Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2020'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Δύο μόλις μήνες πριν τα Χριστούγεννα, ανακοινώνεται ότι ο Άη Βασίλης, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρείας Κλάους, φεύγει από την ζωή. Άξαφνα, το μέλλον της εταιρείας μοιάζει δυσοίωνο. Τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο και η ήδη εύθραυστη οικονομική κατάσταση της επιχείρησης χειροτερεύει. Οι μαζικές απολύσεις ξωτικών θα είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι Glühwein (χο χο χο) και θα οδηγήσει σε καταστάσεις πρωτόγνωρης βίας. Ή και όχι τόσο πρωτόγνωρης... Μάθαμε τον Zerocalcare από το Kobane Calling, που δημοσιεύτηκε μερικώς στον Μπλε Κομήτη. Τώρα η Polaris, εν μέσω εορταστικής περιόδου, βγάζει ένα άλλο κόμικ του. Το A Babbo morto, όπως είναι ο αρχικός του τίτλος, κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Νοέμβρη του 2020 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Λογικό, καθότι ο Zerocalcare είναι ίσως η πιο σημαντική φυσιογνωμία των ιταλικών κόμικς στις μέρες μας. Ο Zerocalcare, λοιπόν, εμπνέεται από τον θρύλο του Αγίου Βασίλη και άλλες χριστουγεννιάτικες (ιταλικές κυρίως) παραδόσεις για να διηγηθεί μια χιουμοριστική ιστορία. Δεν μένει όμως μόνο στον χαβαλέ, αλλά κάνει σάτιρα υψηλού επιπέδου Αγγίζει θέματα άκρως επίκαιρα, μεταξύ των οποίων η ασυδοσία των πολυεθνικών, η αστυνομική βία και το προσφυγικό. Τσιγκλάει την παραδοσιακή μορφή των κόμικς, καθώς οι κλασικού τύπου σελίδες εναλλάσσονται με μονοσέλιδα που θυμίζουν παιδικά βιβλία παραμυθιών. Οι μεν μοιάζουν με ντοκιμαντέρ, οι δε με τίτλους ειδήσεων και προσφέρουν στον αναγνώστη λεπτομέρειες για τους χαρακτήρες, όπως τον ύποπτο κύριο Πασχάλη Κουνέλη και τον άσωτο υιό του εκλιπόντος. Με μια πρώτη ματιά μπορεί να φανεί μικρό, αλλά είναι αρκούντως χορταστικό. Με κέρδισε από την πρώτη σελίδα και τελειώνοντας, αναφώνησα με υψωμένη την γροθιά: Ένα είναι το σύνθημα που όλους μας ενώνει: τάρανδοι, γουρούνια, δολοφόνοι! Υ.Γ.: Μπορείτε να δείτε ένα δείγμα της ελληνικής έκδοσης εδώ χάμου.
  2. Nobody loves you when you're old and grey,nobody needs you when you're upside down....Everybody's hollerin' 'bout their own birthday,everybody loves you when you're six foot in the ground..." - John Lennon -Nobody Loves you(When you Down and Out) 1974 Life is what happens to you..while you're busy making other plans(H ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν είσαι απασχολημένος κάνοντας άλλα σχέδια)τραγούδαγε ο John Lennon σε ένα τραγούδι γραμμένο για τον πεντάχρονο τότε γιό του Sean..Λίγους μήνες αργότερα θα έπεφτε νεκρός από το όπλο ενός ανισόρροπου θαυμαστή του, κάνοντας αυτούς τους στίχους να φαντάζονται πλέον ειρωνικοί κατά μία έννοια, και βυθίζοντας σε θλίψη εκατομμύρια θαυμαστές του σε ολόκληρο τον κόσμο... Και αυτό ακριβώς πραγματεύεται και το graphic novel Λέννον που κυκλοφόρησαν σε 3 συνέχειες με την Εφημερίδα των Συντακτών, οι πάντα ποιοτικές εκδόσεις Μικρός Ήρως. Το graphic Novel είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Marabout το 2015 και στην Αμερική ώς Lennon(the New York Years)από την IDW το 2017.Βασισμένοι στο βιβλίο του συγγραφέα/σεναριογράφου David Foenkinos(La délicatesse)ο συγγραφέας Eric Corbeyran(Les Griffes Du Marais,Le Fond du monde,Nanami)και ο σχεδιαστής Horne παραδίδουν μία εικονογραφημένη βιογραφία του μεγάλου μουσικού και οραματιστή, μέσα από τα δικά του λόγια. Η ιστορία τοποθετείτε το 1975.Ο Λέννον έχει γίνει δεύτερη φορά πατέρας από τη δεύτερη σύζυγο του Γιόκο Όνο. Αποφασίζει να σταματήσει κάθε μουσική του δραστηριότητα(και κάθε πολιτικό ακτιβισμό που τόσο του έχει στοιχήσει το τελευταίο καιρό)και να κάνει αυτό που δεν έκανε με το πρώτο του γιό Τζούλιαν, και να γίνει ένας καλός και αφοσιωμένος πατέρας, ή όπως ο ίδιος χαριτολογώντας έλεγε τότε ένας σύζυγος-νοικοκυρά. Η Γιόκο ασχολείται με τα οικονομικά και τις άλλες δουλειές, και ο Λέννον μεγαλώνει το μικρό γιό του, βγάζοντας τον βόλτα στο πάρκο και ψήνοντας ψωμί. Μέσα σε όλα αυτά ο Λέννον θα συναντήσει στο ασανσέρ του κτιρίου Ντακότα όπου μένει τα τελευταία χρόνια με την οικογενειά του, μία "φανταστική" ψυχολόγο και θα νιώσει την ανάγκη να ξεκινήσει μία σειρά από συνεδρίες μέσα από τις οποίες θα εξιστορήσει όλη του τη ζωή από την ημέρα της γέννησης του μέχρι εκείνη τη στιγμή που μιλάει. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια που σημαδεύτηκαν από τους καβγάδες και το διαζύγιο των γονιών του, το αίσθημα εγκατάλειψης που ένιωθε πάντοτε ακόμα και όταν βρήκε καταφύγιο στην αυταρχική θεία του, τη διέξοδο του στη μουσική(αφότου είδε για πρώτη φορά τον Elvis Priesley στη τηλεόραση),τη δημιουργία του πρώτου του συγκροτήματος, τη καθοριστική γνωριμία του με τους Paul McCartney και George Harrison,τη γέννηση των Beatles και το σκληρό δρόμο προς τη δόξα...Και όταν αυτή έρχεται, τη φρενίτιδα, τις ατελείωτες συναυλίες, το περιορισμένο ρόλο που επιβάλλει η επιτυχία, το να θέλουν όλοι ένα δικό σου κομμάτι,να νομίζουν ότι τους ανήκεις, ότι είσαι δικός τους, έναν κόσμο που τον κάνει να ασφυκτιά και να νιώθει περισσότερο μόνος από ποτέ.. Την αναζήτηση κάποιου που να τον πιάσει από το χέρι και να τον πάρει από όλη αυτή την τρέλα της επιτυχίας και των ναρκωτικών, είτε είναι ένας γιόγκι, είτε μία καλλιτέχνιδα με τη μορφή της μικροκαμωμένης Ιαπωνέζας Γιόκο Όνο που του αλλάζει ολόκληρη τη ζωή.. Προσθέστε μέσα σε όλα αυτά τις προδοσίες, τις δυσκολίες, τις απώλειες και τραγωδίες της ζωής...αλλά και την αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο το οποίο όμως δυστυχώς δεν ήρθε για τον ίδιο ποτέ... Μολονότι το κόμικ μεταφέρει το βιβλίο αυτούσιο, σε μορφή μυθοπλασίας, για προφανείς λόγους, υπάρχουν πολλές αληθινές αναμνήσεις και γεγονότα, δοσμένα μέσα από τη φωνή του ίδιου του Λέννον ο οποίος παρουσιάζεται σαν αφηγητής της ίδια του της ζωής, παραδέχεται τα λάθη του, τις ανασφάλειες του, τη βιαιότητα του, τις εκρήξεις θυμού του, τις επιθυμίες του και τους φόβους του..."Η νύχτα που γεννήθηκα ήταν γεμάτη από τους εκκωφαντικούς ήχους του βομβαρδισμού του Λίβερπουλ από τους Γερμανούς...Δεν ήρθα στο κόσμο,ήρθα στο χάος..Και πέρασα όλη τη ζωή μου με φόβο..." Μία ζωή όπου ένιωθε σαν τον Nowhere Man(τραγούδι του από το δίσκο Rubber Soul των Beatles)που δεν άνηκε πουθενά, που είχε ένα κενό μέσα του που τίποτα δε μπορούσε να το γεμίσει...Μία ζωή που συνεχώς ήταν ένας αγώνας ενάντια στους ίδιους τους προσωπικούς του δαίμονες που τον στοίχειωναν.. Όταν πίστεψε ότι κατάφερε να νικήσει όλα όσα τον πολεμούσαν μία ζωή: φόβους, μοναξιά, ανασφάλειες, ναρκωτικά το νήμα της ζωής του κόπηκε τόσο πρόωρα στα 40 του μόλις χρόνια... Το σχέδιο του Horne έχει έναν απίστευτο ρεαλισμό(βασισμένος σε πολλές φωτογραφίες ως σχεδιαστικά μοντέλα),με υδατοχρώματα που παίζουν ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, αλλά επαναλαμβάνεται σε πολλά καρέ, ίσως θέλοντας να δώσει κάτι το νέο με αυτή τη τεχνική αλλά ίσως η επανάληψη σχεδίου να χρησιμοποιείται λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε και συχνά εμφανίζεται και σε δύο διαδοχικά πάνελ.. Μερικές εκφράσεις στα πρόσωπα των χαρακτήρων μοιάζουν να είναι λιγάκι υπερβολικές έως και.. αστείες κάποιες φορές(εκεί όπου ο Λέννον και η Γιόκο έχουν τελειώσει το σέξ και κάθονται στο κρεβάτι..)Επίσης υπάρχουν λάθη όσο να αφορά μορφές που δεν συμβαδίζουν με τη χρονολογική στιγμή που αναφέρονται. Βλέπουμε τον Λέννον το 1968 με τη μορφή και στυλ που είχε το 1972,ή κάπου παρουσιάζεται το πρώτο άλμπουμ του McCartney(ΜcCartney του 1970)σαν εκείνο που έβγαλε πρώτα με τους Wings το 1971 που ουσιαστικά ήταν το τρίτο του.. Αυτό όμως δεν αλλοιώνει τη συνολική σχεδιαστική εικόνα του κόμικ, στο οποίο ο καλλιτέχνης έχει κάνει μία πολύ καλή δουλειά. Επίσης πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στη μετάφραση από τον φίλο Γαβριήλ Τομπαλίδη,ο οποίος εμπλουτίζει τα άλμπουμ με διάφορα κείμενα με άγνωστες στο ευρύ κοινό πληροφορίες της ζωής του Λέννον που φαίνονται ότι έχει κάνει σωστή αναζήτηση, και έχει ανατρέξει σε σοβαρές πηγές. Το συνολικό στήσιμο και το λέττερινγκ για μία ακόμα φορά έχει γίνει από την εξαιρετική Τίνα Χελιώτη, και στην επιμέλεια κειμένων ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς για μία ακόμα φορά δίνει το καλύτερο του εαυτό σε μία έκδοση που μόνο εκείνος μπορούσε να εκδώσει με τόσο ποιοτικό αποτέλεσμα στη χώρα μας. “I'm not afraid of death because I don't believe in it.It's just getting out of one car,and into another..'' Μου άρεσε πολύ αυτό το κόμικ αν και τελείωσε σχετικά πολύ νωρίς. Άλλωστε πόσες σελίδες μπορούν να αποτυπώσουν την τόσο χαρισματική αλλά και συνάμα αντιφατική προσωπικότητα του Τζόν Λέννον και να είναι αρκετές; Κατόρθωσε όμως να δώσει μια βαθιά εικόνα για έναν από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς ανθρώπους του 20ου αιώνα. Είναι ένα από αυτά τα graphic novel που τραβούν αμέσως και σύντομα o αναγνώστης μπορεί να χαθεί στο μυαλό και τη ζωή του Τζον Ουίνστον Λένον. ΤΟ Κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  3. Ο Ethan Reckless, είναι ένας "σημαδεμένος" ψυχικά άνθρωπός, ο οποίος έχει συνειδητά βγει έξω από το σύστημα. Λειτουργώντας σαν παράνομος ιδιωτικός ντετέκτιβ, σαν μισθοφόρος και σαν κυνηγός κεφαλών, δουλεύει τόσο-όσο, ώστε να βγάζει τα προς το ζειν και πολλές φορές αρνιέται επικερδείς δουλειές γιατί απλά δεν του ταιριάζουν. Με την βοήθεια της γραμματέας/έμπιστης του Anne, και με έδρα ένα παλιό εγκαταλελειμένο σινεμά στο Λος Αντζελες το 1981, βρίσκει δουλειές. Ή μάλλον τον βρίσκουν αυτές. Κανείς όμως δεν ξέρει ότι παλιότερα ήταν ένας πράκτορας στο FBI, μέχρι που μια δουλειά του ως μυστικός μέσα σε μια επαναστατική οργάνωση, τον έκανε να τα παρατήσει όλα, αηδιασμένος και στιγματισμένος. Και όλα αυτά, μέχρι που μια μοιραία γυναίκα, μια γυναίκα από αυτό ακριβώς το βρώμικο παρελθόν του, θα κάνει την επανεμφάνιση της...... ΟΚ, αποφάσισα ότι δεν είμαι ο σωστός άνθρωπος για να παρουσιάζω κόμικς των Ed Brubaker και Sean Phillips. Εν μέρει φταίω εγώ για αυτό, εν μέρει φταίνε και αυτοί. Εγώ φταίω γιατί έχω διαβάσει σχεδόν τα πάντα από όσα έχει γράψει ο Brubaker. Και αυτοί φταίνε γιατί μένουν τόσο κοντά, τόσο προσηλωμένοι στο είδος και τη μανιέρα που τους έκανε τόσο επιτυχημένους. Το noir, το pulp-noir, αυτό το χιλιο-χρησιμοποιημένο είδος με τους κατεστραμένους πρωταγωνιστές, τα τσιγάρα, τα ουίσκια και τις επίσης κατεστραμένες, αλλά πάντα επικίνδυνες femme fatale. Και παρόλο που δεν κουνιούνται ούτε εκατοστό από τα τετριμμένα tropes του είδους, καταφέρνουν και το κάνουν τόσο καλά, ώστε να περνάει και ο αναγνώστης καλά και να μην γκρινιάζουν και οι περίεργοι (π.χ. εγώ) ότι επαναλαμβάνονται. Γιατί έχουν καταφέρει το πλέον δύσκολο, να γράφουν και να σχεδιάζουν τόσο καλά και να συνεργάζονται τόσο αρμονικά μεταξύ τους, να προσθέτουν πολύ μικρές λεπτομέρειες και να αλλάζουν τόσο λίγο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά, ώστε να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι ξαναβλέπεις την αγαπημένη σου ταινία. Ή ότι βλέπεις ένα homage στην αγαπημένη σου ταινία, το οποίο είναι τόσο καλοφτιαγμένο, τόσο περιποιημένο και τυλιγμένο με στοργή και αγάπη, ώστε με το τέλος να αισθάνεσαι ότι συνάντησες έναν παλιό αγαπημένο φίλο. Κατά τα άλλα, ουδέν. Ή μάλλον, πολύ λίγα μπορείς να πεις για κάτι τόσο καλοφτιαγμένο και προσεκτικά δομημένο. Ο Brubaker πατάει πάνω στην εμπειρία του και το κάνει να εμφανίζεται εύκολο. Με σωστές αναλογίες περιγραφής και διαλόγου, με σωστό ψυχογράφημα των χαρακτήρων του, με λιτή και συνοπτική γραφή, μας δίνει μια ιστορία δεμένη, με σωστή ανάπτυξη και σχετικά αναμενόμενο φινάλε, πετώντας όμως και μια έκπληξη στη πορεία. Χωρίζει την αφήγηση του σε κεφάλαια, υπενθυμίζοντας μας έτσι ότι γράφει graphic novel και όχι μηνιαίο floppy, και αναδεικνύοντας έτσι την noir αισθητική για άλλη μια φορά. Ο Phillips έχει τρομερή ικανότητα στο στήσιμο των φιγούρων του, οι οποίες αποπνέουν κίνηση και ρυθμό, παίζει με τα καρέ τόσο όσο για να μην βαριέσαι και χωρίς πάντως να ξεφεύγει ιδιαίτερα, και δίνει, κάποια απολύτως ταιριαστά με την ατμόσφαιρα, splash pages, δείχνοντας ότι μπορεί να μην είναι ο πιο "χεράς" σχεδιαστής, αλλά σίγουρα είναι από τους πιο επαγγελματίες του είδους. Δεν έχω να γράψω κάτι άλλο. Ασφαλής αγορά, δεν μπορώ να διανοηθώ κάποιος να μην περάσει καλά διαβάζοντας το. Κυκλοφόρησε μόνο σε σκληρόδετη, κανονικού μεγέθους, έκδοση 144 σελίδων. Η σειρά θα συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο, με ανεξάρτητες δηλαδή και αυτοτελείς εκδόσεις, οι οποίες θα έχουν τον ίδιο χαρακτήρα αλλά θα μπορούν να διαβαστούν αυτούσιες και χωρίς υποχρεωτικά να έχεις γνώσεις των προηγουμένων. Το 2ο βιβλίο, με τίτλο Friend of the Devil, κυκλοφορεί ήδη, ενώ το τρίτο, με τίτλο Destroy All Monsters, θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Πάρτε όλα άφοβα!
