Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2020'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ένα σχετικά φρέσκο, πολύ διασκεδαστικό και αθεράπευτα κομιξόφιλο κόμικ, που ξεκίνησε την πορεία του το Νοέμβριοι του 2020 από τη συνήθη ύποπτο, Image Comics με σεναριογράφο τον επίσης συνήθη ύποπτο Donny Cates και σχεδιαστή τον Geoff Shaw, το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το God Country (το οποίο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή). Η αρχική ιδέα είναι εξαιρετικά απλή: στις 11 Ιανουαρίου του 2017 στο Ντένβερ του Κολοράντο η πραγματικότητα, όπως την ξέρουμε, θρυμματίστηκε, αφού ένας εναλλακτικός κόσμος εισέβαλε μέσα στο δικό μας, ένας κόσμος, όπου όλοι οι υπερήρωες των κόμικς, που διαβάζουμε είναι υπαρκτοί και με σάρκα και οστά. Και φυσικά, σαν γνήσιοι υπερήρωες αρχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή, υψώνεται ένα δυναμικό πεδίο πάνω από την πόλη και από τότε κανείς δεν μπορεί ή να βγει. Λίγα χρόνια μετά, συναντάμε την ηρωίδα μας, την Ellipses (= αποσιωπητικά), η οποία ζει σε έναν κόσμο που είναι εχθρικός προς τα κόμικς. Η ίδια εργάζεται σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα κομιξάδικα, το οποίο γίνεται στόχος τρομοκρατικής επίθεσης από μια σέκτα φανατικών, λίγη ώρα αφού έχει συναντήσει την Ava, η οποία προέρχεται από τον κόσμο των υπερηρώων και ανήκει σε εκείνους, που όταν υψώθηκε το πεδίο έμειναν εκτός του Ντένβερ και σε εκείνους, που ενώ ανήκουν στον κόσμο των κόμικς δεν έχουν υπερδυνάμεις. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Αυτή είναι, πολύ συνοπτικά, η αρχή του κόμικ, το οποίο έχει και άλλους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αρκετές ανατροπές και αρκετό μυστήριο. Και επίσης, έχει και πολλούς γνωστούς χαρακτήρες των κόμικς, που εμφανίζονται μέσα στην ιστορία, κάποιοι μέσα σε ένα καρέ, άλλοι με πολύ σημαντικούς ρόλους, κάνοντας την ανάγνωση του κόμικ ιδιαίτερα απολαυστική, ενώ υπάρχουν και αρκετά inside jokes για δημιουργούς κόμικς. Εντάξει, ίσως αν το δούμε αντικειμενικά, δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι όμως διασκεδαστικό και με αρκετή δράση και αγωνία. Δεν ξέρω πώς θα το χειριστεί στη συνέχεια ο Cates, αλλά για την ώρα είναι μια πολύ στρωτή και καλογραμμένη ιστορία, χωρίς φλυαρίες, Βασίζεται, προφανώς, πάρα πολύ στην πολύ έξυπνη κεντρική ιδέα του, αλλά υπάρχουν αρκετά δείγματα, ότι ο σεναριογράφος θέλει να προσθέσει και άλλες πτυχές σε αυτή την ιδέα. Ο Geoff Shaw κάνει και πάλι εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο και πετυχαίνει να αποδώσει με μεγάλη επιτυχία και τις σκηνές δράσης και τις εκφράσεις των προσώπων και να στήσει πάρα πολύ ενδιαφέροντα καρέ. Πολύ ωραία χρώματα από τον Dee Cunniffe, σημαντική συμβολή στο κόμικ. Διαβάστε το, πιστεύω ότι θα αρέσει. Στη χειρότερη περίπτωση, θα περάσετε κάποια ώρα απλά ευχάριστα. Το πρώτο story arc με έξι τεύχη συγκεντρώθηκε σε ένα ΤΡΒ, το οποίο και διάβασα, με ένα μικρό πρόλογο του Cates, variant covers και τίποτα παραπάνω. Ο τόμος τελειώνει με μια σημαντική ανατροπή και ανυπομονώ για τη συνέχεια. Η σειρά συνεχίζεται, ήδη έχει βγει το 7ο τεύχος και έχει προγραμματιστεί έως και δέκατο.
  2. Ένα πλοίο εξορύξεων, το Derleth, το οποίο είχε χαθεί κάπου στον Αρτικό Κύκλο πριν από 40 χρόνια, άρχισε ξαφνικά να εκπέμπει σήμα κινδύνου. Η Rococo Oil Company, εταιρεία στην οποία ανήκε το Derleth, αποφασίζει να στείλει ένα διασωστικό πλοίο, για να εξερευνήσει το σήμα και να περισυλλέξει, εφόσον μπορεί, τα πτώματα των ναυτικών του Derleth. Όταν όμως το διασωστικό φτάνει στην περιοχή, θα ανακαλύψει τον τρόμο, ο οποίος πηγάζει από τα βγαλμένα μάτια των ακόμα ζωντανών ναυτικών, παρόλο που έχουν περάσει 40 χρόνια. Το ΚΑΚΟ, το οποίο βρίσκεται εκεί και περιμένει, τους υποδέχεται με ανοιχτά "πλοκάμια" και ο σκοπός και ο λόγος εκπομπής του σήματος κινδύνου γίνεται, τρομακτικά, κατανοητός. Για να το ξεκαθαρίσω από την αρχή και να καταλάβετε το state of mind μου όταν διάβασα το Plunge. Εντελώς τυχαία, πριν το διαβάσω, είχα διαβάσει το The Wake. To συγγραφικό εργαλείο και plot point με το οποίο ξεκινάνε και τα δύο, είναι το ίδιο, ένα πλοίο το οποίο εκπέμπει σήμα ενώ, φυσιολογικά, δεν θα έπρεπε. Αυτό με ψιλοχάλασε από την αρχή, καθώς μου φάνηκε σαν αντιγραφή. Ξεκίνησα μεν έτσι, αλλά στην πορεία, ο Joe Hill δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο για να με ξεκολλήσει από την αρχική σκέψη, όσο και τυχαία αν ήταν αυτή. Το κακό εδώ είναι, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε κάτι το οποίο, και στην σκέψη και στην εκτέλεση, έμεινε, στην ουσία, μη τελειωμένο. Κανείς χαρακτήρας δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, εισάγονται κάποια μυστήρια τα οποία ποτέ δεν εξηγήθηκαν ή εξήγηση τους δεν είχε κάποια λογική, ακόμα και το τέλος είναι εύκολο και πολύ Hollywood. Σαν μια ταινία τρόμου η οποία θέλει να σε πείσει για τις καλές της προθέσεις, αλλά να καταλήγει να είναι απλά άλλη μια σπλατεριά. Και αν βάλουμε στην άκρη την ομοιότητα με το κόμικ του Snyder, και εξετάσουμε αυτούσια την αρχή ως κάτι έξυπνο και ενδιαφέρον, από εκεί και πέρα έχουμε έναν αδιάφορο κακό/τέρας και μια αδύναμη, πραγματικά αδύναμη πλοκή. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και ο ρυθμός είναι σωστός, ανεβαίνοντας όσο πηγαίνει προς το τέλος, αλλά αυτό είναι αδύναμο και τρελά προβλέψιμο. O Stuart Immonen είναι εξαιρετικός σχεδιαστής, και εδώ το επιβεβαιώνει. Κάνοντας στο Plunge και τα μελάνια, δίνει βάθος και "βάρος" στο σχέδιο του. Ο Hill του έδωσε αρκετό χώρο με αρκετά καρέ, σελίδες μερικές φορές, χωρίς κείμενο και εκεί είναι που διαπρέπει. Δεν παρατήρησα βέβαια κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο από πλευράς σκηνοθεσίας και στησίματος των καρέ, αλλά σίγουρα δεν είδα και τίποτα άσχημο, άλλωστε είναι πολύ έμπειρος για κάτι τέτοιο. Γενικά πολύ όμορφη δουλειά, ακόμα και στις πιο "ήσυχες" σχεδιαστικά στιγμές, με ωραία απεικόνιση συναισθημάτων και σκέψεων στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Μια μικρή σκηνή με ένα ρωσικό υποβρύχιο, στο οποίο ο Hill δεν έγραψε διάλογο αλλά άφησε τον Immonen να μας δώσει οπτικά τι προσπαθούν να κάνουν, μπορεί να γίνει άνετα μάθημα του γιατί δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται η "λεκτική διάρροια" στα σύγχρονα κόμικς. Συνολικά μια ΟΚ δουλειά, τίμια, αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Βγήκε σε 6 τεύχη, και ένα όμορφο regular-sized hardcover που τα συγκέντρωσε. Δεν θα απέτρεπα κάποιον να το πάρει, άλλωστε έχουμε διαβάσει πολλά (ΠΟΛΛΑ) χειρότερα. Απλά να μην έχει απαιτήσεις για κάτι που κάνει τη διαφορά.
  3. Εκδόσεις : Μαμούθ Comix Μετάφραση : Bασίλης Πουλάκος Τιμή : 5.30 euro ISBN : 978-960-321-577-6 "Εγώ ξέρετε..ποτέ δεν ξεχώριζα χρώματα..." - Λούκυ Λουκ Αρχές Νοεμβρίου και μέσα στη πρώτη εβδομάδα της καραντίνας(για την Αθήνα)κυκλοφόρησε επιτέλους και η νέα περιπέτεια του Λούκυ Λούκ με τίτλο "Μπελάδες στις Φυτείες".Αν και ο πρωτότυπος τίτλος της στα γαλλικά μεταφράζεται σαν "Ένας Κάου-Μπόυ μέσα στο βαμβάκι" προφανώς όμως για να μη θυμίζει το τίτλο του προηγούμενου άλμπουμ(που σας παρουσίασα εδώ )ο μεταφραστής έδωσε έναν ωραίο τίτλο που ταιριάζει απόλυτα με την ιστορία και τα γεγονότα που εξελίσσονται μέσα σε αυτήν. Ακόμα μία συνεργασία των Acdhe και Jul μας δίνει μία ακόμα ωραία ιστορία για τον φτωχό και μόνο κάου-μπόυ. Σε αυτό το άλμπουμ όμως περισσότερο από ποτέ θίγεται το θέμα του ρατσισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Των οποίων δικαιωμάτων κάποιοι συνεχίζουν να καταπατούν ακόμα και μετά το τέλος ενός εμφυλίου πολέμου που τους βρήκε χαμένους για τις απόψεις που πρέσβευαν και πολεμούσαν κιόλας , λίγο πριν την αυγή του εικοστού αιώνα...Και δυστυχώς θα συνεχίσουν να καταπατούν για πάρα πολλές δεκαετίες ακόμη μέχρι τις μέρες μας(εικοστό πρώτο αιώνα πλέον) και τη δολοφονία του George Floyd από το όπλο λευκού αστυνομικού.. Νύξεις για το ρατσισμό έχουν γίνει σχεδόν στα περισσότερα άλμπουμ του Λούκυ Λουκ ακόμα και από τον ίδιο τον Morris, τον Goscinny και όσους τους διαδέχτηκαν σεναριακά ,έστω και με χιουμοριστικό τρόπο(άλλωστε το κόμικ τις περισσότερες φορές διακωμωδεί πρόσωπα και καταστάσεις της Άγιας Δύσης) εδώ όμως είναι η πρώτη φορά που σεναριογράφος και σχεδιαστής παίρνουν τόσο ανοικτά θέση, εκφράζοντας με απόλυτη σοβαρότητα και ευαισθητοποιημένη ευθύνη τον αποτροπιασμό τους πάνω σε τέτοιου είδους καταστάσεις...Άλλωστε ακόμα και στο Λούκυ Κίντ (που επιμελείται μόνος του ο Achde σε σχέδιο και σενάριο) υπάρχει ο ρατσιστής χαρακτήρας ο οποίος πάντα στο τέλος την παθαίνει βγάζοντας γέλιο, στο κανονικό/κεντρικό τίτλο όμως το θέμα δεν χωράει γέλιο. Γιατί ο αναγνώστης συνειδητοποιεί με τρόμο ότι σχεδόν από τότε μέχρι σήμερα λίγα πράγματα έχουν αλλάξει...Άνθρωποι εξακολουθούν όπως και τότε να ζουν μέσα στο φόβο, να θέλουν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους και να μην τους το επιτρέπουν.. Να θεωρούνται κατώτεροι μόνο από το χρώμα του δέρματός τους... Παράλληλα παρουσιάζεται και η γέννηση της ακροδεξιάς οργάνωσης Κου - Κλουξ -Κλαν που την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να αναπτύσσεται πέρα από τη Λουιζιάνα και στις άλλες περιοχές του Τένεσι, από την οποία θα κινδυνέψουν τόσο η Άντζελα όσο και ο ίδιος ο Λούκυ Λούκ(''Οι απόκριες έχουν περάσει εδώ και τρείς μήνες.." θα τους πεί όταν τους δει με τις στολές τους..)... Ποτέ άλλοτε μία ιστορία του Λούκυ Λουκ δε παρουσιάστηκε τόσο αληθινή αλλά και τόσο επίκαιρη όσο το "Μπελάδες στις Φυτείες" που μας δείχνει ότι το δίδυμο Acdhe & Jul "έδεσε" απόλυτα όπως ακριβώς είχε γίνει και με τους Morris/Goscinny όταν ο δεύτερος ανέλαβε τα σενάρια ουσιαστικά εκτοξεύοντας το κόμικ στη χρυσή του περίοδο για περισσότερο από μία εικοσαετία. Μου άρεσε επίσης η αναφορά σε προηγούμενες ιστορίες του Λούκυ Λουκ(easter eggs)-πράγμα που συνέβει και στο προηγούμενο άλμπουμ-με τον Άβερελ να θυμάται τις ξένες γλώσσες του(Κουακουακομεκικι/Τηγανήτες για τους Ντάλτον ΛΛ# 16) ή τον Λούκυ να θυμάται ότι είχε κάνει μία κούρσα στο Μισισιπί πριν από καιρό(Η κούρσα του Μισισιπί ΛΛ #30) καθώς και ο εντυπωσιακά σχεδιασμένος τυφώνας στο τέλος, που αποδίδεται με μεγάλη αληθοφάνεια χωρίς στη στατικότητα που ακόμα και ο ίδιος ο Μorris πιθανών να σκίτσαρε αφού επέμενε να τον αποδώσει πιο κωμικά... Παράλληλα όπως και σε κάθε σχεδόν άλμπουμ του Λούκυ Λουκ δίνεται βαρύτητα για μία ακόμα φορά και στο ιστορικό στοιχείο της σειράς με τον Λούκυ να συναντά μεν σπουδαίες προσωπικότητες του (προ)περασμένου αιώνα, αλλά και σπουδαίους μυθιστορηματικούς χαρακτήρες της αμερικανικής λογοτεχνίας(Τομ Σόγιερ, Χακ Φυν)καθώς και προσωπικότητες που θα λάμψουν με το έργο τους τον.. επόμενο αιώνα(Άντζελα Ντέιβις, Μπάρακ Ομπάμα, Όπρα Γουίνφρει). Για μια ακόμα φορά η Μαμούθ Κόμιξ προσφέρει στους αναγνώστες της μία καλαίσθητη έκδοση, με πολύ καλό χαρτί και γυαλιστερό εξώφυλλο, σε οικονομική για τα δεδομένα της έκδοσης τιμή. Σε πολύ καλή μετάφραση από τον κύριο Πουλάκο. Άξιζε η αναμονή της κυκλοφορίας του άλμπουμ και ελπίζω να βγει κάποια στιγμή και η νέα περιπέτεια του Aστερίξ η οποία έχει καθυστερήσει πολύ. Σε δύσκολους καιρούς - ειδικά εκδοτικά - η Μαμούθ συνεχίζει να δηλώνει τη παρουσία της στα εκδοτικά δρόμενα αν και πλέον έχει περιοριστεί κυρίως στις εκδόσεις εκείνες που έχουν απήχηση στο κοινό και γνωρίζει ότι θα πουλήσουν περισσότερα αντίτυπα(τουτέστιν Λούκυ Λουκ, Αστερίξ και οι επανεκδώσεις του Τεν Τεν).Δυστυχώς οι δύσκολες οικονομικά εποχές, και το περιορισμένο ελληνικό κοινό δεν της επιτρέπουν να διευρύνει το εύρος των εκδόσεων της ή να συνεχίσει σπουδαίες σειρές που κατέχουν ξεχωριστή θέση στα γαλλοβελγικά BD κόμικ και που κάποτε απολαμβάναμε και είχαμε την τιμή να διαβάζουμε και εμείς..
