Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2021'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Έχοντας διαβάσει αυτό το πολύ ενδιαφέρον κόμικ, ήθελα να κάνω την παρουσίαση, αλλά στο μεταξύ με πρόλαβε - ευτυχώς - αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του @Γιάννης Κουκουλάς. Και ευτυχώς, που με πρόλαβε, επειδή γράφει λίγο πολύ όσα θα είχα γράψει κι εγώ, τπυλάχιστον όσο αφορά στο υπόβαθρο της ιστορίας, συνεπώς εγώ θα περιοριστώ στην προσωπική μου άποψη και μόνο. Καταρχάς, όσοι δεν γνωρίζετε για το σκάνδαλο το οποίο αφηγείται το κόμικ, μπορείτε να διαβάσετε κάποια πράγματα εδώ (στα ελληνικά).Από την άλλη, μπορείτε να αγνοήσετε το λινκ και να αγοράσετε και να διαβάσετε το κόμικ. Πιστέψτε με, θα μάθετε εξίσου πολλά, ίσως και περισσότερα και θα ψυχαγωγηθείτε πολύ περισσότερο. Γιατί το μεγάλο προσόν του κόμικ είναι ότι είναι πολύ διασκεδαστικό. Καταφέρνει να αφηγηθεί μια εξωφρενική, αλλά αληθινή ιστορία με χιούμορ, σαρκασμό, ειρωνεία και με ένα γενικότερα αντισυμβατικό τρόπο, όπου ένας παντογνώστης αφηγητής παρεμβαίνει και σχολιάζει με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο την πλοκή κλέινοντάς μας διαρκώς το μάτι: όσα διαβάζουμε είναι μεν αληθινά, κάποια γεγονότα σίγουρα δεν διαδραματίστηκαν ακριβώς έτσι, αλλά η πραγματικότητα σίγουρα ξεπερνά σε φαντασία ακόμη και την πιο τολμηρή μυθοπλασία, όπως αποδεικνύεται. Ο Ρώσσης έχει κάνει πολύ μεγάλη έρευνα και αυτό φαίνεται και από την εκτενέστατη βιβλιογραφία, που παραθέτει στο τέλος, αλλά το κόμικ απέχει πάρα πολύ από το να είναι μια απλή παράθεση γεγονότων. Στο σχεδιαστικό κομμάτι, σίγουρα τα πράγματα δεν είναι εξίσου επιτυχημένα, εξάλλου ο Ρώσσης δεν είναι επαγγελματίας σχεδιαστής και αυτή είναι η πρώτη του δουλειά, αν δεν κάνω λάθος. Ευτυχώς, έχει βασιστεί πάνω σε φωτογραφίες της εποχής, προκειμένου να αποδώσει τις σκηνές ή όσες από αυτές απεικονίστηκαν σε οπτικό υλικό και το αποτέλεσμα είναι αρκετά ρεαλιστικό, όσο χρειάζεται για να δώσει στους αναγνώστες να καταλάβουν την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του. Κι όμως, η σκηνοθεσία του είναι γεμάτη δημιουργικότητα και με πολύ ωραίες ιδέες, που αναδεικνύουν τον όλο σουρεαλισμό της υπόθεσης. Αξίζει να το διαβάσετε. Εγώ διασκέδασα πάρα πολύ και έμαθα και πολλά πράγματα, που αγνοούσα για την υπόθεση αυτή. Ήταν ένα από τα κόμικ, που είχα σταμπάρει για αγορά στο φετινό ComicDom και δεν έχω μετανιώσει καθόλου, που το αγόρασα. Η έκδοση της Jemma είναι πάρα πολύ ωραία, σε πολύ καλό χαρτί και με γερό δέσιμο. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο σκαναρίστηκαν από εμένα. Δεν μπορώ να σκανάρω εσωτερικές εικόνες λόγω της βιβλιοδεσίας του κόμικ, αλλά μπορείτε να δείτε ορισμένες στο άρθρο του Γιάννη Κουκουλά.
  2. Τρομοκράτες στα τέλη του Ψυχρού Πολέμου Γιάννης Κουκουλάς Όπλα, πετρέλαιο, μαύρο χρήμα, ομήρους, εκβιασμούς, μυστικούς πράκτορες και γεωπολιτικά παιχνίδια από τη Λατινική Αμερική μέχρι τα βάθη της Ασίας είχε το σκάνδαλο Ιράν - Κόντρας. Ο Νικόλας Ρώσσης μάς το θυμίζει και αναρωτιέται ποιοι ακριβώς ήταν οι τρομοκράτες σε αυτήν την τραγελαφική ιστορία Όλα τα σκάνδαλα, παρά το σοκ που προκαλούν όταν ξεσπούν, κάποτε ξεχνιούνται. Το ίδιο συνέβη και με το σκάνδαλο «Ιράνγκεϊτ». Και μάλιστα, όσο απομακρυνόμαστε από τη δεκαετία του 1980 τόσο πιο αμυδρές γίνονται οι μνήμες, τόσο λιγότερο το ενδιαφέρον. Προκύπτουν συνεχώς, άλλωστε, νέα σκάνδαλα, μεγαλύτερων διαστάσεων και πιο εντυπωσιακά. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι που επιμένουν στη διατήρηση της μνήμης, διδάσκονται από το παρελθόν και προσπαθούν με τη σειρά τους να διδάξουν τις νέες γενιές. Ο Νικόλας Ρώσσης είναι ένας από αυτούς. «Ο Νικόλας Ρώσσης δεν είναι επαγγελματίας δημιουργός κόμικς. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος Διεθνών Σχέσεων με πλούσια ερευνητική και διδακτική εμπειρία για τη Μέση Ανατολή. Αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο κόμικς και πραγματεύεται το περίφημο σκάνδαλο “Ιράνγκεϊτ” ή υπόθεση Ιράν - Κόντρας, όπως είναι πιο γνωστή στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Το σκάνδαλο, που συγκλόνισε τις ΗΠΑ, αφορούσε τη μυστική πώληση το 1986 κατά παραβίαση της αμερικανικής νομοθεσίας, με τη μεσολάβηση του Ισραήλ, οπλικών συστημάτων στο ισλαμικό καθεστώς του Ιράν σε μια προσπάθεια απόσπασης υποσχέσεων από την Τεχεράνη ότι θα πιέσει τους συμμάχους της στον Λίβανο να απελευθερώσει Αμερικανούς πολίτες που είχαν απαχθεί. Τα χρήματα δε από την πώληση των όπλων χρησίμευσαν για την ενίσχυση των δεξιών ανταρτών Κόντρας που πολεμούσαν στη Νικαράγουα το αριστερό καθεστώς των Σαντινίστας. Σημειωτέον, ότι το αμερικανικό Κογκρέσο είχε χαρακτηρίσει παράνομη τη χρηματοδότηση των Κόντρας από τρίτες χώρες» επισημαίνει ο Χαράλαμπος Τσαρδανίδης, καθηγητής του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, προλογίζοντας το βιβλίο του Νικόλα Ρώσση «Οι Τρομοκράτες - Μια εξωφρενική αλλά άκρως αληθινή ιστορία» (εκδόσεις Jemma Press, 112 σελίδες). Όλη αυτήν τη βρόμικη ιστορία στην οποία ενεπλάκησαν πολιτικοί, στρατιωτικοί, διπλωμάτες, πράκτορες και έμποροι όπλων από πολλές χώρες προσπαθεί να ανασυστήσει και να αναπαραστήσει μέσω των κόμικς του ο Ρώσσης. Στο εισαγωγικό του σημείωμα διευκρινίζει το γιατί: «Διδάσκοντας “Πολιτική Οικονομία της Τρομοκρατίας” στο Arcadia University, μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπιζα με τους φοιτητές μου ήταν να μην παρανοηθεί κάτι ως θεωρία συνωμοσίας. Χρησιμοποιούσα συχνά το σκάνδαλο Ιράν - Κόντρας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, μιας και είναι επαρκώς καταγεγραμμένο, έχει περάσει μια “ασφαλής” περίοδος από τότε που εκτυλίχτηκε και ως περιστατικό είναι πραγματικά τραγελαφικό και διασκεδάζει. Είναι απορίας άξιο πώς δεν το έχουν κάνει ταινία ακόμα. Αν και ο Tom Cruise το άγγιξε επιδερμικά στο American Made». Για να δημιουργηθεί, φυσικά, ένα τέτοιο βιβλίο που αφορά πραγματικά γεγονότα και αναφέρεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα και πράγματα του πρόσφατου παρελθόντος είναι αναγκαία η διεξοδική έρευνα και η πλήρης τεκμηρίωση. Από την άλλη, για να μην καταντήσει το βιβλίο ανιαρό και εγκυκλοπαιδικού τύπου βιβλιογραφική αναφορά απαιτούνται σενάριο, ντεκουπάζ και γενναίες καλλιτεχνικές επιλογές ως προς την εξέλιξη της ιστορίας και την απόδοση των πραγματολογικών στοιχείων. Ο Ρώσσης επέτυχε σε όλα. Βάσισε το μεγαλύτερο μέρος των σχεδίων του σε εικόνες της εποχής (φωτογραφίες, βίντεο κ.