Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2020'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ως άνθρωπος που αγάπησε το "Watchmen", είχα μια επιθυμία να δω μια συνέχεια της ιστορίας, με το τέλος του αρχικού έργου στο μυαλό. Παρ' όλα αυτά, δίστασα να διαβάσω το "Doomsday Clock", κάθως το ένιωθα περισσότερο σα crossover event παρά σα sequel. Από την άλλη, όταν είδα το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του "Rorschach" των Tom King και Jorge Fornes, με τράβηξε η ίδεα να δω μια μηνιαία σειρά βασισμένη σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του αρχικού έργου. (Εξώφυλλο 1ου τεύχους, πηγή https://www.amazon.com/RORSCHACH-1-CVR-JORGE-FORNES/dp/B08KSCQCXC) Το "Rorschach" ξεκίνησε τη κυκλοφορία του το 2020 και τελειωσε το 2021 από τη DC Comics, μέσω της σειρας εκδόσεων Black Label. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου noir, όπου ο πρωταγωνιστής ερευνά μια απόπειρα δολοφονίας υποψήφιου πολέμου, η οποία βάσει δακτυλικού αποτυπώματος που βρέθηκε στον νεκρό δράστη, φαίνεται να έχει γίνει από τον Joseph Kovacs, τον αυθεντικό Rorschach. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αδύνατο, καθώς (πηγή https://ew.com/books/dc-announces-new-rorschach-comic-from-writer-tom-king/) Το κόμικ μένει πιστό στο αρχικό έργο και χτίζει το σενάριο βάσει αυτού, παρ' όλο που δε συνδέεται άμεσα μαζί του. Αναφέρονται γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο αρχικό εργό, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλα έργα του Alan Moore, όπως το "Batman: Killing Joke" και το "V for Vendetta". Είναι ένα συμπαθητικό crime noir κόμικ που παίζει αρκετά με την αφήγηση και τα layouts, ενώ συνδέει την ιστορία με το "Watchmen" με έναν αρκετά εφικτό τρόπο. Από την άλλη, τα δυο κόμικς ίσως συνδέονται υπερβολικά εφικτά, καθώς ο αναγνώστης θα πρέπει να ξέρει καλά την ιστορία του "Watchmen" ώστε να πιάσει το νόημα του "Rorschach", με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στο τελευταίο τεύχος. Το σχεδιαστικό ύφος της σειράς ακολουθά επίσης πιστά το αρχικό έργο, ενώ παράλληλα φαίνεται να υιοθετεί και πιο μοντέρνες ρίζες, δημιουργόντας ένα πιο ξεχωριστό στυλ. Πρόκειται για ένα αρκετά καλό στόρυ μυστηρίου με ελκυστικό σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, που όμως ίσως κάποιες φορές είναι πάρα πολύ πιστό στο αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Fun Fact:
  2. Ο Ethan Reckless, είναι ένας "σημαδεμένος" ψυχικά άνθρωπός, ο οποίος έχει συνειδητά βγει έξω από το σύστημα. Λειτουργώντας σαν παράνομος ιδιωτικός ντετέκτιβ, σαν μισθοφόρος και σαν κυνηγός κεφαλών, δουλεύει τόσο-όσο, ώστε να βγάζει τα προς το ζειν και πολλές φορές αρνιέται επικερδείς δουλειές γιατί απλά δεν του ταιριάζουν. Με την βοήθεια της γραμματέας/έμπιστης του Anne, και με έδρα ένα παλιό εγκαταλελειμένο σινεμά στο Λος Αντζελες το 1981, βρίσκει δουλειές. Ή μάλλον τον βρίσκουν αυτές. Κανείς όμως δεν ξέρει ότι παλιότερα ήταν ένας πράκτορας στο FBI, μέχρι που μια δουλειά του ως μυστικός μέσα σε μια επαναστατική οργάνωση, τον έκανε να τα παρατήσει όλα, αηδιασμένος και στιγματισμένος. Και όλα αυτά, μέχρι που μια μοιραία γυναίκα, μια γυναίκα από αυτό ακριβώς το βρώμικο παρελθόν του, θα κάνει την επανεμφάνιση της...... ΟΚ, αποφάσισα ότι δεν είμαι ο σωστός άνθρωπος για να παρουσιάζω κόμικς των Ed Brubaker και Sean Phillips. Εν μέρει φταίω εγώ για αυτό, εν μέρει φταίνε και αυτοί. Εγώ φταίω γιατί έχω διαβάσει σχεδόν τα πάντα από όσα έχει γράψει ο Brubaker. Και αυτοί φταίνε γιατί μένουν τόσο κοντά, τόσο προσηλωμένοι στο είδος και τη μανιέρα που τους έκανε τόσο επιτυχημένους. Το noir, το pulp-noir, αυτό το χιλιο-χρησιμοποιημένο είδος με τους κατεστραμένους πρωταγωνιστές, τα τσιγάρα, τα ουίσκια και τις επίσης κατεστραμένες, αλλά πάντα επικίνδυνες femme fatale. Και παρόλο που δεν κουνιούνται ούτε εκατοστό από τα τετριμμένα tropes του είδους, καταφέρνουν και το κάνουν τόσο καλά, ώστε να περνάει και ο αναγνώστης καλά και να μην γκρινιάζουν και οι περίεργοι (π.χ. εγώ) ότι επαναλαμβάνονται. Γιατί έχουν καταφέρει το πλέον δύσκολο, να γράφουν και να σχεδιάζουν τόσο καλά και να συνεργάζονται τόσο αρμονικά μεταξύ τους, να προσθέτουν πολύ μικρές λεπτομέρειες και να αλλάζουν τόσο λίγο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά, ώστε να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι ξαναβλέπεις την αγαπημένη σου ταινία. Ή ότι βλέπεις ένα homage στην αγαπημένη σου ταινία, το οποίο είναι τόσο καλοφτιαγμένο, τόσο περιποιημένο και τυλιγμένο με στοργή και αγάπη, ώστε με το τέλος να αισθάνεσαι ότι συνάντησες έναν παλιό αγαπημένο φίλο. Κατά τα άλλα, ουδέν. Ή μάλλον, πολύ λίγα μπορείς να πεις για κάτι τόσο καλοφτιαγμένο και προσεκτικά δομημένο. Ο Brubaker πατάει πάνω στην εμπειρία του και το κάνει να εμφανίζεται εύκολο. Με σωστές αναλογίες περιγραφής και διαλόγου, με σωστό ψυχογράφημα των χαρακτήρων του, με λιτή και συνοπτική γραφή, μας δίνει μια ιστορία δεμένη, με σωστή ανάπτυξη και σχετικά αναμενόμενο φινάλε, πετώντας όμως και μια έκπληξη στη πορεία. Χωρίζει την αφήγηση του σε κεφάλαια, υπενθυμίζοντας μας έτσι ότι γράφει graphic novel και όχι μηνιαίο floppy, και αναδεικνύοντας έτσι την noir αισθητική για άλλη μια φορά. Ο Phillips έχει τρομερή ικανότητα στο στήσιμο των φιγούρων του, οι οποίες αποπνέουν κίνηση και ρυθμό, παίζει με τα καρέ τόσο όσο για να μην βαριέσαι και χωρίς πάντως να ξεφεύγει ιδιαίτερα, και δίνει, κάποια απολύτως ταιριαστά με την ατμόσφαιρα, splash pages, δείχνοντας ότι μπορεί να μην είναι ο πιο "χεράς" σχεδιαστής, αλλά σίγουρα είναι από τους πιο επαγγελματίες του είδους. Δεν έχω να γράψω κάτι άλλο. Ασφαλής αγορά, δεν μπορώ να διανοηθώ κάποιος να μην περάσει καλά διαβάζοντας το. Κυκλοφόρησε μόνο σε σκληρόδετη, κανονικού μεγέθους, έκδοση 144 σελίδων. Η σειρά θα συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο, με ανεξάρτητες δηλαδή και αυτοτελείς εκδόσεις, οι οποίες θα έχουν τον ίδιο χαρακτήρα αλλά θα μπορούν να διαβαστούν αυτούσιες και χωρίς υποχρεωτικά να έχεις γνώσεις των προηγουμένων. Το 2ο βιβλίο, με τίτλο Friend of the Devil, κυκλοφορεί ήδη, ενώ το τρίτο, με τίτλο Destroy All Monsters, θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Πάρτε όλα άφοβα!
  3. Καλησπέρα σε όλους. Είδα ότι δεν υπάρχει topic για τις Μπαμπαδοϊστορίες του Νικόλα Στεφαδούρου που κυκλοφόρησαν σε μορφή ανθολογίας τον Οκτώβριο απ' τις εκδόσεις Μικρός Ήρως και πήρα την πρωτοβουλία να φτιάξω ένα με την παρουσίασή μου στο Smassing Culture. Αν δεν το έχετε πάρει ακόμα πάντως σας παροτρύνω σίγουρα να το κάνετε σύντομα. Μπορεί να υπάρχουν πολλά comic strips στην ελληνική κόμικ σκηνή, αλλά αυτό σίγουρα ξεχωρίζει γιατί πέρα από γέλιο προκαλεί σε κάποιες στιγμές και έντονες συγκινήσεις Ακολουθεί η παρουσίαση του comic: Είναι συχνό φαινόμενο η παρατήρηση – μομφή προς τους νέους γονείς ότι ρέπουν να συζητούν σχεδόν αποκλειστικά για τα παιδιά τους. Βέβαια αυτό δεν είναι παράλογο αφού όταν έρχεται ένα παιδί στη ζωή μίας οικογένειας (και ειδικά το πρώτο) αναδιοργανώνει πλήρως τη μέχρι τότε ζωή του ζευγαριού, το οποίο πλέον σπαταλά σχεδόν όλη την ενέργεια που του απομένει απ’ τη δουλειά στη φροντίδα του παιδιού. Επομένως, είναι απολύτως φυσιολογικό όταν συναντιούνται με τους φίλους τους να συζητούν κυρίως για εκείνες τις κωμικοτραγικές εμπειρίες της νέας καθημερινότητάς τους που πλέον σε τίποτα δεν θυμίζει το πρόσφατο παρελθόν τους. Άλλωστε με τον ίδιο τρόπο δεν αντιμετωπίζουμε καθετί στο οποίο αφιερώνουμε την καθημερινότητά μας, είτε αυτό είναι το σχολείο, είτε το πανεπιστήμιο, είτε η δουλειά μας; Τι συμβαίνει όμως όταν ένας σκιτσογράφος το πάει σε άλλο επίπεδο και δεν απασχολεί μόνο τον κοινωνικό του περίγυρο με τις Μπαμπαδοϊστορίες του, αλλά και το αναγνωστικό κοινό του; Πολλά πράγματα μπορούν να συμβούν, εξαρτάται πώς θα χειριστεί το θέμα. Στην περίπτωση του Νικόλα Στεφαδούρου πάντως, το αποτέλεσμα είναι μία πολύ τρυφερή αποτύπωση κωμικοτραγικών στιγμών της ζωής του απ’ τη στιγμή που έγινε πατέρας, οι οποίες ξεχειλίζουν αγάπη, στοργή, συγκίνηση και χιούμορ. Σίγουρα δεν είναι απ’ τις περιπτώσεις που μπορείς να τις προσπεράσεις με ένα φευγαλέο «Ok boomer», όσο κι αν θες να το παίξεις ατίθασο νιάτο! Γιατί τα comic strips του Στεφαδούρου δεν είναι comic απόδοση των «Μανούλων του Facebook», ούτε αναπαράγουν τα τυπικά κλισέ για να κάνουν εύκολο χιούμορ, τύπου «ζακέτα να πάρεις». Ακόμα κι όταν αναφέρεται σε κάποια από αυτά, το κάνει με εύστοχο τρόπο ώστε να τα κριτικάρει με χιούμορ που δεν είναι αστεία – κονσέρβα. Επιπλέον, ο Στεφαδούρος δεν διηγείται τις γονεϊκές εμπειρίες του με βαρετό και δασκαλίστικο τρόπο. Δεν γράφει διδακτικές ιστορίες για γονείς και παιδιά, παρ’ όλο που νιώθει την ανάγκη να διαφοροποιήσει πλήρως τον εαυτό του από άλλους γονείς με ομοφοβικές, ρατσιστικές και εθνικιστικές ιδέες και συμπεριφορές. Στόχος του δεν είναι να δημιουργήσει έναν «οδηγό» νέων γονέων που είναι nerds και αντισυμβατικοί όπως ο ίδιος, αλλά να αφηγηθεί τη δική του εμπειρία με τη μορφή ενός τρυφερού ημερολογίου μίας σχέσης σε εξέλιξη. Κάθε ιστορία περιέχει μία διαφορετική στιγμή που έζησαν με την κόρη του και τη σύζυγό του και χαράχτηκε στο νου του ή μια σκέψη που δεν μπορεί να φύγει απ’ το μυαλό του. Τις περισσότερες φορές αυτές οι στιγμές είναι χιουμοριστικές, nerdουλιάρικες, τρυφερές και χαρούμενες, με την ικανότητα να σκορπούν το γέλιο ή τουλάχιστον να διαβάζονται με ένα χαμόγελο καρφωμένο συνέχεια στην έκφραση του αναγνώστη. Όμως, στις σελίδες του comic υπάρχουν και ιστορίες λυπητερές, οι οποίες μας θυμίζουν ότι όλα είναι μέσα στη ζωή μας -καλά και κακά- και πρέπει να είμαστε δυνατοί και ενωμένοι για να τα αντιμετωπίσουμε. Στις Μπαμπαδοϊστορίες ο Νικόλας Στεφαδούρος αφηγείται τις προσωπικές του εμπειρίες από μία απ’ τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του, με τρόπο που δεν κρύβει τα πλούσια συναισθήματά του. Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που ο δημιουργός εμπνέεται απ’ το οικογενειακό του περιβάλλον προκειμένου να αφηγηθεί μία comic ιστορία. Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε την Αλεξάνδρεια, ένα comic που αποτελούνταν κι εκείνο από ημι-αυτοτελείς μονοσέλιδες ιστορίες εμπνευσμένες απ’ τα παιδικά χρόνια του πατέρα του -του Γιώργου Στεφαδούρου- στην Αλεξάνδρεια. Η Αλεξάνδρεια και οι Μπαμπαδοϊστορίες είναι τα -μέχρι στιγμής- πιο προσωπικά έργα του Στεφαδούρου, γεμάτα συναισθήματα που εμπλουτίζουν την αναγνωστική εμπειρία. Βέβαια στις Μπαμπαδοϊστορίες ο Στεφαδούρος ξετυλίγει χωρίς ταμπού και τον nerd εαυτό του. Μας θυμίζει έτσι ότι πρόκειται για έναν δημιουργό με ευρεία γκάμα, ο οποίος μπορεί να υποστηρίξει από προσωπικές ιστορίες συγκινητικές και συναισθηματικές, μέχρι σκληρά nerd comics με ζόμπι, όπως το OMG Zombies. Τον βοηθάει βέβαια να κινείται με ευκολία στα διαφορετικά είδη και το υψηλού επιπέδου καρτουνίστικο σχέδιό του, με το οποίο μπορεί να δοκιμάζει το ύφος της γραφής και της φαντασίας του σε διαφορετικά μοτίβα και αφηγηματικά πλαίσια, χωρίς κινδυνεύει να βρεθεί εκτός context. Οι Μπαμπαδοϊστορίες μπορεί να τυπώθηκαν πριν λίγο καιρό ως ανθολογία από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως, όμως δεν έχουν σταματήσει να κυκλοφορούν νέα επεισόδια. Η σειρά είχε ξεκινήσει να δημοσιεύεται τακτικά στο socomic.gr και πλέον έχει μετακομίσει στο all4mama.gr. Η έντυπη ανθολογία περιλαμβάνει στο τέλος της και στριπάκια από guests δημιουργούς: τον Βαγγέλη Λιόλη, τον Νίκο Κούτση, τον Κωνσταντίνο Κάτσο, τον Θανάση Καραμπάλιο, τον Τόνυ Τζανουκάκη και τη Δήμητρα Αδαμοπούλου. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Smassing Culture