  4. H Doctor Chelli Lona Aphra, είναι μια αρχαιολόγος, μισθοφόρος και γενικά ότι πιο κοντινό υπάρχει στον Han Solo, αλλά σε θηλυκή έκδοση. Φοιτήτρια-θαύμα στο πανεπιστήμιο, αλλά και ταυτόχρονα ανεπιθυμήτη από τους ακαδημαϊκούς κύκλους γιατί ήταν πολύ ανεξάρτητη και εγωίστρια για να ασχοληθεί μαζί τους, έδειξε από την αρχή την τάση της να μην υπακούει σε κανόνες αλλά να εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα για να επιτύχει τους σκοπούς της. Δεν διστάζει να προδίδει ακόμα και τους κοντινότερους της ανθρώπους, ακόμα και την ίδια της την ερωμένη, ακόμα και τον Darth Vader, μπροστά στην απληστία της για χρήματα, αρχαία αντικείμενα και γνώση. Συνήθως με την συντροφιά 2 droids, τον Triple-Zero και τον Bee-Tee, τα evil alter-egos των γνωστών droids της Rebellion, τα έχει βάλει με όλην Αυτοκρατορία, αλλά και τους καλούς ενίοτε, σταματώντας σε τίποτα μπροστά στη διαγραφή της δικής της πορείας, ως μοναχική, ανεξάρτητη και, πολλές φορές, αδίστακτη τυχοδιώκτρια μέσα στο Γαλαξία. Χαρακτήρας του Kieron Gillen, μέσα από τις σελίδες του Darth Vader, ήταν τόσο μοναδικός και πρωτότυπος, ώστε γρήγορα απέκτησε δική του σειρά, και μάλιστα έφτασε τα 40 τεύχη, με συνεχιστή τον Simon Spurrier, ως volume 1. Και αυτό γιατί πραγματικά είχε ενδιαφέρον, ήταν αρκετά διαφορετικός και τρισδιάστατος, και ξεχώρισε από οτιδήποτε άλλο έφτιαξε η Marvel από τότε που ξαναπήρε το franchise. Ουσιαστικά αποτελεί έναν θηλυκό Indiana Jones, από την αντίθετη πλευρά του ηθικού φάσματος βεβαίως. (Περισσότερα στην παρουσίαση του πρώτου volume όταν αξιωθώ). Βρισκόμενοι, χρονικά, αμέσως μετά τα γεγονότα του Empire Strikes Back, η Aphra ψάχνει για δουλειές, τόσο γιατί της τελείωσαν τα λεφτά όσο και για να ικανοποιήσει την εσωτερική της ανάγκη να αναγνωριστεί ως η καλύτερη αρχαιολόγος του γαλαξία. Και όταν της δίνεται η ευκαιρία να αναζητήσει τα 2 rings of Vaale, τα μυθικά δαχτυλίδια τα οποία χαρίζουν τεράστια δύναμη σε όποιον τα έχει, συγκροτεί μια ομάδα από μισθόφορους, δολοφόνους και άλλα αποβράσματα, για να τα βρει. Ένας μισότρελος όμως αλλά πανίσχυρος και παντοδύναμος αρχηγός μιας εγκληματικής οργάνωσης τα ψάχνει και αυτός, το εγχείρημα απέκτησε περισσότερες δυσκολίες και ένα τελείως διαφορετικό διακύβευμα. Το κακό με το πως χειρίζεται η Marvel την Doctor Aphra, είναι ότι δεν έχει αποφασίσει πόσο "σοβαρή" ή μη θα είναι η προσέγγιση του χαρακτήρα. Σαν αποτέλεσμα, έχουν υπάρχξει αρκετά καλές, έως και σκοτεινές, ιστορίες, και μερικές φορές έχουμε αρκετά dumbed down και "χιουμοριστικά" σενάρια. Κουτσά-στραβά, ο Gillen και ο Spurrier, κράτησαν μια κάποια ισορροπία, και το αποτέλεσμα έβγαινε συνολικά ΟΚ. Σε αυτό το volume έχει αναλάβει η Alyssa Wong το σενάριο, και προσπαθεί να κρατήσει την "πεπατημένη", και τα καταφέρνει αλλά χωρίς να εντυπωσιάζει, δείχνοντας την σχετική απειρία της . Αντίστοιχα, το σχέδιο της Marika Cresta, εξίσουν αν όχι περισσότερο άπειρη, δεν εντυπωσιάζει, δείχνει κάποιες manga επιρροές, αλλά παραμένει συνολικά αρκετά αδιάφορο. Συνολικά, πιστεύω ότι πρόκειται για έναν χαρακτήρα με προοπτικές, φτάνει να του δώσουν το περιθώριο να "ενηλικιωθεί", τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά. Έχω διαβάσει τα 5 πρώτα τεύχη του volume ( από τα 10 που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα ), τα οποία κυκλοφορούν και σε ένα trade paperback. Δύσκολο να το προτείνω σε άτομα πέρα από φανς του σύμπαντος, αλλά μια ηλεκτρονική ανάγνωση δεν θα κουράσει κανέναν.
  5. Ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που θα μπορούσε, ίσως, να χαρακτηριστεί και ως νεο-νουάρ και επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις. Οι δυο σεναριογράφοι έχουν συνεργαστεί και σε άλλα, πολύ ενδιαφέροντα κόμικς (όπως σε αυτό και σε αυτό) και εδώ γράφουν ένα καλογραμμένο σενάριο, που κινείται σε διάφορα επίπεδα. Η βασική αφήγηση εκτυλίσσεται σε μια μικρή πόλη της Αριζόνα το 1971 και ακολουθεί τη νεαρή Έθελ, η οποία επιστρέφει στο μέρος, όπου δολοφονήθηκε η οικογένειά της με σκοπό να ανακαλύψει τους ενόχους και να τους οδηγήσει στη δικαιοσύνη ή να αυτοδικήσει. Παρά τις προειδοποιήσεις του σερίφη να μην εμπλακεί, εκείνη θα ξεκινήσει τις έρευνες και θα πλησιάσει επικίνδυνα κοντά σε μια συμμορία. Αυτή είναι η μία πλευρά της ιστορίας. Η άλλη εκτυλίσσεται στις σελίδες ενός γουέστερν μυθιστορήματος με τίτλο "Τhe Shadow of a Wanted Man" (που είναι και υπότιτλος του κόμικ), το οποίο αφηγείται τις περιπέτειες του πιστολέρο Σόλομον Ήτον με τίτλο, που μετά τον ξυλοδαρμό της γυναίκας του ψάχνει να βρει τους ανθρώπους που απήγαγαν το γιο του. Εμείς, ως αναγνώστες, παρακολουθούμε σε μορφή κόμικ και τις δύο ιστορίες, οι οποίες εξελίσσονται παράλληλα, ενώ στο τέλος κάθε κεφαλαίου / τεύχους υπάρχει και ένα απόσπασμα από το φανταστικό βιβλίο, που διαβάζει η Έθελ. Είναι προφανές, ότι η Έθελ αντλεί δύναμη και έμπνευση από το μυθιστόρημα και βλέπει τον εαυτό της ως έναν αυτόκλητο εκδικητή, που θα απονείμει δικαιοσύνη, ένα ακόμη κομμάτι της μακριάς αλυσίδας αυτοδικίας, η οποία κατά κάποιο τρόπο έχτισε τις ΗΠΑ και, δυστυχώς, ζει και βασιλεύει ακόμη σε αυτή τη χώρα. Η μυθοπλασία του βιβλίου, όμως, και η πραγματικότητα του κόμικ είναι, δυστυχώς, δύο τελείως διαφορετικά πράγματα, όπως θα ανακαλύψει στο τέλος η Έθελ. Οι τρεις τελευταίες σελίδες του κόμικ θα ανατρέψουν όλα όσα διαβάζαμε και θα μας αναγκάσουν να δούμε την ιστορία με τελείως διαφορετική ματιά. Το σχέδιο του εκ Φινλανδίας ορμώμενου Kivelä είναι πάρα πολύ ωραίο και ταιριαστό. Ρεαλιστικό, αρκετά βρόμικο με μεγάλη ποικιλία στο στήσιμο των καρέ και πολύ καλή σκηνοθεσία. Τα χρώματα του Jason Wordie είναι εξαιρετικά και διαφοροποιούνται, για να δείξουν την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών ή να σχολιάσουν τα δρώμενα. Χωρίς να είναι αριστούργημα, είναι ένα πολύ καλό κόμικ, που στο τέλος της ανάγνωσης προβληματίζει θετικά. Πιστεύω, ότι θα ικανοποιήσει, όσες/ους θέλουν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό. Για εμένα είναι το τρίτο πολύ καλό κόμικ των δύο συγγραφέων, που διαβάζω μετά τα δύο, για τα οποία έχουν γίνει παρουσιάσεις και σίγουρα είναι κάποιοι, που θα παρακολουθώ πολύ στενά από εδώ και πέρα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade, το οποίο διάβασα και το οποίο περιέχει εξώφυλλα, σχέδια του Kivelä και σύντομα κείμενα για τη διαδικασία σχεδιασμού, χρωματισμού και λέτερινγκ του κόμικ. Ήδη έχει κυκλοφορήσει και δεύτερο trade με υπότιτλο "The Other Side of Eden" και μάλλον διαφορετικό πρωταγωνιστή (αν και μάλλον ο Σόλομον Ήτον κάνει ξανά την εμφάνισή του) Όλες οι εικόνες προέρχονται από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η κριτική του @Lazarosγια το κόμικ στο thedirectorscut Μια συνέντευξη των σεναριογράφων
  6. Μια διαφορετική ιστορία της θρυλικής Αμαζόνας δια χειρός Daniel Warren Johnson, που έχει αναλάβει και σεναριακά και σχεδιαστικά καθήκοντα. Ανήκει στην ετικέτα Black Label, που σημαίνει, ότι αφηγείται μια ιστορία σε ένα εναλλακτικό περιβάλλον. Η υπόθεση είναι σχετικά απλή: η Wonder Woman ξυπνά από ένα λήθαργο μέσα σε ένα μηχάνημα κρυογονικής, για να ανακαλύψει, ότι ο πολιτισμός έχει καταστραφεί και οι ελάχιστοι εναπομείναντες άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν με όσα μέσα διαθέτουν. Φυσικά, υπερήρωες δεν υπάρχουν πλέον και η Αμαζόνα θα κληθεί να προστατεύσει τους ελάχιστους ανθρώπους από τα μεταλλαγμένα τέρατα, τα οποία καραδοκούν παντού, αλλά και να παλέψει ενάντια στους δικούς της εφιάλτες. Θα ψάξει να βρει τους παλιούς της φίλους και συμμάχους, θα βρει τη ζώνη του Μπάτμαν, θα επισκεφτεί το Κάστρο της Μοναξιάς του Σούπερμαν και θα φορέσει τα απομεινάρια της στολής του, αποτίοντας τιμή στους φίλους και τέως συμπολεμιστές της, αλλά στην τελική ανάλυση, θα πρέπει να παλέψει μόνη της. Η αλήθεια, όμως, θα είναι πολύ πιο σοκαριστική, από όσο θα φανταζόταν η ίδια (και εμείς). Καλογραμμένο σενάριο, που δεν βιάζεται να αποκαλύψει τα μυστικά του και στην πορεία μας δίνει την εικόνα μιας Wonder Woman ανασφαλούς, φοβισμένης, αλλά πάντα έτοιμης να βοηθήσει τους ανθρώπους. Το σχέδιο του Τζόνσον είναι βίαιο, βρόμικο, δυναμικό, η σκηνοθεσία του είναι εκπληκτική και οι σκηνές δράσης απίστευτες και πολύ πιο ρεαλιστικές, από ότι μας έχουν συνηθίσει τα υπερηρωικά κόμικς. Σχεδιάζει μια Wonder Woman με σχεδόν εφηβικά χαρακτηριστικά, αλλά με τεράστια θέληση και δύναμη. Εξαιρετικοί και οι χρωματισμοί του Mike Spicer, μουντοί, απόκοσμοι, θυμίζουν ίσως κόμικ τρόμου. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 4 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν oversized σκληρόδετο τόμο, πραγματική απόλαυση να τον βλέπεις και κυρίως να τον διαβάζεις. Ο τόμος περιέχει τα εξώφυλλα, κάποια σκίτσα του Τζόνσον και σύντομα βιογραφικά των συντελεστών. Πιστεύω, ότι το κόμικ θα αφήσει ικανοποιημένους τους φίλους των υπερηρωικών. Χρειάζεται ελάχιστη πρότερη γνώση σχετικά με το σύμπαν της DC, άρα μπορεί να διαβαστεί άφοβα και από όσους γενικά δεν παρακολουθούν την εταιρεία. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: ένα άρθρο / κριτική στο comicbookherald.com (με σπόιλερ)
