Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2021'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Εξώφυλλο- οπισθόφυλλο Πριν περίπου ένα χρόνο(μέσα Δεκεμβρίου 2021) κυκλοφόρησε από τη ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ, αυτό το εξαιρετικό κόμικ, το οποίο πραγματεύεται την αληθινή ιστορία δύο αναρχικών που έδρασαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Εννοείται, οι πρωταγωνιστές πλαισιώνονται από πολλά φιλικά ή εχθρικά πρόσωπα. Είναι όλο το τεύχος έγχρωμο, με υπέροχα ζωντανά χρώματα ενώ η κόλληση της ράχης φαίνεται πολύ ανθεκτική! Το εξώφυλλο, μπορεί να είναι μαλακό, όμως το φύλλο είναι παχύ και σε κάνει να απολαμβάνεις και μόνο στο άγγιγμά του. το χαρτί στο εσωτερικό, είναι αντίστοιχο με αυτό των τελευταίων Λούκυ Λουκ και Αστερίξ, μόνο που είναι λιγότερο γυαλιστερό αλλά περισσότερο χοντρό. Το lettering, είναι έργο της Άννας Τριανταφύλλου, η οποία έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια τα γραφιστικά των εκδόσεων και η εκτύπωση έγινε από την PRINTFAIR Ε.Π.Ε. Αυτά όσον αφορά το εκδοτικό κομμάτι. Περίληψη της εκδοτικής: ''Στις 15 Ιουλίου 1927 έγινε κοντά στο Παρίσι μία αλησμόνητη συνάντηση ανάμεσα σε δύο αναρχικούς. Ο ένας ήταν Ουκρανός, ο άλλος Ισπανός. Ο πρώτος το 1917 ήταν επικεφαλής της ελευθεριακής επανάστασης στην Ουκρανία. Ο δεύτερος θα πολεμούσε σε όλη του τη ζωή ενάντια στις αδικίες την κυβερνώντων'' Αφιέρωση συγγραφέα: "Αφιερώνω το βιβλίο στον φίλο μου Alain Monclus από τον ελευθεριακό πυρήνα Jean- Barrue, που μάς άφησε πολύ νωρίς, Σε όλες τις φίλες και τους φίλους μου που μέ βοήθησαν στην έκδοση αυτού του έργου, αφού τούς ζήτησα να τό διαβάσουν και να τό ξαναδιαβάσουν στις διάφορες μορφές που πήρε στην πορεία. Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στους Progres Trave, Esmeralda Trave, Frank Minsk,Galien, Floreal Romero, Andre Bernard, Gaelle Loth" -Bruno Loth Πρόλογος του βιβλίου: "Στις 25 Ιουνίου 1926 τρεις Ισπανοί αναρχικοί ο Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, ο Φρανθίσκο Ασκάσο και ο ο Γρεγόρεορ Χοβέρ, συλλαμβάνονται από τις γαλλικές αρχές, που τους κατηγορούν ότι οργάνωσαν την απόπειρα δολοφονίας του βασιλιά της Ισπανίας, Αλφόνσο ΙΓ' στη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στο Παρίσι. Μόλις μαθαίνουν την σύλληψή τους, η Ισπανία και η Αργεντινή, όπου είναι ήδη καταδικασμένοι σε θάνατο απαιτούν την έκδοσή τους. Δικάζονται στο Παρίσι στις 17Οκτωβρίου 1926 και καταδικάζονται σε ποινή φυλάκισης για παράνομη οπλοφορία. Πού μπορώ να τό προμηθευτώ; Υπάρχει στα γνωστά κομικσάδικα του κέντρου, ή σε βιβλιοπωλεία πιθανότατα θα τό βρείτε, αλλά σε καμία περίπτωση στα περίπτερα. ......................................................................................................................................................................................................................................................................................... Οι δικές μου απόψεις ΣΧΕΔΙΟ: Το σκίτσο, είναι το κλασικό γαλλικό σχέδιο, το οποίο προσωπικά λατρεύω! Οι γραμμές γενικά, είναι πολύ καθαρές αλλά έχουν τρομερή λεπτομέρεια! Οι εκφράσεις των προσώπων είναι ολοκάθαρες, με αποτέλεσμα όποιο συναίσθημα νοιώθουν οι χαρακτήρες, να φαίνεται καθαρά. Επιπλέον μού αρέσει πολύ ο τρόπος που πέφτουν οι σκιές σε κάποια καρέ. Τα τοπία, και γενικότερα το φόντο, πιστεύω ότι είναι πολύ ρεαλιστικά φτιαγμένα. Γενικά, το σκίτσο (όπως έχετε ήδη καταλάβει) μού αρέσει πολύ! Έχω μονάχα ένα παράπονο σ' αυτόν τον τομέα. Απεχθάνομαι τα χέρια των χαρακτήρων. Μού φαίνονται αρκετά κακοφτιαγμένα. Γενικά, όμως νομίζω πως σχεδιαστικά- με εξαίρεση τα χέρια- έχουν αποδώσει ωραία τα πρόσωπα, τα τοπία και το πνεύμα εκείνης της πολυτάραχης εποχής. ΧΡΩΜΑ: Εδώ θα είμαι σύντομος. Απλά πέτυχε. Έχουν φωτεινότερα χρώματα όταν οι πρωταγωνιστές είναι χαρούμενοι ή χαλαροί και πιο σκοτεινά, με περισσότερες σκιάσεις όταν είναι στενοχωρημένοι. Αρκετά κλασικός τρόπος να χρωματίσεις ένα κόμικ. Πάντως η παλέτα του χρωματιστή, έχει εκπληκτικά πολλές αποχρώσεις! Πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Α, για να μη τό ξεχάσω, για κάποιες σελίδες, τρέχει ένα φλας-μπακ το οποίο έχει ένα χρώμα σαν σομόν, αλλά τείνει να γίνει λευκό. ΣΕΝΑΡΙΟ: Το αποκορύφωμα του κόμικ νομίζω. Ενώ είναι βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, δεν είναι καθόλου βαρετό! Εκτίμησα πολύ ότι ίσα ίσα, το κόμικ ήταν γεμάτο δράση κι αρκετές ανατροπές. Πολλά πρόσωπα, όμως όλα είχαν ένα ουσιαστικό ρόλο(κατά την γνώμη μου τουλάχιστον). Κι εδώ θα κάνω την παρατήρηση που είχα κάνει παραπάνω, ότι έχουν αποδώσει με πολύ ωραίο τρόπο το πνεύμα εκείνης της εποχής. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Νομίζω ότι είναι από τις καλές αγορές που έκανα τελευταία. Σίγουρα για 84 σελίδες 17,80 είναι πολλά, όμως αφ' ενός η έκδοση είναι εξαιρετικά ποιοτική κι αφ' ετέρου η Μαμούθ μία φορά τον χρόνο βγάζει κάτι εντελώς διαφορετικό από την πεπατημένη. Νομίζω λοιπόν ότι μία φορά τον χρόνο 15, 20 ή ακόμα και 25 ευρώ για τόσο ωραίες εκδόσεις και τόσο ωραίες ιστορίες αξίζουν. Ανυπομονώ για την συνέχεια( αν έρθει ποτέ)! Σταματάω τώρα την κουβέντα, ούτως ώστε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μου σκέψεις κι απόψεις σας πάνω στο κόμικ.
  2. Με αφορμή τα 200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης, έσκασαν μύτη αρκετές εκδόσεις. Κάποιες ήταν fail (γκουχSonsOfChaosγκουχ), κάποιες αξιοπρεπείς (1800), κάποιες δεν έχω ιδέα (1821: Η Αρχή) και μία ξεχωρίζει ανάμεσα σε οτιδήποτε άλλο έχει εκδοθεί, ξεπερνώντας τα όρια του μέσου. Ο Soloup, δικαιολογεί την διδακτορική του ιδιότητα, με τον πιο μερακλίδικο τρόπο, γράφοντας ΤΗΝ ιστορία, υπό την αιγίδα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου. Μετά το Αϊβαλί, που έδειχνε όλες τις μεριές του τραγικού τέλους της Μικρασιατικής εκστρατείας και το πολύ ιδιαίτερο και κοινωνικά σημαντικό Συλλέκτη, επιστρέφει Αντώνιος κάνοντας το triple kill με κάτι που θα συζητηθεί πολύ. Με τη βοήθεια τριμελούς ομάδας ιστορικών, μας παρουσιάζει την πιο ρεαλιστική και ωμή πλευρά της επανάστασης, έχοντας ως βασικό χαρακτήρα τον Θόδωρο Κολοκοτρώνη, τον αρχιστράτηγο και ψυχή της, μέσα από μία πολύ ιδιόμορφη εναλλαγή του παρόντος με το παρελθόν. Μία κοπέλα που κατεβαίνει στο κέντρο για δουλειές με το παπάκι της, πετυχαίνει με επεισοδιακό τρόπο έναν άστεγο στην πλατεία που βρίσκεται το άγαλμα του Κολοκοτρώνη και η Παλιά Βουλή. Ο οποίος, προθυμοποιείται να της αφηγηθεί την πραγματική, γυμνή αλήθεια για την επανάσταση, συνδέοντάς την με τη σαπίλα του παρόντος. Γιατί ότι σπείρεις, θερίζεις. Ανάμεσα από αυτές τις συναντήσεις, μεταφερόμαστε στο παρελθόν, βλέποντας τις πιο σημαντικές στιγμές της Επανάστασης, από τις οποίες ζήτημα είναι τελικά αν ο μέσος πολίτης ξέρει 2-3. Θα σας αφήσει άναυδους αρκετές φορές, από πολλές όψεις, στις 610 σελίδες του. Στο τέλος, προσφέρει και πλούσιο παράρτημα ~100 σελίδων. Μονάχα κάντε λίγο υπομονή στο πρώτο κεφάλαιο, γιατί αργεί λίγο να στρώσει η ροή του. Αλλά άπαξ και στρώσει αφηγηματικά, είναι ένα πραγματικό έπος, που αξίζει και πρέπει να διαβαστεί από κάθε Έλληνα, Ευρωπαίο και γενικότερα άνθρωπο, που θέλει να μάθει από πρώτο χέρι το πόσο άμπαλοι είμαστε και εδώ και 200 χρόνια γινόμαστε έρμαιο των ξένων συμφερόντων. Και αποδεικνύει ,με τον πιο αιχμηρό τρόπο, το ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές, διόλου αντικειμενικά.. Να λοιπόν το summer reading challenge για φέτος. Ακόμα να το τιμήσετε, @νθΕλλοΙνεΣ? ~ Soloup: To ’21 και η «Η Μάχη της Πλατείας» [Φλωράκης Γιώργος, 09/06/2021] ~«Ποιοι γράφουν την Ιστορία;» [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 11/06/2021] ~Soloup: Ένα κόμικ για την Επανάσταση του 1821 [Παναγιώτου Μαρία, philenews.com, 28/04/2021] Μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμα, τον πρόλογο ουσιαστικά, εδώ: https://issuu.com/ikarosbooks/docs/9789605724108
  3. Όσο κι αν γκρινιάζουμε για τους επιγόνους, κάθε κυκλοφορία Αστερίξ είναι γεγονός. Ο Αστερίξ και ο Γρύπας είναι η πέμπτη δουλειά των Jean-Yves Ferri και Didier Conrad. Στη Γαλλία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2021 και στα ελληνικά ήρθε πριν λίγες μέρες. Κι ενώ κάποια από τα τελευταία άλμπουμ δεν τα διάβασα, αυτό μου έκανε κλικ, εν μέρει λόγω και κάποιων σχολίων εδώ μέσα. Οι ρωμαϊκές αρένες είναι γεμάτες πλάσματα απίστευτα: λιοντάρια, ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις. Το μόνο που λείπει, είναι ένας γρύπας. Και ο Ιούλιος Καίσαρας θέλει να φέρει έναν, θα κάνει καλό το ίματζ του. Έτσι, αναθέτει μια αποστολή στα βάθη της Σαρματίας, της γης των Αμαζόνων. Επικεφαλής τίθενται ο Τεραϊνγκογκνίτους ο γεωγράφος, ο εκατόνταρχος Βραζοστοζουμίους και ο Καλοσπουδαγμένους [sic], ένας μονομάχος με μεγάλη εμπειρία [ξανά sic] σε παρόμοιες αποστολές. Για κακή τους τύχη, όμως, στα μέρη τριγυρίζουν -μα τον Τουτάτη- ο Αστερίξ, ο Οβελίξ (εννοείται με τον Ιντεφίξ) και ο Πανοραμίξ. Alors, très bien! Σχεδιαστικά είναι πολύ καλό, αν και δε νομίζω να αμφισβητήθηκε ποτέ ότι ο Conrad το 'χει. Δε θυμάμαι αν το είχα προσέξει σε άλλα άλμπουμ του διδύμου, αλλά εδώ υπήρχαν κάποια καρέ που ήταν πραγματικά σα να είχαν βγει από το χεράκι του Uderzo. Στο σεναριακό κομμάτι, ο Ferri στέλνει τους Γαλάτες σε μια χώρα άγνωστη για τους Αρχαίους Ρωμαίους και Έλληνες, αλλά και σημαντική για τη μυθολογία τους. Τα περισσότερα λογοπαίγνια (όσα τέλος πάντων αποδόθηκαν επιτυχώς) είναι πολύ αστεία. Επιπλέον δουλεύει καλά και το οπτικό χιούμορ, βασικό συστατικό στο ρεπερτόριο του Goscinny αλλά κάπως «στομωμένο» στα άλλα άλμπουμ του Ferri. Τα δύο θέματα που αγγίζει, τα fake news και η γυναικεία χειραφέτηση, ενσωματώνονται καλά στο σενάριο. Κάποιες σημειώσεις: Πριν ολοκληρωθεί το άλμπουμ, ο Ferri είχε δηλώσει πως θα υπήρχαν αρκετές αναφορές στην πανδημία του Covid, όπως ένα μαγικό φίλτρο που θα χορηγούνταν σε μορφή εμβολίου. Εν τέλει αφαίρεσε πολλές απ' αυτές, γιατί απλούστατα δεν του φάνηκαν αστείες. Οι Σαρμάτες μιλάνε με το αντεστραμμένο Ε, νύξη στο κυριλλικό αλφάβητο. Ωστόσο, τέτοιο γράμμα δεν υπάρχει. Στο τελευταίο καρέ, [spoiler alert! οι Γαλάτες επιστρέφουν στο χωριό τους! ] υπάρχουν δύο ωραίες λεπτομέρειες. Η μία είναι η μπαλαλάικα που έφεραν στον Κακοφωνίξ. Η άλλη, είναι μια κουκουβάγια που φεύγει λυπημένη μ' ένα δισάκι στον ώμο. Πρόκειται για φόρο τιμής στον Uderzo, ο οποίος απεβίωσε πριν την ολοκλήρωση του άλμπουμ. Στο Ο Αστερίξ στους Βέλγους, ο Uderzo είχε σχεδιάσει ένα κουνελάκι να αποχωρεί δακρυσμένο, για τον Goscinny που είχε πεθάνει πρόσφατα. Για τη λογοπαιγνιολογική ανάλυση του Νίκου Σαραντάκου, κλικ εδώ. Υ.Γ.: όσο ευχάριστο κι αν είναι το άλμπουμ, δε γίνεται να μην πάει ο νους στον πόλεμο που γίνεται σήμερα σε εκείνα τα μέρη...
