Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2022'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Αυτός είναι ο τόμος #72 της Επίσημης Συλλογής Graphic Novel της Marvel. Κυκλοφόρησε στις 03/06/2022 και περιέχει τα τεύχη Thunderbolts 110-115, Civil War: Choosing Sides Δεν είχε τύχει να διαβάσω έως τώρα ιστορία με τους Thunderbolts και μπορώ να πω, ότι έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από την ιστορία. Δεν χρειάζεται να ξέρετε πολλά πράγματα σχετικά με το τι έχει προηγηθεί, προκειμένου να απολαύσετε την ιστορία, απλά, ότι μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο των Υπερηρώων (τον πρώτο, τον ορθόδοξο ), η κυβέρνηση έστησε μια ομάδα από τέως (::::) εγκληματίες, για να κυνηγήσουν τους υπερήρωες, οι οποίοι δεν είχαν καταγραφεί. Βεβαίως, αρχηγός της ομάδας είναι ο αρχικακός Νόρμαν Όσμπορν, οπότε καταλαβαίνετε, ότι τίποτα δεν θα πάει καλά. Και εδώ αναλαμβάνει ο Γουόρεν Έλις, ο οποίος καταφέρνει να δώσει πνοή σε μια χούφτα δευτεροκλασάτων (ως επί το πλείστον) χαρακτήρων, οι οποίοι είναι βυθισμένοι στην παράνοια, στην απελπισία και στο μίσος, όχι απαραίτητα με αυτή τη σύσταση για όλους/ες. Και βεβαίως, γράφει μια ενδιαφέρουσα ιστορία με δράση, χιούμορ, βία, κάποια πολύ επιτυχημένα σημεία (το cameo του Stan Lee) και βολές προς ορισμένους ("Fix News: Σας Λέμε τη Γνώμη Σας). Πάρα πολύ επιτυχημένο μείγμα, που εμένα προσωπικά δεν με κούρασε ούτε για μια στιγμή, αφού βρήκα την ιστορία απολαυστική! Για το σχέδιο του Deodato, τι να γράφουμε και να ξαναγράφουμε, θεωρώ ότι δεν έχει νόημα, κατά τη γνώμη μου είναι ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές, που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Και επειδή το κόμικ κυκλοφόρησε προ δεκαπενταετίας περίπου, οι διαγεγραμμένες σελίδες του, τις οποίες χρησιμοποιεί κατά κόρον πλέον, δεν υπάρχουν εδώ. Για να μη μακρηγορώ και σας ζαλίζω, αν σας αρέσουν τα υπεηρωικά διαβάστε το οπωσδήποτε. Εγώ θα ψάξω να βρω και τη συνέχεια κάποια στιγμή, επειδή η ιστορία, αν και αυτοτελής, μας αφήνει με ένα κάποιο cliffhanger. Περιττό ίσως να προσθέσω, ότι η έκδοση είναι ακόμη μια φορά εξαιρετική, όπως και η μετάφραση του Ορέστη Μανούσου. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο είναι σκαναρισμένα από εμένα και οι εσωτερικές σελίδες από τις αμερικανικές εκδόσεις και αλιευμένες από το Ίντερνετ.
  2. No Pasaran! Γιάννης Κουκουλάς Το γνωστό σύνθημα αντίστασης στον φασισμό γίνεται τίτλος βιβλίου από τον Vittorio Giardino σε μια ιστορία για τον αγώνα των δημοκρατικών δυνάμεων ενάντια στον Φράνκο κατά τον ισπανικό εμφύλιο. Μπορεί ο ίδιος ο Vittorio Giardino, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ιταλούς δημιουργούς, να θεωρείται βασικός εκπρόσωπος της «καθαρής γραμμής» στο σχέδιο και της εμμονής στις ρεαλιστικές αναπαραστάσεις κτιρίων, πόλεων, δρόμων, ενδυμασιών κ.λπ., αλλά οι ιστορίες του είναι σκοτεινές, δύσκολες, δυσοίωνες και συνήθως τοποθετημένες σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές. Όπως αναφέρει και ο επιμελητής της έκδοσης, Γιάννης Μιχαηλίδης, όμως, η «καθαρή γραμμή» του Giardino δεν είναι αυτή του Herge ή του Edgar Jacobs αλλά αυτή του Higo Pratt, του Moebius, του Carl Barks και του Floyd Gottfredson. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μικτής γραμμής και του καθαρού, γραμμικά αναπτυσσόμενου αλλά στιβαρού σεναρίου είναι το «No Pasaran» (μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, εκδόσεις Jemma Press, 64 σελίδες) με πρωταγωνιστή τον Γαλλοεβραίο Max Fridman, πρώην μέλος της γαλλικής αντικατασκοπίας και πρωταγωνιστή σε πέντε συνολικά ξεχωριστές και αυτοτελείς ιστορίες του Giardino, που αποφασίζει να αφήσει την ηρεμία του σπιτιού του στην ασφαλή Γενεύη και να ταξιδέψει στην ταραγμένη Ισπανία στα χρόνια του αιματηρού εμφυλίου αναζητώντας έναν παλιό φίλο του, εθελοντή μαχητή της ελευθερίας στις γραμμές των δημοκρατικών δυνάμεων. Βαθιά πολιτικός, όπως πάντα, ο Giardino –και χωρίς να πλατειάζει ή να αφήνει διακηρυκτικού τύπου «κορόνες» παρά τη σαφή πολιτική θέση του– περιγράφει την Ισπανία του εμφυλίου για να υπενθυμίσει ότι εκεί πολέμησαν ανεκπαίδευτοι ηρωικοί εθελοντές από όλη την Ευρώπη στο πλευρό της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης κόντρα σε έναν πάνοπλο φασιστικό στρατό στασιαστών, υποστηριζόμενων από τις δυνάμεις του Άξονα. Δίνει έτσι μια συναρπαστική, φανταστική ιστορία που θα μπορούσε να είναι και αληθινή, καθιστώντας επίκαιρη τη γνώση της πρόσφατης πολιτικής και στρατιωτικής ιστορίας της Ευρώπης. Και προλογίζοντας ο ίδιος το βιβλίο του ξεκαθαρίζει την επιλογή του τίτλου του, «No Pasaran». «Στο τέλος οι στρατιωτικοί, οι αντιδραστικοί, οι πραξικοπηματίες νίκησαν, η δικτατορία εγκαθιδρύθηκε και όλοι προσαρμόστηκαν. Αναγκαστικά, ίσως σοφά πράττοντας, αποφάσισαν να πράξουν ρεαλιστικά. Όμως όχι ο Πικάσο. Όχι ο Μιρό, όχι ο Αλμπέρτι, όχι ο Νερούδα. Ηττημένοι ναι, παραδομένοι ποτέ. No Pasaran! Δεν θα περάσουν, είπαν. Περάσαμε, απάντησαν χλευαστικά οι νικητές. Αλλά όμως, ακόμα και σήμερα, για τον καθέναν από εμάς, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να περάσουν. Και αν καταφέρουν να περάσουν, αυτό δεν θα έχει συμβεί με τη δική μου βοήθεια. Ούτε με τη δική μου σιωπή». Πηγή
  3. Τίτλος Πρωτότυπου: Max Fridman: No Pasaràn, Lizard, 2000 Πρώτη ελληνική έκδοση: Jemma Press, Φεβρουάριος 2022 "No pasarán!" "Δεν θα περάσουν!" Ποιοι; Μα οι φασίστες του Φράνκο, οι οποίοι αιματοκύλησαν την Ισπανία και την οδήγησαν σε έναν τριετή εμφύλιο πόλεμο, οι πληγές του οποίου είναι αισθητές, ακόμη και σήμερα, αφού συχνά ανακαλύπτονται τάφοι δολοφονημένων. Δυστυχώς, όμως, οι φασίστες πέρασαν και επέβαλαν μαι δικτατορία, που διήρκεσε 35 χρόνια, έως το θάνατο του Φράνκο. Η αντίσταση του ισπανικού λαού, όμως, ενέπνευσε πάρα πολλούς καλλιτέχνες και φυσικά και δημιουργούς κόμικς. Ένας από αυτούς, ήταν και ο σπουδαίος Βιττόριο Τζαρντίνο, που βρίσκει αφορμή στον ισπανικό εμφύλιο, για να μας δώσει την τρίτη περιπέτεια του τέως κατασκόπου Μαξ Φρίντμαν (η πρώτη ήταν η "Ουγγρική Ραψωδία", ενώ η δεύτερη δεν έχει μεταφραστεί ακόμη στα ελληνικά). Το έργο αποτελείται από τρεις τόμους, εμείς ήδη έχουμε στα χέρια μας τον πρώτο και αναμένουμε τους δύο επόμενους, που πιστεύω, ότι δεν θα αργήσουν. Η αρχή της αφήγησης βρίσκει τον Φρίντμαν να απολαμβάνει την ηρεμία του σπιτιού στη Γενεύη του μαζί με την κόρη του, το φθινόπωρο του 1938, όταν ο κλοιός είχε αρχίσει να σφίγγει γύρω από τους Δημοκρατικούς. Ο Φρίντμαν δέχεται την επίσκεψη της συζύγου ενός συμπολεμιστή του στην Ισπανία, ο οποίος αγνοείται και οι αναμνήσεις του, και ίσως και κάποια συναισθήματα, θα τον οδηγήσουν ξανά στην πολύπαθη χώρα, εκεί όπου έχουν μαζευτεί αντιπρόσωποι από κάθε πολιτικό στρατόπεδο, για να ελέγξουν την κατάσταση. Και καθώς ο Φρίντμαν αναζητά το φίλο του, αντιλαμβάνεται, ότι η πραγματική μάχη δίνεται στα μετόπισθεν, μεταξύ αυτών των αντιπροσώπων. Δεν έχει νόημα να επεκταθώ περισσότερο στην υπόθεση, εξάλλου είναι ο πρώτος τόμος, και ως εκ τούτου, είναι μοιραία εισαγωγικός. Το σενάριο είναι πολύπλοκο και πολλά πρόσωπα κάνουν την εμφάνισή τους. Η πρώτη ανάγνωση άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις, αλλά θα το κρίνουμε, πιστεύω, πληρέστερα, όταν ολοκληρωθεί. Εννοείται, ότι το σχέδιο είναι υπέροχο, παρόλο που θεωρώ, ότι το ασπρόμαυρο της "Ουγγρικής Ραψωδίας" ανεδείκνυε τελικά καλύτερα τις