  4. Με αυτή τη σειρά 12 τευχών, ο Τομ Κινγκ προσπαθεί να προσαρμόσει στη σύγχρονη εποχή, έναν από τους πιο ιστορικούς τίτλους της DC, που διήρκεσε 23 ολόκληρα χρόνια, αλλά και να δώσει μια νέα πνοή σε έναν ήρωα, κάποιες από τις ιστορίες του οποίου είχαμε διαβάσει σε ένα από τα πιο ιστορικά περιοδικά της χώρας μας. Τι χρειάζεται να γνωρίζετε Ο Άνταμ Στρέιντζ ήταν αρχαιολόγος, όταν χτυπήθηκε από μια μυστηριώδη ακτίνα, που τον μετέφερε στο μακρινό πλανήτη Ρανν, εκεί όπου έγινε ήρωας, παντρεύτηκε την Αλάννα, την κόρη του αρχηγού του πλανήτη και έκανε μαζί της μια κόρη. Η ακτίνα, η οποία αρχικά τον μετέφερε στο Ρανν, τον μεταφέρει σε τακτά χρονικά διαστήματα πίσω στη Γη, όπου ο Άνταμ χρησιμοποιεί την τεχνολογία του Ρανν, για να γίνει ήρωας και στο μητρικό του πλανήτη, αλλά και μέλος της JLA. Παρακάτω... Η αρχή της ιστορίας βρίσκει το Στρέιντζ να υπογράφει βιβλία, που αφηγούνται τον τρόπο με τον οποίον αυτός και η Αλάννα έσωσαν το Ρανν από την εισβολή των Πυκκτ. Έχει γίνει σταρ στη Γη και ο υπέρτατοις ήρωας στο Ρανν. Μήπως όμως ο Άνταμ στη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποίησε αθέμιτα μέσα και υπερβάλλουσα σκληρότητα ενάντια στους εισβολείς; Μήπως δεν είναι ήρωας, αλλά εγκληματίας πολέμου; Ο ίδιος επιμένει στην αθωότητά του και έχει ένα συντριπτικό επιχείρημα: έχασε την κορούλα του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ίσως να έκανε κάποια λάθη, αλλά έγιναν υπό την επήρεια της απώλειας και της επιθυμίας του να προστατεύσει το θετό του πλανήτη. Ζητά να καθαρίσει το όνομά του και αναλαμβάνει ο μεγαλοφυής Mr. Terrific, μέλος κι αυτός της JLA να ανακαλύψει την αλήθεια. Το κόμικ Ο Τομ Κινγκ ξέρει να γράφει, σίγουρα όχι πάντα εξίσου καλά, αλλά σίγουρα ξέρει να γράφει. Και εδώ γράφει καλά και στήνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, στην οποία τα γεγονότα εμφανίζονται σταδιακά μπροστά μας, καθώς προσπαθούμε να ανακαλύψουμε κι εμείς τι πραγματικά συνέβη στον πόλεμο. Πολύ καλοστημένοι διάλογοι, ενήλικο περιεχόμενο, μικρές πινελιές, που δείχνουν την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, όπως τα τσιγάρα, που καπνίζει αρειμανίως η Αλάννα και πάνω από όλα μια ενδιαφέρουσα πλοκή, που θέτει ηθικά διλήμματα. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, στοιχείο του κόμικ, είναι ότι ο Κινγκ είχε τη φαεινή ιδέα να αναθέσει το σχέδιο σε δύο διαφορετικούς στο στιλ σχεδιαστές, στο συνεργάτη του και σε άλλα κόμικς Mitch Gerads, που έχει αναλάβει τις σκηνές του παρόντος και στον Evan "Doc" Shaner, που σχεδιάζει εκείνες του παρελθόντος με το σχέδιο των δύο να εναλάσσεται ορισμένες φορές ακόμη και στην ίδια σελίδα. Το σχέδιο του πρώτου είναι πιο βρόμικο, πιο ρεαλιστικό και με πιο μουντά χρώματα, ενώ του δεύτερου είναι πιο κλασικό, κοντά στην παραδοσιακή υπερηρωική τεχνοτροπία και με σαφώς πιο φωτεινά χρώματα. Αυτή η οπτική αντίστιξη διατρέχει όλο το κόμικ και θέτει και τα όρια της προβληματικής: ο Gerads σχεδιάζει έναν ηθικά αμφιλεγόμενο ήρωα, ο δε Shaner έναν ηρωικό πολεμιστή. Το τι από τα δύο ισχύει, θα αποκαλυφθεί στην πορεία του κόμικ. Αρκετά ενδιαφέρον κόμικ, που ξεφεύγει από τα συνήθη υπερηρωικά, είχε κάποια επιτυχία με τους κριτικούς και ήταν υποψήφιο για τρία βραβεία Eisner το 2021 στις κατηγορίες "Best Limited Series", "Best Penciller/Inker or Penciller/Inker Team" και "Best Lettering" για τον Clayton Cowles. Παρόλα αυτά, χρειάζεται κάποια γνώση του κόσμου της DC, κάτι που ίσως αποτρέψει αρκετούς από την ανάγνωσή του. Επίσης, σίγουρα μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί με γεγονότα και καταστάσεις του δικού μας κόσμου. Κάποιοι/ες ίσως εντυπωσιαστούν, άλλοι/ες ίσως τα θεωρήσουν εύκολα και αδιάφορα, αλλά ας αφήσουμε αυτό το θέμα να αναπτυχθεί στα σχόλια. Το κόμικ κυκλοφόρησε σε μια ωραία, σκληρόδετη έκδοση με ελάχιστο επιπλέον υλικό. Ανήκει στη σειρά Black Label, άρα να περιμένετε ενδιαφέρουσες ανατροπές στην ιστορία. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  5. Ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που αφηγείται μια αληθινή ιστορία, που έλαβε χώρα στη γερμανοκρατούμενη Γαλλία προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η ιστορία σχετίζεται με τις έρευνες γα την ανεύρεση του Μαρσέλ Πετιό, ενός κατά συρροήν δολοφόνου στο Παρίσι, ο οποίος εν μέσω κατοχής, εκτοπισμών και δολοφονιών εκ μέρους της Γκεστάπο και των SS, βρίσκει την ευκαιρία να δολοφονεί και να τεμαχίζει Εβραίους, προκειμένου να οικειοποιείται τα πλούτη τους. Ο θρασύτατος δολοφόνος εμφανιζόταν μάλιστα ως μέλος της αντίστασης, προθυμοποιούμενος να βοηθήσει τα μελλοντικά θύματά του να διαφύγουν από τη Γαλλία, κερδίζοντας έτσι την εμπιστοσύνη τους. Το απίστευτο στην όλη ιστορία ήταν, ότι ο Πετιό δεν ήταν τυχαίος: εξασκούσε το επάγγελμα του γιατρού, έχοντας μάλιστα σημαντική πελατεία, ενώ είχε χρηματίσει και δήμαρχος σε μια επαρχιακή πόλη, αλλά καθαιρέθηκε με κατηγορίες για απάτη. Είχε επιδείξει και στο παρελθόν δείγματα ψυχωτικής συμπεριφοράς, αλλά κανείς δεν υποψιαζόταν αυτό, που συνέβαινε, ούτε καν η οικογένειά του. Τελικά, συνελήφθη και εκτελέσθηκε το 1946 με τις κατηγορίες της δολοφονίας 26 ατόμων, αν και τα θύματά του υπολογίζονται σε πολλά περισσότερα. Αυτή την απίστευτη ιστορία αφηγείται σε ένα σφιχτό σενάριο η Στέφανι Φίλιπς, προσπαθώντας και η ίδια να καταλάβει τους λόγους, που οδήγησαν τον Πετιό να διαπράξει τόσα εγκλήματα και μάλιστα με τέτοιο φρικαλέο τρόπο. Ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση, ξεκινώντας την ιστορία το 1944 και διανθίζοντάς τη σποραδικά με φλας μπακ, για να μας δείξει κάποια στοιχεία του παρελθόντος του Πετιό. Αν και η αφήγησή της ακολουθεί πρακτικά τους κανόνες και τις συμβάσεις ενός θρίλερ, η Φίλιπς δεν ξεχνά το ιστορικό υπόβαθρο και μας παρουσιάζει τη συγκλονιστική αδιαφορία των Γερμανών απέναντι στο θέμα, αλλά και την αλαζονεία τους, τη στιγμή μάλιστα, που το Γ' Ράιχ καταρρέει και οι Γερμανοί σκέφτονται να κατακάψουν το Παρίσι, καθώς θα αποχωρούσαν. Το σχέδιο του Κοτζ είναι ιδιόρρυθμο, ίσως λιγότερο λεπτομερές, από όσο θα ήθελα, αλλά εξυπηρετεί και προωθεί την ιστορία με μεγάλη επιτυχία. Δίνει μεγάλη σημασία στις εκφράσεις των προσώπων και τεμαχίζει τη δράση με διαφορετικό τρόπο, σύμφωνα με τις ανάγκες της ιστορίας, ενώ πρέπει να σημειώσω, ότι δεν λυπάται τους αναγνώστες και δείχνει σκηνές των τεμαχισμένων πτωμάτων, χωρίς όμως να κάνει κατάχρηση στοιχείων σοκ. Πρέπει να αναφέρω και τον κολορίστα Jason Wordie, ο οποίος καταφέρνει με τα χρώματα και τις σκιές να δώσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα στα σχέδια του Κοτζ. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο. Το κόμικ ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο, ο οποίος περιλαμβάνει εισαγωγή της σεναριογράφου και τα εξώφυλλα των τευχών. Αυτόν τον τόμο διάβασα κι εγώ και έφυγε νεράκι. Δεν είναι κάποιο επαναστατικό κόμικ, είναι όμως καλογραμμένο, καλοσχεδιασμένο και γενικότερα καλοστημένο και το συνιστώ σχεδόν ανεπιφύλακτα.
  6. Πρωτότυποι τίτλοι: Dragonero 15: Intrighi a corte (Αύγουστος 2014), Dragonero 16: Discesa nell'Inframondo (Σεπτέμβριος 2014), Sergio Bonelli Editore Αυτή είναι μια αγγλόφωνη έκδοση, η οποία συγκεντρώνει δύο περιπέτειες του γνωστού μας από την έκδοση της Anubis Μαύρου Δράκου (Dragonero). Τα δύο τεύχη της ιταλικής έκδοσης σχηματίζουν μια θεματική ενότητα, στην οποία ο Ίαν βρίσκεται στο παλάτι του βασιλιά, όπου εξυφαίνεται μια συνωμοσία, την οποία, προκειμένου να λύσει, θα χρειαστεί να ταξιδέψει σε μια άλλη διάσταση με τη βοήθεια του μάγου Άλμπεν. Μεταξύ του άλμπουμ, που έβγαλε η Anubis και αυτού εδώ έχουν παρεμβληθεί άλλα 14 τεύχη, στα οποία έχουν συμβεί διάφορα ενδιαφέρονται πράγματα, ορισμένα από τα οποία σχετίζονται με κάποιους από τους χαρακτήρες, που γνωρίσαμε στην αρχή. Ενδιαφέρουσα και ευχάριστη ιστορία, που δεν διεκδικεί δάφνες σεναριακής πρωτοτυπίας, είναι όμως σαφώς πιο ενήλικη από το αρχικό άλμπουμ και έχει και ένα υπέροχο σχέδιο από τον Τζανκάρλο Ολιβάρες. Για να είμαι ειλικρινής, πάντως, πιστεύω, ότι απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε όσους/ες ξετρελάθηκαν με το πρώτο Dragonerο και σε κάθε περίπτωση δεν θα ήταν σώφρον να τη διαβάσει κανείς, εάν δεν έχει διαβάσει πρώτα το κόμικ της Anubis ή κάποια άλλη έκδοσή του, γιατί η ανάγνωση του πρώτου είναι προαπαιτούμενη για αυτό εδώ. Ακόμη κι αν δεν ξετρελαθήκατε με το πρώτο Dragonero και απλά σας άρεσε, νομίζω, ότι θα σας αρέσει και αυτό εδώ. Αν έχω καταλάβει καλά από τα στοιχεία της έκδοσης της Epicenter, η οποία, για όσους/ες δεν γνωρίζουν εκδίδει αποκλειστικά κόμικς της Bonelli στα αγγλικά και από ό,τι φαίνεται από τα ονόματα των συντελεστών, διευθύνεται από μια ομάδα συνεργατών από χώρα ή χώρες της τέως Γιουγκοσλαβίας, υπήρξε μια ιταλική, έγχρωμη έκδοση αυτών των δύο τευχών με τίτλο "MInaccia all' Impero" (ακριβώς, ό,τι σημαίνει ο αγγλικός τίτλος) και αυτή την έκδοση μετέφρασαν στα αγγλικά οι κύριοι της Epicenter. Και η έκδοση είναι εξαιρετική: μεγάλο σχήμα, σκληρόδετη, ιλουστρασιόν χαρτί, ζωντανά, υπέροχα χρώματα, που αναδεικνύουν το σχέδιο του Ολιβάρες και όλα αυτά, καλώς ή κακώς, στην ανάλογη τιμή. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  7. Εδώ έχουμε το reboot του θρυλικού κόμικ, το οποίο επιχείρησε να κάνει ο Έστερχελντ το 1969, αυτή τη φορά σε σχέδια του Alberto Breccia, με τον οποίον είχε συνεργαστεί και στο παρελθόν (όπως στο "Mort Cinder", αλλά όχι μόνο σε αυτό). Η ιστορία δημοσιευόταν κάθε εβδομάδα στο πολιτιστικό και πολιτικό περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας "Gente". Μην τρομάζετε, δεν πρόκειται να επαναληφθεί το σεντόνι, που έγραψα για την πρώτη, την ορθόδοξη εκδοχή του "Ετερνάουτα" με εισαγωγές, κοινωνικοπολιτικά πλαίσια κτλ. Εξάλλου, όσα έγραψα σε εκείνη την παρουσίαση, ισχύουν και εδώ. Συγκρατείστε μόνο το εξής: το 1957, όταν ο Έστερχελντ ξεκίνησε να γράφει τον πρώτο "Ετερνάουτα", η Αργεντινή ήταν υπό στρατιωτική δικτατορία, κάτι που επίσης συνέβαινε το 1969. Όσο αφορά στην ιστορία, ο Έστερχελντ ήθελε να την αφηγηθεί ξανά από την αρχή, κάνοντας κάποιες αλλαγές. Οι δύο πιο σημαντικές σε αυτήν την εκδοχή είναι ότι απουσιάζει ο μικρός Πάμπλο και έχει αντικατασταθεί από μια νεαρή κοπέλα, τη Σουσάνα, πιθανόν σε μια προσπάθεια του συγγραφέα να προσθέσει έναν ακόμη γυναικείο χαρακτήρα, για να κάνει πιο ενδιαφέρουσα την πλοκή ή για να προσθέσει μια ερωτική ιστορία. Η δεύτερη διαφορά είναι θεμελιώδης, όχι τόσο για την πλοκή, όσο για τον ιδεολογικό προσανατολισμό του νέου κόμικ: σε κάποιο σημείο, σχετικά νωρίς στην πλοκή, αναφέρεται ξεκάθαρα, ότι η εξωγήινη εισβολή πλήττει μόνο τη Νότια Αμερική, επειδή οι μεγάλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, αποφάσισαν να τους προσφέρουν εν είδει θυσίας αυτό το μέρος του κόσμου, προκειμένου να σωθούν οι ίδιες. Η πίκρα και η απογοήτευση του Έστερχελντ από την πολιτική κατάσταση στη χώρα του και στον κόσμο είναι σαφείς. Σε κάθε περίπτωση, το νέο κόμικ δεν πήγε καλά. Ξεκίνησε να δημοσιεύεται στις 29/5 και ολοκληρώθηκε στις 18/9 κακήν κακώς, επειδή ζητήθηκε από τον Μπρέσια να κάνει το σχέδιό του πιο εμπορικό, κάτι το οποίο τόσο ό ίδιος, όσο και ο σεναριογράφος αρνήθηκαν να κάνουν, αλλά και επειδή ο Έστερχελντ αντιλήφθηκε, ότι κάποια κομμάτια των κειμένων του είχαν αφαιρεθεί. Σύμφωνα με τον Rodrigo Baeza, που υπογράφει το βασικό κείμενο για το κόμικ στην έκδοση της Fantagraphics, οι πολιτικές πεποιθήσεις του Έστερχελντ έπαιξαν σίγουρα ένα ρόλο στην ακύρωση του κόμικ. Εξάλλου, το πολιτικά άκρως φορτισμένο κόμικ τους για τον Τσε Γκεβάρα είχε κυκλοφορήσει - και κυνηγηθεί από το καθεστώς - μόλις λίγους μήνες νωρίτερα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών, συνεπώς, είναι ότι, ενώ η ιστορία ξεκινά αργά, από ένα σημείο και μετά τα γεγονότα τρέχουν, η δράση συμπιέζεται, καθώς ο σεναριογράφος ασθμαίνει, για να ολοκληρώσει την ιστορία, η οποία τελειώνει με τον ίδιο τρόπο με εκείνο της πρώτης εκδοχής και τελικά το κόμικ μοιάζει ανολοκλήρωτο και εκτός αφηγηματιικής ισορροπίας. Υπάρχει, φυσικά, το ανυπέρβλητο σχέδιο του Μπρέσια, ο οποίος, για μια ακόμη φορά, μεγαλουργεί, δημιουργώντας εικόνες, που εμπνέονται τόσο από τον εξπρεσιονισμό, όσο και από τη σύγχρονη (το 1969) ΕΦ και πιθανόν και την ψυχεδέλεια, αλλά ταυτόχρονα είναι και αφαιρετικές, αξιοποιώντας ακόμη και το άσπρο χρώμα της σελίδας ως εκφραστικό μέσο. Αδιαφορεί για το ρεαλισμό, αποδίδει τους εισβολείς με αδρές γραμμές, αλλά και τους ανθρώπους μόνο με τα βασικά χαρακτηριστικά τους, επειδή τον ενδιαφέρει πρωτίστως η ψυχολογική κατάσταση, η οποία δημιουργείται από τα δρώμενα. Ακόμη και οι νιφάδες του χιονιού είναι σχεδόν εξωπραγματικές και για αυτό το λόγο εντελώς απειλητικές. Και βεβαίως, σε διάφορα καρέ έχουμε τα αγαπημένα του κολάζ και σε ακόμη περισσότερα τη χρήση γραμμών, για να σχεδιαστεί ένα τμήμα του περιβάλλοντα χώρου. Τελικά, το σχέδιο του Μπρέσια είναι και ο κύριος λόγος, για να διαβάσει κανείς το συγκεκριμένο κόμικ, εκτός βέβαια αν ενδιαφέρεται να κάνει μια αντιπαραβολή μεταξύ των δύο εκδοχών. Δυστυχώς, το άδοξο τέλος του κόμικ επηρέασε αρκετά το τελικό αποτέλεσμα. Το κόμικ εκδόθηκε στα αγγλικά το 2020 από τη Fantagraphics ως ο τρίτος τόμος της σειράς "Alberto Breccia Library" (ο πρώτος ήταν το"Mort Cinder, ο δεύτερος το "Perramus", ενώ ακολούθησε και ένας τέταρτος). Είναι μάλλον περιττό να προσθέσω κάτι για την πολύ υψηλή ποιότητα έκδοσης, η οποία συνοδεύτηκε και από κείμενα για το κόμικ και τους δημιουργούς. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  8. Το Τάγμα των Μάγων «Ένας καλός μάγος.. έχει πάντα έναν καλό άσο στο μανίκι του..» – Λέοναρντ Μούνστοουν Η νέα κυκλοφορία των πάντα ποιοτικών εκδόσεων ΟΞΥ, είναι η πρόσφατη σειρά του συγγραφέα Mark Millar (Ultimates, Kick Ass, Wanted) με τον τίτλο The Magic Order με την εγγύηση του Netflix, που έχει αγοράσει την Millarworld, εταιρεία του Millar που εκδίδει αποκλειστικά τις δουλειές του συγγραφέα. Η σειρά κυκλοφόρησε από την Image σε 6 τεύχη από τον Ιούνιο του 2018 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2019. Σύμφωνα με τον Millar η σειρά The Magic Order (Το Τάγμα των Μάγων) είναι ένας συνδυασμός από “Sopranos meets Harry Potter”. Ή όπως θα το αποκαλούσα και εγώ ο ίδιος “ένας Harry Potter για ενήλικους”. Η υπόθεση της σειράς απλή αλλά άκρως ενδιαφέρουσα. Το τάγμα των Μάγων αποτελείται από πέντε οικογένειες μάγων. Ανάμεσα τους και η οικογένεια των Μουνστόουν (Moonstone) που προστατεύουν μυστικά τη Γη από υπερφυσικές απειλές και τέρατα. Το πρωί ζούνε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι και το βράδυ σαν μαγικοί προστάτες. Η σειρά επικεντρώνεται στην οικογένεια των Μούνστοουν. Ο πατριάρχης της φαμίλιας είναι ο Λέοναρντ Μούνστοουν που δίνει παραστάσεις σαν Μάγος σε μεγάλο θέατρο. Ο μεγάλος γιός του, ο Γκάμπριελ, έχει αποσυρθεί από το «επάγγελμα» του Μάγου κι έχει αποκοπεί από την υπόλοιπη οικογένεια μετά το θάνατο της κόρης του. Ο δεύτερος γιός του, ο Ρίγκαν, ασχολείται μόνο με τις επιχειρήσεις του, ενώ η κόρη της οικογένειας, η Κορντίλια, ζει μία άστατη ζωή με ποτό και ευκαιριακούς εραστές, προσπαθώντας παράλληλα να κερδίσει την αγάπη και την εμπιστοσύνη του πατέρα της που πιστεύει ότι ποτέ δεν είχε…. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν μία απειλή εμφανίζεται για το τάγμα η οποία θα σκοτώσει έναν δυνατό μάγο του Τάγματος, τον Έντυ Λιζόφσκι. Και ακολουθούν και άλλα φονικά. Οι Μούνστοουν υποπτεύονται τη Μαντάμ Ολμπανί γιατί θέλει να αποκτήσει ένα παντοδύναμο βιβλίο -το Ορειχάλκιο– που άνηκε στον πατέρα της, πριν το εμπιστευτεί στον ξάδελφο του, τον Λέοναρντ Μούνστοουν. Το βιβλίο περιέχει σκοτεινά και παντοδύναμα ξόρκια από την Ατλαντίδα και έχει τη δύναμη να εξαφανίσει και Θεό… Η Ολμπάνι έχει στη διάθεση της έναν δυνατό δολοφόνο, που ακούει στο όνομα Βενετσιάνος, ο οποίος σκοτώνει τους Μάγους έναν έναν, μέχρι να αποκτήσει το βιβλίο. Θα καταφέρουν οι Μούνστοουν να τον σταματήσουν πριν κινδυνέψουν και οι ίδιοι, και να κρατήσουν το βιβλίο πριν πέσει σε λάθος χέρια; Μπορώ να πω με σιγουριά ότι το Τάγμα των Μάγων, είναι ίσως και η καλύτερη δουλειά που έχω διαβάσει από τον Μillar εδώ και χρόνια -ίσως από την εποχή των Ultimates. Χαρακτήρες ζωντανοί, με τις δικές τους ξεχωριστές προσωπικότητες, που νοιάζεσαι για αυτούς. Κάτι που σπανίζει στις περισσότερες ιστορίες σήμερα που οι χαρακτήρες μοιάζουν να παίζονται από ηθοποιούς ή απλά να επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα. Ο Millar στήνει με επιδεξιότητα ένα μοντέρνο παραμύθι με μάγους, φαντασία και ξόρκια, το οποίο όμως περιλαμβάνει μυστήριο, αγωνία, δράση, εντυπωσιακές σκηνές μάχης αλλά και ανατροπές που σε κρατάνε κολλημένο στις σελίδες του μέχρι το τέλος. Ακόμα κι αν οι διάλογοι μεταξύ την πρωταγωνιστών μερικές φορές δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από κάποια κλισέ, ο Millar τους γράφει τόσο έξυπνα και αυθόρμητα, που κατορθώνει να τους δίνει έναν αέρα φρεσκάδας και ζωντάνιας. Επίσης ο Millar πάντα διαλέγει τους καλύτερους σχεδιαστές για να διηγηθεί τις ιστορίες του. Και εδώ λοιπόν δε θα μπορούσε παρά να επιλέξει έναν παλιό φίλο και συνεργάτη τον ταλαντούχο Olivier Coipel. Το σχέδιο του Olivier Coipel (Thor, House of M, Legion of Superheroes) δίνει έναν ευρωπαϊκό αέρα στη σειρά και εδώ για ακόμα μία φορά εντυπωσιάζει με τις σχεδιαστικές του ικανότητες, το δυναμισμό που προσδίδει στους ήρωες, τη πλαστικότητα των κινήσεων και τα λεπτομερή lay outs που καθιστούν τη δουλειά του μοναδική και μιας και μιλάμε για μάγους, μαγευτική!. Μαζί με τα υπέροχα, ολοζώντανα και ενίοτε σκοτεινά χρώματα του Dave Stewart κατορθώνει να δώσει μία δουλειά υψηλής αισθητικής και απόδοσης. To Netflix φυσικά θα μεταφέρει τη σειρά και στη τηλεόραση με παραγωγούς τους James Wan και Lidsey Beer πολύ σύντομα, οπότε η παρούσα έκδοση των εκδόσεων ΟΞΥ είναι ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσετε τους χαρακτήρες αλλά και να διαβάσετε ένα πραγματικά πολύ καλό κόμικ, σε πολύ καλή εκτύπωση, μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού και σε πραγματικά πολύ καλή τιμή. Για ακόμα μία φορά θα κρατήσετε στα χέρια σας μία άρτια έκδοση που θα κατέχει μία περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη σας. Ελπίζω ότι οι εκδόσεις ΟΞΥ θα συνεχίσουν να προσφέρουν στον Έλληνα αναγνώστη ότι καλύτερο κυκλοφορεί εκεί έξω, διαλέγοντας πάντα ποιοτικές δουλειές από τα γνωστότερα ονόματα του χώρου.To κείμενο μπορείτε να το βρείτε στο site της εκδοτικής ΕΔΩ
  9. Ο Mister Invincible είναι ο προστάτης των αδυνάμων, υπερασπιστής του Νόμου, ο Καλός Σαμαρείτης που βοηθάει την τυφλή Δικαιοσύνη να περάσει τον δρόμο! Δεν πετάει, δεν έχει υπεράνθρωπη δύναμη, ούτε κάποιον παράγοντα ίασης... απλά κάμπτει τους κανόνες των κόμικς! Δημιούργημα του Pascal Jousselin και χρωματισμένος από την Laurence Croix, ο Mister Invincible (Imbattable στην χώρα του ροκφόρ και της σαμπάνιας), εμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού Spirou το 2013, προκαλώντας αρκετή βαβούρα. Με την καλή έννοια πάντα, γιατί αυτά που σκαρφίζεται ο Jousselin είναι εξαιρετικά πρωτότυπα και αστεία. Δεν συμβαίνει συχνά πια ένα χιουμοριστικό κόμικ να βοηθάει στην πρόοδο του μέσου, αλλά το Mister Invincible αποτελεί εξαίρεση. Οι περιπέτειες του Mister Invincible κυμαίνονται από μονοσέλιδες διασώσεις γατών σε μια γαλλική κωμόπολη ως την πολυσέλιδη αντιμετώπιση χρωμο-τρομοκρατών στην Ουάσιγκτον. Με εφευρετικότητα, οικονομία και φρεσκάδα ο Jousselin στήνει ένα πολύ φρέσκο κόμικ. Δείτε τις από πάνω σελίδες, μην χαραμίζω (ηλεκτρονικό) μελάνι. Στα γαλλικά έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Dupuis (2017 και 2018), συν ένα αλμπουμάκι, με πρωταγωνιστή τον Jean-Pierre, αστυνόμο και συχνό sidekick του Mister Invincible. Το 2018 μεταφράστηκαν στα αγγλικά τα δύο βασικά άλμπουμ από την Europe Comics και το 2020 κυκλοφόρησαν (υποθέτω με την ίδια μετάφραση) σε έντυπη μορφή από την Magnetic Press. Διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή!
  10. Ο Ράντολφ Κάρτερ είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ στην Berlin, μια πόλη όπου οι ζωντανοί ζουν δίπλα-δίπλα με τους απέθαντους. Χωρίς καμία φιλοδοξία για τη ζωή και το μέλλον, αναλαμβάνει μικροδουλειές, απλά για να βγάζει τα ποτά του σε ένα καταγώγιο. Η φρίκη και η δυσωδία της ίδιας της πόλης είναι τέτοια, που πολλοί την παρομοιάζουν με την ίδια την Κόλαση και μάλλον έχουν δίκιο. Σε αυτό το σάπιο περιβάλλον, μια φαινομενικά απλή υπόθεση κλοπής, θα μετουσιαστεί σε ένα ανελέητο κυνηγητό, σε μία μίξη τρόμου και αγώνα για την επιβίωση. Κλασικό, πιστό στις παραδόσεις του είδους, noir σενάριο με supernatural twist. O συγγραφέας Κυριάκος Αθανασιάδης, πολυγραφότατος με πολλά και διαφορετικά βιβλία στο παρελθόν του, κάνει το πρώτο του βήμα στο χώρο των κόμικς, και το κάνει με safe τρόπο και σχετική επιτυχία. Έχοντας μια ενδιαφέρουσα ιδέα, δημιουργεί ένα καινούριο κόσμο/πόλη, και μπλέκει, με ικανότητα, ρεαλιστικά και απόκοσμα στοιχεία, θυμίζοντας Lovecraft στη λογική και την έμπνευση. Στο Berlin-Πρώτος Θάνατος, το 85 σελίδων πρώτο άλμπουμ της σειράς, βαριά επηρεασμένος από τα noir αστυνομικά μυθιστορήματα που τοποθετούνται χρονικά την περίδο του μεσοπολέμου στις ΗΠΑ, χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα κλισέ που μάθαμε από ακριβώς αυτά τα μυθιστορήματα. Και εδώ έρχεται ακριβώς η ένσταση μου, γιατί χρησιμοποιεί ΟΛΑ τα κλισέ αυτών των βιβλίων. Κατεστραμένος ιδιωτικός ντετέκτιβ, μπαρ-καταγώγιο όπου πνίγει τη ζωή του στο ποτό, χορεύτρια που τον αγαπάει και είναι πληροφοριοδότης του (αν και απέθαντη εδώ), femme fatale την οποία καταδιώκει αλλά καταλήγει να προστατεύει και πάρα πολλά άλλα. Σε συνδυασμό με το λόγο, στον οποίο δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια εκμοντερνισμού, παρά παραμένει αυστηρά φυλακισμένος στη μανιέρα του 1920, π.χ. "Η ντροπή δεν είναι μία από τις αρετές μου.... Και δεν ξέρω ποιες είναι οι υπόλοιπες.", οι οποίες φαίνονται/ακούγονται λίγο cringy και λίγο αγγλισμοί, στα μάτια/αυτιά μου τουλάχιστον. Μην παρεξηγηθώ, όλο το σενάριο και όλοι οι διάλογοι ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος και το χαρακτήρα του γενικότερου κόσμου που μας παρουσιάζεται, απλά ένιωσα ότι "κρατάνε" πίσω την ιστορία αντί να την απογειώνουν. Σίγουρα σε κάποιον που δεν έχει μεγάλη εμπειρία στο αντίστοιχο είδος βιβλίων/ταινιών, θα του φανεί περισσότερο πρωτότυπο. Για αυτό όμως που δεν έχω κανένα παράπονο, είναι το σχέδιο του Νικόλα Κούρτη. Εκπληκτικό, πανέμορφο, από τα καλύτερα ασπρόμαυρα σχέδια που έχω δει από ελληνικά χέρια. Τρομερά δουλεμένο, οι μακρινές λήψεις της πόλης είναι εντυπωσιακές, με εκπληκτικά δουλεμένη λεπτομέρεια, επιβλητικό και υπέροχο. Σε βάζει πραγματικά στην ατμόσφαιρα της ιστορίας και αναδεικνυει μια τεράστια μεγαλούπολη, σκοτεινή και καταθλιπτική. Αλλά πέρα από τα κτίρια και τα αυτοκίνητα, και οι χαρακτήρες είναι σχεδιασμένοι, σχεδόν κινηματογραφικά θα έλεγα. Με έμφαση στις γκριμάτσες, στις κινήσεις των ματιών και των φρυδιών, καταλαβαίνεις απόλυτα τι αισθάνεται ο καθένας. Και η κίνηση τους είναι ολόσωστη, εντυπωσιακά δοσμένη και εκπληκτικά στημένη. Σταματάω εδώ, μου τελείωσαν τα επίθετα. Απλά να προσθέσω ότι θα ήθελα πολύ να τον δω να σχέδιαζει κάτι σε ένα steampunk κόσμο, και είμαι πολύ περίεργος πως θα φαίνεται το σχέδιο του με χρώμα. Συνολικά πρόκειται για μια άρτια δουλειά, με κάποιες σεναριακές αδυναμίες, αλλά με φόντα να εξελιχθεί σε κάτι πάρα πολύ καλό. Η έκδοση περιέχει ένα 9σέλιδο που είχε δημοσιευτεί πρώτα στον Μπλε Κομήτη και αρκετά προσχέδια χαρακτήρων και τεράτων. Must-read και ανάμεσα στα κορυφαία του 2020.