λπ.) και σχεδόν το σύνολο της ιστορίας του σε αντικειμενικά στοιχεία από πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές τις οποίες παραθέτει αναλυτικά στη βιβλιογραφία του στο τέλος του βιβλίου. Όπως ο ίδιος αναφέρει: «Το περιεχόμενο προκύπτει μέσα από μια πραγματικά εξαντλητική έρευνα, όπου μακάρι να είχα κάνει αντίστοιχη και στη διατριβή μου ως φοιτητής. Η πλειονότητα του υλικού προέρχεται από αποχαρακτηρισμένες εκθέσεις της CIA, καταθέσεις, δικαστικές αποφάσεις, αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό συνεντεύξεων από τα αρχεία του Κογκρέσου και άλλων ιδρυμάτων, αλλά και από τη διεθνή βιβλιογραφία. Ένα ικανό ποσοστό των διαλόγων είναι μάλιστα όπως προέκυψε μέσα από παλαιότερα διαβαθμισμένες αναφορές. Παρακολούθησα μάλιστα αρκετές άσχετες με το θέμα συνεντεύξεις και ομιλίες των πρωταγωνιστών, ώστε να σχηματίσω μια βασική εικόνα για την προσωπικότητά τους και τις απόψεις τους με σκοπό οι διάλογοι να μην απέχουν πολύ από την ιδιοσυγκρασία τους, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι εγώ». Σε αυτό το κομφούζιο από όπλα και χρήμα που αλλάζουν χέρια στα παιχνίδια γεωπολιτικής και οικονομικής εξουσίας κατά τα τελευταία χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, πρωταγωνιστές ήταν αναμφίβολα ο πρόεδρος Ρίγκαν («Οι κομμουνιστές θέλουν να καταστρέψουν τις δημοκρατικές μας αξίες! Αν δεν τους σταματήσουμε, σύντομα και εμείς και οι γειτονικές μας χώρες θα βρίσκονται κάτω από την επιρροή των Σοβιετικών» είναι τα εναρκτήρια λόγια του), Άραβες και Ιρανοί αξιωματούχοι, Σαουδάραβες εκατομμυριούχοι, πολιτικοί και αντάρτες και πολλοί ακόμα στο προσκήνιο ή το παρασκήνιο. Ο σούπερ σταρ του σκανδάλου ήταν όμως ο λοχαγός Oliver North, ένας στρατιωτικός καριέρας μπλεγμένος σε κάθε πτυχή αυτής της σκοτεινής υπόθεσης, σε ανοιχτή γραμμή με πολιτικούς και διπλωμάτες σε πολλές χώρες και με απίστευτη εξουσία και χρήμα στα χέρια του. Ένας άνθρωπος που υποτίθεται πως εργαζόταν κατ’ εντολήν του προέδρου του ενάντια στους «τρομοκράτες» αλλά οι πράξεις του προκάλεσαν περισσότερο τρόμο από αυτές των «αντιπάλων» του. Και όπως καταλήγει ο Νικόλας Ρώσσης: «Η πρόκληση για τον αναγνώστη, μέσω αυτού του graphic novel, είναι να διακρίνει τελικά τον “τρομοκράτη”». Πηγή
  3. Βγήκε το Σεπτέμβρη μία καλοδεχούμενη και πολύ ιδιαίτερη έκδοση, από τον Μικρό Ήρωα, εκ Γερμανίας, με Πορτογάλους δημιουργούς, τυπωμένη σε (υπέροχο) velvet χαρτί από ελεγχόμενες καλλιέργειες. Πρόκειται για επιδοτούμενο κόμικ, από το πρόγραμμα Bridging European and Local Climate Action (BEACON), με χρηματοδότηση του European Climate Initiative (EUKI), που αποσκοπεί στην ενίσχυση της δράσης για την προστασία του κλίματος σε τοπικό, εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο, ούτως ώστε να επιτευχθεί η Συμφωνία του Παρισιού που υπεγράφη το 2016 και καταπατείται συνεχώς. Αντί να βγει όμως μόνο για αυτό τον σκοπό, η εκδοτική προσφέρει τα έσοδα στον Ερυθρό Σταυρό για την ενίσχυση των πάμπολλων πυρόπληκτων μετά τις φετινές καταστροφικές πυρκαγιές. Το σενάριο του Bruno Pinto είναι ένα ενημερωτικό eurotrip, με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια από τη Λισσαβώνα, που η μεγάλη αδερφή, η Sofia, έχει αναλάβει να φτιάξει ένα επιτραπέζιο για λογαριασμό του BEACON, σχετικά με τη μείωση της εκπομπής των αερίων. Έτσι, ξεκινάνε ένα roadtrip (κυρίως με Interrail) σχεδόν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου ενημερώνονται κατ'ιδίαν για πρόσφατες καταστροφές. Ο τελευταίος τους σταθμός είναι το Μάτι! Από ότι καταλαβαίνετε, το σενάριο είναι προσχηματικό, αλλά μαθαίνεις κάποια δυσάρεστα facts με "ευχάριστο" τρόπο. Το σχέδιο όμως του Quico Nogueira αμφιταλαντεύεται. Ίσως όντως το σχεδίασε ο μικρός αδερφός της πρωταγωνίστριας, αφού βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Δεν είναι συνταρακτικό, είναι όμως απλή διεκπεραιωτική καθαρή γραμμή. Τις περισσότερες φορές το σώζει το πολύ δυναμικό χρώμα του Nuno Duarte. Είναι λοιπόν value for money 8 ευρώ για 80 σελίδες έγχρωμου κόμικ, που τα έσοδα θα πάνε στους πυρόπληκτους και θα μάθετε ενδιαφέροντα πράματα, ενώ είναι για όλες τις ηλικίες; Θα έλεγα πως ναι.
  4. Άλλη μια φετινή αυτοέκδοση του @Klimis (μαζί με το υπέροχο Μίκα & Βάλκα, σε συνεργασία με τον @Lazaros Alexakis), στο πνεύμα των διαλογικών κόμικς του, όπως τα Αποδομημένα αστεία, τους Καραντινέρους και τις (α)διάφορες Ιστορίες του Αναγνώστη Παλάμπρα. Χιουμοριστικοί διάλογοι ανάμεσα σε πουλιά λοιπόν αυτή τη φορά, με το ιδιαίτερο χιούμορ του Κλήμη, που θίγει πολλά και διάφορα με μια διακριτική ειρωνία. Ευχάριστο, καλοσχεδιασμένο και ιδανικά χρωματισμένο, χάνει λίγο στην αναπόφευκτη σύγκριση με τις Χαμηλές Πτήσεις (από τις παλιές καλές εποχές του Αρκά). Όμορφη αυτοέκδοση, που δε θα μπορούσε να λείπει από τη συλλογή μου, καθώς έχω τα άπαντα του Κλήμη και δηλώνω φαν
  5. «Τέλειωσε το καλοκαίρι και μαζεύτηκαν οι γέροι, μια φωτιά ν' ανάψουνε τον ίσκιο τους να κάψουνε. Μα ο ίσκιος τους ξεφεύγει πάνω απ' τη φωτιά χορεύει.» Είναι η Γιορτή της Φωτιάς, το μεγάλο πανηγύρι που προσελκύει κάθε λογής επισκέπτες (απλούς ανθρώπους, γελωτοποιούς, μάγισσες, ιππότες). Ενώ, λοιπόν, όλοι προσμένουν την καύση του σκιάχτρου, το αποκορύφωμα της γιορτής, δύο φιλενάδες αναζητούν τον πάγκο μιας γριάς που φτιάχνει πεντανόστιμα γλυκά, ένας γελωτοποιός λέει ένα ανέκδοτο που δεν θα έπρεπε να πει και ένας ιππότης με μάλλον κακή φήμη τα βάζει με παλιούς συμμαθητές του. Μου αρέσουν τα κόμικς της Κατερίνας Μεραμβελιωτάκη. Τούτο δω βγήκε στο πρώτο open-air ComicdomCon. Εντάσσεται χαλαρά στο ίδιο απροσδιόριστο σύμπαν με τα Για Πότες Ιππότες και Οι Πότες της Λάσπης. Εμπνευσμένη από το μεσαιωνικό φολκλόρ, ίσως κι απ' τους πίνακες του Pieter Bruegel του πρεσβύτερου, γράφει μια ιστορία ευφάνταστη και χιουμοριστική. Το σκίτσο της είναι σαφώς βελτιωμένο σε σύγκριση με τις άλλες της δουλειές, αν και για κάποιον ανεξήγητο λόγο αλλάζει κάθε τόσο η τεχνική. Πέρασα καλά διαβάζοντάς το. Γενικά προτρέπω όλους όσους ψάχνονται με την φανζινοσκηνή, να της δώσουν μια ευκαιρία.