  7. "I Know the truth..I can never waver from my mission..." - Bruce Wayne Επιτέλους έφτασε στα χέρια μου(με λίγη καθυστέρηση λόγο των γνωστών προβλημάτων με τον Covid 19)και το τεύχος-επίλογος στο εκπληκτικό Joker:The Killer Smile του εκπληκτικού διδύμου Lemire-Sorrentino,που αποτελούν εγγύηση για να διαβάσεις ένα πραγματικά καλό κόμικ στις μέρες μας.Τίτλος του Bat Man:The Smile Killer,και πραγματικά εκεί που ακόμα προσπαθείς να συνέλθεις από το Killer Smile,οι δημιουργοί κρατούν και ένα τελευταίο χαρτί που πετάνε στο τραπέζι και εκπλήσσουν όλους...Γιατί για ποια καλή ιστορία του Joker θα μιλάγαμε αν αυτή δεν σε εκπλήσσει εκτός από το να σε τρομάξει μόνο...Kαι φαίνεται ότι τόσο ο Joker,όσο και οι δύο δημιουργοί δεν είχαν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη... Η ιστορία μας αρχίζει με τον νεαρό Bruce Wayne,που όπως όλα τα μικρά παιδάκια της ηλικίας του,βλέπει στην τηλεόραση το αγαπημένο του πρόγραμμα...Στο οποίο παρουσιαστής είναι ο mr.Smiles(o πρωταγωνιστής του παραμυθιού που διάβαζε ο γιος του Ben Arnell,του ανθρώπου που είχε αναλάβει να...γιατρέψει τον Joker από την παράνοια του...)ο οποίος φαίνεται να παρακολουθεί τον Bruce όπως και αυτός εκείνον...Και να του λέει περίεργα πράγματα...Ότι όλα θα πάνε καλά,η μοναξιά και η στεναχώρια του μικρού θα περάσουν,αρκεί το παιδί να ακούει τι έχει να του πει... Variant cover από Kaare Andrews Χρόνια αργότερα ο Bat Man θα απαντήσει σε ένα κάλεσμα του Gordon,για να έρθει αντιμέτωπος για άλλη μία φορά με τον Joker.Kαι ενώ τον καταδιώκει σε μία εγκαταλειμμένη αποθήκη,ο Bat Man θα βρει μία χάρτινη μάσκα/ζωγραφιά που είχε δημιουργήσει ο ίδιος σαν παιδί για τον Mr.Smiles...Kαι εκεί είναι που θα αρχίσει ο πραγματικός εφιάλτης για τον άνθρωπο νυχτερίδα,αφού όπως ακριβώς και ο Dr.Arnell πριν από εκείνον,έτσι και αυτός πλέον δεν μπορεί να ξέρει τι είναι η πραγματικότητα και τι όχι...Υπήρξε ποτέ ο Bat Man;;Έιναι ο Gordon αστυνομικός επιθεωρητής ή ο ψυχολόγος που έχει από παιδί;;Και γιατί ο Dr.Arnell είναι ακριβώς δίπλα του σε ένα κελί όπως και ο ίδιος;; Με αριστουργηματικό τρόπο ο Lemire παίζει με τη ψυχολογία τόσο του χαρακτήρα,όσο και των αναγνωστών,και μας οδηγεί σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό μέσα στη παράνοια,τη ψύχωση,και τη τρέλα που φωλιάζει καλά κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.Έχουμε να κάνουμε με πρώτης τάξεως ψυχολογικό τρόμο,που σε διακατέχει από τη πρώτη στιγμή.Γνωρίζεις ότι κάτι δεν πάει καλά από την έναρξη της ιστορίας,αλλά και πάλι δε μπορείς να διανοηθείς ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται..Δεν έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα ιστορία Bat Man εναντίων Joker..Που θα πέσει κυνηγητό άντε και μερικές σφαλιάρες και το καλό θα θριαμβεύσει για μία ακόμα φορά έναντι του κακού...Εδώ ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός του Bruce...Που προσπαθεί να καταλάβει τι τελικά είναι αληθινό και τι όχι...Έιναι κανείς με το μέρος του ή όλοι θέλουν το κακό του...Αυτό που ζει πλέον το αντιλαμβάνεται μόνο ο ίδιος;;Και αν ναι πώς μπορεί να βγει από αυτή την κατάσταση;; Ο Lemire μαζί με τον ήρωα του βάζει τους σπόρους της αμφισβήτησης και στους ίδιους τους αναγνώστες οδηγώντας τους σε μία πορεία με το τρενάκι του τρόμου όχι σε σπηλιά με τέρατα και σκελετούς,αλλά σε μία συναισθηματική κατάσταση στην οποία τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη μοιάζουν να μην είναι πλέον ορατά...Ποια περίοδος του Bruce Wayne είναι η αληθινή;;Η παιδική του;Η ηρωική του;Ή εκείνη που τον θέλει έγκλειστο στο Arkham;Ποτέ δεν είναι απολύτως σαφές από τον συγγραφέα για το ποια από αυτές τις διαφορετικές πραγματικότητες είναι πραγματικά αληθινή...Στα παιδικά χρόνια του Bruce το χέρι που κινεί τη μαριονέτα στο παιδικό πρόγραμμα που βλέπει ο Bruce μοιάζει με αυτό του Joker...Πώς μπορεί να είναι αυτό δυνατόν αφού τότε δεν υπήρχε καν ο Bat Man,άρα ούτε και ο πρίγκηπας του εγκλήματος...Και αν οι γονείς του Bat Man δεν πεθάναν με το τρόπο που γνωρίζουμε,τότε πώς μπορεί να υπάρχει έπειτα και ο Bat Man;;Μαθήματα ψυχολογικού θρίλερ από το μάστορα του είδους Jeff Lemire,ο οποίος καταφέρνει να προκαλεί ρίγη και τρόμο στους αναγνώστες που υποβόσκει καθ'όλη τη διάρκεια της ιστορίας...Και αυτό δείχνει τη συγγραφική του δεινότητα στο ότι ακριβώς δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση της βίας,του αίματος και του gore για να σοκάρει ή να τρομάξει τον αναγνώστη... Σχεδιαστικά για άλλη μία φορά ο Sorrentino παραδίδει μία δουλειά πρώτης σχεδιαστικής ποιότητος,μένοντας σταθερός στο πειραματικό αλλά και ρεαλιστικό του στυλ,και κάνοντας το γνωστό παιχνίδι με τα panels(όπως άλλωστε και στο αριστουργηματικό Gideon Falls) που θα κάνει τα μάτια των αναγνωστών να ασχοληθούν μαζί τους για πολύ περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα.Εκμεταλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες που του δίνει το μέσο για να αποδώσει με το πιο αριστουργηματικό σχεδιαστικά τρόπο τα κείμενα του συνεργάτη του.Η Jordie Bellaire για ακόμα μία φορά μας ενθουσιάζει με την εναλλαγή στη χρωματική της παλέτα από τα φωτεινά(παιδική ηλικία του Bruce)στα σκοτεινά(Bat Man,Arkham)τονίζοντας έτσι την αντίθεση στις 3 διαφορετικές χρονικές περιόδους στη ζωή του Bruce Wayne.Δε θα μπορούσε ο Lemire να είχε διαλέξει πιο ικανούς συνεργάτες για να διηγηθεί την ιστορία του από τους Sorrentino&Bellaire και ελπίζω να συνεχίσει να δημιουργεί μαζί τους για πολλά χρόνια ακόμα. Το τέλος της ιστορίας αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει τι ακριβώς νομίζει ότι μπορεί να συμβαίνει...Ίσως όμως να είναι και η αρχή μίας άλλης ιστορίας που οι δημιουργεί να θελήσουν να μας εξιστορήσουν στο μέλλον..Το Bat Man : The Killer Smile αγκαλιάζει θέματα όπως η ψύχωση,ο υπαρξιακός τρόμος,οι παραισθήσεις,οι παιδικοί εφιάλτες και το διφορούμενο μυστήριο χωρίς όμως να δίνει έτοιμες απαντήσεις στον αναγνώστη,ο οποίος θα αναρωτιέται για καιρό τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει...Ο καλύτερος επίλογος ( ; ) σε ένα πραγματικά αριστουργηματικό έργο που το θεωρώ ήδη κλασικό να σταθεί δίπλα σε άλλες μεγάλες ιστορίες του Joker όπως το Killing Joke και το the Man who Laughs,και που σίγουρα θα δώσει στον αναγνώστη τροφή για σκέψη για μεγάλο διάστημα αφότου ολοκληρώσει την ανάγνωση του.Το Black Label δεν με έχει απογοητεύσει ως τώρα ούτε μία φορά και περιμένω με αγωνία και το Three Jokers(αυτό και αν δεν άργησε!!)για να συνεχίσει τη καλή παράδοση του imprint της DC που αποτελεί άξιο παιδί της πάλαι ποτέ Vertigo.
  8. "Luke. I am your father." Με αυτή την ατάκα, κλείνει ουσιαστικά το The Empire Strikes Back. Και έτσι, έχουμε τον Luke με κομμένο χέρι, τον Boba Fett να έχει παγιδεύσει τον Han σε καρμπονίτη και να μην ξέρει κανείς που είναι, η Leia να προσπαθεί να συμμαζέψει τα συντρίμια του στόλου των επαναστατών. Ο Lando θέλει να ξαναγίνει ιδιοκτήτης του Bespine και ο Chewbacca θρηνεί για την απώλεια του αγαπημένου του φίλου. Κατά τη διάρκεια των παραπάνω, ο Luke αναζητά το χαμένο του lightsaber και βλέπει οράματα για μια γυναικεία φιγούρα που του το δίνει και ο Darth Vader, με τη βοήθεια του σπασίματος των κωδικών επικοινωνίας των επαναστατών, αναθέτει σε μια αδίστακτη αξιωματικό της αυτοκρατορίας, να καταστρέψει τα υπολείμματα του επαναστατικού στόλου. Με όλα αυτά, ξεκινάει το 3ο, κατά σειρά, volume του Star Wars. H συγγραφική σκυτάλη περνάει πλέον στον Charles Soule, βετεράνο πλέον σχεδιαστή της Marvel, με πολλούς τίτλους στο ενεργητικό του (Daredevil, Inhumans, Darth Vader, Poe Dameron κ.α.) αλλά και ενδιαφέρουσες creator- owned δουλειές, όπως το Letter 44, το Curse Words και το Undiscovered Country. Είναι φανερό από τον τρόπο που γράφει την ιστορία και ιδίως τους διαλόγους, ότι πρόκειτα για φαν της επικής space-saga και προσεγγίζει με αγάπη τους χαρακτήρες. Η επιτυχία των Star Wars comics, έγκειται συνήθως, στους δευτερεύοντες χαρακτήρες που εισάγουν οι συγγραφείς, καθώς 9 ταινίες και διάφορα animation που έχουν προηγηθεί, έχουν καθορίσει πολύ στενά τους πρωταγωνιστές, τις ιστορίες τους και τις πιθανές κινήσεις. H Marvel φαίνεται ότι το έμαθε καλά το μάθημα αυτό, καθώς από τα 75 τεύχη του προηγούμενου volume, τα μόνα ενδιαφέροντα ήταν αυτά τα οποία είχαν καινούριους χαρακτήρες σε κύριους ρόλους. Έτσι, στα πρώτα 6 τεύχη τα οποία αποτελούν το πρώτο arc, έχουμε 2 καινούριους γυναικείους χαρακτήρες, έναν για κάθε πλευρά. Και οι δύο παρουσιάζονται με ενδιαφέρον και πειστικό τρόπο, και πραγματικά ελπίζω να βασιστεί πάνω τους (ή σε κάποιους αντίστοιχους) η καινούρια σειρά, γιατί ιστορίες, άλλη μια φορά, βασισμένες πάνω στον Luke και την Leia, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Η (κακή για εμένα) πραγματικότητα των τελευταίων ετών, κάνει σχεδόν σίγουρο ότι από τον τίτλο θα παρελάσουν πολλοί και διάφοροι σχεδιαστές. Την αρχή εδώ την κάνει ο Jesus Saiz, δημιουργός που έχει δουλέψει κυρίως για τις Marvel και DC, με συμμετοχή σε τίτλους όπως οι Manhunter, Swamp Thing, Doctor Strange κ.α. Εδώ κάνει καλή δουλειά, χωρίς να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, δίνοντας μας μερικά πανέμορφα splash, όπως η μεσαία από τις τρεις φωτογραφίες που βρίσκονται ακριβώς από πάνω. Επειδή όλα τα comics στο σύμπαν του Star Wars, βασίζονται περισσότερο στο να πετύχουν στην αποτύπωση της ομοιότητας των πασίγνωστων ηθοποιών, δεν περιμένω ποτέ να εντυπωσιαστώ, απλά να δω καλοσχεδιασμένες αερομαχίες και φωτοσπαθομαχίες. Εδώ τα έχουμε και τα δύο, οπότε, χωρίς να έχουμε τίποτα αξιοσημείωτο, όλα καλά. 6 τεύχη λοιπόν, τα οποία θα μαζευτούν στο πρώτο trade που θα κυκλοφορήσει σε μερικές ημέρες, και θα έχει τον τίτλο του arc, δηλαδή το The Destiny Path. Ας ελπίσουμε να έχουμε καλύτερο volume από ότι ήταν το προηγούμενο, αν και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος.