γραμμές του μεγάλου σχεδιαστή. Η έκδοση της Jemma Press είναι υπέροχη: ωραίο χαρτί, ζωντανά χρώματα, εξαιρετική μετάφραση από το Γαβριήλ Τομπαλίδη και συμπληρώνεται από μια ιστορική αναδρομή και μια εισαγωγή από τον ίδιο τον Τζαρντίνο και από ένα πολύ, πάρα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Γιώργου Μιχαηλίδη, που έχει κάνει και την επιμέλεια. Μοναδική παραφωνία, τα μπαλονάκια των διαλόγων, που φαίνονται πολύ μεγάλα και έτσι περισσεύει πολύς χώρος, μάλλον επειδή η γραμματοσειρά, που επιλέχθηκε είναι αρκετά μικρή. Δεν υπάρχει λόγος να αναβάλλετε την αγορά του κόμικ, αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  4. Το Zoc της Jade Khoo είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, για αρκετούς λόγους, αλλά κυρίως γιατί είναι η πρώτη δουλειά της νεαρής δημιουργού. Η μικρή Zoc έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα: τα μαλλιά της έλκουν το νερό. Αυτό της δημιουργούσε πάντα διάφορα προβλήματα. Αποφασίζει λοιπόν να χρησιμοποιήσει την δύναμη της για να βοηθήσει τους συνανθρώπους της, αλλά όπως φαντάζεστε τα πράγματα μπλέκονται περισσότερο. Στην πορεία θα συναντήσει πτηνόμορφους πλανόδιους τραγουδιστές, ανθρώπους που χρειάζονται τη βοήθεια της. Θα προσπαθήσει να ισορροπήσει ανάμεσα στο να βρει το κάλεσμα της στη ζωή, στις οικογενειακές της υποχρεώσεις... και φυσικά θα γνωρίσει ένα αγόρι με μια εξίσου μυστηριώδη δύναμη, τον Kael. Το σκίτσο της κινείται κάπου ανάμεσα σε γαλλό-βελγική σχολή και manga. Τα περισσότερα πλάνα είναι κινηματογραφικά, κυρίως φύση και εξοχή. Οι άνθρωποι συνήθως είναι απλοϊκά σχεδιασμένοι και το πενάκι της αφήνεται ελεύθερο στα δέντρα, στα πουλιά, στα σύννεφα, στο νερό. Ναι, στο νερό. Σε αρκετά πλάνα ένιωθα το νερό. Επίσης, παίζει καταπληκτικά με τα χρώματα για να αποδώσει τις καιρικές συνθήκες και τις ώρες της ημέρας. Το μουντό μπλε της αυγής, το overcast μιας συννεφιασμένης μέρας, η εκτυφλωτική λαμπρότητα της λιακάδας. Υπάρχουν πλάνα που τα κοιτούσα και με ταξίδευαν, με ξεκούραζαν. Το σενάριο είναι ένα περίεργο μείγμα παραμυθιού και μαγικού ρεαλισμού. Υπάρχουν στιγμές που θα μπορούσαν να βαρύνουν την ατμόσφαιρα (η ιστορία της οικογένειας της, οι διάφορες καταστροφές που συναντάει κλπ) αλλά η δημιουργός δεν παίζει αυτό το χαρτί. Αντίθετα, μέσα από το προσωπικό ταξίδι της Zoc περνάει μηνύματα όπως οι εύθραυστες οικογενειακές ισορροπίες, η δυσκολία του να βρεις τον δρόμο σου στη ζωή, η ενηλικίωση, το κακό που συμβαίνει όταν κάνεις καλό, πώς μπορούν να ταιριάξουν δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, η σκληρότητα των ανθρώπων ενάντια στο διαφορετικό. Τα αγγίζει όλα αυτά, στα δείχνει αλλά δεν μιλάει, δεν βαθαίνει ιδιαίτερα σε κάποιο, και τη σέβομαι για αυτό. Το υλικό σηκώνει πολύ δράμα και εκείνη το απέφυγε. Η ιστορία δεν τραβάει πολύ, φτάνει σχετικά γρήγορα στο τέλος της και νομίζω πως είμαι ικανοποιημένος με αυτό. Σε γενικές γραμμές είναι ένα εντυπωσιακό, low key ντεμπούτο που αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον της δημιουργού. Ένιωσα καλά διαβάζοντάς το, προβληματίστηκα λίγο, κυρίως όμως ταξίδεψα μαζί με τη Zoc στα μέρη που επισκέφθηκε και ένιωσα πως ήμουν εκεί.
  5. Η ζωή της Chloe, ανύπαντρης γυναίκας με μία κόρη, είναι η επιτομή της κούρασης. Ανάμεσα στις δουλειά της σε ένα supermarket, στο όνειρο της (να γίνει σχεδιάστρια ρούχων) το οποίο δεν γίνεται ποτέ πραγματικότητα, και στους μόνιμους καυγάδες της με την έφηβη κόρη της και την μητέρα της, τίποτα δεν της πηγαίνει καλά. Μετά όμως από ένα one-night stand με τον Heath, ξαφνικά όλα βελτιώνονται. Ταυτόχρονα όμως εμφανίζονται φαντάσματα στο σπίτι της. Και τα φαντάσματα αυτά φαίνεται να την γνωρίζουν. Και ξαφνικά, σαν να νιώθει να χάνει πράγματα από τη ζωή της, περιστατικά, φιλίες, ίσως και την ίδια της την κόρη; Και όλα αυτά χάνονται για το καλό της; Και τι ρόλο παίζει ο Heath σε όλα αυτά; Είναι τελικά κάτι παραπάνω από άνθρωπος; Είναι θεός ή μήπως κάτι άλλο; Κάτι πιο σκοτεινό; Κάτι.... αδηφάγο; Ενδιαφέρουσα θεώρηση, μια ιστορία η οποία δεν είναι χιλιοειπωμένη. Έχει κάτι φρέσκο, έχει προβληματισμό, έχει αγωνία, έχει gore, έχει και λίγο διδακτισμό για να μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για αμερικάνικο κόμικ. Με ευρωπαϊκές ανησυχίες όμως, λόγω Humanoids. Ο Tim Seeley είχε μια αρκετά έξυπνη ιδέα, και την πήγε μέχρι ένα αρκετά καλό σημείο, όχι χωρίς προβληματάκια και όχι χωρίς περιττούς πλατειασμούς προς το τέλος, αλλά το μίγμα slice of life με horror, και ταυτόχρονα με έξυπνη χρήση της γλώσσας, κάνει όλο το κόμικ ένα αρκετά ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Αγγίζοντας θέματα όπως μονογονεϊκές οικογένειες, δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή, ο διττός ρόλος της γυναίκας/μάνας, καταλήγει σε έναν καλοζυγισμένο συνδυασμό, ο οποίος και σε ωθεί να γυρίζεις τις σελίδες αλλά και να σου μένει κάτι στο τέλος. Και όταν όλα έρχονται σε σχέση και σύγκρουση με τον ανίκητο αντίπαλο που είναι ο χρόνος, και όταν αυτός παίρνει τον σημαντικότερο ρόλο στο ταξίδι που λέγεται ζωή, όλα έρχονται και κλείνουν όμορφα, γλυκόπικρα, αν και λίγο εξευγενισμένα, γιατί όπως και να το κάνουμε, μιλάμε πάντα για ένα αμερικάνικο κόμικ στην ουσία του. 2η συνεργασία του Ηλία Κυριαζή με τον Seeley, μετά το The Crow: Lethe. Και εδώ, μιας και κάνει και το χρώμα, αποσαφηνίζονται οι αρετές και τα αδύναμα στοιχεία στο σχέδιο του Έλληνα δημιουργού, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον. Και αυτό που είναι πολύ θετικό, βασικά αυτό που μου άρεσε υπερβολικά για άλλη μια φορά, είναι το διαρκές παιχνίδι με τα πανελ που κάνει, και πιο εντυπωσιακό το πόσο επιτυχημένα το κάνει. Δεν βρήκα στο internet φωτογραφίες από τα splash για να τα ανεβάσω εδώ, αλλά πιστέψτε με, είναι πολύ δύσκολα, είναι πολύ ευφάνταστα και, παρ' όλα αυτά, είναι πλήρως λειτουργικά και εύκολα κατανοητά. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί καταφέρνει και να εντυπωσιάσει, και να αλλάξει οπτικά την αφήγηση, αλλά και να μπορεί ο αναγνώστης να τον παρακολουθήσει. Πράγμα καθόλου εύκολο, το οποίο πολλές φορές πασίγνωστοι σχεδιαστές δεν το καταφέρνουν. Σε αυτό το σημείο του αξίζουν άπειρα μπράβο. Το υπόλοιπο του σχέδιο είναι στο γνωστό του στυλ, αυτό το μείγμα ρεαλιστικού και καρτουνίστικου, το οποίο αν και δεν είναι προσωπικά το αγαπημένο μου, λόγω ικανότητας, λειτουργεί καλά και δεν αποσυντονίζει. Σε αυτό που έχω ένσταση, και πάλι δεν είναι εύκολα κατανοητό από τις σελίδες που βρήκα και ανέβασα εδώ, είναι η επιλογή της παλέτας του. Αρκετά "ξεβαμένα"¨χρώματα, και το κόκκινο, και το μπλε, και το σιελ του, με ειδικά το πρώτο, σε κάποιες σκηνές gore, να κάνει bleed από φιγούρα σε φιγούρα και να μπερδεύει. Φαντάζομαι ότι δεν επέλεξε "φωτεινές" αποχρώσεις, γιατί, σε συνδυασμό με το στυλ του, ίσως να έχανε την ατμόσφαιρα που ήθελε να περάσει. Θα προτιμούσα να έβλεπα την οπτική κάποιου άλλου, μόνο κολορίστα, ο οποίος ίσως να αντιμετώπιζε το project με άλλη ματιά. Original graphic novel λοιπόν, για πρώτη φορά πιστεύω από έλληνα σχεδιαστή στο εξωτερικό. Γύρω στις 120 σελίδες, κυκλοφόρησε κατευθείαν σε paperback μορφή τον Φεβρουάριο. Συνολικά, είναι αρκετά αξιόλογο, με τα θεματάκια, αλλά περνάει άνετα την βάση και σου αφήνει πραγματάκια, και σεναριακά και σχεδιαστικά. Ένα 7,5/10, καλό και τίμιο. Μπορώ να πω ότι ήταν ένα αρκετά ευχάριστο και απολαυστικό ανάγνωσμα, προτιμήστε το!!!