  11. "You can check-out any time you like, but you can never leave". Αυτά λέει ο κλασικός στίχος από το Hotel California των Eagles. Αν όμως ταξιδεύεις στο θρυλικό Route 66, είναι βράδυ, και ψάχνεις για κατάλυμα, αυτό που θα βρεις είναι το Pierrot Courts Hotel. Και η μεγάλη διαφορά με το Hotel California είναι ότι εδώ κάνουν πολλοί check-in, αλλά πολλοι λιγότεροι κάνουν check-out. Πολλοί, κατά καιρούς, έχουν βρει καταφύγιο στα δωμάτια του, από τον άντρα που δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί τη γυναίκα του, όσες φορές και αν διαμέλιζε το σώμα της, μέχρι την γυναίκα της οποίας το αγέννητο ακόμα παιδί την εξωθούσε σε τρομερές πράξεις. Από τον ντροπιασμένο ιερέα που θέλει να κάνει έναν τελευταίο εξορκισμό, μέχρι τον δημοσιογράφο που ακολούθησε μέχρι εκεί έναν serial killer. Και όλοι αυτοί, και πολλοί άλλοι, μάλλον θα εύχονται, όταν είχαν δει την πινακίδα του ξενοδοχείου, στο πλάι του φημισμένου δρόμου, να είχαν συνεχίσει να οδηγούν.... OΚ, horror. Not my cup of tea. Αλλά μια ωραία ιστορία, είναι πάντα μια ωραία ιστορία. Ειδικά όταν σου σερβίρεται όμορφα, με σωστές αναλογίες, με σεβασμό στα tropes του είδους και στην νοημοσύνη των αναγνωστών. Ο συγγραφέας John Lees, τον οποίο αγνοούσα μέχρι πρότινος, έχει γράψει 1-2 άλλα κόμικς τρόμου σε μικρότερες εκδοτικές αλλά και την IDW, και φαίνεται ότι κατέχει τον ψυχολογικό τρόμο. Δεν χρησιμοποιεί υπερβολικά τον λόγο, αφήνει τον σχεδιαστή του να "δείξει" την ιστορία και χρησιμοποιεί την μανιέρα της αφήγησης σε 3ο πρόσωπο, η οποία πότε απευθύνεται στον αναγνώστη και πότε σε κάποιους χαρακτήρες. Σε 4 τεύχη αφηγείται 4 διαφορετικές ιστορίες, φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους και με μόνο κοινό τόπο το ξενοδοχείο. Στο τέλος όμως τις συνδέει, έντεχνα μας παρουσιάζει και τις τέσσερις από 4 διαφορετικές όπτικες, πότε στο προσκήνιο και πότε στο παρασκήνιο. Το τέλος του έρχεται όμορφα, με τραγικό (αναμενόμενα) τρόπο, και με επιμύθιο, αν όχι πρωτότυπο, αλλά σίγουρα ταιριαστό και συνεκτικό. Στο σχέδιο έχουμε τον Dalibor Talajic, με μεγαλύτερη προυπηρεσία σε σχέση με τον Lees, στη Marvel και αλλού. Ωραία δουλειά, με έμφαση στα πρόσωπα και στα τέρατα, και λιγότερο στα backgrounds. Οι gore σκηνές είναι αρκετά καλές, πείθουν και "τρομάζουν" αρκετά. Δεν απογειώνεται πουθενά, χωρίς ιδιαίτερη φαντασία στη σκηνοθεσία, είναι επαρκές, χωρίς όμως το κάτι παραπάνω που θα μείνει αξιομνημόνευτο. Τόσο-όσο δηλαδή, για να μην τον κατηγορήσει κανείς, αλλά πιστεύω ότι το σενάριο "σήκωνε" κάτι παραπάνω. 4 τεύχη λοιπόν, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα τομάκι, το οποίο έχει το νούμερο 1 στο πλάι, οπότε λογικά περιμένουμε συνέχεια. Δεν θα τρελαθώ από την ανυπομονησία, αλλά θα το τσεκάρω, όταν και εφόσον. Προτιμήστε το για κάτι ενδιαφέρον, για μικρή δόση τρόμου με ενδιαφέρον σενάριο, σαν ένα επεισόδιο του Παρασκευή και 13.
  12. Ένα σχετικά φρέσκο, πολύ διασκεδαστικό και αθεράπευτα κομιξόφιλο κόμικ, που ξεκίνησε την πορεία του το Νοέμβριοι του 2020 από τη συνήθη ύποπτο, Image Comics με σεναριογράφο τον επίσης συνήθη ύποπτο Donny Cates και σχεδιαστή τον Geoff Shaw, το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το God Country (το οποίο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή). Η αρχική ιδέα είναι εξαιρετικά απλή: στις 11 Ιανουαρίου του 2017 στο Ντένβερ του Κολοράντο η πραγματικότητα, όπως την ξέρουμε, θρυμματίστηκε, αφού ένας εναλλακτικός κόσμος εισέβαλε μέσα στο δικό μας, ένας κόσμος, όπου όλοι οι υπερήρωες των κόμικς, που διαβάζουμε είναι υπαρκτοί και με σάρκα και οστά. Και φυσικά, σαν γνήσιοι υπερήρωες αρχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή, υψώνεται ένα δυναμικό πεδίο πάνω από την πόλη και από τότε κανείς δεν μπορεί ή να βγει. Λίγα χρόνια μετά, συναντάμε την ηρωίδα μας, την Ellipses (= αποσιωπητικά), η οποία ζει σε έναν κόσμο που είναι εχθρικός προς τα κόμικς. Η ίδια εργάζεται σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα κομιξάδικα, το οποίο γίνεται στόχος τρομοκρατικής επίθεσης από μια σέκτα φανατικών, λίγη ώρα αφού έχει συναντήσει την Ava, η οποία προέρχεται από τον κόσμο των υπερηρώων και ανήκει σε εκείνους, που όταν υψώθηκε το πεδίο έμειναν εκτός του Ντένβερ και σε εκείνους, που ενώ ανήκουν στον κόσμο των κόμικς δεν έχουν υπερδυνάμεις. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Αυτή είναι, πολύ συνοπτικά, η αρχή του κόμικ, το οποίο έχει και άλλους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αρκετές ανατροπές και αρκετό μυστήριο. Και επίσης, έχει και πολλούς γνωστούς χαρακτήρες των κόμικς, που εμφανίζονται μέσα στην ιστορία, κάποιοι μέσα σε ένα καρέ, άλλοι με πολύ σημαντικούς ρόλους, κάνοντας την ανάγνωση του κόμικ ιδιαίτερα απολαυστική, ενώ υπάρχουν και αρκετά inside jokes για δημιουργούς κόμικς. Εντάξει, ίσως αν το δούμε αντικειμενικά, δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι όμως διασκεδαστικό και με αρκετή δράση και αγωνία. Δεν ξέρω πώς θα το χειριστεί στη συνέχεια ο Cates, αλλά για την ώρα είναι μια πολύ στρωτή και καλογραμμένη ιστορία, χωρίς φλυαρίες, Βασίζεται, προφανώς, πάρα πολύ στην πολύ έξυπνη κεντρική ιδέα του, αλλά υπάρχουν αρκετά δείγματα, ότι ο σεναριογράφος θέλει να προσθέσει και άλλες πτυχές σε αυτή την ιδέα. Ο Geoff Shaw κάνει και πάλι εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο και πετυχαίνει να αποδώσει με μεγάλη επιτυχία και τις σκηνές δράσης και τις εκφράσεις των προσώπων και να στήσει πάρα πολύ ενδιαφέροντα καρέ. Πολύ ωραία χρώματα από τον Dee Cunniffe, σημαντική συμβολή στο κόμικ. Διαβάστε το, πιστεύω ότι θα αρέσει. Στη χειρότερη περίπτωση, θα περάσετε κάποια ώρα απλά ευχάριστα. Το πρώτο story arc με έξι τεύχη συγκεντρώθηκε σε ένα ΤΡΒ, το οποίο και διάβασα, με ένα μικρό πρόλογο του Cates, variant covers και τίποτα παραπάνω. Ο τόμος τελειώνει με μια σημαντική ανατροπή και ανυπομονώ για τη συνέχεια. Η σειρά συνεχίζεται, ήδη έχει βγει το 7ο τεύχος και έχει προγραμματιστεί έως και δέκατο.
  13. Ένα πλοίο εξορύξεων, το Derleth, το οποίο είχε χαθεί κάπου στον Αρτικό Κύκλο πριν από 40 χρόνια, άρχισε ξαφνικά να εκπέμπει σήμα κινδύνου. Η Rococo Oil Company, εταιρεία στην οποία ανήκε το Derleth, αποφασίζει να στείλει ένα διασωστικό πλοίο, για να εξερευνήσει το σήμα και να περισυλλέξει, εφόσον μπορεί, τα πτώματα των ναυτικών του Derleth. Όταν όμως το διασωστικό φτάνει στην περιοχή, θα ανακαλύψει τον τρόμο, ο οποίος πηγάζει από τα βγαλμένα μάτια των ακόμα ζωντανών ναυτικών, παρόλο που έχουν περάσει 40 χρόνια. Το ΚΑΚΟ, το οποίο βρίσκεται εκεί και περιμένει, τους υποδέχεται με ανοιχτά "πλοκάμια" και ο σκοπός και ο λόγος εκπομπής του σήματος κινδύνου γίνεται, τρομακτικά, κατανοητός. Για να το ξεκαθαρίσω από την αρχή και να καταλάβετε το state of mind μου όταν διάβασα το Plunge. Εντελώς τυχαία, πριν το διαβάσω, είχα διαβάσει το The Wake. To συγγραφικό εργαλείο και plot point με το οποίο ξεκινάνε και τα δύο, είναι το ίδιο, ένα πλοίο το οποίο εκπέμπει σήμα ενώ, φυσιολογικά, δεν θα έπρεπε. Αυτό με ψιλοχάλασε από την αρχή, καθώς μου φάνηκε σαν αντιγραφή. Ξεκίνησα μεν έτσι, αλλά στην πορεία, ο Joe Hill δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο για να με ξεκολλήσει από την αρχική σκέψη, όσο και τυχαία αν ήταν αυτή. Το κακό εδώ είναι, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε κάτι το οποίο, και στην σκέψη και στην εκτέλεση, έμεινε, στην ουσία, μη τελειωμένο. Κανείς χαρακτήρας δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, εισάγονται κάποια μυστήρια τα οποία ποτέ δεν εξηγήθηκαν ή εξήγηση τους δεν είχε κάποια λογική, ακόμα και το τέλος είναι εύκολο και πολύ Hollywood. Σαν μια ταινία τρόμου η οποία θέλει να σε πείσει για τις καλές της προθέσεις, αλλά να καταλήγει να είναι απλά άλλη μια σπλατεριά. Και αν βάλουμε στην άκρη την ομοιότητα με το κόμικ του Snyder, και εξετάσουμε αυτούσια την αρχή ως κάτι έξυπνο και ενδιαφέρον, από εκεί και πέρα έχουμε έναν αδιάφορο κακό/τέρας και μια αδύναμη, πραγματικά αδύναμη πλοκή. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και ο ρυθμός είναι σωστός, ανεβαίνοντας όσο πηγαίνει προς το τέλος, αλλά αυτό είναι αδύναμο και τρελά προβλέψιμο. O Stuart Immonen είναι εξαιρετικός σχεδιαστής, και εδώ το επιβεβαιώνει. Κάνοντας στο Plunge και τα μελάνια, δίνει βάθος και "βάρος" στο σχέδιο του. Ο Hill του έδωσε αρκετό χώρο με αρκετά καρέ, σελίδες μερικές φορές, χωρίς κείμενο και εκεί είναι που διαπρέπει. Δεν παρατήρησα βέβαια κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο από πλευράς σκηνοθεσίας και στησίματος των καρέ, αλλά σίγουρα δεν είδα και τίποτα άσχημο, άλλωστε είναι πολύ έμπειρος για κάτι τέτοιο. Γενικά πολύ όμορφη δουλειά, ακόμα και στις πιο "ήσυχες" σχεδιαστικά στιγμές, με ωραία απεικόνιση συναισθημάτων και σκέψεων στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Μια μικρή σκηνή με ένα ρωσικό υποβρύχιο, στο οποίο ο Hill δεν έγραψε διάλογο αλλά άφησε τον Immonen να μας δώσει οπτικά τι προσπαθούν να κάνουν, μπορεί να γίνει άνετα μάθημα του γιατί δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται η "λεκτική διάρροια" στα σύγχρονα κόμικς. Συνολικά μια ΟΚ δουλειά, τίμια, αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Βγήκε σε 6 τεύχη, και ένα όμορφο regular-sized hardcover που τα συγκέντρωσε. Δεν θα απέτρεπα κάποιον να το πάρει, άλλωστε έχουμε διαβάσει πολλά (ΠΟΛΛΑ) χειρότερα. Απλά να μην έχει απαιτήσεις για κάτι που κάνει τη διαφορά.
