Τη γράφει και ο Gerru Duggan (Deadpool ντε!), οπότε πόσο κακό μπορεί να είναι; Έτσι σκέφτηκα, έτσι το πήρα, και δεν έπεσα και πολύ έξω. Και πράγματι, είναι γραμμένο με πολύ κέφι, εισάγει μια Νέα Υόρκη τίγκα με ζόμπι, λυκάνθρωπους και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, και όλα αυτά να ζουν στους υπονόμους, αρμονικά όμως και φιλήσυχα. Και η Dounia, σε μια φάση ντετέκτιβ του παραφυσικού, να την μισούν όλα τα πλάσματα, αλλά και να την ανέχονται γιατί είναι από τις ελάχιστες που γνωρίζουν την ύπαρξη τους και στις δύσκολες ώρες τους βοηθάει. Και όταν τα πράγματα ζορίζουν για εκείνη, πετάγονται και από το μαγικό τους δάσος τα ξωτικά, σε μια φάση Gloria Gaynor on steroids και την σώζουν και την βοηθούν την κρίσιμη στιγμή. Το μόνο κακό είναι ότι ήθελε λίγες παραπάνω σελίδες, γιατί μέσα στην ανάγκη να παρουσιάσει το setting και τις διάφορες φυλές των paranormal, τον τελικό κακό τον μαθαίνεις λίγες σελίδες πριν το τέλος, το οποίο βγαίνει λίγο βιαστικό, αλλά ΟΚ, δεν έχεις και πολλές προσδοκίες για κάτι ιδιαίτερο. Το σχέδιο του Scott Buoncristiano είναι χαβαλεδιάρικο, φωτεινό και ευχάριστο, αλλά και λεπτομερές και περιγραφικό όταν χρειάζεται. Μια χαρά δηλαδή, ταιριαστό με το ύφος της ιστορίας, και ενδιαφέρον στα splash. 120 σελίδες OGN, σκληρόδετο σε κανονικό (american-sized) μέγεθος, ένα ωραίο τομάκι 20 δολλαρίων το οποίο έφυγε γρήγορα και πολύ ευχάριστα. Στο οπισθόφυλλο λένε ότι θα επιστρέφουν στον κόσμο του Dark Room για πολλά χρόνια, και εγώ θα τους ακολουθήσω, αν και εφόσον, γιατί πέρασα μια χαρα!
  16. Έρχεται το 6ο The Comic Con, 23-25 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη στο συνεδριακό κέντρο Ιωάννης Βελλίδης fb σελίδα
  17. Βρισκόμαστε 27 χρόνια μετά την εμφάνιση των πρώτων ενεργών νεκρών. Στην αρχή οι ζωντανοί με την πολύτιμη αρωγή της εταιρείας Hun ύψωσαν τείχη, αλλά δεν βοήθησαν πολύ. Στη συνέχεια, η ίδια εταιρεία βρήκε το πρώτο ετήσιο εμβόλιο, που πρόσφερε ανοσία στην επιδημία και οι ζωντανοί ανακουφίστηκαν. Λίγους μήνες μετά, εμφανίστηκε και το φάρμακο, που μπορούσε να καταστείλει την επιθυμία των ενεργών νεκρών για ανθρώπινη σάρκα επιτρέποντάς τους να "συμβιώσουν" με τους ζωντανούς. Κάποιοι ενεργοί νεκροί δεν ήταν δεκτικοί στο φάρμακο και περιθωριοποιήθηκαν, αφού κυνηγήθηκαν. Οι περισσότεροι όμως, μπόρεσαν να ενταχθούν στην κοινωνία, κάνοντας τις εργασίες, που δεν ήθελαν να κάνουν οι ζωντανοί. Ακολούθησαν συγκρούσεις, εγκληματικότητα, γκέτο και χάος, αφού οι νεκροί έγιναν στόχος και θύματα εκμετάλλευσης από τους ζωντανούς, έως ότου η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει τη "λύση": να δημιουργήσει μαι επίλεκτη μονάδα ενεργών νεκρών στους κόλπους της αστυνομίας, για να καταπολεμήσει την εγκληματικότητα ανάμεσα στους νεκρούς, αλλά και για να τους τιθασεύσει. Αυτή η ομάδα ονομάστηκε "Dead Active" και δύο από αυτούς είναι οι ντετέκτιβ Άνταμ και Τζόνα, οι οποίοι μόλις ανέλαβαν την αποστολή να βρουν ένα φυγάδα γιατρό, που φέρεται να δολοφόνησε την οικογένειά του. Κάπως έτσι ξεκινά αυτό το πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που θα μπορούσε να είναι η νιοστή σειρά κόμικς (και όχι μόνο) σχετικά με ζόμπι, αλλά, κατά τη γνώμη μου, προσπαθεί, και ως ένα σημαντικό βαθμό τα καταφέρνει, να προσφέρει το κάτι παραπάνω. Οι αναγκαίες πληροφορίες δίνονται από την αρχή, ίσως με λίγο βιαστικό τρόπο, αλλά στη συνέχεια, η ιστορία παίρνει μπροστά με αρκετά ικανοποιητικά αποτελέσματα. Υπάρχει ένα μυστήριο, διάφορες νύξεις για καταστάσεις του δικού μας κόσμου (το κόμικ προσφέρεται για αρκετές αλληγορικές αναγνώσεις) και μια ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη πλοκή. Αν εξαιρέσουμε την αρχή, όπου όλες οι πληροφορίες δίνονται αμέσως, η ιστορία εκτυλίσσεται αβίαστα και χωρίς πλατειασμούς. Το σχέδιο του Στεφαδούρου είναι καλό, αρκετά καλό, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν επιδέχεται βελτίωση σε ορισμένα σημεία. Μην το εκλάβετε αυτό ως μομφή: τα κόμικς τρόμου είναι δύσκολο είδος, με μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ της ρεαλιστικής απεικόνισης και του υπερφυσικού /τρομαχτικού και χρειάζεται χρόνος, για να βρεθεί η σωστή ισορροπία. Ο Στεφαδούρος δεν έχει δοκιμάσει κάτι τέτοιο στο παρελθόν (το OMG ZOMBIE! ήταν χιουμοριστικά στριπάκια), άρα θέλει κάποιο χρόνο, για να βρει την αναλογία, που του ταιριάζει. Δημιουργεί όμως κάποιες ωραίες σκηνές δράσης με σωστή σκηνοθεσία και είμαι σίγουρος, ότι η συνέχεια θα είναι ακόμη καλύτερη! Η έκδοση είναι πολύ χορταστική: 84 έγχρωμες σελίδες (μαζί με εξώφυλλο, οπισθόφυλλο) σε ιλουστρασιόν χαρτί με γερό δέσιμο, Περιέχει τα δύο πρώτα κεφάλαια της ιστορίας και σίγουρα με έψησε πάρα πολύ, για να διαβάσω και τη συνέχεια! Μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και το συνιστώ, όχι επειδή είναι πολύ καλύτερο από αυτό που ίσως περίμενα (που όντως είναι!), αλλά κυρίως επειδή πρόκειται για κάτι, που προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από τα συνηθισμένα κόμικς με ζόμπι και θεωρώ ότι το καταφέρνει. Εξάλλου, οι πρωταγωνιστές και τα θύματα εδώ είναι οι νεκροί και όχι οι ζωντανοί και αυτή η ανατροπή είναι από μόνη της ενδιαφέρουσα! Οι εικόνες προέρχονται από τον ίδιο τον @Stef... μέσω του @Dredd. Τους ευχαριστώ πολύ και τους δύο!