  6. Ms Marvel: Η ιστορία της Ιμάν Βελάνι πίσω από τον ρόλο της πρώτης μουσουλμάνας action hero Η Ιμάν Βελάνι είναι η Ms Marvel, η πρώτη μουσουλμάνα superhero του Marvel Universe © IMDB Όσα είπε η 19χρονη ηθοποιός σε συνέντευξή της στον Guardian Newsroom Ιμάν Βελάνι: Η 19χρονη θα υποδυθεί τη Ms Marvel και είναι η πρώτη Μουσουλμάνα ηρωίδα στο Marvel Universe - Η ιστορία πίσω από τον ρόλο της. Η 19χρονη Ιμάν Βελάνι είναι η πρώτη Μουσουλμάνα ηρωίδα στο Marvel Universe και θα υποδυθεί την Ms Marvel ή αλλιώς Καμάλα Καν, όπως θα λέγεται κανονικά ο χαρακτήρας της. Η Καμάλα Καν είναι μία... σπασίκλας με καταγωγή από το Πακιστάν που μένει στο Νιου Τζέρσεϊ. Έχει εμμονή με τα κόμικ και μια μέρα γίνεται σούπερ ήρωας. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η πραγματική Βελανι, μία Πακιστανό-Καναδή έφηβη και αυτοαποκαλούμενη «geek» που έχει εμμονή με τα κόμικ και υποδύεται έναν υπερήρωα, που όπως τονίζει της φαίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξέρει πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Η Καμάλα Καν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα κόμικς το 2013. Είναι ένας από τους νεότερους χαρακτήρες της Marvel και μέρος μιας γενιάς υπερηρώων που ηγείται από γυναίκες και διαφορετικούς εθνικά χαρακτήρες (βλ. επίσης She-Hulk, Elektra και μια σειρά X-Men που επικεντρώνεται στις γυναίκες). Είναι μουσουλμάνα Αμερικανίδα – όπως οι δημιουργοί της G Willow Wilson, συγγραφέας κόμικς που ασπάστηκε το Ισλάμ ως ενήλικας και η Sana Amanat, διευθύντρια ανάπτυξης χαρακτήρων της Marvel – και η θρησκεία και ο πολιτισμός της ασπάζονται. Οι συγκρούσεις της Καμάλα Καν δεν αφορούν μόνο τους υπερκακούς, αλλά την πνευματικότητα, τα οικογενειακά της καθήκοντα και τις παραδόσεις της: «Η ιστορία της Καμάλα δεν είναι ευαγγελισμός», είχε πει ο Γουίλσον στους New York Times. «Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να παρουσιάσω την Καμάλα ως κάποιον που παλεύει με την πίστη της». Αλλά το κρίσιμο του χαρακτήρα και της ιστορίας της Καν δεν είναι μόνο το πώς είναι να είσαι μουσουλμάνος. Είναι πολύ περισσότερο για τις περιπέτειές της ως έφηβη με υπερδυνάμεις. Έχει μόνιμα νεύρα με τα αγόρια και δεν ξέρει πώς να είναι ψύχραιμη μαζί τους. Μαλώνει με τους γονείς της. Παλεύει με τη διαχείριση των σχολικών της εργασιών ενώ σώζει τον πλανήτη. Και έχει εμμονή με την Carol Danvers, γνωστή και ως Captain Marvel. Γι' αυτό τελικά ονομάζει τον εαυτό της Ms Marvel όταν ανακαλύπτει την ικανότητα να κάνει μεγάλα μέρη του σώματός της. Η εισαγωγή της στο Marvel Universe δεν ήρθε χωρίς... διαμάχη. Σε κάποιο σημείο, ένα ανώτερο στέλεχος της Marvel κατηγόρησε τους διαφορετικούς χαρακτήρες για τη συνολική πτώση στις πωλήσεις έντυπων εκδόσεων. Ο Αμανατ είχε σημειώσει ότι έπρεπε να προετοιμαστεί για την αρνητικότητα από «άτομα που είναι μουσουλμάνοι και μπορεί να θέλουν ο χαρακτήρας να απεικονιστεί σε ένα συγκεκριμένο φως». Αλλά η MS Marvel βρήκε γρήγορα τη βάση των θαυμαστών της. Και ένας από αυτούς τους θαυμαστές ήταν η ίδια η Βελανι. Ιμάν Βελάνι: Πώς ξεκίνησε η αγάπη της με τη Marvel «Το πρώτο τεύχος του Ms Marvel που πήρα ήταν όταν η Kamala γιορτάζει το Εΐντ αλ-φιτρ. Το έδειξα στον μπαμπά μου!». λέει η Βελάνι σε συνέντευξή της στον Guardian. Η ίδια γεννήθηκε στο Καράτσι του Πακιστάν, πριν μετακομίσει η οικογένειά της στον Καναδά, όπου μεγάλωσε περιτριγυρισμένη από τη Marvel, όταν ήταν ενός έτους. «Έχω έναν αδερφό που είναι έξι χρόνια μεγαλύτερος από εμένα και βλέπαμε μόνο πράγματα που ήθελε να παρακολουθήσει – Lord of the Rings, Pirates of the Caribbean και MCU». Στο γυμνάσιο, η εμμονή της με τη Marvel διαμορφώθηκε πλήρως. «Οι γονείς μου μου έδιναν ένα χαρτζιλίκι 20 $ και τα ξόδευα όλα σε McDonald's και κόμικς του Iron Man. Ήταν μια ανθυγιεινή εμμονή. Μια μέρα, πήρα ένα κόμικ της Ironheart» –το Ironheart είναι ένας χαρακτήρας που σχετίζεται με τον Iron Man– «και η Καμάλα ήταν στο εξώφυλλο. Έλεγα: «Θεέ μου, ποιος είναι αυτός ο καστανός άνθρωπος;» Τότε ήταν που έγινα ένα με την Ms Marvel. Η Βελανι δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός. Αλλά όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να περάσει από οντισιόν, δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί δεύτερη φορά. «Ήταν τρομακτικό για εμένα αλλά ήξερα τι πάω να κάνω. Ήξερα τόσο καλά τον χαρακτήρα που απλά βασίστηκα στις γνώσεις μου». Έμαθε πως πήρε το ρόλο την τελευταία ημέρα του Λυκείου. Ήταν με φίλους όταν της έγινε μία βιντεοκλήση, που της το ανακοίνωσαν. Αλλά είναι αλήθεια ότι η Καν είναι ο πρώτος μουσουλμάνος υπερήρωας της Marvel; Η Scarlet Scarab από το Moon Knight, ο Αιγύπτιος προστάτη που υποδύεται η Αιγυπτιοπαλαιστίνια ηθοποιός May Calamawy; «Δεν λέγεται συγκεκριμένα μουσουλμάνα», λέει η Βελανι. «Αν είναι, πρέπει να αρχίσουμε να χαρακτηρίζουμε την σειρά μας με κάτι άλλο! «Είμαστε η πρώτη σειρά που προβάλλει τη θρησκεία, την ισορροπία μεταξύ εξωσχολικής και σχολικής ζωής – και έγινε τόσο απρόσκοπτα, πιστεύω. Μοιάζει πολύ με το πώς είναι στην πραγματική μου ζωή: πηγαίνω στο σχολείο αυτή την ώρα, τρώω δείπνο αυτή την ώρα, πηγαίνω στο τζαμί αυτή την ώρα, κοιμάμαι αυτήν την ώρα. Είναι απλώς ένα μέρος του προγράμματός μου. Και έτσι νιώθεις όταν παρακολουθείς την σειρά». Πηγή
  7. Το ανθρώπινο πρόσωπο είναι ένα πεδίο θανάτου Γιάννης Κουκουλάς Μια συναρπαστική νουάρ αφήγηση μεταξύ Ιστορίας, πολιτικής φαντασίας και μαγικού ρεαλισμού από τον Ανχελ δε λα Κάγιε. Η πρόσφατη ιστορία της Λατινικής Αμερικής είναι γεμάτη επαναστάσεις, διαδηλώσεις, αγώνες για την ανεξαρτησία και την ελευθερία. Ταυτόχρονα όμως είναι γεμάτη και από αμερικανοκίνητες δικτατορίες, καταστολή, βασανιστήρια, θανάτους. Καλλιτέχνες, ζωγράφοι, συγγραφείς, ποιητές σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική δημιούργησαν τέχνη για να εκφράσουν την αντίσταση. Κάποιοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, κάποιοι άλλοι πλήρωσαν με την καριέρα ή και τη ζωή τους την πολιτική τους στράτευση. Σε μια πολυδαίδαλη και πολυεπίπεδη φανταστική ιστορία με αρκετά πραγματικά πρόσωπα του εικοστού αιώνα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Ισπανός δημιουργός κόμικς Άνχελ δε λα Κάγιε (στα ελληνικά κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο του «Tina Modotti» από τις εκδόσεις ΚΨΜ) «αφηγείται» στιγμιότυπα από αυτόν τον πολυτάραχο βίο της Λατινικής Αμερικής και των ανθρώπων της, καταδεικνύοντας την κοινή μοίρα τους αλλά και τη διαρκή επικαιρότητα της ανατροπής παρά τις διαδοχικές ήττες, τα βρόμικα μέσα και την υπεροπλία των αντιπάλων. Στα «Χρώματα Πολέμου» (εκδόσεις Red n’ Noir, μετάφραση: Κρίτων Ηλιόπουλος, 296 σελίδες), συνδυάζοντας με μοναδική επιδεξιότητα τις ζωές και τις περιπέτειες δεκάδων προσώπων που το καθένα κουβαλά μια ξεχωριστή ιστορία, συνθέτει ένα μωσαϊκό από αφηγήσεις για το παρελθόν της νότιας Αμερικής. Ένας πράκτορας της CIA, ένας συνάδελφός του στις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες μπλεγμένος στον βρόμικο πόλεμο της Αλγερίας, μια Χιλιανή ζωγράφος, ένας ακόμα ζωγράφος, μέλος των ανταρτών Τουπαμάρος, και ένας τρίτος, μέλος των ανταρτών Μοντονέρος της Αργεντινής, ένας Μεξικανός επιζών από τη σφαγή του Τλατελόλκο συναντιούνται στο Παρίσι όπου διασταυρώνουν τη διαδρομή τους με αυτή ενός νεαρού Ισπανού που φιλοδοξεί να γράψει τη βιογραφία της καταραμένης «πριγκίπισσας» του αμερικανικού κινηματογράφου, Τζιν Σίμπεργκ Τα φανταστικά αυτά πρόσωπα, όμως, κουβαλούν και μεταφέρουν γνώσεις και εμπειρίες από πραγματικά γεγονότα που πλήγωσαν τη Νότια Αμερική και το μίγμα γίνεται ακόμα πιο εκρηκτικό όταν οι ζωές τους τέμνονται με αυτές πραγματικών προσώπων όπως του ιδρυτή της Καταστασιακής Διεθνούς, Γκι Ντεμπόρ, του φιλόσοφου Ζαν Πολ Σαρτρ, των δημιουργών κόμικς Ζακ Λουστάλ και Λορέντσο Ματότι κ.ά. Στο βιβλίο του Άνχελ δε λα Κάγιε, οι αναφορές σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα είναι συνεχείς όπως και οι υπομνήσεις παρελθοντικών στιγμών. Αντί, ωστόσο, κάτι τέτοιο να λειτουργεί ανασταλτικά για τον αναγνώστη που δεν γνωρίζει κάθε πτυχή της Ιστορίας, λειτουργεί προτρεπτικά, παρακινεί στην περαιτέρω μελέτη και γνώση των συνθηκών που έφεραν τη Λατινική Αμερική στη σημερινή της κατάσταση. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η συσχέτιση των γεγονότων και των προσώπων του βιβλίου με την Ιστορία της τέχνης και των κινημάτων από τα οποία αναδύθηκαν σημαντικές καλλιτεχνικές μορφές. Οι αναφορές στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό, τον αντιφορμαλισμό, τον μινιμαλισμό, την Pop Art, τις περφόρμανς, τον αυτορεαλισμό δεν γίνονται για να μπερδέψουν τον αναγνώστη αλλά για να τον οδηγήσουν στην έννοια του πολιτισμικού ιμπεριαλισμού, στη διαφορά των έργων του Τζάκσον Πόλοκ από τις τοιχογραφίες του Ντιέγο Ριβέρα, στην κατανόηση της τέχνης που άνθισε στις μητροπόλεις του αμερικανικού νότου σε σχέση με αυτήν των ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Κι όλα αυτά με την πολιτική να βρίσκεται δίπλα σε κάθε καλλιτεχνική δράση και πράξη. «Η Λατινική Αμερική είναι μια αποικία που εδώ και δυο αιώνες πολέμησε για την ανεξαρτησία της από την Ισπανία. Και τώρα προσπαθούμε να απελευθερωθούμε από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, από την εξουσία του Βορρά. Αν δεν το δείτε έτσι, δεν θα καταλάβετε. Είμαστε Λατινοαμερικάνοι πατριώτες οπλισμένοι με ένα πινέλο και ένα τουφέκι», λέει ένας από τους χαρακτήρες του δε λα Κάγιε την ώρα που περιγράφει την αντάρτικη δράση του εναντίον αστυνομικών, πρακτόρων και στρατιωτικών με αναφορές στον Σιμόν Μπολιβάρ και τον Τσε Γκεβάρα. Αυτή την εκπληκτική ικανότητα του δε λα Κάγιε να συνδέει πολιτική, τέχνη, Ιστορία και φαντασία με αριστοτεχνικό τρόπο, επισημαίνει και ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ στον εξαιρετικό πρόλογό του: «Το βιβλίο αυτό είναι ένα αδιάκοπο κλείσιμο του ματιού που θα μας μεταφέρει στην Πον Νεφ του Παρισιού του Κορτάσαρ και στην ανάγκη να διαβάσουμε τον “Άνθρωπο στο Ψηλό Κάστρο” του Φίλιπ Ντικ και να ξαναδούμε το “Με Κομμένη την Ανάσα” ή θα σε κάνει να αναρωτηθείς πού κρύφτηκαν στη βιβλιοθήκη σου τα μανιφέστα του Γκι Ντεμπόρ». Και συμπληρώνει για να καταδείξει την ομοιότητα του βιβλίου του δε λα Κάγιε με την πραγματική Ιστορία και τραγωδία του αμερικανικού νότου: «Ο Άνχελ οργανώνει το χάος: συνέχειες, επιστροφές στο παρελθόν, αφηγήσεις σε πρώτο ή τρίτο πρόσωπο, επιστολές, γεγονότα που πηγαινοέρχονται μέσα στο χρόνο, δευτερεύουσες αστυνομικές πλοκές […] Πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Άνχελ για τα αστικά τοπία του, τις συνεχείς αναπαραγωγές πινάκων, φωτογραφιών και τοιχογραφιών, τον έρωτά του για τις λεπτομέρειες, τη λογοτεχνική του ικανότητα να συγκεντρώνει την ιστορία σ’ ένα χαμένο παπούτσι». «Χρώματα Πολέμου» Παρουσίαση Πότε: Σάββατο 4/6 στις 21.00, στο πλαίσιο του 2ου Φεστιβάλ «Books n’ Beer fest» Πού: Πλατεία Πρωτομαγιάς, Πεδίον του Αρεως Ομιλητές: Κρίτωνας Ηλιόπουλος (μεταφραστής του βιβλίου), Ανδρέας Αποστολίδης (συγγραφέας, σκηνοθέτης και μεταφραστής), Δανάη Ταχτάρα (μεταφράστρια, διδάκτωρ μετάφρασης) και ο δημιουργός του βιβλίου, Άνχελ δε λα Κάγιε. Είσοδος ελεύθερη Πηγή
  8. Όσο κι αν γκρινιάζουμε για τους επιγόνους, κάθε κυκλοφορία Αστερίξ είναι γεγονός. Ο Αστερίξ και ο Γρύπας είναι η πέμπτη δουλειά των Jean-Yves Ferri και Didier Conrad. Στη Γαλλία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2021 και στα ελληνικά ήρθε πριν λίγες μέρες. Κι ενώ κάποια από τα τελευταία άλμπουμ δεν τα διάβασα, αυτό μου έκανε κλικ, εν μέρει λόγω και κάποιων σχολίων εδώ μέσα. Οι ρωμαϊκές αρένες είναι γεμάτες πλάσματα απίστευτα: λιοντάρια, ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις. Το μόνο που λείπει, είναι ένας γρύπας. Και ο Ιούλιος Καίσαρας θέλει να φέρει έναν, θα κάνει καλό το ίματζ του. Έτσι, αναθέτει μια αποστολή στα βάθη της Σαρματίας, της γης των Αμαζόνων. Επικεφαλής τίθενται ο Τεραϊνγκογκνίτους ο γεωγράφος, ο εκατόνταρχος Βραζοστοζουμίους και ο Καλοσπουδαγμένους [sic], ένας μονομάχος με μεγάλη εμπειρία [ξανά sic] σε παρόμοιες αποστολές. Για κακή τους τύχη, όμως, στα μέρη τριγυρίζουν -μα τον Τουτάτη- ο Αστερίξ, ο Οβελίξ (εννοείται με τον Ιντεφίξ) και ο Πανοραμίξ. Alors, très bien! Σχεδιαστικά είναι πολύ καλό, αν και δε νομίζω να αμφισβητήθηκε ποτέ ότι ο Conrad το 'χει. Δε θυμάμαι αν το είχα προσέξει σε άλλα άλμπουμ του διδύμου, αλλά εδώ υπήρχαν κάποια καρέ που ήταν πραγματικά σα να είχαν βγει από το χεράκι του Uderzo. Στο σεναριακό κομμάτι, ο Ferri στέλνει τους Γαλάτες σε μια χώρα άγνωστη για τους Αρχαίους Ρωμαίους και Έλληνες, αλλά και σημαντική για τη μυθολογία τους. Τα περισσότερα λογοπαίγνια (όσα τέλος πάντων αποδόθηκαν επιτυχώς) είναι πολύ αστεία. Επιπλέον δουλεύει καλά και το οπτικό χιούμορ, βασικό συστατικό στο ρεπερτόριο του Goscinny αλλά κάπως «στομωμένο» στα άλλα άλμπουμ του Ferri. Τα δύο θέματα που αγγίζει, τα fake news και η γυναικεία χειραφέτηση, ενσωματώνονται καλά στο σενάριο. Κάποιες σημειώσεις: Πριν ολοκληρωθεί το άλμπουμ, ο Ferri είχε δηλώσει πως θα υπήρχαν αρκετές αναφορές στην πανδημία του Covid, όπως ένα μαγικό φίλτρο που θα χορηγούνταν σε μορφή εμβολίου. Εν τέλει αφαίρεσε πολλές απ' αυτές, γιατί απλούστατα δεν του φάνηκαν αστείες. Οι Σαρμάτες μιλάνε με το αντεστραμμένο Ε, νύξη στο κυριλλικό αλφάβητο. Ωστόσο, τέτοιο γράμμα δεν υπάρχει. Στο τελευταίο καρέ, [spoiler alert! οι Γαλάτες επιστρέφουν στο χωριό τους! ] υπάρχουν δύο ωραίες λεπτομέρειες. Η μία είναι η μπαλαλάικα που έφεραν στον Κακοφωνίξ. Η άλλη, είναι μια κουκουβάγια που φεύγει λυπημένη μ' ένα δισάκι στον ώμο. Πρόκειται για φόρο τιμής στον Uderzo, ο οποίος απεβίωσε πριν την ολοκλήρωση του άλμπουμ. Στο Ο Αστερίξ στους Βέλγους, ο Uderzo είχε σχεδιάσει ένα κουνελάκι να αποχωρεί δακρυσμένο, για τον Goscinny που είχε πεθάνει πρόσφατα. Για τη λογοπαιγνιολογική ανάλυση του Νίκου Σαραντάκου, κλικ εδώ. Υ.Γ.: όσο ευχάριστο κι αν είναι το άλμπουμ, δε γίνεται να μην πάει ο νους στον πόλεμο που γίνεται σήμερα σε εκείνα τα μέρη...
  9. 1. Το Σημάδι του Κάϊν Ποτέ μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του! Ή το θέμα του! Πόσο σοφή έκφραση! Η αλήθεια είναι ότι όταν είδα για πρώτη φορά την κυκλοφορία της Jemma Press παραξενεύτηκα (ολογράφως κριντζαρα). Κάτι το θέμα, κάτι το μέτριο γραφιστικά (κατά την άποψή μου) εξώφυλλο, το θεώρησα μια μέτρια επιλογή. Η άποψη μου άρχισε να αλλάζει όταν το έπιασα στα χέρια μου και είδα το πόσο όμορφα εικονογραφημένο είναι το εσωτερικό του. Αποφάσισα να το διαβάσω έχοντας χαμηλές τις προσδοκίες μου. Πόσο τραγικά διαψεύστηκα… Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ και στο σενάριο, πέρα από το σχέδιο. Η ιστορία σίγουρα αφορά και επηρεάζεται από το μύθο/θρύλο του Διγενή Ακρίτα, αλλά δεν είναι Κλασσικά Εικονογραφημένα. Ο Διγενής δεν είναι ο κλασικός ήρωας των τραγουδιών και των παραδόσεων. Η συγγραφική ομάδα των Κωνσταντίνου Δημητρίου & Κάλλιας Παπαδάκη τον κατέβασαν από το βάθρο που τον είχε τοποθετήσει το συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων, τον έκαναν άνθρωπο και γι αυτό ένα χαρακτήρα πιστικό! Στα πλαίσια ενός μύθου φυσικά…. Όσοι ψάξουν ιστορικές ανακρίβειες, η πράγματα που ξεφεύγουν από τον ορθόδοξο μύθο, σίγουρα θα βρουν πολλά, αλλά από την άλλη αυτό το κόμικ δεν θέλει τέτοιους αναγνώστες και ούτε τους ψάχνει. Πάρα πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και από τη σχεδιαστική ομάδα των Αύγουστου Κανάκη & Ντέννι Γιατρά. Θα προτιμούσα τα χρώματα λιγότερο φωτεινά, αλλά αυτό είναι δική μου άποψη. Δεν ξέρω πόσοι το προσέξατε αλλά για το συγκεκριμένο κόμικ συνεργάστηκαν 4 άτομα, χωρίς γραφίστες, επιμελητές εκδότες κλπ. Αυτό από μόνο του για τον Ελληνικό χώρο είναι κατόρθωμα. Δε θέλω να πω κάτι για την υπόθεση για να σας αφήσω να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Μια παράθεση από το site της Jemma Press Δέκατος αιώνας. Στα ανατολικά σύνορα του Βυζαντίου με τη Σαρακινή Συρία μεγαλώνει ο Βασίλειος Μουσούρ, γιος μιας βυζαντινής αριστοκράτισσας και ενός Σύρου εμίρη. Σε μια βίαιη εποχή, όπου η επιβίωση εξαρτάται από τις πολεμικές αρετές, ο Βασίλειος δεν έχει να επιδείξει ούτε ρώμη ούτε δεξιοτεχνία. Είναι άνθρωπος των βιβλίων. Μέσα όμως από ένα μακρινό ταξίδι στα βάθη της Ανατολής και μια εσωτερική διαμάχη μεταξύ καλού και κακού, ο Βασίλειος μεταμορφώνεται σε ικανό πολεμιστή και υπερασπιστή των συνόρων της βυζαντινής αυτοκρατορίας· γίνεται ο «Διγενής Ακρίτας». Μια παραλλαγή του κλασικού έπους του Διγενή Ακρίτα. Μια διαδρομή μέσα από τον Δρόμο του Μεταξιού κατά τους σκοτεινότερους μεσαιωνικούς χρόνους, αλλά και ένα ταξίδι στο αχαρτογράφητο τοπίο των ανθρώπινων ψυχών και των παθών τους. Βάλτε το στη λίστα με τις σίγουρες αγορές σας!