  4. Ένα κόμικ τρόμου, που μας βάζει κατευθείαν και χωρίς περιστροφές στο κλίμα. Ο πλούσιος Τσαρλς Μπλέιν και η γυναίκα του δολοφονούνται από μια υπερφυσική οντότητα και η κηδεμονία των δύο παιδιών τους περνά στο νεότερο αδερφό του Τσαρλς, τον Τσέιζ. Σε αντίθεση με τον Τσαρλς, που ήταν πλούσιος και διευθυντής μιας πολύ επιτυχημένης εταιρείας, ο Τσέιζ είναι ρέμπελος, ελαφρώς αλκοολικός και επιβιώνει κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Ο Τσέιζ και τα δύο παιδιά, με τα οποία είχε ελάχιστες σχέσεις έως τώρα, θα επιστρέψουν στο πατρογονικό σπίτι, στο Μέιν, το οποίο είναι χτισμένο κοντά σε ένα βάλτο, ο οποίος φυσικά βρίθει από οικογενειακά μυστικά. Μην ανησυχείτε, τίποτα από αυτά δεν είναι σπόιλερ, τα βλέπουμε όλα από τα πρώτο τεύχος αυτού του κόμικ τρόμου. Η αλήθεια είναι, ότι τα πάντα κυλούν αρκετά προβλέψιμα και χωρίς κάποιες ιδιαίτερες εκπλήξεις. Θεωρώ, ότι η ιστορία δεν προσφέρει κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει αλλού και καλύτερα (συμφωνίες με υπερφυσικά όντα, οικογενειακές κατάρες κτλ.) και σε γενικές γραμμές, δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε. Επιπλέον, η ψυχογράφηση των χαρακτήρων δεν παρουσιάζει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δεν δίνει κάποια ώθηση στο κόμικ. Το σχέδιο του Hixson είναι καλό, αρκετά "βρόμικο", χωρίς ιδιαίτερη έμφαση στις λεπτομέρειες. Πετυχαίνει όμως απόλυτα το σκοπό του, προσφέρει αρκετές τρομακτικές σκηνές και έχει καλή αίσθηση σκηνοθεσίας. Τα χρώματα του Boyd είναι μουντά, με κυρίαρχες τις αποχρώσεις του πράσινου και δίνουν μια αίσθηση σήψης. Κατά τη γνώμη μου, το σχέδιο κατορθώνει να ανεβάσει το επίπεδο του κόμικ. Το κόμικ ολοκληρώθηκε σε 8 τεύχη, που συγκεντρώθηκαν σε 2 trade, τα οποία περιέχουν ως έξτρα μόνο τα εξώφυλλα. Φαντάζομαι, ότι οι φίλοι των κόμικς τρόμου θα βρουν κάτι ενδιαφέρον, εμένα προσωπικά δεν με άγγιξε, γιατί δεν μου προσέφερε κάτι νέο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη των δημιουργών
  5. Κάπου στον παγωμένα Καναδά ένας άντρας στήνει παγίδες και γράφει σε ένα ημερολόγιο, αλλά κάτι περίεργο πιάνεται σε μια παγίδα. Στη συνέχεια, γνωρίζουμε την ηρωίδα του κόμικ, την Eulalie Dubois, η οποία κατοικεί σε μια καλύβα στη μέση του πουθενά μαζί με τους γονείς της (η μητέρα της είναι αυτόχθων, ο πατέρας της Γάλλος) και τον παππού της. Η οικογένεια περνά δύσκολες ώρες, αφού τα θηράματα, που πιάνουν, δεν αρκούν για να τους συντηρήσουν. Η Eulalie θέλει να φύγει από αυτό το μέρος, αλλά ανακαλύπτει έντρομη, ότι οι γονείς της θέλουν να την παντρέψουν με αντάλλαγμα μια σταθερή θέση εργασίας για τον πατέρα της. Η Eulalie θα επιχειρήσει να το σκάσει, αφού βρει και μια επιπλέον αφορμή: ένας μυστηριώδης ξένος της δίνει ένα μεγάλο ποσό για τα δεδομένα της, για να μεταφέρει ένα δέμα στη μέση του πουθενά, στο μεγάλο, κρύο και αχαρτογράφητο Βορρά, ένα δέμα, που δεν πρέπει να ανοιχτεί, άσχετα με το αν η Eulalie θα κάνει ακριβώς αυτό. Και κάπως έτσι, θα αρχίσει ένα ταξίδι, που θα τη φέρει στα όρια της σωματικής και ψυχικής της αντοχής, αλλά και θα της ανοίξει τις πύλες σε έναν καινούριο κόσμο - κυριολεκτικά, σε έναν κόσμο, όπου υπάρχουν μαύρα αστέρια, κάτι αντιφατικό εκ πρώτης όψης ή μήπως όχι; Ο Lonnie Nadler, τον οποίον θεωρώ σταθερή αξία, γράφει μια σχεδόν αταξινόμητη ιστορία. Εν μέρει ιστορία τρόμου, χωρίς όμως σκηνές βίας και τρόμου και σαφώς εμπνευσμένη από τις πνευματικές δημιουργίες του Λάβκραφτ, εν μέρει περιπέτεια περιπλάνησης σε ένα άγνωστο και αφιλόξενο μέρος, εν μέρει μια ιστορία με πιθανές ψυχαναλυτικές και όχι μόνο προεκτάσεις, αλλά κυρίως μια περιπέτεια αναζήτησης του εαυτού και της ταυτότητας. Δεν μπορώ να πω, ότι η ίντριγκα με καθήλωσε, βασικά επειδή λίγα σχετικά πράγματα συμβαίνουν στα πέντε τεύχη της σειράς, αλλά σίγουρα ο σεναριογράφος έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην ψυχογράφηση της ηρωίδας του, μέσα από την αφήγηση της οποίας παρακολουθούμε την ιστορία. Οι διάλογοι είναι σχετικά λιγοστοί και το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης λαμβάνει χώρα μέσω του ημερολογίου, που κρατά η Eulalie και αρκετών σκηνών χωρίς λόγια, ενώ σε κάποιο σημείο διαβάζουμε περίπου δέκα σελίδες από ένα άλλο ημερολόγιο, εκείνο του κυνηγού, που είδαμε στην αρχή του κόμικ. Ο Νάντλερ χρησιμοποιεί εκτεταμένα το εύρημα των σβησμένων λέξεων ή φράσεων, για να μας δώσει μια πληρέστερη εικόνα των σκέψεων της Eulalie. Παρά την περίτεχνη αφήγηση και την ενδιαφέρουσα πλοκή, θεωρώ, ότι για πρώτη φορά ο Νάντλερ δεν καταφέρνει να δέσει πειστικά την ιστορία έως το τέλος. Κατά τη γνώμη μου, το κομμάτι στον τελικό προορισμό της Eulalie ήθελε τουλάχιστον ένα τεύχος ακόμη, για να αναπτυχθεί σεναριακά και η λύση μου φάνηκε λίγο βεβιασμένη. Ακόμη κι έτσι, όμως, σίγουρα δεν μετάνιωσα που το διάβασα! Το σχέδιο της Jenna Cha είναι πραγματικά εξαιρετικό! Συλλαμβάνει τον ψυχικό κόσμο των πρωταγωνιστών, αλλά πρωτίστως μεταφέρει την εικόνα ενός απειλητικού, απόκοσμου τοπίου, όπου κάποια πράγματα αποπνέουν μια αύρα μεταφυσικού, η οποία θα εξηγηθεί στη συνέχεια του κόμικ. Έχει σημασία να τονίσω, ότι η απεικόνιση του τοπίου είναι πάρα πολύ σημαντική για την εξέλιξη της πλοκής, αλλά και για την ψυχική κατάσταση της Eulalie και ότι ο περιβάλλων χώρος αναδεικνύεται σε συμπρωταγωνιστή της ιστορίας. Και βεβαίως, η Τσα προσφέρει και πολύ ωραίες σκηνές δράσης, οι οποίες προωθούν την πλοκή ,εκεί όπου δεν υπάρχουν λόγια. Πολύ ωραία χρώματα από τον Brad Simpson, αλλά το λέτερινγκ του Hassan Otmane-Elhadou με κούρασε. Για να συνοψίσω, πρόκειται για ένα ασυνήθιστο κόμικ. Δεν μπορώ να το προτείνω ανεπιφύλακτα, αλλά πιστεύω, ότι προσφέρει κάτι διαφορετικό και αξιόλογο. Θα ήθελα πολύ να διαβάσω απόψεις, από όποιον/α το έχει διαβάσει ή θα το διαβάσει στο μέλλον. Τα 5 τεύχη συγκεντρώθηκαν σε ένα trade με μόνο επιπλέον υλικό τα εξώφυλλα των τευχών. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη. Ένα άρθρο του @Lazarosγια το κόμικ, με το οποίο συμφωνώ στα περισσότερα.
  6. O Max Winter ήταν ένας ληστής στην (όχι πλέον και τόσο) Άγρια Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα. Και ήταν από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν και να γλυτώσουν από τους εκπροσώπους του νόμου που τον καταδίωκαν. Flash forward στο 1939, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλος σε ηλικία πλέον, έχει γίνει συγγραφέας pulp διηγημάτων, μικρών σε έκταση ιστοριών για πιστολάδες στην Αγρια Δύση, τα οποία συνήθως δημοσιεύονταν σε φτηνά, μαζικής κυκλοφορίας, περιοδικά. Αντλώντας έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες, ουσιαστικά γράφει την αυτοβιογραφία, προσπαθώντας με τα λίγα λεφτά που βγάζει να συντηρήσει τον εαυτό του, και την Rosa με την οποία συζεί, αλλά και την κόρη της. Όταν μαθαίνει όμως ότι έχει μια σοβαρή καρδιακή πάθηση, σε συνδυασμό με την επίσκεψη που δέχεται από ένα παλιό αστυνομικό που τον καταδίωκε από την εποχή που ήταν ληστής, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, και να επιστρέψει στην εγκληματική του ζωή, να κάνει μια τελευταία ληστεία για να αφήσει κάποια χρήματα στη Rosa μετά το θάνατο του. Τίποτα δεν είναι όμως όπως φαίνεται..... Μικρή παρουσίαση θα είναι αυτή που θα γράψω, για ένα μικρό σε έκταση κόμικ (72 σελίδες) αλλά με συμπυκνωμένη ουσία και μαγεία. Ο Ed Brubaker, απλά ξέρει πως να γράφει και το ότι καταφέρνει, μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, να μας δώσει μια δουλειά τόσο ολοκληρωμένη και τόσο γεμάτη από νοήματα, φανερά και κρυφά, φανερώνει ακριβώς αυτή την ποιότητα του. Στο Pulp, αυτό είναι για εμένα που ξεχωρίζει πάνω από όλα. Σε αντίθεση με το αντιστοίχου μεγέθους My Heroes Have Always Been Junkies, το οποίο είχα βρει ελαφρώς αδιάφορο και αδούλευτο, εδώ πραγματικά ξεζουμίζει κάθε καρέ, χρησιμοποιεί απόλυτα το χώρο αυτών των 72 σελίδων, και γράφει μια ιστορία με σωστή αρχή, μέση και τέλος, με πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες και αληθοφανείς συνθήκες γύρω τους αλλά και μέσα τους. Χρησιμοποιεί τον εσωτερικό μονόλογο, δοσμένο σε περιγραφές, όπως κάθε noir που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ξέρει και το κάνει με σύγχρονο τρόπο, με μοντέρνα γραφή και όχι στείρα επανάληψη των κλισέ, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ο κορυφαίος στο είδος του. Μόνη παρατήρηση που μπορώ να κάνω, είναι ότι για άλλη μια φορά σε βιβλία του, όπως στο Criminal, στο Kill or be Killed και άλλα, έχουμε το ίδιο μοτίβο του κατεστραμμένου πρωταγωνιστή, που βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος, κάτι γίνεται το οποίο δείχνει ότι μπορεί να τον σώσει, και εν τέλει, καταλήγει χειρότερα από ότι ξεκίνησε. Όπως προείπα, έχει το χάρισμα να αλλάζει τη θεματολογία και τις ιστορίες σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην με έχει ενοχλήσει ουσιαστικά ακόμα, αλλά πιστεύω ότι καλό είναι να δούμε και κάτι άλλο από τον Brubaker ως συγγραφικό εργαλείο. Στο σχέδιο ο Sean Phillips παραμένει από τους κορυφαίους, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ίσως όχι τόσο στην ίδια την σχεδιαστική του ικανότητα, έχω δει καλύτερους και εκφραστικότερους χαρακτήρες και αλλού. Εκείπου για εμένα διαπρέπει ο Phillips, είναι η σκηνοθεσία του αλλά και οι στάσεις του σώματος του κάθε χαρακτήρα. Στις χειρονομίες, στα καμπουριάσματα και σε όλες τις "λυγισμένες" του φιγούρες, βγαίνει όλος ο ρεαλισμός που ξεπηδάει από το χαρτί. Θα ήθελα να τον δω ξανά με άλλο χρωματιστή, πέρα από τον γιο του Jacob, ο οποίος ναι μεν είναι καλός και ταιριαστός, αλλά δεν νομίζω ότι προσθέτει τίποτα ιδιαίτερο στο σχέδιο του πατέρα του. Συνολικά, μια μεστή και γεμάτη δουλειά, παρά το μικρό της μέγεθος. Σαν ένα ωραίο διήγημα, καλοφτιαγμένο, λιτό και στιβαρό. Διαβαστε το άφοβα, θα σας αρέσει.