  14. Εκδόσεις : Μαμούθ Comix Μετάφραση : Bασίλης Πουλάκος Τιμή : 5.30 euro ISBN : 978-960-321-577-6 "Εγώ ξέρετε..ποτέ δεν ξεχώριζα χρώματα..." - Λούκυ Λουκ Αρχές Νοεμβρίου και μέσα στη πρώτη εβδομάδα της καραντίνας(για την Αθήνα)κυκλοφόρησε επιτέλους και η νέα περιπέτεια του Λούκυ Λούκ με τίτλο "Μπελάδες στις Φυτείες".Αν και ο πρωτότυπος τίτλος της στα γαλλικά μεταφράζεται σαν "Ένας Κάου-Μπόυ μέσα στο βαμβάκι" προφανώς όμως για να μη θυμίζει το τίτλο του προηγούμενου άλμπουμ(που σας παρουσίασα εδώ )ο μεταφραστής έδωσε έναν ωραίο τίτλο που ταιριάζει απόλυτα με την ιστορία και τα γεγονότα που εξελίσσονται μέσα σε αυτήν. Ακόμα μία συνεργασία των Acdhe και Jul μας δίνει μία ακόμα ωραία ιστορία για τον φτωχό και μόνο κάου-μπόυ. Σε αυτό το άλμπουμ όμως περισσότερο από ποτέ θίγεται το θέμα του ρατσισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Των οποίων δικαιωμάτων κάποιοι συνεχίζουν να καταπατούν ακόμα και μετά το τέλος ενός εμφυλίου πολέμου που τους βρήκε χαμένους για τις απόψεις που πρέσβευαν και πολεμούσαν κιόλας , λίγο πριν την αυγή του εικοστού αιώνα...Και δυστυχώς θα συνεχίσουν να καταπατούν για πάρα πολλές δεκαετίες ακόμη μέχρι τις μέρες μας(εικοστό πρώτο αιώνα πλέον) και τη δολοφονία του George Floyd από το όπλο λευκού αστυνομικού.. Νύξεις για το ρατσισμό έχουν γίνει σχεδόν στα περισσότερα άλμπουμ του Λούκυ Λουκ ακόμα και από τον ίδιο τον Morris, τον Goscinny και όσους τους διαδέχτηκαν σεναριακά ,έστω και με χιουμοριστικό τρόπο(άλλωστε το κόμικ τις περισσότερες φορές διακωμωδεί πρόσωπα και καταστάσεις της Άγιας Δύσης) εδώ όμως είναι η πρώτη φορά που σεναριογράφος και σχεδιαστής παίρνουν τόσο ανοικτά θέση, εκφράζοντας με απόλυτη σοβαρότητα και ευαισθητοποιημένη ευθύνη τον αποτροπιασμό τους πάνω σε τέτοιου είδους καταστάσεις...Άλλωστε ακόμα και στο Λούκυ Κίντ (που επιμελείται μόνος του ο Achde σε σχέδιο και σενάριο) υπάρχει ο ρατσιστής χαρακτήρας ο οποίος πάντα στο τέλος την παθαίνει βγάζοντας γέλιο, στο κανονικό/κεντρικό τίτλο όμως το θέμα δεν χωράει γέλιο. Γιατί ο αναγνώστης συνειδητοποιεί με τρόμο ότι σχεδόν από τότε μέχρι σήμερα λίγα πράγματα έχουν αλλάξει...Άνθρωποι εξακολουθούν όπως και τότε να ζουν μέσα στο φόβο, να θέλουν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους και να μην τους το επιτρέπουν.. Να θεωρούνται κατώτεροι μόνο από το χρώμα του δέρματός τους... Παράλληλα παρουσιάζεται και η γέννηση της ακροδεξιάς οργάνωσης Κου - Κλουξ -Κλαν που την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να αναπτύσσεται πέρα από τη Λουιζιάνα και στις άλλες περιοχές του Τένεσι, από την οποία θα κινδυνέψουν τόσο η Άντζελα όσο και ο ίδιος ο Λούκυ Λούκ(''Οι απόκριες έχουν περάσει εδώ και τρείς μήνες.." θα τους πεί όταν τους δει με τις στολές τους..)... Ποτέ άλλοτε μία ιστορία του Λούκυ Λουκ δε παρουσιάστηκε τόσο αληθινή αλλά και τόσο επίκαιρη όσο το "Μπελάδες στις Φυτείες" που μας δείχνει ότι το δίδυμο Acdhe & Jul "έδεσε" απόλυτα όπως ακριβώς είχε γίνει και με τους Morris/Goscinny όταν ο δεύτερος ανέλαβε τα σενάρια ουσιαστικά εκτοξεύοντας το κόμικ στη χρυσή του περίοδο για περισσότερο από μία εικοσαετία. Μου άρεσε επίσης η αναφορά σε προηγούμενες ιστορίες του Λούκυ Λουκ(easter eggs)-πράγμα που συνέβει και στο προηγούμενο άλμπουμ-με τον Άβερελ να θυμάται τις ξένες γλώσσες του(Κουακουακομεκικι/Τηγανήτες για τους Ντάλτον ΛΛ# 16) ή τον Λούκυ να θυμάται ότι είχε κάνει μία κούρσα στο Μισισιπί πριν από καιρό(Η κούρσα του Μισισιπί ΛΛ #30) καθώς και ο εντυπωσιακά σχεδιασμένος τυφώνας στο τέλος, που αποδίδεται με μεγάλη αληθοφάνεια χωρίς στη στατικότητα που ακόμα και ο ίδιος ο Μorris πιθανών να σκίτσαρε αφού επέμενε να τον αποδώσει πιο κωμικά... Παράλληλα όπως και σε κάθε σχεδόν άλμπουμ του Λούκυ Λουκ δίνεται βαρύτητα για μία ακόμα φορά και στο ιστορικό στοιχείο της σειράς με τον Λούκυ να συναντά μεν σπουδαίες προσωπικότητες του (προ)περασμένου αιώνα, αλλά και σπουδαίους μυθιστορηματικούς χαρακτήρες της αμερικανικής λογοτεχνίας(Τομ Σόγιερ, Χακ Φυν)καθώς και προσωπικότητες που θα λάμψουν με το έργο τους τον.. επόμενο αιώνα(Άντζελα Ντέιβις, Μπάρακ Ομπάμα, Όπρα Γουίνφρει). Για μια ακόμα φορά η Μαμούθ Κόμιξ προσφέρει στους αναγνώστες της μία καλαίσθητη έκδοση, με πολύ καλό χαρτί και γυαλιστερό εξώφυλλο, σε οικονομική για τα δεδομένα της έκδοσης τιμή. Σε πολύ καλή μετάφραση από τον κύριο Πουλάκο. Άξιζε η αναμονή της κυκλοφορίας του άλμπουμ και ελπίζω να βγει κάποια στιγμή και η νέα περιπέτεια του Aστερίξ η οποία έχει καθυστερήσει πολύ. Σε δύσκολους καιρούς - ειδικά εκδοτικά - η Μαμούθ συνεχίζει να δηλώνει τη παρουσία της στα εκδοτικά δρόμενα αν και πλέον έχει περιοριστεί κυρίως στις εκδόσεις εκείνες που έχουν απήχηση στο κοινό και γνωρίζει ότι θα πουλήσουν περισσότερα αντίτυπα(τουτέστιν Λούκυ Λουκ, Αστερίξ και οι επανεκδώσεις του Τεν Τεν).Δυστυχώς οι δύσκολες οικονομικά εποχές, και το περιορισμένο ελληνικό κοινό δεν της επιτρέπουν να διευρύνει το εύρος των εκδόσεων της ή να συνεχίσει σπουδαίες σειρές που κατέχουν ξεχωριστή θέση στα γαλλοβελγικά BD κόμικ και που κάποτε απολαμβάναμε και είχαμε την τιμή να διαβάζουμε και εμείς..
  15. Ένα κόμικ τρόμου, που μας βάζει κατευθείαν και χωρίς περιστροφές στο κλίμα. Ο πλούσιος Τσαρλς Μπλέιν και η γυναίκα του δολοφονούνται από μια υπερφυσική οντότητα και η κηδεμονία των δύο παιδιών τους περνά στο νεότερο αδερφό του Τσαρλς, τον Τσέιζ. Σε αντίθεση με τον Τσαρλς, που ήταν πλούσιος και διευθυντής μιας πολύ επιτυχημένης εταιρείας, ο Τσέιζ είναι ρέμπελος, ελαφρώς αλκοολικός και επιβιώνει κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Ο Τσέιζ και τα δύο παιδιά, με τα οποία είχε ελάχιστες σχέσεις έως τώρα, θα επιστρέψουν στο πατρογονικό σπίτι, στο Μέιν, το οποίο είναι χτισμένο κοντά σε ένα βάλτο, ο οποίος φυσικά βρίθει από οικογενειακά μυστικά. Μην ανησυχείτε, τίποτα από αυτά δεν είναι σπόιλερ, τα βλέπουμε όλα από τα πρώτο τεύχος αυτού του κόμικ τρόμου. Η αλήθεια είναι, ότι τα πάντα κυλούν αρκετά προβλέψιμα και χωρίς κάποιες ιδιαίτερες εκπλήξεις. Θεωρώ, ότι η ιστορία δεν προσφέρει κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει αλλού και καλύτερα (συμφωνίες με υπερφυσικά όντα, οικογενειακές κατάρες κτλ.) και σε γενικές γραμμές, δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε. Επιπλέον, η ψυχογράφηση των χαρακτήρων δεν παρουσιάζει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δεν δίνει κάποια ώθηση στο κόμικ. Το σχέδιο του Hixson είναι καλό, αρκετά "βρόμικο", χωρίς ιδιαίτερη έμφαση στις λεπτομέρειες. Πετυχαίνει όμως απόλυτα το σκοπό του, προσφέρει αρκετές τρομακτικές σκηνές και έχει καλή αίσθηση σκηνοθεσίας. Τα χρώματα του Boyd είναι μουντά, με κυρίαρχες τις αποχρώσεις του πράσινου και δίνουν μια αίσθηση σήψης. Κατά τη γνώμη μου, το σχέδιο κατορθώνει να ανεβάσει το επίπεδο του κόμικ. Το κόμικ ολοκληρώθηκε σε 8 τεύχη, που συγκεντρώθηκαν σε 2 trade, τα οποία περιέχουν ως έξτρα μόνο τα εξώφυλλα. Φαντάζομαι, ότι οι φίλοι των κόμικς τρόμου θα βρουν κάτι ενδιαφέρον, εμένα προσωπικά δεν με άγγιξε, γιατί δεν μου προσέφερε κάτι νέο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη των δημιουργών
  16. Κάπου στον παγωμένα Καναδά ένας άντρας στήνει παγίδες και γράφει σε ένα ημερολόγιο, αλλά κάτι περίεργο πιάνεται σε μια παγίδα. Στη συνέχεια, γνωρίζουμε την ηρωίδα του κόμικ, την Eulalie Dubois, η οποία κατοικεί σε μια καλύβα στη μέση του πουθενά μαζί με τους γονείς της (η μητέρα της είναι αυτόχθων, ο πατέρας της Γάλλος) και τον παππού της. Η οικογένεια περνά δύσκολες ώρες, αφού τα θηράματα, που πιάνουν, δεν αρκούν για να τους συντηρήσουν. Η Eulalie θέλει να φύγει από αυτό το μέρος, αλλά ανακαλύπτει έντρομη, ότι οι γονείς της θέλουν να την παντρέψουν με αντάλλαγμα μια σταθερή θέση εργασίας για τον πατέρα της. Η Eulalie θα επιχειρήσει να το σκάσει, αφού βρει και μια επιπλέον αφορμή: ένας μυστηριώδης ξένος της δίνει ένα μεγάλο ποσό για τα δεδομένα της, για να μεταφέρει ένα δέμα στη μέση του πουθενά, στο μεγάλο, κρύο και αχαρτογράφητο Βορρά, ένα δέμα, που δεν πρέπει να ανοιχτεί, άσχετα με το αν η Eulalie θα κάνει ακριβώς αυτό. Και κάπως έτσι, θα αρχίσει ένα ταξίδι, που θα τη φέρει στα όρια της σωματικής και ψυχικής της αντοχής, αλλά και θα της ανοίξει τις πύλες σε έναν καινούριο κόσμο - κυριολεκτικά, σε έναν κόσμο, όπου υπάρχουν μαύρα αστέρια, κάτι αντιφατικό εκ πρώτης όψης ή μήπως όχι; Ο Lonnie Nadler, τον οποίον θεωρώ σταθερή αξία, γράφει μια σχεδόν αταξινόμητη ιστορία. Εν μέρει ιστορία τρόμου, χωρίς όμως σκηνές βίας και τρόμου και σαφώς εμπνευσμένη από τις πνευματικές δημιουργίες του Λάβκραφτ, εν μέρει περιπέτεια περιπλάνησης σε ένα άγνωστο και αφιλόξενο μέρος, εν μέρει μια ιστορία με πιθανές ψυχαναλυτικές και όχι μόνο προεκτάσεις, αλλά κυρίως μια περιπέτεια αναζήτησης του εαυτού και της ταυτότητας. Δεν μπορώ να πω, ότι η ίντριγκα με καθήλωσε, βασικά επειδή λίγα σχετικά πράγματα συμβαίνουν στα πέντε τεύχη της σειράς, αλλά σίγουρα ο σεναριογράφος έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην ψυχογράφηση της ηρωίδας του, μέσα από την αφήγηση της οποίας παρακολουθούμε την ιστορία. Οι διάλογοι είναι σχετικά λιγοστοί και το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης λαμβάνει χώρα μέσω του ημερολογίου, που κρατά η Eulalie και αρκετών σκηνών χωρίς λόγια, ενώ σε κάποιο σημείο διαβάζουμε περίπου δέκα σελίδες από ένα άλλο ημερολόγιο, εκείνο του κυνηγού, που είδαμε στην αρχή του κόμικ. Ο Νάντλερ χρησιμοποιεί εκτεταμένα το εύρημα των σβησμένων λέξεων ή φράσεων, για να μας δώσει μια πληρέστερη εικόνα των σκέψεων της Eulalie. Παρά την περίτεχνη αφήγηση και την ενδιαφέρουσα πλοκή, θεωρώ, ότι για πρώτη φορά ο Νάντλερ δεν καταφέρνει να δέσει πειστικά την ιστορία έως το τέλος. Κατά τη γνώμη μου, το κομμάτι στον τελικό προορισμό της Eulalie ήθελε τουλάχιστον ένα τεύχος ακόμη, για να αναπτυχθεί σεναριακά και η λύση μου φάνηκε λίγο βεβιασμένη. Ακόμη κι έτσι, όμως, σίγουρα δεν μετάνιωσα που το διάβασα! Το σχέδιο της Jenna Cha είναι πραγματικά εξαιρετικό! Συλλαμβάνει τον ψυχικό κόσμο των πρωταγωνιστών, αλλά πρωτίστως μεταφέρει την εικόνα ενός απειλητικού, απόκοσμου τοπίου, όπου κάποια πράγματα αποπνέουν μια αύρα μεταφυσικού, η οποία θα εξηγηθεί στη συνέχεια του κόμικ. Έχει σημασία να τονίσω, ότι η απεικόνιση του τοπίου είναι πάρα πολύ σημαντική για την εξέλιξη της πλοκής, αλλά και για την ψυχική κατάσταση της Eulalie και ότι ο περιβάλλων χώρος αναδεικνύεται σε συμπρωταγωνιστή της ιστορίας. Και βεβαίως, η Τσα προσφέρει και πολύ ωραίες σκηνές δράσης, οι οποίες προωθούν την πλοκή ,εκεί όπου δεν υπάρχουν λόγια. Πολύ ωραία χρώματα από τον Brad Simpson, αλλά το λέτερινγκ του Hassan Otmane-Elhadou με κούρασε. Για να συνοψίσω, πρόκειται για ένα ασυνήθιστο κόμικ. Δεν μπορώ να το προτείνω ανεπιφύλακτα, αλλά πιστεύω, ότι προσφέρει κάτι διαφορετικό και αξιόλογο. Θα ήθελα πολύ να διαβάσω απόψεις, από όποιον/α το έχει διαβάσει ή θα το διαβάσει στο μέλλον. Τα 5 τεύχη συγκεντρώθηκαν σε ένα trade με μόνο επιπλέον υλικό τα εξώφυλλα των τευχών. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη. Ένα άρθρο του @Lazarosγια το κόμικ, με το οποίο συμφωνώ στα περισσότερα.
