Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2021'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Μια πολυαναμενόμενη κυκλοφορία ελληνικού κόμικ και σαφώς μια, όπου η αναμονή άξιζε τον κόπο, αφού θα μπορούσα να πω, ότι το συγκεκριμένο έργο πηγαίνει το ελληνικό κόμικ σε ένα παραπάνω επίπεδο. Πρόκειται για μια ιστορία ΕΦ, από την οποία είχαμε δει κάποια κεφάλαια σε κάποια τεύχη του "Μπλε Κομήτη" με σχεδιαστές τους Μιχάλη Διαλυνά και Δημήτρη Κ. Πανταζή, αλλά τελικά ο σεναριογράφος Δημοσθένης Παπαμάρκος αποφάσισε να αφηγηθεί την ιστορία από την αρχή με νέο σχεδιαστή, τον Kanellos Cob, και να την εκδώσει σε μορφή graphic novel. Όλες αυτές οι επιλογές του αποδείχθηκαν πολύ επιτυχημένες και έχουμε στα χέρια μας ένα κόμικ, που πιστεύω, ότι ελάχιστα, ίσως και τίποτα, έχει να ζηλέψει από αντίστοιχα ευρωπαϊκά κόμικς. Η υπόθεση αφορά έναν κατεστραμμένο πλανήτη, όπου οι ελάχιστοι εναπομείναντες άνθρωποι αποτελούν πηγή ενέργειας για τα Θ.Ο.Ρ.Α.Κ.Σ., τεράστιες συμβιωτικές μηχανές, οι οποίες πλέον μάχονται μεταξύ τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν τους τελευταίους ζωντανούς ανθρώπους και να παρατείνουν τη διάρκεια της ζωής τους. Υπάρχει όμως ένα ζευγάρι, που αποτελείται από έναν άνθρωπο και ένα Θ.Ο.Ρ.Α.Κ.Σ., που έχουν συστήσει μια αποτελεσματική συμμαχία, που τους επιτρέπει να επιβιώνουν. Η συμμαχία αυτή θα περιέλθει σε μια κατάσταση ανισορροπίας, όταν θα συναντήσουν μια απεσταλμένη από την ομοσπονδία, που έχει φτάσει στον πλανήτη ως παρατηρητής. Οτιδήποτε άλλο γράψω, θα είναι σπόιλερ και για αυτό σταματώ εδώ. Το σενάριο του Παπαμάρκου είναι σχεδόν υποδειγματικό. Δίνει τις πληροφορίες με σωστό ρυθμό και, όπου χρειάζεται, αφήνει να μιλήσει το σχέδιο του Kanellos Cob. Αν και στην αρχή κάποια πράγματα ίσως φανούν υπερβολικά επεξηγηματικά, η συνέχεια δείχνει, ότι αυτές οι επεξηγήσεις ήταν απαραίτητες. Ο εξαιρετικά στημένος κόσμος του σεναριογράφου κρύβει πολλά μυστικά και πολλές εκπλήξεις, τόσα πολλά, που πραγματικά θα μπορούσαν να δώσουν όχι ένα, αλλά περισσότερα άλμπουμ, εάν φυσικά ζούσαμε σε μια άλλη χώρα. Ακόμη κι έτσι, όμως, η αφήγηση είναι στρωτή, μεστή, δεν φλυαρεί και δεν πλατειάζει και το κυριότερο, αφήνει το σχέδιο να αναδείξει πτυχές της ιστορίας. Είναι ολοφάνερο, ότι ο Παπαμάρκος εμπνέεται και συνομιλεί με πολλά έργα ΕΦ, τα οποία τα ενσωματώνει υπέροχα στη μυθολογία του κόμικ - γιατί περί αυτού ακριβώς πρόκειται: περί μιας μυθολογίας, ενός ολόκληρου σύμπαντος, που περιμένει να το ανακαλύψουμε. Ο Kanellos Cob παραδίδει μια πάρα πολύ σημαντική δουλειά στο σχέδιο. Εμπνέεται από αντίστοιχα ευρωπαϊκά κόμικς, αφήνει τη φαντασία του να οργιάσει και μας προσφέρει ένα έργο υψηλής αισθητικής, που παράλληλα επεκτείνει το σενάριο, αντί απλά να το εικονογραφεί. Η σκηνοθεσία του είναι άψογη και αλλάζει διαρκώς το μέγεθος των καρέ, για να ταιριάξει με την αφήγηση, αλλά και με το δικό του όραμα. Δεν παίρνει κάποιο ιδιαίτερο ρίσκο, ως προς το στήσιμο των εικόνων, το οποίο είναι σίγουρα κλασικότροπο, αλλά αυτό δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μειονέκτημα. Οι λεπτομέρειες του σχεδίου και οι υπαινιγμοί του γίνονται αντιληπτοί μετά από αρκετή προσήλωση ή / και σε μια δεύτερη ανάγνωση. Η έκδοση είναι υπέροχη σε μεγάλο σχήμα, ωραίο χαρτί και πολύ έντονα χρώματα. Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω, περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στους συνδέσμους για περαιτέρω μελέτη, όπου θα δείτε και κάποια επιπλέον υπέροχα σχέδια, τα οποία δεν έκρινα σκόπιμο να αναρτήσω και εδώ. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ, ότι το συγκεκριμένο κόμικ είναι ένα εκδοτικό γεγονός για το χώρο των ελληνικών κόμικς. Το κόμικ θα παρουσιαστεί αύριο, 09/07/2021, στο πλαίσιο του comics n’ beer kypseli fest. Μπορείτε να διαβάσετε τις πρώτες 16 σελίδες εδώ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη των δύο δημιουργών στη lifo Συνέντευξη του Παπαμάρκου στην "Εφημερίδα των Συντακτών" Συνέντευξη του Παπαμάρκου στο comicdom.gr Παρουσίαση του κόμικ στο smassingculture.gr Άρθρο του Γιάννη Κουκουλά από την "Εφημερίδα των Συντακτών" Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  2. Κυκλοφόρησε φέτος τον Ιούνιο, από την Ένατη Διάσταση, το τέταρτο μεγάλο ερωτικό τομάκι του Κιουτσιούκη, μετά τον Δεξιοτέχνη, τη Νικολέτ και Το Μεγάλο Μπανιστήρι. Και είναι μακράν το πιο ώριμο από όλα τα ερωτικά, σεναριακά και σχεδιαστικά. Ο Νικόλας, ένας νεαρός σχεδιαστής κόμικς από τη Σαλονίκη, ετοιμάζει ερωτικό κόμικ και παίρνει τη μεγάλη απόφαση να πάει μετά από πολλά χρόνια διακοπές σε νησί (όχι λόγω πανδημίας, δεν έχει τέτοια εδώ), το καλοκαίρι. Έτσι, ξεκινάει για Αντίπαρο, συναντώντας πολλές απρόβλεπτες καταστάσεις καθ'οδόν και ειδικά από την στιγμή που πατάει το πόδι του στην μικρή Αντίπαρο, στην "ερημική" ακρογιαλιά που βρίσκεται φιλοξενούμενος... Πρόκειται για μία ιστορία με διάχυτο ερωτισμό και συνάμα μία άλφα πλοκή, το οποίο δεν είναι σύνηθες φαινόμενο στα περισσότερα ερωτικά κόμικς, με αποτέλεσμα να ενδιαφέρεσαι για τους αντι-συντηρητικούς χαρακτήρες page-turningly. Όχι, δεν είναι ένα ακόμα ερωτικό φετιχιστικό κομιξάκι του Σταύρου. Προσωπικά, από τα καλύτερά του (ίσως η καλύτερη αγορά που έκανα στο Con) και συστήνεται ανεπιφύλακτα σε μεταεφήβους. Εσείς, πήγατε φέτος διακοπές;
  3. Όσο κι αν γκρινιάζουμε για τους επιγόνους, κάθε κυκλοφορία Αστερίξ είναι γεγονός. Ο Αστερίξ και ο Γρύπας είναι η πέμπτη δουλειά των Jean-Yves Ferri και Didier Conrad. Στη Γαλλία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2021 και στα ελληνικά ήρθε πριν λίγες μέρες. Κι ενώ κάποια από τα τελευταία άλμπουμ δεν τα διάβασα, αυτό μου έκανε κλικ, εν μέρει λόγω και κάποιων σχολίων εδώ μέσα. Οι ρωμαϊκές αρένες είναι γεμάτες πλάσματα απίστευτα: λιοντάρια, ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις. Το μόνο που λείπει, είναι ένας γρύπας. Και ο Ιούλιος Καίσαρας θέλει να φέρει έναν, θα κάνει καλό το ίματζ του. Έτσι, αναθέτει μια αποστολή στα βάθη της Σαρματίας, της γης των Αμαζόνων. Επικεφαλής τίθενται ο Τεραϊνγκογκνίτους ο γεωγράφος, ο εκατόνταρχος Βραζοστοζουμίους και ο Καλοσπουδαγμένους [sic], ένας μονομάχος με μεγάλη εμπειρία [ξανά sic] σε παρόμοιες αποστολές. Για κακή τους τύχη, όμως, στα μέρη τριγυρίζουν -μα τον Τουτάτη- ο Αστερίξ, ο Οβελίξ (εννοείται με τον Ιντεφίξ) και ο Πανοραμίξ. Alors, très bien! Σχεδιαστικά είναι πολύ καλό, αν και δε νομίζω να αμφισβητήθηκε ποτέ ότι ο Conrad το 'χει. Δε θυμάμαι αν το είχα προσέξει σε άλλα άλμπουμ του διδύμου, αλλά εδώ υπήρχαν κάποια καρέ που ήταν πραγματικά σα να είχαν βγει από το χεράκι του Uderzo. Στο σεναριακό κομμάτι, ο Ferri στέλνει τους Γαλάτες σε μια χώρα άγνωστη για τους Αρχαίους Ρωμαίους και Έλληνες, αλλά και σημαντική για τη μυθολογία τους. Τα περισσότερα λογοπαίγνια (όσα τέλος πάντων αποδόθηκαν επιτυχώς) είναι πολύ αστεία. Επιπλέον δουλεύει καλά και το οπτικό χιούμορ, βασικό συστατικό στο ρεπερτόριο του Goscinny αλλά κάπως «στομωμένο» στα άλλα άλμπουμ του Ferri. Τα δύο θέματα που αγγίζει, τα fake news και η γυναικεία χειραφέτηση, ενσωματώνονται καλά στο σενάριο. Κάποιες σημειώσεις: Πριν ολοκληρωθεί το άλμπουμ, ο Ferri είχε δηλώσει πως θα υπήρχαν αρκετές αναφορές στην πανδημία του Covid, όπως ένα μαγικό φίλτρο που θα χορηγούνταν σε μορφή εμβολίου. Εν τέλει αφαίρεσε πολλές απ' αυτές, γιατί απλούστατα δεν του φάνηκαν αστείες. Οι Σαρμάτες μιλάνε με το αντεστραμμένο Ε, νύξη στο κυριλλικό αλφάβητο. Ωστόσο, τέτοιο γράμμα δεν υπάρχει. Στο τελευταίο καρέ, [spoiler alert! οι Γαλάτες επιστρέφουν στο χωριό τους! ] υπάρχουν δύο ωραίες λεπτομέρειες. Η μία είναι η μπαλαλάικα που έφεραν στον Κακοφωνίξ. Η άλλη, είναι μια κουκουβάγια που φεύγει λυπημένη μ' ένα δισάκι στον ώμο. Πρόκειται για φόρο τιμής στον Uderzo, ο οποίος απεβίωσε πριν την ολοκλήρωση του άλμπουμ. Στο Ο Αστερίξ στους Βέλγους, ο Uderzo είχε σχεδιάσει ένα κουνελάκι να αποχωρεί δακρυσμένο, για τον Goscinny που είχε πεθάνει πρόσφατα. Για τη λογοπαιγνιολογική ανάλυση του Νίκου Σαραντάκου, κλικ εδώ. Υ.Γ.: όσο ευχάριστο κι αν είναι το άλμπουμ, δε γίνεται να μην πάει ο νους στον πόλεμο που γίνεται σήμερα σε εκείνα τα μέρη...