  4. Νέα Φιλαδέλφεια. Σε μια γειτονιά που θυμίζει χωριό και όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, υπάρχει μια προσωπικότητα που ξεχωρίζει: η Λίνα. Η Λίνα είναι σαν κάμερα ασφαλείας, καταγράφει τα πάντα από το μπαλκόνι της στον τρίτο. Όμως δεν είναι κουτσομπόλα, δεν βγάζει φιρμάνι για ό,τι βλέπει. Ακόμη κι έτσι, βέβαια, οι γείτονές της δεν αισθάνονται άνετα με το Μάτι του Σάουρον στην πλάτη τους. Η ταινία προβλήθηκε σε σημαντικά φεστιβάλ, ανάμεσα στα οποία το Animasyros, το Φεστιβάλ της Δράμας και το Φεστιβάλ του Σεράγεβο, και κέρδισε πολλά βραβεία. Σκηνοθέτης είναι ο Άρης Καπλανίδης (σκηνοθέτης του Πανίσχυρου Μεγιστάνα των Νίντζα ), ο οποίος έγραψε το σενάριο μαζί με τον Ηλία Ρουμελιώτη. Ανάμεσα σε αυτούς που ακούγονται, είναι η Μαρία Διακοπαναγιώτου, ο Γιάννης «τα-σκαμπό-μου-και-τ' α******-μου Οικονομίδης», ο Γιώργος Νινιός, ο Βασίλης Παρασκευάς (Σέξπυρ για τους μπασμένους) και ο «δικός μας» Γιάννης Ρουμπούλιας. Αξίζει δικό του thread ένα μικρού μήκους ελληνικό animation; Κι όμως ναι. Το Από το Μπαλκόνι είναι ένα γλυκόπικρο ταινιάκι με μπόλικο χιούμορ, που ρίχνει μια ειλικρινή ματιά στην ψυχοσύνθεση του Νεοέλληνα και στην αποξένωση που επιβάλλει το αθηναϊκό αστικό τοπίο. Η δε σκηνοθεσία είναι πολύ προσεγμένη και «αποζημιώνει» για το κακότεχνο σχέδιο, που ούτως ή άλλως ταιριάζει απόλυτα στο κλίμα της ταινίας. Δώδεκα λεπτά διαρκεί και είναι διαθέσιμο στο Ertflix, ρίξτε του μια ματιά.
  5. Πρωτότυπος τίτλος: Strappare lungo i bordi. Στα ελληνικά, νομίζω, αποδόθηκε ως "Κατά Μήκος της Διακεκομμένης Γραμμής" Κάποιοι από εσάς το έχετε ήδη δει και έχετε γράψει αλλού την άποψή σας. Εγώ το είδα πριν από δύο μέρες, όλα τα επεισόδια μονοκοπανιά και αποφάσισα να γράψω κάτι για αυτή τη σειρά του γνωστού μας Zerocalcare. Πρέπει να προειδοποιήσω, όμως, όσους/ες δεν το έχουν δει ακόμη, ότι, αν και προσπάθησα να μην αναφέρω κάτι, που θα αποκαλύψει στοιχεία της πλοκής, είναι πολύ δύσκολο να γράψει κάποιος τη γνώμη του, χωρίς να αφήσει κάποιους υπαινιγμούς για τη σειρά. Συνεπώς, διαβάζετε με δική σας ευθύνη. Έξι επεισόδια, λοιπόν, διάρκειας 15- 22 λεπτών το καθένα, που αφηγούνται την ιστορία του Zerocalcare και κυρίως τα άγχη του, τις φοβίες του, την αδυναμία του να ενταχθεί αρμονικά, την ατελείωτη γκρίνια του για σχεδόν τα πάντα σε σημείο, που σκεφτόμαστε, ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αθεράπευτα ναρκισσιστή, μια άποψη, που την ενισχύει η παρουσία του Αρμαδίλο, που λειτουργεί, κατά δική του δήλωση, ως η συνείδησή του. Αλλά.... ... αυτό που φαίνεται στην αρχή ως μια σειρά αυτοτελών επεισοδίων, αποδεικνύεται ότι αφηγείται μια συνεχόμενη ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, ... αυτό που μοιάζει με μια ατελείωτη φλυαρία για τον Zerocalcare και τα ασήμαντα προβλήματά του, αποδεικνύεται, ότι καλύπτει κάτι πολύ σοβαρότερο, ... αυτό που δείχνει να είναι υπερβολικό, γελοίο και φαιδρό, κρύβει την προσπάθεια του αφηγητή να αποφύγει να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα, ... αυτό που εμφανίζεται ως εναλλακτικό, ως κάτι που δεν ακολουθεί την πεπατημένη (εκεί αναφέρεται ο τίτλος της σειράς) είναι τελικά μια απόπειρα να κρυφτούμε πίσω από δικαιολογίες, να θεωρήσουμε τον εαυτό μας ως κέντρο του κόσμου, αλλά να ανακαλύψουμε, ότι τελικά ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω από εμάς. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο Zerocalcare κάνει όλες τις φωνές στα πρώτα 5 επεισόδια εκτός από εκείνη του Αρμαντίλο και μόνο στο τελευταίο επεισόδιο, όπου βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πολύ σκληρή πραγματικότητα, οι υπόλοιπες φωνές ανήκουν σε άλλους ηθοποιούς. Σε αυτό το επεισόδιο, ο πρωταγωνιστής στρέφει επιτέλους το βλέμμα του στους άλλους ανθρώπους και ανακαλύπτει την πλάνη του και το λαβύρινθο, που ο ίδιος είχε χτίσει γύρω του. Μόνο όταν οι άλλοι χαρακτήρες αποκτούν κυριολεκτικά τη δική τους φωνή (κυρίως οι φίλοι του, η Σάρα και ο Σέκκο) ανακαλύπτει ο ίδιος, όπως και εμείς, πόσα πράγματα δεν είχε καταλάβει ως τότε. Αστείο και συγκινητικό ταυτόχρονα, ηθελημένα χαζό σε κάποιες περιπτώσεις από τη μία, αλλά τελικά πολύ σοβαρό, το έργο του Zerocalcare διαδραματίζεται σε δύο χρονικές περιόδους, τις ατελείωτες παρεκβάσεις του ιδίου επί παντός επιστητού και μια συνάντηση με τους δύο φίλους του, που θα οδηγήσει σε ένα ταξίδι, τον προορισμό και το σκοπό του οποίου θα το μάθουμε στα τελευταία επεισόδια. Ωραία σειρά, προτείνω να τη δείτε, αλλά να σιγουρευτείτε, ότι θα φτάσετε στο τελευταίο επεισόδιο. Και περιμένω απόψεις και σε αυτό το θέμα. Όσες και όσοι θέλουν να μάθουν και τις πολλές αναφορές που έχει η σειρά σε ταινίες, βιβλία κτλ., αλλά και τα τραγούδια που ακούγονται (υπέροχο σάουντρακ!) μπορούν να ρίξουν μια ματιά σε αυτήν την ιστοσελίδα, που είναι μεν στα ιταλικά, αλλά νομίζω, ότι μπορεί να διαβαστεί και χωρίς ιδιαίτερη γνώση της γλώσσας.