  7. Ως άνθρωπος που αγάπησε το "Watchmen", είχα μια επιθυμία να δω μια συνέχεια της ιστορίας, με το τέλος του αρχικού έργου στο μυαλό. Παρ' όλα αυτά, δίστασα να διαβάσω το "Doomsday Clock", κάθως το ένιωθα περισσότερο σα crossover event παρά σα sequel. Από την άλλη, όταν είδα το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του "Rorschach" των Tom King και Jorge Fornes, με τράβηξε η ίδεα να δω μια μηνιαία σειρά βασισμένη σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του αρχικού έργου. (Εξώφυλλο 1ου τεύχους, πηγή https://www.amazon.com/RORSCHACH-1-CVR-JORGE-FORNES/dp/B08KSCQCXC) Το "Rorschach" ξεκίνησε τη κυκλοφορία του το 2020 και τελειωσε το 2021 από τη DC Comics, μέσω της σειρας εκδόσεων Black Label. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου noir, όπου ο πρωταγωνιστής ερευνά μια απόπειρα δολοφονίας υποψήφιου πολέμου, η οποία βάσει δακτυλικού αποτυπώματος που βρέθηκε στον νεκρό δράστη, φαίνεται να έχει γίνει από τον Joseph Kovacs, τον αυθεντικό Rorschach. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αδύνατο, καθώς (πηγή https://ew.com/books/dc-announces-new-rorschach-comic-from-writer-tom-king/) Το κόμικ μένει πιστό στο αρχικό έργο και χτίζει το σενάριο βάσει αυτού, παρ' όλο που δε συνδέεται άμεσα μαζί του. Αναφέρονται γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο αρχικό εργό, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλα έργα του Alan Moore, όπως το "Batman: Killing Joke" και το "V for Vendetta". Είναι ένα συμπαθητικό crime noir κόμικ που παίζει αρκετά με την αφήγηση και τα layouts, ενώ συνδέει την ιστορία με το "Watchmen" με έναν αρκετά εφικτό τρόπο. Από την άλλη, τα δυο κόμικς ίσως συνδέονται υπερβολικά εφικτά, καθώς ο αναγνώστης θα πρέπει να ξέρει καλά την ιστορία του "Watchmen" ώστε να πιάσει το νόημα του "Rorschach", με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στο τελευταίο τεύχος. Το σχεδιαστικό ύφος της σειράς ακολουθά επίσης πιστά το αρχικό έργο, ενώ παράλληλα φαίνεται να υιοθετεί και πιο μοντέρνες ρίζες, δημιουργόντας ένα πιο ξεχωριστό στυλ. Πρόκειται για ένα αρκετά καλό στόρυ μυστηρίου με ελκυστικό σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, που όμως ίσως κάποιες φορές είναι πάρα πολύ πιστό στο αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Fun Fact:
  8. Τίτλος Πρωτότυπου: Unastoria, Coconino Press, 2013 Υπάρχουν κάποια έργα, που σε μαγεύουν ακόμη κι αν είσαι σίγουρος, ότι συλλαμβάνεις απόλυτα το νόημά τους. Ένα τέτοιο έργο είναι και αυτό εδώ, το πρώτο κόμικ του Τζίπι (κατά κόσμον Gianni Pacinotti), που διαβάζω. Μια ιστορία, που είναι δύο ή μήπως όχι; Ο Σιλβάνο Λάντι είναι ένας συγγραφέας 50 ετών, που παθαίνει νευρικό κλονισμό και η αρχή της αφήγησης τον βρίσκει στο ψυχιατρείο. Παράλληλα, είναι και η ιστορία του προπάππου του, του Μάουρο, που πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. από την αρχή μαθαίνουμε, ότι ο Σιλβάνο κατατρύχεται από δύο συγκεκριμένες εικόνες, εκείνης ενός δέντρου και εκείνης ενός βενζινάδικου. Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στον ψυχισμό του Σιλβάνο, ο οποίος φαίνεται να έχει εμμονή με την έννοια της ηλικίας και πώς αυτή επηρεάζει την οπτική μας, αλλά και με τα ημερολόγια του προπάππου του. Από την αρχή κιόλας, η αφήγηση φαίνεται θολή και κατακερματισμένη: Διαβάζουμε μια κάτι που φαίνεται σαν μονόλογος και μετά μεταφερόμαστε σε ένα μέρος, όπου δύο άνθρωποι (ο Σιλβάνο και ο Μάουρο, όπως ανακαλύπτουμε στη συνέχεια, οδηγούν ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο. Η ιστορία δεν ακολουθεί μια γραμμική εξέλιξη, αλλά δίνεται με φλας μπακ και ενδιάμεσα στις δύο αφηγήσεις παρεμβάλλονται και άλλες, όπως μια αφήγηση μιας βαρόνης, η οποία εμπνέει κατά κάποιο τρόπο, έναν εφευρέτη να φτιάξει το πολυβόλο, που θα θερίσει τους στρατιώτες στον πόλεμο. Γενικά το κόμικ φαίνεται να έχει μια συνειρμική ροή, που δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει κατανοητή και αφήνει πολλά πράγματα ασαφή και συγκεχυμένα. Είναι δύο οι ιστορίες ή τελικά είναι μόνο μια, αυτή των ανθρώπων, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να απεγκλωβιστούν από μια δύσκολη κατάσταση; Μήπως ο Σιλβάνο έχει πάθει σοκ από την αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίον τελικά σώθηκε ο προπάππους του; Και συνέβησαν όλα αυτά πραγματικά ή ανήκουν στη φαντασία του αποξενωμένου από την οικογένειά του Σιλβάνο; Πώς κατάφερε ο Μάουρο να επιζήσει μετά από τις πράξεις του, ενώ ο φαινομενικά επιτυχημένος Σιλβάνο έχει καταρρεύσει; Μήπως η κατάρρευση του τελευταίου απεικονίζει κάποια παρόμοια κατάσταση του πρώτου, την οποία δεν τη βλέπουμε στην αφήγηση; Δεν έχω καμία απάντηση για τίποτα από αυτά, είναι ένα έργο ανοιχτό σε ερμηνείες και θα επιθυμούσα διακαώς να διαβάσω και τις απόψεις σας. Το σχέδιο του Τζίπι είναι εξαιρετικό, μετακινείται από ασπρόμαυρα σχέδια σε έγχρωμα, από το μελάνι στην ακουαρέλα, από καρέ με αρκετά λόγια σε βουβά καρέ και με κάθε αλλαγή στην τεχνοτροπία προσπαθεί, υποθέτω, να δείξει και μια αλλαγή στο μοτίβο της αφήγησης. Υπέροχο σχέδιο, εκπληκτική και εμπνευσμένη σκηνοθεσία, πραγματικά μια οπτική απόλαυση σε συνδυασμό με την αφήγηση, δημιουργούν μια εξαιρετική εμπειρία. Δύσκολο και απαιτητικό έργο. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τη Fantagraphics το 2020 σε μια πολύ όμορφη έκδοση, η οποία, όμως, δεν περιέχει τίποτα επιπλέον. Περισσότερος Gipi εδώ (κόμικ που πρέπει να βάλω επειγόντως στο πρόγραμμα!!). Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: μια πολύ ενδιαφέρουσα κριτική
  9. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 23-05-2020 Πρωτότυπος Τίτλος: Lanfeust de Troy Τ1 (10-1994) Το Lanfeust de Troy είναι ένας από τους πιο δημοφιλής τίτλους στην Γαλλία, τα τελευταία 25+ χρόνια, έχοντας βγάλει αρκετές συνέχειες και spin-offs, καθώς και ένα ανθολογικό περιοδικό που κράτησε για σχεδόν 21 χρόνια και 277 τεύχη. Η κεντρική σειρά έβγαλε 8 άλμπουμ και ένα μεταγενέστερο εμβόλιμο μεταξύ του τέλους της αρχικής σειράς και της πρώτης συνέχειας. Οι περισσότερες εικόνες προέρχονται από τα δείγματα που παραθέτει ο εκδότης. Ο κόσμος του Τρόυ είναι ένας κόσμος μαγείας, στην οποία κάθε μέλος της κατέχει από μια ξεχωριστή μαγική δύναμη την οποία χρησιμοποιεί για της ανάγκες της κοινότητας της, αρκεί να υπάρχει ένας σοφός στο χωριό για να την μεταδώσει στους κατοίκους της. Η περιπέτεια που μας βάζει στον κόσμο του Τρόυ, μας συστήνει τον Λανφέστ, έναν νεαρό σιδερά που μπορεί να λιώσει ένα σίδερο με μια ματιά και είναι ερωτευμένος με την μια από τις κόρες του σοφού του χωριού. Η ζωή του θα αλλάξει όταν έρθει σε επαφή με ένα σπαθί του οποίου η λαβή είναι φτιαγμένη από το Φίλντισι του Μαγόχαμοθ, το οποίο ξεκλειδώνει την δυνατότητα του να επικαλεστεί την απόλυτη δύναμη. Ο Λανφέστ λοιπόν θα πρέπει να ταξιδέψει μαζί με τον σοφό Νικολίδη και τις κόρες στους στην πόλη που βρίσκονται οι πρεσβύτεροι σοφοί για να εξετάσουν τι σημαίνει αυτή η ξαφνική ανακάλυψη... ...κάτι που θα δώσει την δυνατότητα στον Άρλεστον να μας παρουσιάσει καλύτερα τον κόσμο και τις ιδιαιτερότητες του Τρόυ, αναπτύσσοντας παράλληλα και τους βασικούς χαρακτήρες του, με έναν μεστό και ψυχαγωγικό τρόπο, που δείχνει πως ξέρει τι κάνει και δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη. Το ύφος που διαλέγει, δείχνει πως απευθύνεται πρωτίστως σε εφηβικό και Young Adult κοινό, αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Αν μη τι άλλο, το χιούμορ αγγίζει κάποιες φορές ενήλικα θέματα και η έντονη σεξουαλική συμπεριφορά της μιας από τις κόρες του σοφού Νικολίδη, δίνει ένα πιο αντισυμβατικό αέρα στον κατά τα άλλα πιστό στα μοτίβα του sword and sorcery και του a hero's journey σενάριο. Βλέπω να προσβάλλονται από αυτό μερικοί στον νεοσυντηρητικό περιβάλλον που ζούμε, αλλά c'est la vie! Γαλλικό κόμικ διαβάζουμε, και αυτοί τείνουν να μην έχουν τα ίδια προβλήματα με την επίδειξη της σεξουαλικότητας τους, σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Όπως ίσως καταλάβατε, αυτό που διάβασα μου άρεσε και θα ήθελα να δω την συνέχεια σύντομα, μιας και αυτό το πρώτο άλμπουμ λειτούργησε κυρίως ως ορεκτικό, μην μπαίνοντας καν στον κόπο να μας δώσει το κλασικό μεγάλο κακό που θα πρέπει οι πρωταγωνιστές μας να υπερνικήσουν, παρόλο που μας παρουσιάζεται το προφίλ του στην πρώτη σελίδα του άλμπουμ. Οπότε μας περιμένουν περισσότερα στην πορεία. Η Ελληνική έκδοση τώρα έχει μια ιδιαίτερη ιστορία από πίσω, μιας και ξεκίνησε πρώτα ως scanlation από την νεοσύστατη τότε κοινότητα του greekcomics.gr. 14 χρόνια αργότερα, ο υπεύθυνος της κοινότητας το κυκλοφόρησε μέσω της Λέσχης Φίλων Κόμικς ως σκληρόδετη έκδοση, διατηρώντας την ίδια μετάφραση, αλλά με νέα επαγγελματική επιμέλεια, που σαφώς κάνει το κείμενο πιο στρωτό. Η έκδοση είναι παραπλήσια με τις γαλλοβελγικές εκδόσεις που σημαίνει πως μιλάμε για μια πολύ καλή ποιότητα και σε μέγεθος 23x32 εκ. Και λέω παραπλήσια, καθώς 1 προς 1 αναλογία δεν μπορεί να υπάρχει, χωρίς τουλάχιστον να ανέβει πολύ το κόστος, λόγω των διαφορετικών στάνταρ στην Ελληνική αγορά, που κάνει κάποιες επιλογές πιο ακριβές σε σύγκριση με έξω. Εκεί π.χ. που οι Γάλλοι μπορεί να χρησιμοποιούν χοντρό ιλουστρασιόν χαρτί, εμείς έχουμε ματ, το οποίο είναι πολύ καλό μεν, αλλά σαφώς χάνει κάποια από την διαύγεια των ψηφιακών χρωμάτων. Το σκληρόδετο επίσης πρέπει να είναι λίγο πιο λεπτό και η βιβλιοδεσία πιο απλή. Αλλά αυτά είναι σχετικά μικρά θεματάκια που οι περισσότεροι δεν θα παρατηρήσουν. Εκεί που εμένα μου έκανε εντύπωση, είναι στην έλλειψη γραφιστικής επιμέλειας. Με τον τίτλο να έχει αυξημένες γραφιστικές ανάγκες και με τους εκδότες που ασχολούνται με τα κόμικς στην Ελλάδα να έχουν ανεβάσει τον πήχη τα τελευταία χρόνια, μου έκανε εντύπωση που δεν φροντίστηκε αυτός ο τομέας, ιδίως όταν γίνεται σύγκριση με το αρχικό σκανλέισον, όπου βλέπουμε πως το είχαν προσέξει αυτό. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ελπίζω, πως τώρα που έφυγε το αρχική άγχος της πρώτης κυκλοφορίας, να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στα επόμενα για να δώσουν στην σειρά την φροντίδα που της αξίζει. Ένα άλλο συμπέρασμα που βγαίνει από το σκανλέισον, είναι πως η Ελληνική έκδοση περιέχει τον μεταγενέστερο ψηφιακό χρωματισμό, τον οποίο επιμελήθηκε ο Matteo Livi. Ο σύγχρονος χρωματισμός είναι αξιόλογος και σε αρκετά σημεία καλύτερος, και δεν υποσκιάζει ευτυχώς το σχέδιο του Tarquin, αλλά δίνει έμφαση στην γενική ατμόσφαιρα, σε σύγκριση με τον αρχικό σχεδιασμό του Yves Lencot, που φροντίζει ο χρωματισμός του αναδεικνύει τα διαφορετικά κομμάτια του κάθε σκηνικού και τις φιγούρες των χαρακτήρων, με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε η ματιά του αναγνώστη να μπορεί να τα αντιληφθεί με ένα βλέμμα, αντί να τα προσπεράσει ως ασήμαντα ή γενική θολούρα. Αυτά προς το παρόν. Πιθανόν να έχω να γράψω περισσότερα όταν βγουν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, και οι συνέχειες.