  4. Μιας και έχουμε συζητήσει αρκετά στο φόρουμ για τον συγκεκριμένο τίτλο, ήταν κρίμα να μην υπάρχει μια γωνία αφιερωμένη στο έπος του Neil Gaiman . Το θέμα το ανοίγω κυρίως για να έχουμε ένα μέρος να κουβεντιάζουμε για τα νέα και τiς ανακοινώσεις της μεταφρασμένης σειράς της Anubis, αλλά και να πούμε δυο σύντομα λογάκια για το περίφημο Sandman και το τι το κάνει τόσο ξεχωριστό. Ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το ονειρικό σύμπαν του Neil Gaiman πριν από μια δεκαετία περίπου, ίσως και παραπάνω, όταν απαγκιστρώθηκα οριστικά από τα κόμικς που γνώριζα για χρόνια και άρχισα να ανακαλύπτω νέους κομιξοπροορισμούς. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς κατέληξα να διαβάζω τις περιπέτειες του Μορφέα, θυμάμαι όμως πως ο συγκεκριμένος τίτλος δεν είχε την καθολική φήμη/αποδοχή που είχαν άλλα μεγαθήρια του είδους όπως το Watchmen, το Dark Knight Returns και το V for Vendetta και τον ανακάλυψα πολύ αργότερα. Είχα διαβάσει διστακτικά το πρώτο τεύχος που μου είχε αφήσει ανάμεικτες εντυπώσεις και δεν ήμουν σίγουρος αν ήθελα να συνεχίσω τη σειρά. Αυτή η αβεβαιότητα κράτησε 5-6 τεύχη και, ενώ πολλές φορές ήθελα να παρατήσω το Sandman, κατά κάποιο μυστικιστικό τρόπο, το έργο του Gaiman με καλούσε και πάλι κοντά του μέχρι που με γράπωσε και δεν με άφησε μέχρι και το τελευταίο μπαλονάκι της σειράς. Ολόκληρη η σειρά είναι μαγική, ονειρική. Ξεφεύγει από οτιδήποτε έχουμε διαβάσει και θα διαβάσουμε και αποκτάει μια δική της ταυτότητα που δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Χρησιμοποιώντας διάφορα γεγονότα, πρόσωπα και πλάσματα της παγκόσμιας μυθολογίας ο Gaiman κάνει μια μαεστρική συρραφή και μας προσφέρει απλόχερα ένα αποτέλεσμα που συμπλέει ταυτόχρονα σε διάφορα μονοπάτια της τέχνης. Γινόμαστε μάρτυρες ιστοριών πλαισιωμένων από θλίψη ή ευτυχία, ενώ παράλληλα αισθανόμαστε μικροσκοπικοί μπροστά στον πανίσχυρο Μορφέα και τους Αιώνιους. Αφήνουμε τον Gaiman να μας πάρει από το χέρι και σαν ένας άλλος Πήτερ Πάν μας οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια, που κατακλύζονται από φαντασία και μαγεία. Οι εικόνες που βλέπουμε σε αυτό το ταξίδι, πολλές φορές σουρεαλιστικές και περίεργες, παίρνουν σάρκα και οστά από μια ομάδα ταλαντούχων σχεδιαστών που μοιάζουν να έχουν κατανοήσει πλήρως τον δευτερεύοντα ρόλο τους. Μας δίνουν ένα δείγμα του κόσμου που έχουν πλάσει μαζί με τον Gaiman και τα υπόλοιπα τα αφήνουν σε εμάς. Πραγματικά, βλέποντας το ατελείωτο σύμπαν και το βασίλειο των Αιώνιων έφτανε στα αυτιά μου ένα ακατανόητο βουητό που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει συνθέσει ο Vangelis για το Blade Runner του 1982. Όταν ήμουν στην Μεσαιωνική Αγγλία και έβλεπα τον Σαίξπηρ, άκουγα την οχλοβοή του κόσμου στους λασπωμένους δρόμους, τους τροβαδούρους και το κελάηδισμα των πουλιών. Και όλα αυτά τα βίωνα χωρίς να μου τα λέει μέσα από ηχητικά εφέ ο Gaiman και η ομάδα του. Είναι τέτοια η δύναμη αυτού του κόμικ που σε ρουφάει μέσα του και ζεις κι εσύ μέσα από τις σελίδες του. Οξύνει τις αισθήσεις και την αντίληψη σου, σε σημείο που δεν καταλαβαίνεις καν πως διαβάζεις. Ζεις. Αν λοιπόν κάποιος θέλει να διαβάσει το Sandman, καλύτερα να μην ξέρει τίποτα απολύτως για αυτό. Η χαρά της ανακάλυψης αυτού του αριστουργήματος δεν συγκρίνεται με τίποτα και η πρώτη ανάγνωση του χαράζεται βαθιά στην ψυχή σου, μαζί με όλες τις υπόλοιπες πρώτες φορές της ζωής σου, χαρούμενες και άσχημες. Τι είναι λοιπόν το Sandman; Ένα αριστούργημα; Ένα έπος; Κάτι περισσότερο; Κάτι λιγότερο; Καλό είναι να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Ο πρώτος τόμος του Sandman είναι διαθέσιμος στα βιβλιοπωλεία από την Anubis ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί και ο δεύτερος τόμος που θα εκδοθεί την ερχόμενη άνοιξη.
  5. Η Πείνα η Απηνής Να, ένα συνηθισμένο βασίλειο. Με συνηθισμένους υπηκόους. Συνηθισμένους πρίγκηπες. Συνηθισμένες ανθρωποθυσίες με στόχο την ευημερία του τόπου και την αποφυγή της ολοκληρωτικής καταστροφής. Όπως όλα τα άλλα κανονικά βασίλεια. Δεν τρέχει απολύτως τίποτα. (Από το οπισθόφυλλο) Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πόλη, που για να διασφαλίσει την ευημερία της θυσίαζε κάθε εφτά χρόνια έναν πρίγκηπα, σε ένα μοχθηρό δαίμονα. Πριν τη θυσία, κορίτσια της πόλης έραβαν τα ρούχα του πρίγκηπα, για την τελετή της θυσίας. Όλα λειτουργούσαν ομαλά σ' αυτήν την πόλη. Ή μήπως όχι; Η πρωταγωνίστρια μας, μια μικρή ράφτρα, η Μελυσίνη, προσπαθεί να ξεφύγει απ' την πόλη της που όλα είναι κανονικά, αλλά δεν είναι κανονικά. Θα τα καταφέρει; Αυτή είναι η υπόθεση αυτού του πανέμορφου κόμικ, του πρώτου μέρους για την ακρίβεια. Η σχεδιαστική δουλειά της Δήμητρας Νικολαίδη υπήρξε εντυπωσιακή και στις προηγούμενες αυτοεκδόσεις της. Την έχουμε δεί να ωριμάζει ως δημιουργός από το Guess! στα Βαθιά Ρέματα (βραβείο καλύτερη αυτοέκδοσης 2018) και στην Παλικαρού, τώρα και στο Πείνα η Απηνής. Εδώ όμως πάει ένα βήμα παραπέρα. Αν οι προηγούμενες 54σέλιδες δουλειές της ήταν μικρές για τις μεγάλες ιστορίες που είχε στο μυαλό της, έχοντας κάποια προβλήματα ροής και σεναρίου, εδώ έχουμε μια μεγάλη χορταστική ιστορία, που το πρώτο της μέρος εκτείνεται σε 64 σελίδες (χωρίς τα εξώφυλλα). Η ανάπτυξη της υπόθεσης κυλάει όμορφα, ο κόσμος του κόμικ χτίζεται σταθερά, το κόμικ λειτουργεί και σε παρασέρνει στην ιστορία του, το σκοτεινό παραμύθι του. Το σχέδιο και το ντεκουπάζ των σελίδων της Νικολαΐδη είναι υποδειγματικό, πραγματικά σε κάθε της δουλειά γίνεται ακόμα καλύτερη! Η χρωματική παλέτα που χρησιμοποιεί είναι πανέμορφη και πολύ ταιριαστή με το παραμυθένιο σενάριο. Συνολικά, μου άρεσε πολύ (όπως θα καταλάβατε ). Θεωρώ αυτό το κόμικ την πιο ολοκληρωμένη δουλειά της ως τώρα, κι ας ειναι ουσιαστικά μόνο το ... μισό. Πιστεύω ότι θα μπορούσε άνετα να κυκλοφορήσει και από εκδοτική. Η έκδοση είναι πολύ προσεγμένη και σε πολύ καλή τιμή για το μέγεθος και την ποιότητα της, μόλις στα 5 ευρώ. Ανυπομονώ να δω ολοκληρωμένη την ιστορία οι φωτος, εκτός από το εξώφυλλο είναι από τα social media της δημιουργού
  6. Feathers (2021) Το Feathers είναι ένα silent comic, ένα κόμικς χωρίς λόγια. Είναι ταυτόχρονα ένα κόμικ γεμάτο μουσική, που μεταφράζεται σε ήχο μέσα στο μυαλό σου. Είναι ένα κόμικ για έναν τύπο χωρίς όνομα, που περιφέρεται μόνος στους άδειους δρόμους μιας πόλης τη νύχτα, με τη μοναξιά και τη μουσική του, που τελικά επικοινωνεί ηχηρά μες στη σιωπή, μέσα σε μία τέλεια "μικρή" στιγμή. Πανέμορφο κόμικ, που αποτίει με τον τρόπο του φόρο τιμής στον Christophe Chabouté και τα ολιγόλογα κόμικς του. 28 σελίδες με πολύ συναίσθημα, όμορφο σχέδιο, έξυπνη σκηνοθεσία και σωστή ροή, από έναν δημιουργό που αγαπά το μέσο κι αυτό βγαίνει και στα κόμικς του. Τσεκάρετε και το πολύ ενδιαφέρον instagram του Δημήτρη Αβραμόπουλου @dimia
  7. Ο μικρός Μίκα και ο σκύλος του ο Βάλκα είναι δυο αδέσποτα της πόλης, της Ακαταλαβούπολης. Ο μικρός Μίκα είναι πρόσφυγας, χωρίς σπίτι, γονείς, λεφτά, που αγωνίζεται να επιβιώσει μέρα τη μέρα, παρέα με τον σκύλο του και τον Φειδία, έναν καλλιτέχνη του δρόμου. Να "χωρέσει" και να καταλάβει τον κόσμο γύρω του. Σύμφωνα με τους δημιουργούς του: Το όνομα του το απέκτησε επειδή παντού είναι Μη Καταχωρημένος. Για να θυμάται να το λέει όταν τον ρωτάνε, επειδή είναι δύσκολη λέξη, το έκανε Μίκα - και του έμεινε. Το αγάπησα αυτό το κόμικ! Είναι σκληρό, συγκινητικό, καυστικό, to the point. Οι απορίες του μικρού αφελούς (λόγω της ηλικίας του) Μίκα, και η αντίληψη της πραγματικότητας γύρω του, μέσα από τα παιδικά του μάτια, φέρνουν στο μυαλό τη Μαφάλντα. Σε μια επίκαιρη, ελληνική (κι όχι μόνο) εκδοχή. Η συνεργασία των δυο δημιουργών που μας έχουν δώσει αρκετές καλές δουλειές, είτε στο κομμάτι των κόμικς, είτε στη λογοτεχνία, λειτουργεί ιδανικά εδώ. Η απλότητα κι εκφραστικότητα του σχεδίου του Κλήμη - @Klimis, εξυπηρετεί άψογα το σενάριο του Λάζαρου, που μας δίνουν μια από τις καλύτερες φετινές αυτοεκδόσεις. Η ποιότητα την έκδοσης είναι προσεγμένη και το κόμικ είναι 48σέλιδο. Εννοείται ότι προτείνεται fb σελίδα instagram
  8. Ένας άντρας κινέζικης καταγωγής περιπλανιέται στο βροχερό Βανκούβερ Καπνίζει διαρκώς. Κοιτάζει το GPS του κινητού του. Κάπου θέλει να πάει. Βρέχονται τα τσιγάρα του. Μπαίνει σε ένα παντοπωλείο και ζητά τσιγάρα. Τρακάρει με έναν άγνωστο. Ένα περιστέρι που ξεψυχά. Παίρνει το λεωφορείο. Νύχτα. Φτάνει σε ένα απομονωμένο σπίτι. Χτυπά την πόρτα. Ζητά κάποια γυναίκα. Κανείς δεν απαντά. Μπαίνει μόνος του. Ανακαλύπτει κάτι φρικτό. Μπλέκεται σε έναν εφιάλτη. Τηλεγραφικά λόγια για ένα κόμικ με λίγα λόγια, παρά το γεγονός, ότι φέρει τη σφραγίδα του Ρέμεντερ, ενός σεναριογράφου, ο οποίος έχει γράψει εξαιρετικούς διαλόγους στην καριέρα του. Εδώ φαίνεται να απαρνείται τον εαυτό του: οι διάλογοι είναι λίγοι και αποκαλύπτουν ελάχιστα. Υπάρχουν ολόκληρες σελίδες στη σειρά, χωρίς ούτε μια λέξη. Δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για τον πρωταγωνιστή, ούτε καν το όνομά του. Ούτε για την πλοκή μαθαίνουμε πολλά: dark web, συμβόλαια θανάτου, δολοφονίες, βρόμικοι μπάτσοι, ένας ιθύνων νους στη Γαλλική Πολυνησία. Η ακριβής σύνδεση όλων αυτών δεν αποκαλύπτεται στο πρώτο trade. Τηλεγραφικά λόγια και για ένα από τα πιο κινηματογραφικά κόμικ, που έχω διαβάσει ποτέ. Ο Πορτογάλος σχεδιαστής Αντρέ Λίμα Αραούζο (υποθέτω, ότι έτσι προφέρεται), εκτός του ότι σχεδιάζει εξαιρετικά, φτιάχνει πλάνα, που είναι έτοιμα να γυριστούν σε ταινία ή σε σειρά, χωρίς καμία αλλαγή. Γρήγορη εναλλαγή, αλλαγή στην εστίαση, φανταστικός ρυθμός. Το σφιχτοδεμένο μοντάζ του είναι αυτό, που προωθεί με μεγάλη επιτυχία την πλοκή, αφού, όπως έγραψα, η λεκτική αφήγηση είναι εξαιρετικά φειδωλή. Ευθέως και χωρίς περιστροφές: εντυπωσιάστηκα! Δεν το περίμενα τόσο καλό, τόσο πρωτότυπο, τόσο φρέσκο, τόσο "κόμικ". Ένας πραγματικός θρίαμβος της αφήγησης και της εικόνας! Φυσικά, και υπάρχει και μια πλοκή, η οποία σε κάποιο σημείο θα πρέπει να εξηγήσει πολλά πράγματα και εύχομαι οι δημιουργοί να ξέρουν πού θα την οδηγήσουν, αλλά ακόμη κι αν οι απαντήσεις δεν ανταποκριθούν στις (πολύ υψηλές, πλέον) προσδοκίες μου, δεν νομίζω, ότι θα ξεχάσω αυτόν τον πρώτο τόμο. Περιμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια! Το πρώτο trade συγκεντρώνει τα 5 πρώτα τεύχη. Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το. Και πειρμένω με μεγάλη αγωνία τις εντυπώσεις σας.