  6. O νεαρός Bobby Bailey, ένας απόκληρος των 60s, θεωρεί ότι το μόνο καταφύγιό του είναι η κατάταξή του στον αμερικάνικο στρατό. Αυτό που δεν ξέρει όμως είναι ότι πρόκειται να συμμετάσχει σε ένα top secret πρόγραμμα για την δημιουργία υπερστρατιώτη, στην ηγεσία του οποίου βρίσκεται ο Dr. Friedrich. Ο Dr. Friedrich νυν υψηλόβαθμος στρατιωτικός ήταν πρώην στέλεχος των Ναζί, που πούλησε την ιδέα για την κατασκευή ενός υπερανθρώπου στους αμερικάνους, μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Το αποτέλεσμα του πειράματος στον Bobby, αντί στον υπερστρατιώτη, οδηγεί στην δημιουργία ενός τέρατος που ο αμερικάνικος στρατός πλέον προσπαθεί να καταστρέψει. Κάπως έτσι ξεκινάει η πλοκή του έπους 360 σελίδων που ακούει στο όνομα Monsters. Με επίκεντρο τον Bobby ξετυλίγονται ιστορίες που αφορούν σε διαφορετικές περιόδους, στα 60s και στα 40s, και εστιάζουν τόσο στην οικογένειά του όσο και σε χαρακτήρες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο με την στάση τους στην εξέλιξη του Bobby από ένα φυσιολογικό παιδί, σε σιωπηλό και μοναχικό, σε παρία και τέλος σε τέρας. Γνωρίζουμε λοιπόν τον πατέρα του Bobby, Tom, που γύρισε από τον πόλεμο με καθυστέρηση 4 χρόνων, άλλος άνθρωπος, βίαιος και καταπιεστικός, που ήταν μεταξύ αυτών που ανακάλυψαν την τοποθεσία των μυστικών πειραμάτων των Ναζί. Ακόμα, η μητέρα του Bobby, Janet αναδεικνύεται σε πρωταγωνίστρια σημαντικού μέρους του κόμικ καθώς βλέπουμε τις προσπάθειές της να προστατέψει τον Bobby από την βια του πατέρα του. Επιπλέον, η πλοκή εστιάζει στον αξιωματικό Elias Macfarlane που είναι αυτός που πρακτικά στέλνει τον Bobby να συμμετάσχει στο πείραμα που θα τον μετατρέψει τελικά σε τέρας και στην συνέχεια βασανίζεται από τις τύψεις. Τέλος, σημαντικός χαρακτήρας στην πορεία της ζωής του Bobby είναι ο μυστικός πράκτορας John Powell, υπεύθυνος να ενημερώνει την Janet για την απουσία του άντρα της, την οποία ερωτεύεται. Το Monsters είναι δύσκολο να καταταχτεί αποκλειστικά σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος. Περιέχει στοιχεία κοινωνικού δράματος, θριλερ τρόμου και πολιτικής σάτιρας. Κάποιος μπορεί να δει στοιχεία από έργα όπως το Frankenstein ή το Hulk που πραγματεύονται τέρατα τα οποία καταδιώκονται ως αποτελέσματα πειραμάτων που πήγαν λάθος. Ακόμα, η δημιουργία υπερστρατιώτη αποτελεί το θέμα τόσο στο Captain America όπου όμως υπάρχει η επιθυμητή κατάληξη της δημιουργίας ενός υπερστρατιώτη ηρωϊκού, όσο και στον Wolverine που ο χαρακτήρας βασανίζεται κατά την διάρκεια μεταμόρφωσής του σε υπερόπλο. Να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει μια από τις πιο κομβικές ιστορίες του ήρωα, το Weapon X που κυκλοφόρησε το 1991 και κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ. Παρόλα αυτά, για μένα το πιο δυνατό σημείο του κόμικ βρίσκεται στο βάθος που δίνει στους χαρακτήρες του, αφιερώνοντας ώρα στην μεταφορά των μεταξύ τους διαλόγων και σκέψεων. Μέσα στο κόμικ υπάρχουν πολλές πραγματικά συγκινητικές σελίδες όπου ο αναγνώστης μπορεί να βυθιστεί και αυτός στο δράμα των πρωταγωνιστών, να μοιραστεί την αγωνία τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κόμικ υπολείπεται στις σκηνές δράσης. Αν και λιγοστές, τόσες-όσες, είναι από τις πλέον καλοδουλεμένες που έχω διαβάσει, με πολύ καλό ρυθμό και σκηνοθεσία έτσι ώστε να καθοδηγείται σωστά ο αναγνώστης στο να γεμίσει τα κενά των καρέ με την φαντασία του, κατόρθωμα σπάνιο για μένα που πολλές σκηνές δράσεις σε άλλα κόμικς μου φαίνονται ως ατάκτως ειρημένα καρέ. Ακόμα, ο Barry Windsor-Smith καταφέρνει μέσα από την σύνθεση όλων των ιστοριών του που εστιάζουν στους συγκεκριμένους χαρακτήρες του κόμικ να κάνει σχόλια ευρύτερα για τις περιόδους που διαδραματίζεται. Έτσι θίγονται, άλλες φορές εμμέσως και άλλες άμεσα ακανθώδη ζητήματα όπως η συνεργασία του αμερικάνικου στρατού με τους ναζί μετά τον πόλεμο, η θέση της γυναίκας στην οικογένειας εκείνη την περίοδο, τα δεινά του πολέμου. Το Monsters αποτελούσε ένα μακροχρόνιο πρότζεκτ του δημιουργού καθώς χρειάστηκε 35 χρόνια για να ολοκληρωθεί και εκδόθηκε φέτος από την Fantagraphics προξενώντας τεράστια αίσθηση. Δικαίως κατά την γνώμη μου, καθώς είναι από εκείνα τα λιγοστά έργα που κατάφεραν να με κάνουν να ενδιαφερθώ όντως για τους χαρακτήρες. Σίγουρα ως ένα ψηφιδωτό πολλών διαφορετικών ειδών δεν μπορεί να είναι εξαιρετικό σε όλα, και αισθάνθηκα σε σημεία ότι ίσως κρατάει κάποια υπο-πλοκή περισσότερο από όσο θα έπρεπε ενώ για ορισμένους χαρακτήρες νιώθω ότι θα ήθελα να δω περισσότερα στοιχεία. Παρόλα αυτά το θεωρώ την καλύτερη αγορά που κάναμε στο φετινό ComicDom. Εννοείται ότι προτείνεται. Δεν πρόκειται για ένα κόμικ για να χαλαρώσετε μετά από μια κουραστική μέρα στην δουλειά, είναι βαρύ και στενάχωρο. Ο αναγνώστης ήδη γνωρίζει πολλές φορές την κατάληξη της ιστορίας διαβάζοντας για την αρχή της. Σημασία δηλαδή δεν έχει το "τι" θα γίνει αλλά το "γιατί" και το "πως". Στα θετικά επίσης είναι η έκτασή του. Στις 360 σελίδες του, καθόλου λίγες, ο δημιουργός καταφέρνει να πει μια ιστορία με αρχή-μέση-τέλος, κόντρα στην μόδα που υπαγορεύει ιστορίες που εκτείνονται σε πολλούς τόμους και που πλέον ο γράφων δεν έχει την όρεξη, ούτε τον χρόνο να αφιερώσει για να φτάσει στο τέλος τους. Δώστε του μια ευκαιρία, στο κάτω-κάτω είναι από τα πιο πολυσυζητημένα κομικς της χρονιάς!