  10. O Cole Turner έχει μελετήσει όλες τις γνωστές θεωρίες συνωμοσίας που υπάρχουν εκεί έξω, από την δολοφονία του Κένεντι και την ύπαρξη των Bigfeet, μέχρι αυτήν της επίπεδης Γης και των σατανιστών που απαγάγουν παιδιά. Με την γνωριμία όμως, αλλά και την συμμετοχή του, στο Department of Truth, ένα άκρως απόρρητο τμήμα της αμερικανικής κυβέρνησης, θα έρθει σε σύγκρουση με όσα πίστευε μέχρι τότε, θα αναβιώσει στη μνήμη του μια παιδική τραυματική εμπειρία και θα καταλάβει ότι οι θεωρίες είναι περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα από ότι θα ήθελε να πιστέψει. Και αν ο θεωρητικός ρόλος του DoT, στον πόλεμο μεταξύ αλήθειας και φήμης, είναι με την "πλευρά των αγγέλων", ίσως οι διακινητές/διασπορείς των fake news και των ψευδών ειδήσεων, δεν είναι τόσο κακοί όσο εύκολα πίστευαν όλοι στην αρχή. Ας το γράψω από την αρχή για να ξεμπερδεύω. Ο James Tynion IV είναι ο πιο overated συγγραφέας των τελευταίων ετών. To γράφω και το υποστηρίζω, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Προσοχή, δεν είναι κακός. Σχεδόν πάντα έχει καλές ιδέες, σχεδόν πάντα οι σειρές του είναι εύκολες να διαβαστούν και ρολλάρουν, αλλά ποτέ δεν φτάνει πουθενα. Έτσι και εδώ, έχει μια έξυπνη ιδέα, προφανώς εμπνευσμένη και από την περίοδο Trump και την έκρηξη των fake news. Βάζει έξυπνα και το προσωπικό στοιχείο με αυτά που βασανίζουν τον πρωταγωνιστή, δημιουργεί ιντριγκαδόρικες προσωπικότητες στον ρόλο των δευτεραγωνιστών, όλα καλά. Όταν αρχίζει και εισάγει όμως τα δευτερεύοντα plots, εκεί χάνει την μπάλα. Πολλά τεύχη με δικές τους ιστορίες οι οποίες δεν προωθούν την κεντρική πλοκή, κουραστικά ατελείωτη πολυλογία, τεύχη τα οποία βασίζουν το exposition σε κείμενα/ημερολόγια ολόκληρων σελίδων, και γενικά μια γενικότερη αίσθηση ότι προσπαθεί υπερβολικά να σε πείσει ότι αυτό που γράφει είναι πολύ cool. Με πιο απλό τρόπο, με πιο άμεσο τρόπο αφήγησης όλα θα ήταν καλύτερα, γιατί η κεντρική ιδέα και ενδιαφέρουσα είναι και ενδιαφέρουσες προεκτάσεις θα μπορούσε να αποκτήσει. Δεν βοηθείται και ιδιαίτερα από το σχέδιο του Martin Simmonds βέβαια, το οποίο είναι το πιο Vertigo σχέδιο που έχω δει τον τελευταίο καιρό και κοντά στο Sandman το οποίο όλοι μας έχουμε διαβάσει Είναι scratchy, φαίνεται χεράτο και hand-painted, μεταδίδει αρκετά καλά την ατμόσφαιρα και το spooky, supernatural που γράφει ο Tynion, αλλά αρκετές φορές δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητό. Καταλαβαίνω ότι πάνε για αυτή την artsy αισθητική, αλλά μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις κατανοητό το τι σχεδιάζεις και να προωθείς την πλοκή, χωρίς να χρειάζεται να σου γράφει σεντόνια ο συγγραφέας. Εκτός αν ο συγγραφέας αρέσκεται στο να γράφει σεντόνια και ο σχεδιαστής απλά σχεδιάζει πινακάκια, μόνο και μονο για να εντυπωσιάσει. Τέλος πάντων, σίγουρα δεν είναι κακό το σχέδιο, σίγουρα είναι εντός κλιματος, ενίοτε εντυπωσιάζει αλλά με τη λειτουργικότητα του έχω ενστάσεις, χωρίς αυτό να είναι το βασικό πρόβλημα του κόμικ. Δεν ξέρω αν βγαίνει ως πολύ θάψιμο ότι έχω γράψει μέχρι τώρα, γιατί ΟΚ, δεν πέρασα και πολύ άσχημα με τα δύο πρώτα trades που διάβασα. Μου βγαίνει πάντως το γαμώτο μιας ακόμα χαμένης ευκαιρίας από τον Tynion και μιας αίσθησης feaux κουλτουρίλας που αναδύεται από τις σελίδες. Με λίγα λόγια, τα Sandman και τα 100 Bullets και τα Scalped, προκύπτουν, όταν και εφόσον οι πλανήτες συνδυάζονται. Δεν φτιάχνονται επί τούτου. Διαβάστε το, δεν χάνετε κάτι, αλλά σίγουρα δεν είναι το αριστούργημα για το οποίο γράφουνε πολλοί.
  11. Δύο μόλις μήνες πριν τα Χριστούγεννα, ανακοινώνεται ότι ο Άη Βασίλης, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρείας Κλάους, φεύγει από την ζωή. Άξαφνα, το μέλλον της εταιρείας μοιάζει δυσοίωνο. Τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο και η ήδη εύθραυστη οικονομική κατάσταση της επιχείρησης χειροτερεύει. Οι μαζικές απολύσεις ξωτικών θα είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι Glühwein (χο χο χο) και θα οδηγήσει σε καταστάσεις πρωτόγνωρης βίας. Ή και όχι τόσο πρωτόγνωρης... Μάθαμε τον Zerocalcare από το Kobane Calling, που δημοσιεύτηκε μερικώς στον Μπλε Κομήτη. Τώρα η Polaris, εν μέσω εορταστικής περιόδου, βγάζει ένα άλλο κόμικ του. Το A Babbo morto, όπως είναι ο αρχικός του τίτλος, κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Νοέμβρη του 2020 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Λογικό, καθότι ο Zerocalcare είναι ίσως η πιο σημαντική φυσιογνωμία των ιταλικών κόμικς στις μέρες μας. Ο Zerocalcare, λοιπόν, εμπνέεται από τον θρύλο του Αγίου Βασίλη και άλλες χριστουγεννιάτικες (ιταλικές κυρίως) παραδόσεις για να διηγηθεί μια χιουμοριστική ιστορία. Δεν μένει όμως μόνο στον χαβαλέ, αλλά κάνει σάτιρα υψηλού επιπέδου Αγγίζει θέματα άκρως επίκαιρα, μεταξύ των οποίων η ασυδοσία των πολυεθνικών, η αστυνομική βία και το προσφυγικό. Τσιγκλάει την παραδοσιακή μορφή των κόμικς, καθώς οι κλασικού τύπου σελίδες εναλλάσσονται με μονοσέλιδα που θυμίζουν παιδικά βιβλία παραμυθιών. Οι μεν μοιάζουν με ντοκιμαντέρ, οι δε με τίτλους ειδήσεων και προσφέρουν στον αναγνώστη λεπτομέρειες για τους χαρακτήρες, όπως τον ύποπτο κύριο Πασχάλη Κουνέλη και τον άσωτο υιό του εκλιπόντος. Με μια πρώτη ματιά μπορεί να φανεί μικρό, αλλά είναι αρκούντως χορταστικό. Με κέρδισε από την πρώτη σελίδα και τελειώνοντας, αναφώνησα με υψωμένη την γροθιά: Ένα είναι το σύνθημα που όλους μας ενώνει: τάρανδοι, γουρούνια, δολοφόνοι! Υ.Γ.: Μπορείτε να δείτε ένα δείγμα της ελληνικής έκδοσης εδώ χάμου.
  12. Nobody loves you when you're old and grey,nobody needs you when you're upside down....Everybody's hollerin' 'bout their own birthday,everybody loves you when you're six foot in the ground..." - John Lennon -Nobody Loves you(When you Down and Out) 1974 Life is what happens to you..while you're busy making other plans(H ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν είσαι απασχολημένος κάνοντας άλλα σχέδια)τραγούδαγε ο John Lennon σε ένα τραγούδι γραμμένο για τον πεντάχρονο τότε γιό του Sean..Λίγους μήνες αργότερα θα έπεφτε νεκρός από το όπλο ενός ανισόρροπου θαυμαστή του, κάνοντας αυτούς τους στίχους να φαντάζονται πλέον ειρωνικοί κατά μία έννοια, και βυθίζοντας σε θλίψη εκατομμύρια θαυμαστές του σε ολόκληρο τον κόσμο... Και αυτό ακριβώς πραγματεύεται και το graphic novel Λέννον που κυκλοφόρησαν σε 3 συνέχειες με την Εφημερίδα των Συντακτών, οι πάντα ποιοτικές εκδόσεις Μικρός Ήρως. Το graphic Novel είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Marabout το 2015 και στην Αμερική ώς Lennon(the New York Years)από την IDW το 2017.Βασισμένοι στο βιβλίο του συγγραφέα/σεναριογράφου David Foenkinos(La délicatesse)ο συγγραφέας Eric Corbeyran(Les Griffes Du Marais,Le Fond du monde,Nanami)και ο σχεδιαστής Horne παραδίδουν μία εικονογραφημένη βιογραφία του μεγάλου μουσικού και οραματιστή, μέσα από τα δικά του λόγια. Η ιστορία τοποθετείτε το 1975.Ο Λέννον έχει γίνει δεύτερη φορά πατέρας από τη δεύτερη σύζυγο του Γιόκο Όνο. Αποφασίζει να σταματήσει κάθε μουσική του δραστηριότητα(και κάθε πολιτικό ακτιβισμό που τόσο του έχει στοιχήσει το τελευταίο καιρό)και να κάνει αυτό που δεν έκανε με το πρώτο του γιό Τζούλιαν, και να γίνει ένας καλός και αφοσιωμένος πατέρας, ή όπως ο ίδιος χαριτολογώντας έλεγε τότε ένας σύζυγος-νοικοκυρά. Η Γιόκο ασχολείται με τα οικονομικά και τις άλλες δουλειές, και ο Λέννον μεγαλώνει το μικρό γιό του, βγάζοντας τον βόλτα στο πάρκο και ψήνοντας ψωμί. Μέσα σε όλα αυτά ο Λέννον θα συναντήσει στο ασανσέρ του κτιρίου Ντακότα όπου μένει τα τελευταία χρόνια με την οικογενειά του, μία "φανταστική" ψυχολόγο και θα νιώσει την ανάγκη να ξεκινήσει μία σειρά από συνεδρίες μέσα από τις οποίες θα εξιστορήσει όλη του τη ζωή από την ημέρα της γέννησης του μέχρι εκείνη τη στιγμή που μιλάει. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια που σημαδεύτηκαν από τους καβγάδες και το διαζύγιο των γονιών του, το αίσθημα εγκατάλειψης που ένιωθε πάντοτε ακόμα και όταν βρήκε καταφύγιο στην αυταρχική θεία του, τη διέξοδο του στη μουσική(αφότου είδε για πρώτη φορά τον Elvis Priesley στη τηλεόραση),τη δημιουργία του πρώτου του συγκροτήματος, τη καθοριστική γνωριμία του με τους Paul McCartney και George Harrison,τη γέννηση των Beatles και το σκληρό δρόμο προς τη δόξα...Και όταν αυτή έρχεται, τη φρενίτιδα, τις ατελείωτες συναυλίες, το περιορισμένο ρόλο που επιβάλλει η επιτυχία, το να θέλουν όλοι ένα δικό σου κομμάτι,να νομίζουν ότι τους ανήκεις, ότι είσαι δικός τους, έναν κόσμο που τον κάνει να ασφυκτιά και να νιώθει περισσότερο μόνος από ποτέ.. Την αναζήτηση κάποιου που να τον πιάσει από το χέρι και να τον πάρει από όλη αυτή την τρέλα της επιτυχίας και των ναρκωτικών, είτε είναι ένας γιόγκι, είτε μία καλλιτέχνιδα με τη μορφή της μικροκαμωμένης Ιαπωνέζας Γιόκο Όνο που του αλλάζει ολόκληρη τη ζωή.. Προσθέστε μέσα σε όλα αυτά τις προδοσίες, τις δυσκολίες, τις απώλειες και τραγωδίες της ζωής...αλλά και την αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο το οποίο όμως δυστυχώς δεν ήρθε για τον ίδιο ποτέ... Μολονότι το κόμικ μεταφέρει το βιβλίο αυτούσιο, σε μορφή μυθοπλασίας, για προφανείς λόγους, υπάρχουν πολλές αληθινές αναμνήσεις και γεγονότα, δοσμένα μέσα από τη φωνή του ίδιου του Λέννον ο οποίος παρουσιάζεται σαν αφηγητής της ίδια του της ζωής, παραδέχεται τα λάθη του, τις ανασφάλειες του, τη βιαιότητα του, τις εκρήξεις θυμού του, τις επιθυμίες του και τους φόβους του..."Η νύχτα που γεννήθηκα ήταν γεμάτη από τους εκκωφαντικούς ήχους του βομβαρδισμού του Λίβερπουλ από τους Γερμανούς...Δεν ήρθα στο κόσμο,ήρθα στο χάος..Και πέρασα όλη τη ζωή μου με φόβο..." Μία ζωή όπου ένιωθε σαν τον Nowhere Man(τραγούδι του από το δίσκο Rubber Soul των Beatles)που δεν άνηκε πουθενά, που είχε ένα κενό μέσα του που τίποτα δε μπορούσε να το γεμίσει...