  9. Ο Junji Ito θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς mangaka στο κόσμο. Τα έργα τείνουν στη μεριά του μεταφυσικού τρόμου, με το "Hellstar Remina" να αποτελεί μια εξαίρεση. Το "Hellstar Remina" (ή απλώς "Remina") είναι ένα manga του Junji Ito το οποίο διαφέρει λίγο από τα υπόλοιπα έργα του, καθώς παρουσιάζει μια ανάμιξη της κλασσικής του φόρμουλας του μεταφυσικού τρόμου με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας σε μια ιστορία 6 κεφαλαίων. Εκδόθηκε το 2020 από τη Viz Media. Ένας επιστήμονας ανακαλύπτει έναν πλανήτη και του δίνει το όνομα της κόρης του, Remina. Η ίδια η Remina γίνεται διάσημη, ενώ την ίδια ώρα ο "πλανήτης" αρχίζει να κινείται προς τη γη, καταστρέφοντας ότι βρει μπροστά του. Με την ανθρωπότητα να πλησιάζει στο πιθανό αφανισμό, ο κόσμος αναζητά ένα τρόπο επιβίωσης και σωτηρίας. Σχεδιαστικά η ιστορία προσφέρει μια ανατριχίλα, καθώς σιγά σίγα αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο ο σκοταδισμός της ιστορίας, όπως είναι συνηθισμένο φυσικά με τις ιστορίες του Junji Ito. Η ιστορία είναι αρκετά μεγάλη ώστε να καλύψει όλο το βιβλίο χωρίς πρόσθετα. Παρουσιάζει την αρνητική πλευρά του φανατισμού και την απόγνωση του ανθρώπου σε μια απειλητική κατάσταση. Όταν ο κόσμος έχει θεοποιήσει τη Remina, αλλά τελικά πείθεται ότι με τη θυσία της και του πατέρα της θα σωθεί ο κόσμος, είναι κατανοητό ότι εκείνη δεν ήταν ποτέ ένα πρόσωπο για το κόσμο, αλλά ένα αντικείμενο. Γύρω από τη Remina φαίνεται πως δημιουργείται κάτι που περισσότερο θυμίζει αίρεση παρά λέσχη οπαδών. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μια καλή ιστορία. Ίσως όχι τόσο καλή όσο το Uzumaki (που προσωπικά αγάπησα) αλλά έχει ένα ενδιαφέρον, καθώς όπως αναφέρθηκε συνδυάζει τα στοιχεία τρόμου που χρησιμοποιούνται στις ιστορίες του Ito με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, καταλήγοντας σ' ένα τρομακτικό αποτέλεσμα που οπτικά είναι τελικά οικείο. Αυτό στηρίζεται και από το σχέδιο, το οποίο έχει τη κλασσική αισθητική που παρουσιάζουν όλα τα προηγούμενα έργα. Είναι επίσης ενδιαφέρον το τέλος, καθώς ενώ μοιάζει να τελειώνει λιγότερο ομαλά από άλλες φορές, δίνει μια διαφορετική ατμόσφαιρα.
  10. Όταν σκέφτομαι DC, σκέφτομαι πάντα Batman. Ίσως φταίει ότι μερικές από τις καλύτερες ιστορίες της DC, έχουν πρωταγωνιστή τον Batman, ίσως μου φωνάζει η παιδική μου ηλικία που μεγάλωσε με το χαρακτήρα, ίσως πλέον η ίδια η εταιρία έχει μια τάση να εκδίδει περισσότερα σχετικά κόμικς. Αυτή τη φορά όμως, αποφάσισα να πειραματιστώ και να διαβάσω και κάτι διαφορετικό, Αγοράζοντας το σε μια καλή τιμή και έχοντας ήδη δει τη ταινία (η οποία μου άφησε μια θετική εντύπωση), βρέθηκα να διαβάσω το Birds of Prey των Brian Azzarello, Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://bleedingcool.com/comics/dc-comics-cancels-orders-brian-azzarello-birds-of-prey-black-label/) Το Birds of Prey εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2020 από τη DC μέσω της κατηγορίας Black Label. Σε σενάριο Brian Azzarello και σχέδιο Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy, πρόκειται για ένα γκράφικ νόβελ που προέκυψε μετά την ακύρωση ομώνυμης σειράς κόμικ και λόγω της κυκλοφορίας της ταινίας "Birds of Prey", με αποτέλεσμα τα δυο έργα να εκδίδονται με δύο μήνες διαφορά. (πηγή https://www.xplosionofawesome.com/2020/06/birds-of-prey-2020-1.html) Η αποφυλάκιση της Harley Quinn, ο εντοπισμός ενός έμπορου ναρκωτικών από τη Huntress και την επιθεωρητή Mondoya, καθώς και μια υπόθεση δολοφονίας ενός παλιού φίλου της Black Canary, θα οδηγήσουν τις τέσσερίς τους στο κυνήγι μιας συμμορίας εκτελεστών, ενώ παράλληλα βρίσκονται κυνηγημένες και από τη συμμορία του Joker. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, που όμως δεν διαφέρει πολύ από την ομώνυμη ταινία. Βέβαια ίσως είναι λογικό, μιας και κυκλοφόρησε δύο μήνες μετά. Κάτι τέτοιο προσωπικά δε με ενόχλησε, αν και ίσως κάνει το συγκεκριμμένο κόμικ αρκετά προβλέψιμο. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων από την άλλη, απέχει αρκετά από το πως παρουσιάζονται στη ταινία, καθώς είναι βασισμένη στα πιο σύγχρονα κόμικς. Σίγουρα έχει έναν αρκετά πιο σοβαρό τόνο και αυτό φαίνεται στη θεματολογία και στη ψυχολογία των χαρακτήρων. Διασκεδαστικό, έντονο και γεμάτο δράση, καταλήγει σε ένα κάπως απότομο τέλος, κρατώντας όμως τη προσοχή του αναγνώστη αρκετά ώστε να φτάσει να το δει και να το διαβάσει.
  11. H DC το 2019 μετά τον άδοξο Θάνατο του Vertigo imprint (δηλαδή εκδοτικό πρακλάδι) εισάγει το DC Black Label που πρακτικά είναι ότι ήταν το Vertigo Imprint. Δηλαδή ένας χώρος για τους καλλιτέχνες να εκφραστούν χωρίς να υπόκεινται στα συνήθη περιοριστικά μέτρα και σταθμά που υπάρχουν ας πούμε σε ένα εντελώς mainstream comic. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείς να πεις και να κάνεις -σχεδόν- ότι θέλεις, έχεις πολύ περισσότερη δημιουργική ελευθερία και δεν περιορίζεσαι τόσο όσο συνήθως. Κάπου εκεί λοιπόν στο Black Label ξεπετιέται ένα Pop Up Comic Section δηλαδή μεμονωμένος τίτλος ή σειρά τίτλων που εμφανίστηκαν για λίγο και μετά μπορεί να εμφανιστούν ξανά στο μέλλον, μπορεί και όχι. Αυτό το Pop up Section είχε ως "έφορο" τον Joe Hill , σημαντικό Αμερικανό συγγραφέα στο χώρο του Horror/Fantasy και ονομάστηκε hill House Comics. O Joe Hill λοιπόν Πέραν την ολικής εποπτείας, έγραψε και δύο τίτλους,το PLUNGE (https://comicstreet.gr/index.php?/topic/1685-the-plunge-joe-hill-stuart-immonen) και το Basketful of heads που θα παρουσιάσω εδώ: Η ιστορία σε πολύ γενικές γραμμές είναι ότι μια κοπέλα έχει ένα καλάθι με κομμένα κεφάλια που όμως είναι ζωντανά και της μιλάνε. Κατά την διάρκεια των 7 τευχών που διαρκεί η σειρά μαθαίνουμε πως κατέληξε να έχει αυτό το καλάθι, γιατί τα κεφάλια είναι ζωντανά χωρίς σώμα, και κυρίως τι συμβαίνει στη μικρή πόλη που μένει η κοπέλα κάπου στου διαόλου τη μάνα στην αγροτική Αμερική. Τι είναι αυτό το κόμικ; Είναι αστυνομικό/τρόμου/κωμωδία/ρομαντσο/female empowerment. Όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν, αλλά νομίζω ότι τελικά μάλλον είναι μια κωμωδία τρόμου. Δεν ξέρω αν ήταν εξαρχής ο σκοπός των δημιουργών να κάνουν κάτι τέτοιο, ή αν απλώς στην πορεία η έμφυτη παλαβομάρα της κεντρικής υπόθεσης τους οδήγησε εκεί , αλλά το σίγουρο είναι ότι γελάς. Σε συνετεύξεις που διάβασα και οι δύο δημιουργοί φαίνεται πως παρασύρθηκαν από την κεντρική τους ιδέα και ειδικά τα "μεσαία" τεύχη είναι σχεδόν αδύνατον να τα πάρεις στα σοβαρά. Κάπου προς το τέλος το κόμικ ξαναγίνεται σοβαρό (ας πούμε) αλλά κυρίως συμβαίνει αυτό που φαίνεται πολύ καλά στην παρακάτω σελίδα. Στο σενάριο είπαμε είναι ο Joe Hill, που έχει γίνει γνωστός κυρίως για τις ανατριχιαστικές ιστορίες τρόμου που έχει γράψει , οι οποίες συχνά περιέχουν και δόσεις κοινωνικής κριτικής. Στο σχέδιο είναι ο Leomacs, γνωστός από την Vertigo και συγκεκριμένα την σειρά Lucifer. Το κόμικ κερδίζει πάρα πολλά από τον συγκεριμένο artist γιατί το στυλ του πολύ απλά δεν είναι ούτε τελείως ρεαλιστικό ούτε τελείως καρτουνίστικο. Είναι όσο γειωμένο χρειάζεται προκειμένου να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι μιλάμε για κανονικούς ανθρώπους αλλά και όσο "καρικατούρα" χρειάζεται για να μην αστοχεί το χιούμορ. Χαρακτηριστική η παρακάτω σκηνή : Το κόμικ δεν έχει πολλά προβλήματα στη ροή του, ίσως σε ορισμένα σημεία παραέχει exposition, αλλά και πάλι δίνεται τόσο κωμικά, σχεδόν σαν παρωδία, που δεν ενοχλεί. Σε κάποια σημεία πάει να γίνει λίγο πιο βαθύ και προσπαθεί να σχολιάσει περισσότερο καταστάσεις και χαρακτήρες, αλλά αμέσως μετά τα εγκαταλείπει γιατί κάπου θημήθηκε ένα καλό αστείο οπότε πάμε για το αστείο. Δεν γίνεται να πάρεις στα σοβαρά έναν άνθρωπο να κάνει έναν διάλογο με ένα πλήρως λειτουργικό κομμένο κεφάλι. Όσο και να προσπαθήσεις απλώς σου δημιουργεί θυμηδία. Αυτό λοιπόν είναι το τεράστιο ατού του συγκεκριμένου κόμικ. Ότι δεν παίρνει σχεδόν πουθενά τον εαυτό του στα σοβαρά, και ότι ποτέ μα ποτέ δεν θυσιάζει τον χαβαλέ για να γίνει διδακτικό ή να σχολιάσει την κοινωνία ή να πει κάτι βαθύτερο. Όχι. Εδώ έχουμε αγνό ανόθευτο χαβαλέ. Αυτό δυστυχώς σπανίζει πια στα κόμικ. Και μόνο λοιπόν που κάποιος τολμά να κάνει horror comedy comic (αλήθεια νομίζετε ότι υπάρχουν πολλά;) και προσφέρει διασκέδαση χωρίς σκοτούρες, αξίζει να διαβαστεί. Έχουμε γεμίσει με "σκοτεινά" και θλιβερά κόμικ. Όχι κύριοι. Εδώ θα κάνουμε μακάβριο χιούμορ. Ποτέ τα κομμένα κεφάλια δεν ήταν τόσο αστεία! Οπότε ξεκινήστε όλοι να διαβάζετε το κόμικ για το καλάθι γεμμάτο κεφάλια. Θα ανταμειφθείτε. :