  9. Έρχεται μια ακόμη παραγωγή του bilibili comics, το Im a human but more of a vampire! Παρόλο τον υπερβολικά μακρύ τίτλο του αυτό το manhwa είναι πολύ άξιολογο και στην πλοκή αλλά και στο σχέδιο και το χρώμα. . . Η ιστορία επικεντρωνεται στην ζωή ενός εφηβου, γιου ενός κυνηγου βρικολακων που μεταμορφωνεται σε βαμπίρ για καποιον λόγο. Η μητέρα του το κρύβει από τον πατέρα του γιατί ήξερε ότι αυτός θα τον σκότωνε κατευθείαν αν το μαθαινε και τον ταιζε με το αίμα της. Όμως, δεν ειχε αρκετό αίμα και πέθανε. Ο πατέρας του, που μόλις εμπενε στο σπίτι, είδε την γυναίκα του νεκρή και αμέσως κατάλαβε. Έτσι, έκοψε το κεφάλι του γιου του και τον σκότωσε ( ή τουλάχιστον έτσι πίστεψε ). . . . Αυτός ομως ζει χαριςστην βοήθεια ενός άλλο βρυκολακα που του ξαναενωνει το κεφάλι. Ατο το κομικ έχει και βαθύτερα νοήματα και νομίζω ότι ο συγγραφέας δεν θεωρει τα βαμπιρ σατανικά, απλώς καταπιεσμενα και αξία προς λυπηση. . . . .
  10. Νέα Φιλαδέλφεια. Σε μια γειτονιά που θυμίζει χωριό και όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, υπάρχει μια προσωπικότητα που ξεχωρίζει: η Λίνα. Η Λίνα είναι σαν κάμερα ασφαλείας, καταγράφει τα πάντα από το μπαλκόνι της στον τρίτο. Όμως δεν είναι κουτσομπόλα, δεν βγάζει φιρμάνι για ό,τι βλέπει. Ακόμη κι έτσι, βέβαια, οι γείτονές της δεν αισθάνονται άνετα με το Μάτι του Σάουρον στην πλάτη τους. Η ταινία προβλήθηκε σε σημαντικά φεστιβάλ, ανάμεσα στα οποία το Animasyros, το Φεστιβάλ της Δράμας και το Φεστιβάλ του Σεράγεβο, και κέρδισε πολλά βραβεία. Σκηνοθέτης είναι ο Άρης Καπλανίδης (σκηνοθέτης του Πανίσχυρου Μεγιστάνα των Νίντζα ), ο οποίος έγραψε το σενάριο μαζί με τον Ηλία Ρουμελιώτη. Ανάμεσα σε αυτούς που ακούγονται, είναι η Μαρία Διακοπαναγιώτου, ο Γιάννης «τα-σκαμπό-μου-και-τ' α******-μου Οικονομίδης», ο Γιώργος Νινιός, ο Βασίλης Παρασκευάς (Σέξπυρ για τους μπασμένους) και ο «δικός μας» Γιάννης Ρουμπούλιας. Αξίζει δικό του thread ένα μικρού μήκους ελληνικό animation; Κι όμως ναι. Το Από το Μπαλκόνι είναι ένα γλυκόπικρο ταινιάκι με μπόλικο χιούμορ, που ρίχνει μια ειλικρινή ματιά στην ψυχοσύνθεση του Νεοέλληνα και στην αποξένωση που επιβάλλει το αθηναϊκό αστικό τοπίο. Η δε σκηνοθεσία είναι πολύ προσεγμένη και «αποζημιώνει» για το κακότεχνο σχέδιο, που ούτως ή άλλως ταιριάζει απόλυτα στο κλίμα της ταινίας. Δώδεκα λεπτά διαρκεί και είναι διαθέσιμο στο Ertflix, ρίξτε του μια ματιά.
  11. Μια μέρα καθώς χάζευα το Instagram έτυχε να πέσω πάνω σε ένα εξώφυλλο ενός καινούργιου κόμικ που υποσχόταν στοιχεία Stephen King, Neil Gaiman και Tim Burton, Με πέντε τεύχη προς κυκλοφορία και με ένα ενδιαφέρον πρώτο εξώφυλλο, σκέφτηκα ότι θα ήταν μια όμορφη εμπειρία, δεδομένου ότι ήταν μια ιστορία τρόμου όπως μου είχε δώσει την εντύπωση. Και φυσικά, είχα δίκιο και για τα δύο. Εξώφυλλο πρώτου τεύχους (πηγή https://www.goodreads.com/book/show/58801670-the-me-you-love-in-the-dark) Το "The Me You Love In The Dark" είναι μια σειρά κόμικς της Image που ξεκίνησε τη κυκλοφορία της τον Αύγουστο του 2021, με σχέδιο του Jorge Corona και σενάριο του Scottie Young. Αφορά την ιστορίας μιας ζωγράφου, της Ro, η οποία μετά την πίεση του ατζέντη της, αποφασίζει να εγκατασταθεί σε ένα απομονωμένο σπίτι ώστε να βρει την έμπνευση που αναζητά. Και τότε καταφέρνει να βρει κάτι άλλο, κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια... Δισέλιδο σαλόνι του πρώτου τεύχους (πηγή https://www.comicsbookcase.com/reviews-archive/me-you-love-dark-1) Πρόκειται για μια ιστορία που αναμιγνύει τρόμο και ρομαντισμό σε ένα αρκετά ενδιαφέρον αποτέλεσμα που παρουσιάζει τις τοξικές σχέσεις μέσα από ένα άλλο μάτι. Υπάρχει ένας δυνατός παραλληλισμός των δύο στοιχείων του ρομαντισμού και του τρόμου και παρουσιάζεται μια δυνατή χημεία μεταξύ των δύο. Κάτι που έχει χτιστεί σε διάστημα μηνών μπορεί να διαλυθεί σε μόλις λίγα λεπτά. Είναι ένα απρόσμενο αλλά αποδεκτό πάντρεμα ιδεών και εννοιών σε μία ιστορία. Το σχέδιο είναι αρκετά στυλιζαρισμένο, με έναν αέρα από gothic horror, ενώ οι χαρακτήρες θυμίζουν τις φιγούρες του Tim Burton. Η ροή της ιστορίας ήταν ικανοποιητική, καθώς βοηθάει τον αναγνώστη να συνδεθεί με τους χαρακτήρες με τον ίδιο τρόπο που εκείνοι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον. Από μόνη της καταφέρνει να περάσει τους παραλληλισμούς του σεναρίου με τη πραγματικότητα και να τον κάνει να ταυτιστεί με κάτι που σε πρώτη ματιά φαίνεται φανταστικό και αλλόκοσμο. Η ιστορία προχωράει και αλλάζει όσο προχωράνε τα τεύχη και αυτή είναι η ομορφιά της. Ήταν κάτι με το οποίο ταυτίστηκα προσωπικά και κατάφερα να αγαπήσω για αυτόν τον λόγο. Μαζί με το σχέδιο, θεωρώ πως αυτό το κόμικ ήταν ένας όμορφος τρόπος να κλείσω τη χρονιά που πέρασε, καθώς πέρα από το προσωπικό επίπεδο, ένιωσα άνετα διαβάζοντάς το για αυτό που είναι: μια ιστορία τόσο αλλόκοσμη όσο και πραγματική. Μια ιστορία με την οποία δεν πορώθηκα, αλλά αγάπησα πραγματικά.
  12. Έφτασε το πλήρωμα του χρόνου λοιπόν, για να μιλήσω για το δεύτερο άλμπουμ της σειράς Μυστήρια Πράματα με (υπο)τίτλο Λύκοι της Ζήρειας, το οποίο κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Jemma Press φυσικά. Είναι γνωστό ότι ο Θανάσης Πετρόπουλος ανέβαζε σε συνέχειες την ιστορία στο socomic.gr. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι εγώ απέφευγα να τα διαβάζω, μιας και ήθελα να διαβάσω ολόκληρο το άλμπουμ όταν θα κυκλοφορούσε. Άργησε να πέσει στα χέρια μου, αλλά τελικά έγινε κι αυτό. Βρισκόμαστε στο έτος 1894 και οι περιπέτειες των Φιλήμονα Καρτέρη και Σερ Ζάκαρυ Νίκολσον συνεχίζονται, αυτή τη φορά στην ορεινή Κορινθία και συγκεκριμένα στη Ζήρεια, όπου μετά την είδηση της εξαφάνισης ενός ντόπιου πραματευτή σε συνδυασμό με ένα αλλόκοτο, μεταφυσικό, θα έλεγε κανείς, περιστατικό, οι δύο πρωταγωνιστές μας αναλαμβάνουν δράση, για να εξιχνιάσουν το μυστήριο. Καρτέρης και Νίκολσον εν δράσει Πολλοί ίσως παραξενευτούν με αυτό που θα πω, αλλά το Λύκοι της Ζήρειας μου άρεσε περισσότερο από το πρώτο άλμπουμ (το οποίο ήταν επίσης πολύ καλό, μην παρεξηγηθώ, έχω κάνει και σ'αυτό παρουσίαση άλλωστε: Μυστήρια Πράματα). Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά; Μα φυσικά το είδος του τρόμου. Και τώρα θα πει κάποιος «άσε μας ρε Beefheart! Και οι δύο ιστορίες monster hunting είναι». ΧΑ! Φτωχέ, μικρέ μου υποθετικέ αντιρρησία, στην πρώτη περίπτωση έχουμε το τέρας που σπέρνει τον τρόμο στο, ας πούμε, «τερέν» των ηρώων μας, ενώ εδώ, αντίθετα, οι ήρωές μας κινούνται προς την περιοχή του τέρατος, κάτι που τους κάνει να φαντάζουν ανίσχυροι και δίνει μια πιο αρχετυπική νότα στο horror element. Είναι σαν να τον άνθρωπο που κολυμπάει στη θάλασσα στα Σαγόνια του Καρχαρία, αλλά σε βουνό, για να σου δώσω να καταλάβεις. Επιπλέον, το στήσιμο του σεναρίου είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται αυτού του είδους η περιπέτεια για να δημιουργηθεί το κατάλληλο σασπένς. Το σχέδιο είναι το γνωστό πετροπουλέικο (όσοι δε γνωρίζουν θα το δουν στα images που ανέβασα). Καρτέρης και Νίκολσον όντως εν δράσει, αλλά αυτό το καρέ δεν είναι μέσα στην ιστορία, σας ξεγέλασα.