  6. Ένα σχετικά καινούριο κόμικ από τους δημιουργούς του πολύ καλού "4 Kids Walk into a Bank", που ίσως να μην ξαφνιάζει τόσο πολύ, όσο εκείνο, αλλά έχει το ενδιαφέρον του. Στο κόμικ βρισκόμαστε στις μελλοντικές ΗΠΑ, όπου έχει συμβεί μια καταστροφή και έχουν απομείνει μόνο παιδιά και έφηβοι, που έχουν οργανωθεί σε συμμορίες, οι οποίες φέρουν ονομασίες, αλλά και πανομοιότυπες ενδυμασίες (σκεφτείτε το "Κουρδιστό Πορτοκάλι" ή τους "Μαχητές"). Αν και οι συμμορίες μάχονται μεταξύ τους περιστασιακά, σε γενικές γραμμές έχουν οριοθετήσει συγκεκριμένες περιοχές. Όταν εξαφανίζεται ένα μέλος της συμμορίας "Ακαδημία", τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας θα αρχίσουν ένα ταξίδι, για το βρουν. Πολλά τα ερωτήματα, που προκύπτουν από τα 6 τεύχη που διάβασα: τι έχει συμβεί, που βρίσκονται όλοι οι ενήλικες, τι συμβαίνει στους εφήβους, όταν ενηλικιώνονται, τι ρόλο παίζουν οι πανύψηλες φιγούρες, ποιοι και γιατί δίνουν προμήθειες στα παιδιά και εν τέλει, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Ο Μάθιου Ρόζενμπεργκ δεν βιάζεται καθόλου να δώσει απαντήσεις στο σενάριό του, αντί να δίνει απαντήσεις, δημιουργεί νέα ερωτήματα και γενικώς επιχειρεί να οικοδομήσει έναν πραγματικά αλλόκοτο κόσμο. Συμβαίνουν αρκετά πράγματα, πολλά ενδιαφέροντα, ορισμένα όμως, όπως οι σκηνές στο λούνα παρκ, τραβάνε αρκετά. Η όλη σύλληψη είναι ενδιαφέρουσα, θυμίζει μεν πράγματα, που έχουμε ξαναδεί αλλού, αλλά εμένα, μου κράτησε το ενδιαφέρον. Έπαιξε ρόλο και το συγγραφικό ύφος του Ρόζενμπεργκ, ο οποίος δεν υποκύπτει στη σοβαροφάνεια και παρά το γεγονός, ότι κάποια πράγματα που βλέπουμε είναι βίαια ή τραγικά, το όλο κόμικ έχει μια απόκοσμη ατμόσφαιρα, που δεν μας επιτρέπει να τα πάρουμε όλα στα σοβαρά (στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό το θεωρώ πλεονέκτημα). Εύχομαι να γνωρίζει πώς θα το συνεχίσει και να μην μας απογοητεύσει στη συνέχεια... Ο Τάιλερ Μπος δεν φτιάχνει τόσο ενδιαφέρουσες συνθέσεις, όσο στο "4 Kids Walk into a Bank", αλλά η αλήθεια είναι, ότι εδώ το σενάριο δεν είναι τόσο παιχνιδιάρικο. Καταφέρνει πάντως, να αποδώσει την ατμόσφαιρα του σεναρίου αρκετά καλά και να στήσει κάποιες εξαιρετικές και άκρως κινηματογραφικές σκηνές. Πιστεύω, ότι η συμβολή του την όλη παράδοξη ατμόσφαιρα του κόμικ είναι πραγματικά καθοριστική, γιατί είναι σε θέση να αναδείξει με το σχέδιό του τις σουρεαλιστικές πλευρές του σεναρίου και πιστέψτε με, υπάρχουν αρκετές από αυτές. Να σημειώσω επίσης, ότι τα τεύχη χωρίζονται σε μικρά ολιγοσέλιδα κεφάλαια (κάποια αποτελούνται μόλις από δύο σελίδες) και κάθε κεφάλαιο έχει και έναν τίτλο, που προέρχεται από τα λόγια ενός χαρακτήρα. Αυτή η επιλογή ενισχύει την περίεργη αίσθηση, που δημιουργείται από την ανάγνωση του κόμικ, καθώς διασπά τη δράση. Το τομάκι που κυκλοφόρησε συγκεντρώνει τα πρώτα έξι τεύχη της σειράς, η οποία συνεχίζεται. Τα τεύχη πρέπει να είχαν αρκετές σελίδες, γιατί το trade είναι αρκετά ογκώδες, αν και περιέχει μόνο κάποια εναλλακτικά εξώφυλλα ως έξτρα. Δεν με ενθουσίασε, αλλά θέλω πάρα πολύ να δω τη συνέχεια. Δεν το συνιστώ ανεπιφύλακτα, αλλά πιστεύω, ότι αξίζει μια ανάγνωση, επειδή αν και φαινομενικά τετριμμένο, είναι σαφώς διαφορετικό, από ό,τι περίμενα. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  7. Πρωτότυπος τίτλος: Yellow Cab (Editions Glénat /Vents d'Ouest, 2021) Τρίτο κόμικ του Christophe Chabouté, που διαβάζω μετά τα The Park Bench και Alone και έχουμε τρία στα τρία από το Γάλλο δημιουργό. Σε αντίθεση με τα δύο προαναφερθέντα κόμικς, το "Yellow Cab" βασίζεται σε προϋπάρχον υλικό, ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Μπενουά Κοέν, σκηνοθέτη, ο οποίος έχοντας ξεμείνει από έμπνευση μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και γίνεται ταξιτζής (ένα επάγγελμα, που στις ΗΠΑ το ασκούν κυρίως, όσοι δεν μπορούν να εύκολα δουλειά αλλού). Επιπλέον, πάλι σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα κόμικ, που έχουμε παρουσιάσει στο φόρουμ, το συγκεκριμένο δεν είναι βωβό, αντιθέτως κάνει εκτεταμένη χρήση διαλόγων, αλλά και μονολόγων. Η ιστορία ακολουθεί τον Μπενουά, αρχικά καθώς εκείνος προσπαθεί να ξεπεράσει το σκόπελο της γραφειοκρατίας, η οποία είναι αμείλικτη ακόμη και στις ΗΠΑ, για να βγάλει δίπλωμα οδηγού ταξί, ενώ παράλληλα παρακολουθεί τα απαιτούμενα μαθήματα σε μια σχολή και στη συνέχεια διάφορες διαδρομές, που κάνει μέσα στην αμερικανική μεγαλούπολη. Αν νομίζετε, ότι κατά τη διάρκεια του κόμικ συμβαίνει κάτι τρομερό και φοβερό, σας διαβεβαιώ, ότι ελάχιστα πράγματα συμβαίνουν. Ή ακριβέστερα, συμβαίνουν πολλά μικρά και καθημερινά πράγματα, καθώς ο Μπενουά ανακαλύπτει την πόλη της Νέας Υόρκης και τους κατοίκους της και μέσα από την ολιγόλεπτη έστω συναναστροφή με αυτούς μαθαίνει περισσότερα για τη χώρα, κάτι που θα του δώσει τελικά τη χαμένη του έμπνευση. Γιατί τελικά, οι ταξιτζήδες, οι οποίοι, από ό,τι διαβάζουμε στο κόμικ, δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθείς ούτε στη Νέα Υόρκη, αποδεικνύονται οι άνθρωποι, στους οποίους πολλοί από εμάς αποκαλύτπουν ακούσια ή εσκεμμένα πολλές πτυχές της προσωπικότητάς τους. Και ο Μπενουά, τους ακούει, τους παρατηρεί, αρχικά σιωπηλός και στη συνέχεια με μεγαλύτερο θάρρος και τελικά τους κατανοεί και συμπάσχει με ορισμένους/ες από αυτούς/ες. Αυτή τη διαδρομή διασκευάζει σεναριακά και εικονογραφεί ο Σαμπουτέ. Δεν έχω υπόψη μου το μυθιστόρημα πάνω στο οποίο βασίστηκε το κόμικ και συνεπώς κρίνω μόνο από το έργο του Σαμπουτέ. ο οποίος, αν και, όπως έγραψα παραπάνω, χρησιμοποιεί αρκετά το διάλογο και τον εσωτερικό μονόλογο του πρωταγωνιστή / αφηγητή, ξέρει να αποτυπώνει κομβικές εικόνες της πόλης της Νέας Υόρκης, όχι τις τουριστικές, αλλά αυτές της καθημερινότητας και των απλών ανθρώπων σε εικόνες χωρίς λόγια, που θυμίζουν άλλες δουλειές του. Η φύση της αφήγησης είναι τέτοια, που τον υποχρεώνει να εγκαταλείψει στο μεγαλύτερο μέρος του κόμικ τα συνήθη μεγάλα καρέ του και να χωρέσει περισσότερα κάδρα στις σελίδες, αλλά ακόμη κι έτσι, το σχεδιαστικό του ύφος είναι και αναγνωρίσιμο και πολύ επιτυχημένο. Ίσως δεν είναι τόσο εντυπωσιακό ή τόσο, ας πούμε, πειραματικό, όσο τα άλλα δύο έργα του, που έχω διαβάσει, διακατέχεται όμως κι αυτό από μια ευαίσθητη ματιά και μια αγάπη για τους απλούς ανθρώπους. Πιθανόν, να μην κάνει την ίδια αίσθηση με τα δύο προηγούμενα, λόγω του πιο καθημερινού θέματος και της πιο συμβατικής εικονογράφησης, στον πυρήνα του, όμως είναι ένα αυθεντικό έργο του δημιουργού του και σίγουρα αξίζει μια ανάγνωση! Το κόμικ κυκλοφόρησε στα Γαλλικά στις αρχές του 2021και ακολούθησε η αγγλόφωνη έκδοση της IDW το Μάιο του 2022. Είναι ωραία, με μαλακό εξώφυλλο αλλά δεν περιέχει τίποτα παραπάνω από το κόμικ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  8. Το κρέας, τα πολύτιμα μέταλα και υπόλοιπα συστατικά δεν βρίσκονται πλέον στο υπέδαφος τη Γης. Βρίσκονται. ή για την ακρίβεια συλλέγονται, ή για ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια, σκυλεύονται, από τα τεράστια πτώματα αρχαίων θεών τα οποία βρίσκονται στις άκρες του γνωστού διαστήματος. Καθώς οι περισσότεροι θηρευτές, με τα διαστημόπλοια τους, αγωνίζονται να συλλέξουν όσο το δυνατό μεγαλύτερες ποσότητες μπορούν, ο Captain Malik και το τετραμελές πλήρωμα του, θέλουν να κάνουν τη διαφορά. Να ταξιδέψουν πέρα από το γνωστό διάστημα, και να βρουν ένα ζωντανό θεό. Και παρόλο που αυτές οι περιοχές είναι απαγορεύμένες, και παρόλο που τους κυνηγάει να τους σταματήσει η επικεφαλής της παγκόσμιας φρουράς, καθώς έχουν προσωπικά προηγούμενα, θα το τολμήοσυν και θα αντιμετωπίσουν την τεράστια απειλή που ίσως έπρεπε να περιμένουν. O συγγραφέας Al Ewing, ο οποίος έγινε γνωστός στους περισσότερους με το run του στο Immortal Hulk, εδώ (δεν παίζει να ξαναγράψω τον τίτλο) μας δίνει την πρώτη προσωπική, creator-owned, δουλειά του. Ουσιαστικά πήγε να δημιουργήσει μια space-opera, και η αρχική ιδέα έχει τα φόντα για κάτι τέτοιο. Δεν μου φαίνεται να το πολυδούλεψε βέβαια, εκτός και αν έχει προγραμματίσει από τωρα 50+ τεύχη, γιατί στα πρώτα 5 που περιέχει το πρώτο trade το οποίο και διάβασα, δεν μας λέει και πολλά πράγματα. Βασικά, μας λέει ελάχιστα, και όλα αυτά κυρίως για τον Captain Malik και την "αστυνομικό" που τον κυνηγάει, και από εκεί και πέρα το χάος. Είπαμε, ζούμε την εποχή του decompression, αλλά εδώ το παρατράβηξε. Δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για οτιδήποτε άλλο πέρα από τον μικρόκοσμο των πρωταγωνιστών και ακόμα και αυτοί οι λίγοι που τους συνοδεύουν ως πλήρωμα, περνάνε απολύτως απαρατήρητοι καθώς η έννοια character building απουσιάζει τελείως. Τρέφω κάποια κρυφή ελπίδα βέβαια, γιατί μετά από 2-3 βαρετά πρώτα τεύχη, με συνεχη flash-backs, όχι πάντα ευκόλως κατανοητά και διακριτά, στο τέλος αρχίζει και "κινείται" λίγο η ιστορία, και κλείνει με ένα μεγάλο cliffhanger το οποίο έχει τις δυνατότητες να εκτοξέυσει την πλοκή. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως της συγκεκριμένης σειράς δεν είναι το σενάριο, αλλά το σχέδιο, σε συνδυασμό με τον "εκτυφλωτικό" χρωματισμό. Ο Simone Di Meo, αποφάσισε να μας κάνει τη ζωή δύσκολη, και οι μισές σελίδες είναι από ακατανόητες έως προκαλούν ναυτία. Παίζοντας διαρκώς με το σχήμα των καρέ, ακολουθώντας μια anime αισθητική, και χρησιμοποιώντας "στραβές" οπτικές γωνίες (για να μεταφέρει την ελλειψη βαρύτητας φαντάζομαι), το μόνο που καταφέρνει είναι σε μπερδεύει ακόμα παραπάνω και να σε κουράζει. Εδώ παίζει ρόλο και η παλέττα που χρησιμοποιεί ο ίδιος, οπού κινείται από έντονα φωτεινή έως νεόν κατά περιπτώσεις, μαζί με τα μελάνια που είναι πολύ αχνά και δεν διαχωρίζονται οι φιγούρες αν το φόντο δεν είναι άσπρο ή μαύριο. Και ενώ τους θεούς και το απόκοσμο μέγεθος τους το δίνει ωραία και "απειλητικά", και κάποια του splash είναι πανέμορφα, το σύνολο περισσότερο με απώθησε παρά με κέρδισε. Βαρυφορτωμένο, άσχημα χρωματισμένο και δυσνόητο. Λογικά, θα του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία με το επόμενο trade, αλλά δεν έχω και πολλές ελπίδες. Για χαμένη ευκαιρία το βλέπω να πηγαίνει. 5,5/10