  18. ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ Ο @Der_Koulifetenberg, εξέδωσε μια νέα δική του δουλειά, το "Ρεμπετικο Νοτούρνο", το οποίο κυκλοφόρησε πρώτη φορά στις 14/10/2022 την πρώτη ημέρα του Comic 'n' beer Festival 2022. Εικοσιδύο σελίδες το καθαρό κόμικ, δύο σελίδες εξτραδάκια( μία σελίδα με πληροφορίες για τον Περικλή και τα έργα του και μία άλλη που αφορά την παρούσα έκδοση) και τέσσερις σελίδες εξώφυλλο- οπισθόφυλλο . Ασπρόμαυρο εννοείται, αφού ανήκει κιόλας στη φιλοσοφία του noir, μ' ένα ιδιαίτερο χαρτί- ποιοτικό αλλά με παράξενη υφή. Σε κουβέντα μου με τον Περικλή, μου είπε ότι αυτός είναι κι ο λόγος που κυκλοφόρησαν μόνο πενήντα αντίτυπα. Ήθελε να πειραματιστεί μ' έναν καινούριο τύπο χαρτιού, αλλά επειδή δεν ήταν σίγουρος για το αποτέλεσμα, προτίμησε να τυπώσει λίγα κομμάτια. Η βιβλιοδεσία, εννοείται πως είναι καρφίτσα( σιγά μην είχε έκδοση εικοσιτεσσάρων σελίδων ράχη), ενώ κοστολογείται 5 ευρώ( δεν είμαι σίγουρος βέβαια γι' αυτό ου λέω). Στο εσώφυλλο υπάρχουν κάποια εντυπωσιακά σχέδια του δημιουργού! ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ Βρισκόμαστε το 1929 στον Πειραιά. Μόλις εφτά χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Το Ρεμπέτικο γνωρίζει μεγάλη άνθιση. Προσέξτε, όχι μόνο το Ρεμπέτικο τραγούδι, αλλά το Ρεμπέτικο ως τρόπος ζωής. Ο πρωταγωνιστής, ο Μπάμπης, έχει μεγάλα σεκλέτια. Αγαπάει τη Ρίτα, μια τραγουδίστρια σ' ένα ρεμπετάδικο. Αυτή τον είχε παρατήσει για το Νότη, έναν βαρύμαγκα, που φυλακίστηκε γιατί:" Σπρώχνει πρέζα". Κάθε βράδυ λοιπόν, ο Μπάμπης, βρίσκεται εκεί, πρώτο τραπέζι πίστα και την παρακολουθεί να τραγουδάει. Ο Νότης, μόλις αποφυλακίστηκε και μπουκάρει ξάφνου στο μαγαζί, φιλάει τη Ρίτα παθιασμένα και στρέφει το βλέμμα του στο Μπάμπη. Τον βρίζει, το αποκαλεί ρουφιάνο, πιστεύει ότι εκείνος τον κάρφωσε για να μπει στη φυλακή και να μείνει εκείνος με τη Ρίτα. Πετάει το ποτήρι με το κρασί του κάτω και τον απειλεί με το λεπίδι του. Όπως καταλαβαίνετε, αυτές οι ενέργειες, δε θα μπορούσαν να μείνουν αναπάντητες κι έτσι ο Μπάμπης σηκώνεται, βγάζει το λεπίδι του κι αρχίζει μια εντυπωσιακή μονομαχία( την οποία παρακολουθούσα με κομμένη την ανάσα) από την οποία νικητής θα βγει ο... Τι περιμένατε να σας το αποκαλύψω; Πρέπει να διαβάσετε το κόμικ για να μάθετε. Θα πω μόνο ότι το τέλος είναι γλυκόπικρο. Το σενάριο συνολικά 9/10 ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Σχεδιαστικά, το κόμικ κινείται σε αφαιρετικά επίπεδα. Εντυπωσιάστηκα από τις σκιάσεις, εντυπωσιάστηκα από το παρακάτω δισέλιδο, εντυπωσιάστηκα από τους χώρους που περιέβαλαν τους χαρακτήρες( κοινώς φόντο). Δε με τρέλαναν τα πρόσωπα και οι εκφράσεις των ηρώων σε ορισμένα καρέ. Επίσης, το σχέδιο του εξωφύλλου, θεωρώ ότι είναι εντελώς λάθος και δεν εξυπηρετεί καθόλου τον σκοπό του, δηλαδή την προώθηση του κόμικ, καθώς επίσης και να προϊδεάσει θετικά κάποιον. Θα το ήθελα διαφορετικό. Το σχέδιο συνολικά 8/10. (Δείγμα από το σχέδιο) Τέτοια κόμικς μου αρέσουν. Ευσύνοπτα, εύκολα στην ανάγνωση, αλλά να έχουν και κάτι να σου πουν, να έχουν και κάτι να σου ανεβάσει- έστω και λίγο- την αδρεναλίνη. Ο δημιουργός, όντως έχει σε μεγάλο βαθμό επηρεαστεί από το πνεύμα των noir κόμικς. Μακάρι να βλέπαμε κι άλλα τέτοια κόμικς και θεωρώ ότι η ελληνική σκηνή, θα πετούσε. Άξιζε πάρα πολύ η αγορά του. Εντάξει, τα πέντε ευρώ, είναι λίγο τσιμπημένη τιμή, αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα τρομερό κόμικ! Παιδιά, όσοι δε το αποκτήσατε ακόμη, ΤΡΕΞΤΕ λιγότερα από πενήντα αντίτυπα υπάρχουν!