  13. O νεαρός Bobby Bailey, ένας απόκληρος των 60s, θεωρεί ότι το μόνο καταφύγιό του είναι η κατάταξή του στον αμερικάνικο στρατό. Αυτό που δεν ξέρει όμως είναι ότι πρόκειται να συμμετάσχει σε ένα top secret πρόγραμμα για την δημιουργία υπερστρατιώτη, στην ηγεσία του οποίου βρίσκεται ο Dr. Friedrich. Ο Dr. Friedrich νυν υψηλόβαθμος στρατιωτικός ήταν πρώην στέλεχος των Ναζί, που πούλησε την ιδέα για την κατασκευή ενός υπερανθρώπου στους αμερικάνους, μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Το αποτέλεσμα του πειράματος στον Bobby, αντί στον υπερστρατιώτη, οδηγεί στην δημιουργία ενός τέρατος που ο αμερικάνικος στρατός πλέον προσπαθεί να καταστρέψει. Κάπως έτσι ξεκινάει η πλοκή του έπους 360 σελίδων που ακούει στο όνομα Monsters. Με επίκεντρο τον Bobby ξετυλίγονται ιστορίες που αφορούν σε διαφορετικές περιόδους, στα 60s και στα 40s, και εστιάζουν τόσο στην οικογένειά του όσο και σε χαρακτήρες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο με την στάση τους στην εξέλιξη του Bobby από ένα φυσιολογικό παιδί, σε σιωπηλό και μοναχικό, σε παρία και τέλος σε τέρας. Γνωρίζουμε λοιπόν τον πατέρα του Bobby, Tom, που γύρισε από τον πόλεμο με καθυστέρηση 4 χρόνων, άλλος άνθρωπος, βίαιος και καταπιεστικός, που ήταν μεταξύ αυτών που ανακάλυψαν την τοποθεσία των μυστικών πειραμάτων των Ναζί. Ακόμα, η μητέρα του Bobby, Janet αναδεικνύεται σε πρωταγωνίστρια σημαντικού μέρους του κόμικ καθώς βλέπουμε τις προσπάθειές της να προστατέψει τον Bobby από την βια του πατέρα του. Επιπλέον, η πλοκή εστιάζει στον αξιωματικό Elias Macfarlane που είναι αυτός που πρακτικά στέλνει τον Bobby να συμμετάσχει στο πείραμα που θα τον μετατρέψει τελικά σε τέρας και στην συνέχεια βασανίζεται από τις τύψεις. Τέλος, σημαντικός χαρακτήρας στην πορεία της ζωής του Bobby είναι ο μυστικός πράκτορας John Powell, υπεύθυνος να ενημερώνει την Janet για την απουσία του άντρα της, την οποία ερωτεύεται. Το Monsters είναι δύσκολο να καταταχτεί αποκλειστικά σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος. Περιέχει στοιχεία κοινωνικού δράματος, θριλερ τρόμου και πολιτικής σάτιρας. Κάποιος μπορεί να δει στοιχεία από έργα όπως το Frankenstein ή το Hulk που πραγματεύονται τέρατα τα οποία καταδιώκονται ως αποτελέσματα πειραμάτων που πήγαν λάθος. Ακόμα, η δημιουργία υπερστρατιώτη αποτελεί το θέμα τόσο στο Captain America όπου όμως υπάρχει η επιθυμητή κατάληξη της δημιουργίας ενός υπερστρατιώτη ηρωϊκού, όσο και στον Wolverine που ο χαρακτήρας βασανίζεται κατά την διάρκεια μεταμόρφωσής του σε υπερόπλο. Να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει μια από τις πιο κομβικές ιστορίες του ήρωα, το Weapon X που κυκλοφόρησε το 1991 και κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ. Παρόλα αυτά, για μένα το πιο δυνατό σημείο του κόμικ βρίσκεται στο βάθος που δίνει στους χαρακτήρες του, αφιερώνοντας ώρα στην μεταφορά των μεταξύ τους διαλόγων και σκέψεων. Μέσα στο κόμικ υπάρχουν πολλές πραγματικά συγκινητικές σελίδες όπου ο αναγνώστης μπορεί να βυθιστεί και αυτός στο δράμα των πρωταγωνιστών, να μοιραστεί την αγωνία τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κόμικ υπολείπεται στις σκηνές δράσης. Αν και λιγοστές, τόσες-όσες, είναι από τις πλέον καλοδουλεμένες που έχω διαβάσει, με πολύ καλό ρυθμό και σκηνοθεσία έτσι ώστε να καθοδηγείται σωστά ο αναγνώστης στο να γεμίσει τα κενά των καρέ με την φαντασία του, κατόρθωμα σπάνιο για μένα που πολλές σκηνές δράσεις σε άλλα κόμικς μου φαίνονται ως ατάκτως ειρημένα καρέ. Ακόμα, ο Barry Windsor-Smith καταφέρνει μέσα από την σύνθεση όλων των ιστοριών του που εστιάζουν στους συγκεκριμένους χαρακτήρες του κόμικ να κάνει σχόλια ευρύτερα για τις περιόδους που διαδραματίζεται. Έτσι θίγονται, άλλες φορές εμμέσως και άλλες άμεσα ακανθώδη ζητήματα όπως η συνεργασία του αμερικάνικου στρατού με τους ναζί μετά τον πόλεμο, η θέση της γυναίκας στην οικογένειας εκείνη την περίοδο, τα δεινά του πολέμου. Το Monsters αποτελούσε ένα μακροχρόνιο πρότζεκτ του δημιουργού καθώς χρειάστηκε 35 χρόνια για να ολοκληρωθεί και εκδόθηκε φέτος από την Fantagraphics προξενώντας τεράστια αίσθηση. Δικαίως κατά την γνώμη μου, καθώς είναι από εκείνα τα λιγοστά έργα που κατάφεραν να με κάνουν να ενδιαφερθώ όντως για τους χαρακτήρες. Σίγουρα ως ένα ψηφιδωτό πολλών διαφορετικών ειδών δεν μπορεί να είναι εξαιρετικό σε όλα, και αισθάνθηκα σε σημεία ότι ίσως κρατάει κάποια υπο-πλοκή περισσότερο από όσο θα έπρεπε ενώ για ορισμένους χαρακτήρες νιώθω ότι θα ήθελα να δω περισσότερα στοιχεία. Παρόλα αυτά το θεωρώ την καλύτερη αγορά που κάναμε στο φετινό ComicDom. Εννοείται ότι προτείνεται. Δεν πρόκειται για ένα κόμικ για να χαλαρώσετε μετά από μια κουραστική μέρα στην δουλειά, είναι βαρύ και στενάχωρο. Ο αναγνώστης ήδη γνωρίζει πολλές φορές την κατάληξη της ιστορίας διαβάζοντας για την αρχή της. Σημασία δηλαδή δεν έχει το "τι" θα γίνει αλλά το "γιατί" και το "πως". Στα θετικά επίσης είναι η έκτασή του. Στις 360 σελίδες του, καθόλου λίγες, ο δημιουργός καταφέρνει να πει μια ιστορία με αρχή-μέση-τέλος, κόντρα στην μόδα που υπαγορεύει ιστορίες που εκτείνονται σε πολλούς τόμους και που πλέον ο γράφων δεν έχει την όρεξη, ούτε τον χρόνο να αφιερώσει για να φτάσει στο τέλος τους. Δώστε του μια ευκαιρία, στο κάτω-κάτω είναι από τα πιο πολυσυζητημένα κομικς της χρονιάς!
  14. Βρισκόμαστε στο έτος 2056. Η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων ζει μέσα σε θόλους, οι οποίοι περικλείουν τις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ, για να προστατευτούν από τη μόλυνση και τις πυρκαγιές, που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή. Αυτή δεν είναι, όμως, η μόνη αλλαγή στη ζωή τους, αφού κανείς σχεδόν πλέον δεν εργάζεται (εκτός από τους κομμωτές ) και κάθε οικογένεια έχει ένα ρομπότ στην υπηρεσία της, από το οποίο είναι απόλυτα εξαρτημένη, αφού είναι το μόνο εργαζόμενο μέλος. Φυσικά, αυτή η κατάσταση προξενεί δυσφορία στους περισσότερους ανθρώπους, από τη στιγμή μάλιστα που τα ρομπότ δεν έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τους ανθρώπους. Και το πρόβλημα θα επιδεινωθεί, επειδή ετοιμάζεται μια νέα γενιά ρομπότ, που, σε αντίθεση με τα υπάρχοντα, θα είναι εξωτερικά πανομοιότυπα με τους ανθρώπους. Και εδώ γνωρίζουμε την οικογένεια Γουόλτερ (μητέρα, πατέρας, κόρη, γιος) και το ρομπότ τους, τον Razorball, ο οποίος μετά τη δουλειά, περνά ατέλειωτες ώρες στο γκαράζ μαστορεύοντας κάτι εντελώς απροσδιόριστο, που τα τρία μέλη της οικογένειας θεωρούν, ότι είναι τουλάχιστον ύποπτο. Μόνο ο πατέρας φαίνεται να τρέφει μεγάλο σεβασμό για το Razorball και προσπαθεί να τον δικαιολογήσει. Αυτά και διάφορα άλλα τραγικά και τραγελαφικά συμβαίνουν στο κόμικ των Mark Russell και Mike Deodato Jr., το οποίο προσεγγίζει με αρκετά χαλαρή και αρκετά διασκεδαστική ιστορία, καλογραμμένη, με χιούμορ, παρά το γεγονός, ότι σε κάποια σημεία συμβαίνουν δυσάρεστα πράγματα και με μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Και όσο προχωρά η πλοκή, ανακαλύπτουμε ότι το κόμικ έχει περισσότερα να πει, από όσο αφήνει να φανεί αρχικά. Και τελικά, ένα από τα ερωτήματα που θέτει είναι το πόσο αναλώσιμοι είμαστε και τι είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους. Και όλα αυτά ευτυχώς χωρίς φλυαρίες και φιλοσοφίες. Φυσικά, το σχέδιο του Mike Deodato είναι πολύ καλό και επειδή μας είναι γνωστό, δεν έχει νόημα να προσθέσω κάτι παραπάνω, τα καταφέρνει και εδώ πάρα πολύ καλά. Σε γενικές γραμμές, μου φάνηκε αξιόλογο κόμικ και μου άρεσε αρκετά και σαφώς περισσότερο από ότι περίμενα. Κυκλοφόρησαν 5 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade που περιέχει επίσης τα εξώφυλλα των τευχών και λίγα σχέδια. Η σειρά φαίνεται, ότι συνεχίζεται και αν κυκλοφορήσει και δεύτερο τομάκι, θα το πάρω σίγουρα. Προτείνεται ως ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα! Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μια συνέντευξη του σεναριογράφου