  9. O Tariq Geiger είναι ένας από τους λίγους επιζώντες του πυρηνικού πολέμου του 2030. Ο ίδιος έχει μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου μέσα του καίει άσβεστη η ραδιενέργεια. Με την ψευδαίσθηση ότι η οικογένεια του είναι ακόμα ζωντανή, ζει και κινείται στην έρημο της Νεβάδα, έχοντας γίνει αστικός μύθος για τους κατοίκους του Las Vegas, και φόβος και τρόμος για τις συμμορίες που κινούνται στην περιοχή, ως ο Glowing Man. Συνοδευόμενος από ένα δικέφαλο λύκο, προσπαθεί να προστατεύσει 2 μικρά αδέλφια τα οποία έχουν μαζί τους τα μυστικά για τα εναπομείναντα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ, και ο μόνος του, δυνητικά, σύμμαχος, είναι η αποδυναμωμένη κεντρική κυβέρνηση. Οι ελπίδες τους όμως, πολύ σύντομα, θα αποδειχθούν ψεύτικες..... Μήπως, τελικά, ο Geoff Johns, είναι υπερεκτιμημένος; Οκ, δεν έχω διαβάσει τις μεγάλες του επιτυχίες στην DC, αλλά κρίνοντας από το Olympus που είχε βγάλει στη Humanoids, το Doomsday Clock που διαβάζω αυτή τη περίοδο, αλλά και το παρόν που παρουσιάζω, τείνω να συμφωνήσω με την παραπάνω σκέψη. Στην πρώτη creator-owned δουλειά του, μακριά από τις κάπες και τα κολάν, χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα κλισέ που έμαθε στα υπερηρωικά του, παραδίδοντας έτσι μια επιφανειακά καλή δουλειά, χωρίς όμως τίποτα πρωτότυπο, τίποτα ενδιαφέρον, τίποτα άξιο λόγου. Πολλές ευκολίες, πάρα πολλές ευκολίες, μόνο και μόνο για να προωθηθεί η ευκαιρία, μου θύμισε έντονα υπερηρωικές σειρές του CW, όπου το συναίσθημα είναι "στο πιάτο", και οι λύσεις "στην γωνία", μόνο και μόνο για να πάει παρακάτω η πλοκή. Με λίγα λόγια, αν έχεις λίγες παραπάνω απαιτήσεις από αυτό που διαβάζεις, δεν θα το βρεις εδώ. Εδώ μόνο ποπ-κορν, κοκα-κόλα και το ξεχνάς άμεσα. Στο σχέδιο, ο Gary Frank κάνει ότι μπορεί, χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό βέβαια. Εγνωσμένης αξίας, βέβαια, σχεδιαστής και δεν μπορείς να του προσάψεις πολλά, αφού όλες οι σελίδες είναι καλοδουλεμένες, με γεμάτα και πλούσια καρέ και ενδιαφέρουσες και αληθοφανείς εκφράσεις στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Ίσως με χάλασε λίγο η τάση του (ή οι οδηγίες του Johns, δεν μπορώ να ξέρω) να εστιάζει και να χρησιμοποιεί αρκετά πολλά και μικρά καρέ. Και ίσως θα προτιμούσα λίγο μεγαλύτερη γενναιότητα στο ντεκουπάζ. Αλλά αυτά είναι πταίσματα, μπροστά στην αδιαφορία που εκπέμπει το σενάριο. Με προοπτική να βγάλει και άλλες σειρές, επικεντρωμένα σε διάφορα χρονικά σημεία της ανθρώπινης ιστορίας, και σε διάφορους άλλους χαρακτήρες, εξίσου σημαντικούς και εξίσου άγνωστους, τους οποίους θα αποκαλεί The Unnamed, και στα οποία θα συνεργαστεί και με άλλους σχεδιαστές. Εμένα, προσωπικά, με έχασε. Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές. Και μην παρεξηγηθώ, δεν είναι κακό, απλά ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ αναμενόμενο. Ενα 6,5/10 και κυρίως λόγω όμορφου σχεδίου.
  10. 10, νεαροί κατά βάση, άνθρωποι και οι περισσότεροι άγνωστοι μεταξύ τους, καταφτάνουν στο μαγευτικό σπίτι του Walter δίπλα σε μία λίμνη στο Wisconsin. Μερικοί ξέρουν τον Walter από παιδιά, μερικοί από τα φοιτητικά τους χρόνια, μερικοί τον γνώρισαν πριν λίγες εβδομάδες. Όλους τους κάλεσε ο Walter, με την υπόσχεση ότι θα περάσουν μια μαγευτική εβδομάδα και οτι θα γνωρίσουν πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Τα οποία ισχύουν όλα, αλλά πολύ γρήγορα, τα πράγματα θα αλλάξουν. Οι καλεσμένοι θα αρχίζουν να μαθαίνουν ότι περίεργα πράγματα συμβαίνουν σε όλον τον κόσμο, με την θερμοκρασία να ανεβαίνει ραγδαία και ο κόσμος να πεθαίνει μαζικά. Ταυτόχρονα, και οι 10, συνειδητοποιούν ότι δεν θυμούνται πως ακριβώς έφτασαν στο σπίτι αλλά και με τρόμο, καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να φύγουν. Ο Walter τους ενημερώνει ότι αυτός και οι δικοί του (;) είναι υπεύθυνοι και τους διαβεβαιώνει ότι όσο μείνουν στο σπίτι, δεν θα πάθουν τίποτα, αλλά και δεν θα τους λείψει τίποτα. Ποιος είναι, ή μάλλον καλύτερα, τι είναι ο Walter; Γιατί επέλεξε τους συγκεκριμένους 10 και όχι κάποιους άλλους; Υπάρχει κάτι άλλο ή κάποιος άλλος στο κτήμα, στο σπίτι, στη λίμνη; Επιτρέψτε μου, με κάθε σεβασμό, να ξεκινήσω καταχωρώντας τον James Tynion IV στην κατηγορία των "καληνυχτάκηδων". Όπως, δηλαδή, υπάρχουν οι άνθρωποι οι οποίοι θα βγουν έξω με κάποιον, θα φλερτάρουν, θα πιουν, θα διασκεδάσουν, και όταν φτάσουν κάτω από το σπίτι, αντί να συνεχίσουν για τα περαιτέρω, λένε ένα καληνύχτα και φεύγουν, έτσι υπάρχουν και αντίστοιχοι συγγραφείς. Οι οποίοι έχουν κάποιες καλές, μερικές φορές και γαμάτες ακόμα, ιδέες, σε φτιάχνουν αλλά στην πορεία και μετά από κάποια τεύχη, δεν ξέρουν πως να μετουσιώσουν αυτές τις ιδέες σε μια καλή ιστορία. Το premise, η όλη ιδέα είναι αρκετά έξυπνη, ταιριάζει θεματικά και με την εποχή μας και με σημερινές αγωνίες της κοινωνίας μας, αλλά μετά από όλο το στήσιμο, εμφανίζονται όλες oi αδυναμίες του JTIV που έχουν φανεί και σε άλλες δουλειές του που έχω διαβάσει. Πρώτον, δεν ξέρει πως να είναι λιτός, όχι μόνο σε αυτά που γράφει, αλλά και σε αυτά που δεν χρειάζεται καν να γράψει. Πολύ-πολύ-πολύ μπλα-μπλα, μεγάλα και γεμάτα και πολλά μπαλονάκια, αλλά και ολόκληρες σκηνές, όπως αυτές της γνωριμίας του Walter με τον καθένα καλεσμένο του, οι οποίες δεν προσφέρουν τίποτα στην εξέλιξη και στο μυστήριο. Πάρα-πάρα-πάρα πολλοί πρωταγωνιστές, σε σημείο που δεν τους ξεχωρίζεις μεταξύ τους αλλά και δεν νοιάζεσαι για αυτούς, γιατί δεν έχεις μάθει παρά ελάχιστα πράγματα αλλά και συμμετέχουν ελάχιστα ο καθένας γιατί είναι τόσοι πολλοί. Και το μέγιστο φάουλ, το οποίο προήλθε βέβαια από την λανθασμένη απόφαση να υπάρχουν τόσοι πολλοί χαρακτήρες, όπου και έδωσε στον καθένα ένα προσωνύμιο, βάσει του επαγγέλματος του. Και ΟΚ, κατανοητό, άντε να θυμάσαι ποιος είναι ο John, ποιος είναι ο Jim, ποια η Mary και ποια η Veronica (τυχαία ονόματα), καλύτερα να θυμάσαι τον Painter, Doctor κτλ. Έλα όμως που έτσι χάνεται η οποιαδήποτε αίσθηση προσωπικότητας και ιδιαιτερότητας για τον καθένα και βλέπεις να σέρνεται μια ιστορία, την οποία περίμενα πως και πως θα πεθάνει κάποιος για να αρχίσει να "σφίγγει" η αφήγηση και το μυστήριο. Και το γαμώτο της υπόθεσης είναι, και το ξαναγράφω, ότι είναι πολύ καλή και ιντριγκαδόρικη ιδέα. Αλλά σπατάλησε 6 τεύχη, όσα και το πρώτο trade που διάβασα δηλαδή, με ελάχιστη προώθηση της. Και πόσο μάλλον, αν λάβουμε υπόψη, ότι έχει πει ότι θα βγουν συνολικά 12 τεύχη. Δεν το πιστεύω βέβαια, έτσι όπως το πάει, θα πρέπει σε κάθε τεύχος να σκοτώνει 2-3 και να τελειώσει τελείως άγαρμπα, για να του φτάσουν τα 12 τεύχη. Το γράφω και το τονίζω, γιατί δεν έχω ξαναδεί, στα όσα χρόνια διαβάζω κόμικς, τέτοιο hype για έναν δημιουργό (1200 ratings και 200+ reviews για το trade), όπως αντίστοιχα και για το Something is Killing the Children, ο οποίος μας δίνει καλές δουλειές, αλλά πότε κάτι τόσο καλό για να μείνει αξιομνημόνευτο. Και σίγουρα ποτέ κάτι που να δικαιολογεί, στα μάτια μου πάντα, τα τόσο καλά λόγια. Σχέδιο κάνει ο Ισπανός Alvaro Martinez Bueno, και το κάνει πολύ καλά. DCάκιας κατά βάση, με αρκετό Batman στο παρελθόν του, πιάνει απόλυτα την ατμόσφαιρα του σεναρίου, και μεταδίδει τέλεια τον σιωπηλό τρόμο αλλά και την αγωνία για το άγνωστο. Ειδικά τα δισέλιδα του είναι πολύ όμορφα και πολύ κινηματογραφικά, χρησιμοποιώντας συχνά ευρυγώνιες λήψεις οι οποίες είναι πολύ εντυπωσιακές, ακόμα και αν σχεδιάζει το εσωτερικό ενός σπιτιού. Δεν ξέρω βέβαια αν ήταν η καταλληλότερη επιλογή για τη συγκεκριμένη σειρά, γιατί οι χαρακτήρες του δεν έχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ τους, και σε ένα κόμικ με τόσους πολλούς χαρακτήρες καταλήγει να είναι πρόβλημα. Συνολικά πάντως τη δουλειά του την κάνει πολύ καλά, το έχει το horror. Συνολικά, μάλλον πρόκειται για καλύτερο κόμικ από ότι αφήνει να εννοηθεί το κλίμα που δημιουργούν όσα έγραψα. Εκνευρίζομαι όμως, γιατί μετά το Something is Killing the Children και το The Department of Truth, βλέπω έξυπνες ιδέες και ιστορίες να βουλιάζουν κάτω από το βάρος του βερμπαλισμού και των μεγάλων ιδεών. Κάποια στιγμή ελπίζω να καταφέρει να αυτοπεριοριστεί και να μας δώσει αυτό που δείχνει ότι έχει να μας δώσει. Δεν το έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά μάλλον θα πάρω και το επόμενο trade, με λιγότερες όμως προσδοκίες. 7/10
  11. Ο Nick είναι ένας νεαρός σκιτσογράφος που συνεργάζεται με μερικά περιοδικά και περνάει την ώρα του τριγυρίζοντας σε χιπστεροκαφέ με "edgy" ονόματα ή βοηθάει την μητέρα του να μπογιατίσει τοίχους. Αν μια λέξη τον περιγράφει τέλεια είναι socially awkward. Αισθάνεται ότι όλες του οι επαφές είναι επιφανειακές, νιώθει ότι δεν μπορεί να συνδεθεί με κανέναν άνθρωπο, ακόμη και με τους πιο κοντινούς του. Ίσως φταίει αυτός. Ίσως η γνωριμία με την παλαβιάρα Wren να τον ξυπνήσει. Ή και όχι. Μάλλον η περιγραφή δεν είναι και πολύ ελκτική ή να ακούγεται σαν κάποιο χαζορομαντικό έργο. Όμως το In. του Will McPhail είναι ένα πάρα πολύ καλό slice-of-life κόμικ. Πριν μπω σε λεπτομέρειες, μερικά λόγια για τον δημιουργό και την έκδοση. Κάποιοι ίσως γνωρίζουν τον McPhail από τα (εξαιρετικά) σκίτσα του για το The New Yorker. Το In. είναι η πρώτη του έκδοση κόμικς και κυκλοφόρησε το 2021 από την βρετανική Sceptre, μια απ' αυτές τις εκδοτικές που κάθε τόσο εμπλουτίζουν τον κατάλογό του με ένα graphic novel. Η έκδοση είναι σκληρόδετη και πολύ καλαίσθητη και θαρρώ όχι ιδιαίτερα ακριβή, αν κι εγώ την διάβασα δανεική. Το κόμικ, συγγνώμη, το graphic novel έχει επίσης μεταφραστεί στα ισπανικά και πιστεύω ότι σιγά-σιγά θα ξεπετάγονται κι άλλες μεταφράσεις. Ξεκινώντας απ' τα βασικά, το σχέδιο του McPhail είναι εξαιρετικό. Γνώριζα τη δουλειά του και μου άρεσε το στιλ του, αλλά εδώ αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο καλός illustrator, αλλά και καλός κομίστας. Το σχέδιό του είναι «ελαφρύ» και δεν υπάρχει χρώμα στο μεγαλύτερο μέρος του κόμικ (όπου υπάρχει, παίζει έναν συγκεκριμένο ρόλο), κάτι που ταιριάζει γάντι στην ελαφρώς βαρετή ζωή του Nick. Αντιθέτως, το σενάριο είναι φοβερά φρέσκο, από τα πιο σπιρτόζικα κόμικς που έχω διαβάσει εδώ και αρκετό καιρό. Οι προσωπικές ανησυχίες του πρωταγωνιστή, οι αποτυχίες του να αλληλλεπιδράσει με άλλους καταγράφονται με έναν μάλλον κωμικοτραγικό τρόπο. Μη φανταστείτε ότι πρόκειται για κάποιο βαρύ ανάγνωσμα, η ζωή άλλωστε είναι μείξη κωμικών και δραματικών στιγμών. Αν ακόμη δεν έχετε πειστεί, δώστε του μια ευκαιρία γιατί ούτως ή άλλως διαβάζεται νεράκι.