Μία ζωή που συνεχώς ήταν ένας αγώνας ενάντια στους ίδιους τους προσωπικούς του δαίμονες που τον στοίχειωναν.. Όταν πίστεψε ότι κατάφερε να νικήσει όλα όσα τον πολεμούσαν μία ζωή: φόβους, μοναξιά, ανασφάλειες, ναρκωτικά το νήμα της ζωής του κόπηκε τόσο πρόωρα στα 40 του μόλις χρόνια... Το σχέδιο του Horne έχει έναν απίστευτο ρεαλισμό(βασισμένος σε πολλές φωτογραφίες ως σχεδιαστικά μοντέλα),με υδατοχρώματα που παίζουν ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, αλλά επαναλαμβάνεται σε πολλά καρέ, ίσως θέλοντας να δώσει κάτι το νέο με αυτή τη τεχνική αλλά ίσως η επανάληψη σχεδίου να χρησιμοποιείται λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε και συχνά εμφανίζεται και σε δύο διαδοχικά πάνελ.. Μερικές εκφράσεις στα πρόσωπα των χαρακτήρων μοιάζουν να είναι λιγάκι υπερβολικές έως και.. αστείες κάποιες φορές(εκεί όπου ο Λέννον και η Γιόκο έχουν τελειώσει το σέξ και κάθονται στο κρεβάτι..)Επίσης υπάρχουν λάθη όσο να αφορά μορφές που δεν συμβαδίζουν με τη χρονολογική στιγμή που αναφέρονται. Βλέπουμε τον Λέννον το 1968 με τη μορφή και στυλ που είχε το 1972,ή κάπου παρουσιάζεται το πρώτο άλμπουμ του McCartney(ΜcCartney του 1970)σαν εκείνο που έβγαλε πρώτα με τους Wings το 1971 που ουσιαστικά ήταν το τρίτο του.. Αυτό όμως δεν αλλοιώνει τη συνολική σχεδιαστική εικόνα του κόμικ, στο οποίο ο καλλιτέχνης έχει κάνει μία πολύ καλή δουλειά. Επίσης πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στη μετάφραση από τον φίλο Γαβριήλ Τομπαλίδη,ο οποίος εμπλουτίζει τα άλμπουμ με διάφορα κείμενα με άγνωστες στο ευρύ κοινό πληροφορίες της ζωής του Λέννον που φαίνονται ότι έχει κάνει σωστή αναζήτηση, και έχει ανατρέξει σε σοβαρές πηγές. Το συνολικό στήσιμο και το λέττερινγκ για μία ακόμα φορά έχει γίνει από την εξαιρετική Τίνα Χελιώτη, και στην επιμέλεια κειμένων ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς για μία ακόμα φορά δίνει το καλύτερο του εαυτό σε μία έκδοση που μόνο εκείνος μπορούσε να εκδώσει με τόσο ποιοτικό αποτέλεσμα στη χώρα μας. “I'm not afraid of death because I don't believe in it.It's just getting out of one car,and into another..'' Μου άρεσε πολύ αυτό το κόμικ αν και τελείωσε σχετικά πολύ νωρίς. Άλλωστε πόσες σελίδες μπορούν να αποτυπώσουν την τόσο χαρισματική αλλά και συνάμα αντιφατική προσωπικότητα του Τζόν Λέννον και να είναι αρκετές; Κατόρθωσε όμως να δώσει μια βαθιά εικόνα για έναν από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς ανθρώπους του 20ου αιώνα. Είναι ένα από αυτά τα graphic novel που τραβούν αμέσως και σύντομα o αναγνώστης μπορεί να χαθεί στο μυαλό και τη ζωή του Τζον Ουίνστον Λένον. ΤΟ Κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  13. Ο Ethan Reckless, είναι ένας "σημαδεμένος" ψυχικά άνθρωπός, ο οποίος έχει συνειδητά βγει έξω από το σύστημα. Λειτουργώντας σαν παράνομος ιδιωτικός ντετέκτιβ, σαν μισθοφόρος και σαν κυνηγός κεφαλών, δουλεύει τόσο-όσο, ώστε να βγάζει τα προς το ζειν και πολλές φορές αρνιέται επικερδείς δουλειές γιατί απλά δεν του ταιριάζουν. Με την βοήθεια της γραμματέας/έμπιστης του Anne, και με έδρα ένα παλιό εγκαταλελειμένο σινεμά στο Λος Αντζελες το 1981, βρίσκει δουλειές. Ή μάλλον τον βρίσκουν αυτές. Κανείς όμως δεν ξέρει ότι παλιότερα ήταν ένας πράκτορας στο FBI, μέχρι που μια δουλειά του ως μυστικός μέσα σε μια επαναστατική οργάνωση, τον έκανε να τα παρατήσει όλα, αηδιασμένος και στιγματισμένος. Και όλα αυτά, μέχρι που μια μοιραία γυναίκα, μια γυναίκα από αυτό ακριβώς το βρώμικο παρελθόν του, θα κάνει την επανεμφάνιση της...... ΟΚ, αποφάσισα ότι δεν είμαι ο σωστός άνθρωπος για να παρουσιάζω κόμικς των Ed Brubaker και Sean Phillips. Εν μέρει φταίω εγώ για αυτό, εν μέρει φταίνε και αυτοί. Εγώ φταίω γιατί έχω διαβάσει σχεδόν τα πάντα από όσα έχει γράψει ο Brubaker. Και αυτοί φταίνε γιατί μένουν τόσο κοντά, τόσο προσηλωμένοι στο είδος και τη μανιέρα που τους έκανε τόσο επιτυχημένους. Το noir, το pulp-noir, αυτό το χιλιο-χρησιμοποιημένο είδος με τους κατεστραμένους πρωταγωνιστές, τα τσιγάρα, τα ουίσκια και τις επίσης κατεστραμένες, αλλά πάντα επικίνδυνες femme fatale. Και παρόλο που δεν κουνιούνται ούτε εκατοστό από τα τετριμμένα tropes του είδους, καταφέρνουν και το κάνουν τόσο καλά, ώστε να περνάει και ο αναγνώστης καλά και να μην γκρινιάζουν και οι περίεργοι (π.χ. εγώ) ότι επαναλαμβάνονται. Γιατί έχουν καταφέρει το πλέον δύσκολο, να γράφουν και να σχεδιάζουν τόσο καλά και να συνεργάζονται τόσο αρμονικά μεταξύ τους, να προσθέτουν πολύ μικρές λεπτομέρειες και να αλλάζουν τόσο λίγο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά, ώστε να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι ξαναβλέπεις την αγαπημένη σου ταινία. Ή ότι βλέπεις ένα homage στην αγαπημένη σου ταινία, το οποίο είναι τόσο καλοφτιαγμένο, τόσο περιποιημένο και τυλιγμένο με στοργή και αγάπη, ώστε με το τέλος να αισθάνεσαι ότι συνάντησες έναν παλιό αγαπημένο φίλο. Κατά τα άλλα, ουδέν. Ή μάλλον, πολύ λίγα μπορείς να πεις για κάτι τόσο καλοφτιαγμένο και προσεκτικά δομημένο. Ο Brubaker πατάει πάνω στην εμπειρία του και το κάνει να εμφανίζεται εύκολο. Με σωστές αναλογίες περιγραφής και διαλόγου, με σωστό ψυχογράφημα των χαρακτήρων του, με λιτή και συνοπτική γραφή, μας δίνει μια ιστορία δεμένη, με σωστή ανάπτυξη και σχετικά αναμενόμενο φινάλε, πετώντας όμως και μια έκπληξη στη πορεία. Χωρίζει την αφήγηση του σε κεφάλαια, υπενθυμίζοντας μας έτσι ότι γράφει graphic novel και όχι μηνιαίο floppy, και αναδεικνύοντας έτσι την noir αισθητική για άλλη μια φορά. Ο Phillips έχει τρομερή ικανότητα στο στήσιμο των φιγούρων του, οι οποίες αποπνέουν κίνηση και ρυθμό, παίζει με τα καρέ τόσο όσο για να μην βαριέσαι και χωρίς πάντως να ξεφεύγει ιδιαίτερα, και δίνει, κάποια απολύτως ταιριαστά με την ατμόσφαιρα, splash pages, δείχνοντας ότι μπορεί να μην είναι ο πιο "χεράς" σχεδιαστής, αλλά σίγουρα είναι από τους πιο επαγγελματίες του είδους. Δεν έχω να γράψω κάτι άλλο. Ασφαλής αγορά, δεν μπορώ να διανοηθώ κάποιος να μην περάσει καλά διαβάζοντας το. Κυκλοφόρησε μόνο σε σκληρόδετη, κανονικού μεγέθους, έκδοση 144 σελίδων. Η σειρά θα συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο, με ανεξάρτητες δηλαδή και αυτοτελείς εκδόσεις, οι οποίες θα έχουν τον ίδιο χαρακτήρα αλλά θα μπορούν να διαβαστούν αυτούσιες και χωρίς υποχρεωτικά να έχεις γνώσεις των προηγουμένων. Το 2ο βιβλίο, με τίτλο Friend of the Devil, κυκλοφορεί ήδη, ενώ το τρίτο, με τίτλο Destroy All Monsters, θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Πάρτε όλα άφοβα!
  14. H Doctor Chelli Lona Aphra, είναι μια αρχαιολόγος, μισθοφόρος και γενικά ότι πιο κοντινό υπάρχει στον Han Solo, αλλά σε θηλυκή έκδοση. Φοιτήτρια-θαύμα στο πανεπιστήμιο, αλλά και ταυτόχρονα ανεπιθυμήτη από τους ακαδημαϊκούς κύκλους γιατί ήταν πολύ ανεξάρτητη και εγωίστρια για να ασχοληθεί μαζί τους, έδειξε από την αρχή την τάση της να μην υπακούει σε κανόνες αλλά να εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα για να επιτύχει τους σκοπούς της. Δεν διστάζει να προδίδει ακόμα και τους κοντινότερους της ανθρώπους, ακόμα και την ίδια της την ερωμένη, ακόμα και τον Darth Vader, μπροστά στην απληστία της για χρήματα, αρχαία αντικείμενα και γνώση. Συνήθως με την συντροφιά 2 droids, τον Triple-Zero και τον Bee-Tee, τα evil alter-egos των γνωστών droids της Rebellion, τα έχει βάλει με όλην Αυτοκρατορία, αλλά και τους καλούς ενίοτε, σταματώντας σε τίποτα μπροστά στη διαγραφή της δικής της πορείας, ως μοναχική, ανεξάρτητη και, πολλές φορές, αδίστακτη τυχοδιώκτρια μέσα στο Γαλαξία. Χαρακτήρας του Kieron Gillen, μέσα από τις σελίδες του Darth Vader, ήταν τόσο μοναδικός και πρωτότυπος, ώστε γρήγορα απέκτησε δική του σειρά, και μάλιστα έφτασε τα 40 τεύχη, με συνεχιστή τον Simon Spurrier, ως volume 1. Και αυτό γιατί πραγματικά είχε ενδιαφέρον, ήταν αρκετά διαφορετικός και τρισδιάστατος, και ξεχώρισε από οτιδήποτε άλλο έφτιαξε η Marvel από τότε που ξαναπήρε το franchise. Ουσιαστικά αποτελεί έναν θηλυκό Indiana Jones, από την αντίθετη πλευρά του ηθικού φάσματος βεβαίως. (Περισσότερα στην παρουσίαση του πρώτου volume όταν αξιωθώ). Βρισκόμενοι, χρονικά, αμέσως μετά τα γεγονότα του Empire Strikes Back, η Aphra ψάχνει για δουλειές, τόσο γιατί της τελείωσαν τα λεφτά όσο και για να ικανοποιήσει την εσωτερική της ανάγκη να αναγνωριστεί ως η καλύτερη αρχαιολόγος του γαλαξία. Και όταν της δίνεται η ευκαιρία να αναζητήσει τα 2 rings of Vaale, τα μυθικά δαχτυλίδια τα οποία χαρίζουν τεράστια δύναμη σε όποιον τα έχει, συγκροτεί μια ομάδα από μισθόφορους, δολοφόνους και άλλα αποβράσματα, για να τα βρει. Ένας μισότρελος όμως αλλά πανίσχυρος και παντοδύναμος αρχηγός μιας εγκληματικής οργάνωσης τα ψάχνει και αυτός, το εγχείρημα απέκτησε περισσότερες δυσκολίες και ένα τελείως διαφορετικό διακύβευμα. Το κακό με το πως χειρίζεται η Marvel την Doctor Aphra, είναι ότι δεν έχει αποφασίσει πόσο "σοβαρή" ή μη θα είναι η προσέγγιση του χαρακτήρα. Σαν αποτέλεσμα, έχουν υπάρχξει αρκετά καλές, έως και σκοτεινές, ιστορίες, και μερικές φορές έχουμε αρκετά dumbed down και "χιουμοριστικά" σενάρια. Κουτσά-στραβά, ο Gillen και ο Spurrier, κράτησαν μια κάποια ισορροπία, και το αποτέλεσμα έβγαινε συνολικά ΟΚ. Σε αυτό το volume έχει αναλάβει η Alyssa Wong το σενάριο, και προσπαθεί να κρατήσει την "πεπατημένη", και τα καταφέρνει αλλά χωρίς να εντυπωσιάζει, δείχνοντας την σχετική απειρία της . Αντίστοιχα, το σχέδιο της Marika Cresta, εξίσουν αν όχι περισσότερο άπειρη, δεν εντυπωσιάζει, δείχνει κάποιες manga επιρροές, αλλά παραμένει συνολικά αρκετά αδιάφορο. Συνολικά, πιστεύω ότι πρόκειται για έναν χαρακτήρα με προοπτικές, φτάνει να του δώσουν το περιθώριο να "ενηλικιωθεί", τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά. Έχω διαβάσει τα 5 πρώτα τεύχη του volume ( από τα 10 που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα ), τα οποία κυκλοφορούν και σε ένα trade paperback. Δύσκολο να το προτείνω σε άτομα πέρα από φανς του σύμπαντος, αλλά μια ηλεκτρονική ανάγνωση δεν θα κουράσει κανέναν.