  15. Με αφορμή το άρθρο που ανέβασε ο καλός φίλος @leonidio που αφορά το συγκεκριμένο κόμικ, σκέφτηκα να το παρουσιάσω για να πάρετε μία ιδέα. Τα πρωτόγνωρα και κοσμοϊστορικά γεγονότα που ζούμε αυτές τις εποχές, έχουν δώσει βήμα σε πολλούς καλλιτέχνες να εκφραστούν. Έτσι, εκτός από τον κινηματογράφο, την ζωγραφική, την γλυπτική, δεν θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητη και η Ένατη Τέχνη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο Περικλής Κουλιφέτης παρουσίασε στο κοινό μία σειρά από γελοιογραφικά στριπ, τα οποία σατιρίζουν την περίοδο της καραντίνας, αλλά παράλληλα δίνουν τροφή για σκέψη στον αναγνώστη. Με την συνδρομή της γνωστής μας εκδοτική, "Μικρός Ήρως", κυκλοφόρησε στις 09/03/21 το πόνημα του δημιουργού, το οποίο χωρίζεται σε δύο άτυπες περιόδους, την "Καραντίνα Νο 1" και την "Καραντίνα Νο 2", αντιγράφοντας, κατά κάποιον τρόπο, την πραγματικότητα. Πρωταγωνιστές σε αυτό το ταξίδι είναι ένας άντρας και το πουλί του. Όχι, μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό! Ο Στάθης αναγκάζεται να εγκλειστεί μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του, λόγω του lockdown κι έχει για συντροφιά το καναρίνι του, τον Αγαθοκλή. Οι διάλογοι μεταξύ τους, αποδεικνύουν το πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο να μείνει "φυλακισμένος" για μεγάλο χρονικό διάστημα, την ίδια ώρα που για το άτυχο πτηνό, είναι απλά η ιστορία της ζωής του. Έτσι, ο Αγαθοκλής, φροντίζει κάθε φορά, με το καυστικό του χιούμορ, να λέει αλήθειες και να βάζει τον ιδιοκτήτη του σε σκέψεις. Η ποιότητα των στριπ είναι αρκετά τίμια, θα έλεγα, κι αρκετά από αυτά μου άφησαν ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. Το νεαρό της ηλικίας του δημιουργού (γεννήθηκε το 1996), πάντως, υπόσχεται ότι, εκτός από καλής ποιότητας χιούμορ, έχει πολλά περιθώρια για βελτίωση στο μέλλον. Όσον αφορά το σχέδιο, προσωπικά θα το χαρακτήριζα επιμελώς ατημέλητο. Για το ύφος του σεναρίου (το οποίο δεν έχει να μας παραθέσει μία ολοκληρωμένη ιστορία) επιτελεί στο ακέραιο τον σκοπό του, χωρίς όμως να είναι το αριστούργημα. Εδώ δεν με πείραξε. Σε μία "κανονική" ιστορία, θα είχα θέμα. Το χρώμα, από την άλλη, είναι αντιστρόφως ανάλογο με τις ημέρες που διανύουμε. Είναι ευχάριστο, διαθέτει ποικιλία ζωηρών χρωμάτων, με αποτέλεσμα ο συνδυασμός τους να βγάζει μία νότα αισιοδοξίας. Η έκδοση διαθέτει τα περισσότερα από τα καλά στοιχεία της εκδοτικής, με μοναδική, ίσως, παραφωνία να είναι το μικρό μέγεθος. Βέβαια, αν το καλοσκεφτούμε, από την στιγμή που έχουμε να κάνουμε με γελοιογραφικά στριπάκια, με διεκπαιρεωτικό σχέδιο, το μεγαλύτερο μέγεθος δεν θα έδινε κάτι περισσότερο. Το έντυπο φέρει σύνδεση με καρφίτσα, ενώ το χαρτί του είναι καλής ποιότητας, δημιουργώντας μία καλή αποτύπωση των χρωμάτων. Στο εσωτερικό του εξώφυλλου, θα βρούμε ένα εισαγωγικό άρθρο για το κόμικ, επιμελημένο από τον, συνήθη ύποπτο, Γαβριήλ Τομπαλίδη, ενώ στην μέσα σελίδα του οπισθόφυλλου, η έκδοση ολοκληρώνεται με ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του δημιουργού. Η σελίδα του Περικλή Κουλιφέτη στο Facebook Η σελίδα της εκδοτικής για τους "Έγκλειστους" (Παρακαλώ η παρούσα παρουσίαση να μην συμπεριληφθεί στον διαγωνισμό γιατί δεν πληροί τον πρώτο όρο του κανόνα συμμετοχής)
  16. 1821 - ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑ Οι Μυθομάχοι είναι αρχαίοι, απέθαντοι πολεμιστές. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, μάχονται εναντίον αλλόκοτων πλασμάτων τα οποία απειλούν την ανθρωπότητα. Ο Αριστόμαχος είναι ο τελευταίος απόγονος των Ηρακλειδών και πρωταγωνιστής στην συγκεκριμένη ιστορία, η οποία διαδραματίζεται το 1821, λίγο πριν το ξέσπασμα της επανάστασης. Σε συνεργασία με έναν Τούρκο, μια προαιώνια αγάπη και ένα καλικάντζαρο, θα αντιμετωπίσει τον ίδιο τον θάνατο, αλλά και όντα που ξεπηδάνε από τα έγκατα της Γης, πάντα με σκοπό την προστασία του ντόπιου πληθυσμού. Τελευταία δουλειά του Γιάννη "Rubus" Ρουμπούλια και πρώτη του καινούριου του εκδοτικού εγχειρήματος με τον τίτλο Nerdula Creative Labs. Το σενάριο βγήκε σε συνεργασία με τον Χάρη Γιουλάτο, σύμφωνα με τα credits. Δεν απέχει βέβαια και πολύ από αντίστοιχες παλιότερες δουλειές του Ρουμπούλια, με όσα καλά και κακά βέβαια σημαίνει αυτό. Είναι καλοδουλεμένο, ρολάρει σωστά, έχει ομαλή ροή και αρκετή και καλά τοποθετημένη δράση. Το κακό, και αυτό μπορεί βέβαια να είναι στο δικό μου μυαλό μόνο, είναι το ότι οι διάλογοι είναι σχετικά flat. Ενώ υπάρχει το setting (και το σχέδιο) για κάτι υποβλητικό και επικό, οι σχετικά απλοϊκές συζητήσεις μεταξύ κυρίως των πρωταγωνιστών αλλά και η χρήση του καλλικάντζαρου (με το όνομα Κατσιμπούλα) σε ρόλο comic relief, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον ρίχνουν το επίπεδο όλης της δουλειάς. Και ενώ υπάρχουν πολύ καλά στοιχεία, όπως π.χ. η χρήση ενός τούρκου Λοχαγού σε κύριο, σημαντικό και "καλό" ρόλο αντί για να το κάνουν "κακό" ή γκαφατζή όπως θα ήταν πιο εύκολο (και τετριμμένο), το όλο ύφος παίζει μεταξύ Κόναν και Ποναν. Και σαφώς κυριαρχεί ο Κόναν, αλλά θα προτιμούσα η κυριαρχία να είναι πλήρης και πιο αισθητη. Για το σχέδιο δεν έχω να γράψω πολλά, ο Ρουμπούλιας είναι χρόνια στο κουρμπέτι και προσωπικά είμαι φαν του. Πολύ δουλεμένα σχεδόν όλα τα καρέ, φουλ στη λεπτομέρεια, καταλαβαίνεις ότι δεν ξεπέταξε την δουλειά αλλά την έκανε με αγάπη. Φουστανέλες, σώματα, πρόσωπα, τέρατα, όλα σχεδιασμένα άρτια, ανατομικά σωστά και ταιριαστά στο στήσιμο και τη σκηνοθεσία της σελίδας. Όλα καλά στο οπτικό κομμάτι λοιπόν, με εξαίρεση κάποια λίγα καρέ (και μπαλονάκια) στα οποία βγήκε λάθος το χρώμα. Προς τιμήν όμως του (των;) Nerdula(s?), μαζί με την προπαραγγελία, ήρθε και επιστολή στην οποία ζητούν συγνώμη και λένε ότι θα στείλουν άλλο αντίτυπο (από 2η έκδοση) προς αντικατάσταση, Προσωπικά δεν είχα πρόβλημα και μια χαρά διάβασα και το αρχικό, αλλά πρέπει να τονιστεί, γιατί δείχνει ότι σέβονται τον αναγνώστη. Συνολικά λοιπόν, μια αρκετά καλή δουλειά, 68 Α4 σελίδων, και η οποία πιστεύω ότι έχει "ψωμί" για να συνεχιστεί και να διαβάζουμε τις περιπέτειες του Αριστόμαχου ανά τους αιώνες. Με μια μεγαλύτερη προσοχή, πιστεύω ότι μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλό. Ένα αγνό, τίμιο και άδολο 7/10 από εμένα.
  17. Ελλάδα, 1827. Λίγο πριν την ναυμαχία του Ναυαρίνου. Φιλέλληνες, Αιγύπτιοι και Οθωμανοί, πειρατές και επαναστάτες, συνεισφέρουν στη δημιουργία του χωνευτηριού που αποκαλείται επαναστατημένη Ελλάδα. Με πρωταγωνιστή τον αδίστακτο μανιάτη Νικόλα Στάρκο, ο οποιος μπροστά στο κέρδος που του αποφέρουν τα σκλαβοπάζαρα, δεν διστάζει να τα τροφοδοτεί με χριστιανούς συντοπίτες του. Με την μητέρα του την Ανδρονίκη να ρίχνεται στον αγώνα της επανάστασης προσπαθώντας να ξεπλύνει την ντροπή που νιώθει για τις πράξεις του γιου της. Με τον Γάλλο υποπλοίαρχο Ανρί ντ' Αλμπαρέ να θέλει να παντρευτεί, στην Κέρκυρα, την αγαπημένη του Αντζελίνα, αλλά οι άγνωστες και παράνομες δοσοληψίες του τραπεζίτη πατέρα της, να εμποδίζουν τελικά τους δύο νέους. Και όλα αυτά, σε ένα φόντο που "φωνάζει" Ελλάδα, το μπλε της θάλασσας και το μαύρο της σκλαβιάς, δοσμένο από ένα Γάλλο, τον πασίγνωστο Ιούλιο Βερν. Παρόλο που έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία του Ιουλίου Βερν όταν ήμουν μικρός, το συγκεκριμένο δεν το θυμόμουν καθόλου. Οπότε, η κριτική μου δεν βασίζεται τόσο στο κατα πόσο ήταν καλή η μεταφορά, όσο για το κατά πόσο στέκει το ίδιο το κόμικ. Έχοντας βέβαια πολύ έντονα την γραφή και τις μανιέρες του Βερν στο μυαλό μου, κατέληξα ότι ο Γιώργος Βλάχος έκανε αρκετά καλή δουλειά. Δεν ξέρω πόσο πιστός έμεινε στο πρωτότυπο, αλλά σίγουρα, το αποτέλεσμα είναι πιστό στο συναίσθημα που σου δημιουργούν τα βιβλία του γάλλου. Ωραία χρήση της ντοπιολαλιάς, ούτε πολύ ούτε λίγη, ούτε κουραστική ούτε αδιάφορη. Ίσως να υπάρχουν κάποια θέματα ρυθμού, με την έννοια ότι οι πρώτες 30 σελίδες είναι σχετικά γρήγορες, με λίγους διαλόγους και αρκετό exposition, ενώ το υπόλοιπο είναι αρκετά πιο "πολυλογάδικο", αλλά πιθανόν να είναι αυτή και η ροή του αρχικού κειμένου. Συνολικά πάντως, η ανάγνωση είναι ευχάριστη, δεν βαρέθηκα σε κανένα σημείο και το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Σχεδιαστικά, ο Θανάσης Καραμπάλιος είναι άνετος, αφού άλλωστε "βρίσκεται" στον ίδιο χωροχρόνο με την άλλη μεγάλη του σειρά, το 1800. Στα κοντινά δεν παίζεται, και κάποια splash του είναι πολύ δυναμικά, με πολλά πρωτότυπα τοποθετημένα καρέ. Παραμένει, για εμένα τουλάχιστον, το θεματάκι της πιστότητας των προσώπων στις πιο μακρινές λήψεις, αλλά μπροστά στο σύνολο του έργου, αυτά είναι λεπτομέρειες. Κάποια καρεδάκια είναι λίγο παραπονεμένα, καθώς προφανώς δεν έτυχαν της ίδιας αγάπης, αλλά το σύνολο είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Προσωπικά, ανυπομονώ να τον δω σε κάτι εκτός "φουστανέλας", θέλοντας να τον δω πως θα αντιμετωπίσει κάτι τελείως διαφορετικό σαν setting. H έκδοση είναι αρκετά προσεγμένη, με εισαγωγή του Βλάχου αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του Ιουλίου Βερν, 5 καλογραμμένες και όμορφες, γραφιστικά, σελίδες. Βελτιώνονται και σε αυτό το κομμάτι οι εκδόσεις, το μόνο που θα ήθελα είναι flaps στα εξώφυλλα για να αναβαθμιστεί ακόμα περισσότερο η σειρά. Ξέχασα να αναφέρω ότι πρόκειται για το πρώτο τεύχος, οπότε περιμένουμε το 2ο, κάποια στιγμή μέσα στο 2022, σύμφωνα με ότι μου είπε ο σχεδιαστής.