  12. Ένα ακόμα εντυπωσιακό φανζίν από το Δημήτρη Αβραμόπουλο ( @dimia), το οποίο μέσα σε 20 σελίδες περίπου, στήνει μια ιστορία τρόμου με πρωταγωνιστή ένα νεαρό, που έχει παραισθήσεις είτε λόγω του διαταραγμένου ψυχισμού του, είτε λόγω της φαρμακευτικής αγωγής, που λαμβάνει, είτε εξαιτίας και των δύο. Με εξαίρεση τα αρχικά καρέ, σχεδόν ολόκληρη η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε ένα δωμάτιο, όπου βρίσκεται ο νεαρός πρωταγωνιστής, αδυνατώντας να καταλάβει τι του συμβαίνει. Δε χρειάζεται να γράψω πολλά, εξαιρετική ατμόσφαιρα, υπέροχα χρώματα, στρωτή αφήγηση με ελάιστα λόγια, που είναι όλα μονόλογοι του πρωταγωνιστή, αλλά κυρίως εκπληκτικό στήσιμο των καρέ για μια ιστορία, η οποία τόσο σεναριακά, όσο και - κυρίως - σχεδιαστικά θυμίζει τον Charles Burns. Μου άρεσε πάρα πολύ και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μόνο μου "παράπονο", ότι η ιστορία διακόπτεται σε ένα κρίσιμο σημείο, κάτι, που με έκανε να ανυπομονώ για τη συνέχεια, η οποία είναι άγνωστο πότε θα έρθει. Η έκδοση είναι πολύ καλή, σε εξαιρετικής ποιότητας χαρτί με έντονα και ζωντανά χρώματα, κάτι που έχει σημασία για την εξέλιξη της ιστορίας. Το κόμικ είναι στην αγγλική γλώσσα. Στο AthensCon την προηγούμενη Κυριακή κατάφερα επιτέλους να γνωρίσω το Δημήτρη και να συζητήσω για λίγο μαζί του και εκείνος μου είπε για τη συνέχεια, που δεν γνωρίζει πότε θα είναι έτοιμη. Προσδοκώ να είναι σύντομα και σε κάθε περίπτωση χάρηκα πολύ για τη γνωριμία και εύχομαι να τα ξαναπούμε από κοντά σύντομα.
  13. Μιας και έχουμε συζητήσει αρκετά στο φόρουμ για τον συγκεκριμένο τίτλο, ήταν κρίμα να μην υπάρχει μια γωνία αφιερωμένη στο έπος του Neil Gaiman . Το θέμα το ανοίγω κυρίως για να έχουμε ένα μέρος να κουβεντιάζουμε για τα νέα και τiς ανακοινώσεις της μεταφρασμένης σειράς της Anubis, αλλά και να πούμε δυο σύντομα λογάκια για το περίφημο Sandman και το τι το κάνει τόσο ξεχωριστό. Ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το ονειρικό σύμπαν του Neil Gaiman πριν από μια δεκαετία περίπου, ίσως και παραπάνω, όταν απαγκιστρώθηκα οριστικά από τα κόμικς που γνώριζα για χρόνια και άρχισα να ανακαλύπτω νέους κομιξοπροορισμούς. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς κατέληξα να διαβάζω τις περιπέτειες του Μορφέα, θυμάμαι όμως πως ο συγκεκριμένος τίτλος δεν είχε την καθολική φήμη/αποδοχή που είχαν άλλα μεγαθήρια του είδους όπως το Watchmen, το Dark Knight Returns και το V for Vendetta και τον ανακάλυψα πολύ αργότερα. Είχα διαβάσει διστακτικά το πρώτο τεύχος που μου είχε αφήσει ανάμεικτες εντυπώσεις και δεν ήμουν σίγουρος αν ήθελα να συνεχίσω τη σειρά. Αυτή η αβεβαιότητα κράτησε 5-6 τεύχη και, ενώ πολλές φορές ήθελα να παρατήσω το Sandman, κατά κάποιο μυστικιστικό τρόπο, το έργο του Gaiman με καλούσε και πάλι κοντά του μέχρι που με γράπωσε και δεν με άφησε μέχρι και το τελευταίο μπαλονάκι της σειράς. Ολόκληρη η σειρά είναι μαγική, ονειρική. Ξεφεύγει από οτιδήποτε έχουμε διαβάσει και θα διαβάσουμε και αποκτάει μια δική της ταυτότητα που δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Χρησιμοποιώντας διάφορα γεγονότα, πρόσωπα και πλάσματα της παγκόσμιας μυθολογίας ο Gaiman κάνει μια μαεστρική συρραφή και μας προσφέρει απλόχερα ένα αποτέλεσμα που συμπλέει ταυτόχρονα σε διάφορα μονοπάτια της τέχνης. Γινόμαστε μάρτυρες ιστοριών πλαισιωμένων από θλίψη ή ευτυχία, ενώ παράλληλα αισθανόμαστε μικροσκοπικοί μπροστά στον πανίσχυρο Μορφέα και τους Αιώνιους. Αφήνουμε τον Gaiman να μας πάρει από το χέρι και σαν ένας άλλος Πήτερ Πάν μας οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια, που κατακλύζονται από φαντασία και μαγεία. Οι εικόνες που βλέπουμε σε αυτό το ταξίδι, πολλές φορές σουρεαλιστικές και περίεργες, παίρνουν σάρκα και οστά από μια ομάδα ταλαντούχων σχεδιαστών που μοιάζουν να έχουν κατανοήσει πλήρως τον δευτερεύοντα ρόλο τους. Μας δίνουν ένα δείγμα του κόσμου που έχουν πλάσει μαζί με τον Gaiman και τα υπόλοιπα τα αφήνουν σε εμάς. Πραγματικά, βλέποντας το ατελείωτο σύμπαν και το βασίλειο των Αιώνιων έφτανε στα αυτιά μου ένα ακατανόητο βουητό που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει συνθέσει ο Vangelis για το Blade Runner του 1982. Όταν ήμουν στην Μεσαιωνική Αγγλία και έβλεπα τον Σαίξπηρ, άκουγα την οχλοβοή του κόσμου στους λασπωμένους δρόμους, τους τροβαδούρους και το κελάηδισμα των πουλιών. Και όλα αυτά τα βίωνα χωρίς να μου τα λέει μέσα από ηχητικά εφέ ο Gaiman και η ομάδα του. Είναι τέτοια η δύναμη αυτού του κόμικ που σε ρουφάει μέσα του και ζεις κι εσύ μέσα από τις σελίδες του. Οξύνει τις αισθήσεις και την αντίληψη σου, σε σημείο που δεν καταλαβαίνεις καν πως διαβάζεις. Ζεις. Αν λοιπόν κάποιος θέλει να διαβάσει το Sandman, καλύτερα να μην ξέρει τίποτα απολύτως για αυτό. Η χαρά της ανακάλυψης αυτού του αριστουργήματος δεν συγκρίνεται με τίποτα και η πρώτη ανάγνωση του χαράζεται βαθιά στην ψυχή σου, μαζί με όλες τις υπόλοιπες πρώτες φορές της ζωής σου, χαρούμενες και άσχημες. Τι είναι λοιπόν το Sandman; Ένα αριστούργημα; Ένα έπος; Κάτι περισσότερο; Κάτι λιγότερο; Καλό είναι να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Ο πρώτος τόμος του Sandman είναι διαθέσιμος στα βιβλιοπωλεία από την Anubis ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί και ο δεύτερος τόμος που θα εκδοθεί την ερχόμενη άνοιξη.
  14. Ένα φανζίν, που κυκλοφόρησε το 2021, δημιουργία του Δημήτρη Αβραμόπουλου (a.k.a @dimia) και το οποίο αφηγείται μια σύντομη ιστορία. Ένας μεσήλικας μπαίνει σε ένα μπαρ, παραγγέλνει ένα ουίσκι, ακούει να παίζει το "Hey Joe" του Τζίμι Χέντριξ και αρχίζει μια σύντομη στιχομυθία, η οποία θα έχει μια αιματηρή κατάληξη. Σύντομη ιστορία εκδίκησης, με ροκ υπόκρουση και πολύ ουίσκι, η οποία διαρκεί μόλις 8 σελίδες (οι υπόλοιπες 4 είναι σχέδια και αποσπάσματα από το σενάριο) με ένα ασπρόμαυρο σχέδιο, που είναι πιο τραχύ και πιο "βρόμικο" σε σχέση με τα άλλα κόμικς του Δημήτρη Αβραμόπουλου, που έχω διαβάσει. Γενικά, και με δεδομένη την πολύ σύντομη ιστορία, μου φάνηκε περισσότερο ως άσκηση ύφους, ως μια προετοιμασία για επόμενα κόμικς του δημιουργού, αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορο. Πολύ καλή έκδοση, με χοντρό εξώφυλλο, ιλουστρασιόν χαρτί και πολύ καλή σελιδοποίηση και γενικά μια προσεγμένη δουλειά, που αξίζει να ανακαλύψετε. Όπως καταλαβαίνετε από τα σκαναρίσματα, το φανζίν είναι γραμμένο στα αγγλικά.