  19. Με τη Μια Μια από τις πιο δυνατές αυτοεκδόσεις που συνάντησα σε αυτό το Comicdom Con ήταν και το "Με τη Μία" από τους Andri J (Παναγιώτη Ανδριτσάκο) και Brain (ή Bryan) Mince στο σχέδιο και τη γραφιστική επιμέλεια, από Εκδόσεις του Κάμπου. Εντυπωσιακό το αποτέλεσμα σε αυτό την 20σέλιδη ανθολογία. Περιέχει 16 μονοσέλιδα και ένα δισέλιδο κόμικ, με ελάχιστους ή καθόλου διαλόγους, αλλά με πολύ "ηχηρό" περιεχόμενο. Τη δουλειά του Bryan Mince την έχω ξεχωρίσει εδώ και καιρό, κάνει υπέροχα πράγματα. Για τον Andri J είναι η πρώτη του δουλειά στα κόμικς, και κρίνοντας από το "Με τη Μία" πρέπει να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα. Η συνεργασία τους δούλεψε εξαιρετικά. Θα έλεγα ότι κάθε σελίδα σχεδόν θα μπορούσε να γίνει ένα όμορφο καδράκι στον τοίχο. Είναι και η ποιότητα του κόμικ και η επιλογή του χαρτιού πολύ προσεγμένα. Χαίρομαι πολύ να βλέπω τέτοιες εκδόσεις. Θα θελα πολύ επίσης να δω και κάποια μεγαλύτερη ιστορία από τους δημιουργούς. Well done!
  20. «Αριστοτέλης»: Το graphic novel ως ένα ιδανικό σύγχρονο μέσο για να μιλήσουμε για τη φιλοσοφία ' Σύνταξη: Φούλη Ζαβιτσάνου Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Ίκαρος το graphic novel «Αριστοτέλης» που εξιστορεί μέσα από τα κείμενα του Τάσου Αποστολίδη και την εικονογράφηση του Αλέκου Παπαδάτου τη ζωή και τη σκέψη του φιλοσόφου που έχει ασκήσει όσο κανένας άλλος συνεχή επίδραση στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος: από το φιλοσοφικό στοχασμό ως την επιστήμη και από τη λογική ως την πολιτική φιλοσοφία. Ο «Αριστοτέλης» ως graphic novel οφείλει την ύπαρξή του σε «δύο τύχες» όπως αναφέρει ο καταξιωμένος συγγραφέας σεναρίων κόμικς, Τάσος Αποστολίδης, στην συνέντευξή που έδωσαν οι δυο δημιουργοί για το βιβλίο στην εκπομπή «Αποτύπωμα» της Φωνής της Ελλάδας με τη Φούλη Ζαβιτσάνου. Η πρώτη «τύχη» ήταν η συνεχής παρακολούθηση και συμμετοχή στις εκδηλώσεις και διαλέξεις που πραγματοποιήθηκαν στην πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, για τον εορτασμό του «Επετειακού Έτους Αριστοτέλη» (2016) με το οποίο η διεθνής κοινότητα τίμησε τα 2.400 χρόνια από τη γέννησή του (Στάγειρα 384 – Χαλκίδα 322 π.Χ). «Οι φιλόσοφοι γύριζαν πάρα πολλά χρόνια στο μυαλό μου. Όταν εκείνη τη χρονιά είδα το ενδιαφέρον που συγκεντρώνει παγκοσμίως ο Αριστοτέλης και τα θέματα του, αποφάσισα να ξεκινήσω με αυτόν» λέει χαρακτηριστικά. Η δεύτερη «τύχη» ήταν η διαθεσιμότητα του «καταλληλότερου συνεργάτη στον πλανήτη», του Αλέκου Παπαδάτου, του οποίου το ταλέντο και η αναγνωρισμένη εικονογραφική δεινότητα συνδυάζονταν με την εμπειρία του σε κόμικς με φιλοσοφικό θέμα («Logicomix», Ίκαρος, 2011) αλλά και στην εικονογράφηση της αρχαιοελληνικής εποχής («Δημοκρατία», Ίκαρος, 2016). Ο Αριστοτέλης του Αλέκου Παπαδάτου δεν αναπαράγει το κλισέ της αρχετυπικής, αποστασιοποιημένης και σκυθρωπής κάπως μορφής του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου που έχουμε συνηθίσει. Είναι ένας χαρακτήρας με σάρκα και οστά, «ένας άνθρωπος με ευαισθησίες, με το χιούμορ του, με τα νεύρα του» όπως μας αναφέρει ο εικονογράφος για να προσθέσει πως η πρόκληση για αυτόν ήταν να δημιουργήσει έναν αντιήρωα. Η γήινη και αξιαγάπητη μορφή του Αριστοτέλη λειτουργεί καταλυτικά στην διαδικασία ταύτισης του αναγνώστη με τον χαρακτήρα και την περιπέτεια της ζωή του που ξετυλίγεται μυθιστορηματικά «γνωρίζοντας» μας τους τόπους και τους ανθρώπους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτήν: ο καλός του φίλος και συνεχιστής του έργου του στο Λύκειο, Θεόφραστος, που σε αντίθεση με τον μικροκαμωμένο και κάπως νευρικό Αριστοτέλη είναι ένας «σοφός και γλυκός γίγαντας», η «βουδιστική» και χιουμοριστική μορφή του πάντα ανεκτικού Πλάτωνα στην Ακαδημία, η στοργική και αφοσιωμένη ψυχή τε και σώματι σε αυτόν Πυθιάδα, και