  15. Ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που θα μπορούσε, ίσως, να χαρακτηριστεί και ως νεο-νουάρ και επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις. Οι δυο σεναριογράφοι έχουν συνεργαστεί και σε άλλα, πολύ ενδιαφέροντα κόμικς (όπως σε αυτό και σε αυτό) και εδώ γράφουν ένα καλογραμμένο σενάριο, που κινείται σε διάφορα επίπεδα. Η βασική αφήγηση εκτυλίσσεται σε μια μικρή πόλη της Αριζόνα το 1971 και ακολουθεί τη νεαρή Έθελ, η οποία επιστρέφει στο μέρος, όπου δολοφονήθηκε η οικογένειά της με σκοπό να ανακαλύψει τους ενόχους και να τους οδηγήσει στη δικαιοσύνη ή να αυτοδικήσει. Παρά τις προειδοποιήσεις του σερίφη να μην εμπλακεί, εκείνη θα ξεκινήσει τις έρευνες και θα πλησιάσει επικίνδυνα κοντά σε μια συμμορία. Αυτή είναι η μία πλευρά της ιστορίας. Η άλλη εκτυλίσσεται στις σελίδες ενός γουέστερν μυθιστορήματος με τίτλο "Τhe Shadow of a Wanted Man" (που είναι και υπότιτλος του κόμικ), το οποίο αφηγείται τις περιπέτειες του πιστολέρο Σόλομον Ήτον με τίτλο, που μετά τον ξυλοδαρμό της γυναίκας του ψάχνει να βρει τους ανθρώπους που απήγαγαν το γιο του. Εμείς, ως αναγνώστες, παρακολουθούμε σε μορφή κόμικ και τις δύο ιστορίες, οι οποίες εξελίσσονται παράλληλα, ενώ στο τέλος κάθε κεφαλαίου / τεύχους υπάρχει και ένα απόσπασμα από το φανταστικό βιβλίο, που διαβάζει η Έθελ. Είναι προφανές, ότι η Έθελ αντλεί δύναμη και έμπνευση από το μυθιστόρημα και βλέπει τον εαυτό της ως έναν αυτόκλητο εκδικητή, που θα απονείμει δικαιοσύνη, ένα ακόμη κομμάτι της μακριάς αλυσίδας αυτοδικίας, η οποία κατά κάποιο τρόπο έχτισε τις ΗΠΑ και, δυστυχώς, ζει και βασιλεύει ακόμη σε αυτή τη χώρα. Η μυθοπλασία του βιβλίου, όμως, και η πραγματικότητα του κόμικ είναι, δυστυχώς, δύο τελείως διαφορετικά πράγματα, όπως θα ανακαλύψει στο τέλος η Έθελ. Οι τρεις τελευταίες σελίδες του κόμικ θα ανατρέψουν όλα όσα διαβάζαμε και θα μας αναγκάσουν να δούμε την ιστορία με τελείως διαφορετική ματιά. Το σχέδιο του εκ Φινλανδίας ορμώμενου Kivelä είναι πάρα πολύ ωραίο και ταιριαστό. Ρεαλιστικό, αρκετά βρόμικο με μεγάλη ποικιλία στο στήσιμο των καρέ και πολύ καλή σκηνοθεσία. Τα χρώματα του Jason Wordie είναι εξαιρετικά και διαφοροποιούνται, για να δείξουν την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών ή να σχολιάσουν τα δρώμενα. Χωρίς να είναι αριστούργημα, είναι ένα πολύ καλό κόμικ, που στο τέλος της ανάγνωσης προβληματίζει θετικά. Πιστεύω, ότι θα ικανοποιήσει, όσες/ους θέλουν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό. Για εμένα είναι το τρίτο πολύ καλό κόμικ των δύο συγγραφέων, που διαβάζω μετά τα δύο, για τα οποία έχουν γίνει παρουσιάσεις και σίγουρα είναι κάποιοι, που θα παρακολουθώ πολύ στενά από εδώ και πέρα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade, το οποίο διάβασα και το οποίο περιέχει εξώφυλλα, σχέδια του Kivelä και σύντομα κείμενα για τη διαδικασία σχεδιασμού, χρωματισμού και λέτερινγκ του κόμικ. Ήδη έχει κυκλοφορήσει και δεύτερο trade με υπότιτλο "The Other Side of Eden" και μάλλον διαφορετικό πρωταγωνιστή (αν και μάλλον ο Σόλομον Ήτον κάνει ξανά την εμφάνισή του) Όλες οι εικόνες προέρχονται από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η κριτική του @Lazarosγια το κόμικ στο thedirectorscut Μια συνέντευξη των σεναριογράφων
  16. Μια διαφορετική ιστορία της θρυλικής Αμαζόνας δια χειρός Daniel Warren Johnson, που έχει αναλάβει και σεναριακά και σχεδιαστικά καθήκοντα. Ανήκει στην ετικέτα Black Label, που σημαίνει, ότι αφηγείται μια ιστορία σε ένα εναλλακτικό περιβάλλον. Η υπόθεση είναι σχετικά απλή: η Wonder Woman ξυπνά από ένα λήθαργο μέσα σε ένα μηχάνημα κρυογονικής, για να ανακαλύψει, ότι ο πολιτισμός έχει καταστραφεί και οι ελάχιστοι εναπομείναντες άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν με όσα μέσα διαθέτουν. Φυσικά, υπερήρωες δεν υπάρχουν πλέον και η Αμαζόνα θα κληθεί να προστατεύσει τους ελάχιστους ανθρώπους από τα μεταλλαγμένα τέρατα, τα οποία καραδοκούν παντού, αλλά και να παλέψει ενάντια στους δικούς της εφιάλτες. Θα ψάξει να βρει τους παλιούς της φίλους και συμμάχους, θα βρει τη ζώνη του Μπάτμαν, θα επισκεφτεί το Κάστρο της Μοναξιάς του Σούπερμαν και θα φορέσει τα απομεινάρια της στολής του, αποτίοντας τιμή στους φίλους και τέως συμπολεμιστές της, αλλά στην τελική ανάλυση, θα πρέπει να παλέψει μόνη της. Η αλήθεια, όμως, θα είναι πολύ πιο σοκαριστική, από όσο θα φανταζόταν η ίδια (και εμείς). Καλογραμμένο σενάριο, που δεν βιάζεται να αποκαλύψει τα μυστικά του και στην πορεία μας δίνει την εικόνα μιας Wonder Woman ανασφαλούς, φοβισμένης, αλλά πάντα έτοιμης να βοηθήσει τους ανθρώπους. Το σχέδιο του Τζόνσον είναι βίαιο, βρόμικο, δυναμικό, η σκηνοθεσία του είναι εκπληκτική και οι σκηνές δράσης απίστευτες και πολύ πιο ρεαλιστικές, από ότι μας έχουν συνηθίσει τα υπερηρωικά κόμικς. Σχεδιάζει μια Wonder Woman με σχεδόν εφηβικά χαρακτηριστικά, αλλά με τεράστια θέληση και δύναμη. Εξαιρετικοί και οι χρωματισμοί του Mike Spicer, μουντοί, απόκοσμοι, θυμίζουν ίσως κόμικ τρόμου. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 4 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν oversized σκληρόδετο τόμο, πραγματική απόλαυση να τον βλέπεις και κυρίως να τον διαβάζεις. Ο τόμος περιέχει τα εξώφυλλα, κάποια σκίτσα του Τζόνσον και σύντομα βιογραφικά των συντελεστών. Πιστεύω, ότι το κόμικ θα αφήσει ικανοποιημένους τους φίλους των υπερηρωικών. Χρειάζεται ελάχιστη πρότερη γνώση σχετικά με το σύμπαν της DC, άρα μπορεί να διαβαστεί άφοβα και από όσους γενικά δεν παρακολουθούν την εταιρεία. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: ένα άρθρο / κριτική στο comicbookherald.com (με σπόιλερ)
  17. "I Know the truth..I can never waver from my mission..." - Bruce Wayne Επιτέλους έφτασε στα χέρια μου(με λίγη καθυστέρηση λόγο των γνωστών προβλημάτων με τον Covid 19)και το τεύχος-επίλογος στο εκπληκτικό Joker:The Killer Smile του εκπληκτικού διδύμου Lemire-Sorrentino,που αποτελούν εγγύηση για να διαβάσεις ένα πραγματικά καλό κόμικ στις μέρες μας.Τίτλος του Bat Man:The Smile Killer,και πραγματικά εκεί που ακόμα προσπαθείς να συνέλθεις από το Killer Smile,οι δημιουργοί κρατούν και ένα τελευταίο χαρτί που πετάνε στο τραπέζι και εκπλήσσουν όλους...Γιατί για ποια καλή ιστορία του Joker θα μιλάγαμε αν αυτή δεν σε εκπλήσσει εκτός από το να σε τρομάξει μόνο...Kαι φαίνεται ότι τόσο ο Joker,όσο και οι δύο δημιουργοί δεν είχαν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη... Η ιστορία μας αρχίζει με τον νεαρό Bruce Wayne,που όπως όλα τα μικρά παιδάκια της ηλικίας του,βλέπει στην τηλεόραση το αγαπημένο του πρόγραμμα...Στο οποίο παρουσιαστής είναι ο mr.Smiles(o πρωταγωνιστής του παραμυθιού που διάβαζε ο γιος του Ben Arnell,του ανθρώπου που είχε αναλάβει να...γιατρέψει τον Joker από την παράνοια του...)ο οποίος φαίνεται να παρακολουθεί τον Bruce όπως και αυτός εκείνον...Και να του λέει περίεργα πράγματα...Ότι όλα θα πάνε καλά,η μοναξιά και η στεναχώρια του μικρού θα περάσουν,αρκεί το παιδί να ακούει τι έχει να του πει... Variant cover από Kaare Andrews Χρόνια αργότερα ο Bat Man θα απαντήσει σε ένα κάλεσμα του Gordon,για να έρθει αντιμέτωπος για άλλη μία φορά με τον Joker.Kαι ενώ τον καταδιώκει σε μία εγκαταλειμμένη αποθήκη,ο Bat Man θα βρει μία χάρτινη μάσκα/ζωγραφιά που είχε δημιουργήσει ο ίδιος σαν παιδί για τον Mr.Smiles...Kαι εκεί είναι που θα αρχίσει ο πραγματικός εφιάλτης για τον άνθρωπο νυχτερίδα,αφού όπως ακριβώς και ο Dr.Arnell πριν από εκείνον,έτσι και αυτός πλέον δεν μπορεί να ξέρει τι είναι η πραγματικότητα και τι όχι...Υπήρξε ποτέ ο Bat Man;;Έιναι ο Gordon αστυνομικός επιθεωρητής ή ο ψυχολόγος που έχει από παιδί;;Και γιατί ο Dr.Arnell είναι ακριβώς δίπλα του σε ένα κελί όπως και ο ίδιος;; Με αριστουργηματικό τρόπο ο Lemire παίζει με τη ψυχολογία τόσο του χαρακτήρα,όσο και των αναγνωστών,και μας οδηγεί σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό μέσα στη παράνοια,τη ψύχωση,και τη τρέλα που φωλιάζει καλά κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.Έχουμε να κάνουμε με πρώτης τάξεως ψυχολογικό τρόμο,που σε διακατέχει από τη πρώτη στιγμή.Γνωρίζεις ότι κάτι δεν πάει καλά από την έναρξη της ιστορίας,αλλά και πάλι δε μπορείς να διανοηθείς ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται..Δεν έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα ιστορία Bat Man εναντίων Joker..Που θα πέσει κυνηγητό άντε και μερικές σφαλιάρες και το καλό θα θριαμβεύσει για μία ακόμα φορά έναντι του κακού...Εδώ ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός του Bruce...Που προσπαθεί να καταλάβει τι τελικά είναι αληθινό και τι όχι...Έιναι κανείς με το μέρος του ή όλοι θέλουν το κακό του...Αυτό που ζει πλέον το αντιλαμβάνεται μόνο ο ίδιος;;Και αν ναι πώς μπορεί να βγει από αυτή την κατάσταση;; Ο Lemire μαζί με τον ήρωα του βάζει τους σπόρους της αμφισβήτησης και στους ίδιους τους αναγνώστες οδηγώντας τους σε μία πορεία με το τρενάκι του τρόμου όχι σε σπηλιά με τέρατα και σκελετούς,αλλά σε μία συναισθηματική κατάσταση στην οποία τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη μοιάζουν να μην είναι πλέον ορατά...Ποια περίοδος του Bruce Wayne είναι η αληθινή;;Η παιδική του;Η ηρωική του;Ή εκείνη που τον θέλει έγκλειστο στο Arkham;Ποτέ δεν είναι απολύτως σαφές από τον συγγραφέα για το ποια από αυτές τις διαφορετικές πραγματικότητες είναι πραγματικά αληθινή...Στα παιδικά χρόνια του Bruce το χέρι που κινεί τη μαριονέτα στο παιδικό πρόγραμμα που βλέπει ο Bruce μοιάζει με αυτό του Joker...Πώς μπορεί να είναι αυτό δυνατόν αφού τότε δεν υπήρχε καν ο Bat Man,άρα ούτε και ο πρίγκηπας του εγκλήματος...Και αν οι γονείς του Bat Man δεν πεθάναν με το τρόπο που γνωρίζουμε,τότε πώς μπορεί να υπάρχει έπειτα και ο Bat Man;;Μαθήματα ψυχολογικού θρίλερ από το μάστορα του είδους Jeff Lemire,ο οποίος καταφέρνει να προκαλεί ρίγη και τρόμο στους αναγνώστες που υποβόσκει καθ'όλη τη διάρκεια της ιστορίας...Και αυτό δείχνει τη συγγραφική του δεινότητα στο ότι ακριβώς δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση της βίας,του αίματος και του gore για να σοκάρει ή να τρομάξει τον αναγνώστη... Σχεδιαστικά για άλλη μία φορά ο Sorrentino παραδίδει μία δουλειά πρώτης σχεδιαστικής ποιότητος,μένοντας σταθερός στο πειραματικό αλλά και ρεαλιστικό του στυλ,και κάνοντας το γνωστό παιχνίδι με τα panels(όπως άλλωστε και στο αριστουργηματικό Gideon Falls) που θα κάνει τα μάτια των αναγνωστών να ασχοληθούν μαζί τους για πολύ περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα.Εκμεταλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες που του δίνει το μέσο για να αποδώσει με το πιο αριστουργηματικό σχεδιαστικά τρόπο τα κείμενα του συνεργάτη του.Η Jordie Bellaire για ακόμα μία φορά μας ενθουσιάζει με την εναλλαγή στη χρωματική της παλέτα από τα φωτεινά(παιδική ηλικία του Bruce)στα σκοτεινά(Bat Man,Arkham)τονίζοντας έτσι την αντίθεση στις 3 διαφορετικές χρονικές περιόδους στη ζωή του Bruce Wayne.Δε θα μπορούσε ο Lemire να είχε διαλέξει πιο ικανούς συνεργάτες για να διηγηθεί την ιστορία του από τους Sorrentino&Bellaire και ελπίζω να συνεχίσει να δημιουργεί μαζί τους για πολλά χρόνια ακόμα. Το τέλος της ιστορίας αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει τι ακριβώς νομίζει ότι μπορεί να συμβαίνει...Ίσως όμως να είναι και η αρχή μίας άλλης ιστορίας που οι δημιουργεί να θελήσουν να μας εξιστορήσουν στο μέλλον..Το Bat Man : The Killer Smile αγκαλιάζει θέματα όπως η ψύχωση,ο υπαρξιακός τρόμος,οι παραισθήσεις,οι παιδικοί εφιάλτες και το διφορούμενο μυστήριο χωρίς όμως να δίνει έτοιμες απαντήσεις στον αναγνώστη,ο οποίος θα αναρωτιέται για καιρό τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει...Ο καλύτερος επίλογος ( ; ) σε ένα πραγματικά αριστουργηματικό έργο που το θεωρώ ήδη κλασικό να σταθεί δίπλα σε άλλες μεγάλες ιστορίες του Joker όπως το Killing Joke και το the Man who Laughs,και που σίγουρα θα δώσει στον αναγνώστη τροφή για σκέψη για μεγάλο διάστημα αφότου ολοκληρώσει την ανάγνωση του.Το Black Label δεν με έχει απογοητεύσει ως τώρα ούτε μία φορά και περιμένω με αγωνία και το Three Jokers(αυτό και αν δεν άργησε!!)για να συνεχίσει τη καλή παράδοση του imprint της DC που αποτελεί άξιο παιδί της πάλαι ποτέ Vertigo.