  15. Ο μικρός Μίκα και ο σκύλος του ο Βάλκα είναι δυο αδέσποτα της πόλης, της Ακαταλαβούπολης. Ο μικρός Μίκα είναι πρόσφυγας, χωρίς σπίτι, γονείς, λεφτά, που αγωνίζεται να επιβιώσει μέρα τη μέρα, παρέα με τον σκύλο του και τον Φειδία, έναν καλλιτέχνη του δρόμου. Να "χωρέσει" και να καταλάβει τον κόσμο γύρω του. Σύμφωνα με τους δημιουργούς του: Το όνομα του το απέκτησε επειδή παντού είναι Μη Καταχωρημένος. Για να θυμάται να το λέει όταν τον ρωτάνε, επειδή είναι δύσκολη λέξη, το έκανε Μίκα - και του έμεινε. Το αγάπησα αυτό το κόμικ! Είναι σκληρό, συγκινητικό, καυστικό, to the point. Οι απορίες του μικρού αφελούς (λόγω της ηλικίας του) Μίκα, και η αντίληψη της πραγματικότητας γύρω του, μέσα από τα παιδικά του μάτια, φέρνουν στο μυαλό τη Μαφάλντα. Σε μια επίκαιρη, ελληνική (κι όχι μόνο) εκδοχή. Η συνεργασία των δυο δημιουργών που μας έχουν δώσει αρκετές καλές δουλειές, είτε στο κομμάτι των κόμικς, είτε στη λογοτεχνία, λειτουργεί ιδανικά εδώ. Η απλότητα κι εκφραστικότητα του σχεδίου του Κλήμη - @Klimis, εξυπηρετεί άψογα το σενάριο του Λάζαρου, που μας δίνουν μια από τις καλύτερες φετινές αυτοεκδόσεις. Η ποιότητα την έκδοσης είναι προσεγμένη και το κόμικ είναι 48σέλιδο. Εννοείται ότι προτείνεται fb σελίδα instagram
  16. Είμαστε στην εποχή της High Republic. Χρόνια πριν τα γεγονότα των πρώτων (prequel) ταινιών. Οι Jedi κυριαρχούν σε όλους τους γνωστούς γαλαξίες και είναι συνώνυμο της δικαιοσύνης και της παντοδυναμίας. Ο λαμπερός και υπερσύγχρονος διαστημικός σταθμός Starlight Beacon είναι επιτέλους έτοιμος και εκπέμπει δέος με το μέγεθος του και την αποστολή του. Να αποτελέσει δηλαδή το εφαλτήριο των Jedi για τις αποστολές τους στις γνωστές και άγνωστες γωνίες του σύμπαντος. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών, η Padawan Keevee Trenis, περνάει τις τελευταίες της δοκιμασίες για να γίνει Jedi Knight. Θα το επιτύχει, αλλά αμέσως θα εμπλακεί σε μια θανατηφόρα και αγωνιώδη μάχη για να σώσει τον master της από τα πλοκάμια της Dark Side, αναγκάζεται να κάνει απρόσμενες συμμαχίες με το καρτέλ των Hutt για να αντιμετωπίσει την εξάπλωση των παρασιτικών ζωντανών φυτών Drengir, ενώ πίσω από τις σκιές, κάποιο μεγάλο κακό κινεί τα νήματα. Μια νέα εποχή ξεκινά...... ΟΚ, επιτέλους, κάτι πρωτότυπο. Κάτι που έχει καινούριους πρωταγωνιστές, κάτι που δεν ξέρουμε πως θα τελειώσει. Η High Republic είναι ένα ολόκληρο company-wide project από την Disney, με βιβλία (παιδικά και ενηλίκων), κόμικς (ενηλίκων από τη Marvel και παιδικά από την IDW), και σίγουρα, στη πορεία, animation/live-action σειρές και ταινίες. Το project τρέχει ένα χρόνο τώρα και τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά. Την συγκεκριμένη σειρά την γράφει ο Cavan Scott, άγγλος με προυπηρεσία σε Doctor Who και Star Wars Adventures (τα παιδικά της IDW που αναφέρω παραπάνω), ο οποίος είναι επίσης και o συγγραφέας του novel The Rising Storm. To συγκεκριμένο κόμικ το γράφει αρκετά καλά, χωρίς βέβαια να αποφεύγει τα αναμενόμενα tropes της εποχής (κορίτσι πρωταγωνιστρια) και του σύμπαντος (η πρωταγωνίστρια δεν αισθάνεται έτοιμη, αναγκάζεται να "σώσει" τον δάσκαλο της), αλλά ο Scott τα ενσωματώνει όλα αρκετά πειστικά και τόσο ο ρυθμός, όσοι και οι διάλογοι είναι γρήγοροι και φυσικοί. Προφανώς και δεν περιμένω να βγει κάτι αριστουργηματικό από εδώ, αλλά η όλη ιστορία έχει την σωστή δόση επικου-Star Wars feeling, και το γεγονός, όπως προείπα, ότι δεν γνωρίζεις την κατάληξη, είναι ένα πολύ μεγάλο plus για εμένα. Στο σχέδιο, τα περισσότερα από τα 10 πρώτα τεύχη που διάβασα, τα σχεδίασε ο Ario Anindito, Ινδονήσιος στην καταγωγή και με λίγες δουλείες στην Marvel μέχρι τώρα. Καλή και λεπτομερής δουλειά συνολικά, χωρίς να εντυπωσιάζει αλλά πάντως να καταφέρνει καλά να ισορροπεί ανάμεσα στο teen και στο adult, που φαίνεται να είναι το target group στο απευθύνεται η Marvel με τα κόμικς της στον κόσμο του George Lucas. Αρκετά "φωτεινοί" και πολλές φορές "εκτυφλωτικοί" οι χρωματισμοί, ακριβώς για να τραβήξουν το ενδιαφέρον νεαρότερων ηλικιών. Όχι πως εμένα με χάλασαν, αλλά σίγουρα δεν είναι και το καλύτερο μου. Πάντως δεν με απέτρεψαν να το ευχαριστηθώ, λιγότερο πάντως από τα δύο τεύχη στα οποία έκανε σχέδιο ο Georges Jeanty, o oποίος παρ' ότι έχει πολύ μεγαλύτερη εμπειρία, κατάφερε να με ξενίσει με τις πιο χοντροκομμένες φιγούρες του και τα generic πρόσωπα του. 10 τεύχη λοιπόν έχω διαβάσει, από τα 15 συνολικά που θα βγούν σε αυτό το ongoing series, τα οποία κυκλοφορούν και σε 2 trade paperbacks. Αρκετά καλό για το fanboy μέσα μου, οριακά και για κάποιον που πιθανόν να θέλει να διαβάσει κάτι διαφορετικό από τις ταινίες και τους γνωστούς πρωταγωνιστές. 6,5 στα 10 και πάμε!!!!
  17. Αμερική, στην καρδιά του εμφυλίου πολέμου. Ο νεαρός στρατιώτης των Βορείων Virgil Morris, ινδιάνος σε καταγωγή με όνομα Two Moons, ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να αφήσει πίσω του το παρελθόν του, τη φυλή του και το αίμα του. Προερχόμενος από τη φυλή των Pawnee, βλέπει σε όνειρα και οράματα, τον παππού του, ο οποίος του εξηγεί ότι ο πόλεμος δεν είναι το χειρότερο που υπάρχει σε αυτή τη ζωή. Αλλά το χειρότερο είναι τα τέρατα, τα οποία υποκινούν τον τον πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων, τρέφονται από αυτόν, γιγαντώνονται από αυτόν και απειλούν την ίδια την ύπαρξη όλων. Έτσι, στο πρόσωπο και στα σώματα των Νοτίων στρατιωτών της Συνομοσπονδίας, ο Two Moons, θα πολεμήσει τρομακτικά τέρατα της Κολάσεως, για να κρατήσει τα λογικά του, να προστατεύσει την αγαπημένη του νοσοκόμα Frances και να εκπληρώσει το πεπρωμένο του. Εχω ξαναγράψει για το πόσο μου αρέσει ο John Arcudi, ο οποίος γράφει με ρυθμό, με συνοχή και με ένταση. Αυτό φαίνεται και στο B.P.R.D., όπου γράφει υπό την "καθοδήγηση" του Mignola, αλλά ειδικά στο Rumble που το γράφει μόνος του και δίνει ρέστα. Εδώ, φαίνεται ότι έχει ψάξει την εποχή και την αργκό της, χρησιμοποιώντας την αρκετά, αλλά "πιάνοντας" επίσης την ατμόσφαιρα και την υποβούσκουσα φρίκη ενός πολέμου, πόσο μάλλον ενός εμφυλίου πολέμου. Και ενώ ξενίζει λίγο στην αρχή, δίνοντας αρκετές πληροφορίες για το παρελθόν του πρωταγωνιστή χωρίς να τις εξηγεί απόλυτα, καταφέρνει μέσα σε 1-2 τεύχη να τα συνδυάσει όλα πανέμορφα και να αναπτύξει τη δράση ομαλά, οδηγώντας να κλιμακωθεί τέλεια στο τέλος του πρώτου arc των 5 τευχών. Δίνει πολύ χώρο στο σχεδιαστή να εντυπωσιάσει, χωρίς πολλούς περιττούς διαλόγους, με σωστή αναλογία ανάμεσα στη δράση και στις εικόνες που ξεπηδάνε από τα οράματα που βλέπει ο Two Moons. Και τι σχέδιο κάνει αυτός ο Ιταλός που λέγεται Valerio Giangiordano. Τον αγνοούσα, αν και από ότι είδα σχεδιάζει εδώ και αρκετά τεύχη το Savage Avengers (με Conan και Moon Knight, αφήστε, να μην αρχίσω καλύτερα), αλλά πραγματικά με εντυπωσίασε και με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες. Εκπληκτική λεπτομέρεια, στα πρόσωπα, στα ζώα (ειδικά στα ζώα, χαζέψτε παραπάνω το άλογο), και στους δαίμονες της Κολάσεως, έξυπνη σκηνοθεσία και χρήση της κάμερας η οποία καθοδηγεί το μάτι στο σωστό, και συνήθως εντυπωσιακό, σημείο. Κάνω την πρόβλεψη ότι έχει πολύ μέλλον μπροστά του, και παρατηρώντας ότι τον τελευταίο καιρό, πέρα από τη Marvel που χρησιμοποιεί όλο και περισσότερους Ιταλούς, και η Image βγάζει δουλειές από ιταλικά studio, οπότε πεδίο δόξης λαμπρό. Καιρό είχα να κολλήσω τόσο πολύ με καινούριο σχεδιαστή, ειδικά τα splash του, μισής σελίδας/μονοσέλιδα και δισέλιδα είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ. 5 τεύχη μέχρι τώρα, μαζεμένα σε ένα trade και η ιστορία συνεχίζεται με το 6ο τεύχος το οποίο κυκλοφορεί σύντομα. Χωρίς να είναι κάτι που σου αλλάζει τον κόσμο, η επαγγελματική δουλειά του Arcudi, το ιστορικό setting που πάντα με τραβάει, και το πανέμορφο σχέδιο με έκαναν να περάσω πολύ καλά διαβάζοντας το Two Moons. Τόσο ώστε να του χαρίσω ένα ωραίο, λαχταριστό και πωρωτικό 8/10. Πάντα τέτοια!