  12. Ως άνθρωπος που αγάπησε το "Watchmen", είχα μια επιθυμία να δω μια συνέχεια της ιστορίας, με το τέλος του αρχικού έργου στο μυαλό. Παρ' όλα αυτά, δίστασα να διαβάσω το "Doomsday Clock", κάθως το ένιωθα περισσότερο σα crossover event παρά σα sequel. Από την άλλη, όταν είδα το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του "Rorschach" των Tom King και Jorge Fornes, με τράβηξε η ίδεα να δω μια μηνιαία σειρά βασισμένη σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του αρχικού έργου. (Εξώφυλλο 1ου τεύχους, πηγή https://www.amazon.com/RORSCHACH-1-CVR-JORGE-FORNES/dp/B08KSCQCXC) Το "Rorschach" ξεκίνησε τη κυκλοφορία του το 2020 και τελειωσε το 2021 από τη DC Comics, μέσω της σειρας εκδόσεων Black Label. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου noir, όπου ο πρωταγωνιστής ερευνά μια απόπειρα δολοφονίας υποψήφιου πολέμου, η οποία βάσει δακτυλικού αποτυπώματος που βρέθηκε στον νεκρό δράστη, φαίνεται να έχει γίνει από τον Joseph Kovacs, τον αυθεντικό Rorschach. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αδύνατο, καθώς (πηγή https://ew.com/books/dc-announces-new-rorschach-comic-from-writer-tom-king/) Το κόμικ μένει πιστό στο αρχικό έργο και χτίζει το σενάριο βάσει αυτού, παρ' όλο που δε συνδέεται άμεσα μαζί του. Αναφέρονται γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο αρχικό εργό, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλα έργα του Alan Moore, όπως το "Batman: Killing Joke" και το "V for Vendetta". Είναι ένα συμπαθητικό crime noir κόμικ που παίζει αρκετά με την αφήγηση και τα layouts, ενώ συνδέει την ιστορία με το "Watchmen" με έναν αρκετά εφικτό τρόπο. Από την άλλη, τα δυο κόμικς ίσως συνδέονται υπερβολικά εφικτά, καθώς ο αναγνώστης θα πρέπει να ξέρει καλά την ιστορία του "Watchmen" ώστε να πιάσει το νόημα του "Rorschach", με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στο τελευταίο τεύχος. Το σχεδιαστικό ύφος της σειράς ακολουθά επίσης πιστά το αρχικό έργο, ενώ παράλληλα φαίνεται να υιοθετεί και πιο μοντέρνες ρίζες, δημιουργόντας ένα πιο ξεχωριστό στυλ. Πρόκειται για ένα αρκετά καλό στόρυ μυστηρίου με ελκυστικό σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, που όμως ίσως κάποιες φορές είναι πάρα πολύ πιστό στο αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Fun Fact:
  13. Ένα σχετικά φρέσκο, πολύ διασκεδαστικό και αθεράπευτα κομιξόφιλο κόμικ, που ξεκίνησε την πορεία του το Νοέμβριοι του 2020 από τη συνήθη ύποπτο, Image Comics με σεναριογράφο τον επίσης συνήθη ύποπτο Donny Cates και σχεδιαστή τον Geoff Shaw, το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το God Country (το οποίο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή). Η αρχική ιδέα είναι εξαιρετικά απλή: στις 11 Ιανουαρίου του 2017 στο Ντένβερ του Κολοράντο η πραγματικότητα, όπως την ξέρουμε, θρυμματίστηκε, αφού ένας εναλλακτικός κόσμος εισέβαλε μέσα στο δικό μας, ένας κόσμος, όπου όλοι οι υπερήρωες των κόμικς, που διαβάζουμε είναι υπαρκτοί και με σάρκα και οστά. Και φυσικά, σαν γνήσιοι υπερήρωες αρχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή, υψώνεται ένα δυναμικό πεδίο πάνω από την πόλη και από τότε κανείς δεν μπορεί ή να βγει. Λίγα χρόνια μετά, συναντάμε την ηρωίδα μας, την Ellipses (= αποσιωπητικά), η οποία ζει σε έναν κόσμο που είναι εχθρικός προς τα κόμικς. Η ίδια εργάζεται σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα κομιξάδικα, το οποίο γίνεται στόχος τρομοκρατικής επίθεσης από μια σέκτα φανατικών, λίγη ώρα αφού έχει συναντήσει την Ava, η οποία προέρχεται από τον κόσμο των υπερηρώων και ανήκει σε εκείνους, που όταν υψώθηκε το πεδίο έμειναν εκτός του Ντένβερ και σε εκείνους, που ενώ ανήκουν στον κόσμο των κόμικς δεν έχουν υπερδυνάμεις. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Αυτή είναι, πολύ συνοπτικά, η αρχή του κόμικ, το οποίο έχει και άλλους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αρκετές ανατροπές και αρκετό μυστήριο. Και επίσης, έχει και πολλούς γνωστούς χαρακτήρες των κόμικς, που εμφανίζονται μέσα στην ιστορία, κάποιοι μέσα σε ένα καρέ, άλλοι με πολύ σημαντικούς ρόλους, κάνοντας την ανάγνωση του κόμικ ιδιαίτερα απολαυστική, ενώ υπάρχουν και αρκετά inside jokes για δημιουργούς κόμικς. Εντάξει, ίσως αν το δούμε αντικειμενικά, δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι όμως διασκεδαστικό και με αρκετή δράση και αγωνία. Δεν ξέρω πώς θα το χειριστεί στη συνέχεια ο Cates, αλλά για την ώρα είναι μια πολύ στρωτή και καλογραμμένη ιστορία, χωρίς φλυαρίες, Βασίζεται, προφανώς, πάρα πολύ στην πολύ έξυπνη κεντρική ιδέα του, αλλά υπάρχουν αρκετά δείγματα, ότι ο σεναριογράφος θέλει να προσθέσει και άλλες πτυχές σε αυτή την ιδέα. Ο Geoff Shaw κάνει και πάλι εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο και πετυχαίνει να αποδώσει με μεγάλη επιτυχία και τις σκηνές δράσης και τις εκφράσεις των προσώπων και να στήσει πάρα πολύ ενδιαφέροντα καρέ. Πολύ ωραία χρώματα από τον Dee Cunniffe, σημαντική συμβολή στο κόμικ. Διαβάστε το, πιστεύω ότι θα αρέσει. Στη χειρότερη περίπτωση, θα περάσετε κάποια ώρα απλά ευχάριστα. Το πρώτο story arc με έξι τεύχη συγκεντρώθηκε σε ένα ΤΡΒ, το οποίο και διάβασα, με ένα μικρό πρόλογο του Cates, variant covers και τίποτα παραπάνω. Ο τόμος τελειώνει με μια σημαντική ανατροπή και ανυπομονώ για τη συνέχεια. Η σειρά συνεχίζεται, ήδη έχει βγει το 7ο τεύχος και έχει προγραμματιστεί έως και δέκατο.
  14. Σενάριο: James Tynion IV, Ram V, Lonnie Naddler, Alex Paknadel κ.α Σχέδιο Dani, Μιχάλης Διαλυνάς, John J Pearson, Ricardo Lopez Ortis κ.α Τον περασμένο Οκτώβρη ξεκίνησε μια νέα ανθολογία τρόμου υπό την επίβλεψη του James Tynion IV, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τρίτο τεύχος, αλλά εγώ πριν κανα δυο εβδομάδες παρέλαβα τα δύο πρώτα. Σε πολύ γενικές γραμμές, η ύλη του περιοδικού αποτελείται από σύντομες ιστορίες, συνεντεύξεις (στο πρώτο τεύχος του Scott Snyder στον Tynion και στο δεύτερο του Gou Tanabe στον Zack Davisson) και διηγήματα. Όπως συμβαίνει σε κάθε ανθολογία, το επίπεδο διαφέρει αισθητά από ιστορία σε ιστορία, ωστόσο, έχοντας διαβάσει και το δεύτερο τεύχος, ομολογώ πως το βρήκα πολύ κατώτερο από το πρώτο, με ελάχιστες ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις. Ας τα δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά. Από το πρώτο τεύχος, στο οποίο μάλιστα έχουμε διπλό ελληνικό χτύπημα με τη συμμετοχή του Μιχάλη Διαλυνά και της Dani, ξεχώρισα το Dead Means Dead (Foxe, Διαλυνάς) σχετικά με ένα πτώμα που ίσως να μην είναι όσο νεκρό φαίνεται, το She’s Got It (Zac Thompson, Cha) για ένα ανέμελο κυριακάτικο πρωινό που παίρνει μια εφιαλτική τροπή και είναι σχεδιασμένο εξαιρετικά άβολα από την υπέροχη Cha, αλλά και το A Dream of Time (Ram V, John J Pearson), την μάλλον πιο ποιητική ιστορία του τεύχους που δίνει μια διαφορετική διάσταση στις θεωρίες για το τέλος του κόσμου το 2012 με το σχέδιο να θυμίζει κάτι από τον πολυαγαπημένο μου Dave McKean. Επιπλέον, λάτρεψα, όπως ήταν αναμενόμενο, και το σχέδιο της Dani στο Anatomy of the Rut, αν και σεναριακά δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν είτε απλά οκ, είτε κακές με τη ζυγαριά να γέρνει στις πρώτες. Δυστυχώς, όμως, η ισορροπία αντιστράφηκε στο δεύτερο τεύχος, όπου με δυσκολία ξεχώρισα κάποια ιστορία. Αγαπημένη μου ήταν το πρώτο κεφάλαιο του The Adventures of Killboy (James Tynion IV, Ricardo Lopez Ortis), το οποίο αποτελεί την πρώτη εμφάνιση του Killboy, χαρακτήρα που φαίνεται πως θέλει να μετατραπεί στο σήμα κατατεθέν του περιοδικού. Ο Killboy πρόκειται για τον φιλικό serial killer της γειτονιάς που σκοτώνει με σαδιστικότατο τρόπο όσους κάνουν το παραμικρό παράπτωμα και δείχνει τα βιντεάκια των δολοφονιών στα άτομα τα οποία υποτίθεται πως θέλει να προστατέψει. Υποσχόμενο φαίνεται και το Cinderside ( Alex Paknadel, Jason Loo),το οποίο θα συνεχιστεί και αυτό σε επόμενα τεύχη, οπότε δεν έχω πλήρη εικόνα, ενώ οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν σοκαριστικά αδιάφορες, σε σχεδιαστικό και σεναριακό επίπεδο. Πάντως, απ’ ότι ξέρω στο τρίτο τεύχος έχουν επιστρέψει κάποιοι αγαπημένοι μου δημιουργοί (Ram V και Lonnie Nadler), ενώ έχουν προστεθεί και άλλοι που μου έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον, οπότε ελπίζω σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω πως αξίζει τον κόπο, αφού καλύπτει το κενό για ιστορίες τρόμου δια χειρός σπουδαίων ονομάτων της σύγχρονης κόμικ σκηνής. Το περιοδικό το βρίσκετε ΕΔΩ, τα δύο πρώτα τεύχη μόνο ψηφιακά πλέον, το τρίτο και σε έντυπο.
  15. Μια ακόμα απολαυστική αυτοέκδοση 32 σελίδων από τον @Klimis με πολύ επίκαιρο θέμα, την καραντίνα που μόλις ζήσαμε Ο Αναγνώστης Παλάμπρας και ο Κορνήλης Διμπούχος , σχολιάζουν και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα στη συγκατοίκησή τους, στους δύσκολους καιρούς του Κορωνοϊού. Τους ήρωες του κόμικ τους πρωτογνωρίσαμε στις (α)διάφορες Ιστορίες του Αναγνώστη Παλάμπρα, και θα χρειαστούν κι αυτές σύντομα παρουσίαση . Το κόμικ είναι άμεσο, με αβίαστο χιούμορ και πολύ εκφραστικό σχέδιο. Οι καταστάσεις είναι βγαλμένες απ' τη ζωή, οι ατάκες to the point και σίγουρα θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας μέσα από τις σελίδες των Καραντινιέρων Η επιλογή του ασπρόμαυρου μου φάνηκε ταιριαστή δεδομένων των συνθηκών, αν και μου αρέσει πολύ ο χρωματισμός του Κλήμη γενικά. Είναι ενθαρρυντικό ότι η καραντίνα λειτούργησε δημιουργικά για τον Κλήμη, ελπίζω και για άλλους έλληνες δημιουργούς. Αυτό που ζήσαμε ήταν πολύ μεγάλο για να μην αποτυπωθεί και σε έξυπνα κόμικς, όπως το συγκεκριμένο. Εννοείται ότι προτείνεται!