τόσες άλλες μορφές που έχει φιλοτεχνήσει το πενάκι του Αλέκου Παπαδάτου σε αγαστή συνεργασία και αλληλοϋποστήριξη με το σενάριο του Τάσου Αποστολίδη. Ταυτόχρονα με την περιπέτεια της ζωής του όμως γνωρίζουμε και τη μεγάλη περιπέτεια της σκέψης του καθώς το βιβλίο καλύπτει με απλή και κατανοητή γλώσσα ένα μεγάλο φάσμα της φιλοσοφικής θεωρίας του Αριστοτέλη (τη λογική, την οντολογία, τη φυσική θεωρία, την βιολογία, την πολιτική, την ηθική). Σε ένα στιγμιότυπο από τη ζωή του στην Αθήνα τον βλέπουμε να αναφέρεται στον ίδιο το σκοπό της φιλοσοφίας, όταν σε μια από τις ανοικτές του διαλέξεις προτρέπει τον λαό της πόλης να φιλοσοφεί λέγοντάς του ότι «την φιλοσοφία δεν την χρειαζόμαστε για να ζούμε αλλά για να ζούμε καλύτερα». Εκτός από την «καρτουνίστικη» όπως αναφέρει ο Αλέκος Παπαδάτος μορφή του Αριστοτέλη και την απλή και κατανοητή γλώσσα με την οποία κάνει προσιτή τη φιλοσοφική του θεωρία ο Τάσος Αποστολίδης (σαφώς μετά από μακροχρόνια και εμβριθή μελέτη), καθοριστικό στοιχείο για την ιδιοσυγκρασία αυτής της αφήγησης είναι το πηγαίο χιούμορ των δημιουργών του. Χιούμορ που συνδέει καθημερινά στιγμιότυπα με φιλοσοφικές αναλύσεις, πρόσωπα με καταστάσεις αλλά και τον αρχαίο κόσμο με το σήμερα, κάνοντας την αφήγηση να ρέει απολαυστικά. «Το χιούμορ είναι σοφία» μας λέει ο Τάσος Αποστολίδης που θεωρεί το graphic novel ως ένα ιδανικό, σύγχρονο μέσο για να μιλήσουμε για τη φιλοσοφία καθώς βασίζεται στο διάλογο και στην εικόνα και μας δίνει μοναδικές εκφραστικές δυνατότητες. Ο «Αριστοτέλης» πάντως αποδεικνύει τη θεωρία του! Συνδυάζοντας μοναδικά την μυθιστορηματική πλοκή, την εικόνα και το λόγο κάνει τον αναγνώστη να μαθαίνει με διασκεδαστικό και ουσιαστικό τρόπο για την εποχή, τη ζωή και το έργο του μεγάλου φιλοσόφου και πιθανώς να αναστοχάζεται πάνω στα καίρια ερωτήματα που έθεσε και που μας απασχολούν ιδιαίτερα και σήμερα. Ακούστε εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη: Πηγή
  21. 1. Το Σημάδι του Κάϊν Ποτέ μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του! Ή το θέμα του! Πόσο σοφή έκφραση! Η αλήθεια είναι ότι όταν είδα για πρώτη φορά την κυκλοφορία της Jemma Press παραξενεύτηκα (ολογράφως κριντζαρα). Κάτι το θέμα, κάτι το μέτριο γραφιστικά (κατά την άποψή μου) εξώφυλλο, το θεώρησα μια μέτρια επιλογή. Η άποψη μου άρχισε να αλλάζει όταν το έπιασα στα χέρια μου και είδα το πόσο όμορφα εικονογραφημένο είναι το εσωτερικό του. Αποφάσισα να το διαβάσω έχοντας χαμηλές τις προσδοκίες μου. Πόσο τραγικά διαψεύστηκα… Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ και στο σενάριο, πέρα από το σχέδιο. Η ιστορία σίγουρα αφορά και επηρεάζεται από το μύθο/θρύλο του Διγενή Ακρίτα, αλλά δεν είναι Κλασσικά Εικονογραφημένα. Ο Διγενής δεν είναι ο κλασικός ήρωας των τραγουδιών και των παραδόσεων. Η συγγραφική ομάδα των Κωνσταντίνου Δημητρίου & Κάλλιας Παπαδάκη τον κατέβασαν από το βάθρο που τον είχε τοποθετήσει το συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων, τον έκαναν άνθρωπο και γι αυτό ένα χαρακτήρα πιστικό! Στα πλαίσια ενός μύθου φυσικά…. Όσοι ψάξουν ιστορικές ανακρίβειες, η πράγματα που ξεφεύγουν από τον ορθόδοξο μύθο, σίγουρα θα βρουν πολλά, αλλά από την άλλη αυτό το κόμικ δεν θέλει τέτοιους αναγνώστες και ούτε τους ψάχνει. Πάρα πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και από τη σχεδιαστική ομάδα των Αύγουστου Κανάκη & Ντέννι Γιατρά. Θα προτιμούσα τα χρώματα λιγότερο φωτεινά, αλλά αυτό είναι δική μου άποψη. Δεν ξέρω πόσοι το προσέξατε αλλά για το συγκεκριμένο κόμικ συνεργάστηκαν 4 άτομα, χωρίς γραφίστες, επιμελητές εκδότες κλπ. Αυτό από μόνο του για τον Ελληνικό χώρο είναι κατόρθωμα. Δε θέλω να πω κάτι για την υπόθεση για να σας αφήσω να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Μια παράθεση από το site της Jemma Press Δέκατος