  17. O Max Winter ήταν ένας ληστής στην (όχι πλέον και τόσο) Άγρια Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα. Και ήταν από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν και να γλυτώσουν από τους εκπροσώπους του νόμου που τον καταδίωκαν. Flash forward στο 1939, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλος σε ηλικία πλέον, έχει γίνει συγγραφέας pulp διηγημάτων, μικρών σε έκταση ιστοριών για πιστολάδες στην Αγρια Δύση, τα οποία συνήθως δημοσιεύονταν σε φτηνά, μαζικής κυκλοφορίας, περιοδικά. Αντλώντας έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες, ουσιαστικά γράφει την αυτοβιογραφία, προσπαθώντας με τα λίγα λεφτά που βγάζει να συντηρήσει τον εαυτό του, και την Rosa με την οποία συζεί, αλλά και την κόρη της. Όταν μαθαίνει όμως ότι έχει μια σοβαρή καρδιακή πάθηση, σε συνδυασμό με την επίσκεψη που δέχεται από ένα παλιό αστυνομικό που τον καταδίωκε από την εποχή που ήταν ληστής, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, και να επιστρέψει στην εγκληματική του ζωή, να κάνει μια τελευταία ληστεία για να αφήσει κάποια χρήματα στη Rosa μετά το θάνατο του. Τίποτα δεν είναι όμως όπως φαίνεται..... Μικρή παρουσίαση θα είναι αυτή που θα γράψω, για ένα μικρό σε έκταση κόμικ (72 σελίδες) αλλά με συμπυκνωμένη ουσία και μαγεία. Ο Ed Brubaker, απλά ξέρει πως να γράφει και το ότι καταφέρνει, μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, να μας δώσει μια δουλειά τόσο ολοκληρωμένη και τόσο γεμάτη από νοήματα, φανερά και κρυφά, φανερώνει ακριβώς αυτή την ποιότητα του. Στο Pulp, αυτό είναι για εμένα που ξεχωρίζει πάνω από όλα. Σε αντίθεση με το αντιστοίχου μεγέθους My Heroes Have Always Been Junkies, το οποίο είχα βρει ελαφρώς αδιάφορο και αδούλευτο, εδώ πραγματικά ξεζουμίζει κάθε καρέ, χρησιμοποιεί απόλυτα το χώρο αυτών των 72 σελίδων, και γράφει μια ιστορία με σωστή αρχή, μέση και τέλος, με πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες και αληθοφανείς συνθήκες γύρω τους αλλά και μέσα τους. Χρησιμοποιεί τον εσωτερικό μονόλογο, δοσμένο σε περιγραφές, όπως κάθε noir που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ξέρει και το κάνει με σύγχρονο τρόπο, με μοντέρνα γραφή και όχι στείρα επανάληψη των κλισέ, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ο κορυφαίος στο είδος του. Μόνη παρατήρηση που μπορώ να κάνω, είναι ότι για άλλη μια φορά σε βιβλία του, όπως στο Criminal, στο Kill or be Killed και άλλα, έχουμε το ίδιο μοτίβο του κατεστραμμένου πρωταγωνιστή, που βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος, κάτι γίνεται το οποίο δείχνει ότι μπορεί να τον σώσει, και εν τέλει, καταλήγει χειρότερα από ότι ξεκίνησε. Όπως προείπα, έχει το χάρισμα να αλλάζει τη θεματολογία και τις ιστορίες σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην με έχει ενοχλήσει ουσιαστικά ακόμα, αλλά πιστεύω ότι καλό είναι να δούμε και κάτι άλλο από τον Brubaker ως συγγραφικό εργαλείο. Στο σχέδιο ο Sean Phillips παραμένει από τους κορυφαίους, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ίσως όχι τόσο στην ίδια την σχεδιαστική του ικανότητα, έχω δει καλύτερους και εκφραστικότερους χαρακτήρες και αλλού. Εκείπου για εμένα διαπρέπει ο Phillips, είναι η σκηνοθεσία του αλλά και οι στάσεις του σώματος του κάθε χαρακτήρα. Στις χειρονομίες, στα καμπουριάσματα και σε όλες τις "λυγισμένες" του φιγούρες, βγαίνει όλος ο ρεαλισμός που ξεπηδάει από το χαρτί. Θα ήθελα να τον δω ξανά με άλλο χρωματιστή, πέρα από τον γιο του Jacob, ο οποίος ναι μεν είναι καλός και ταιριαστός, αλλά δεν νομίζω ότι προσθέτει τίποτα ιδιαίτερο στο σχέδιο του πατέρα του. Συνολικά, μια μεστή και γεμάτη δουλειά, παρά το μικρό της μέγεθος. Σαν ένα ωραίο διήγημα, καλοφτιαγμένο, λιτό και στιβαρό. Διαβαστε το άφοβα, θα σας αρέσει.
  18. Τίτλος Πρωτότυπου: Unastoria, Coconino Press, 2013 Υπάρχουν κάποια έργα, που σε μαγεύουν ακόμη κι αν είσαι σίγουρος, ότι συλλαμβάνεις απόλυτα το νόημά τους. Ένα τέτοιο έργο είναι και αυτό εδώ, το πρώτο κόμικ του Τζίπι (κατά κόσμον Gianni Pacinotti), που διαβάζω. Μια ιστορία, που είναι δύο ή μήπως όχι; Ο Σιλβάνο Λάντι είναι ένας συγγραφέας 50 ετών, που παθαίνει νευρικό κλονισμό και η αρχή της αφήγησης τον βρίσκει στο ψυχιατρείο. Παράλληλα, είναι και η ιστορία του προπάππου του, του Μάουρο, που πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. από την αρχή μαθαίνουμε, ότι ο Σιλβάνο κατατρύχεται από δύο συγκεκριμένες εικόνες, εκείνης ενός δέντρου και εκείνης ενός βενζινάδικου. Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στον ψυχισμό του Σιλβάνο, ο οποίος φαίνεται να έχει εμμονή με την έννοια της ηλικίας και πώς αυτή επηρεάζει την οπτική μας, αλλά και με τα ημερολόγια του προπάππου του. Από την αρχή κιόλας, η αφήγηση φαίνεται θολή και κατακερματισμένη: Διαβάζουμε μια κάτι που φαίνεται σαν μονόλογος και μετά μεταφερόμαστε σε ένα μέρος, όπου δύο άνθρωποι (ο Σιλβάνο και ο Μάουρο, όπως ανακαλύπτουμε στη συνέχεια, οδηγούν ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο. Η ιστορία δεν ακολουθεί μια γραμμική εξέλιξη, αλλά δίνεται με φλας μπακ και ενδιάμεσα στις δύο αφηγήσεις παρεμβάλλονται και άλλες, όπως μια αφήγηση μιας βαρόνης, η οποία εμπνέει κατά κάποιο τρόπο, έναν εφευρέτη να φτιάξει το πολυβόλο, που θα θερίσει τους στρατιώτες στον πόλεμο. Γενικά το κόμικ φαίνεται να έχει μια συνειρμική ροή, που δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει κατανοητή και αφήνει πολλά πράγματα ασαφή και συγκεχυμένα. Είναι δύο οι ιστορίες ή τελικά είναι μόνο μια, αυτή των ανθρώπων, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να απεγκλωβιστούν από μια δύσκολη κατάσταση; Μήπως ο Σιλβάνο έχει πάθει σοκ από την αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίον τελικά σώθηκε ο προπάππους του; Και συνέβησαν όλα αυτά πραγματικά ή ανήκουν στη φαντασία του αποξενωμένου από την οικογένειά του Σιλβάνο; Πώς κατάφερε ο Μάουρο να επιζήσει μετά από τις πράξεις του, ενώ ο φαινομενικά επιτυχημένος Σιλβάνο έχει καταρρεύσει; Μήπως η κατάρρευση του τελευταίου απεικονίζει κάποια παρόμοια κατάσταση του πρώτου, την οποία δεν τη βλέπουμε στην αφήγηση; Δεν έχω καμία απάντηση για τίποτα από αυτά, είναι ένα έργο ανοιχτό σε ερμηνείες και θα επιθυμούσα διακαώς να διαβάσω και τις απόψεις σας. Το σχέδιο του Τζίπι είναι εξαιρετικό, μετακινείται από ασπρόμαυρα σχέδια σε έγχρωμα, από το μελάνι στην ακουαρέλα, από καρέ με αρκετά λόγια σε βουβά καρέ και με κάθε αλλαγή στην τεχνοτροπία προσπαθεί, υποθέτω, να δείξει και μια αλλαγή στο μοτίβο της αφήγησης. Υπέροχο σχέδιο, εκπληκτική και εμπνευσμένη σκηνοθεσία, πραγματικά μια οπτική απόλαυση σε συνδυασμό με την αφήγηση, δημιουργούν μια εξαιρετική εμπειρία. Δύσκολο και απαιτητικό έργο. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τη Fantagraphics το 2020 σε μια πολύ όμορφη έκδοση, η οποία, όμως, δεν περιέχει τίποτα επιπλέον. Περισσότερος Gipi εδώ (κόμικ που πρέπει να βάλω επειγόντως στο πρόγραμμα!!). Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: μια πολύ ενδιαφέρουσα κριτική
  19. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 23-05-2020 Πρωτότυπος Τίτλος: Lanfeust de Troy Τ1 (10-1994) Το Lanfeust de Troy είναι ένας από τους πιο δημοφιλής τίτλους στην Γαλλία, τα τελευταία 25+ χρόνια, έχοντας βγάλει αρκετές συνέχειες και spin-offs, καθώς και ένα ανθολογικό περιοδικό που κράτησε για σχεδόν 21 χρόνια και 277 τεύχη. Η κεντρική σειρά έβγαλε 8 άλμπουμ και ένα μεταγενέστερο εμβόλιμο μεταξύ του τέλους της αρχικής σειράς και της πρώτης συνέχειας. Οι περισσότερες εικόνες προέρχονται από τα δείγματα που παραθέτει ο εκδότης. Ο κόσμος του Τρόυ είναι ένας κόσμος μαγείας, στην οποία κάθε μέλος της κατέχει από μια ξεχωριστή μαγική δύναμη την οποία χρησιμοποιεί για της ανάγκες της κοινότητας της, αρκεί να υπάρχει ένας σοφός στο χωριό για να την μεταδώσει στους κατοίκους της. Η περιπέτεια που μας βάζει στον κόσμο του Τρόυ, μας συστήνει τον Λανφέστ, έναν νεαρό σιδερά που μπορεί να λιώσει ένα σίδερο με μια ματιά και είναι ερωτευμένος με την μια από τις κόρες του σοφού του χωριού. Η ζωή του θα αλλάξει όταν έρθει σε επαφή με ένα σπαθί του οποίου η λαβή είναι φτιαγμένη από το Φίλντισι του Μαγόχαμοθ, το οποίο ξεκλειδώνει την δυνατότητα του να επικαλεστεί την απόλυτη δύναμη. Ο Λανφέστ λοιπόν θα πρέπει να ταξιδέψει μαζί με τον σοφό Νικολίδη και τις κόρες στους στην πόλη που βρίσκονται οι πρεσβύτεροι σοφοί για να εξετάσουν τι σημαίνει αυτή η ξαφνική ανακάλυψη... ...κάτι που θα δώσει την δυνατότητα στον Άρλεστον να μας παρουσιάσει καλύτερα τον κόσμο και τις ιδιαιτερότητες του Τρόυ, αναπτύσσοντας παράλληλα και τους βασικούς χαρακτήρες του, με έναν μεστό και ψυχαγωγικό τρόπο, που δείχνει πως ξέρει τι κάνει και δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη. Το ύφος που διαλέγει, δείχνει πως απευθύνεται πρωτίστως σε εφηβικό και Young Adult κοινό, αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Αν μη τι άλλο, το χιούμορ αγγίζει κάποιες φορές ενήλικα θέματα και η έντονη σεξουαλική συμπεριφορά της μιας από τις κόρες του σοφού Νικολίδη, δίνει ένα πιο αντισυμβατικό αέρα στον κατά τα άλλα πιστό στα μοτίβα του sword and sorcery και του a hero's journey σενάριο. Βλέπω να προσβάλλονται από αυτό μερικοί στον νεοσυντηρητικό περιβάλλον που ζούμε, αλλά c'est la vie! Γαλλικό κόμικ διαβάζουμε, και αυτοί τείνουν να μην έχουν τα ίδια προβλήματα με την επίδειξη της σεξουαλικότητας τους, σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Όπως ίσως καταλάβατε, αυτό που διάβασα μου άρεσε και θα ήθελα να δω την συνέχεια σύντομα, μιας και αυτό το πρώτο άλμπουμ λειτούργησε κυρίως ως ορεκτικό, μην μπαίνοντας καν στον κόπο να μας δώσει το κλασικό μεγάλο κακό που θα πρέπει οι πρωταγωνιστές μας να υπερνικήσουν, παρόλο που μας παρουσιάζεται το προφίλ του στην πρώτη σελίδα του άλμπουμ. Οπότε μας περιμένουν περισσότερα στην πορεία. Η Ελληνική έκδοση τώρα έχει μια ιδιαίτερη ιστορία από πίσω, μιας και ξεκίνησε πρώτα ως scanlation από την νεοσύστατη τότε κοινότητα του greekcomics.gr. 14 χρόνια αργότερα, ο υπεύθυνος της κοινότητας το κυκλοφόρησε μέσω της Λέσχης Φίλων Κόμικς ως σκληρόδετη έκδοση, διατηρώντας την ίδια μετάφραση, αλλά με νέα επαγγελματική επιμέλεια, που σαφώς κάνει το κείμενο πιο στρωτό. Η έκδοση είναι παραπλήσια με τις γαλλοβελγικές εκδόσεις που σημαίνει πως μιλάμε για μια πολύ καλή ποιότητα και σε μέγεθος 23x32 εκ. Και λέω παραπλήσια, καθώς 1 προς 1 αναλογία δεν μπορεί να υπάρχει, χωρίς τουλάχιστον να ανέβει πολύ το κόστος, λόγω των διαφορετικών στάνταρ στην Ελληνική αγορά, που κάνει κάποιες επιλογές πιο ακριβές σε σύγκριση με έξω. Εκεί π.χ. που οι Γάλλοι μπορεί να χρησιμοποιούν χοντρό ιλουστρασιόν χαρτί, εμείς έχουμε ματ, το οποίο είναι πολύ καλό μεν, αλλά σαφώς χάνει κάποια από την διαύγεια των ψηφιακών χρωμάτων. Το σκληρόδετο επίσης πρέπει να είναι λίγο πιο λεπτό και η βιβλιοδεσία πιο απλή. Αλλά αυτά είναι σχετικά μικρά θεματάκια που οι περισσότεροι δεν θα παρατηρήσουν. Εκεί που εμένα μου έκανε εντύπωση, είναι στην έλλειψη γραφιστικής επιμέλειας. Με τον τίτλο να έχει αυξημένες γραφιστικές ανάγκες και με τους εκδότες που ασχολούνται με τα κόμικς στην Ελλάδα να έχουν ανεβάσει τον πήχη τα τελευταία χρόνια, μου έκανε εντύπωση που δεν φροντίστηκε αυτός ο τομέας, ιδίως όταν γίνεται σύγκριση με το αρχικό σκανλέισον, όπου βλέπουμε πως το είχαν προσέξει αυτό. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ελπίζω, πως τώρα που έφυγε το αρχική άγχος της πρώτης κυκλοφορίας, να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στα επόμενα για να δώσουν στην σειρά την φροντίδα που της αξίζει. Ένα άλλο συμπέρασμα που βγαίνει από το σκανλέισον, είναι πως η Ελληνική έκδοση περιέχει τον μεταγενέστερο ψηφιακό χρωματισμό, τον οποίο επιμελήθηκε ο Matteo Livi. Ο σύγχρονος χρωματισμός είναι αξιόλογος και σε αρκετά σημεία καλύτερος, και δεν υποσκιάζει ευτυχώς το σχέδιο του Tarquin, αλλά δίνει έμφαση στην γενική ατμόσφαιρα, σε σύγκριση με τον αρχικό σχεδιασμό του Yves Lencot, που φροντίζει ο χρωματισμός του αναδεικνύει τα διαφορετικά κομμάτια του κάθε σκηνικού και τις φιγούρες των χαρακτήρων, με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε η ματιά του αναγνώστη να μπορεί να τα αντιληφθεί με ένα βλέμμα, αντί να τα προσπεράσει ως ασήμαντα ή γενική θολούρα. Αυτά προς το παρόν. Πιθανόν να έχω να γράψω περισσότερα όταν βγουν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, και οι συνέχειες.