  10. Το εξώφυλλο είναι εμπνευσμένο από την "κραυγή" του Edvard Munch Ο Junji Ito είναι για τα manga ότι είναι ο Stephen King για τη λογοτεχνία: Ο Βασιλιάς του Τρόμου. Κι είμαστε στην ευχάριστη θέση, εν έτει 2022, να δούμε την πρώτη κυκλοφορία ανθολογίας του Ίτο στα ελληνικά, από την Jemma Press! Πρόκειται για την πρώτη συλλογή της νέας horror περιόδου του, μετά από 8 χρόνια απουσίας από το είδος του τρόμου. Οι ιστορίες αυτής της συλλογής, πρωτοδημοσιεύτηκαν στο shojo περιοδικό Nemuki (2013-2014). Κυκλοφόρησε σε τόμο από τη Viz Media το 2018. Όπως λέει κι ο ίδιος, στην εισαγωγή του τόμου, στην πρώτη του ιστορία, "Το Κρεβάτι", ο επιμελητής του είχε αμφιβολίες για το αποτέλεσμα και το ξαναέφτιαξε από την αρχή. Κι η αλήθεια είναι ότι το "Κρεβάτι" είναι ίσως κι η πιο αδύναμη ιστορία του τόμου. Η συνέχεια όμως... είναι ανατριχιαστικά καλή, για τα γούστα μου τουλάχιστον. Πολλοί δεν βάζουν αυτή τη συλλογή στα καλύτερα έργα του Ίτο, αλλά προσωπικά θα διαφωνήσω. Έχει αυτόν τον τρόμο, που "it grows on you". Έχει όλα τα κλασσικά συστατικά: body horror; τσεκ. δημιουργεί τρόμο μέσα από τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα; τσεκ; βρίσκει ισορροπίες ανάμεσα στο αθώο και το αποτρόπαιο, το γκροτέσκο; τσεκ. Επίσης έχει και κάτι που έλειπε από τα υπόλοιπα έργα του που έχω διαβάσει: το υπόγειο χιούμορ. Η επιτυχία των ιστοριών του κάποιες φορές έχει να κάνει με το τρομακτικό, που προβάλλει μέσα σε πράγματα και σχέσεις που γεννούν ασφάλεια. Το σπίτι, το κρεβάτι, την οικογένεια, τις συντροφικές/οικογενειακές σχέσεις, την επιστήμη. Ή άλλοτε με την άγρια φύση ή την "άγρια" ανάγκη του καλλιτέχνη για έμπνευση κι επιτυχία. Εδώ, οι ιστορίες είναι αυτοτελείς, μόνο σε δυο ιστορίες τα ονόματα των πρωταγωνιστών επαναλαμβάνονται. Αν και όλοι οι ήρωες των ιστοριών έχουν τα θέματά τους, στην πλειοψηφία τους οι γυναικείοι χαρακτήρες του είναι αρκετά ενεργοί, είτε για το καλύτερο είτε για το χειρότερο. Ενώ οι αντρικοί χαρακτήρες είναι συνήθως πιο αποστασιοποιημένοι ή παγιδευμένοι. Αυτό μπορεί να έχει να κάνει και με το ότι αρχικά ο Ίτο απευθυνόταν σε κοινό των shojo manga. Οι ιστορίες που ξεχώρισα περισσότερο είναι το Μαυροπούλι, Ο Ήπιος Αποχαιρετισμός κι Η γυναίκα που ψιθύριζε. Tο σχέδιο είναι για μια ακόμη φορά υπέροχο. Η ελληνική έκδοση είναι πολύ όμορφη, με προσεγμένο εξώφυλλο με αυτιά, καλή μετάφραση, ένα κατατοπιστικό επίμετρο από τη Μυρτώ Τσελέντη κι έναν πρόλογο του ίδιου του δημιουργού. Θα μπορούσε να αποτελέσει άνετα μια πρώτη γνωριμία με το έργο του Ίτο και τα manga τρόμου, ακόμα και για όποιους δεν έχουν ξανασχοληθεί με το είδος. Εννοείται πως προτείνεται και πολύ θα ήθελα να δω κι άλλες τέτοιες εκδόσεις στο μέλλον! Μια πού ενδιαφέρουσα κριτική από τον Joe McCulloch στο Comics Journal
  11. Στο ComicdomCon 2022 έκανε την εμφάνισή του ο Απόπλους, μια καλαίσθητη αυτοέκδοση σε μεγάλο μέγεθος. Η δημιουργός υπογράφει ως Erinto και αυτή είναι η πρώτη της δουλειά. Αντιγράφω απ' το οπισθόφυλλο: Ο Γκρίφιν αποφασίζει να χαράξει το δικό του μονοπάτι, αφήνοντας για πάντα πίσω το σπίτι του. Στην πορεία, παίρνει μια μοιραία απόφαση που προκαλεί τις αντιλήψεις και ιδεολογία που τον έφεραν σε αυτή τη θέση. Λίγο μεγαλόστομη, τολμώ να πω, η περιγραφή. Γιατί μέσα σε είκοσι σελίδες η δημιουργός δεν προλαβαίνει να χτίσει τον κόσμο της ή να σε κάνει να ενδιαφερθείς για τον κεντρικό χαρακτήρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί το φινάλε ενός ευρύτερου έργου. Από την άλλη, το σχέδιο της Erinto είναι σε πάρα πολύ καλό επίπεδο. Έχει κάτι που λείπει από πολλά άλλα κομπιουτεριζέ στιλ που έχω δει κατά καιρούς. Λόγω και μόνο αυτού του στοιχείου, θα ήθελα να την ξαναδώ σε κάποιο επόμενο φεστιβάλ με ένα πιο μεστό έργο. Ευχαριστώ την @kabuki για τον δανεισμό.
  12. Έρχεται το 6ο The Comic Con, 23-25 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη στο συνεδριακό κέντρο Ιωάννης Βελλίδης fb σελίδα
  13. Μία Χούφτα Γης Πρόκειται για μια σπονδυλωτή ιστορία, σε ένα οικόπεδο στην Αθήνα, στο ίδιο μέρος, σε διαφορετικούς χρόνους. Το πρώτο κομμάτι της ιστορίας εκτυλίσσεται στη δεκαετία του 1920, με την εισροή των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Η δεύτερη ιστορία διαδραματίζεται στο τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου, η τρίτη στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και η τέταρτη στο σήμερα. Σε κάθε ιστορία, σε κάθε εποχή, οι ανθρώπινες σχέσεις πρωταγωνιστούν σ΄αυτόν τον ίδιο χώρο, σε άλλους χρόνους, με παρόμοια προβλήματα. Ο ξεριζωμός, ο ρατσισμός, η καχυποψία, αλλά και η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, η ελπίδα συνυπάρχουν στο εδώ, σε διαφορετικούς χρόνους και με διαφορετικές αφορμές. Όμορφο κόμικ, ανθρώπινο. Προβληματίζει, αντιμετωπίζει τους ήρωές του με ευαισθησία, χωρίς διδακτισμό και δίνει μια φρέσκια προσέγγιση στα θέματα που καταπιάνεται. Όταν το αγόρασα, είχα τις αμφιβολίες μου για το αποτέλεσμα, καθώς δε μου άρεσε το εξώφυλλο και ο μουντός χρωματισμός. Διαβάζοντάς το όμως, δε με ενόχλησε, αν και θα προτιμούσα λίγο πιο ζωντανά χρώματα, ίσως και ματ χαρτί, θα έδειχνε καλύτερα πιστεύω. Το σχέδιο είναι αφαιρετικό, θυμίζει alternative αμερικάνικα κόμικς, δεν είναι για όλα τα γούστα. Mπορώ να πω ότι είναι από τις αξιόλογες πρόσφατες κυκλοφορίες, και υπήρξε από τις ευχάριστες εκπλήξεις του φετινού comicdom για μένα
  14. Σενάριο & Σχέδιο: Το σχέδιο είναι απλά εξαιρετικό. Ο καλλιτέχνης επιλέγει να σχεδιάσει ρεαλιστικά κι όχι αφηρημένα( που προσωπικά, αφού μιλάμε για μεταφυσικό μυστήριο δεν θα μέ χαλούσε) και μάλιστα πετυχαίνει να δημιουργήσει ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, το οποίο λαμβάνει χώρα στο σκοτεινό κι αποκομμένο ολοκληρωτικά σχεδόν εξοχικό, του θείου του πρωταγωνιστή . Πολύ όμορφα έχει αποδοθεί το απόκρημνο κι αφιλόξενο περιβάλλον του βουνού. Το σενάριο είναι σκοτεινό- όπως αρμόζει- αρκετά στενοχωρητικό και το μεταφυσικό στοιχείο, το οποίο κυριαρχεί σε όλο το το κόμικ, προσδίδει περισσότερη αγωνία(αν και είμαι λάτρης των ρεαλιστικών μυστηρίων). Μού άρεσε πάρα πολύ η αναφορά στο "Κοράκι" του Πόε, που γίνεται όμως ως φόρος τιμής κι όχι σαν αντιγραφή. Το θέμα που εντόπισα, είναι ότι δεν υπήρξε η κορύφωση. Περίμενα πως θα συνέβαινε κάτι εντελώς ανατρεπτικό και θα άλλαζαν όλα. Με την παρούσα μορφή, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την πλοκή κάπως προβλέψιμη. Επιπλέον, κάτι ακόμα που μέ προβλημάτισε, ήταν η ταχύτητα με την οποία διαβαζόταν(αυτό βέβαια, μπορεί να είναι θετικό). Δηλαδή, τό τελείωσα μέσα σε είκοσι λεπτά(κοιτώντας μάλιστα προσεχτικά τα καρέ)ενώ είναι κόμικ τρόμου. Τό αποδίδω στο απλό και λίγο σχετικά λεξιλόγιο και στα μικρά κείμενα που περιλαμβάνονται στα μπαλονάκια. Πάντως συνολικά είναι πολύ αξιόλογη προσπάθεια. 8/10 Χρώμα: Το Graphic Novel είναι ασπρόμαυρο. Δεν είμαι ειδικός για να γνωρίζω εάν το χρώμα θα είχε άσχημη επίδραση πάνω στο έργο, πάντως ομολογώ ότι αν και υποστηρικτής των έγχρωμων κόμικς, το σχέδιο θα αλλοιωνόταν αρκετά. Ποιότητα έκδοσης(μέγεθος, χαρτί κ.α.): Η έκδοση, στα 16.5x24 και θυμίζει άλλες εκδόσεις της Jemma όπως:"Μια καρδιά για τον Λεοντόκαρδο","Τεζα Omnibus", "Ψηφίδες τρόμου". Το χαρτί που χρησιμοποιείται, ομολογώ πως δεν τό έχω συναντήσει κάπου αλλού ξανά. Θυμίζει το χαρτί της εφημερίδας, αλλά πολύ πιο σκληρό και ίσως πιο γυαλιστερό. Τα κείμενα είναι τυπωμένα στη γραμματοσειρά Zephyrea της AKA ACID. Στο τέλος, έχει ένα παράθεμα με τέσσερις σελίδες που απορρίφθηκαν για κάποιον λόγο(θα ενδιαφερόμουν να μάθω για ποιον). Απολογισμός: Η ιστορία, σίγουρα σέ απορροφά , όμως με μερικές βελτιώσεις θα μπορούσε να είναι σχεδόν τέλεια. Η έκδοση πάρα πολύ φροντισμένη κι αξιόλογη. Πιστεύω ότι 10 ευρώ για 104 ποιοτικές(τόσο από εκδοτικής,όσο κι από καλλιτεχνικής άποψης) σελίδες είναι αξιοπρεπέστατη τιμή. Όσοι πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο είδος τούς ταιριάζει, ας σπεύσουν να τό αγοράσουν. Όσοι επίσης στηρίζουν την ελληνική σκηνή και δεν τό έχουν πάρει ακόμα ας κοιτάξουν να τό αγοράσουν, γιατί πρόκειται για ένα πραγματικά αξιοπρόσεκτο κόμικ, από ΄Έλληνα καλλιτέχνη.