  18. "Luke. I am your father." Με αυτή την ατάκα, κλείνει ουσιαστικά το The Empire Strikes Back. Και έτσι, έχουμε τον Luke με κομμένο χέρι, τον Boba Fett να έχει παγιδεύσει τον Han σε καρμπονίτη και να μην ξέρει κανείς που είναι, η Leia να προσπαθεί να συμμαζέψει τα συντρίμια του στόλου των επαναστατών. Ο Lando θέλει να ξαναγίνει ιδιοκτήτης του Bespine και ο Chewbacca θρηνεί για την απώλεια του αγαπημένου του φίλου. Κατά τη διάρκεια των παραπάνω, ο Luke αναζητά το χαμένο του lightsaber και βλέπει οράματα για μια γυναικεία φιγούρα που του το δίνει και ο Darth Vader, με τη βοήθεια του σπασίματος των κωδικών επικοινωνίας των επαναστατών, αναθέτει σε μια αδίστακτη αξιωματικό της αυτοκρατορίας, να καταστρέψει τα υπολείμματα του επαναστατικού στόλου. Με όλα αυτά, ξεκινάει το 3ο, κατά σειρά, volume του Star Wars. H συγγραφική σκυτάλη περνάει πλέον στον Charles Soule, βετεράνο πλέον σχεδιαστή της Marvel, με πολλούς τίτλους στο ενεργητικό του (Daredevil, Inhumans, Darth Vader, Poe Dameron κ.α.) αλλά και ενδιαφέρουσες creator- owned δουλειές, όπως το Letter 44, το Curse Words και το Undiscovered Country. Είναι φανερό από τον τρόπο που γράφει την ιστορία και ιδίως τους διαλόγους, ότι πρόκειτα για φαν της επικής space-saga και προσεγγίζει με αγάπη τους χαρακτήρες. Η επιτυχία των Star Wars comics, έγκειται συνήθως, στους δευτερεύοντες χαρακτήρες που εισάγουν οι συγγραφείς, καθώς 9 ταινίες και διάφορα animation που έχουν προηγηθεί, έχουν καθορίσει πολύ στενά τους πρωταγωνιστές, τις ιστορίες τους και τις πιθανές κινήσεις. H Marvel φαίνεται ότι το έμαθε καλά το μάθημα αυτό, καθώς από τα 75 τεύχη του προηγούμενου volume, τα μόνα ενδιαφέροντα ήταν αυτά τα οποία είχαν καινούριους χαρακτήρες σε κύριους ρόλους. Έτσι, στα πρώτα 6 τεύχη τα οποία αποτελούν το πρώτο arc, έχουμε 2 καινούριους γυναικείους χαρακτήρες, έναν για κάθε πλευρά. Και οι δύο παρουσιάζονται με ενδιαφέρον και πειστικό τρόπο, και πραγματικά ελπίζω να βασιστεί πάνω τους (ή σε κάποιους αντίστοιχους) η καινούρια σειρά, γιατί ιστορίες, άλλη μια φορά, βασισμένες πάνω στον Luke και την Leia, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Η (κακή για εμένα) πραγματικότητα των τελευταίων ετών, κάνει σχεδόν σίγουρο ότι από τον τίτλο θα παρελάσουν πολλοί και διάφοροι σχεδιαστές. Την αρχή εδώ την κάνει ο Jesus Saiz, δημιουργός που έχει δουλέψει κυρίως για τις Marvel και DC, με συμμετοχή σε τίτλους όπως οι Manhunter, Swamp Thing, Doctor Strange κ.α. Εδώ κάνει καλή δουλειά, χωρίς να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, δίνοντας μας μερικά πανέμορφα splash, όπως η μεσαία από τις τρεις φωτογραφίες που βρίσκονται ακριβώς από πάνω. Επειδή όλα τα comics στο σύμπαν του Star Wars, βασίζονται περισσότερο στο να πετύχουν στην αποτύπωση της ομοιότητας των πασίγνωστων ηθοποιών, δεν περιμένω ποτέ να εντυπωσιαστώ, απλά να δω καλοσχεδιασμένες αερομαχίες και φωτοσπαθομαχίες. Εδώ τα έχουμε και τα δύο, οπότε, χωρίς να έχουμε τίποτα αξιοσημείωτο, όλα καλά. 6 τεύχη λοιπόν, τα οποία θα μαζευτούν στο πρώτο trade που θα κυκλοφορήσει σε μερικές ημέρες, και θα έχει τον τίτλο του arc, δηλαδή το The Destiny Path. Ας ελπίσουμε να έχουμε καλύτερο volume από ότι ήταν το προηγούμενο, αν και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος.
  19. Ο Junji Ito θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς mangaka στο κόσμο. Τα έργα τείνουν στη μεριά του μεταφυσικού τρόμου, με το "Hellstar Remina" να αποτελεί μια εξαίρεση. Το "Hellstar Remina" (ή απλώς "Remina") είναι ένα manga του Junji Ito το οποίο διαφέρει λίγο από τα υπόλοιπα έργα του, καθώς παρουσιάζει μια ανάμιξη της κλασσικής του φόρμουλας του μεταφυσικού τρόμου με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας σε μια ιστορία 6 κεφαλαίων. Εκδόθηκε το 2020 από τη Viz Media. Ένας επιστήμονας ανακαλύπτει έναν πλανήτη και του δίνει το όνομα της κόρης του, Remina. Η ίδια η Remina γίνεται διάσημη, ενώ την ίδια ώρα ο "πλανήτης" αρχίζει να κινείται προς τη γη, καταστρέφοντας ότι βρει μπροστά του. Με την ανθρωπότητα να πλησιάζει στο πιθανό αφανισμό, ο κόσμος αναζητά ένα τρόπο επιβίωσης και σωτηρίας. Σχεδιαστικά η ιστορία προσφέρει μια ανατριχίλα, καθώς σιγά σίγα αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο ο σκοταδισμός της ιστορίας, όπως είναι συνηθισμένο φυσικά με τις ιστορίες του Junji Ito. Η ιστορία είναι αρκετά μεγάλη ώστε να καλύψει όλο το βιβλίο χωρίς πρόσθετα. Παρουσιάζει την αρνητική πλευρά του φανατισμού και την απόγνωση του ανθρώπου σε μια απειλητική κατάσταση. Όταν ο κόσμος έχει θεοποιήσει τη Remina, αλλά τελικά πείθεται ότι με τη θυσία της και του πατέρα της θα σωθεί ο κόσμος, είναι κατανοητό ότι εκείνη δεν ήταν ποτέ ένα πρόσωπο για το κόσμο, αλλά ένα αντικείμενο. Γύρω από τη Remina φαίνεται πως δημιουργείται κάτι που περισσότερο θυμίζει αίρεση παρά λέσχη οπαδών. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μια καλή ιστορία. Ίσως όχι τόσο καλή όσο το Uzumaki (που προσωπικά αγάπησα) αλλά έχει ένα ενδιαφέρον, καθώς όπως αναφέρθηκε συνδυάζει τα στοιχεία τρόμου που χρησιμοποιούνται στις ιστορίες του Ito με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, καταλήγοντας σ' ένα τρομακτικό αποτέλεσμα που οπτικά είναι τελικά οικείο. Αυτό στηρίζεται και από το σχέδιο, το οποίο έχει τη κλασσική αισθητική που παρουσιάζουν όλα τα προηγούμενα έργα. Είναι επίσης ενδιαφέρον το τέλος, καθώς ενώ μοιάζει να τελειώνει λιγότερο ομαλά από άλλες φορές, δίνει μια διαφορετική ατμόσφαιρα.
  20. Όταν σκέφτομαι DC, σκέφτομαι πάντα Batman. Ίσως φταίει ότι μερικές από τις καλύτερες ιστορίες της DC, έχουν πρωταγωνιστή τον Batman, ίσως μου φωνάζει η παιδική μου ηλικία που μεγάλωσε με το χαρακτήρα, ίσως πλέον η ίδια η εταιρία έχει μια τάση να εκδίδει περισσότερα σχετικά κόμικς. Αυτή τη φορά όμως, αποφάσισα να πειραματιστώ και να διαβάσω και κάτι διαφορετικό, Αγοράζοντας το σε μια καλή τιμή και έχοντας ήδη δει τη ταινία (η οποία μου άφησε μια θετική εντύπωση), βρέθηκα να διαβάσω το Birds of Prey των Brian Azzarello, Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://bleedingcool.com/comics/dc-comics-cancels-orders-brian-azzarello-birds-of-prey-black-label/) Το Birds of Prey εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2020 από τη DC μέσω της κατηγορίας Black Label. Σε σενάριο Brian Azzarello και σχέδιο Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy, πρόκειται για ένα γκράφικ νόβελ που προέκυψε μετά την ακύρωση ομώνυμης σειράς κόμικ και λόγω της κυκλοφορίας της ταινίας "Birds of Prey", με αποτέλεσμα τα δυο έργα να εκδίδονται με δύο μήνες διαφορά. (πηγή https://www.xplosionofawesome.com/2020/06/birds-of-prey-2020-1.html) Η αποφυλάκιση της Harley Quinn, ο εντοπισμός ενός έμπορου ναρκωτικών από τη Huntress και την επιθεωρητή Mondoya, καθώς και μια υπόθεση δολοφονίας ενός παλιού φίλου της Black Canary, θα οδηγήσουν τις τέσσερίς τους στο κυνήγι μιας συμμορίας εκτελεστών, ενώ παράλληλα βρίσκονται κυνηγημένες και από τη συμμορία του Joker. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, που όμως δεν διαφέρει πολύ από την ομώνυμη ταινία. Βέβαια ίσως είναι λογικό, μιας και κυκλοφόρησε δύο μήνες μετά. Κάτι τέτοιο προσωπικά δε με ενόχλησε, αν και ίσως κάνει το συγκεκριμμένο κόμικ αρκετά προβλέψιμο. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων από την άλλη, απέχει αρκετά από το πως παρουσιάζονται στη ταινία, καθώς είναι βασισμένη στα πιο σύγχρονα κόμικς. Σίγουρα έχει έναν αρκετά πιο σοβαρό τόνο και αυτό φαίνεται στη θεματολογία και στη ψυχολογία των χαρακτήρων. Διασκεδαστικό, έντονο και γεμάτο δράση, καταλήγει σε ένα κάπως απότομο τέλος, κρατώντας όμως τη προσοχή του αναγνώστη αρκετά ώστε να φτάσει να το δει και να το διαβάσει.
  21. H DC το 2019 μετά τον άδοξο Θάνατο του Vertigo imprint (δηλαδή εκδοτικό πρακλάδι) εισάγει το DC Black Label που πρακτικά είναι ότι ήταν το Vertigo Imprint. Δηλαδή ένας χώρος για τους καλλιτέχνες να εκφραστούν χωρίς να υπόκεινται στα συνήθη περιοριστικά μέτρα και σταθμά που υπάρχουν ας πούμε σε ένα εντελώς mainstream comic. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείς να πεις και να κάνεις -σχεδόν- ότι θέλεις, έχεις πολύ περισσότερη δημιουργική ελευθερία και δεν περιορίζεσαι τόσο όσο συνήθως. Κάπου εκεί λοιπόν στο Black Label ξεπετιέται ένα Pop Up Comic Section δηλαδή μεμονωμένος τίτλος ή σειρά τίτλων που εμφανίστηκαν για λίγο και μετά μπορεί να εμφανιστούν ξανά στο μέλλον, μπορεί και όχι. Αυτό το Pop up Section είχε ως "έφορο" τον Joe Hill , σημαντικό Αμερικανό συγγραφέα στο χώρο του Horror/Fantasy και ονομάστηκε hill House Comics. O Joe Hill λοιπόν Πέραν την ολικής εποπτείας, έγραψε και δύο τίτλους,το PLUNGE (https://comicstreet.gr/index.php?/topic/1685-the-plunge-joe-hill-stuart-immonen) και το Basketful of heads που θα παρουσιάσω εδώ: Η ιστορία σε πολύ γενικές γραμμές είναι ότι μια κοπέλα έχει ένα καλάθι με κομμένα κεφάλια που όμως είναι ζωντανά και της μιλάνε. Κατά την διάρκεια των 7 τευχών που διαρκεί η σειρά μαθαίνουμε πως κατέληξε να έχει αυτό το καλάθι, γιατί τα κεφάλια είναι ζωντανά χωρίς σώμα, και κυρίως τι συμβαίνει στη μικρή πόλη που μένει η κοπέλα κάπου στου διαόλου τη μάνα στην αγροτική Αμερική. Τι είναι αυτό το κόμικ; Είναι αστυνομικό/τρόμου/κωμωδία/ρομαντσο/female empowerment. Όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν, αλλά νομίζω ότι τελικά μάλλον είναι μια κωμωδία τρόμου. Δεν ξέρω αν ήταν εξαρχής ο σκοπός των δημιουργών να κάνουν κάτι τέτοιο, ή αν απλώς στην πορεία η έμφυτη παλαβομάρα της κεντρικής υπόθεσης τους οδήγησε εκεί , αλλά το σίγουρο είναι ότι γελάς. Σε συνετεύξεις που διάβασα και οι δύο δημιουργοί φαίνεται πως παρασύρθηκαν από την κεντρική τους ιδέα και ειδικά τα "μεσαία" τεύχη είναι σχεδόν αδύνατον να τα πάρεις στα σοβαρά. Κάπου προς το τέλος το κόμικ ξαναγίνεται σοβαρό (ας πούμε) αλλά κυρίως συμβαίνει αυτό που φαίνεται πολύ καλά στην παρακάτω σελίδα. Στο σενάριο είπαμε είναι ο Joe Hill, που έχει γίνει γνωστός κυρίως για τις ανατριχιαστικές ιστορίες τρόμου που έχει γράψει , οι οποίες συχνά περιέχουν και δόσεις κοινωνικής κριτικής. Στο σχέδιο είναι ο Leomacs, γνωστός από την Vertigo και συγκεκριμένα την σειρά Lucifer. Το κόμικ κερδίζει πάρα πολλά από τον συγκεριμένο artist γιατί το στυλ του πολύ απλά δεν είναι ούτε τελείως ρεαλιστικό ούτε τελείως καρτουνίστικο. Είναι όσο γειωμένο χρειάζεται προκειμένου να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι μιλάμε για κανονικούς ανθρώπους αλλά και όσο "καρικατούρα" χρειάζεται για να μην αστοχεί το χιούμορ. Χαρακτηριστική η παρακάτω σκηνή : Το κόμικ δεν έχει πολλά προβλήματα στη ροή του, ίσως σε ορισμένα σημεία παραέχει exposition, αλλά και πάλι δίνεται τόσο κωμικά, σχεδόν σαν παρωδία, που δεν ενοχλεί. Σε κάποια σημεία πάει να γίνει λίγο πιο βαθύ και προσπαθεί να σχολιάσει περισσότερο καταστάσεις και χαρακτήρες, αλλά αμέσως μετά τα εγκαταλείπει γιατί κάπου θημήθηκε ένα καλό αστείο οπότε πάμε για το αστείο. Δεν γίνεται να πάρεις στα σοβαρά έναν άνθρωπο να κάνει έναν διάλογο με ένα πλήρως λειτουργικό κομμένο κεφάλι. Όσο και να προσπαθήσεις απλώς σου δημιουργεί θυμηδία. Αυτό λοιπόν είναι το τεράστιο ατού του συγκεκριμένου κόμικ. Ότι δεν παίρνει σχεδόν πουθενά τον εαυτό του στα σοβαρά, και ότι ποτέ μα ποτέ δεν θυσιάζει τον χαβαλέ για να γίνει διδακτικό ή να σχολιάσει την κοινωνία ή να πει κάτι βαθύτερο. Όχι. Εδώ έχουμε αγνό ανόθευτο χαβαλέ. Αυτό δυστυχώς σπανίζει πια στα κόμικ. Και μόνο λοιπόν που κάποιος τολμά να κάνει horror comedy comic (αλήθεια νομίζετε ότι υπάρχουν πολλά;) και προσφέρει διασκέδαση χωρίς σκοτούρες, αξίζει να διαβαστεί. Έχουμε γεμίσει με "σκοτεινά" και θλιβερά κόμικ. Όχι κύριοι. Εδώ θα κάνουμε μακάβριο χιούμορ. Ποτέ τα κομμένα κεφάλια δεν ήταν τόσο αστεία! Οπότε ξεκινήστε όλοι να διαβάζετε το κόμικ για το καλάθι γεμμάτο κεφάλια. Θα ανταμειφθείτε. :
  22. Σενάριο: James Tynion IV, Ram V, Lonnie Naddler, Alex Paknadel κ.α Σχέδιο Dani, Μιχάλης Διαλυνάς, John J Pearson, Ricardo Lopez Ortis κ.α Τον περασμένο Οκτώβρη ξεκίνησε μια νέα ανθολογία τρόμου υπό την επίβλεψη του James Tynion IV, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τρίτο τεύχος, αλλά εγώ πριν κανα δυο εβδομάδες παρέλαβα τα δύο πρώτα. Σε πολύ γενικές γραμμές, η ύλη του περιοδικού αποτελείται από σύντομες ιστορίες, συνεντεύξεις (στο πρώτο τεύχος του Scott Snyder στον Tynion και στο δεύτερο του Gou Tanabe στον Zack Davisson) και διηγήματα. Όπως συμβαίνει σε κάθε ανθολογία, το επίπεδο διαφέρει αισθητά από ιστορία σε ιστορία, ωστόσο, έχοντας διαβάσει και το δεύτερο τεύχος, ομολογώ πως το βρήκα πολύ κατώτερο από το πρώτο, με ελάχιστες ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις. Ας τα δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά. Από το πρώτο τεύχος, στο οποίο μάλιστα έχουμε διπλό ελληνικό χτύπημα με τη συμμετοχή του Μιχάλη Διαλυνά και της Dani, ξεχώρισα το Dead Means Dead (Foxe, Διαλυνάς) σχετικά με ένα πτώμα που ίσως να μην είναι όσο νεκρό φαίνεται, το She’s Got It (Zac Thompson, Cha) για ένα ανέμελο κυριακάτικο πρωινό που παίρνει μια εφιαλτική τροπή και είναι σχεδιασμένο εξαιρετικά άβολα από την υπέροχη Cha, αλλά και το A Dream of Time (Ram V, John J Pearson), την μάλλον πιο ποιητική ιστορία του τεύχους που δίνει μια διαφορετική διάσταση στις θεωρίες για το τέλος του κόσμου το 2012 με το σχέδιο να θυμίζει κάτι από τον πολυαγαπημένο μου Dave McKean. Επιπλέον, λάτρεψα, όπως ήταν αναμενόμενο, και το σχέδιο της Dani στο Anatomy of the Rut, αν και σεναριακά δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν είτε απλά οκ, είτε κακές με τη ζυγαριά να γέρνει στις πρώτες. Δυστυχώς, όμως, η ισορροπία αντιστράφηκε στο δεύτερο τεύχος, όπου με δυσκολία ξεχώρισα κάποια ιστορία. Αγαπημένη μου ήταν το πρώτο κεφάλαιο του The Adventures of Killboy (James Tynion IV, Ricardo Lopez Ortis), το οποίο αποτελεί την πρώτη εμφάνιση του Killboy, χαρακτήρα που φαίνεται πως θέλει να μετατραπεί στο σήμα κατατεθέν του περιοδικού. Ο Killboy πρόκειται για τον φιλικό serial killer της γειτονιάς που σκοτώνει με σαδιστικότατο τρόπο όσους κάνουν το παραμικρό παράπτωμα και δείχνει τα βιντεάκια των δολοφονιών στα άτομα τα οποία υποτίθεται πως θέλει να προστατέψει. Υποσχόμενο φαίνεται και το Cinderside ( Alex Paknadel, Jason Loo),το οποίο θα συνεχιστεί και αυτό σε επόμενα τεύχη, οπότε δεν έχω πλήρη εικόνα, ενώ οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν σοκαριστικά αδιάφορες, σε σχεδιαστικό και σεναριακό επίπεδο. Πάντως, απ’ ότι ξέρω στο τρίτο τεύχος έχουν επιστρέψει κάποιοι αγαπημένοι μου δημιουργοί (Ram V και Lonnie Nadler), ενώ έχουν προστεθεί και άλλοι που μου έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον, οπότε ελπίζω σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω πως αξίζει τον κόπο, αφού καλύπτει το κενό για ιστορίες τρόμου δια χειρός σπουδαίων ονομάτων της σύγχρονης κόμικ σκηνής. Το περιοδικό το βρίσκετε ΕΔΩ, τα δύο πρώτα τεύχη μόνο ψηφιακά πλέον, το τρίτο και σε έντυπο.