  16. Το σύμπαν του «Dune» σε κόμικ Το επικό έργο του Φρανκ Χέρμπερτ κυκλοφορεί σε νέες εκδόσεις εν όψει της δεύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς του Το βραβευμένο έργο, που θαύμαζε και ο Αρθουρ Κλαρκ, θέτει ένα σημαντικό οικολογικό ερώτημα σχετικά με την κλιματική αλλαγή και την επάρκεια σε νερό. Τα σχέδια υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Σάκης Ιωαννίδης BRIAN HERBERT, KEVIN J. ANDERSON DUNE μτφρ. Ορέστης Μανούσος εκδ. Anubis, σελ. 176 Πενήντα πέντε χρόνια μετά την αρχική του έκδοση, ο κόσμος του «Dune» φαίνεται πως έχει ακόμη αρκετό «μπαχαρικό» για να μας κρατήσει γαντζωμένους πάνω στα τεράστια σκουλήκια της ερήμου του Αρράκις και στο σύμπαν που έπλασε η φαντασία του Φρανκ Χέρμπερτ. Οι εκδόσεις Anubis, που έχουν συστήσει τον Χέρμπερτ στο ελληνικό κοινό, προχώρησαν στην επανέκδοση του κλασικού έργου, που έχει τιμηθεί με τα περίφημα βραβεία Hugo και Nebula, με νέο εξώφυλλο και πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησαν στα ελληνικά τη διασκευή του πρώτου βιβλίου του «Dune» (αποτελείται από τρία) σε graphic novel. Το ατμοσφαιρικό εξώφυλλο του κόμικ φέρει την υπογραφή ενός από τους σημαντικότερους Αμερικανούς κομίστες, του Μπιλ Σιενκίεβιτς, ενώ στο εσωτερικό τα σχέδια και το ύφος υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Οι εξαντλητικές περιγραφές του Χέρμπερτ έδωσαν τη δυνατότητα στους δημιουργούς του graphic novel να μείνουν πιστοί στον σχεδιασμό των τεχνολογικών στοιχείων, ενώ πρόθεσή τους ήταν να ακολουθήσουν πιστά τη ροή του μυθιστορήματος. Έτσι βρίσκουμε στις πρώτες σελίδες τον νεαρό πρωταγωνιστή του (ομηρικού) οίκου των Ατρειδών, τον Πολ Ατρείδη να ετοιμάζεται για τη δοκιμασία του Γκομ Τζαμπάρ που θα δείξει δύο πράγματα: εάν είναι ο «εκλεκτός» ο οποίος θα εκπληρώσει την προφητεία των Fremen (ελεύθεροι άνθρωποι) και εάν είναι «άνθρωπος». Από τις πρώτες σκηνές δημιουργούνται τα βασικά ερωτήματα που διατυπώνει και ο Χέρμπερτ στο μυθιστόρημα. Το μυστικό του «Dune» δεν είναι τα φουτουριστικά στοιχεία ενός απίθανου μέλλοντος, αλλά η διαπλοκή της πολιτικής με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την τεχνολογία αλλά και την οικολογία που αποτελεί το κέντρο βάρους του μυθιστορήματος μαζί με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των πρωταγωνιστών. Η επίγνωση της ενοχής είναι διάχυτη στο έργο. Ο πλανήτης Αρράκις, όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, είναι μια απέραντη έρημος, που όμως διαθέτει το πολύτιμο «μελάνζ», ένα εθιστικό ορυκτό σε μορφή σκόνης, το γνωστό «μπαχαρικό», το οποίο διευρύνει την ανθρώπινη συνείδηση και εγγυάται μακροζωία. Οι Ατρείδες αναλαμβάνουν την εξόρυξή του αλλά πέφτουν σε παγίδα του τυραννικού οίκου Χαρκόνεν. Οι ντόπιοι Φρέμεν που δουλεύουν στα ορυχεία του μπαχαρικού ετοιμάζουν την επανάστασή τους. Ιδιαίτερο ρόλο επιφυλάσσει ο Χέρμπερτ στις γυναίκες του βιβλίου, καθώς η μητέρα του Πολ ανήκει σε μια μυστική αδελφότητα, τις Μπένε Τζέζεριτ, με ειδικές δυνάμεις ενόρασης και χειραγώγησης που μεταφέρει στον γιο της. Το διακύβευμα, όμως, δεν είναι η επικράτηση μιας φυλής ή η επανόρθωση μιας δημοκρατίας (αυτά θα έρθουν αργότερα), αλλά η σωτηρία ενός πλανήτη, το «πρασίνισμα» του Αρράκις, όπου η ανθρώπινη ζωή μετριέται με νερό. Η σύνδεση με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής που μας απασχολούν σήμερα δεν είναι δύσκολο να γίνουν. Τα χρώματα Με κυρίαρχες τις αποχρώσεις του μπλε και του κόκκινου, οι εικονογράφοι του κόμικ δημιούργησαν την ατμόσφαιρα που διαχωρίζει τους Ατρείδες από τους Χαρκόνεν, τη ζεστή, αποπνικτική, ατμόσφαιρα του Αρράκις τη μέρα από τη δροσιά της νύχτας. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στις λεπτομέρειες των προσώπων για τους χαρακτήρες, ενώ τα καρέ υιοθετούν ένα κινηματογραφικό ύφος που κρατάει ψηλά τον ρυθμό των διαλόγων των 170 σελίδων. Οι φαν του μυθιστορήματος δεν θα απογοητευθούν από τη διασκευή, αλλά όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με το έργο, θα πρέπει να περιμένουν το δεύτερο βιβλίο (άνοιξη του ’22) για να μπουν στο νόημα της ιστορίας. Πολλά έχουν γραφτεί και όχι άδικα, κατά την άποψή μας, για τα «δάνεια» που έχει πάρει το Star Wars από το «Dune». Οι ερημικοί πλανήτες, ο διεφθαρμένος αυτοκράτορας, οι χαρισματικοί ήρωες και η μεταφυσική τους εκπαίδευση, η Δύναμη των Τζεντάι και η Φωνή των Μπένε Τζέζεριτ κ.ά., είναι στοιχεία κοινά μεταξύ των δύο έργων. Πάντως, το έργο του Χέρμπερτ ατύχησε στην πρώτη διασκευή του για το σινεμά το 1984 με την ομώνυμη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς, επειδή ακριβώς είναι τόσο σύνθετο και πολύπλοκο στην αποτύπωσή του. Για αυτό και η προσοχή είναι στραμμένη στη νέα ταινία του σκηνοθέτη Ντένις Βιλνέβ που θα βγει στις αίθουσες, έπειτα από αναβολή, τον επόμενο Οκτώβριο. Για να δούμε εάν η Αυτοκρατορία του Dune είναι έτοιμη για αντεπίθεση. Πηγή
  17. To Redfork είναι μια κλασσική επαρχιακή Αμερικάνικη πόλη, η οποία υπάρχει και επιβιώνει λόγω του κοντινού της ανθρακορυχείο. Υποφέροντας κάτω από τις μάστιγες του αλκοολισμού και της κατάχρησης οπιούχων φαρμάκων, φυτοζωεί, μαζί με τους κατοίκους τους. Όταν ο αποφυλακισμένος Noah McGlade επιστρέφει στο Redfork, βρίσκει το ορυχείο κλειστό, τους εργαζομένους να απεργούν, και ένα κακό, του οποίου οι ρίζες εντοπίζονται στις απαρχές της ύπαρξης της πόλης, το οποία προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια. Και δυστυχώς, για την πλειοψηφία των κατοίκων, τα καταφέρνει. Άλλο ένα θριλεράκι με υπερφυσικές προεκτάσεις, άλλο ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα από την ΤΚΟ, χωρίς βέβαια να κάνει και αυτό τη διαφορά. Γράφει ο Alex Paknadel (Assassin's Creed, Arcadia) για ένα οικογενειακό δράμα, αρκετά τετριμμένο και αναμενόμενο, και στην πορεία μαθαίνουμε για άλλο ένα οικογενειακό δράμα, εξίσου αναμενόμενο με ένα supernatural twist. Εχει κάποια προβληματάκια ρυθμού, αλλού σέρνεται αλλού τρέχει, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερα κακό. Ο μεγάλος κακός είναι αρκετα απρόσωπος, χωρίς λεπτομέρειες για το πως και το γιατί, απλά ένα προαιώνιο κακό. Δεν κατέληξε να γίνεται βαρετό, αλλά έπαιξε λίγο με τα όρια, και αυτό κυρίως επειδή δεν αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα οι χαρακτήρες, παρά έμειναν κλασικά στερεότυπα του καλού αλλά κατατρεγμένου που έχει αδικηθεί από την κενωνία, η ναρκομανής μάνα η οποία έπεσε στα ναρκωτικά γιατί την αδίκησε η κενωνία, ο καλός αδελφός ο οποίος βοηθάει όλους και είναι ο πρώτος ο οποίος πεθαίνει, άρα τον αδικησε και αυτόν η κενωνία κλπ κλπ κλπ. Στο σχέδιο ο Nil Vendrell, αρκετά καλός, με τη λεπτομέρεια του, με τα καλά τα splash του, μια χαρά γενικώς. Όχι αξέχαστος, ούτε και ιδιαίτερα πρωτοποριακός, αλλά τη δουλειά του τη κάνει και τη κάνει καλά. Πιστεύω με δυνατότερο σενάριο θα απέδιδε και καλύτερα. Οι gore σκηνές είναι αρκετά πιστευτές και αρκούντως τρομακτικές. Μια μετριοκαλή σειρούλα από την ΤΚΟ, η οποία αν μη τι άλλο δεν απογοητεύει. Δεν είναι τίποτα για να τρέξετε μην το χάσετε, αλλά περνάς ευχάριστα μια ωρίτσα. 6 oversized τεύχη σε κασετίνα ή ένα oversized trade paperback, όπως όλες οι υπόλοιπες κυκλοφορίες της TKO. Ένα ωραίο 6ράκι και.... NEXT!
  18. Ο Ράντολφ Κάρτερ είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ στην Berlin, μια πόλη όπου οι ζωντανοί ζουν δίπλα-δίπλα με τους απέθαντους. Χωρίς καμία φιλοδοξία για τη ζωή και το μέλλον, αναλαμβάνει μικροδουλειές, απλά για να βγάζει τα ποτά του σε ένα καταγώγιο. Η φρίκη και η δυσωδία της ίδιας της πόλης είναι τέτοια, που πολλοί την παρομοιάζουν με την ίδια την Κόλαση και μάλλον έχουν δίκιο. Σε αυτό το σάπιο περιβάλλον, μια φαινομενικά απλή υπόθεση κλοπής, θα μετουσιαστεί σε ένα ανελέητο κυνηγητό, σε μία μίξη τρόμου και αγώνα για την επιβίωση. Κλασικό, πιστό στις παραδόσεις του είδους, noir σενάριο με supernatural twist. O συγγραφέας Κυριάκος Αθανασιάδης, πολυγραφότατος με πολλά και διαφορετικά βιβλία στο παρελθόν του, κάνει το πρώτο του βήμα στο χώρο των κόμικς, και το κάνει με safe τρόπο και σχετική επιτυχία. Έχοντας μια ενδιαφέρουσα ιδέα, δημιουργεί ένα καινούριο κόσμο/πόλη, και μπλέκει, με ικανότητα, ρεαλιστικά και απόκοσμα στοιχεία, θυμίζοντας Lovecraft στη λογική και την έμπνευση. Στο Berlin-Πρώτος Θάνατος, το 85 σελίδων πρώτο άλμπουμ της σειράς, βαριά επηρεασμένος από τα noir αστυνομικά μυθιστορήματα που τοποθετούνται χρονικά την περίδο του μεσοπολέμου στις ΗΠΑ, χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα κλισέ που μάθαμε από ακριβώς αυτά τα μυθιστορήματα. Και εδώ έρχεται ακριβώς η ένσταση μου, γιατί χρησιμοποιεί ΟΛΑ τα κλισέ αυτών των βιβλίων. Κατεστραμένος ιδιωτικός ντετέκτιβ, μπαρ-καταγώγιο όπου πνίγει τη ζωή του στο ποτό, χορεύτρια που τον αγαπάει και είναι πληροφοριοδότης του (αν και απέθαντη εδώ), femme fatale την οποία καταδιώκει αλλά καταλήγει να προστατεύει και πάρα πολλά άλλα. Σε συνδυασμό με το λόγο, στον οποίο δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια εκμοντερνισμού, παρά παραμένει αυστηρά φυλακισμένος στη μανιέρα του 1920, π.χ. "Η ντροπή δεν είναι μία από τις αρετές μου.... Και δεν ξέρω ποιες είναι οι υπόλοιπες.", οι οποίες φαίνονται/ακούγονται λίγο cringy και λίγο αγγλισμοί, στα μάτια/αυτιά μου τουλάχιστον. Μην παρεξηγηθώ, όλο το σενάριο και όλοι οι διάλογοι ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος και το χαρακτήρα του γενικότερου κόσμου που μας παρουσιάζεται, απλά ένιωσα ότι "κρατάνε" πίσω την ιστορία αντί να την απογειώνουν. Σίγουρα σε κάποιον που δεν έχει μεγάλη εμπειρία στο αντίστοιχο είδος βιβλίων/ταινιών, θα του φανεί περισσότερο πρωτότυπο. Για αυτό όμως που δεν έχω κανένα παράπονο, είναι το σχέδιο του Νικόλα Κούρτη. Εκπληκτικό, πανέμορφο, από τα καλύτερα ασπρόμαυρα σχέδια που έχω δει από ελληνικά χέρια. Τρομερά δουλεμένο, οι μακρινές λήψεις της πόλης είναι εντυπωσιακές, με εκπληκτικά δουλεμένη λεπτομέρεια, επιβλητικό και υπέροχο. Σε βάζει πραγματικά στην ατμόσφαιρα της ιστορίας και αναδεικνυει μια τεράστια μεγαλούπολη, σκοτεινή και καταθλιπτική. Αλλά πέρα από τα κτίρια και τα αυτοκίνητα, και οι χαρακτήρες είναι σχεδιασμένοι, σχεδόν κινηματογραφικά θα έλεγα. Με έμφαση στις γκριμάτσες, στις κινήσεις των ματιών και των φρυδιών, καταλαβαίνεις απόλυτα τι αισθάνεται ο καθένας. Και η κίνηση τους είναι ολόσωστη, εντυπωσιακά δοσμένη και εκπληκτικά στημένη. Σταματάω εδώ, μου τελείωσαν τα επίθετα. Απλά να προσθέσω ότι θα ήθελα πολύ να τον δω να σχέδιαζει κάτι σε ένα steampunk κόσμο, και είμαι πολύ περίεργος πως θα φαίνεται το σχέδιο του με χρώμα. Συνολικά πρόκειται για μια άρτια δουλειά, με κάποιες σεναριακές αδυναμίες, αλλά με φόντα να εξελιχθεί σε κάτι πάρα πολύ καλό. Η έκδοση περιέχει ένα 9σέλιδο που είχε δημοσιευτεί πρώτα στον Μπλε Κομήτη και αρκετά προσχέδια χαρακτήρων και τεράτων. Must-read και ανάμεσα στα κορυφαία του 2020.
  19. "You can check-out any time you like, but you can never leave". Αυτά λέει ο κλασικός στίχος από το Hotel California των Eagles. Αν όμως ταξιδεύεις στο θρυλικό Route 66, είναι βράδυ, και ψάχνεις για κατάλυμα, αυτό που θα βρεις είναι το Pierrot Courts Hotel. Και η μεγάλη διαφορά με το Hotel California είναι ότι εδώ κάνουν πολλοί check-in, αλλά πολλοι λιγότεροι κάνουν check-out. Πολλοί, κατά καιρούς, έχουν βρει καταφύγιο στα δωμάτια του, από τον άντρα που δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί τη γυναίκα του, όσες φορές και αν διαμέλιζε το σώμα της, μέχρι την γυναίκα της οποίας το αγέννητο ακόμα παιδί την εξωθούσε σε τρομερές πράξεις. Από τον ντροπιασμένο ιερέα που θέλει να κάνει έναν τελευταίο εξορκισμό, μέχρι τον δημοσιογράφο που ακολούθησε μέχρι εκεί έναν serial killer. Και όλοι αυτοί, και πολλοί άλλοι, μάλλον θα εύχονται, όταν είχαν δει την πινακίδα του ξενοδοχείου, στο πλάι του φημισμένου δρόμου, να είχαν συνεχίσει να οδηγούν.... OΚ, horror. Not my cup of tea. Αλλά μια ωραία ιστορία, είναι πάντα μια ωραία ιστορία. Ειδικά όταν σου σερβίρεται όμορφα, με σωστές αναλογίες, με σεβασμό στα tropes του είδους και στην νοημοσύνη των αναγνωστών. Ο συγγραφέας John Lees, τον οποίο αγνοούσα μέχρι πρότινος, έχει γράψει 1-2 άλλα κόμικς τρόμου σε μικρότερες εκδοτικές αλλά και την IDW, και φαίνεται ότι κατέχει τον ψυχολογικό τρόμο. Δεν χρησιμοποιεί υπερβολικά τον λόγο, αφήνει τον σχεδιαστή του να "δείξει" την ιστορία και χρησιμοποιεί την μανιέρα της αφήγησης σε 3ο πρόσωπο, η οποία πότε απευθύνεται στον αναγνώστη και πότε σε κάποιους χαρακτήρες. Σε 4 τεύχη αφηγείται 4 διαφορετικές ιστορίες, φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους και με μόνο κοινό τόπο το ξενοδοχείο. Στο τέλος όμως τις συνδέει, έντεχνα μας παρουσιάζει και τις τέσσερις από 4 διαφορετικές όπτικες, πότε στο προσκήνιο και πότε στο παρασκήνιο. Το τέλος του έρχεται όμορφα, με τραγικό (αναμενόμενα) τρόπο, και με επιμύθιο, αν όχι πρωτότυπο, αλλά σίγουρα ταιριαστό και συνεκτικό. Στο σχέδιο έχουμε τον Dalibor Talajic, με μεγαλύτερη προυπηρεσία σε σχέση με τον Lees, στη Marvel και αλλού. Ωραία δουλειά, με έμφαση στα πρόσωπα και στα τέρατα, και λιγότερο στα backgrounds. Οι gore σκηνές είναι αρκετά καλές, πείθουν και "τρομάζουν" αρκετά. Δεν απογειώνεται πουθενά, χωρίς ιδιαίτερη φαντασία στη σκηνοθεσία, είναι επαρκές, χωρίς όμως το κάτι παραπάνω που θα μείνει αξιομνημόνευτο. Τόσο-όσο δηλαδή, για να μην τον κατηγορήσει κανείς, αλλά πιστεύω ότι το σενάριο "σήκωνε" κάτι παραπάνω. 4 τεύχη λοιπόν, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα τομάκι, το οποίο έχει το νούμερο 1 στο πλάι, οπότε λογικά περιμένουμε συνέχεια. Δεν θα τρελαθώ από την ανυπομονησία, αλλά θα το τσεκάρω, όταν και εφόσον. Προτιμήστε το για κάτι ενδιαφέρον, για μικρή δόση τρόμου με ενδιαφέρον σενάριο, σαν ένα επεισόδιο του Παρασκευή και 13.