  15. Στο φετινό Comicdom Con Athens ο Κλήμης επανήλθε δρυμίτρελος, με ένα ακόμα αυτοεκδοτικό διαμαντάκι! Αυτή τη φορά, μεταφερόμαστε στις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στα εργοστάσια και τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης κρίσης εδώ και μία δεκαετία. Ο πρωταγωνιστής, που μοιάζει ύποπτα με τον Κλήμη, είχε σπουδάσει στο εξωτερικό και ήταν ελεύθερος επαγγελματίας. Για να τα βγάλει πέρα, πιάνει δουλειά σε ένα εργοστάσιο παραγωγής πλαστικών καπακιών και μπουκαλιών, μες στη μέση του καύσωνα, τον καπιταλισμό του μέσα. Δράμα η κατάστασις (ναι εκεί διαδραματίζεται)! Μέσα σε μόλις 20 σελιδούλες βλέπουμε τον μικρόκοσμο της βάρδιας, με τους λειψούς εργάτες, που δουλεύουν μέχρι σημείου λιποθυμίας γιατί ο ζάμπλουτος εργοστασιάρχης δεν θέλει να προσλάβει τον minimum επαρκή αριθμό εργατών. Ο χαβαλές γραψομανίκης, ο πωρωμένος βετεράνος, ο συνδικαλιστής και φυσικά ο εργοστασιάρχης, με τις σχεδόν αυτόματες και γραφικές τους συμπεριφορές κάνουν κυριολεκτικά τον πρωταγωνιστή να ΤΡΕΛΑΘΕΙ! Ναι ΕΞΥΠΑΚΟΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΠΙΝΕΛΙΚΙΑ!! ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΗ ΖΩΗ!!! Σχεδιαστικά, είναι ίσως από τις καλύτερες δουλειές του Κλήμη, με φουλ χρώμα, επιπέδου "ξαδερφάκι του Hard Rock" όμως με τις γνωστές γαλλοβελγικές επιρροές, όμως σεναριακά το τέλος με άφησε λίγο παραπονεμένο γιατί... Οπότε μέχρι στιγμής βάζω: 1. Μίκα & Βάλκα 2. Δουλειά Στα Καπάκια 3. Καραντινιέροι 4. Μπαντιλίκια ΚΑΙ Ο KLIMISTHON ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! Ο Κλήμης τελικά είναι ο νέος Τσούκης, από άποψη δημιουργικότητας!
  16. Στα Υπόγεια Τα Μπαλκόνια Ο Θωμάς Κεφαλάς είναι από τους δημιουργός που έχω ξεχωρίσει τα τελευταία χρόνια, για τα υπέροχα σχεδιασμένα σκοτεινά κόμικς του, είτε στο είδος του τρόμου είτε βγαλμένα από τη ζωή. Η τελευταία του δουλειά έχει για μια ακόμα φορά έντονες επιρροές από το αμερικάνικο underground, αφομοιωμένες σε ένα προσωπικό σχεδιαστικό ύφος, που ωριμάζει συνεχώς. Η ιστορία είναι slice of life, "βρώμικη" σαν τη ζωή. Η μίζερη καθημερινότητα, χωρίς ίχνος ωραιοποίησης είναι εδώ η πρωταγωνίστρια. Οι άστεγοι, οι ξεχασμένοι από τη ζωή, η ασχήμια, η βία, δεν κρύβονται κάτω από το χαλί. Κάπου όμως στις ρωγμές αυτού του κόσμου βρίσκει κανείς την ποίηση και την ελπίδα στα πιο παράξενα μέρη. Κι αυτό δίνει στο κόμικ μια επιπλέον δύναμη. Το κόμικ περιέχει κι ένα απόσπασμα από το ποίημα "Πέτρος" του Μίλτου Σαχτούρη.
  17. Ένας διαστημικός σταθμός και μια αποστολή η οποία αποτυγχάνει. Και μια ιστορία, της οποίας ξέρουμε το τέλος, αλλά όχι την αρχή. Και όλα ξεκινάνε..... από το τέλος. Ενδιαφέρον φανζινάκι, το οποίο κινείται ανάποδα, απο το τέλος προς την αρχή. Σε σενάριο του Νικόλα Στεφαδούρου, και σε σε σχέδιο και χρώμα ενός μαθητή του, του Γιώργου Παπαηλιού. Καλή αρχή, με εμφανείς τις επιρροές του δασκάλου και ελπιδοφόρο το ξεκίνημα του μαθητή. Από αυτούς που θα παρακολουθώ τα επόμενα χρόνια. Δεν είναι κάτι αξιομνημόνευτο, αλλά έχει κάτι να πει, και να δείξει.
  18. O Eddie Gein μεγάλωσε σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Wisconsin, παιδί ενός αλκοολικού και φοβικού πατέρα και μιας καταπιεστικής, θρησκόληπτης και οπισθοδρομικής μητέρας. Μεγάλωσαν, μαζί με τον αδελφό του, σε μια απομονωμένη φάρμα, και ήταν θύματα των τυραννικών πρακτικών της μητέρας τους, μέχρι που πέθαναν, με τη σειρά, πρώτα ο πατέρας και μετά ο αδελφός του. Εντωμεταξύ, και παρόλα όσα έχει υποστεί, ο Eddie αναπτύσσει προς τη μητέρα του μια περίεργη σχέση μίσους, αγάπης και εξάρτησης ταυτόχρονα, σχέση η οποία θα "ξεφύγει" όταν εκείνη πέφτει θύμα ενός εγκεφαλικού επεισοδίου. Μέχρι που έφτασε η στιγμή, κατά την οποία, πέθανε η μητέρα του Eddie. Και η φρίκη ξεκίνησε...... Η ιστορία είναι πραγματική, o Eddie Gein γεννηθηκε το 1906, και τα σημαντικότερα γεγονότα από όσα περιγράφονται στο συγκεκριμένο κόμικ, διαδραματίζονται από τα τέλη του 1930 και μετά. Πρόκειται για μία από τις πρώτες, αν όχι η πρώτη, μεγάλες ιστορίες αρρωστημένων εγκληματιών οι οποίοι συγκλόνισαν ολόκληρη τη χώρα των ΗΠΑ. Επηρρέασε σημαντικά το βιβλίο από το οποίο προέκυψε το Ψυχώ του Άλφρεντ Χίτσκοκ, το οποίο συγκλόνισε τόσο πολύ τον γνωστό σκηνοθέτη, ώστε παρόλο που τα studios δεν τον χρηματοδοτούσαν (λόγω της φρικιαστικής φύσης της ιστορίας). ο ίδιος ενεχυρίασε την προσωπική του κατοικία για να μπορέσει να το γυρίσει. Ο Harold Schechter, ο οποίος έγραψε το σενάριο για αυτό το κόμικ, και είχε προηγουμένως γράψει ένα βιβλίο για τον Eddie Gein, είναι ένας γνωστός συγγραφέας true crime βιβλίων, με έμφαση στους σειριακούς δολοφόνους. Προσεγγίζει το έργο του από ντοκιουμαντερίστικη λογική, δίνοντας μας την πλοκή με flashbacks από την παιδική ηλικία του Gein, με τη μορφή συνεντεύξεων με διάφορους συμπολίτες του, αλλά και με τη μορφή ανακρίσεων μεταξύ του υπεύθυνου πράκτορα που είχε αναλάβει την υπόθεση και του ίδιου του δολοφόνου. Η δράση πράγματι είναι ακατάπαυστη και καταιγιστική, όχι τόσο επειδή γίνονται συνέχεια πράγματα, αλλά επειδή η ατμόσφαιρα είναι βαριά, υποβλητική, σε "διώκει" καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης και σε αναγκάζει να κοιτάζεις συνέχεια τι "κρύβεται πίσω από τη γωνία". Τρομερά καλογραμμένο, με σεβασμό όμως στο είδος, χωρίς να πλατειάζει αναίτεια, αφήνοντας να σε παρασύρει και να σε καθοδηγήσει το σχέδιο. Το σχέδιο, το οποίο είναι του Eric Powell του Goon, και είναι απλά καταπληκτικό! Έχοντας ξεφυλλίσει μόνο το Goon, δεν του το είχα καθόλου. Χωρίζει αρκετά κάθε σελίδα, καταλήγοντας συχνά σε πολλά καρέ και δουλεύει πολύ τα κοντινά του πλάνα, είτε αυτά είναι σε πρόσωπα, σε χέρια, είτε ακόμα πιο κοντινά, σε δάχτυλα, στόματα και αυτιά. Ασπρόμαυρο από αρχή μέχρι τέλους, μολύβια, μελάνια και εκπληκτικά greyscale γεμισματα, δεν πετυχαίνει απλά, αλλά ακόμα περισσότερο, δημιουργεί μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, μια μουντάδα στην αμερικανική ύπαιθρο, μια σκοτεινιά η οποία περιτρυγυρίζει τον αρρωστημένο δολοφόνο, την ίσως πιο αρρωστημένη μητέρα του, και τον γκρίζο περίγυρο να παρακολουθεί βουβός. Δεν ξέρω πόσο του πήρε να σχεδιάσει αυτές τις 200+ σελίδες, αλλά στα δικά μου μάτια όλα φάνηκαν καλοδουλεμένα, τρομερά προσεγμένα και τοποθετημένα βάσει μελέτης και προσοχής. Kudos Powell! Αξιολογότατη δουλειά, αξίζει απόλυτα τα $30 που έχει αρχική. Κυκλοφορεί σε ένα πανέμορφο, κανονικού μεγέθους, σκληρόδετο τόμο, από την εκδοτική του Powell, την Albatross Funny Books. Μία μελέτη στο τι είναι ικανός να κάνει ένας άνθρωπος, και μια γνωστοποίηση από τον Powell ότι είναι εδώ, και όχι μόνο σε σκατολογικού περιεχομένου κόμικς. Ένα 8/10 και αγοράστε το! Υ.Γ. Συνειδητά δεν αναφέρω τον τύπο των εγκλημάτων, μια και οι μισοί θα το έχετε ήδη καταλάβει από την αναφορά στο Ψυχώ, και οι υπόλοιποι από τις σελίδες που ανεβάζω. Πάντως, μια και πρόκειται για το κλου της ιστορίας, σας αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας! ,