  18. Όταν κανείς αντικρίζει ένα κόμικ με υπερήρωες, μπορεί να υποθέσει ότι είναι Αμερικανικής προέλευσης. Εξάλλου, οι μεγαλύτερες εκδοτικές, όπως η Marvel Comics, ξεκίνησαν από την Αμερική εκδίδοντας κόμικς με ήρωες όπως ως ο Spider-Man. Οι ήρωες αυτοί έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστοί και αγαπητοί σε μικρούς και μεγάλους. Αυτή η προλευσή τους και οι διαστάσεις που οι ιστορίες τους έχουν πάρει μέσα στα χρόνια ήταν που μου κίνησε το ενδιαφέρον βλέποντας πρώτη φορά αυτό το τόμο. Εξώφυλλο του τόμου (πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/to-mistiko-tou-kristallou-o-spiderman-gia-proti-fora-sti-venetia) Το "Spider-Man: Το Μυστικό της Αράχνης" είναι ένα δημιούργημα των Ιταλών δημιουργών Tito Faraci και Giorgio Cavazzano το οποίο κυκλοφόρησε στη χώρα μας το Δεκέμβρη του 2021, μετεφρασμένο από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Η ιστορία μας ξεκινάει με τον James Jonas Jameson, τον συντάκτη της Daily Bugle στην οποία δουλεύει ο Peter Parker, να του αναθέτει ένα ταξίδι στη Βενετία προς συλλογή φωτογραφικού υλικού. Ο Parker δέχεται, αλλά μια συνάντηση με τον Λεόνε Γκριμάνι, ένα Ιταλό καθηγητή ιστορίας, θα του αλλάξει τη ροή του ταξιδιού του σε μία ακόμα αποστολή διάσωσης του κόσμου από το κακό. (πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/to-mistiko-tou-kristallou-o-spiderman-gia-proti-fora-sti-venetia) Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα όταν άνοιξα τον τόμο αυτό, είναι η έκταση της ιστορίας, η οποία είναι μόλις 21 σελίδες (ο ίδιος τόμος έχει έκταση 52 σελίδες). Σε τέτοια έκταση η ιστορία δεν έχει αρκετό χρόνο να αναπτυχθεί. Στη συγκεκριμμένη περίπτωση δε βλέπουμε πολλές λεπτομέρειες όπως θα βλέπαμε σε ένα αντίστοιχο αμερικάνικο κόμικ, ενώ υπάρχουν και κάποια plot holes που ναι μεν δεν αποσπάνε από τη πλοκή, αλλά καταφέρνουν να κάνουν μερικούς χαρακτήρες πιο ρηχούς σα προσωπικότητες. Σχεδιαστικά, το κόμικ είναι ξεκάθαρο πως είναι Ιταλικό. Μάλιστα ο Cavazzano έχει δουλέψει σε κόμικς όπως το "Μίκυ Μυστήριο" και "Οι νέες περιπέτειες του Φάντομ Ντακ". Οι χαρακτήρες σίγουρα ξεχωρίζουν σχεδιαστικά και βγάζουν μια άλλη πνοή. Σε γενικές γραμμές, είναι ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο στο μύθο του Spider-Man που δείχνει μια άλλη αισθητική, αλλά μόνο για λίγο, καθώς όπως αναφέρθηκε η ιστορία είναι αρκετά μικρή.
  19. Feathers (2021) Το Feathers είναι ένα silent comic, ένα κόμικς χωρίς λόγια. Είναι ταυτόχρονα ένα κόμικ γεμάτο μουσική, που μεταφράζεται σε ήχο μέσα στο μυαλό σου. Είναι ένα κόμικ για έναν τύπο χωρίς όνομα, που περιφέρεται μόνος στους άδειους δρόμους μιας πόλης τη νύχτα, με τη μοναξιά και τη μουσική του, που τελικά επικοινωνεί ηχηρά μες στη σιωπή, μέσα σε μία τέλεια "μικρή" στιγμή. Πανέμορφο κόμικ, που αποτίει με τον τρόπο του φόρο τιμής στον Christophe Chabouté και τα ολιγόλογα κόμικς του. 28 σελίδες με πολύ συναίσθημα, όμορφο σχέδιο, έξυπνη σκηνοθεσία και σωστή ροή, από έναν δημιουργό που αγαπά το μέσο κι αυτό βγαίνει και στα κόμικς του. Τσεκάρετε και το πολύ ενδιαφέρον instagram του Δημήτρη Αβραμόπουλου @dimia
  20. Το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ COMICS, είναι ένας ιστότοπος, που πρόσφατα υπέπεσε στην αντίληψή μου. Το όνομά του, περιγράφει ακριβώς αυτό που είναι. Ένας διαδικτυακός χώρος ποικίλων εκθέσεων, που αφορούν κυρίως( για να μην πω αποκλειστικά) τα ελληνικά κόμικς ή τους δημιουργούς τους. Υπάρχουν βέβαια κι εκθέσεις, αφιερωμένες σε ελληνικά φεστιβάλ, ή σε επετείους φεστιβάλ. Τρανό παράδειγμα το άρθρο που μιλούσε για το "Πανελλήνιο φεστιβάλ κόμικς", ή αυτό για τα 15 χρόνια Comicdom con. Το γραφιστικό κομμάτι στον τομέα των εκθέσεων, είναι αρκετά ασυνήθιστο( το να διαβάζονται πολλά άρθρα πλάγια). Είναι "παιδί" της Comicdom Press, η οποία εγκαινίασε το μουσείο στις 18/ 05/ 2021, δηλαδή ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας των Μουσείων. Αυτός είναι κι ο λόγος που καταπιάνεται μόνο με ελληνικά κόμικς/ δημιουργούς.Αυτός επίσης, είναι κι ο λόγος, που δεν είναι πολύ γνωστή η συγκεκριμένη ιστοσελίδα, καθώς και το γιατί δεν περιέχει πάρα πολύ υλικό. Η αιτία είναι ότι δημιουργήθηκε πολύ πρόσφατα. Εδώ θα δείτε αναλυτικά τους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται πίσω από αυτή την - υπέροχη θα έλεγα- προσπάθεια κι εδώ, μπορείτε να διαβάσετε την έρευνα τους, πάνω στην ιστορία των ελληνικών κόμικς( χάρη στην οποία μάλιστα ανακάλυψα τον ιστότοπο). Εκτός αυτών, υπάρχει ένα αρχείο με χιλιάδες πληροφορίες, το οποίο σίγουρα πρέπει να επισκεφθείτε, εάν μπείτε στον κόπο να επισκεφθείτε γενικά την ιστοσελίδα καθώς επίσης και η εισαγωγική σελίδα. Οποιοσδήποτε που αναζητά πληροφορίες για ελληνικά κόμικς κι Έλληνες δημιουργούς, τότε νομίζω ότι επιβάλλεται να ρίξει μια ματιά στη σελίδα ετούτη.
  21. Ο Δράκουλας έχει πεθάνει και οι άνθρωποι στην Τρανσυλβανία αισθάνονται ελεύθεροι για πρώτη φορά μετά από εκατοντάδες χρόνια. Το Κακό όμως δεν πεθαίνει ποτέ, μόνο κάνει μια παύση και διψά ξανά για αίμα. Μια νεαρή κοπέλα, η Αουρέλια, ένας μυστήριος θεραπευτής και μια ακόμη γυναίκα θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το απόλυτο κακό και η πορεία θα επιφυλάξει κάποιες εκπλήξεις και μια ιστορία πόνου και εξιλέωσης. Μια ακόμη ιστορία με θέμα το Δράκουλα; Όχι ακριβώς, επειδή το κόμικ εμπνέεται μεν από τη διάσημη αφήγηση, αλλά επιχειρεί να τη δώσει μια νέα πνοή, τονίζοντας το θρησκευτικό, αλλά και το αισθηματικό στοιχείο, παρουσιάζοντας όλους τους πρωταγωνιστές σαν πιόνια σε ένα παιχνίδι, βασανισμένες ψυχές, που αποζητούν τη λύτρωση. Το κόμικ παρουσιάζει μια εναλλακτική εκδοχή του μύθου, που μου θύμισε απόμακρα, την ταινία του Κόπολα και δεν βασίζεται τόσο πολύ στο βιβλίο του Στόκερ. Δύσκολα το εγχείρημα, που ανέλαβε ο συμπατριώτης μας, Δραμινός σεναριογράφος, Θοδωρής Πρασίδης και η αλήθεια είναι, ότι, αν και έχει καλές ιδέες και σωστή αίσθηση της αφήγησης και χτίζει προσεκτικά τον κόσμο της ιστορίας, πιστεύω, ότι κάπου πνίγεται, επειδή θέλει να πει πολλά πράγματα, που δεν χωράνε μέσα στα 6 τεύχη του κόμικ. Το αποτέλεσμα με άφησε κάπως αμφίθυμο, επειδή ναι μεν το βρήκα σχετικά πρωτότυπο, αλλά από την άλλη δεν πιστεύω, ότι οι ιδέες αναπτύχθηκαν επαρκώς. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει, ότι ήταν αδιάφορο ή ότι δεν έχει κάποιες πρωτότυπες σκέψεις. Εξίσου αμφίθυμος ήμουν και με το σχέδιο της Jodie Muir. Στην αρχή δεν μου άρεσε, επειδή το θεώρησα άψυχο, αν και εντυπωσιακό σε ορισμένα σημεία. Στη συνέχεια, όμως, με κέρδισε. Είναι ατμοσφαιρικό και έχει μια απόκοσμη, ονειρική, σχεδόν μεταφυσική διάσταση, η οποία ταιριάζει απόλυτα με το κόμικ και επιπλέον χρησιμοποιεί με ωραίο και σωστό τρόπο τα χρώματα. Δεν είναι ένα κόμικ, που θα μείνει αξέχαστο, είναι όμως μια ενδιαφέρουσα πρόταση, χωρίς να απευθύνεται σε όλους. Πιστεύω, ότι στο μέλλον θα δούμε κι άλλα πράγματα από τον Πρασίδη, ο οποίος ήδη συνεργάζεται με άλλους σχεδιαστές, αλλά και από την Jodie Muir. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη του Πρασίδη στο Γιώργο Καραΐσκο, αρχικά δημοσιευμένη στο kathimerini.gr Συνέντευξη των δύο δημιουργών στο comicon.com
  22. Πρωτότυπος τίτλος: Balada para Sophie, Edições Tinta-da-China, 2020 1997, Γαλλία. Μια νεαρή δημοσιογράφος επιχειρεί να πάρει συνέντευξη από έναν ερημίτη πιανίστα, ο οποίος δεν δέχεται να μιλήσει σε κανέναν. Δεν θα μας εκπλήξει, ότι θα κερδίσει, έστω και λίγη από την εμπιστοσύνη του, έτσι ώστε να εκείνος να της αφηγηθεί τη ζωή του, ξεκινώντας από τη Γαλλία του 1933, όταν, μικρό παιδάκι ακόμη, έλαβε μέρος σε ένα διαγωνισμό μουσικής, ο οποίος έμελλε να αλλάξει τη ζωή του και να γεννήσει μια τεράστια αντιπαλότητα με έναν άλλο πιανίστα, η οποία θα διατρέξει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, αλλά και του 20ου αιώνα. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στην πλοκή του κόμικ, όχι μόνο επειδή θεωρώ, ότι είναι από τα κόμικ, που καλό είναι να ανακαλύπτει κανείς κατά την ανάγνωση, αλλά κυρίως επειδή, η ιστορία, αν και φαινομενικά απλή, έχει τόσες προεκτάσεις και θίγει τόσα πολλά θέματα, ώστε η σύνοψη να μην μπορεί να αποδώσει τα εύσημα στον Πορτογάλο σεναριογράφο Φιλίπε Μέλο, ο οποίος μεθοδικά και χωρίς βιασύνη υφαίνει μια ιστορία εμμονής, πάθους, απελπισίας, η οποία, αν και αντικειμενικά δεν είναι κάτι εξαιρετικό ή πρωτοπόρο, είναι τόσο καλογραμμένη και με τόσο λετπές ψυχολογικές αποχρώσεις, που πιστεύω, ότι θα καθηλώσει τους/τις περισσότερους/ες, που θα τη διαβάσουν. (Μην απορείτε για το κριάρι, θα καταλάβετε, όταν διαβάσετε το κόμικ ) Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίον ο Μέλο δημιουργεί κάτι καινούριο μέσα από μια υπόθεση, που φαίνεται τετριμμένη και με ένα σενάριο, το οποίο, αν και φλερτάρει σε κάποια σημεία με το παράδοξο και το σουρεαλιστικό, παραμένει πάντα προσγειωμένο στην πραγματικότητα. Πολύτιμος αρωγός του Μέλο είναι ο σχεδιαστής Χουάν Κάβια εξ Αργεντινής ορμώμενος, που μας προσφέρει ένα σχέδιο χάρμα οφθαλμών με επιρροές από BD, αλλά και μάνγκα, αλλά με ένα απολύτως προσωπικό στιλ. Υπέροχα χρώματα, εξαιρετική σκηνοθεσία, καθαρές και δυναμικές γραμμές, προσοχή στη λεπτομέρεια και πολύ επιτυχημένες συνθέσεις, που υπογραμμίζουν στοιχεία της πλοκής και δημιουργούν μια αίσθηση του χώρου, που είναι σημαντική για το κόμικ, όλα αυτά συνθέτουν ένα από τα καλύτερα σχέδια, που είδα τον τελευταίο καιρό σε κόμικ. Και όλα αυτά, χωρίς να γίνεται σε καμία στιγμή εξεζητημένο. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, παρά μόνο πληροφορίες. Το 300 περίπου σελίδων κόμικ κυκλοφόρησε στα πορτογαλικά το 2020 και εκδόθηκε στα αγγλικά από την Top Shelf σε μια πολύ ωραία έκδοση με μαλακό εξώφυλλο ένα χρόνο αργότερα. Ήταν υποψήφιο για τέσσερα βραβεία Eisner στις κατηγορίες "Best Graphic Album—New", "Best U.S. Edition of International Material", "Best Writer", "Best Painter/Multimedia Artist (interior art)", αλλά δεν κέρδισε κανένα. Διαβάζω, ότι επίκειται και η μεταφορά του στη μικρή οθόνη. Κλείνοντας, να προσθέσω, ότι ο σεναριογράφος Φιλίπε Μέλο είναι και μουσικός και συνέθεσε ένα κομμάτι με τίτλο "Μπαλάντα για τη Σοφί", η παρτιτούρα του οποίου υπάρχει στις τελευταίες σελίδες του κόμικ. Μπορείτε να σκανάρετε και έναν κωδικό στην τελευταία σελίδα και να το ακούσετε. Το κομμάτι είναι ανεβασμένο και εδώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική από το comicsgrinder.com.