  20. Το 'Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια είναι ένα κλασικό λογοτεχνικό έργο της Harper Lee, που πρωτοεκδόθηκε στις ΗΠΑ το 1960. Από τα πιο γνωστά αντιρατσιστικά βιβλία, μαζί με την Καλύβα του Μπαρμπα Θωμά. Το διαβάζουν και στα σχολεία στις ΗΠΑ, αντί για τα Ψηλά Βουνά που έβαζαν εμάς να διαβάζουμε στο σχολείο. Η υπόθεση έχει να κάνει ως εξής: Βλέπουμε μέσα από τα μάτια της Σκάουτ, ενός οχτάχρονου κοριτσιού, τη ζωή σε μια μικρή πόλη του αμερικάνικου νότου, στην Αλαμπάμα, τη δεκαετία του ΄30. Η μικρή ζει εκεί μαζί με τον αδερφό της Τζεμ, τον χήρο πατέρα της Άτικους Φιτζ και τη μαύρη τους μαγείρισσα - οικιακή βοηθό. Ο πατέρας της, που είναι δικηγόρος, αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός μαύρου, του Τομ, που κατηγορείται για ένα βιασμό λευκής που δεν έκανε. Πέρα από τη δίκη και την έκβασή της, παρατηρούμε τις αντιδράσεις των ανθρώπων της πόλης, όπως και τον αντίκτυπο που έχει αυτό στα παιδιά. Το βιβλίο δεν είναι ένα δικαστικό θρίλερ. Είναι η προσλαμβάνουσα πραγματικότητα μέσα από τα παιδικά μάτια, όλα αυτά που μοιάζουν αυτονόητα, αλλά δε βγάζουν κανένα νόημα για ένα παιδί, που δεν έχει συμβιβαστεί ακόμα με τον παραλογισμό των ενηλίκων. Θα έλεγα ότι η προσέγγιση του βιβλίου είναι περισσότερο λαογραφική και σκιαγραφεί μια εποχή. Η χριστιανική ευσέβεια κι οι καλοί τρόποι, που πάνε πακέτο με το ρατσισμό, το σεξισμό, τα λυντσαρίσματα. Το σενάριο έχει καλή ροή, ο λόγος είναι αρκετά απλός, προκαλώντας μια άμεση ευαισθητοποίηση, καθώς θίγει διάφορα κοινωνικά θέματα, χωρίς όμως να προκαλεί ιδιαίτερα την ηθική των αναγνωστών. Είναι λίγο απλοϊκό σε σχέση με το σήμερα, ο πατέρας λευκός, καλός χριστιανός, με ευαισθησίες, πιστός στο γραμμα του νόμου και στους άγραφους κανονες της κοινότητας - Ένας καλός χριστιανός δεν μπορεί να είναι ρατσιστής. Να αναφέρω και ότι η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του 1962 κέρδισε 3 όσκαρ. Το κόμικ, που πρωτοκυκλοφόρησε το 2018 στο εξωτερικό, είναι πολύ πιστό στο βιβλίο, καθώς κρατάει αυτούσιο το κείμενο στο μεγαλύτερο μέρος του. Αυτό είναι καλό και κακό. Έχει πάρα πολλή αφήγηση, κάτι το οποίο έχω ξαναπαρατηρήσει πολλές φορές σε διασκευές λογοτεχνικών έργων σε κόμικς, έχει και πολλά περιστατικά που θα μπορούσαν να λείπουν, χάριν της ροής του κόμικ, γιατί πλατειάζει σε σημεία. Από την άλλη, καθώς το κόμικ κυλάει αργά, ταυτόχρονα βαθαίνει την ανάπτυξη των χαρακτήρων, δίνει μια πιο σφαιρική άποψη για τη ζωή στην Αλαμπάμα και το κλίμα της εποχής. Το σχέδιο κι ο χρωματισμός είναι εξαιρετικά, πολύ καλές οι εκφράσεις των προσώπων που ξεχωρίζουν άνετα μεταξύ τους, ο φωτισμός και οι σκιάσεις πολύ προσεγμένες, αρμονικό αποτέλεσμα και κάποια πανέμορφα καρέ. Ενδιαφέρον ανάγνωσμα, ιδανικό δώρο για εφήβους πιστεύω (για μια ομαλή μεταβαση από τη λογοτεχνία σε λίγο πιο ώριμα κόμικς) που κυκλοφόρησε και σε καλό timing από την οξύ. Προσεγμένη έκδοση, στα πρότυπα του Nick Cave. οι φώτος από το εσωτερικό είναι από το goodreads
  21. Ακόμη ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ από την Image, μίγμα νεογουέστερν και νεονεουάρ με αρκετό αίμα, οικογενειακές διαμάχες και πολύ, πάρα πολύ Τέξας. Το πρώτο ΤΡΒ συλλέγει τα τεύχη 1-6 της σειράς με το #1 να είναι μια κατά κάποιον τρόπο εισαγωγή, η οποία μας συστήνει τον ηλικιωμένο σερίφη Τζο Μπομπ, που προσπαθεί να βρει ένα συμπολίτη του, για να του επιστρέψει την κατσαρόλα, την οποία χρειάζεται η γυναίκα του, για να του φτιάξει το φαγητό για τα εβδομηκοστά γενέθλιά του, αλλά στη διάρκεια της ημέρας, θα έρθει αντιμέτωπος με κάποιες παλιές αναμνήσεις, αλλά και μια μακάβρια ανακάλυψη. Από το τεύχος 2 και μετά, ξεκινά μια καινούρια ιστορία με θέμα έναν δολοφονημένο, τον αδερφό του, που επιστρέφει στο Τέξας, για να ανακαλύψει τι του συμβαίνει, αλλά και για να αναμετρηθεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος και φυσικά, πάλι με το σερίφη Τζο Μπομπ, που θέλει να λύσει την υπόθεση. Δύσκολα πράγματα, γιατί η αλήθεια είναι ότι οι ήρωές μας βρίσκονται στο Τέξας, ένα μέρος τελείως διαφορετικό από τις υπόλοιπες ΗΠΑ, σχεδόν μια άλλη χώρα, όπου τα αχανή και αφιλόξενα τοπία έχουν επίδραση στο μυαλό και στη συμπεριφορά των ανθρώπων, οι οποίοι κινούνται σχεδόν σαν υπνωτισμένοι, με τους δικούς τους ρυθμούς, ακατανόητους σε εμάς. Αυτήν την πνιγηρή ατμόσφαιρα καταφέρνει να αποδώσει πολύ επιτυχημένα, κατά τη γνώμη μου, ο σεναριογράφος Κρις Κόντον, γράφοντας ένα στιβαρό σενάριο, παρά τις κάποιες σεναριακές ευκολίες, που αν και χρησιμοποιεί αρκετά την αφήγηση (σαφής η επιρροή του Brubaker, παρόλο που εδώ δεν έχουμε το χαρακτηριστικό εσωτερικό μονόλογο του), δεν υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες και αφήνει τον αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά. Ποτέ δεν μαθαίνουμε με απόλυτη ακρίβεια το παρελθόν των δύο αδερφών, ούτε τους λόγους για τους οποίους ο ένας από τους δύο έριξε μαύρη πέτρα πίσω του, αλλά και μετά την αποκάλυψη του δολοφόνου, ο Κόντον δεν μας πλημμυρίζει με φλας μπακ, παρά μας αναγκάζει να αποδεχτούμε όσα διαβάζουμε. Και στο ενδιάμεσο, υπάρχουν αυτές οι περίεργες συμπεριφορές ορισμένων κατοίκων, τόσο φυσιολογικές υπό άλλες συνθήκες, αλλά τόσο ανοίκειες και ανεξήγητες μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Και τέλος, υπάρχει ένα φινάλε, που φαντάζει τόσο χαοτικό και τόσο άσκοπο, με την έννοια ότι δεν υπάρχει καμία δικαίωση και καμία κάθαρση, ώστε θυμίζει ταινία των Κοέν. Πολύ καλή σχεδιαστική δουλειά από τον Jacob Phillips, γιο του Sean Phillips, ο οποίος οπωσδήποτε εμπνέεται από ή αντιγράφει, ό,τι σας αρέσει από τα δύο, το διάσημο πατέρα του, έχοντας κατά βάση την ίδια σχεδιαστική τεχνική, αν και με σαφώς λεπτομερέστερο σχέδιο, που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο ρεαλισμό και όχι στην υπερβατικότητα, που πολλές φορές χαρακτηρίζει τον πρεσβύτερο Φίλιπς. Δυστυχώς, το επώνυμο του σχεδιαστή είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά του, γιατί η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και πολλές φορές ακούσια. Αν το ξεχάσουμε, μιλάμε για ένα πολύ καλό σχέδιο, με πολύ καλή σκηνοθεσία και εξαιρετικά χρώματα (δεν αναφέρεται κολορίστας στο κόμικ, άρα, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, θεωρώ, ότι το έχει κάνει ο ίδιος ο σχεδιαστής). Νομίζω, ότι είναι σαφές, πως μου άρεσε και μάλιστα αρκετά. Θα ήθελα όμως να διαβάσω και άλλες απόψεις με την πρώτη ευκαιρία Η σειρά συνεχίζεται, υποθέτω με ένα νέο story arc και αυτή τη στιγμή έχει φτάσει στο τεύχος 10. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μια από τις πολλές κριτικές Συνέντευξη του σεναριογράφου
  22. Τίτλος Πρωτότυπου: La Bombe (Glénat, 2020) Η Βόμβα. Χωρίς κανέναν προσδιορισμό. Δεν χρειάζεται. Όλες και όλοι καταλαβαίνουμε σε ποια Βόμβα αναφέρεται ο τίτλος του κόμικ. Το κόμικ, λοιπόν, είναι μια αρκετά λεπτομερής καταγραφή των πολλών και διαφορετικών καταστάσεων, που συνέβαλαν στη δημιουργία της πυρηνικής βόμβας, από τη σύλληψη της ιδέας της πυρηνικής σχάσης, τότε, που η ιδέα ενός τέτοιου όπλου ανήκε στη σφαίρα της φαντασίας, έως τη ρίψη της πάνω στη Χιροσίμα. Μέσα στις σχεδόν 500 σελίδες του έργου παρελαύνουν όλοι οι γνωστοί πρωταγωνιστές του δράματος, καθώς και αρκετοί άγνωστοι στο ευρύ κοινό. Θα βρείτε τον Φέρμι, τον Οπενχάιμερ, τον Αϊνστάιν, τον Χάιζεμπεργκ, τον Τρούμαν και κυρίως το Λίο Σίλαρντ, φυσικό από την Ουγγαρία, οι ιδέες του οποίου έθεσαν τα θεμέλια για την κατασκευή της Βόμβας, αλλά και τον πεισματάρη στρατιωτικό Λέσλι Γκρόουβς, φανατικό υπέρμαχο της χρήσης της. Η ιστορία ξεκινά 15 δισεκατομμύρια χρόνια πριν με τη μεγάλη έκρηξη και προχωρά με τη δημιουργία της Γης. Ο αφηγητής της ιστορίας είναι το ίδιο το ουράνιο, το στοιχείο, που σε αυτό βασίζεται η Βόμβα. Το ουράνιο διψάει για ενέργεια, ανυπομονεί να απελευθερωθεί, θέλει να δείξει την τεράστια δύναμή του. Οι επιστήμονες θα γίνουν, άθελά τους ή εσκεμμένα, οι φορείς της απελευθέρωσής του. Η κυρίως αφήγηση ξεκινά στις 30 Μαρτίου 1933, δύο μήνες μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, όταν ο φυσικός Λέο Σίλαρντ αποφασίζει να εγκαταλείψει τη Γερμανία εξαιτίας της εβραϊκής καταγωγής του. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο διάσημος Ιταλός φυσικός Ενρίκο Φέρμι λαμβάνει το βραβείο Νόμπελ, έχοντας ήδη αποφασίσει να εγκαταλείψει τη φασιστική Ιταλία. Παράλληλα, το βιβλίο μας συστήνει την οικογένεια των Μοριμότο, πατέρα και δύο γιούς, που κατοικούν στη Χιροσίμα. Αυτοί και οι γείτονές τους είναι και τα μοναδικά μυθοπλαστικά πρόσωπα της πλοκής, αφού όλα τα υπόλοιπα είναι υπαρκτά πρόσωπα. Από εκεί και μετά, το ρόλο τον αναλαμβάνει η ίδια η ιστορία. Από εκεί και μετά, όλα παίρνουν το δρόμο τους: οι προσπάθειες των φυσικών σε όλα τα στρατόπεδα να κατασκευάσουν τη Βόμβα, το εργαστήριο των Ναζί στη Νορβηγία, το οποίο κατέστρεψαν με κόπο και βάσανα και με θυσίες αμάχων, αλλά και ηρωισμό οι Σύμμαχοι, το Σχέδιο Μανχάταν, το Λος Άλαμος, η κατασκοπία των Σοβιετικών, ο μιλιταρισμός των Ιαπώνων, οι οποίοι, ως επί το πλείστον τυφλωμένοι από την πίστη τους στον αυτοκράτορα, δεν δέχονταν την παράδοση, ο δισταγμός πολλών ανθρώπων σχετικά με τη ρίψη της Βόμβας, η τυφλή υπακοή των στρατιωτικών, η επαμφοτερίζουσα στάση ορισμένων επιστημόνων, κυρίως του Σίλαρντ, ο οποίος από υπέρμαχος της Βόμβας έγινε αρνητής της, ο σκοτεινός ρόλος του Χάιζενμπεργκ, ασαφής όσο και η θεωρία του και πάρα πολλά άλλα. Έπρεπε να ριχτεί η Βόμβα; Αν δεν είχε συμβεί αυτό, πόσο θα συνέχιζε να μάχεται η Ιαπωνία και αν συνέχιζε, ποιες θα ήταν οι απώλειες; Ήταν έτοιμη να συνθηκολογήσει; Και ποια ήταν τα στρατιωτικά και πολιτικά παρασκήνια; Κρίσιμα ερωτήματα, που δεν ξέρω αν έχουν απάντηση. Το σενάριο των Αλκάντ και Μπολέ δεν δίνει