αιώνας. Στα ανατολικά σύνορα του Βυζαντίου με τη Σαρακινή Συρία μεγαλώνει ο Βασίλειος Μουσούρ, γιος μιας βυζαντινής αριστοκράτισσας και ενός Σύρου εμίρη. Σε μια βίαιη εποχή, όπου η επιβίωση εξαρτάται από τις πολεμικές αρετές, ο Βασίλειος δεν έχει να επιδείξει ούτε ρώμη ούτε δεξιοτεχνία. Είναι άνθρωπος των βιβλίων. Μέσα όμως από ένα μακρινό ταξίδι στα βάθη της Ανατολής και μια εσωτερική διαμάχη μεταξύ καλού και κακού, ο Βασίλειος μεταμορφώνεται σε ικανό πολεμιστή και υπερασπιστή των συνόρων της βυζαντινής αυτοκρατορίας· γίνεται ο «Διγενής Ακρίτας». Μια παραλλαγή του κλασικού έπους του Διγενή Ακρίτα. Μια διαδρομή μέσα από τον Δρόμο του Μεταξιού κατά τους σκοτεινότερους μεσαιωνικούς χρόνους, αλλά και ένα ταξίδι στο αχαρτογράφητο τοπίο των ανθρώπινων ψυχών και των παθών τους. Βάλτε το στη λίστα με τις σίγουρες αγορές σας!
  22. ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΤΗΝ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΑΡΑ ΚΙ ΟΧΙ ΚΑΠΟΙΟ ΚΟΜΙΚ ΤΟΥ; Ένα εύλογο ερώτημα, που είχε θέσει ο @geo_trou όταν είχε ανακοινωθεί η κυκλοφορία της έκδοσης. Αρχικά, πρόκειται για μία εκπληκτική έκδοση των εκδόσεων ΚΨΜ(οι οποίες επαναδραστηριοποιούνται μετά το τελευταίο τους άλμπουμ το 2019), που πραγματεύεται τον βίο και την πολιτεία του -πασίγνωστου- Ιταλού δημιουργού κόμικς Μίλο Μανάρα. Ο δημιουργός, δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, καθώς στην Ελλάδα, έχουμε δει το μεγαλύτερο κομμάτι του έργου του. Ή μήπως όχι; Πράγματι, έχουν εκδοθεί πάμπολλες δουλειές του, όμως σχεδόν(για να μην πω αποκλειστικά- με εξαίρεση το Σιμμοτό) τα ερωτικά του έργα. Ο Μανάρα, είναι δημιουργός με τεράστια εργογραφία, πολύ πριν καταπιαστεί με τα ερωτικά κόμικς( αν και πάντα τον γοήτευε το άλλο φύλο στα κόμικς). Μέσα σε 220 σελιδούλες μαθαίνουμε πάμπολλα πράγματα για δημιουργούς, εκδότες, ή κι εκδόσεις εκείνης της εποχής, όχι όμως από κάποιον ιστορικό που επιχείρησε να συντάξει ένα κείμενο και συνεπώς να πρέπει να καταφύγει σε δευτερογενείς πηγές, οι οποίες όπως είναι λογικό θα έχουν λάθη. Όχι, εδώ μας μιλάει ο ίδιος ο Μανάρα που τα έζησε, με αποτέλεσμα αυτό το βιβλίο να αποτελεί μία τεράστια πρωτογενή πηγή, από την οποία αντλούμε απίστευτες πληροφορίες! Επιπλέον, έτσι διασώθηκε ένα τεράστιο μέρος της ιστορίας των ιταλικών κόμικς της δεκαετίας του '60. Αυτά είναι τα αίτια που καθιστούν αυτό το βιβλίο τέτοιο "ευαγγέλιο" κι όχι απλώς μια μελέτη που εκδίδει ένας x Κάσσης λόγου χάρη. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ(ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ): Έχουμε το μοντέλο του ομοδιηγητικού αφηγητή, δηλαδή αυτού που αφηγείται τις δικές του ιστορίες- περιπέτειες και μας αποκαλύπτει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Όπως καταλαβαίνετε, ο τριτοπρόσωπος κι ο ομοδιηγητικός αφηγητής, δύσκολα συνδυάζονται- και θα τολμήσω να πω ότι αυτή η ένωση παρατηρείται μόνο σε αυτοβιογραφίες. Κανονικά, υπάρχουν και τα τρία μοντέλα αφηγητών. Αυτό του πρωτοπρόσωπου αφηγητή, το οποίο χρησιμοποιείται συχνότερα. Σε αυτό, ο αφηγητής αφηγείται αυτά που αισθάνεται, τις σκέψεις του και διηγείται τα γεγονότα από τη δική του οπτική γωνία. Είναι ομοδιηγητικός και γίνεται παρατεταμένη χρήση του α' προσώπου( εγώ). Υπάρχει επιπλέον το δεύτερο αρκετά πιο ασυνήθιστο και σίγουρα πολύ πιο "βαρύ". Σε αυτό, ο αφηγητής, μιλάει στον ίδιο του τον εαυτό. Παραδείγματα: "Η ασχήμια σου δεν έχει όρια. Άχρηστε" Κάπως έτσι μιλάω στον καθρέφτη κάθε μέρα. "Άθλιε δεν έπρεπε να τον σκοτώσεις" αυτό σκέφτομαι κάθε φορά και μετανοιώνω για το αίμα που κύλησε εξ' αιτίας μου. Όπως βλέπετε, συνδυάζεται με τα άλλα δύο είδη και είναι πιο βαρύ. Υπάρχει και το τρίτο. Εκεί ο αφηγητής είναι παντογνώστης. Δηλαδή, γνωρίζει τις πράξεις και τις σκέψεις όλων των ηρώων και μπορεί να δει από τη δική