  20. O Cole Turner έχει μελετήσει όλες τις γνωστές θεωρίες συνωμοσίας που υπάρχουν εκεί έξω, από την δολοφονία του Κένεντι και την ύπαρξη των Bigfeet, μέχρι αυτήν της επίπεδης Γης και των σατανιστών που απαγάγουν παιδιά. Με την γνωριμία όμως, αλλά και την συμμετοχή του, στο Department of Truth, ένα άκρως απόρρητο τμήμα της αμερικανικής κυβέρνησης, θα έρθει σε σύγκρουση με όσα πίστευε μέχρι τότε, θα αναβιώσει στη μνήμη του μια παιδική τραυματική εμπειρία και θα καταλάβει ότι οι θεωρίες είναι περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα από ότι θα ήθελε να πιστέψει. Και αν ο θεωρητικός ρόλος του DoT, στον πόλεμο μεταξύ αλήθειας και φήμης, είναι με την "πλευρά των αγγέλων", ίσως οι διακινητές/διασπορείς των fake news και των ψευδών ειδήσεων, δεν είναι τόσο κακοί όσο εύκολα πίστευαν όλοι στην αρχή. Ας το γράψω από την αρχή για να ξεμπερδεύω. Ο James Tynion IV είναι ο πιο overated συγγραφέας των τελευταίων ετών. To γράφω και το υποστηρίζω, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Προσοχή, δεν είναι κακός. Σχεδόν πάντα έχει καλές ιδέες, σχεδόν πάντα οι σειρές του είναι εύκολες να διαβαστούν και ρολλάρουν, αλλά ποτέ δεν φτάνει πουθενα. Έτσι και εδώ, έχει μια έξυπνη ιδέα, προφανώς εμπνευσμένη και από την περίοδο Trump και την έκρηξη των fake news. Βάζει έξυπνα και το προσωπικό στοιχείο με αυτά που βασανίζουν τον πρωταγωνιστή, δημιουργεί ιντριγκαδόρικες προσωπικότητες στον ρόλο των δευτεραγωνιστών, όλα καλά. Όταν αρχίζει και εισάγει όμως τα δευτερεύοντα plots, εκεί χάνει την μπάλα. Πολλά τεύχη με δικές τους ιστορίες οι οποίες δεν προωθούν την κεντρική πλοκή, κουραστικά ατελείωτη πολυλογία, τεύχη τα οποία βασίζουν το exposition σε κείμενα/ημερολόγια ολόκληρων σελίδων, και γενικά μια γενικότερη αίσθηση ότι προσπαθεί υπερβολικά να σε πείσει ότι αυτό που γράφει είναι πολύ cool. Με πιο απλό τρόπο, με πιο άμεσο τρόπο αφήγησης όλα θα ήταν καλύτερα, γιατί η κεντρική ιδέα και ενδιαφέρουσα είναι και ενδιαφέρουσες προεκτάσεις θα μπορούσε να αποκτήσει. Δεν βοηθείται και ιδιαίτερα από το σχέδιο του Martin Simmonds βέβαια, το οποίο είναι το πιο Vertigo σχέδιο που έχω δει τον τελευταίο καιρό και κοντά στο Sandman το οποίο όλοι μας έχουμε διαβάσει Είναι scratchy, φαίνεται χεράτο και hand-painted, μεταδίδει αρκετά καλά την ατμόσφαιρα και το spooky, supernatural που γράφει ο Tynion, αλλά αρκετές φορές δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητό. Καταλαβαίνω ότι πάνε για αυτή την artsy αισθητική, αλλά μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις κατανοητό το τι σχεδιάζεις και να προωθείς την πλοκή, χωρίς να χρειάζεται να σου γράφει σεντόνια ο συγγραφέας. Εκτός αν ο συγγραφέας αρέσκεται στο να γράφει σεντόνια και ο σχεδιαστής απλά σχεδιάζει πινακάκια, μόνο και μονο για να εντυπωσιάσει. Τέλος πάντων, σίγουρα δεν είναι κακό το σχέδιο, σίγουρα είναι εντός κλιματος, ενίοτε εντυπωσιάζει αλλά με τη λειτουργικότητα του έχω ενστάσεις, χωρίς αυτό να είναι το βασικό πρόβλημα του κόμικ. Δεν ξέρω αν βγαίνει ως πολύ θάψιμο ότι έχω γράψει μέχρι τώρα, γιατί ΟΚ, δεν πέρασα και πολύ άσχημα με τα δύο πρώτα trades που διάβασα. Μου βγαίνει πάντως το γαμώτο μιας ακόμα χαμένης ευκαιρίας από τον Tynion και μιας αίσθησης feaux κουλτουρίλας που αναδύεται από τις σελίδες. Με λίγα λόγια, τα Sandman και τα 100 Bullets και τα Scalped, προκύπτουν, όταν και εφόσον οι πλανήτες συνδυάζονται. Δεν φτιάχνονται επί τούτου. Διαβάστε το, δεν χάνετε κάτι, αλλά σίγουρα δεν είναι το αριστούργημα για το οποίο γράφουνε πολλοί.
  21. Δύο μόλις μήνες πριν τα Χριστούγεννα, ανακοινώνεται ότι ο Άη Βασίλης, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρείας Κλάους, φεύγει από την ζωή. Άξαφνα, το μέλλον της εταιρείας μοιάζει δυσοίωνο. Τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο και η ήδη εύθραυστη οικονομική κατάσταση της επιχείρησης χειροτερεύει. Οι μαζικές απολύσεις ξωτικών θα είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι Glühwein (χο χο χο) και θα οδηγήσει σε καταστάσεις πρωτόγνωρης βίας. Ή και όχι τόσο πρωτόγνωρης... Μάθαμε τον Zerocalcare από το Kobane Calling, που δημοσιεύτηκε μερικώς στον Μπλε Κομήτη. Τώρα η Polaris, εν μέσω εορταστικής περιόδου, βγάζει ένα άλλο κόμικ του. Το A Babbo morto, όπως είναι ο αρχικός του τίτλος, κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Νοέμβρη του 2020 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Λογικό, καθότι ο Zerocalcare είναι ίσως η πιο σημαντική φυσιογνωμία των ιταλικών κόμικς στις μέρες μας. Ο Zerocalcare, λοιπόν, εμπνέεται από τον θρύλο του Αγίου Βασίλη και άλλες χριστουγεννιάτικες (ιταλικές κυρίως) παραδόσεις για να διηγηθεί μια χιουμοριστική ιστορία. Δεν μένει όμως μόνο στον χαβαλέ, αλλά κάνει σάτιρα υψηλού επιπέδου Αγγίζει θέματα άκρως επίκαιρα, μεταξύ των οποίων η ασυδοσία των πολυεθνικών, η αστυνομική βία και το προσφυγικό. Τσιγκλάει την παραδοσιακή μορφή των κόμικς, καθώς οι κλασικού τύπου σελίδες εναλλάσσονται με μονοσέλιδα που θυμίζουν παιδικά βιβλία παραμυθιών. Οι μεν μοιάζουν με ντοκιμαντέρ, οι δε με τίτλους ειδήσεων και προσφέρουν στον αναγνώστη λεπτομέρειες για τους χαρακτήρες, όπως τον ύποπτο κύριο Πασχάλη Κουνέλη και τον άσωτο υιό του εκλιπόντος. Με μια πρώτη ματιά μπορεί να φανεί μικρό, αλλά είναι αρκούντως χορταστικό. Με κέρδισε από την πρώτη σελίδα και τελειώνοντας, αναφώνησα με υψωμένη την γροθιά: Ένα είναι το σύνθημα που όλους μας ενώνει: τάρανδοι, γουρούνια, δολοφόνοι! Υ.Γ.: Μπορείτε να δείτε ένα δείγμα της ελληνικής έκδοσης εδώ χάμου.
  22. Nobody loves you when you're old and grey,nobody needs you when you're upside down....Everybody's hollerin' 'bout their own birthday,everybody loves you when you're six foot in the ground..." - John Lennon -Nobody Loves you(When you Down and Out) 1974 Life is what happens to you..while you're busy making other plans(H ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν είσαι απασχολημένος κάνοντας άλλα σχέδια)τραγούδαγε ο John Lennon σε ένα τραγούδι γραμμένο για τον πεντάχρονο τότε γιό του Sean..Λίγους μήνες αργότερα θα έπεφτε νεκρός από το όπλο ενός ανισόρροπου θαυμαστή του, κάνοντας αυτούς τους στίχους να φαντάζονται πλέον ειρωνικοί κατά μία έννοια, και βυθίζοντας σε θλίψη εκατομμύρια θαυμαστές του σε ολόκληρο τον κόσμο... Και αυτό ακριβώς πραγματεύεται και το graphic novel Λέννον που κυκλοφόρησαν σε 3 συνέχειες με την Εφημερίδα των Συντακτών, οι πάντα ποιοτικές εκδόσεις Μικρός Ήρως. Το graphic Novel είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Marabout το 2015 και στην Αμερική ώς Lennon(the New York Years)από την IDW το 2017.Βασισμένοι στο βιβλίο του συγγραφέα/σεναριογράφου David Foenkinos(La délicatesse)ο συγγραφέας Eric Corbeyran(Les Griffes Du Marais,Le Fond du monde,Nanami)και ο σχεδιαστής Horne παραδίδουν μία εικονογραφημένη βιογραφία του μεγάλου μουσικού και οραματιστή, μέσα από τα δικά του λόγια. Η ιστορία τοποθετείτε το 1975.Ο Λέννον έχει γίνει δεύτερη φορά πατέρας από τη δεύτερη σύζυγο του Γιόκο Όνο. Αποφασίζει να σταματήσει κάθε μουσική του δραστηριότητα(και κάθε πολιτικό ακτιβισμό που τόσο του έχει στοιχήσει το τελευταίο καιρό)και να κάνει αυτό που δεν έκανε με το πρώτο του γιό Τζούλιαν, και να γίνει ένας καλός και αφοσιωμένος πατέρας, ή όπως ο ίδιος χαριτολογώντας έλεγε τότε ένας σύζυγος-νοικοκυρά. Η Γιόκο ασχολείται με τα οικονομικά και τις άλλες δουλειές, και ο Λέννον μεγαλώνει το μικρό γιό του, βγάζοντας τον βόλτα στο πάρκο και ψήνοντας ψωμί. Μέσα σε όλα αυτά ο Λέννον θα συναντήσει στο ασανσέρ του κτιρίου Ντακότα όπου μένει τα τελευταία χρόνια με την οικογενειά του, μία "φανταστική" ψυχολόγο και θα νιώσει την ανάγκη να ξεκινήσει μία σειρά από συνεδρίες μέσα από τις οποίες θα εξιστορήσει όλη του τη ζωή από την ημέρα της γέννησης του μέχρι εκείνη τη στιγμή που μιλάει. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια που σημαδεύτηκαν από τους καβγάδες και το διαζύγιο των γονιών του, το αίσθημα εγκατάλειψης που ένιωθε πάντοτε ακόμα και όταν βρήκε καταφύγιο στην αυταρχική θεία του, τη διέξοδο του στη μουσική(αφότου είδε για πρώτη φορά τον Elvis Priesley στη τηλεόραση),τη δημιουργία του πρώτου του συγκροτήματος, τη καθοριστική γνωριμία του με τους Paul McCartney και George Harrison,τη γέννηση των Beatles και το σκληρό δρόμο προς τη δόξα...Και όταν αυτή έρχεται, τη φρενίτιδα, τις ατελείωτες συναυλίες, το περιορισμένο ρόλο που επιβάλλει η επιτυχία, το να θέλουν όλοι ένα δικό σου κομμάτι,να νομίζουν ότι τους ανήκεις, ότι είσαι δικός τους, έναν κόσμο που τον κάνει να ασφυκτιά και να νιώθει περισσότερο μόνος από ποτέ.. Την αναζήτηση κάποιου που να τον πιάσει από το χέρι και να τον πάρει από όλη αυτή την τρέλα της επιτυχίας και των ναρκωτικών, είτε είναι ένας γιόγκι, είτε μία καλλιτέχνιδα με τη μορφή της μικροκαμωμένης Ιαπωνέζας Γιόκο Όνο που του αλλάζει ολόκληρη τη ζωή.. Προσθέστε μέσα σε όλα αυτά τις προδοσίες, τις δυσκολίες, τις απώλειες και τραγωδίες της ζωής...αλλά και την αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο το οποίο όμως δυστυχώς δεν ήρθε για τον ίδιο ποτέ... Μολονότι το κόμικ μεταφέρει το βιβλίο αυτούσιο, σε μορφή μυθοπλασίας, για προφανείς λόγους, υπάρχουν πολλές αληθινές αναμνήσεις και γεγονότα, δοσμένα μέσα από τη φωνή του ίδιου του Λέννον ο οποίος παρουσιάζεται σαν αφηγητής της ίδια του της ζωής, παραδέχεται τα λάθη του, τις ανασφάλειες του, τη βιαιότητα του, τις εκρήξεις θυμού του, τις επιθυμίες του και τους φόβους του..."Η νύχτα που γεννήθηκα ήταν γεμάτη από τους εκκωφαντικούς ήχους του βομβαρδισμού του Λίβερπουλ από τους Γερμανούς...Δεν ήρθα στο κόσμο,ήρθα στο χάος..Και πέρασα όλη τη ζωή μου με φόβο..." Μία ζωή όπου ένιωθε σαν τον Nowhere Man(τραγούδι του από το δίσκο Rubber Soul των Beatles)που δεν άνηκε πουθενά, που είχε ένα κενό μέσα του που τίποτα δε μπορούσε να το γεμίσει...Μία ζωή που συνεχώς ήταν ένας αγώνας ενάντια στους ίδιους τους προσωπικούς του δαίμονες που τον στοίχειωναν.. Όταν πίστεψε ότι κατάφερε να νικήσει όλα όσα τον πολεμούσαν μία ζωή: φόβους, μοναξιά, ανασφάλειες, ναρκωτικά το νήμα της ζωής του κόπηκε τόσο πρόωρα στα 40 του μόλις χρόνια... Το σχέδιο του Horne έχει έναν απίστευτο ρεαλισμό(βασισμένος σε πολλές φωτογραφίες ως σχεδιαστικά μοντέλα),με υδατοχρώματα που παίζουν ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, αλλά επαναλαμβάνεται σε πολλά καρέ, ίσως θέλοντας να δώσει κάτι το νέο με αυτή τη τεχνική αλλά ίσως η επανάληψη σχεδίου να χρησιμοποιείται λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε και συχνά εμφανίζεται και σε δύο διαδοχικά πάνελ.. Μερικές εκφράσεις στα πρόσωπα των χαρακτήρων μοιάζουν να είναι λιγάκι υπερβολικές έως και.. αστείες κάποιες φορές(εκεί όπου ο Λέννον και η Γιόκο έχουν τελειώσει το σέξ και κάθονται στο κρεβάτι..)