  7. Το κρέας, τα πολύτιμα μέταλα και υπόλοιπα συστατικά δεν βρίσκονται πλέον στο υπέδαφος τη Γης. Βρίσκονται. ή για την ακρίβεια συλλέγονται, ή για ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια, σκυλεύονται, από τα τεράστια πτώματα αρχαίων θεών τα οποία βρίσκονται στις άκρες του γνωστού διαστήματος. Καθώς οι περισσότεροι θηρευτές, με τα διαστημόπλοια τους, αγωνίζονται να συλλέξουν όσο το δυνατό μεγαλύτερες ποσότητες μπορούν, ο Captain Malik και το τετραμελές πλήρωμα του, θέλουν να κάνουν τη διαφορά. Να ταξιδέψουν πέρα από το γνωστό διάστημα, και να βρουν ένα ζωντανό θεό. Και παρόλο που αυτές οι περιοχές είναι απαγορεύμένες, και παρόλο που τους κυνηγάει να τους σταματήσει η επικεφαλής της παγκόσμιας φρουράς, καθώς έχουν προσωπικά προηγούμενα, θα το τολμήοσυν και θα αντιμετωπίσουν την τεράστια απειλή που ίσως έπρεπε να περιμένουν. O συγγραφέας Al Ewing, ο οποίος έγινε γνωστός στους περισσότερους με το run του στο Immortal Hulk, εδώ (δεν παίζει να ξαναγράψω τον τίτλο) μας δίνει την πρώτη προσωπική, creator-owned, δουλειά του. Ουσιαστικά πήγε να δημιουργήσει μια space-opera, και η αρχική ιδέα έχει τα φόντα για κάτι τέτοιο. Δεν μου φαίνεται να το πολυδούλεψε βέβαια, εκτός και αν έχει προγραμματίσει από τωρα 50+ τεύχη, γιατί στα πρώτα 5 που περιέχει το πρώτο trade το οποίο και διάβασα, δεν μας λέει και πολλά πράγματα. Βασικά, μας λέει ελάχιστα, και όλα αυτά κυρίως για τον Captain Malik και την "αστυνομικό" που τον κυνηγάει, και από εκεί και πέρα το χάος. Είπαμε, ζούμε την εποχή του decompression, αλλά εδώ το παρατράβηξε. Δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για οτιδήποτε άλλο πέρα από τον μικρόκοσμο των πρωταγωνιστών και ακόμα και αυτοί οι λίγοι που τους συνοδεύουν ως πλήρωμα, περνάνε απολύτως απαρατήρητοι καθώς η έννοια character building απουσιάζει τελείως. Τρέφω κάποια κρυφή ελπίδα βέβαια, γιατί μετά από 2-3 βαρετά πρώτα τεύχη, με συνεχη flash-backs, όχι πάντα ευκόλως κατανοητά και διακριτά, στο τέλος αρχίζει και "κινείται" λίγο η ιστορία, και κλείνει με ένα μεγάλο cliffhanger το οποίο έχει τις δυνατότητες να εκτοξέυσει την πλοκή. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως της συγκεκριμένης σειράς δεν είναι το σενάριο, αλλά το σχέδιο, σε συνδυασμό με τον "εκτυφλωτικό" χρωματισμό. Ο Simone Di Meo, αποφάσισε να μας κάνει τη ζωή δύσκολη, και οι μισές σελίδες είναι από ακατανόητες έως προκαλούν ναυτία. Παίζοντας διαρκώς με το σχήμα των καρέ, ακολουθώντας μια anime αισθητική, και χρησιμοποιώντας "στραβές" οπτικές γωνίες (για να μεταφέρει την ελλειψη βαρύτητας φαντάζομαι), το μόνο που καταφέρνει είναι σε μπερδεύει ακόμα παραπάνω και να σε κουράζει. Εδώ παίζει ρόλο και η παλέττα που χρησιμοποιεί ο ίδιος, οπού κινείται από έντονα φωτεινή έως νεόν κατά περιπτώσεις, μαζί με τα μελάνια που είναι πολύ αχνά και δεν διαχωρίζονται οι φιγούρες αν το φόντο δεν είναι άσπρο ή μαύριο. Και ενώ τους θεούς και το απόκοσμο μέγεθος τους το δίνει ωραία και "απειλητικά", και κάποια του splash είναι πανέμορφα, το σύνολο περισσότερο με απώθησε παρά με κέρδισε. Βαρυφορτωμένο, άσχημα χρωματισμένο και δυσνόητο. Λογικά, θα του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία με το επόμενο trade, αλλά δεν έχω και πολλές ελπίδες. Για χαμένη ευκαιρία το βλέπω να πηγαίνει. 5,5/10
  8. Τίτλος πρωτότυπου: Diabolik fuori dagli Schemi, εκδόσεις Astorina, 2018 Να λοιπόν, που μετά από σχεδόν 40 χρόνια από την τελευταία του εκδοτική εμφάνιση στα μέρη μας, ο διάσημος μασκοφόρος εγκληματίας Διαβολίκ επιστρέφει. Όχι όμως, σε ένα δικό του κόμικ, αλλά σε μια ανθολογία φόρο τιμής στον ήρωα, η οποία κυκλοφόρησε στην Ιταλία με αφορμή τη συμπλήρωση 55 χρόνων από την πρώτη εμφάνιση του (αντι)ήρωα και αποτελεί επαυξημένη έκδοση μιας παρόμοιας ανθολογίας, η οποία είχε κυκλοφορήσει το 2002. Για το Διαβολίκ και τη σημασία του για τα ιταλικά, κυρίως, κόμικς μπορείτε να διαβάσετε στην ανάρτηση, το σύνδεσμο της οποίας παραθέτω στην πρώτη παράγραφο. Υποθέτω, ότι στους περισσότερους Έλληνες αναγνώστες κάτω των 40 το όνομα "Διαβολίκ" δεν λέει και πολλά, ίσως και τίποτα, αλλά στην Ιταλία είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό κόμικ, κυρίως επειδή ήταν το πρώτο, που λάνσαρε με επιτυχία, τόσο το μικρό μέγεθος με τα δύο καρέ ανά σελίδα, όσο και έναν ήρωα, που αψηφά το νόμο και την ηθική. Η επιρροή του κόμικ στους Ιταλούς κομίστες είναι πολύ μεγάλη και αυτό φαίνεται και από τις συμμετοχές σε αυτόν τον τόμο, όπου συνεργάζονται κάποιοι από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των κόμικς στην Ιταλία, πολλοί από αυτούς είναι γνωστοί και στην Ελλάδα. Sergio Toppi Όλα αυτά είναι μεν ωραία, αλλά αμφιβάλλω, εάν και κατά πόσον ενδιαφέρουν τους σύγχρονους Έλληνες αναγνώστες και κυρίως εκείνους, που δεν έχουν διαβάσει ποτέ το κόμικ. Άρα, ένα πρώτο ερώτημα είναι "τι χρειάζεται να ξέρει ένας νέος στον κόσμο του Διαβολίκ" αναγνώστης. Η απάντηση είναι "σχεδόν τίποτα", παρά μόνο τα βασικά (κλέφτης κυρίως διαμαντιών με ταλέντο στις μεταμφιέσεις, με σύντροφο την Εύα Καντ, τον οποίον κυνηγά διαρκώς ο επιθεωρητής Γκίνκο). Ακόμη κι αυτά, όμως, εξηγούνται στην πρώτη ιστορία της ανθολογίας, συνεπώς οι νέοι αναγνώστες μπορούν να προχωρήσουν άφοβα. Claudio Villa Από εκεί και μετά, μια ανθολογία έχει καλές και λιγότερο καλές στιγμές και το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Κάποιες ιστορίες μου άρεσαν, κάποιες άλλες όχι. Κάποιοι από τους δημιουργούς αποτίουν πραγματικό φόρο τιμής στο Διαβολίκ, άλλοι (όπως η Ziche) τον αποδομούν, ενώ άλλοι (όπως ο Toppi) τον εντάσσουν στο δικό τους καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ άλλιοι προσπαθούν να ενταχθούν εκείνοι στο σύμπαν του κόμικ, τόσο σχεδιαστικά, όσο και σεναριακά. Άλλοι τον προσεγγίζουν χιουμοριστικά (όπως ο Cavazzano), άλλοι βίαια (όπως ο Mastantuono). Το σχέδιο ορισμένων είναι εντελώς απομακρυσμένο από το σύμπαν του Διαβολίκ (με πιο προφανή περίπτωση εκείνη του Mattotti, αλλά και του Toppi και του Cavazzano και της Ziche), κάποιοι άλλοι προσπαθούν να βάλουν ένα λιθαράκι στο μύθο του (όπως στην ιστορία "Ας Κερδίσει ο Καλύτερος"), κάποια σενάρια είναι ευφάνταστα (μου άρεσαν ιδιαίτερα τα "Ληστεία στο Νάρνι" και το "Η Μάσκα και το Πρόσωπο"), άλλα όχι. Giancarlo Allessandrini Σε γενικές γραμμές, μου άρεσε η συλλογή, αν και δεν ξέρω πόσο θα την πρότεινα σε κάποιον. Έχει ενδιαφέρον και σίγουρα υπάρχουν πολλοί δημιουργοί, οι οποίοι έχουν κάτι να πουν, έστω και στις λίγες σελίδες, που διαρκούν οι ιστορίες. Από την άλλη, φοβάμαι, ότι οι περισσότερες ιστορίες θα φανούν αδιάφορες σε πολλούς, κυρίως λόγω της πρώτης ύλης. Πιστεύω, πάντως, ότι αξίζει τον κόπο μια ανάγνωση. Η έκδοση της Jemma Press είναι παρά πολύ ωραία και η μετάφραση και επιμέλεια του Γαβριήλ Τομπαλίδη εξαιρετική. Ειδικά για την επιμέλεια, θα το καταλάβετε καλύτερα στα βιογραφικά των πολλών συντελεστών. Το εξώφυλλο του τόμου το έχει σχεδιάσει ο Milo Manara, ο οποίος έχει γράψει και τον πρόλογο (ο ίδιος δεν συμμετέχει με κάποια ιστορία). Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Οι ιταλομαθείς μπορούν να δουν δείγματα του κόμικ και να διαβάσουν τον επίλογο του τόμου και τα βιογραφικά των συντελεστών εδώ.