  23. Η Πείνα η Απηνής Να, ένα συνηθισμένο βασίλειο. Με συνηθισμένους υπηκόους. Συνηθισμένους πρίγκηπες. Συνηθισμένες ανθρωποθυσίες με στόχο την ευημερία του τόπου και την αποφυγή της ολοκληρωτικής καταστροφής. Όπως όλα τα άλλα κανονικά βασίλεια. Δεν τρέχει απολύτως τίποτα. (Από το οπισθόφυλλο) Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πόλη, που για να διασφαλίσει την ευημερία της θυσίαζε κάθε εφτά χρόνια έναν πρίγκηπα, σε ένα μοχθηρό δαίμονα. Πριν τη θυσία, κορίτσια της πόλης έραβαν τα ρούχα του πρίγκηπα, για την τελετή της θυσίας. Όλα λειτουργούσαν ομαλά σ' αυτήν την πόλη. Ή μήπως όχι; Η πρωταγωνίστρια μας, μια μικρή ράφτρα, η Μελυσίνη, προσπαθεί να ξεφύγει απ' την πόλη της που όλα είναι κανονικά, αλλά δεν είναι κανονικά. Θα τα καταφέρει; Αυτή είναι η υπόθεση αυτού του πανέμορφου κόμικ, του πρώτου μέρους για την ακρίβεια. Η σχεδιαστική δουλειά της Δήμητρας Νικολαίδη υπήρξε εντυπωσιακή και στις προηγούμενες αυτοεκδόσεις της. Την έχουμε δεί να ωριμάζει ως δημιουργός από το Guess! στα Βαθιά Ρέματα (βραβείο καλύτερη αυτοέκδοσης 2018) και στην Παλικαρού, τώρα και στο Πείνα η Απηνής. Εδώ όμως πάει ένα βήμα παραπέρα. Αν οι προηγούμενες 54σέλιδες δουλειές της ήταν μικρές για τις μεγάλες ιστορίες που είχε στο μυαλό της, έχοντας κάποια προβλήματα ροής και σεναρίου, εδώ έχουμε μια μεγάλη χορταστική ιστορία, που το πρώτο της μέρος εκτείνεται σε 64 σελίδες (χωρίς τα εξώφυλλα). Η ανάπτυξη της υπόθεσης κυλάει όμορφα, ο κόσμος του κόμικ χτίζεται σταθερά, το κόμικ λειτουργεί και σε παρασέρνει στην ιστορία του, το σκοτεινό παραμύθι του. Το σχέδιο και το ντεκουπάζ των σελίδων της Νικολαΐδη είναι υποδειγματικό, πραγματικά σε κάθε της δουλειά γίνεται ακόμα καλύτερη! Η χρωματική παλέτα που χρησιμοποιεί είναι πανέμορφη και πολύ ταιριαστή με το παραμυθένιο σενάριο. Συνολικά, μου άρεσε πολύ (όπως θα καταλάβατε ). Θεωρώ αυτό το κόμικ την πιο ολοκληρωμένη δουλειά της ως τώρα, κι ας ειναι ουσιαστικά μόνο το ... μισό. Πιστεύω ότι θα μπορούσε άνετα να κυκλοφορήσει και από εκδοτική. Η έκδοση είναι πολύ προσεγμένη και σε πολύ καλή τιμή για το μέγεθος και την ποιότητα της, μόλις στα 5 ευρώ. Ανυπομονώ να δω ολοκληρωμένη την ιστορία οι φωτος, εκτός από το εξώφυλλο είναι από τα social media της δημιουργού
  24. O θεός του Θανάτου είναι μία γυναίκα. Μία γυναίκα, της οποίας, μέσα σε μια στιγμή, η ίδια της η παρουσία δεν είναι πλέον επιθυμητή. Και αυτό γιατί γεννιέται στη γή ένα μωρό, το οποίο όταν μεγαλώσει, θα ανακαλύψει την αθανασία. Έτσι, η θεά του Θανάτου, τελείως χαριστικά και για να μην την καταστρέψουν, την στέλνουν στην Γη στο σώμα μιας γυναίκας η οποία μόλις είχε πεθάνει. Στο σώμα της Laila Starr πλέον, ο θάνατος, αθάνατη πλέον, ψάχνει να βρει το μωρό το οποίο θα τη βγάλει εκτός δουλειάς, εκτός λόγου και ύπαρξης. Και όταν το βρει θα το σκοτώσει. Και το βρίσκει. Και το σκοτώνει; Δεν μπορεί...... Σίγουρα, για εμένα, το καλύτερο σεναριακά κόμικ του 2021. Και χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι είναι εκπληκτικό και ανεπανάληπτο, αλλά είναι τρομερά δουλεμένο, εσωτερικό αλλά και ταυτόχρονα εξωστρεφές, ασχολείται με αιώνιες αναζητήσεις του ανθρώπου περί ζωής και θανάτου, και τα κάνει όλα αυτά μελετημένα. Και στα δίνει απλά, στρωτά, χωρίς ιδιαίτερες πομπώδεις εκφράσεις και χωρίς να στα έχει όλα μασημένα, στη λογική του αμερικάνικου μπλοκμπαστερ που πρέπει να σου πει ότι το κακό είναι κακό, για να το καταλάβεις. Εδώ ο Ram V, όσα σου λέει, άλλα τόσα σε αφήνει να τα καταλάβεις, να τα φανταστείς, να τα προσεγγίσεις, ίσως ακόμα και να τα ψυχανεμιστείς. Και ενώ ανοίγει την τεράστια φιλοσοφική και ψυχολογική συζήτηση/αναζήτηση για τη ζωή και το θάνατο και τη διαδρομή μας ως μονάδες ανάμεσα σε αυτά τα χρονικά σημεία, έχει την ενσυναίσθηση να μην σε "στουμπώνει" με κάποια εύκολη ηθικολογική απάντηση, αλλά να σε κάνει κοινωνό της πρωταγωνίστριας, των αναζητήσεων και εν τέλει, των τελείως out-of-character αποφάσεων της. Ένα περίεργο, φαντασιακό slice-of-life (and death θα προσθέσω εγώ), το οποίο δείχνει ακριβώς στα υπόλοιπα slice-of-life ότι δεν είναι υποχρεωτικό να είσαι άνευρος και υποτονικός για να ανήκεις σε αυτή τη κατηγορία. Στο σχέδιο, ο Filipe Andrade, κάνει δουλειά την οποία δεν του την είχα, σε σχέση με κάποια (λίγα) υπερηρωικά που τον είχα ξαναδεί. Αν και δεν μιλάμε για το σενάριο για το οποίο βασίζεται ιδιαίτερα στο σχέδιο για να αναδειχθεί, καθώς το θέμα είναι αρκετα βαρύ και εσωτερικό, καταφέρνει ο σχεδιαστής να μην περάσει απαρατήρητος. Και όχι λόγω των φιγούρων ή των εκφράσεων των προσώπων που σχεδιάζει, όσο για το χρώμα που χρησιμοποιεί, το οποίο και αλλάζει, μεταλάσσεται, ακολουθεί πιστά την ατμόσφαιρα του κειμένου, γεμίζει και αδειάζει ανάλογα με το συναίσθημα που θέλει να περάσει προς τα έξω. Ωραία χρήση των καρέ και κυρίως της κάμερας, εντυπωσιάζει με την οπτική και αισθητική, παρά με την ίδια την ικανότητα του χεριού του. 5 τεύχη, ένα trade, ένα αξιολογότατο κόμικ, και ο νικήτής του Best Limited Series Eisner 2022 (πρόβλεψη κάνω ) Σε έναν ωκεανό μετριότητας, προτιμήστε το!!! Α, και για να μην ξεχνιέμαι, ένα variant από την Dani
  25. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος οδεύει προς το τέλος του. Οι σύμμαχοι περικυκλώνουν την Γερμανία, οι Αμερικανοί από δυτικά και τις Αρδέννες, μαζί με τους Βρετανούς από την Ιταλία και ανατολικά οι Σοβιετικοί. Όλα φαίνονται χαμένα για τον Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς. Παρουσιάζεται όμως μια τελευταία ευκαιρία. Σε ένα κάστρο, χαμένο στους ορεινούς όγκους της Ρουμανίας, οι Γερμανοί εντοπίζουν ένα πανάρχαιο κακό, ένα βρυκόλακα. Και αποφασίζουν να προσπαθήσουν να τον εκμεταλλευτούν, να τον ελέγξουν και να τον στείλουν πάνω στα συμμαχικά στρατεύματα. Οι ώρες είναι κρίσιμές..... Άλλο ένα mini-series από την AWA, άλλη μια προσεγμένη δουλειά, χωρίς όμως ίχνος πρωτοτυπίας και χωρίς ιδιαίτερες προοπτικές για να αποδειχθεί κάτι καλύτερο. Γράφει ο Rob Williams, βασικός συγγραφέας του Judge Dredd τα τελευταία χρόνια και με αρκετές δουλείες στις ΗΠΑ γενικότερα, και την DC ειδικότερα. Εδώ έχουμε μια ιστορία την οποία την έγραψε καλά, αλλά την τιγκάρισε στα κλισέ, τόσο ώστε να την κάνει πλήρως προβλέψιμη και αναμενόμενη. Τα 5 τεύχη και οι 100 περίπου σελίδες δεν του έδιναν και πολλά περιθώρια ελιγμών, και ακόμα και μια ομοφυλοφιλική σχέση, την ξεπετάει μέσα σε λίγες σελίδες και την αφήνει να αιωρεται, σε σημείο που δεν είχε νόημα που την συμπεριέλαβε. Η παρουσία αιχμαλώτων στρατιωτών των συμμάχων, η αναμενόμενη προσπάθεια τους για απόδραση, οι κλασσικοί χαρακτήρες (σκληρός λοχίας, μορφωμένος αξιωματικός κλπ) εντείνουν το αναμενόμενο του πράγματος, και τα πράγματα οδηγούνται στην αναπόφευκτη σύγκρουση, με την, επίσης αναπόφευκτη, επικράτηση των καλών. Όλα καλά δοσμένα, έως και διασκεδαστικά, αλλά αναζητάς κάτι παραπάνω από αυτό που διαβάζεις, δεν θα το βρεις εδώ. To σχέδιο του Will Conrad (The Collector, Red Border, διάφορα DC) είναι πανέμορφο, ωραίες φιγούρες, ωραίες αναλογίες, πολύ ωραία κοντινά και λεπτομερή πρόσωπα. Πραγματικά δεν βρήκα κανένα μειονέκτημα, είναι από τα στυλ που μου αρέσουν. Πλήρως αναλυτικό και περιγραφικό, η σκηνοθεσία του βέβαια δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αλλά παραμένει γρήγορο, συναρπαστικό και προχωράει τη δράση με ταχύ ρυθμό. Ταίριαξαν με το γράψιμο του Williams, και σίγουρα δίνει και δεν αφαιρεί από το σύνολο. Μια καλή περιπετειούλα, από αυτές που μας δίνει σωρηδόν η AWA. Καλά θα περάσετε, σαφώς δεν θα κλάψετε τα $10 του trade. Διαβάστηκε, ξεχάστηκε, βουρ!
×
×
  • Create New...