Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2020'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ο Mister Invincible είναι ο προστάτης των αδυνάμων, υπερασπιστής του Νόμου, ο Καλός Σαμαρείτης που βοηθάει την τυφλή Δικαιοσύνη να περάσει τον δρόμο! Δεν πετάει, δεν έχει υπεράνθρωπη δύναμη, ούτε κάποιον παράγοντα ίασης... απλά κάμπτει τους κανόνες των κόμικς! Δημιούργημα του Pascal Jousselin και χρωματισμένος από την Laurence Croix, ο Mister Invincible (Imbattable στην χώρα του ροκφόρ και της σαμπάνιας), εμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού Spirou το 2013, προκαλώντας αρκετή βαβούρα. Με την καλή έννοια πάντα, γιατί αυτά που σκαρφίζεται ο Jousselin είναι εξαιρετικά πρωτότυπα και αστεία. Δεν συμβαίνει συχνά πια ένα χιουμοριστικό κόμικ να βοηθάει στην πρόοδο του μέσου, αλλά το Mister Invincible αποτελεί εξαίρεση. Οι περιπέτειες του Mister Invincible κυμαίνονται από μονοσέλιδες διασώσεις γατών σε μια γαλλική κωμόπολη ως την πολυσέλιδη αντιμετώπιση χρωμο-τρομοκρατών στην Ουάσιγκτον. Με εφευρετικότητα, οικονομία και φρεσκάδα ο Jousselin στήνει ένα πολύ φρέσκο κόμικ. Δείτε τις από πάνω σελίδες, μην χαραμίζω (ηλεκτρονικό) μελάνι. Στα γαλλικά έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Dupuis (2017 και 2018), συν ένα αλμπουμάκι, με πρωταγωνιστή τον Jean-Pierre, αστυνόμο και συχνό sidekick του Mister Invincible. Το 2018 μεταφράστηκαν στα αγγλικά τα δύο βασικά άλμπουμ από την Europe Comics και το 2020 κυκλοφόρησαν (υποθέτω με την ίδια μετάφραση) σε έντυπη μορφή από την Magnetic Press. Διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή!
  2. Εκδόσεις : Μαμούθ Comix Μετάφραση : Bασίλης Πουλάκος Τιμή : 5.30 euro ISBN : 978-960-321-577-6 "Εγώ ξέρετε..ποτέ δεν ξεχώριζα χρώματα..." - Λούκυ Λουκ Αρχές Νοεμβρίου και μέσα στη πρώτη εβδομάδα της καραντίνας(για την Αθήνα)κυκλοφόρησε επιτέλους και η νέα περιπέτεια του Λούκυ Λούκ με τίτλο "Μπελάδες στις Φυτείες".Αν και ο πρωτότυπος τίτλος της στα γαλλικά μεταφράζεται σαν "Ένας Κάου-Μπόυ μέσα στο βαμβάκι" προφανώς όμως για να μη θυμίζει το τίτλο του προηγούμενου άλμπουμ(που σας παρουσίασα εδώ )ο μεταφραστής έδωσε έναν ωραίο τίτλο που ταιριάζει απόλυτα με την ιστορία και τα γεγονότα που εξελίσσονται μέσα σε αυτήν. Ακόμα μία συνεργασία των Acdhe και Jul μας δίνει μία ακόμα ωραία ιστορία για τον φτωχό και μόνο κάου-μπόυ. Σε αυτό το άλμπουμ όμως περισσότερο από ποτέ θίγεται το θέμα του ρατσισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Των οποίων δικαιωμάτων κάποιοι συνεχίζουν να καταπατούν ακόμα και μετά το τέλος ενός εμφυλίου πολέμου που τους βρήκε χαμένους για τις απόψεις που πρέσβευαν και πολεμούσαν κιόλας , λίγο πριν την αυγή του εικοστού αιώνα...Και δυστυχώς θα συνεχίσουν να καταπατούν για πάρα πολλές δεκαετίες ακόμη μέχρι τις μέρες μας(εικοστό πρώτο αιώνα πλέον) και τη δολοφονία του George Floyd από το όπλο λευκού αστυνομικού.. Νύξεις για το ρατσισμό έχουν γίνει σχεδόν στα περισσότερα άλμπουμ του Λούκυ Λουκ ακόμα και από τον ίδιο τον Morris, τον Goscinny και όσους τους διαδέχτηκαν σεναριακά ,έστω και με χιουμοριστικό τρόπο(άλλωστε το κόμικ τις περισσότερες φορές διακωμωδεί πρόσωπα και καταστάσεις της Άγιας Δύσης) εδώ όμως είναι η πρώτη φορά που σεναριογράφος και σχεδιαστής παίρνουν τόσο ανοικτά θέση, εκφράζοντας με απόλυτη σοβαρότητα και ευαισθητοποιημένη ευθύνη τον αποτροπιασμό τους πάνω σε τέτοιου είδους καταστάσεις...