  19. Βρισκόμαστε 27 χρόνια μετά την εμφάνιση των πρώτων ενεργών νεκρών. Στην αρχή οι ζωντανοί με την πολύτιμη αρωγή της εταιρείας Hun ύψωσαν τείχη, αλλά δεν βοήθησαν πολύ. Στη συνέχεια, η ίδια εταιρεία βρήκε το πρώτο ετήσιο εμβόλιο, που πρόσφερε ανοσία στην επιδημία και οι ζωντανοί ανακουφίστηκαν. Λίγους μήνες μετά, εμφανίστηκε και το φάρμακο, που μπορούσε να καταστείλει την επιθυμία των ενεργών νεκρών για ανθρώπινη σάρκα επιτρέποντάς τους να "συμβιώσουν" με τους ζωντανούς. Κάποιοι ενεργοί νεκροί δεν ήταν δεκτικοί στο φάρμακο και περιθωριοποιήθηκαν, αφού κυνηγήθηκαν. Οι περισσότεροι όμως, μπόρεσαν να ενταχθούν στην κοινωνία, κάνοντας τις εργασίες, που δεν ήθελαν να κάνουν οι ζωντανοί. Ακολούθησαν συγκρούσεις, εγκληματικότητα, γκέτο και χάος, αφού οι νεκροί έγιναν στόχος και θύματα εκμετάλλευσης από τους ζωντανούς, έως ότου η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει τη "λύση": να δημιουργήσει μαι επίλεκτη μονάδα ενεργών νεκρών στους κόλπους της αστυνομίας, για να καταπολεμήσει την εγκληματικότητα ανάμεσα στους νεκρούς, αλλά και για να τους τιθασεύσει. Αυτή η ομάδα ονομάστηκε "Dead Active" και δύο από αυτούς είναι οι ντετέκτιβ Άνταμ και Τζόνα, οι οποίοι μόλις ανέλαβαν την αποστολή να βρουν ένα φυγάδα γιατρό, που φέρεται να δολοφόνησε την οικογένειά του. Κάπως έτσι ξεκινά αυτό το πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που θα μπορούσε να είναι η νιοστή σειρά κόμικς (και όχι μόνο) σχετικά με ζόμπι, αλλά, κατά τη γνώμη μου, προσπαθεί, και ως ένα σημαντικό βαθμό τα καταφέρνει, να προσφέρει το κάτι παραπάνω. Οι αναγκαίες πληροφορίες δίνονται από την αρχή, ίσως με λίγο βιαστικό τρόπο, αλλά στη συνέχεια, η ιστορία παίρνει μπροστά με αρκετά ικανοποιητικά αποτελέσματα. Υπάρχει ένα μυστήριο, διάφορες νύξεις για καταστάσεις του δικού μας κόσμου (το κόμικ προσφέρεται για αρκετές αλληγορικές αναγνώσεις) και μια ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη πλοκή. Αν εξαιρέσουμε την αρχή, όπου όλες οι πληροφορίες δίνονται αμέσως, η ιστορία εκτυλίσσεται αβίαστα και χωρίς πλατειασμούς. Το σχέδιο του Στεφαδούρου είναι καλό, αρκετά καλό, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν επιδέχεται βελτίωση σε ορισμένα σημεία. Μην το εκλάβετε αυτό ως μομφή: τα κόμικς τρόμου είναι δύσκολο είδος, με μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ της ρεαλιστικής απεικόνισης και του υπερφυσικού /τρομαχτικού και χρειάζεται χρόνος, για να βρεθεί η σωστή ισορροπία. Ο Στεφαδούρος δεν έχει δοκιμάσει κάτι τέτοιο στο παρελθόν (το OMG ZOMBIE! ήταν χιουμοριστικά στριπάκια), άρα θέλει κάποιο χρόνο, για να βρει την αναλογία, που του ταιριάζει. Δημιουργεί όμως κάποιες ωραίες σκηνές δράσης με σωστή σκηνοθεσία και είμαι σίγουρος, ότι η συνέχεια θα είναι ακόμη καλύτερη! Η έκδοση είναι πολύ χορταστική: 84 έγχρωμες σελίδες (μαζί με εξώφυλλο, οπισθόφυλλο) σε ιλουστρασιόν χαρτί με γερό δέσιμο, Περιέχει τα δύο πρώτα κεφάλαια της ιστορίας και σίγουρα με έψησε πάρα πολύ, για να διαβάσω και τη συνέχεια! Μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και το συνιστώ, όχι επειδή είναι πολύ καλύτερο από αυτό που ίσως περίμενα (που όντως είναι!), αλλά κυρίως επειδή πρόκειται για κάτι, που προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από τα συνηθισμένα κόμικς με ζόμπι και θεωρώ ότι το καταφέρνει. Εξάλλου, οι πρωταγωνιστές και τα θύματα εδώ είναι οι νεκροί και όχι οι ζωντανοί και αυτή η ανατροπή είναι από μόνη της ενδιαφέρουσα! Οι εικόνες προέρχονται από τον ίδιο τον @Stef... μέσω του @Dredd. Τους ευχαριστώ πολύ και τους δύο!
  20. Μεγάλο, χορταστικό φανζινάκι, Α4 μεγέθους και 48 σελίδων. Old-school western, με λίγο περίεργο σενάριο, ανοιχτό σε ερμηνείες. Το οποίο σενάριο, δεν έλεγε βέβαια πάρα πολλά, περισσότερο για να φανεί το σχέδιο του Παναγιώτη Μητρούση. Το οποίο έχει τις δυνατές στιγμές του, τις εντυπωσιακές και τις "καλλιτεχνικές". Τίμια συνολικά πρόταση, σε τσιμπημένη τιμή (€10), κάτι έχει να πει ο δημιουργός. Θα δούμε στο επόμενο.
  21. Cafe in Situ Μία από τις αυτοεκδόσεις που ξεχώρισα στην τωρινή κομικντομική φουρνιά ήταν κι αυτή έδώ. Το 36σέλιδο κόμικ αποτελείται από μικρές ιστορίες που διαδραματίζονται σε ένα καφέ. Έξυπνες ιστοριούλες, στιγμιότυπα των ζωών αυτών που πέρασαν από κει κι άφησαν το στίγμα τους, μια γεύση, γλυκιά, πικρή, ανθρώπινη (κι όχι μόνο ). Ανθρώπινες σχέσεις και νιαουρίσματα. Αφήνει μια πολύ feelgood επίγευση. Σχεδιαστικά είναι απλό και καρτουνίστικο, ευχάριστο στο μάτι, ταιριαστό με το σενάριο, που "ανεβαίνει" περισσότερο από τον πολύ καλό χρωματισμό. Στο τεύχος περιλαμβάνονται και δυο σελίδες fanart όπως και η κάτοψη του Cafe. Συνολικά, μια όμορφη έκδοση, που σε αφήνει με ένα χαμόγελο
  22. Με τη Μια Μια από τις πιο δυνατές αυτοεκδόσεις που συνάντησα σε αυτό το Comicdom Con ήταν και το "Με τη Μία" από τους Andri J (Παναγιώτη Ανδριτσάκο) και Brain (ή Bryan) Mince στο σχέδιο και τη γραφιστική επιμέλεια, από Εκδόσεις του Κάμπου. Εντυπωσιακό το αποτέλεσμα σε αυτό την 20σέλιδη ανθολογία. Περιέχει 16 μονοσέλιδα και ένα δισέλιδο κόμικ, με ελάχιστους ή καθόλου διαλόγους, αλλά με πολύ "ηχηρό" περιεχόμενο. Τη δουλειά του Bryan Mince την έχω ξεχωρίσει εδώ και καιρό, κάνει υπέροχα πράγματα. Για τον Andri J είναι η πρώτη του δουλειά στα κόμικς, και κρίνοντας από το "Με τη Μία" πρέπει να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα. Η συνεργασία τους δούλεψε εξαιρετικά. Θα έλεγα ότι κάθε σελίδα σχεδόν θα μπορούσε να γίνει ένα όμορφο καδράκι στον τοίχο. Είναι και η ποιότητα του κόμικ και η επιλογή του χαρτιού πολύ προσεγμένα. Χαίρομαι πολύ να βλέπω τέτοιες εκδόσεις. Θα θελα πολύ επίσης να δω και κάποια μεγαλύτερη ιστορία από τους δημιουργούς. Well done!