  18. Το Red Room το αγορασα στο φετινό Comicdom και ηταν ισως η μοναδική αγορά μου που έγινε χωρίς να γνωρίζω τιποτα, ούτε για το κόμικ, ούτε για τον δημιουργό. Απλά έριξα ένα ξεφύλλισμα και με έπεισε. Τι είναι λοιπόν το Red Room; Θυμάστε εκείνη την περίφημη φράση "μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του"; Εδώ λοιπόν μια χαρά μέσα θα πέσετε αν το κρίνετε από αυτό. Πρόκειται για ένα κόμικ που εντάσσεται στην κατηγορία του gore horror με επιρροές όπως λέει ο ίδιος ο δημιουργός από τα ασπρόμαυρα κόμικς της δεκαετίας του '80 όπως το Κοράκι του James O'Barr αλλά και τα κλασσικά horror κόμικς της E.C. όπως το περίφημο Tales From The Crypt. Θέλωντας να κάνει ένα κόμικ που θα σόκαρε και θα φόβιζε τους αναγνώστες του ο Ed Piskor σκέφτηκε να δημιουργήσει τον κόσμο του γύρω από ένα σχετικά ανεξερεύνητο πεδίο, αυτό του λεγόμενου Dark Web όπου πίσω από την ανωνυμία και τις συναλλαγές με κρυπτονομίσματα ορισμένοι όντας γνώστες και έχοντας τους πόρους, αναλώνονται σε κάθε λογής παράνομες και εγκληματικές ενέργειες. Ετσι λοιπόν, στα κρυπτογραφημένα Red Rooms ένα κομμάτι από το 1% του πληθυσμού της Γης απολαμβάνει να βλέπει βασανισμούς και θανατώσεις με τους πιο ακραίους τρόπους από τους αγαπημένους τους stars-serial killers. Σκεφτείτε τα πολυσυζητημένα snuff films στον 21ο αιώνα. Όπως αντί να πηγαίνεις πλέον στο video-club για να νοικιάζεις ταινίες, τις στριμάρεις από το ίντερνετ, αντίστοιχα έχουν εξελιχθεί και οι διεστραμμένοι πελάτες τέτοιου υλικού, συνδέονται online. Στα τέσσερα τεύχη του Antisocial Network η ιστορία περιστρέφεται γύρω από πέντε διαφορετικά Studios παραγωγής τέτοιου υλικού με την έμφαση να δίνεται περισσότρο στην οικογενεια Thelema και σε έναν συγκεκριμένο serial killer που αποφασίζουν να προσλάβουν. Στόχος του δημιουργού ήταν να γράψει τεύχη τα οποία θα δίνουν μια αίσθηση ολοκλήρωσης στον αναγνώστη αλλά όλα μαζί θα σχηματίζουν ένα ευρύτερο ψηφιδωτό που θα επιτρέπει να γίνουν γνωστά περισσότερα στοιχεία του κόσμου των Red Rooms και το καταφέρνει. Οσον αφορά το σενάριο δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο, άλλωστε ο στόχος του συγγραφέα είναι απλός, να τρομάξει τους θεατές. " No Eisner award bait here" θα γράψει άλλωστε στην εισαγωγή του trade paperback. Ούτε αλληγορίες ούτε κοινωνική κριτική θα βρείτε εδώ. Δεν έχει Get Out για να μιλήσω με όρους σινεμά, εδώ έχει ένα ακόμα πιο ακραίο Saw. Φυσικά ένα τέτοιο κόμικ δεν θα λειτουργούσε χωρίς το κατάλληλο σχέδιο και εδώ είναι που "λάμπει" το κόμικ. Μέσα από ένα πολύ λεπτομερές σχέδιο μπορεί κανείς να παρατηρήσει την φρίκη σε όλο της το μεγαλείο αλλά και να ανακαλύψει κρυμμένες λεπτομέρειες του σύμπαντος του κόμικ. Ακόμα στην εμπειρία της ανάγνωσης συμβάλλει και το στήσιμο των σελίδων με πολλά καρέ να είναι point-of-view ενός θεατή διατεθιμένου να πληρώσει για να δώσει εντολές για την επικείμενη εκτέλεση. Στο τέλος του τόμου υπάρχουν σημειώσεις του Ed Piskor για διάφορα καρέ τα οποία αποκαλύπτουν και τις πηγές έμπνευσης αλλά και το πόση έρευνα έκανε σχετικά με αληθινούς σχετικούς ιστότοπους στο dark web και serial killers, προκειμένου να κάνει όσο πιο αληθοφανή γίνεται την ιστορία του. Συνολικά μπορώ να πω ότι διασκέδασα με το κόμικ αυτό και δεν απογοήτευσε, πρόκειται όμως για κόμικ αυστηρά για ενηλίκους καθώς η βία που απεικονίζεται είναι ακραία, για τον λόγο αυτό δεν παρατίθενται και πολλές εικόνες στην παρουσίαση. Να σημειωθεί ότι η σειρά συνεχίζεται με τα 4 επόμενα τεύχη να αποτελούν μέρος ενός trade που θα εκδοθεί με τίτλο Red Room: Trigger Warnings.
  19. Ο άρχοντας των ονείρων Γιάννης Κουκουλάς Οι δύο πρώτοι τόμοι του πολυβραβευμένου Sandman κυκλοφόρησαν στα ελληνικά. Ονειρα, εφιάλτες και θάνατος γίνονται ένα στην ελεγειακή dark fantasy του Neil Gaiman. Τέτοιες μέρες πριν από ακριβώς 26 χρόνια κυκλοφόρησε το 75ο και τελευταίο τεύχος του Sandman του Neil Gaiman, ενός από τους σημαντικότερους και επιδραστικότερους σύγχρονους σεναριογράφους κόμικς. Η σειρά είχε ξεκινήσει το 1989 και ακόμα θεωρείται αξεπέραστη στο είδος της. Ο Άγγλος συγγραφέας καθ’ όλα τα χρόνια της κυκλοφορίας της είχε την τύχη να συνεργαστεί με μια πλειάδα καλλιτεχνών (Sam Kieth, Mike Dringenberg, Malcolm Jones, Chris Bachalo, Michale Zulli, Steve Parkhouse κ.ά.) που έδωσαν σχήμα και μορφή στα σκοτεινά του σενάρια αλλά και με τον φίλο του, κορυφαίο σχεδιαστή Dave McKean, που φιλοτέχνησε με το ιδιαίτερο στιλ του και τα 75 εξώφυλλα των τευχών, τα περισσότερα σαν κολάζ αποτελούμενα από τα υλικά από τα οποία «είναι φτιαγμένα τα όνειρα». Είχε όμως και την πλήρη ελευθερία από την DC για να υλοποιήσει το όραμά του όπως ακριβώς το ήθελε, να δημιουργήσει ένα αφηγηματικό πλαίσιο πολυεπίπεδο, μακάβριο, γεμάτο αναφορές στη λογοτεχνία, την ιστορία και τη μυθολογία, την τέχνη, τα κόμικς. Και διάσπαρτο από εγκιβωτισμένες αφηγήσεις, διακειμενικές και διεικονικές συσχετίσεις, ιστορίες μέσα στις ιστορίες και σχέδια μέσα στα σχέδια. Από το 1993, μάλιστα, η κυκλοφορία του Sandman εντάχθηκε στην Vertigo, θυγατρική εταιρεία της DC, η οποία εξέδιδε τίτλους που απευθύνονταν σε μεγαλύτερες ηλικίες με την επισήμανση «Για ώριμους αναγνώστες». Τα πρώτα τεύχη του Sandman είχαν μεταφραστεί και κυκλοφορήσει στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τις εκδόσεις Modern Times, αλλά η σειρά διακόπηκε χωρίς να ολοκληρωθεί. Το πρόβλημα «διορθώνει» η πρωτοβουλία της Anubis (μετάφραση: Ηλίας Τσιάρας) να κυκλοφορήσει ολόκληρη τη σειρά, όχι όμως με τη μορφή μεμονωμένων τευχών αλλά με τη μορφή πολυσέλιδων πολυτελών τόμων που συγκεντρώνουν ο καθένας μια ξεχωριστή ενότητα ιστοριών, τα πρωτότυπα εξώφυλλα, καθώς και κείμενα των συντελεστών της σειράς και προσωπικοτήτων του χώρου των κόμικς. Ο πρώτος τόμος με τίτλο «Πρελούδια και Νυχτωδίες» (Preludes & Nocturnes) περιλαμβάνει τα οκτώ πρώτα τεύχη της σειράς ενώ ο δεύτερος με τίτλο «Το Κουκλόσπιτο» (The Doll's House) τα οκτώ επόμενα. Κεντρικό ρόλο στη σειρά έχει ένας λιγομίλητος, σκυθρωπός, μαυροφορεμένος και αινιγματικός χαρακτήρας με χλομό πρόσωπο, ο Μορφέας, ο Αρχοντας των Ονείρων. Δεν είναι όμως ο πρωταγωνιστής αλλά ο θλιμμένος παρατηρητής των αποφάσεων των ανθρώπων, αυτός που περιπλανιέται αιώνια και απορεί με τη βία, τη ματαιοδοξία, τις προκαταλήψεις, τις προβλέψιμες αλλά μη αναστρέψιμες πράξεις τους. Ο Μορφέας ή αλλιώς γνωστός ως Ονειρο (Dream) είναι ο ένας από τους επτά αιώνιους (Endless), τις ανθρωπομορφικά αποδοσμένες οντότητες που ρυθμίζουν τα των ανθρώπων, όταν δεν αδιαφορούν παντελώς για τη ζωή στη Γη. Οι άλλοι έξι είναι οι Destiny, Death, Desire, Despair, Delirium και Destruction, μια παράξενη «οικογένεια» που οι φιλοδοξίες, οι διαθέσεις, τα παιχνίδια, τα πάθη και τα λάθη των μελών της συχνά έχουν ολέθριες συνέπειες στις ζωές των θνητών. Χωρίς σταθερούς πρωταγωνιστές παρά μόνο τις σποραδικές εμφανίσεις των Αιωνίων και άλλων προσώπων από το σύμπαν της DC, οι ιστορίες του Gaiman είναι άλλοτε σαρκαστικές και τραγικές, άλλοτε πνιγμένες σε μαύρο χιούμορ, άλλοτε τρομακτικές και ανατριχιαστικές, πάντα όμως συναρπαστικές. Από τα πρώτα τεύχη της στις αρχές της δεκαετίας του 1990 δημιούργησε αίσθηση με το μεταμυθοπλαστικό της περιεχόμενο, με το επινοημένο μυθολογικό της σύμπαν που εισβάλλει στην πραγματική ζωή. Η επιτυχία της ήταν εξαρχής μεγάλη, οι κριτικοί την αποθέωσαν, ενώ οι βραβεύσεις διαδέχονταν η μια την άλλη (σε διάφορες κατηγορίες το Sandman έχει κερδίσει 26 βραβεία Eisner, αλλά και βραβείο σεναρίου στην Ανγκουλέμ, καθώς και δύο βραβεία Hugo). Προλογίζοντας το «Πρελούδια και Νυχτωδίες» η επιμελήτρια της σειράς καθώς και ιδρύτρια της Vertigo μεταξύ άλλων αναφέρει: «Ο πρώτος τόμος της σειράς Sandman είναι ένα έργο στο στάδιο της εξέλιξης –είναι η προσπάθεια ενός ταλαντούχου δημιουργού που τελικά ακόνισε και τελειοποίησε τις ικανότητές του και σταδιακά υλοποίησε την αρχική του ιδέα– μια σειρά σχετική με τα όνειρα: προσωπική, σκοτεινή και σουρεαλιστική, που την εξέλιξε με τρόπους που έδωσαν μορφή σε ορισμένες από τις πλέον χαρακτηριστικές και αξέχαστες ιστορίες [...] Όπως και στις προηγούμενες ιστορικές σειρές –The Dark Knight Returns, Watchmen και V for Vendetta– έτσι και η απήχηση του Sandman ξεπερνά τα στενά όρια της παραδοσιακής αγοράς των κόμικς. Και υπάρχει λογική εξήγηση γι’ αυτό. Ο Neil Gaiman