του οπτική γωνία. Αυτό το μοντέλο, χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο στη λογοτεχνία. Υπάρχει επίσης η εστίαση. Η εστίαση είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπει ο αφηγητής τους ήρωες του (χονδρικά- χονδρικά). Εδώ έχουμε τη λεγόμενη εσωτερική εστίαση. Τι είναι αυτό; Το εξηγεί πάρα πολύ ωραία εδώ: Η αφήγηση είναι γραμμική, δηλαδή ο αφηγητής- Μανάρα παραθέτει τα γεγονότα με τη σειρά που αυτά συνέβησαν σε πραγματικό χρόνο( έτσι άλλωστε, πρέπει να γίνεται σε μια μελέτη/αυτοβιογραφία). Επίσης, βλέπουμε ότι ο Μανάρα, χρησιμοποιεί με φειδώ τα επίθετα/μετοχές, τα οποία "αποδυναμώνουν" μια μελέτη(ενώ αντίθετα ευεργετούν ένα λογοτεχνικό). Αυτό τον καθιστά, εκτός από μάστορα του σκίτσου, μάστορα. στον χειρισμό του λόγου. Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ Η έκδοση είναι αρκετά απλή, δίχως πολλές περιττές φιοριτούρες, μας παρουσιάζει το έργο, χωρίς ορθογραφικά- τυπογραφικά λάθη, με πολύ καλή ποιότητα χαρτιού κι εξαιρετικής υφής βιβλιοδεσία. Πραγματικά πιο ανθεκτικό βιβλίο- με μαλακό εξώφυλλο- δεν έχω ξαναδεί! Στο εσωτερικό, περιλαμβάνονται πολλές σελίδες από διάφορα έργα του Μανάρα. Άλλες φορές έγχρωμα, άλλες ασπρόμαυρα. Οπότε στο πινακάκι δε ξέρω τι να βάλω( κάποιο μέλος της Δ.Ο. να με βοηθήσει παρακαλώ). Γενικά, τα 25 ευρώ, χτυπάνε κάπως άσχημα στο μάτι- στην αρχή- αλλά πρόκειται περί εξαιρετικού εντύπου που αξίζει οπωσδήποτε να το έχετε στη βιβλιοθήκη σας! ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ Ορισμένες ενδεικτικές σελίδες που στο βιβλίο υπάρχουν ως παραδείγματα. Απολαύστε *υπεύθυνα* το οφθαλμόλουτρο: Υ.Γ. Εδώ η καταχώρηση του εντύπου στο Ελληνικό Κέντρο ISBN. Το είχε αναρτήσει κι ο @GreekComicFan εδώ , αλλά πρέπει να υπάρχει και στο παρόν νήμα θεωρώ.
  23. Goodbye, Eri / Sayonara Eri MAL Status: finished Author & Artist: Tatsuki Fujimoto Volumes: 1 Chapters: 1 (One-shot) Serialization: Shonen Jump+ Run: 11/4/22 Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτό το αριστούργημα To Goodbye, Eri είναι το νεότερο one-shot που έχει γράψει και σχεδιάσει ο Fujimoto και έκτοτε έχει βγάλει ένα ακόμη, μικρό one-shot σε σχέδιο ενός/μιας πρώην βοηθού του, ονόματι Oto Tooda, το Just Listen to the Song. Ο λόγος που κάνω αυτή τη διάκριση είναι επειδή το Goodbye Eri, ενώ δεν είναι το πιο πρόσφατο one-shot συνολικά, είναι το τελευταίο αποκλειστικά δικό του one-shot που έχει βγει έως τώρα. ΥΓ. Προσπάθησα να βρω σελίδες που ουσιαστικά δεν σποιλάρουν τίποτα χωρίς context και έπρεπε να σβήσω τους διαλόγους. Παρολ'αυτά, νομίζω ότι δείχνουν το υλικό ικανοποιητικά. Το πρόβλημα με το συγκεκριμένο one-shot είναι ότι είναι αδύνατον να το περιγράψω ή να δώσω μια σύνοψη της πλοκής. Είναι γεμάτο με ιδέες, ανατροπές και καφρίλα σε κάθε σελίδα, σε σημείο που, εάν αποκάλυπτα το οτιδήποτε εκτός από το γεγονός ότι έχει να κάνει με ταινίες (μια όχι και τόσο κρυφή αγάπη του Fujimoto, όντας τεράστιος σινεφίλ), ίσως και να μην έβγαζε κανένα νοήμα. Είναι ξεκάθαρα μια εμπειρία στην οποία ο αναγνώστης πρέπει να μπει σχεδόν αποκλειστικά τυφλά, γι'αυτό θα παρακαλούσα σε οποιοδήποτε πιθανό σχόλιο γίνει, να μην σποιλάρει ΤΙΠΟΤΑ, ειδικά το φινάλε, το οποίο είναι πιθανότατα η πιο δυνατή στιγμή του one shot. That being said, η ιστορία είναι φανταστική, αξιοποιώντας εξαιρετικά διάφορους τρόπους storytelling για να περάσει το συναίσθημα και τις εντάσεις κάθε σκηνής. Είναι 200 σελίδες, αλλά διαβάζεται νεράκι, κύριως χάρη στη σκηνοθεσία του, με το μεγαλύτερο μέρος του να αποτελείται από τετράδες καρέ σε κάθε σελίδα, δίνοντας πραγματικά την αίσθηση ότι δεν διαβάζουμε μάνγκα, αλλά αντιθέτως παρακολουθούμε μια ταινία χαμηλού budget, κάτι που πράγματι συμβαίνει και μέσα στην ιστορία. Η ικανότητα του Fujimoto να φτιάχνει μάνγκα που διαβάζονται σαν ταινία με