  9. The Drowning Man Άλλη μια αυτοέκδοση του Νίκου Σταυριανού, 16ασέλιδη μεγάλου μεγέθους, στο γνωστό σχεδιαστικό του στυλ, με έντονες Μινιολικές επιρροές. Το συγκεκριμένο κόμικ είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο τραγούδι των Cure. Δεν ακολουθεί όμως το σύνηθες μοντέλο της αποτύπωσης των στίχων σε καρέ, ούτε μεταφέρει σε κομικσική εκδοχή την ιστορία που ενέπνευσε το τραγούδι. Ο δημιουργός έχω την αίσθηση ότι αντλεί το υλικό του περισσότερο από την ατμόσφαιρα του τραγουδιού και της αρχικής ιστορίας και κάνει μια σύνθεση με τα συναισθήματα που του προκαλούν, την ατμόσφαιρά τους, τα εικονοποιεί και τα μετατρέπει σε μια δική του ιστορία. από το instagram του δημιουργού Σχεδιαστικά και σκηνοθετικά νιώθω ότι ωριμάζει τεύχος με το τεύχος. Η διαδοχή των πάνελς και η σύνθεση των σελίδων είναι εντυπωσιακές. Ελπίζω ότι πλησιάζει η στιγμή που θα δούμε και κάποια πολυσέλιδη δουλειά του, με πιο συγκροτημένο σενάριο. Τα υπόλοιπα συστατικά τα έχει ήδη
  10. Minimum Effort Θέλατε ποτέ να μάθετε μαύρη μαγεία στις μαγευτικές ελληνικές παραλίες; Αναρωτιέστε τι σημαίνει πραγματικά το "ο καθένας ό,τι θέλει κάνει στο κρεβάτι του; Ξαγρυπνάτε τη νύχτα παρακαλώντας τ' άστρα να σας δώσουν ένα ημερολόγιο με στριπάκια εκλεπτυσμένου χιούμορ που θα κάνει την ψυχούλα σας να αγαλλιάσει; Ε, τότε το Minimum Effort είναι για σας. Σημείωση: εγγυημένα, αυτό το κόμικ είναι το μοναδικό που τόλμησε να απεικονίσει την καθημερινότητα και τη βαρεμάρα της καραντίνας. Μιλάμε για πολύ προχώ. (από το οπισθόφυλλο) ----------------------------------- Το Minimum Effort είναι μια χορταστική αυτοέκδοση 116 σελίδων κι αποτελείται ουσιαστικά από τα κόμικς που ανέβαζε τα δυο τελευταία χρόνια ο Στιβακτής στην Patreon σελίδα του. Όπως γράφει κι ο ίδιος "Ο στόχος ήταν να μην αφήσω την τελειομανία μου και το άγχος μου να με σταματήσει από το να φτιάχνω κόμικς και να έχω μόνιμα ένα λόγο να φτιάχνω πράγματα. Στην αρχή ξεκίνησα με μικρά καθημερινά πράγματα που μου συνέβαιναν, και στην πορεία ξεκίνησα κάθε μερικούς μήνες να κάνω και κάποια στριπάκια κοινής θεματικής ή μικρές ιστορίες". Λίγοι δημιουργοί καταφέρνουν να επικοινωνούν με το κοινό τους τόσο άμεσα μέσα από τα κόμικς τους, όπως ο Στιβακτής. Τα στριπάκια του σου μιλάνε κατευθείαν, για μικρές και μεγάλες στιγμές που ζεις καθημερινά. Προσωπικά ξεχώρισα το "Γριμόριο της Ελληνικής Παραλίας" και το "Ο Καθένας ό,τι θέλει κάνει στο κρεβάτι του". Επίσης απολαυστική ήταν κι η απεικόνιση της καθημερινότητας/βαρεμάρας της καραντίνας. Το χιούμορ του κόμικ είναι πηγαίο κι αβίαστο και σε διάφορες φάσεις βρέθηκα να γελάω δυνατά. Οι μικρές λεπτομέρειες είναι που κάνουν τα στριπάκια να ξεχωρίζουν κι αυτό οφείλεται και στο ότι ο Στιβακτής γνωρίζει καλά την κομιξική γλώσσα. Το κόμικ βγάζει μια αφοπλιστική ειλικρίνεια και έναν αυτοσαρκασμό, που συνήθως σπανίζει Η έκδοση κοστίζει μόλις 5 ευρώ και διατίθεται δωρεάν στους υποστηρικτές του στο patreon. Από τις πιο αξιόλογες φετινές αυτοεκδόσεις
  11. Rapunzel's Tales Μια όμορφη 24σέλιδη αυτοέκδοση ήταν και της Λίζας Σχινά. Πρόκειται για διασκευή του παραμυθιού της Ραπουνζέλ. Άλλη μια (χιουμοριστική) διασκευή του παραμυθιού είδαμε φέτος κι από τον Κωνσταντίνο Κάτσο, την Πριγκίπισσα. Εδώ όμως βλέπουμε μια διαφορετική προσέγγιση, όπου η Ραπουνζέλ προσπαθεί να δραπετεύσει από το παραμύθι της και τους κανόνες που της επιβάλλει και καταλήγει σε ένα ελεύθερο αλλά επικίνδυνο περιβάλλον, εκεί όπου η μοίρα της δεν είναι προδιαγεγραμμένη. Το μεγαλύτερο μέρος του κόμικ είναι ασπρόμαυρο, με όμορφο σχέδιο, που δείχνει τις δυνατότητες της δημιουργού. Το σενάριο δεν αναπτύσσεται αρκετά στις λίγες σελίδες του κόμικ, αλλά έχει ενδιαφέρον. Συνολικά μπορώ να πω ότι είναι μια προσεγμένη έκδοση, καλοφτιαγμένη στο εικαστικό κομμάτι, που θα ήθελε κατά τη γνώμη μου παραπάνω δουλειά στο σενάριο. Σίγουρα μου κίνησε το ενδιαφέρον η δημιουργός και θα παρακολουθώ τη δουλειά της. υγ. μου είναι αδύνατον να αντισταθώ σε διασκευές παραμυθιών
  12. Ελλάδα, 1827. Λίγο πριν την ναυμαχία του Ναυαρίνου. Φιλέλληνες, Αιγύπτιοι και Οθωμανοί, πειρατές και επαναστάτες, συνεισφέρουν στη δημιουργία του χωνευτηριού που αποκαλείται επαναστατημένη Ελλάδα. Με πρωταγωνιστή τον αδίστακτο μανιάτη Νικόλα Στάρκο, ο οποιος μπροστά στο κέρδος που του αποφέρουν τα σκλαβοπάζαρα, δεν διστάζει να τα τροφοδοτεί με χριστιανούς συντοπίτες του. Με την μητέρα του την Ανδρονίκη να ρίχνεται στον αγώνα της επανάστασης προσπαθώντας να ξεπλύνει την ντροπή που νιώθει για τις πράξεις του γιου της. Με τον Γάλλο υποπλοίαρχο Ανρί ντ' Αλμπαρέ να θέλει να παντρευτεί, στην Κέρκυρα, την αγαπημένη του Αντζελίνα, αλλά οι άγνωστες και παράνομες δοσοληψίες του τραπεζίτη πατέρα της, να εμποδίζουν τελικά τους δύο νέους. Και όλα αυτά, σε ένα φόντο που "φωνάζει" Ελλάδα, το μπλε της θάλασσας και το μαύρο της σκλαβιάς, δοσμένο από ένα Γάλλο, τον πασίγνωστο Ιούλιο Βερν. Παρόλο που έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία του Ιουλίου Βερν όταν ήμουν μικρός, το συγκεκριμένο δεν το θυμόμουν καθόλου. Οπότε, η κριτική μου δεν βασίζεται τόσο στο κατα πόσο ήταν καλή η μεταφορά, όσο για το κατά πόσο στέκει το ίδιο το κόμικ. Έχοντας βέβαια πολύ έντονα την γραφή και τις μανιέρες του Βερν στο μυαλό μου, κατέληξα ότι ο Γιώργος Βλάχος έκανε αρκετά καλή δουλειά. Δεν ξέρω πόσο πιστός έμεινε στο πρωτότυπο, αλλά σίγουρα, το αποτέλεσμα είναι πιστό στο συναίσθημα που σου δημιουργούν τα βιβλία του γάλλου. Ωραία χρήση της ντοπιολαλιάς, ούτε πολύ ούτε λίγη, ούτε κουραστική ούτε αδιάφορη. Ίσως να υπάρχουν κάποια θέματα ρυθμού, με την έννοια ότι οι πρώτες 30 σελίδες είναι σχετικά γρήγορες, με λίγους διαλόγους και αρκετό exposition, ενώ το υπόλοιπο είναι αρκετά πιο "πολυλογάδικο", αλλά πιθανόν να είναι αυτή και η ροή του αρχικού κειμένου. Συνολικά πάντως, η ανάγνωση είναι ευχάριστη, δεν βαρέθηκα σε κανένα σημείο και το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Σχεδιαστικά, ο Θανάσης Καραμπάλιος είναι άνετος, αφού άλλωστε "βρίσκεται" στον ίδιο χωροχρόνο με την άλλη μεγάλη του σειρά, το 1800. Στα κοντινά δεν παίζεται, και κάποια splash του είναι πολύ δυναμικά, με πολλά πρωτότυπα τοποθετημένα καρέ. Παραμένει, για εμένα τουλάχιστον, το θεματάκι της πιστότητας των προσώπων στις πιο μακρινές λήψεις, αλλά μπροστά στο σύνολο του έργου, αυτά είναι λεπτομέρειες. Κάποια καρεδάκια είναι λίγο παραπονεμένα, καθώς προφανώς δεν έτυχαν της ίδιας αγάπης, αλλά το σύνολο είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Προσωπικά, ανυπομονώ να τον δω σε κάτι εκτός "φουστανέλας", θέλοντας να τον δω πως θα αντιμετωπίσει κάτι τελείως διαφορετικό σαν setting. H έκδοση είναι αρκετά προσεγμένη, με εισαγωγή του Βλάχου αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του Ιουλίου Βερν, 5 καλογραμμένες και όμορφες, γραφιστικά, σελίδες. Βελτιώνονται και σε αυτό το κομμάτι οι εκδόσεις, το μόνο που θα ήθελα είναι flaps στα εξώφυλλα για να αναβαθμιστεί ακόμα περισσότερο η σειρά. Ξέχασα να αναφέρω ότι πρόκειται για το πρώτο τεύχος, οπότε περιμένουμε το 2ο, κάποια στιγμή μέσα στο 2022, σύμφωνα με ότι μου είπε ο σχεδιαστής.