λατρεύει να αφηγείται ιστορίες και οι ιστορίες που γράφει είναι διαχρονικές, αξιομνημόνευτες και παγκόσμιες. Η δουλειά του στο Sandman αρέσει σε ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές καταβολές, προσκαλώντας ένα συνονθύλευμα αναγνωστών που συνήθως δεν μοιράζονται τα ίδια λογοτεχνικά γούστα. Το Sandman επίσης έχει ένα δυσανάλογα μεγάλο αριθμό γυναικών ανάμεσα στους αναγνώστες του, πιθανότατα μεγαλύτερο από τα περισσότερα τυπικά κόμικς. Για ένα μέσο που ακόμη θεωρείται ανδροκρατούμενο, αυτό και μόνο αποτελεί ένα σπουδαίο επίτευγμα». Στις ιστορίες του Gaiman, που συμπληρώνονται ιδανικά από τα σχέδια των συνεργατών του, συχνά κυριαρχεί η βία και η σκληρότητα, η μοίρα φαίνεται προδιαγεγραμμένη τόσο από την επαναλαμβανόμενη ανθρώπινη συμπεριφορά όσο και από τις βουλές των Αιωνίων. Άλλες φορές όμως οι ίδιες ιστορίες ξεχειλίζουν από τρυφερότητα και αγάπη, από την καλοσύνη και την καλή προαίρεση που κινούν και κινητοποιούν τον κόσμο. Πότε εξελίσσονται στην εποχή μας και πότε στο βαθύ παρελθόν, πότε στις μητροπόλεις των ΗΠΑ και πότε στα πέρατα της Γης. Κοινός παρονομαστής όμως είναι το όνειρο και ο θάνατος. Κοινά για όλους τους ανθρώπους. Όπως γράφει η Kelly Sue DeConnick στον πρόλογο του «Κουκλόσπιτου»: «Δεν γνωρίζουμε γιατί ονειρεύονται οι άνθρωποι. Η εξήγηση του φαινομένου αυτού μας διαφεύγει (μόλις συνειδητοποίησα πως η επιστήμη, μέχρι να κατανοηθεί, πολύ συχνά εξηγείται ως μαγεία). Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν θεωρίες και μία από αυτές προτείνει πως τα όνειρα είναι ο τρόπος με τον οποίο επεξεργαζόμαστε τις εμπειρίες μας. Αναμειγνύουμε εντυπώσεις και ιδέες για να καταλάβουμε και να ανακαλύψουμε τη σύνδεση, να εφεύρουμε. Αποκομμένο από τους νόμους της Φυσικής (και του γραμμικού χρόνου!) μέσα στο χάος των ονείρων το μυαλό μας βρίσκει την τάξη και έναν τρόπο να εξελιχθεί». Έτσι ακριβώς δομείται, διαβάζεται και βιώνεται το «Sandman». Δεν ερμηνεύεται απλά και μονοσήμαντα. Δεν είναι εύκολο. Ολες μαζί οι ιστορίες του, ωστόσο, αποτελούν μια σπάνια εμπειρία στην οποία ο αναγνώστης θέλει να επιστρέφει ξανά και ξανά. Το ίδιο δεν συμβαίνει άλλωστε και με τα όμορφα όνειρα; Δυστυχώς, όμως, και με τους εφιάλτες. Πηγή
  20. Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που έσβησε ο ήλιος. 10 χρόνια από τότε που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της Γης μολύνθηκε και μεταμορφώθηκε σε shades, μαύρα τέρατα με κοφτερά δόντια και νύχια. Λίγες πόλεις, απομονωμένες και απομακρυσμένες μεταξύ τους, έχουν απομείνει για να δίνουν καταφύγιο στους ελάχιστους ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν, ακόμα, μολυνθεί. H Val Riggs δουλεύει ώς νταλικέρισσα, ως οδηγός και μεταφορέας, ανθρώπων και προϊόντων, μεταξύ αυτών των πόλεων. Πάντα προσεκτική και πάντα στα όρια που η εμπειρία της επιβάλλει. Όταν όμως μαθαίνει για ένα άσυλο, φωτισμένο και θερμαινόμενο, και όταν ο αδελφός της μολύνεται και αυτός όπως πολλοί, θα αναγκαστεί να ξεφύγει από τα στεγανά, θα αναγκαστεί να ρισκάρει και να διακινδυνεύσει, πριν το αναπόφευκτο πλησιάσει πολύ κοντά.... Καιρό είχε να με πιάσει ένα κόμικ από τις πρώτες σελίδες. Η δράση ξεκινάει αμέσως, χωρίς ακόμα να πολυκαταλαβαίνεις τι συμβαίνει και γιατί, αλλά αυτομάτως μπαίνεις στο ρόλο της πρωταγωνίστριας και η αγωνία αρχίζει. Στην πορεία, σιγά-σιγά, καταλαβαίνεις το διακύβευμα, μέσα από flashbacks και μέσω ελάχιστου exposition και χωρίς σεντόνια και φλυαρίες. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, ο Scott Snyder είναι πολύ καλός συγγραφέας. Είτε στο American Vampire, είτε στο The Wake, είτε στο Undiscovered Country, είτε στα δίαφορα Batman που δεν έχω διαβάσει, η κοινή ομολογία είναι ότι ξέρει πως να γράφει ενδιαφέροντες χαρακτήρες, πρωτότυπες πλοκές και να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Και εδώ το πετυχαίνει, χωρίς να μιλάμε για κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο ή ground-breaking, και ίσως χάνοντας, στην πορεία, λίγο τον ρυθμό με τον οποίο ξεκίνησε τη σειρά. Μπορεί όμως να σε κρατάει, γιατί κρατάει σωστά την ισορροπία μεταξύ προώθησης της ιστορίας και ήρεμων στιγμών, μεταξύ δράσης στο τώρα και στα flashbacks, στους διαλόγους και στις λεζάντες. Και η αλήθεια είναι ότι όσο προχωράει, τόσο πιο αναμενόμενο γίνεται το σενάριο, αλλά, παρ' όλα αυτά, πετάει εκπληξούλες, μικρές και μεγάλες, στο τέλος κάθε τεύχους, τόσο ώστε να σε κάνει να ξαναγυρίζεις για τη συνέχεια. Και όλα αυτά, πάντα και φυσικά, σε συνδυασμό με ένα πανέμορφο σχέδιο. Στο οποίο σχέδιο, ο Tony S. Daniel, με πολύ Batman στο βιογραφικό του, χωρίς να πρωτοπορεί, καταφέρνει να εντυπωσιάζει. Είτε με τα γεμάτα, και όμορφα και χρηστικά, splash του, είτε με τη σωστή τοποθέτηση της κάμερας, πότε κοντά και αν-φας, πότε από πίσω και πλάγια, με ενδιαφέρουσα και ποτέ βαρετή χρήση των καρέ, παραδίδει ένα από τα πιο όμορφα υπερηρωικά σχέδια, που ταιριάζει γάντι στη συγκεκριμένη σειρά. Ίσως τα χρώματα να ξεφεύγουν λίγο στην φωτεινότητα τους. για τα γούστα μου πάντα, αλλά στην ουσία δεν μιλάμε για κάτι εγκεφαλικό, παρά περισσότερο για ένα καθαρά εντυπωσιακό, ψυχαγωγικό post-nuke/sci-fi comic, ένα Mad-Max on steroids, χωρίς ιδιαίτερες προεκτάσεις και αναφορές, παρά μόνο το πως να διασκεδάσει ο αναγνώστης. Και αυτό είναι κάτι που χρειάζεται ενίοτε, το pure-unadulterated-fun που λένε και οι Αμερικάνοι, και είναι κάτι που μας το προσφέρουν εδώ δύο καλοί χρήστες των εργαλείων του μέσου. Ένα πλούσια, χορτάστικο trade 6 τευχών, το οποίο διάβασα και καταευχαριστήθηκα. To 7o τεύχος βγήκε πριν 1-2 βδομάδες, πουλάει καλά γενικά,και λογικά θα συνεχιστεί για αρκετό καιρό. Προτιμήστε το, θα περάσετε καλά. Σας αφήνω με το variant που έκανε η Dani για το #7
  21. Η Σπαζοραχούλα είναι ένα από τα κόμικ που ξεχώρισαν στο Comicdom-Con του 2021. Πρόκειται για ένα βουκολικό παραμύθι σε κόμικ που τα έχει όλα. Η ιστορία ξεκινάει με τον Κωνσταντή τον τσομπάνη από την Φρυκτωρία, να διαμαρτύρεται στην καλή του φίλη, τη Μαρουσώ, για τη ζωή του και τις ερωτικές του ατυχίες. Βλέπετε, το χωρίο του Κωνσταντή είναι σ' ένα σταυροδρόμι όπου λεβέντες και ήρωες περνάνε κάθε τόσο κάνοντας μια στάση ακολουθώντας το δρόμο της περιπέτειας, της δόξας και μπορεί και της αρετής. Επάνω στην κουβέντα ξεκινάει απρόσμενα και η μεγάλη περιπέτεια του Κωνσταντή , γλιστρώντας σε ένα ρήγμα και πέφτοντας σε έναν παράλληλο κόσμο, πράγμα συνηθισμένο για τους ήρωες αλλά νέο για τον Κωνσταντή. Η περιπέτεια του Κωνσταντή στη Σπαζοραχούλα είναι μυθικών διαστάσεων, αλλά πάντα με τον ανθρώπινο χαρακτήρα, συναντάει άσπονδους εχθρούς και φίλους, έχει μεγάλες ανατροπές, ενώ απαντάει και σε μερικά από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής . Μάλιστα το έργο περιέχει και χαρακτήρες από προηγούμενη δουλειά του Steve, το Εσμέ. Παρόλο τον χαβαλεντζίδικο χαρακτήρα του κόμικ και το fantasy σκηνικό, θα περίμενε κανείς λογικά κενά, ευκολίες στο σενάριο και κάθε είδους ασυναρτησίες. Λάθος. Το κόμικ αυτό έχει αρχή, μέση και τέλος σφιχτή δομή και πραγματικά βγάζει νόημα κάνοντας την ανάγνωση μια ευχάριστη και απολαυστική διαδικασία. Το queer στοιχείο σε καμία περίπτωση δεν κάνει dominate το κόμικ όπως μπορεί να συμβαίνει σε άλλα έργα, με αποτέλεσμα να διαβάζεται το ίδιο άνετα απ' όλους. Εγώ το βρήκα απολαυστικότατο, και θα ήθελα και άλλο (π.χ. στο Fast Forward της σελίδας 30-31) Διαβάζοντας το κόμικ αυτό έρχονται στο μυαλό μου σκηνές από ταινίες όπως ο Βαρόνος Μινχάουζεν του Terry Gilliam αν και φαντάζομαι ο καθένας θα μπορούσε να το συνδέσει μια ταινία ή ένα κόμικ αναζήτησης είτε παιδικών είτε επικών διαστάσεων. O Steve Στιβάκτης και η Έλενα Γώγου, έχουν γράψει χιλιόμετρα σε φανζιν και σε πάγκους φεστιβάλ, βγάζοντας κόμικ ή συμμετέχοντας σε ανθολογίες. Αν δεν κάνω λάθος, νομίζω πως είναι η πρώτη αυτόνομη δουλειά τους. Το σχέδιο και ο χρωματισμός της Έλενας Γώγου είναι πάρα πολύ καλά και αναγνωρίσιμα. Ειδικά ο χρωματισμός φαίνεται να αποτελεί μεγάλο της προσόν χωρίς το σχέδιο να υστερεί. Απλά το τονίζω γιατί καλό σχέδιο έχουν αρκετοί Έλληνες δημιουργοί, αλλά ο χρωματισμός θέλει και δουλειά εκτός από ταλέντο. Πάντα κοιτάζω τις δουλειές του Steve καθώς τις βρίσκω έξυπνες και πρωτότυπες και χαίρομαι που προχωράει το έργο του. Ελπίζω να κρατήσει ψηλά τον πήχη που μόνος του έχει ανεβάσει.