Επίσης υπάρχουν λάθη όσο να αφορά μορφές που δεν συμβαδίζουν με τη χρονολογική στιγμή που αναφέρονται. Βλέπουμε τον Λέννον το 1968 με τη μορφή και στυλ που είχε το 1972,ή κάπου παρουσιάζεται το πρώτο άλμπουμ του McCartney(ΜcCartney του 1970)σαν εκείνο που έβγαλε πρώτα με τους Wings το 1971 που ουσιαστικά ήταν το τρίτο του.. Αυτό όμως δεν αλλοιώνει τη συνολική σχεδιαστική εικόνα του κόμικ, στο οποίο ο καλλιτέχνης έχει κάνει μία πολύ καλή δουλειά. Επίσης πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στη μετάφραση από τον φίλο Γαβριήλ Τομπαλίδη,ο οποίος εμπλουτίζει τα άλμπουμ με διάφορα κείμενα με άγνωστες στο ευρύ κοινό πληροφορίες της ζωής του Λέννον που φαίνονται ότι έχει κάνει σωστή αναζήτηση, και έχει ανατρέξει σε σοβαρές πηγές. Το συνολικό στήσιμο και το λέττερινγκ για μία ακόμα φορά έχει γίνει από την εξαιρετική Τίνα Χελιώτη, και στην επιμέλεια κειμένων ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς για μία ακόμα φορά δίνει το καλύτερο του εαυτό σε μία έκδοση που μόνο εκείνος μπορούσε να εκδώσει με τόσο ποιοτικό αποτέλεσμα στη χώρα μας. “I'm not afraid of death because I don't believe in it.It's just getting out of one car,and into another..'' Μου άρεσε πολύ αυτό το κόμικ αν και τελείωσε σχετικά πολύ νωρίς. Άλλωστε πόσες σελίδες μπορούν να αποτυπώσουν την τόσο χαρισματική αλλά και συνάμα αντιφατική προσωπικότητα του Τζόν Λέννον και να είναι αρκετές; Κατόρθωσε όμως να δώσει μια βαθιά εικόνα για έναν από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς ανθρώπους του 20ου αιώνα. Είναι ένα από αυτά τα graphic novel που τραβούν αμέσως και σύντομα o αναγνώστης μπορεί να χαθεί στο μυαλό και τη ζωή του Τζον Ουίνστον Λένον. ΤΟ Κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  23. H Doctor Chelli Lona Aphra, είναι μια αρχαιολόγος, μισθοφόρος και γενικά ότι πιο κοντινό υπάρχει στον Han Solo, αλλά σε θηλυκή έκδοση. Φοιτήτρια-θαύμα στο πανεπιστήμιο, αλλά και ταυτόχρονα ανεπιθυμήτη από τους ακαδημαϊκούς κύκλους γιατί ήταν πολύ ανεξάρτητη και εγωίστρια για να ασχοληθεί μαζί τους, έδειξε από την αρχή την τάση της να μην υπακούει σε κανόνες αλλά να εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα για να επιτύχει τους σκοπούς της. Δεν διστάζει να προδίδει ακόμα και τους κοντινότερους της ανθρώπους, ακόμα και την ίδια της την ερωμένη, ακόμα και τον Darth Vader, μπροστά στην απληστία της για χρήματα, αρχαία αντικείμενα και γνώση. Συνήθως με την συντροφιά 2 droids, τον Triple-Zero και τον Bee-Tee, τα evil alter-egos των γνωστών droids της Rebellion, τα έχει βάλει με όλην Αυτοκρατορία, αλλά και τους καλούς ενίοτε, σταματώντας σε τίποτα μπροστά στη διαγραφή της δικής της πορείας, ως μοναχική, ανεξάρτητη και, πολλές φορές, αδίστακτη τυχοδιώκτρια μέσα στο Γαλαξία. Χαρακτήρας του Kieron Gillen, μέσα από τις σελίδες του Darth Vader, ήταν τόσο μοναδικός και πρωτότυπος, ώστε γρήγορα απέκτησε δική του σειρά, και μάλιστα έφτασε τα 40 τεύχη, με συνεχιστή τον Simon Spurrier, ως volume 1. Και αυτό γιατί πραγματικά είχε ενδιαφέρον, ήταν αρκετά διαφορετικός και τρισδιάστατος, και ξεχώρισε από οτιδήποτε άλλο έφτιαξε η Marvel από τότε που ξαναπήρε το franchise. Ουσιαστικά αποτελεί έναν θηλυκό Indiana Jones, από την αντίθετη πλευρά του ηθικού φάσματος βεβαίως. (Περισσότερα στην παρουσίαση του πρώτου volume όταν αξιωθώ). Βρισκόμενοι, χρονικά, αμέσως μετά τα γεγονότα του Empire Strikes Back, η Aphra ψάχνει για δουλειές, τόσο γιατί της τελείωσαν τα λεφτά όσο και για να ικανοποιήσει την εσωτερική της ανάγκη να αναγνωριστεί ως η καλύτερη αρχαιολόγος του γαλαξία. Και όταν της δίνεται η ευκαιρία να αναζητήσει τα 2 rings of Vaale, τα μυθικά δαχτυλίδια τα οποία χαρίζουν τεράστια δύναμη σε όποιον τα έχει, συγκροτεί μια ομάδα από μισθόφορους, δολοφόνους και άλλα αποβράσματα, για να τα βρει. Ένας μισότρελος όμως αλλά πανίσχυρος και παντοδύναμος αρχηγός μιας εγκληματικής οργάνωσης τα ψάχνει και αυτός, το εγχείρημα απέκτησε περισσότερες δυσκολίες και ένα τελείως διαφορετικό διακύβευμα. Το κακό με το πως χειρίζεται η Marvel την Doctor Aphra, είναι ότι δεν έχει αποφασίσει πόσο "σοβαρή" ή μη θα είναι η προσέγγιση του χαρακτήρα. Σαν αποτέλεσμα, έχουν υπάρχξει αρκετά καλές, έως και σκοτεινές, ιστορίες, και μερικές φορές έχουμε αρκετά dumbed down και "χιουμοριστικά" σενάρια. Κουτσά-στραβά, ο Gillen και ο Spurrier, κράτησαν μια κάποια ισορροπία, και το αποτέλεσμα έβγαινε συνολικά ΟΚ. Σε αυτό το volume έχει αναλάβει η Alyssa Wong το σενάριο, και προσπαθεί να κρατήσει την "πεπατημένη", και τα καταφέρνει αλλά χωρίς να εντυπωσιάζει, δείχνοντας την σχετική απειρία της . Αντίστοιχα, το σχέδιο της Marika Cresta, εξίσουν αν όχι περισσότερο άπειρη, δεν εντυπωσιάζει, δείχνει κάποιες manga επιρροές, αλλά παραμένει συνολικά αρκετά αδιάφορο. Συνολικά, πιστεύω ότι πρόκειται για έναν χαρακτήρα με προοπτικές, φτάνει να του δώσουν το περιθώριο να "ενηλικιωθεί", τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά. Έχω διαβάσει τα 5 πρώτα τεύχη του volume ( από τα 10 που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα ), τα οποία κυκλοφορούν και σε ένα trade paperback. Δύσκολο να το προτείνω σε άτομα πέρα από φανς του σύμπαντος, αλλά μια ηλεκτρονική ανάγνωση δεν θα κουράσει κανέναν.
  24. Ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που θα μπορούσε, ίσως, να χαρακτηριστεί και ως νεο-νουάρ και επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις. Οι δυο σεναριογράφοι έχουν συνεργαστεί και σε άλλα, πολύ ενδιαφέροντα κόμικς (όπως σε αυτό και σε αυτό) και εδώ γράφουν ένα καλογραμμένο σενάριο, που κινείται σε διάφορα επίπεδα. Η βασική αφήγηση εκτυλίσσεται σε μια μικρή πόλη της Αριζόνα το 1971 και ακολουθεί τη νεαρή Έθελ, η οποία επιστρέφει στο μέρος, όπου δολοφονήθηκε η οικογένειά της με σκοπό να ανακαλύψει τους ενόχους και να τους οδηγήσει στη δικαιοσύνη ή να αυτοδικήσει. Παρά τις προειδοποιήσεις του σερίφη να μην εμπλακεί, εκείνη θα ξεκινήσει τις έρευνες και θα πλησιάσει επικίνδυνα κοντά σε μια συμμορία. Αυτή είναι η μία πλευρά της ιστορίας. Η άλλη εκτυλίσσεται στις σελίδες ενός γουέστερν μυθιστορήματος με τίτλο "Τhe Shadow of a Wanted Man" (που είναι και υπότιτλος του κόμικ), το οποίο αφηγείται τις περιπέτειες του πιστολέρο Σόλομον Ήτον με τίτλο, που μετά τον ξυλοδαρμό της γυναίκας του ψάχνει να βρει τους ανθρώπους που απήγαγαν το γιο του. Εμείς, ως αναγνώστες, παρακολουθούμε σε μορφή κόμικ και τις δύο ιστορίες, οι οποίες εξελίσσονται παράλληλα, ενώ στο τέλος κάθε κεφαλαίου / τεύχους υπάρχει και ένα απόσπασμα από το φανταστικό βιβλίο, που διαβάζει η Έθελ. Είναι προφανές, ότι η Έθελ αντλεί δύναμη και έμπνευση από το μυθιστόρημα και βλέπει τον εαυτό της ως έναν αυτόκλητο εκδικητή, που θα απονείμει δικαιοσύνη, ένα ακόμη κομμάτι της μακριάς αλυσίδας αυτοδικίας, η οποία κατά κάποιο τρόπο έχτισε τις ΗΠΑ και, δυστυχώς, ζει και βασιλεύει ακόμη σε αυτή τη χώρα. Η μυθοπλασία του βιβλίου, όμως, και η πραγματικότητα του κόμικ είναι, δυστυχώς, δύο τελείως διαφορετικά πράγματα, όπως θα ανακαλύψει στο τέλος η Έθελ. Οι τρεις τελευταίες σελίδες του κόμικ θα ανατρέψουν όλα όσα διαβάζαμε και θα μας αναγκάσουν να δούμε την ιστορία με τελείως διαφορετική ματιά. Το σχέδιο του εκ Φινλανδίας ορμώμενου Kivelä είναι πάρα πολύ ωραίο και ταιριαστό. Ρεαλιστικό, αρκετά βρόμικο με μεγάλη ποικιλία στο στήσιμο των καρέ και πολύ καλή σκηνοθεσία. Τα χρώματα του Jason Wordie είναι εξαιρετικά και διαφοροποιούνται, για να δείξουν την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών ή να σχολιάσουν τα δρώμενα. Χωρίς να είναι αριστούργημα, είναι ένα πολύ καλό κόμικ, που στο τέλος της ανάγνωσης προβληματίζει θετικά. Πιστεύω, ότι θα ικανοποιήσει, όσες/ους θέλουν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό. Για εμένα είναι το τρίτο πολύ καλό κόμικ των δύο συγγραφέων, που διαβάζω μετά τα δύο, για τα οποία έχουν γίνει παρουσιάσεις και σίγουρα είναι κάποιοι, που θα παρακολουθώ πολύ στενά από εδώ και πέρα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade, το οποίο διάβασα και το οποίο περιέχει εξώφυλλα, σχέδια του Kivelä και σύντομα κείμενα για τη διαδικασία σχεδιασμού, χρωματισμού και λέτερινγκ του κόμικ. Ήδη έχει κυκλοφορήσει και δεύτερο trade με υπότιτλο "The Other Side of Eden" και μάλλον διαφορετικό πρωταγωνιστή (αν και μάλλον ο Σόλομον Ήτον κάνει ξανά την εμφάνισή του) Όλες οι εικόνες προέρχονται από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η κριτική του @Lazarosγια το κόμικ στο thedirectorscut Μια συνέντευξη των σεναριογράφων
  25. Μια διαφορετική ιστορία της θρυλικής Αμαζόνας δια χειρός Daniel Warren Johnson, που έχει αναλάβει και σεναριακά και σχεδιαστικά καθήκοντα. Ανήκει στην ετικέτα Black Label, που σημαίνει, ότι αφηγείται μια ιστορία σε ένα εναλλακτικό περιβάλλον. Η υπόθεση είναι σχετικά απλή: η Wonder Woman ξυπνά από ένα λήθαργο μέσα σε ένα μηχάνημα κρυογονικής, για να ανακαλύψει, ότι ο πολιτισμός έχει καταστραφεί και οι ελάχιστοι εναπομείναντες άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν με όσα μέσα διαθέτουν. Φυσικά, υπερήρωες δεν υπάρχουν πλέον και η Αμαζόνα θα κληθεί να προστατεύσει τους ελάχιστους ανθρώπους από τα μεταλλαγμένα τέρατα, τα οποία καραδοκούν παντού, αλλά και να παλέψει ενάντια στους δικούς της εφιάλτες. Θα ψάξει να βρει τους παλιούς της φίλους και συμμάχους, θα βρει τη ζώνη του Μπάτμαν, θα επισκεφτεί το Κάστρο της Μοναξιάς του Σούπερμαν και θα φορέσει τα απομεινάρια της στολής του, αποτίοντας τιμή στους φίλους και τέως συμπολεμιστές της, αλλά στην τελική ανάλυση, θα πρέπει να παλέψει μόνη της. Η αλήθεια, όμως, θα είναι πολύ πιο σοκαριστική, από όσο θα φανταζόταν η ίδια (και εμείς). Καλογραμμένο σενάριο, που δεν βιάζεται να αποκαλύψει τα μυστικά του και στην πορεία μας δίνει την εικόνα μιας Wonder Woman ανασφαλούς, φοβισμένης, αλλά πάντα έτοιμης να βοηθήσει τους ανθρώπους. Το σχέδιο του Τζόνσον είναι βίαιο, βρόμικο, δυναμικό, η σκηνοθεσία του είναι εκπληκτική και οι σκηνές δράσης απίστευτες και πολύ πιο ρεαλιστικές, από ότι μας έχουν συνηθίσει τα υπερηρωικά κόμικς. Σχεδιάζει μια Wonder Woman με σχεδόν εφηβικά χαρακτηριστικά, αλλά με τεράστια θέληση και δύναμη. Εξαιρετικοί και οι χρωματισμοί του Mike Spicer, μουντοί, απόκοσμοι, θυμίζουν ίσως κόμικ τρόμου. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 4 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν oversized σκληρόδετο τόμο, πραγματική απόλαυση να τον βλέπεις και κυρίως να τον διαβάζεις. Ο τόμος περιέχει τα εξώφυλλα, κάποια σκίτσα του Τζόνσον και σύντομα βιογραφικά των συντελεστών. Πιστεύω, ότι το κόμικ θα αφήσει ικανοποιημένους τους φίλους των υπερηρωικών. Χρειάζεται ελάχιστη πρότερη γνώση σχετικά με το σύμπαν της DC, άρα μπορεί να διαβαστεί άφοβα και από όσους γενικά δεν παρακολουθούν την εταιρεία. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: ένα άρθρο / κριτική στο comicbookherald.com (με σπόιλερ)
×
×
  • Create New...