  13. Ζυλ Μυγέ, Επιθεωρητής Μυγοκτονιών Πρόκειται για ένα 16ασέλιδο μυγο-νουάρ κόμικ, με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή μυγοκτονιών Ζυλ Μυγέ. Η πρώτη εμφάνιση του Επιθεωρητή Ζυλ Μυγέ ήταν στο κόμικ "Bad Choices", αλλά απ' ότι φαίνεται αποκτάει τον δικό του τίτλο Το τεύχος αυτό έχει υπότιτλο "Σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα". Η υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει ο Ζυλ Μυγέ, έχει να κάνει με τα πτώματα από ένα ζευγάρι μυγών που βρέθηκαν στο κρεβάτι ενός διαμερίσματος. Πρόκειται για μια πετυχημένη νουάρ-παρωδία, που εκμεταλλεύεται σωστά τα εντομολογικά χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών της. Η υπόθεση δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο στη λύση της, αλλά δεν είναι κι αυτός ο σκοπός. Το κόμικ παίζει με τα κλισέ του είδους και βγάζει ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα, με σωστή ατμόσφαιρα, ρυθμό και χιούμορ. Το σχέδιο της Chrispy Shift λειτουργεί πολύ καλά και ο χρωματισμός είναι τόσο σκοτεινός όσο πρέπει, με παλέτα θερμών χρωμάτων. Μια προσεγμένη έκδοση - σφηνάκι, στα 4 ευρώ αν θυμάμαι καλά. (οι συγκεκριμένες φώτος είναι προωθητικές κι όχι από το κόμικ) Απ΄ότι είδα στο εσώφυλλο, οι περιπέτειες του Επιθεωρητή Ζυλ Μυγέ θα έχουν και συνέχεια, το επόμενο τεύχος θα είναι Η Μυστηριώδης εξαφάνιση της Lady Dragonfly (οι περισσότερες φώτος είναι από το φβ του red'n'noir)
  14. Κυκλοφόρησε φέτος τον Ιούνιο, από την Ένατη Διάσταση, το τέταρτο μεγάλο ερωτικό τομάκι του Κιουτσιούκη, μετά τον Δεξιοτέχνη, τη Νικολέτ και Το Μεγάλο Μπανιστήρι. Και είναι μακράν το πιο ώριμο από όλα τα ερωτικά, σεναριακά και σχεδιαστικά. Ο Νικόλας, ένας νεαρός σχεδιαστής κόμικς από τη Σαλονίκη, ετοιμάζει ερωτικό κόμικ και παίρνει τη μεγάλη απόφαση να πάει μετά από πολλά χρόνια διακοπές σε νησί (όχι λόγω πανδημίας, δεν έχει τέτοια εδώ), το καλοκαίρι. Έτσι, ξεκινάει για Αντίπαρο, συναντώντας πολλές απρόβλεπτες καταστάσεις καθ'οδόν και ειδικά από την στιγμή που πατάει το πόδι του στην μικρή Αντίπαρο, στην "ερημική" ακρογιαλιά που βρίσκεται φιλοξενούμενος... Πρόκειται για μία ιστορία με διάχυτο ερωτισμό και συνάμα μία άλφα πλοκή, το οποίο δεν είναι σύνηθες φαινόμενο στα περισσότερα ερωτικά κόμικς, με αποτέλεσμα να ενδιαφέρεσαι για τους αντι-συντηρητικούς χαρακτήρες page-turningly. Όχι, δεν είναι ένα ακόμα ερωτικό φετιχιστικό κομιξάκι του Σταύρου. Προσωπικά, από τα καλύτερά του (ίσως η καλύτερη αγορά που έκανα στο Con) και συστήνεται ανεπιφύλακτα σε μεταεφήβους. Εσείς, πήγατε φέτος διακοπές;
  15. 2DQ Newsless Times Από τις αυτοεκδόσεις που μου κέντρισαν κατευθείαν το ενδιαφέρον, λόγω του εξωφύλλου. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συλλογή ολιγοσέλιδων ή μονοσέλιδων κόμικς και σχεδίων, με πειραματισμούς στο ύφος. Θα μπορούσε να είναι και πορτφόλιο. Η αυτοέκδοση είναι 36σέλιδη, σε μέγεθος Α4 και είναι στα αγγλικά. Το σχέδιο του Διγώνη έχει εμφανείς επιρροές από το αμερικάνικο underground, στις καλύτερές του μορφές. Η ικανότητά του να αλλάζει σχεδιαστικό στυλ, ανάλογα με το κόνσεπτ είναι εντυπωσιακή. Η θεματολογία του ποικίλλει, από slice of life και dark comedy μέχρι scifi και horror. Θα μπορούσα ανετότατα να δω το σχέδιο του σε κόμικς της Fantagraphics η της Top Shelf. Ή ακόμα και στην Image. Στάνταρ θα τσιμπήσω τις επόμενες δουλειές του οι φώτος (εκτός από το εξώφυλλο) είναι από το Instagram του δημιουργού
  16. Ρομαντισμούλης Κότα συγκατοικεί με Αρκούδο. Κότα είναι έξαλλη, και με το δίκιο της. Αρκούδος στην κοσμάρα του. ------------------ Ο Ρομαντισμούλης είναι ένα κολάζ από κομιξικές βινιέτες, με πρωταγωνιστές μια Κότα με πολλές φιλοδοξίες κι έναν Αρκούδο με πολλή αυτοπεποίθηση, που δημιουργήθηκαν πριν την πανδημία και κατά τη διάρκεια των δυο lockdown. Εν ολίγοις, ένα κόμικ με λίγο άβολες, λίγο αστείες, λίγο μίζερες καταστάσεις. (από το οπισθόφυλλο) Πρόκειται για μια 24σέλιδη αυτοέκδοση της Lussaki, που είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει το οπισθόφυλλο Μια συλλογή στιγμών καθημερινότητας μέσα σε μία συμβίωση, με και χωρίς το βάρος της καραντίνας. Μου αρέσει το σχέδιο, ο χρωματισμός και η αισθητική της δημιουργού στα κόμικς της. Εκτιμώ επίσης, ότι με κάποιο τρόπο, όλα τα κόμικς της μου φαίνονται πρωτότυπα, ακόμα κι όταν καταπιάνονται με κοινότοπα θέματα. Από την άλλη το χιούμορ είναι αρκετά υποκειμενικό, κι οι υποκειμενικότητές μας δεν συμπίπτουν πάντα. Είναι hit or miss για τα γούστα μου κι εδώ είναι περισσότερο miss, αν και έχει και κάποιες πολύ καλές στιγμές. Ούτως ή άλλως δεν είναι αμιγώς χιουμοριστικό. Μπορεί να μην ενθουσιάστηκα, παραμένει όμως μια ενδιαφέρουσα αυτοέκδοση, όπως κι οι υπόλοιπες δουλειές της δημιουργού
  17. Η Πριγκίπισσα ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΜΕ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΛΛΙΑ: ΤΣΕΚ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ: ΤΣΕΚ ΔΡΑΚΟΣ: ΤΣΕΚ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ: ΤΣΕΚ Η Πριγκίπισσα είναι η πιο πρόσφατη αυτοέκδοση του Κωνσταντίνου Κάτσου, που τα τελευταία χρόνια μας έχει δείξει πολύ καλά δείγματα χιουμοριστικών κόμικς. Όπως ίσως θα μαντέψατε, είναι μια παρωδία του γνωστού παραμυθιού της Ραπουνζέλ. Οι παρωδίες των παραμυθιών στο χώρο των αυτοεκδόσεων είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί, άλλες φορές πετυχημένα κι άλλες όχι. Εδώ θεωρώ ότι έχουμε μια διασκεδαστική και πετυχημένη εκδοχή (δυστυχώς δεν μπόρεσα να βγάλω φώτος της προκοπής, για να μην το χαλάσω) Το καρτουνίστικο σχέδιο του Κάτσου και τα ζωντανά χρώματα, λειτουργούν ιδανικά εδώ. Το ίδιο και το μεγάλο μέγεθος της έκδοσης (κλασικό BD), 56 σελίδων. Χορταστικό κόμικ, έξυπνο και ανάλαφρο, που σε αφήνει με χαμόγελο. Να σημειώσω ότι την Κυριακή πρωί που πέρασα να το πάρω από το artists alley είχε εξαντληθεί, οπότε απ΄ ό,τι φαίνεται τα πήγε καλά Αποφασισμένη όμως εγώ το τσίμπησα την επόμενη μέρα από το Solaris κι έμεινα ικανοποιημένη από το περιεχόμενο