κινηματογραφική σκηνοθεσία είναι αξεπέραστη και έχει κερδίσει τον απεριόριστο σεβασμό μου. Τα καρέ που πρέπει να χτυπήσουν, θα χτυπήσουν. Οι μιλιές που πρέπει να ξαφνιάσουν, θα ξαφνιάσουν. Η μαεστρία του στο στήσιμο των καρέ και στην αμεσότητα των συναισθημάτων είναι πολύ χαρακτηριστική. Τέλος, η συναισθηματική πολυπλοκότητα των χαρακτήρων είναι Α-ΠΙ-ΣΤΕΥ-ΤΗ, θα την διαπιστώσετε εμπράκτως διαβάζοντας. Το σχέδιο, από την άλλην, είναι πολύ δυνατό. Γενικά, φαίνεται ότι ο Fujimoto αρέσκεται να σχεδιάζει πιο ρεαλιστικές μορφές και όχι τα υπερβολικά χαρακτηριστικά που έχουμε συνηθίσει στην ιαπωνική κουλτούρα και τα character designs του είναι πολύ όμορφα, ειδικά η Eri είναι πραγματικά ερωτεύσιμη μορφή. Φαίνεται ότι έχει πάρει πολλή εμπειρία σε αυτόν τον τομέα από το Chainsaw Man, το οποίο είχε προηγηθεί στην εργογραφία του. Γενικότερα, η ιστορία έχει μια εδραιωμένη αίσθηση ρεαλισμού, παρά τα όσα συμβαίνουν όσο εκτυλίσσεται η πλοκή. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στα περιβάλλοντα, όπως και στην αίσθηση "κουνημένης κάμερας" στα καρέ του. Το ένα πράγμα όμως που είναι ΚΟΡΥΦΗ για μένα είναι οι εκφράσεις των προσώπων και η κινησεολογία των χαρακτήρων. Είναι απλά τρελό πως ο Fujimoto μπορεί να αποδώσει συναισθήματα με απίστευτα subtle αλλαγές των εκφράσεών τους σε κατά τα άλλα στατικές σκηνές. Πάνω απ'όλα, το Goodbye, Eri απλά δείχνει το ταλέντο του εν λόγω δημιουργού σε πλήρη έκταση. Φανταστική ιστορία, εξαιρετικό σχέδιο, τρομερό συναισθηματικό nuance και ένα φινάλε που δεν υπάρχει περίπτωση να μην σας ταράξει ριζικά. Το συγκεκριμένο one shot επίσης, για μένα, σηματοδότησε μια νέα εποχή για τον Fujimoto και τις δουλειές του, γιατί είδαμε μια πιο ώριμη και μεθοδευμένη προσέγγιση στην τέχνη των μάνγκα σε σύγκριση με το Chainsaw Man και τα παλιότερα έργα του, τα οποία ήταν πιο έξαλλα και χαοτικά στη φύση τους. Αυτή η νέα εποχή είναι πλέον εδραιωμένη στο δεύτερο part του Chainsaw Man, το οποίο πραγματικά θυμίζει πάρα πολύ το παρόν one shot σε όλο το στησιμό του, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τον χαοτικό κόσμο που ξέραμε από το πρώτο part του Chainsaw Man. Με λίγα λόγια, μια απίστευτα ποιοτική δουλειά από έναν άνθρωπο που ξέρω ότι θα γίνει "κλασικός" που διαβάζεται σε μια καθισιά. Μηδέν λόγοι για να μην το τσεκάρετε Ένα πανεύκολο 11/10 από μένα. ΥΓ. θα φτιάξω σίγουρα παρουσίαση και για το Look Back, το άλλο ξεχωριστό one shot που έχει φτιάξει. Πιθανότατα, όταν πάρω και τον φυσικό τόμο στα χέρια μου και του ρίξω κι άλλη μια αναγνωσάρα.
  24. Μία βασίλισσα δίνει εντολή για ένα παιδομάζωμα (;). Ένας πατέρας αντιστέκεται, αλλά μάταια. Ο γιος του πρέπει να προστατέψει τη μητέρα του και τον μικρό του αδελφό. Μια προδοσία και μια ιστορία εκδίκησης ξεκινά. Αρκετά εντυπωσιασμένος έμεινα από αυτό το φανζινάκι. Και ενώ η ιστορία δεν είναι κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο, έχει όλα τα βασικά συστατικά ενός καλού fantasy σεναρίου, έχει και το orcακι του, έχει και το μαγεμένο σπαθί του, εξηγεί και το origin του ήρωα, όλα καλά. Καλύτερο από όλα όμως είναι το σχέδιο, το οποίο είναι αρκετά φροντισμένο, προσεγμένο, χωρίς κλασσικά και βαρετά καρέ αλλά με ωραία σκηνοθεσία, σωστές φιγούρες και όμορφα εφέ. Μου θύμισε έντονα το σχέδιο της Σαλαμαλίκη, κινείται στα ίδια βήματα. Θέλει λίγο δουλίτσα στη χρήση της αγγλικής γλώσσας, βγαίνει λίγο ξύλινη που και που, και υπάρχουν και 1-2 ορθογραφικά, όχι όμως κάτι ενοχλητικό. Επειδή είναι μόλις 36 σελίδες, μαζί με τα εξώφυλλα, δεν προλαβαίνει να πει πολλά. Δείχνει όμως αρκετά, και πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσει να το δουλεύει, και να βγάλει το επόμενο σε μεγαλύτερο μέγεθος για να αναδειχθεί η σχεδιαστική ικανότητα. Τα καλύτερο νέο χέρι που ανακάλυψα εγώ σε αυτό το ComicDom.