  23. Μια ακόμα απολαυστική αυτοέκδοση 32 σελίδων από τον @Klimis με πολύ επίκαιρο θέμα, την καραντίνα που μόλις ζήσαμε Ο Αναγνώστης Παλάμπρας και ο Κορνήλης Διμπούχος , σχολιάζουν και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα στη συγκατοίκησή τους, στους δύσκολους καιρούς του Κορωνοϊού. Τους ήρωες του κόμικ τους πρωτογνωρίσαμε στις (α)διάφορες Ιστορίες του Αναγνώστη Παλάμπρα, και θα χρειαστούν κι αυτές σύντομα παρουσίαση . Το κόμικ είναι άμεσο, με αβίαστο χιούμορ και πολύ εκφραστικό σχέδιο. Οι καταστάσεις είναι βγαλμένες απ' τη ζωή, οι ατάκες to the point και σίγουρα θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας μέσα από τις σελίδες των Καραντινιέρων Η επιλογή του ασπρόμαυρου μου φάνηκε ταιριαστή δεδομένων των συνθηκών, αν και μου αρέσει πολύ ο χρωματισμός του Κλήμη γενικά. Είναι ενθαρρυντικό ότι η καραντίνα λειτούργησε δημιουργικά για τον Κλήμη, ελπίζω και για άλλους έλληνες δημιουργούς. Αυτό που ζήσαμε ήταν πολύ μεγάλο για να μην αποτυπωθεί και σε έξυπνα κόμικς, όπως το συγκεκριμένο. Εννοείται ότι προτείνεται!
  24. Το σύμπαν του «Dune» σε κόμικ Το επικό έργο του Φρανκ Χέρμπερτ κυκλοφορεί σε νέες εκδόσεις εν όψει της δεύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς του Το βραβευμένο έργο, που θαύμαζε και ο Αρθουρ Κλαρκ, θέτει ένα σημαντικό οικολογικό ερώτημα σχετικά με την κλιματική αλλαγή και την επάρκεια σε νερό. Τα σχέδια υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Σάκης Ιωαννίδης BRIAN HERBERT, KEVIN J. ANDERSON DUNE μτφρ. Ορέστης Μανούσος εκδ. Anubis, σελ. 176 Πενήντα πέντε χρόνια μετά την αρχική του έκδοση, ο κόσμος του «Dune» φαίνεται πως έχει ακόμη αρκετό «μπαχαρικό» για να μας κρατήσει γαντζωμένους πάνω στα τεράστια σκουλήκια της ερήμου του Αρράκις και στο σύμπαν που έπλασε η φαντασία του Φρανκ Χέρμπερτ. Οι εκδόσεις Anubis, που έχουν συστήσει τον Χέρμπερτ στο ελληνικό κοινό, προχώρησαν στην επανέκδοση του κλασικού έργου, που έχει τιμηθεί με τα περίφημα βραβεία Hugo και Nebula, με νέο εξώφυλλο και πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησαν στα ελληνικά τη διασκευή του πρώτου βιβλίου του «Dune» (αποτελείται από τρία) σε graphic novel. Το ατμοσφαιρικό εξώφυλλο του κόμικ φέρει την υπογραφή ενός από τους σημαντικότερους Αμερικανούς κομίστες, του Μπιλ Σιενκίεβιτς, ενώ στο εσωτερικό τα σχέδια και το ύφος υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Οι εξαντλητικές περιγραφές του Χέρμπερτ έδωσαν τη δυνατότητα στους δημιουργούς του graphic novel να μείνουν πιστοί στον σχεδιασμό των τεχνολογικών στοιχείων, ενώ πρόθεσή τους ήταν να ακολουθήσουν πιστά τη ροή του μυθιστορήματος. Έτσι βρίσκουμε στις πρώτες σελίδες τον νεαρό πρωταγωνιστή του (ομηρικού) οίκου των Ατρειδών, τον Πολ Ατρείδη να ετοιμάζεται για τη δοκιμασία του Γκομ Τζαμπάρ που θα δείξει δύο πράγματα: εάν είναι ο «εκλεκτός» ο οποίος θα εκπληρώσει την προφητεία των Fremen (ελεύθεροι άνθρωποι) και εάν είναι «άνθρωπος». Από τις πρώτες σκηνές δημιουργούνται τα βασικά ερωτήματα που διατυπώνει και ο Χέρμπερτ στο μυθιστόρημα. Το μυστικό του «Dune» δεν είναι τα φουτουριστικά στοιχεία ενός απίθανου μέλλοντος, αλλά η διαπλοκή της πολιτικής με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την τεχνολογία αλλά και την οικολογία που αποτελεί το κέντρο βάρους του μυθιστορήματος μαζί με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των πρωταγωνιστών. Η επίγνωση της ενοχής είναι διάχυτη στο έργο. Ο πλανήτης Αρράκις, όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, είναι μια απέραντη έρημος, που όμως διαθέτει το πολύτιμο «μελάνζ», ένα εθιστικό ορυκτό σε μορφή σκόνης, το γνωστό «μπαχαρικό», το οποίο διευρύνει την ανθρώπινη συνείδηση και εγγυάται μακροζωία. Οι Ατρείδες αναλαμβάνουν την εξόρυξή του αλλά πέφτουν σε παγίδα του τυραννικού οίκου Χαρκόνεν. Οι ντόπιοι Φρέμεν που δουλεύουν στα ορυχεία του μπαχαρικού ετοιμάζουν την επανάστασή τους. Ιδιαίτερο ρόλο επιφυλάσσει ο Χέρμπερτ στις γυναίκες του βιβλίου, καθώς η μητέρα του Πολ ανήκει σε μια μυστική αδελφότητα, τις Μπένε Τζέζεριτ, με ειδικές δυνάμεις ενόρασης και χειραγώγησης που μεταφέρει στον γιο της. Το διακύβευμα, όμως, δεν είναι η επικράτηση μιας φυλής ή η επανόρθωση μιας δημοκρατίας (αυτά θα έρθουν αργότερα), αλλά η σωτηρία ενός πλανήτη, το «πρασίνισμα» του Αρράκις, όπου η ανθρώπινη ζωή μετριέται με νερό. Η σύνδεση με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής που μας απασχολούν σήμερα δεν είναι δύσκολο να γίνουν. Τα χρώματα Με κυρίαρχες τις αποχρώσεις του μπλε και του κόκκινου, οι εικονογράφοι του κόμικ δημιούργησαν την ατμόσφαιρα που διαχωρίζει τους Ατρείδες από τους Χαρκόνεν, τη ζεστή, αποπνικτική, ατμόσφαιρα του Αρράκις τη μέρα από τη δροσιά της νύχτας. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στις λεπτομέρειες των προσώπων για τους χαρακτήρες, ενώ τα καρέ υιοθετούν ένα κινηματογραφικό ύφος που κρατάει ψηλά τον ρυθμό των διαλόγων των 170 σελίδων. Οι φαν του μυθιστορήματος δεν θα απογοητευθούν από τη διασκευή, αλλά όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με το έργο, θα πρέπει να περιμένουν το δεύτερο βιβλίο (άνοιξη του ’22) για να μπουν στο νόημα της ιστορίας. Πολλά έχουν γραφτεί και όχι άδικα, κατά την άποψή μας, για τα «δάνεια» που έχει πάρει το Star Wars από το «Dune». Οι ερημικοί πλανήτες, ο διεφθαρμένος αυτοκράτορας, οι χαρισματικοί ήρωες και η μεταφυσική τους εκπαίδευση, η Δύναμη των Τζεντάι και η Φωνή των Μπένε Τζέζεριτ κ.ά., είναι στοιχεία κοινά μεταξύ των δύο έργων. Πάντως, το έργο του Χέρμπερτ ατύχησε στην πρώτη διασκευή του για το σινεμά το 1984 με την ομώνυμη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς, επειδή ακριβώς είναι τόσο σύνθετο και πολύπλοκο στην αποτύπωσή του. Για αυτό και η προσοχή είναι στραμμένη στη νέα ταινία του σκηνοθέτη Ντένις Βιλνέβ που θα βγει στις αίθουσες, έπειτα από αναβολή, τον επόμενο Οκτώβριο. Για να δούμε εάν η Αυτοκρατορία του Dune είναι έτοιμη για αντεπίθεση. Πηγή
  25. To Redfork είναι μια κλασσική επαρχιακή Αμερικάνικη πόλη, η οποία υπάρχει και επιβιώνει λόγω του κοντινού της ανθρακορυχείο. Υποφέροντας κάτω από τις μάστιγες του αλκοολισμού και της κατάχρησης οπιούχων φαρμάκων, φυτοζωεί, μαζί με τους κατοίκους τους. Όταν ο αποφυλακισμένος Noah McGlade επιστρέφει στο Redfork, βρίσκει το ορυχείο κλειστό, τους εργαζομένους να απεργούν, και ένα κακό, του οποίου οι ρίζες εντοπίζονται στις απαρχές της ύπαρξης της πόλης, το οποία προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια. Και δυστυχώς, για την πλειοψηφία των κατοίκων, τα καταφέρνει. Άλλο ένα θριλεράκι με υπερφυσικές προεκτάσεις, άλλο ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα από την ΤΚΟ, χωρίς βέβαια να κάνει και αυτό τη διαφορά. Γράφει ο Alex Paknadel (Assassin's Creed, Arcadia) για ένα οικογενειακό δράμα, αρκετά τετριμμένο και αναμενόμενο, και στην πορεία μαθαίνουμε για άλλο ένα οικογενειακό δράμα, εξίσου αναμενόμενο με ένα supernatural twist. Εχει κάποια προβληματάκια ρυθμού, αλλού σέρνεται αλλού τρέχει, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερα κακό. Ο μεγάλος κακός είναι αρκετα απρόσωπος, χωρίς λεπτομέρειες για το πως και το γιατί, απλά ένα προαιώνιο κακό. Δεν κατέληξε να γίνεται βαρετό, αλλά έπαιξε λίγο με τα όρια, και αυτό κυρίως επειδή δεν αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα οι χαρακτήρες, παρά έμειναν κλασικά στερεότυπα του καλού αλλά κατατρεγμένου που έχει αδικηθεί από την κενωνία, η ναρκομανής μάνα η οποία έπεσε στα ναρκωτικά γιατί την αδίκησε η κενωνία, ο καλός αδελφός ο οποίος βοηθάει όλους και είναι ο πρώτος ο οποίος πεθαίνει, άρα τον αδικησε και αυτόν η κενωνία κλπ κλπ κλπ. Στο σχέδιο ο Nil Vendrell, αρκετά καλός, με τη λεπτομέρεια του, με τα καλά τα splash του, μια χαρά γενικώς. Όχι αξέχαστος, ούτε και ιδιαίτερα πρωτοποριακός, αλλά τη δουλειά του τη κάνει και τη κάνει καλά. Πιστεύω με δυνατότερο σενάριο θα απέδιδε και καλύτερα. Οι gore σκηνές είναι αρκετά πιστευτές και αρκούντως τρομακτικές. Μια μετριοκαλή σειρούλα από την ΤΚΟ, η οποία αν μη τι άλλο δεν απογοητεύει. Δεν είναι τίποτα για να τρέξετε μην το χάσετε, αλλά περνάς ευχάριστα μια ωρίτσα. 6 oversized τεύχη σε κασετίνα ή ένα oversized trade paperback, όπως όλες οι υπόλοιπες κυκλοφορίες της TKO. Ένα ωραίο 6ράκι και.... NEXT!
×
×
  • Create New...