  18. Redemption: A Woman's Tale Δεύτερη αυτοέκδοση που παίρνω στα χέρια μου από την Decomposition, μετά το εντυπωσιακό Searching for Alpha 31. Μεγαλύτερο σε μέγεθος, ώστε να αναπνέει το όμορφο σχέδιο της, επίσης 16ασέλιδο. Πρόκειται για μια ιστορία εκδίκησης ενός κακοποιημένου κοριτσιού, που μεταρέπεται σε πολεμίστρια με τη βοήθεια μιας μάγισσας. Ουσιαστικά το σενάριο είναι προσχηματικό και λειτουργεί κυρίως (στα δικά μου μάτια) ως όχημα για την ανάδειξη του σχεδίου. Η έκδοση είναι προσεγμένη, στα αγγλικά, αλλά η τιμή μου φάνηκε λίγο τσιμπημένη. Αν δεν κάνω λάθος 6 ευρώ με δώρο κονκάρδα. Δε με χάλασε όμως ιδιαίτερα, καθώς θαυμάζω τη δουλειά της δημιουργού και την παρακολουθώ. η δημιουργός έχει ανεβάσει το κόμικ και στο issuu η σελίδα της Decomposition στο instagram
  19. Η Πείνα η Απηνής Να, ένα συνηθισμένο βασίλειο. Με συνηθισμένους υπηκόους. Συνηθισμένους πρίγκηπες. Συνηθισμένες ανθρωποθυσίες με στόχο την ευημερία του τόπου και την αποφυγή της ολοκληρωτικής καταστροφής. Όπως όλα τα άλλα κανονικά βασίλεια. Δεν τρέχει απολύτως τίποτα. (Από το οπισθόφυλλο) Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πόλη, που για να διασφαλίσει την ευημερία της θυσίαζε κάθε εφτά χρόνια έναν πρίγκηπα, σε ένα μοχθηρό δαίμονα. Πριν τη θυσία, κορίτσια της πόλης έραβαν τα ρούχα του πρίγκηπα, για την τελετή της θυσίας. Όλα λειτουργούσαν ομαλά σ' αυτήν την πόλη. Ή μήπως όχι; Η πρωταγωνίστρια μας, μια μικρή ράφτρα, η Μελυσίνη, προσπαθεί να ξεφύγει απ' την πόλη της που όλα είναι κανονικά, αλλά δεν είναι κανονικά. Θα τα καταφέρει; Αυτή είναι η υπόθεση αυτού του πανέμορφου κόμικ, του πρώτου μέρους για την ακρίβεια. Η σχεδιαστική δουλειά της Δήμητρας Νικολαίδη υπήρξε εντυπωσιακή και στις προηγούμενες αυτοεκδόσεις της. Την έχουμε δεί να ωριμάζει ως δημιουργός από το Guess! στα Βαθιά Ρέματα (βραβείο καλύτερη αυτοέκδοσης 2018) και στην Παλικαρού, τώρα και στο Πείνα η Απηνής. Εδώ όμως πάει ένα βήμα παραπέρα. Αν οι προηγούμενες 54σέλιδες δουλειές της ήταν μικρές για τις μεγάλες ιστορίες που είχε στο μυαλό της, έχοντας κάποια προβλήματα ροής και σεναρίου, εδώ έχουμε μια μεγάλη χορταστική ιστορία, που το πρώτο της μέρος εκτείνεται σε 64 σελίδες (χωρίς τα εξώφυλλα). Η ανάπτυξη της υπόθεσης κυλάει όμορφα, ο κόσμος του κόμικ χτίζεται σταθερά, το κόμικ λειτουργεί και σε παρασέρνει στην ιστορία του, το σκοτεινό παραμύθι του. Το σχέδιο και το ντεκουπάζ των σελίδων της Νικολαΐδη είναι υποδειγματικό, πραγματικά σε κάθε της δουλειά γίνεται ακόμα καλύτερη! Η χρωματική παλέτα που χρησιμοποιεί είναι πανέμορφη και πολύ ταιριαστή με το παραμυθένιο σενάριο. Συνολικά, μου άρεσε πολύ (όπως θα καταλάβατε ). Θεωρώ αυτό το κόμικ την πιο ολοκληρωμένη δουλειά της ως τώρα, κι ας ειναι ουσιαστικά μόνο το ... μισό. Πιστεύω ότι θα μπορούσε άνετα να κυκλοφορήσει και από εκδοτική. Η έκδοση είναι πολύ προσεγμένη και σε πολύ καλή τιμή για το μέγεθος και την ποιότητα της, μόλις στα 5 ευρώ. Ανυπομονώ να δω ολοκληρωμένη την ιστορία οι φωτος, εκτός από το εξώφυλλο είναι από τα social media της δημιουργού
  20. Enceladus' Lullaby Πώς μπορεί να ξαναβρεθεί ένα χαμένο όνειρο; Δυο περιπλανώμενοι ποντικοί, απ' αυτούς που λένε ιστορίες, μαθαίνουν ότι ο γίγαντας Εγκέλαδος ξύπνησε και προσπαθούν να τον ξανακοιμήσουν... Ενδιαφέρον δεκαεξασέλιδο κόμικ, με έξυπνη ιδέα και αρκετά όμορφη εκτέλεση, σε αγγλική γλώσσα. Αν περίμενα περισσότερα πράγματα, είναι γιατί έχω δει πολύ καλά δείγματα δουλειάς και από τον Θάνο Κυρατζή (Borders) και από τον Φίλιππο Ντεγίδη (DegPhillip) που έχει πολλές σχεδιαστικές δυνατότητες. Για να εξηγούμαι. Η ιδέα είναι καλή, πιθανότατα εμπνευσμένη από τους συχνούς σεισμούς στη Θεσσαλία (ο Ντεγκίδης είναι Λαρισαίος) και η απόδοση της ιστορίας με ζωόμορφους ήρωες σε fantasy concept πολύ ταιριαστή. Έχω όμως την αίσθηση ότι το κόμικ θα ήταν πολύ ανώτερο αν απλωνόταν σε περισσότερες σελίδες, είχε κάποιες εναλλαγές με πιο φωτεινά χρώματα (σε κάποιες σελίδες τουλάχιστον, όπως προδιαθέτει το εξώφυλλο) και περισσότερα backgrounds. Σίγουρα, μια αυτοέκδοση αποτελεί ένα δείγμα δουλείας κι όχι απαραίτητα ένα ολοκληρωμένο κόμικ σε όλες τις πτυχές του. Απλά τονίζω τα σημεία που νομίζω ότι θα έκαναν το κόμικ ακόμα καλύτερο. Η έκδοση είναι προσεγμένη. Θα το χαρακτήριζα σίγουρα άνω του μετρίου, αφήνει καλή επίγευση και θα αγόραζα και μια πιθανή συνέχειά του (το τέλος αφήνει άνετα αυτό το ενδεχόμενο). Το δημιουργικό δίδυμο έχει ξανασυνεργαστεί και στο Dreamlands, Που αριθμεί ήδη δυο τεύχη, ενώ ετοιμάζουν και τρίτο. Σκοπεύω να τα τσεκάρω σύντομα
  21. Πετεινός Τα πράγματα κυλούν χαλαρά στην Κάμπο ή μήπως όχι; Μετά το τέλος μιας συναυλίας, μια παρέα παίρνει το δρόμο του γυρισμού. Το αυτοκίνητο χαλάει τη λάθος στιγμή κι η συνέχεια της βραδιάς παίρνει μια σκοτεινή τροπή... Τα βουκολικά παγανιστικά έθιμα φέρνουν στο νου The Wickerman & Midsommar, ο τρόμος είναι στο φυσικό του περιβάλλον και οι slasher movies αναφορές συνθέτουν αυτό το πολύ ιδιαίτερο κόμικ. Δεν είναι τόσο η υπόθεση που το κάνει ξεχωριστό, είναι το γρήγορο μοντάζ, το ότι βλέπουμε σχεδόν ολόκληρη την ιστορία να εκτυλίσσεται μέσα από τα μάτια κάποιου από την παρέα, είναι που καταφέρνει να μεταδώσει το αίσθημα του άγχους μέσα σε λίγες σελίδες. Οι διάλογοι απουσιάζουν σχεδόν εντελώς κι αυτό λειτουργεί υπέρ του κόμικ, που έχει κινηματογραφική ροή. Η συνεργασία του @Melandros με τον Τσελεπατιώτη λειτούργησε υποδειγματικά και το σχέδιο του Τσελεπαφώτη είναι εδώ στα καλύτερά του. Νομίζω ότι ο τρόμος είναι που του ταιριάζει περισσότερο. Η χρήση του χρώματος στο κατά τα άλλα ασπρόμαυρο κόμικ είναι τόση, όσο χρειάζεται, για να δώσει δύναμη στα καρέ που πρέπει. Όσον αφορά την έκδοση, είναι υπέροχη, Το μαύρο-χρυσό στο εξώφυλλο είναι εντυπωσιακό και το κόμικ έχει dust jacket και ράχη, αν και 32σέλιδο. Η γραφιστική επιμέλεια είναι του Νικόλα Κουνινιωτη, που έχει κάνει πολύ καλή δουλειά. Λίγες φώτο ακόμα που τσίμπησα από το φβ τους, για να δείτε λίγο καλύτερα την έκδοση εννοείται ότι προτείνεται!