  22. Εγώ κάθε φορά που ανακοινώνεται νέο άλμπουμ Κόρτο Μαλτέζε: ε φτάνει πια, πότε θα σταματήσουν αυτή την ιεροσυλία; Πάλι εγώ κάθε φορά που κυκλοφορεί νέο άλμπουμ Κόρτο Μαλτέζε: shut up and take my money. Αυτή είναι, χοντρικά, η σχέση μου με τα Κόρτο Μαλτέζε των επιγόνων. Κι αν τα άλμπουμ των Juan Díaz Canales και Rubén Pellejero τα αγόραζα με μια μικρή ενοχή, το εγχείρημα των Martin Quenehen και Bastien Vivès μου δημιούργησε μπόλικη έξαψη, καθώς ήμουν περίεργος να δω πώς θα μετέφεραν το δημιούργημα του Hugo Pratt στον 21ο αιώνα. 2001, κάπου στα ανοιχτά του Ιαπωνικού Αρχιπελάγους. Ο Κόρτο Μαλτέζε οδηγεί μια βενζινάκατο κοντά σε ένα πολυτελές καταμαράν. Δεν γνωρίζει τον στόχο των πειρατών-συντρόφων του, αρκεί να πληρωθεί τα συμφωνηθέντα. Όταν όμως ακούσει πυροβολισμούς, ανεβαίνει στο καταμαράν και σώζει τον φοβισμένο γερο-Ιάπωνα που κρύβεται στην κουζίνα. Έτσι, άθελά του ως συνήθως, ο Κόρτο μπλέκεται σε μια περιπέτεια με εθνικιστικές σέχτες, οικολόγους-σαμποτέρ, την CIA και τον κρυμμένο θησαυρό των Ίνκας... Μα μπορεί να υπάρξει ο ρομαντικός Κόρτο Μαλτέζε στην κυνικότητα του 21ου αιώνα; Κι όμως, οι δύο δημιουργοί αποδεικνύουν ότι μπορεί κι αυτό από μόνο του κάνει τον Μαύρο Ωκεανό ένα καλό κόμικ. Ξεκινάει κάπως απότομα, αλλά γρήγορα στρώνει και διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Ίσως από ένα σημείο και μετά γίνεται υπερβολικό, αλλά λόγω του όγκου του (~160 σελίδες), η ιστορία ποτέ δεν μπουκώνει. Το σχέδιο μπορεί να χτυπάει άσχημα σε πολλούς, αλλά προσωπικά το βρήκα ταιριαστό. Ο Vivès έχει αφομοιώσει με ωραίο τρόπο τις manga επιρροές του, ανανεώνοντας και εκμοντερνίζοντας το «ίματζ» του πρατικού σύμπαντος. Οι πρώτες σελίδες είναι έγχρωμες (χρωματισμένες από την Patrizia Zanotti παρακαλώ) κι αργότερα γίνονται ασπρόμαυρες, όπως συνηθίζεται στα tankobon. Συνολικά. δηλαδή, έμεινα ικανοποιημένος κι από το εικαστικό κομμάτι. Στην ελληνική έκδοση (Μικρός Ήρως, Νοέμβριος 2021) συμπεριλαμβάνονται σκίτσα του Vivès, μια συνέντευξη της Patrizia Zanotti στον Γαβριήλ Τομπαλίδη και κάποια συνοδευτικά κείμενα.
  23. To Chariot (Αρμα) είναι ένα υπερόπλο της εποχής του ψυχρού πολέμου, με τη μορφή ενός αμερικάνικου muscle car. Χάθηκε όμως στα βάθη του ωκεανού, μαζί με την πράκτορα που το οδηγούσε. Jump forward στην σημερινή εποχή, και γνωρίζουμε τον Jim, μικροαπατεώνα, ο οποίος κλέβει αυτοκίνητα και ανταλλακτικά, για να μαζέψει χρήματα και να πληρώσει τις θεραπείες του άρρωστου παιδιού του. Όταν όμως πέφτει πάνω στο Chariot, θα συνειδητοποιήσει ότι αυτό έχει αποκτήσει τη συνειδητότητα της χαμένης πράκτορισας, και μαζί πλέον, θα πραγματοποιήσουν ληστείες, θα έρθουν αντιμέτωποι με την αστυνομία, αλλά και με την αδελφή της ψηφιακής πλεόν συνειδητότητας. ΟΚ, λίγο μπερδεμένη μου βγήκε η εισαγωγή, αλλά στην πραγματικότητα, η ιστορία είναι αρκετά straightforward. Την γράφει ο Bryan Edward Hill (διάφορα Buffy-verse), και την γράφει με ζωντάνια και αμεσότητα. Κάτι μεταξύ Knight Raider και Matrix, όπως έξυπνα σχολιάζει το Hollywood Reporter, έχουμε ένα γρήγορο αμάξι με πολλά μπλιμπλίκια και δυνατότητες, το οποίο όμως παίρνει και γυναικεία (ψηφιακή/ολόγραμμα) μορφή και μιλάει με τον πρωταγωνιστή, ο οποίος είναι ηθικός και κάνει ότι κάνει για την φουκαριάρα τη μάνα του το άρρωστο παιδί του. Χωρίς να περιμένεις πολλά, διαβάζεις μια ωραία περιπέτεια, στην οποία το sci-fi στοιχείο μαζί με την υψηλή τεχνολογία και την ύπαρξη μιας αρχετυπικής villain, δένουν ωραία και το κάνουν ένα διασκεδαστικό και γρήγορο ανάγνωσμα. Οι διάλογοι είναι και αυτοί καθημερινοί, λιτοί και όσο πρέπει, χωρίς πολύ exposition και αχρείαστα wall of texts. Decent all around που λένε και στο χωριό μου. Την διαφορά όμως την κάνει το σχέδιο της Priscilla Petraites (Rat Queens). Έντονα στυλιζαρισμένο, με ελαφριά μελάνια και το νέον να κυριαρχεί στα πάντα, από το χρώμα έως την αισθητική και την οπτική παρουσίαση, εν γένει, της σειράς. Μανγκίζει ελαφρά, και μου θύμισε αρκετά αυτό του Simone Di Meo στο We Only Find them when they're Dead, αλλά εδώ αυτοπεριορίζεται, και όπου το χρώμα είναι εκτυφλωτικό, το σχέδιο παραμένει λιτό. Δεν μπουκώνει έτσι η σελίδα και τα πάντα παραμένουν κατανοητά. Δίνει και υπερτερεί αισθητά του σεναρίου, το οποίο είναι μεν ΟΚ, αλλά προβλέψιμο. Οι σκηνές καταδίωξης έιναι πανέμορφες και τα αυτοκίνητα είναι οπτικά "επιθετικά" και γρήγορα. Κάνει δηλαδή ότι πρέπει να κάνει ένα σχέδιο, να δουλεύει μέσα από την ιστορία και να αναδεικνύει την ιστορία αλλά και το ίδιο. 5 τεύχη, 1 trade paperback αξίας $10 και ένα τόσο-όσο cliffhanger στο τέλος που θα οδηγήσει φαντάζομαι στο δεύτερο volume. Δεν είναι το κάτι άλλο, αλλά περνάς ευχάριστα το μισαωράκι σου. 6,5/10 και ίσως θα πήγαινε και λίγο παραπάνω αλλά έχω πει να είμαι αυστηρός. Και κλείνω, δίνοντας σας και ένα variant του Ηλία Χατζούδη στον τίτλο.
  24. Η Maria Llovet είναι μία "πολυδιάστατη" artist από τη Βαρκελώνη. Στα comics της υπάρχουν ισόποσες επιρροές από manga και bd, με αποτέλεσμα μία υπέροχη καθαρή γραμμή, συχνά εμπλουτισμένη με απίστευτα πλούσια λεπτομέρεια. Συχνά, κάποια καρέ της είναι σαν πίνακες. Μέχρι στιγμής, η μεγαλύτερη επιτυχία της είναι το FAITHLESS, του Brian Azzarello. Πολύ δυνατό είναι και το PORCELAIN, όμως δεν έχω τελειώσει κανένα τους ακόμα. Τι είναι λοιπόν το ΕΡΩΤΑΣ ΣΛΑΣ ΨΥΧΗ; Η φάση είναι φουλ ονειρική. Το "σενάριο" λέει πως δυο κοπέλες συναντιούνται σε ένα σχολείο θηλέων, ονόματι Rose, που έχει πολύ αυστηρές ποινές για τους απείθαρχους, οι οποίες ξεκινάνε από την αποβολή και φτάνουν μέχρι τον... θάνατο! Η Sara συναντάει την Silje, με αφορμή τον μύθο του Έρωτα και της Ψυχής και μπαίνουν σε πρωτόγνωρα τερτίπχια και καρδιοχτύπχια. Το μεγαλύτερο ατού του εν λόγω comic, είναι, φυσικά, το art. Κάποιες σελίδες είναι πανέμορφες. Δυστυχώς, το σενάριο είναι προσχηματικό και εξηγεί ελάχιστα μέχρι το τέλος. Είναι κλασική περίπτωση του "το ταξίδι έχει σημασία και όχι ο προορισμός". Από αυτή την άποψη, αν είσαστε σε τέτοιο mood, σας το προτείνω, καθώς είναι ένα ωραίο trip. Και θα μάθετε μέσα από 5 σύντομα τευχάκια, του 2021, τι εστί Μαράκι Γιοβέτ, καθώς και Ablaze, που βγάζει ενδιαφέρουσες ψαγμενιές.
  25. Βγήκε το Σεπτέμβρη μία καλοδεχούμενη και πολύ ιδιαίτερη έκδοση, από τον Μικρό Ήρωα, εκ Γερμανίας, με Πορτογάλους δημιουργούς, τυπωμένη σε (υπέροχο) velvet χαρτί από ελεγχόμενες καλλιέργειες. Πρόκειται για επιδοτούμενο κόμικ, από το πρόγραμμα Bridging European and Local Climate Action (BEACON), με χρηματοδότηση του European Climate Initiative (EUKI), που αποσκοπεί στην ενίσχυση της δράσης για την προστασία του κλίματος σε τοπικό, εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο, ούτως ώστε να επιτευχθεί η Συμφωνία του Παρισιού που υπεγράφη το 2016 και καταπατείται συνεχώς. Αντί να βγει όμως μόνο για αυτό τον σκοπό, η εκδοτική προσφέρει τα έσοδα στον Ερυθρό Σταυρό για την ενίσχυση των πάμπολλων πυρόπληκτων μετά τις φετινές καταστροφικές πυρκαγιές. Το σενάριο του Bruno Pinto είναι ένα ενημερωτικό eurotrip, με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια από τη Λισσαβώνα, που η μεγάλη αδερφή, η Sofia, έχει αναλάβει να φτιάξει ένα επιτραπέζιο για λογαριασμό του BEACON, σχετικά με τη μείωση της εκπομπής των αερίων. Έτσι, ξεκινάνε ένα roadtrip (κυρίως με Interrail) σχεδόν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου ενημερώνονται κατ'ιδίαν για πρόσφατες καταστροφές. Ο τελευταίος τους σταθμός είναι το Μάτι! Από ότι καταλαβαίνετε, το σενάριο είναι προσχηματικό, αλλά μαθαίνεις κάποια δυσάρεστα facts με "ευχάριστο" τρόπο. Το σχέδιο όμως του Quico Nogueira αμφιταλαντεύεται. Ίσως όντως το σχεδίασε ο μικρός αδερφός της πρωταγωνίστριας, αφού βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Δεν είναι συνταρακτικό, είναι όμως απλή διεκπεραιωτική καθαρή γραμμή. Τις περισσότερες φορές το σώζει το πολύ δυναμικό χρώμα του Nuno Duarte. Είναι λοιπόν value for money 8 ευρώ για 80 σελίδες έγχρωμου κόμικ, που τα έσοδα θα πάνε στους πυρόπληκτους και θα μάθετε ενδιαφέροντα πράματα, ενώ είναι για όλες τις ηλικίες; Θα έλεγα πως ναι.
×
×
  • Create New...