  23. Ένα νέο webcomic για τα προβλήματα των ΑμεΑ, στην σελίδα των "Σύρα Σειρά Σου" από τον Τασμαρ Υποδομές προσβασιμότητας – Υπέρ της σοβαρής αντιμετώπισης του προβλήματος η «ΣΥΡΑ, ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ» Με πρωταγωνιστή τον ήρωα της σειράς που αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα, κυκλοφόρησε το νέο comic strip του «ΣΥΡΑ ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ κόμικς τοίχου». Τα Άτομα με Αναπηρία, οι υπερήλικες, οι μητέρες με μωρά και γενικότερα οι ευαίσθητες ομάδες, δικαιούνται ισότιμη αντιμετώπιση ως μέλη της κοινωνίας μας και είναι υποχρέωση όλων μας να μην τους δημιουργούνται εμπόδια προσβασιμότητας. Στην προσπάθειά τους για κοινωνικοποίηση, για προσφορά και συμμετοχή στην καθημερινότητα οφείλουμε να είμαστε αρωγοί. Η συμμετοχή όλων είναι δείγμα πολιτισμού της κοινωνίας μας. Αναδεικνύοντας τα προβλήματα προσβασιμότητας που αντιμετωπίζουν, ακόμα και στο κεντρικότερο σημείο του νησιού, η ομάδα “ΣΥΡΑ, ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ” στοχεύει στην ευαισθητοποίηση όλων και κυρίως των αρμόδιων φορέων, για μια σοβαρή αντιμετώπιση των προβλημάτων προσβασιμότητας των ΑμεΑ και γενικότερα των ευαίσθητων ομάδων, μέσω της εξασφάλισης των απαραίτητων υποδομών. Πολύ καλή κίνηση, νομίζω ότι χρειαζόταν ένα τέτοιο κόμικ. Τα περισσότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ΑμεΑ, ειδικά στην ελλάδα, είναι υποδομών και άγνοιας. Ελπίζω να μην είναι μεμονωμένη σελίδα και να συνεχίσει να βγάζει κόμικς σ΄αυτή τη σειρά. Θα ταν ωραίο και αν έγραφαν το σενάριο και κάποιοι που βιώνουν την όλη κατάσταση. Για να δούμε
  24. Μία βασίλισσα δίνει εντολή για ένα παιδομάζωμα (;). Ένας πατέρας αντιστέκεται, αλλά μάταια. Ο γιος του πρέπει να προστατέψει τη μητέρα του και τον μικρό του αδελφό. Μια προδοσία και μια ιστορία εκδίκησης ξεκινά. Αρκετά εντυπωσιασμένος έμεινα από αυτό το φανζινάκι. Και ενώ η ιστορία δεν είναι κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο, έχει όλα τα βασικά συστατικά ενός καλού fantasy σεναρίου, έχει και το orcακι του, έχει και το μαγεμένο σπαθί του, εξηγεί και το origin του ήρωα, όλα καλά. Καλύτερο από όλα όμως είναι το σχέδιο, το οποίο είναι αρκετά φροντισμένο, προσεγμένο, χωρίς κλασσικά και βαρετά καρέ αλλά με ωραία σκηνοθεσία, σωστές φιγούρες και όμορφα εφέ. Μου θύμισε έντονα το σχέδιο της Σαλαμαλίκη, κινείται στα ίδια βήματα. Θέλει λίγο δουλίτσα στη χρήση της αγγλικής γλώσσας, βγαίνει λίγο ξύλινη που και που, και υπάρχουν και 1-2 ορθογραφικά, όχι όμως κάτι ενοχλητικό. Επειδή είναι μόλις 36 σελίδες, μαζί με τα εξώφυλλα, δεν προλαβαίνει να πει πολλά. Δείχνει όμως αρκετά, και πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσει να το δουλεύει, και να βγάλει το επόμενο σε μεγαλύτερο μέγεθος για να αναδειχθεί η σχεδιαστική ικανότητα. Τα καλύτερο νέο χέρι που ανακάλυψα εγώ σε αυτό το ComicDom.
  25. Ο τρόμος του μέλλοντος Γιάννης Κουκουλάς Μια συλλογή σαρκαστικών στριπ του Πάνου Ζάχαρη για τα χρόνια της πανδημίας που ζήσαμε και για τα χρόνια των «πανδημιών» που έρχονται. Γυρίστε τον χρόνο δυόμισι χρόνια πίσω και θυμηθείτε. Ακόμα και στον χειρότερο εφιάλτη σας θα μπορούσατε να είχατε προβλέψει, να είχατε καν σκεφτεί ως πιθανότητα αυτό που ακολούθησε; Να γιατί η επιστημονική φαντασία είναι συναρπαστική. Γιατί προειδοποιεί όχι μόνο για τα μελλούμενα αλλά μιλά για το παρόν, εξηγεί το σήμερα. Μια τέτοια μορφή δυστοπικής «επιστημονικής φαντασίας» γίνεται το όχημα του Πάνου Ζάχαρη για να περιηγηθεί στο τώρα και να το περιγράψει αποκαλύπτοντας πτυχές του που η συνήθεια μας έκανε να τις θεωρήσουμε φυσιολογικές και αναπόφευκτες. Στο «Fear Future» (εκδόσεις Jemma Press), ο Ζάχαρης τοποθετεί την πλοκή σε κάποιο κοντινό μέλλον (εξ ου και το «Near Future» του εξωφύλλου στο οποίο ένα «ματωμένο» γκράφιτι έχει αντικαταστήσει το «N» με «F») με μια πανδημία εν εξελίξει. Τείχη χωρίζουν τους πλούσιους, τους επιχειρηματίες και τους κρατικούς αξιωματούχους από τους εργάτες, τους άνεργους και τους φτωχούς. Κι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που χειραγωγεί τόσο τα ΜΜΕ όσο και τους διαπλεκόμενους επιστήμονες ισχυρίζεται ότι ελέγχει πλήρως την κατάσταση, ότι διαχειρίζεται αποτελεσματικά την πανδημία, ότι όλα βαίνουν καλώς. Και αυτό είναι αλήθεια αλλά μόνο για τους εντός των τειχών. Οι υπόλοιποι πεινούν, φοβούνται, αρρωσταίνουν, πεθαίνουν. Αλλά όχι οn camera. Σε μια τέτοια ζοφερή πραγματικότητα όπου οι άνθρωποι πεθαίνουν αβοήθητοι σαν τα ποντίκια και η κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για τη δημόσια εικόνα της (σας θυμίζει κάτι αυτό;) υπάρχει θέση για χιούμορ; Ο Πάνος Ζάχαρης έχει την απίστευτη ικανότητα να πλάθει μαύρες κωμωδίες, χιουμοριστικές και σαρκαστικές ιστορίες ακόμα και μέσα σε τέτοιες τραγωδίες. «Όπως πάντα ο Πάνος γράφει και σχεδιάζει με ευφυΐα και ευαισθησία. Συνοψίζει το συλλογικό βίωμα και ξεδιαλέγει τα στοιχεία της “μικρής” επικαιρότητας που θα επηρεάσουν τη “μεγάλη” επικαιρότητα, ένα ταλέντο που έχει καλλιεργήσει και ακονίσει στη διάρκεια της πορείας του στην πολιτική γελοιογραφία. Μέσα από οικείους χαρακτήρες, στρογγυλεμένο σχέδιο, θερμή χρωματική παλέτα και φυσικά μέσω του χιούμορ, βάζει τον αναγνώστη σε μια ατμόσφαιρα ασφαλή, ώστε να μπορεί να τον φέρει αντιμέτωπο με σκληρές και επώδυνες αλήθειες. Καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να σκάει στα γέλια, ενώ ταυτόχρονα νιώθει ένα σφίξιμο στο στομάχι», όπως εύστοχα επισημαίνει η Αλέξια Οθωναίου στο προλογικό της σημείωμα. Με παρόμοιες τεχνικές και μεθόδους έχει δημιουργήσει ο Ζάχαρης και τα προηγούμενα έργα του: στο «The Working Dead» και στη συνέχειά του, «The Working Dead… and…» καταγράφει φανταστικά στιγμιότυπα που θα μπορούσαν να είναι πέρα για πέρα αληθινά από τη διαχρονική και παγκόσμια καταπίεση των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης, ενώ στο «Scary Tales» που διαβάζετε κάθε Σάββατο στην πρώτη σελίδα του «Καρέ Καρέ» μεταφέρει γνωστά παραμύθια και χαρακτήρες από τη λαϊκή κουλτούρα στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα. Αυτό το επιτυγχάνει όπως και στο «Fear Future» με πανέξυπνους αναχρονισμούς που πάντα παραπέμπουν στην τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα και έχοντας βαθιά κατασταλαγμένη τη δική του πολιτική άποψη για τα πράγματα, όντας ενεργά ταγμένος στο πλευρό των πρωταγωνιστών του, των άκληρων, αυτών που αγωνίζονται καθημερινά για το ψωμί τους και -στην περίπτωση του «Fear Future»- για την υγεία τους. Στο πλαίσιο αυτών των αναχρονισμών, πολλά από τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που αντιμετωπίζει ο αναγνώστης στο «Fear Future» αν και ανήκουν σε μια άλλη, όχι και τόσο ανοίκεια, συνθήκη φέρνουν στον νου το παρόν. Δεν είναι τυχαίο που ο frontman του επιστημονικού προσωπικού, σε αγαστή συνεργασία με τους εντολείς του, έχει μια προφανή ομοιότητα με τον Σωτήρη Τσιόδρα, ούτε είναι τυχαίο ότι η δεξίωση των επιφανών προσώπων, κυβερνητικών αξιωματούχων και βιομηχάνων, λαμβάνει χώρα σε έναν κήπο σαν του Μαξίμου. Για αυτά θέλει να μιλήσει ο Ζάχαρης και το κάνει τόσο έξυπνα που ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου του έχεις τη βεβαιότητα ότι τελικά το βιβλίο δεν αναφέρεται σε αυτό το «future» του τίτλου αλλά σε ένα διαρκές και οδυνηρό «εδώ». Και όπως αναφέρει η Αλέξια Οθωναίου: «Κάποιος βέβαια μπορεί να αναρωτηθεί γιατί να θελήσει, όταν ακόμα η μνήμη ενός τραύματος είναι τόσο νωπή, να υποβάλει τον εαυτό του στην ανάγνωση ενός κόμικς που πραγματεύεται το τραύμα που βίωσε, και που πολύ πιθανό να θέλει να ξεχάσει. Κατ' αρχάς, το "Fear Future" με τον τρόπο του είναι διασκεδαστικό. Αλλά κυρίως, διαβάζοντάς το κατακλύζεσαι από την ανακουφιστική αίσθηση ότι δεν είσαι τρελός. Μέσα στον παραλογισμό που ζήσαμε όλοι τα δύο χρόνια της πανδημίας, είμαι βέβαιη πως πολλοί από εμάς ένιωσαν παρανοϊκοί. Οχι λόγω της δυστοπίας της συνθήκης της πανδημίας, αλλά εξαιτίας της διαχείρισής της από το σύστημα. Ο Ζάχαρης με αιχμηρό χιούμορ καταφέρνει να συνοψίσει όλες αυτές τις αντιφάσεις, τους παραλογισμούς, τα καταφανή ψέματα και την ανικανότητα διαχείρισης της πανδημίας από το τρανό μέτωπο της λογικής». Πηγή
×
×
  • Create New...