  22. To Fetus Pentzgram είναι η πρώτη δουλειά που διαβάζω από τον Νίκο Μπράτο, ο οποίος, με λίγο ψάξιμο στο FB, είδα ότι είναι απόφοιτος της ΑΚΤΟ και έχει βγάλει πριν 2 χρόνια άλλη μια αυτοέκδοση, με τίτλο Η Σοφίτα Θερμοκήπιο. Εδώ έχουμε ένα sci-fi comic, αρκετά generic στην πλοκή του. Στο μέλλον, οι πλούσιοι έχουν φύγει από τη Γη, εγκαταλείποντας την στην τύχη της ενάντια σε μια εισβολή εξωγήινων. Έχοντας καταφύγει σε ένα μακρινό πλανήτη, δημιουργούν έμβρυα, με αποκλειστικό σκοπό να γίνουν στρατιώτες και να πολεμήσουν τους εχθρούς τους. Ένας από αυτούς, ο Λανς, θα ξεχωρίσει, θα γίνει πολύ γρήγορα λοχαγός, και θα οδηγήσει μια ομάδα στρατιωτών στη Γη, όπου και θα ανακαλύψει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς τους τα έλεγαν. Φιλόδοξη δουλειά, με αρκετά προβλήματα όμως και ένα μεγάλο θετικό. Και ξεκινώντας από αυτό, και εννοώντας το σχέδιο, ο δημιουργός σίγουρα έχει ταλέντο. Πράγμα που είναι εμφανές από τα splash του, είτε αυτά που πιάνουν μισή είτε μία σελίδα, όπου και πραγματικά δίνει ρέστα και με έναν πιο έμπειρο μελανωτή, ίσως να έλεγα ότι είναι τα πιο εντυπωσιακά που έχω δει σε αυτοέκδοση τα τελευταία χρόνια. Βαριά επηρρεασμένος από αντίστοιχης θεματολογίας manga, οι χαρακτήρες είναι υπακούν σε όλες τις φόρμες στις οποίες "υπακούν" οι Ιάπωνες δημιουργοί. Γεμάτη σχεδιαστικά δουλειά, με κάποια πάνελ εμφανώς δουλεμένα περισσότερο από άλλα, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα ξεπερνά κατά πολύ το μέσο όρο, με δυναμικές φιγούρες και κάθε άλλο παρά στατικό ρυθμό. Φιλόδοξη δουλειά, όπως προείπα, που είναι εμφανές και από το μεγάλο, Α4, μέγεθος και από τις 64 σελίδες του. Στο σενάριο τα χαλάμε όμως, όπου και φαίνεται προφανώς η απειρία του δημιουργού. Πέρα από το ότι η πρώτη μάχη καλύπτει σχεδόν το μισό κόμικ, η υπόλοιπη ιστορία είναι τελείως επίπεδη και πλήρως αναμενόμενη, χρησιμοποιώντας κάθε κλισέ που μπορείτε να φανταστείτε. Άλλη μια περίπτωση δηλαδή ενός σχεδιαστή που αναγκάζεται να γράψει σενάριο για να βγάλει προς τα έξω τη δουλειά του (φαντάζομαι τουλάχιστον). Υπάρχουν αρκετά ορθογραφικά λάθη και σε ένα τουλάχιστον σημείο λείπουν κάποιες λέξεις από ένα μπαλονάκι, πράγματα που "φωνάζουν" ότι χρειαζόντουσαν 1-2 περάσματα ακόμα από κάποιο μάτι. Παιδικές ασθένεις όλα τα παραπάνω, και με δουλειά και προσοχή μπορούν να βελτιωθούν. Το σχέδιο όμως δημιουργεί πολλές υποσχέσεις, οπότε θα έχω το νου μου και για τυχόν επερχόμενες δουλειές.
  23. Δεύτερη δουλειά της Φιλιππάκου, μετά το Inversus. Πάλι σε μεγάλο μέγεθος, πάλι με πολύ καλό χαρτί, 28 σελίδες αυτή τη φορά. Χωρίς να πω πολλά και spoilerιάσω, σαν ιστορία θα μπορούσα να γράψω : "Μια γυναίκα κοιτάζει το παρελθόν της". Χωρίς πάρα πολλα λόγια, με μία λογική του γράφω στο ημερολόγιο/λεύκωμα μου. Εσωτερικές σκέψεις, αποξένωση, ανασκόπηση και αναπόληση. Αν κάτι με τράβηξε, αυτό είναι το πολύ καλό σχέδιο. Μολύβια αυτή τη φορά, στα κοντινά της είναι πολύ καλή και ξεπηδά συναίσθημα από τις σελίδες. Παρόλο που υπάρχει συνεκτικός δεσμός και ενιαία αφήγηση, αυτές παραμένουν σκέψεις και συναισθήματα, χωρίς να έχουμε σενάριο με την αυστηρή έννοια του όρου. Σχεδιαστικές δυνατότητες είναι σίγουρο ότι υπάρχουν, στο επόμενο της θα ήθελα να δω πως απλώνει μια αφήγηση, πως είναι το storytelling της. Από τα πιο όμορφα φανζίν του comicdom, και οι απαιτήσεις ανεβαίνουν για τη συνέχεια!
  24. Ο μικρός Μίκα και ο σκύλος του ο Βάλκα είναι δυο αδέσποτα της πόλης, της Ακαταλαβούπολης. Ο μικρός Μίκα είναι πρόσφυγας, χωρίς σπίτι, γονείς, λεφτά, που αγωνίζεται να επιβιώσει μέρα τη μέρα, παρέα με τον σκύλο του και τον Φειδία, έναν καλλιτέχνη του δρόμου. Να "χωρέσει" και να καταλάβει τον κόσμο γύρω του. Σύμφωνα με τους δημιουργούς του: Το όνομα του το απέκτησε επειδή παντού είναι Μη Καταχωρημένος. Για να θυμάται να το λέει όταν τον ρωτάνε, επειδή είναι δύσκολη λέξη, το έκανε Μίκα - και του έμεινε. Το αγάπησα αυτό το κόμικ! Είναι σκληρό, συγκινητικό, καυστικό, to the point. Οι απορίες του μικρού αφελούς (λόγω της ηλικίας του) Μίκα, και η αντίληψη της πραγματικότητας γύρω του, μέσα από τα παιδικά του μάτια, φέρνουν στο μυαλό τη Μαφάλντα. Σε μια επίκαιρη, ελληνική (κι όχι μόνο) εκδοχή. Η συνεργασία των δυο δημιουργών που μας έχουν δώσει αρκετές καλές δουλειές, είτε στο κομμάτι των κόμικς, είτε στη λογοτεχνία, λειτουργεί ιδανικά εδώ. Η απλότητα κι εκφραστικότητα του σχεδίου του Κλήμη - @Klimis, εξυπηρετεί άψογα το σενάριο του Λάζαρου, που μας δίνουν μια από τις καλύτερες φετινές αυτοεκδόσεις. Η ποιότητα την έκδοσης είναι προσεγμένη και το κόμικ είναι 48σέλιδο. Εννοείται ότι προτείνεται fb σελίδα instagram
  25. Ο Τίτος, πλέον ένας 15χρονος έφηβος (15μιση που λέει και ο ίδιος για ακρίβεια), όπως κάθε Πάσχα, έτσι και φέτος επισκέπτεται το χωριό του. Εκεί βρίσκεται για άλλη μια φορά με την παρέα του, όμως φέτος, όλοι είναι αποφασισμένοι να κάνουν "κάτι" με το πρόσωπο που τους ενδιαφέρει. Έτσι και ο Τίτος προσπαθεί να κερδίσει το ενδιαφέρον της 17χρονης Μάγδας. Οι αναγνώστες βλέπουμε τα τεκταινόμενα από την Μεγάλη Πέμπτη έως και την Τρίτη του Πάσχα και το πως οι πρωταγωνιστές περνάνε τις δικές τους "μέρες λατρείας". Slice of life κόμικ που πραγματεύεται τους πρώτους νεανικούς έρωτες. Τα χρόνια εκείνα που το παραμικρό συμβάν στη ζωή σου ως έφηβος μοιάζει larger than life και πολλές φορές αγνοείς τα όντως σημαντικά πράγματα. Ιστορίες για νεανικούς έρωτες, έχω και σίγουρα έχετε διαβάσει και σεις πολλές. Το θέμα είναι πολύ δημοφιλές σε όλες τις σκηνές κομικς (για να μην πιάσουμε και τις υπόλοιπες τέχνες). Σε πόσες ιστορίες όμως μπορέσατε να ανακαλέσετε όντως στιγμές από την εφηβεία σας; Το Μέρες Λατρείας με κέρδισε γιατί παρουσιάζει μια ιστορία στην οποία, όλοι λίγο-πολύ που έχουμε μεγαλώσει στην Ελλάδα και έχουμε πάει για Πάσχα στο χωριό μας μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας. Οι ήρωες του κόμικ είναι αυθεντικοί, σκέφτονται και δρουν ανάλογα με την φάση της ζωής τους και σε διάφορα σκηνικά μου θύμισαν το πως σκεφτόμουν και εγώ εκείνα τα (λίγο μακρινά) πλέον χρόνια. Επιπλέον, μέσα από τις σελίδες του, θα ξαναθυμηθείτε τις αδιάκριτες γιαγιάδες, τους μπαρμπάδες σας που είναι μετρ του ψησίματος αρνιού και της ανατομίας του, καθώς και εκείνους τους τύπους που πάντα κερδίζαν τις εντυπώσεις στο γήπεδο του μπάσκετ, που παραδοσιακά βρίσκεται στο σχολείο του χωριού, και για τους οποίους οι τότε σκέψεις σας ίσως να μην σύναδαν με το κλίμα των ημερών (τι; μόνο εγώ;). Οι Μέρες Λατρείας ξεκίνησαν να δημοσιεύονται από τις σελίδες του Μπλε Κομήτη το 2019 σε σενάριο των Παναγιώτη Πανταζή και Γιώργου Γούση, με τον πρώτο να επιμελείται και την εικονογράφηση. Καθώς όμως το περιοδικό σταμάτησε την κυκλοφορία του, η ιστορία ολοκληρώνεται τώρα με την έκδοσή της σε αυτόνομο τομάκι. Όπως καταλάβατε, εννοείται ότι προτείνω να το διαβάσετε και σεις. Σίγουρα έχει κάτι να σας πει. Ακόμα και αν αντί για το χωριό σας, συζητούσατε για το love interest σας σε κάποιο diner ή κάποιο γραφικό μπιστρό, διαβάστε το να δείτε πως περνάνε οι νορμάλ έφηβοι το Πάσχα στο χωριό.
×
×
  • Create New...