  25. Από το site του εκδότη: Ο Μπαντ Σάγκεντορφ είναι ο δημιουργός με τη μακροβιότερη πορεία στο στριπ του Ποπάυ. Δημιούργησε εκατοντάδες ιστορίες του αγαπητού ναυτικού, τόσο σε μορφή κόμικς όσο και σε μορφή ημερήσιων και κυριακάτικων στριπ εφημερίδων, και πλαισίωσε το σύμπαν του αγαπημένου μας ναυτικού με πολλούς νέους χαρακτήρες. Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε μέσω των περιοδικών της εκδοτικής «Δραγούνης» που έβγαιναν στα περίπτερα από το 1973 έως τα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Όμως για πρακτικούς λόγους, οι ιστορίες του υπέστησαν αλλαγές, μιας και δημιουργούνταν για να τυπωθούν σε αμερικανικές εφημερίδες, όχι σε περιοδικά κόμικς του περιπτέρου. Στη σειρά Κλασικές Ιστορίες Popeye, παρουσιάζουμε τις ιστορίες αυτές στην αυθεντική, πρωτότυπη μορφή τους. Πρόκειται για μία σειρά δικής μας παραγωγής, με σκοπό να διαβάσουμε τις περιπέτειες του διάσημου ναυτικού χωρίς καμία περικοπή, όπως ακριβώς δημοσιεύτηκαν στην Αμερική. Ο κλασικός Ποπάυ διά χειρός Μπαντ Σάγκεντορφ επιστρέφει, και για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα διαβάσουμε τις ιστορίες του στην αυθεντική μορφή τους! Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει επτά περιπέτειες από την περίοδο 1969 - 1971. Πρόκειται για ιστορίες που έχουν αναδιανεμηθεί πρόσφατα από την King Features Syndicate και διατίθενται επεξεργασμένες και έγχρωμες: "Το Μωβ Μαργαριτάρι!", "Ποιος Είμαι;", "Τα Φεγγαροαβγά!", "Η Κληρονόμος!", "Ματιπάυ, ο Πειρατής!", "Ο Φωστήρας!", "Η Νύφη!" Στις 2 του μήνα κυκλοφόρησε από την εκδοτική Μικρός Ήρως ο τόμος 1 της νέας τους σειράς Κλασικές Ιστορίες Popeye. Εντάξει οι περισσότεροι θα έχετε δει το βίντεο του @Phantom Duck το οποίο βρίσκεται και στο τέλος του ποστ για αναφορά, δεν θα επαναλάβω όλα αυτά που λέει ο Γιώργος μόνο μερικά επιγραμματικά. Χορταστικός τόμος 232 σελίδων, έγχρωμος, διαστάσεις στριπ 21 x 19 (ίδιο με το Τρία Δάχτυλα της ίδιας εκδοτικής) με αρχική τιμή στα 22€. Όπως μας πληροφορεί ο Γιώργος στο βίντεο, στόχος είναι 6 τόμοι, οι 5 να είναι έγχρωμοι και ο τελευταίος ασπρόμαυρος καθώς θα περιέχει ιστορίες που δεν έχουν αναδιανεμηθεί και δεν έχουν χρωματιστεί. Η σειρά θα πιάσει το έργο του Bud Sagendorf ο οποίος θεωρείται ο καλύτερος συνεχιστής του Ποπάυ μετά τον δημιουργό του E.C. Segar. Ο Bud Sagendorf έκανε 2 είδη Ποπάυ, και κόμικς αλλά και στριπς, ξεκίνησε με τα κόμικς το 1948 και το 1959 ανέλαβε το Thimble Theater(το στριπ που εμφανίζεται ο Ποπάυ) για τις εφημερίδες. Σε αυτή τη σειρά θα δούμε αυτές τις ιστορίες από τα στριπς. Το παρέλαβα χτες και το διάβασα μονορούφι, ακολουθεί λοιπόν η κριτική μου. Ιστορίες: Οι ιστορίες που περιέχονται είναι σχεδόν όλες καινούριες για μένα, νομίζω είχα διαβάσει μικρός μόνο το τελευταίο μέρος του "Ποιος Είμαι" με τον γορίλα. Είναι όλες πολύ ωραίες ιστορίες και ΠΟΛΥ μα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ διαφορετικές από αυτές που έχουμε συνηθίσει, τις Ιταλικές δηλαδή, πιο "σοβαρές", δεν έχουν να κάνουν με μπεκρουλιάσματα, μπεργκεροφαγία, σπανακοφαγία και μόνο μπούφλες. Για μένα ήταν κάτι τελείως καινούριο στον κόσμο του Ποπάυ. Άρθρα: Τα άρθρα είναι πολύ ωραία, αν και μερικές φορές επαναλαμβάνουν κάποια πράγματα, βοηθητικά να κατανοήσεις και την εποχή, και την συνέχεια αλλά και την λογική πίσω από την έκδοση. Έκδοση: Η έκδοση είναι πολύ όμορφη, το σχήμα είναι ότι πρέπει, το κόστος εξακολουθεί να μου φαίνεται λίγο τσιμπημένο όμως η δουλειά που έχει πέσει φαίνεται και δεν θα με αποτρέψει από το να συνεχίσω την σειρά. Η γραμματοσειρά θα μπορούσε να είναι πιο μεγάλη, είναι τεράστια μπαλονάκια μισοάδεια, που είναι κρίμα. Εμένα δεν θα με χάλαγε πάντως να ήταν σε σειρά οι ιστορίες και ας είχε και μια-δύο ασπρόμαυρες ο τόμος, αφού θα τις δούμε έτσι κι αλλιώς σε ασπρόμαυρη μορφή. Συνολικά είμαι πολύ ευχαριστημένος για την απόκτηση του τόμου και περιμένω τις συνέχειες οι οποίες θα αγοραστούν σίγουρα! Και το βίντεο-παρουσίαση της έκδοσης από τον επιμελητή της έκδοσης @Phantom Duck
×
×
  • Create New...