απαντήσεις, θίγει όμως πολλά θέματα. Είναι πυκνογραμμένο και ίσως υπερβολικά επεξηγηματικό και σίγουρα παλαιομοδίτικο. Είναι, όμως, πολύ καλογραμμένοι. Με αρκετή προσοχή, πλέκει αργά την ιστορία και χειρίζεται επιτυχώς τους πάρα πολλούς χαρακτήρες, που παρελαύνουν μέσα στο κόμικ, δίνοντάς τους πολλές ευκαιρίες, έτσι ώστε να αναπτυχθούν και να εξελιχθούν σεναριακά. Παρόλο που θεωρώ, ότι αρκετές εξηγήσεις θα μπορούσαν να λείπουν, προσωπικά δεν κουράστηκα καθόλου διαβάζοντάς το. Το σχέδιο του Ροντιέ, αν και παλαιομοδίτικο κι αυτό, έχει αρκετή δυναμική και ωραίες συνθέσεις, η σημασία κάποιων εκ των οποίων δεν γίνονται αντιληπτές με την πρώτη ματιά. Ο σκιτσογράφος έχει συναίσθηση, ότι πρωτίστως υπηρετεί το σενάριο και οι περισσότερες σελίδες είναι σχεδιασμένες με κλασικό τρόπο, αν και προσπαθεί να ποικίλλει τις συνθέσεις του. Πολύ σωστή επιλογή το ασπρόμαυρο, αφήνει τα πρόσωπα και τις καταστάσεις να μιλήσουν, χωρίς τον εντυπωσιασμό, που συνήθως δίνει το χρώμα. Το κόμικ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως σε μια πολύ ωραία έκδοση με αρκετά καλή μετάφραση της Τατιάνας Ραπακούλια. Στο τέλος παρατίθενται και κείμενα των τριών δημιουργών του κόμικ, που εξιστορούν τη δημιουργία του, καθώς και βιβλιογραφία. Μαλακό εξώφυλλο, ωραία ποιότητα χαρτιού, καλό δέσιμο, αξίζει σίγουρα τα λεφτά της. Ελπίζω να πάει καλά εμπορικά, επειδή χρειαζόμαστε τέτοια κόμικς, που σίγουρα παρέχουν και πληροφορίες και προβληματίζουν τους αναγνώστες. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο σκαναρίστηκαν από εμένα, όλες οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα γαλλικά με εκτεταμένο κατάλογο των υπαρκτών προσώπων του κόμικ) Και ένα βίντεο (στα γαλλικά), όπου ο Ροντιέ λέει ορισμένα πράγματα σχετικά με το πώς σχεδίασε το έργο. Και για να μην ξεχνιόμαστε: η Βόμβα, γνωστή και ως Littlle Boy (αδιανόητος ευφημισμός!) εξερράγη πάνω από τον ουρανό της Χιροσίμα σαν σήμερα, 6 Αυγούστου 1945, 76 χρόνια πριν, στις 08:16:02 τοπική ώρα. Ο αριθμός των θυμάτων, είτα εκείνων, που σκοτώθηκαν ακαριαία, είτε εκείνων, που πέθαναν από τις συνέπειες της ραδιενέργειας παραμένει άγνωστος, αλλά υπολογίζεται γύρω στους 90000-140000. Η δεύτερη Βόμβα (με πλουτώνιο αυτή) και με το παρατσούκλι Fat Man (τραγικό μέσα στο γκροτέσκο στοιχείο) βομβάρδισε το Ναγκασάκι, τρεις ημέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1945, στις 10:58 τοπική ώρα, σκοτώνοντας άμεσα ή έμμεσα 60000-80000 ψυχές. Η τραγωδία υπήρξε τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια δεν αρκούν για να την περιγράψουν. Ούτε και τα σκίτσα, άλλωστε. Μπορούν όμως να μας προβληματίσουν....
  23. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να εγκαινιάσω το νεοαποκτηθέν τάμπλετ με ένα κόμικ του Jeff Lemire από τον κόσμο του Black Hammer; Εντάξει, σίγουρα υπάρχει, αλλά ήθελα να ποζεριάσω Barbalien: Red Planet λοιπόν. Πρόκειται για ένα mini series πέντε τευχών, που κυκλοφόρησε μεταξύ Νοεμβρίου του 2020 και Μαρτίου του 2021. Η δημιουργική ομάδα αποτελείται από τους Jeff Lemire, Tate Brombal (σενάριο), Gabriel Hernández Walta (σχέδιο), Jordie Bellaire (χρώμα) και Aditya Bidikar (lettering). Προειδοποίηση: ανάμεσα στα αποτρεπτικά κοάλα, περιέχονται σπόιλερ για όσους δεν έχουν διαβάσει την βασική σειρά. Η ιστορία εκτυλίσσεται το έτος 1986, όταν ο πανικός λόγω της επιδημίας του AIDS βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Η επιστημονική κοινότητα μοιάζει μπερδεμένη και η (αμερικανική) κοινωνία δείχνει το χειρότερό της πρόσωπο απέναντι στους νοσούντες αλλά και στους «συνήθεις υπόπτους», τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Ο Mark Markz είναι ακόμη αστυνομικός στην Spiral City, αλλά έχει ψυχρανθεί με τον συνεργάτη του λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Σε ανύποπτο χρόνο, θα γνωρίσει τον Miguel, ηγετική μορφή στο κίνημα της πόλης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Κι ενώ επιτέλους φαίνεται ότι ο Markz θα μπορέσει, έστω και αλλάζοντας διαρκώς μορφές, να γίνει πραγματικά αποδεκτός στην Γη, ένας βίαιος κυνηγός κεφαλών προσγειώνεται με στόχο να τον φέρει πίσω στον Άρη... Όταν ανακοινώθηκε ο εν λόγω τίτλος χάρηκα πολύ, γιατί ο Barbalien αποτελεί τον αγαπημένο μου χαρακτήρα από το Black Hammer. Δεν θα έλεγα ότι δημιούργησε ιδιαίτερο hype, αλλά είχα φτιάξει ένα δικό μου στο μυαλό μου Δεν μπορώ να πω ότι εκπλήρωσε τις προσδοκίες μου. Είναι φανερό ότι η συμμετοχή του Lemire είναι μικρή και ο Brombal σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος. Δεν υπάρχουν οι σήμα κατατεθέν αφηγηματικοί πειραματισμοί του Lemire, ούτε η πλοκή προσφέρει κάτι τρομερό. Παρόλα αυτά, έχει πολύ καλό ρυθμό και μια γενικότερη οικονομία. Θεωρώ δε ότι για mainstream τίτλο, τσιγκλάει ζητήματα που Marvel και DC δεν τσιγκλάνε ή τέλος πάντων τσιγκλάνε πολύ πολύ απαλά. Ιδιαίτερα η αστυνομική βία, θέμα που έχει απασχολήσει τρομερά την δυτική κοινή γνώμη τον τελευταίο καιρό. Μην περιμένετε κάποια εις βάθος ματιά στα κακώς κείμενα της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά υπάρχουν σαφείς νύξεις κι αυτό είναι καλό. Στο κομμάτι του artwork, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Μου αρέσει το σχέδιο του Gabriel Hernández Walta. Νομίζω ότι είναι κάπως κατώτερο από το εξαιρετικότατο The Vision, όμως κάνει μια χαρά τη δουλειά του και αναδεικνύεται από το coloring της υπέροχης Jordie Bellaire. All in all: σαφώς ένα κόμικ για όσους έχουν διαβάσει την κεντρική σειρά, ή για την ακρίβεια για όσους έχουν λατρέψει την κεντρική σειρά. Δεν είναι κάτι σούπερ, αλλά γτφ πέντε τεύχη είναι και διαβάζονται νεράκι.
  24. O Stu Manning είχε το όνειρο να γίνει αστυνομικός, να προστατεύσει την πόλη του. Αλλά ένα φριχτό γεγονός που του συνέβη σε μία από τις πρώτες περιπολίες του, οδήγησε στο να εκδιωχθεί από το σώμα, ντροπιασμένος και ηθικά εξοντωμένος. Αλλά ακριβώς αυτό το γεγονός του κληρονόμησε μια μεγάλη δύναμη, και μια μεγάλη κατάρα ταυτόχρονα. Πλέον, ως ιδιωτικός αστυνομικός αλλά και κρυφά λυκάνθρωπος, θα προσπαθήσει να εκδικηθεί τον χαμό ενός κοντινού του προσώπου, χρησιμοποιώντας το alter-ego του και πλημμυρίζοντας τους δρόμους με αίμα...... Ας το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Μην περιμένετε να διαβάσετε οτιδήποτε πρωτότυπο ερχόμενοι στο Lonesome Days, Savage Nights. Ακόμα και ο ίδιος ο τίτλος είναι cringy as hell. Επομένως γιατί πέρασα καλά, παρόλο που έχω δει και έχω διαβάσει πάμπολλες ταινίες και βιβλία με πανομοιότυπη ιστορία. Λόγω καλογραμμένου σεναρίου/διαλόγων και λόγω του σχεδίου. Ξεκινώντας από το γράψιμο, ο Salvatore Simeone (Eve of Extinction) που είχε την ιδέα και ο Steve Niles (Simon Dark, 30 Days of Night) που έκανε, μαζί του, την ιδέα σενάριο κινήθηκαν στο όριο και για εμένα δεν το ξεπέρασαν. Και το κατάφεραν αυτό πατώντας πάνω στις μανιέρες του είδους, με λεζάντες μονολόγων, πολύ αλκοόλ και πολλά τσιγάρα, με την φτωχή-πλην-τίμια sex worker και το παιδί της, αλλά δίνοντας όλα αυτά χωρίς πολύ drama, χωρίς ατελείωτο κείμενο για τα κακά της κοινωνίας και την μοίρα που τους χτύπησε κατακέφαλα. Λίγο κείμενο και εκεί που χρειάζεται, διάλογοι τόσο-όσο, χωρίς περιττές φανφάρες, σε ένα σενάριο που τρέχει και δεν διακόπτει το storytelling που κάνει το πανέμορφο σχέδιο. Το οποίο σχέδιο είναι πραγματικά πανέμορφο και από τα λίγα φωτορεαλιστικά τα οποία, εκτός από το να εντυπωσιάζουν σαν στατικοί πίνακες, πραγματικά καταφέρνουν να προωθούν την δράση και να δένουν όμορφα με την ατμόσφαιρα που βγαίνει από το σενάριο. Εχει βέβαια και τις, ευτυχώς λίγες, ποζερο-στιγμές του, και πως θα γινόταν άλλωστε διαφορετικά, αφού, το επαναλαμβάνω, μιλάμε για φωτορεαλιστικό σχέδιο. Ο πολωνός Szymon Kudranski, τον οποίο αγνοούσα μέχρι πρότινως, και ο οποίος έχει αναλάβει και τρέχει τώρα το Spawn, αλλά έχει κάνει και Punisher και το κρυμμένο διαμάντι Black Eyed Kids στην Aftershock, έχει πολύ ταλέντο και πραγματικά με εντυπωσίασε με το αποτέλεσμα του. Καταφέρνει και αναδεικνύει μια κατά τα άλλα τετριμμένη ιστορία, και επιτυγχάνει να κάνει, κάτι το οποίο με ένα πιο generic σχέδιο θα πέρναγε απαρατήρητο, το LDSN να γίνει αξιοπρόσεκτο και συνολικά αρκετά καλό. 6 oversized τευχάκια σε μια όμορφη κασετινούλα, ή ένα (επίσης) oversized trade paperback τα φορμά στα οποία μπορείτε να βρείτε το συγκεκριμένο, όπως όλες τις υπόλοιπες εκδόσεις της TKO. Ιδιαίτερα απολαυστικό, στα όρια της κρυφής απόλαυσης. Προτιμήστε το.
  25. Πολύ ευχάριστη αστυνομική ιστορία που μου γυάλισε τυχαία σε κάποια παρουσίαση στο youtube και έσπευσα να αγοράσω. Στην αρχική της μορφή αποτελούμενη από 3 άλμπουμ, κυκλοφόρησε αργότερα στα αγγλικά από την Humanoids σε ένα τόμο 150 σελίδων περίπου. Αν και δεν είναι από τα πολύ γνωστά κόμικς της εταιρίας, αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Los Angeles του 2050 και ξεκινά με τον πρωταγωνιστή μας (έναν αστυνομικό) να γίνεται μάρτυρας μιας δολοφονίας. Η εξέταση αμφιβληστροειδούς στο πτώμα δείχνει ότι ανήκει σε 2 διαφορετικές γυναίκες!!! οι οποίες είναι μάλιστα παντρεμένες με διαφορετικούς άνδρες. Το πράγμα από εκεί περιπλέκεται, με μυστικές υπηρεσίες, συνωμοσίες και ναρκωτικά. Στο σενάριο ο (άγνωστος σε εμένα) Benoît Rivière γράφει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, στο δε σχέδιο ο Philippe Scoffoni κάνει πραγματικά καταπληκτική δουλειά, με ρεαλιστικά πρόσωπα, άψογη γλώσσα του σώματος και στήσιμο σελίδων / καρέ, ενώ τα φουτουριστικά του σχέδια στα κτήρια, τα περιβάλλοντα και τα οχήματα είναι ιδανικά για ένα κοντινό σε εμάς μέλλον. Γενικά η ιστορία δεν έχει υπερβολικά στοιχεία επιστημονικής φαντασίας (ούτε καν τα τόσο συνηθισμένα ιπτάμενα αυτοκίνητα) και θα μπορούσε να διαδραματίζεται και στη σημερινή εποχή.
×
×
  • Create New...