Άλλωστε ακόμα και στο Λούκυ Κίντ (που επιμελείται μόνος του ο Achde σε σχέδιο και σενάριο) υπάρχει ο ρατσιστής χαρακτήρας ο οποίος πάντα στο τέλος την παθαίνει βγάζοντας γέλιο, στο κανονικό/κεντρικό τίτλο όμως το θέμα δεν χωράει γέλιο. Γιατί ο αναγνώστης συνειδητοποιεί με τρόμο ότι σχεδόν από τότε μέχρι σήμερα λίγα πράγματα έχουν αλλάξει...Άνθρωποι εξακολουθούν όπως και τότε να ζουν μέσα στο φόβο, να θέλουν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους και να μην τους το επιτρέπουν.. Να θεωρούνται κατώτεροι μόνο από το χρώμα του δέρματός τους... Παράλληλα παρουσιάζεται και η γέννηση της ακροδεξιάς οργάνωσης Κου - Κλουξ -Κλαν που την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να αναπτύσσεται πέρα από τη Λουιζιάνα και στις άλλες περιοχές του Τένεσι, από την οποία θα κινδυνέψουν τόσο η Άντζελα όσο και ο ίδιος ο Λούκυ Λούκ(''Οι απόκριες έχουν περάσει εδώ και τρείς μήνες.." θα τους πεί όταν τους δει με τις στολές τους..)... Ποτέ άλλοτε μία ιστορία του Λούκυ Λουκ δε παρουσιάστηκε τόσο αληθινή αλλά και τόσο επίκαιρη όσο το "Μπελάδες στις Φυτείες" που μας δείχνει ότι το δίδυμο Acdhe & Jul "έδεσε" απόλυτα όπως ακριβώς είχε γίνει και με τους Morris/Goscinny όταν ο δεύτερος ανέλαβε τα σενάρια ουσιαστικά εκτοξεύοντας το κόμικ στη χρυσή του περίοδο για περισσότερο από μία εικοσαετία. Μου άρεσε επίσης η αναφορά σε προηγούμενες ιστορίες του Λούκυ Λουκ(easter eggs)-πράγμα που συνέβει και στο προηγούμενο άλμπουμ-με τον Άβερελ να θυμάται τις ξένες γλώσσες του(Κουακουακομεκικι/Τηγανήτες για τους Ντάλτον ΛΛ# 16) ή τον Λούκυ να θυμάται ότι είχε κάνει μία κούρσα στο Μισισιπί πριν από καιρό(Η κούρσα του Μισισιπί ΛΛ #30) καθώς και ο εντυπωσιακά σχεδιασμένος τυφώνας στο τέλος, που αποδίδεται με μεγάλη αληθοφάνεια χωρίς στη στατικότητα που ακόμα και ο ίδιος ο Μorris πιθανών να σκίτσαρε αφού επέμενε να τον αποδώσει πιο κωμικά... Παράλληλα όπως και σε κάθε σχεδόν άλμπουμ του Λούκυ Λουκ δίνεται βαρύτητα για μία ακόμα φορά και στο ιστορικό στοιχείο της σειράς με τον Λούκυ να συναντά μεν σπουδαίες προσωπικότητες του (προ)περασμένου αιώνα, αλλά και σπουδαίους μυθιστορηματικούς χαρακτήρες της αμερικανικής λογοτεχνίας(Τομ Σόγιερ, Χακ Φυν)καθώς και προσωπικότητες που θα λάμψουν με το έργο τους τον.. επόμενο αιώνα(Άντζελα Ντέιβις, Μπάρακ Ομπάμα, Όπρα Γουίνφρει). Για μια ακόμα φορά η Μαμούθ Κόμιξ προσφέρει στους αναγνώστες της μία καλαίσθητη έκδοση, με πολύ καλό χαρτί και γυαλιστερό εξώφυλλο, σε οικονομική για τα δεδομένα της έκδοσης τιμή. Σε πολύ καλή μετάφραση από τον κύριο Πουλάκο. Άξιζε η αναμονή της κυκλοφορίας του άλμπουμ και ελπίζω να βγει κάποια στιγμή και η νέα περιπέτεια του Aστερίξ η οποία έχει καθυστερήσει πολύ. Σε δύσκολους καιρούς - ειδικά εκδοτικά - η Μαμούθ συνεχίζει να δηλώνει τη παρουσία της στα εκδοτικά δρόμενα αν και πλέον έχει περιοριστεί κυρίως στις εκδόσεις εκείνες που έχουν απήχηση στο κοινό και γνωρίζει ότι θα πουλήσουν περισσότερα αντίτυπα(τουτέστιν Λούκυ Λουκ, Αστερίξ και οι επανεκδώσεις του Τεν Τεν).Δυστυχώς οι δύσκολες οικονομικά εποχές, και το περιορισμένο ελληνικό κοινό δεν της επιτρέπουν να διευρύνει το εύρος των εκδόσεων της ή να συνεχίσει σπουδαίες σειρές που κατέχουν ξεχωριστή θέση στα γαλλοβελγικά BD κόμικ και που κάποτε απολαμβάναμε και είχαμε την τιμή να διαβάζουμε και εμείς..
  3. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στην πολιτεία της Washington, σε μια μικρή, επαρχιακή πόλη που ονομάζεται Woodsburgh, φτάνει μια πανέμορφη, αισθησιακή και μυστηριώδης γυναίκα, η Lady Hellaine. Συνοδευόμενη από τον πιστό της μπάτλερ, κατοικεί σε μια από τις πιο πολυτελείς επαύλεις της πόλης, η οποία μόλις λίγα χρόνια πριν, είχε συγκλονιστεί από την καταστροφή του κοντινού ορυχείου και των θάνατο πολλών κατοίκων/εργαζομένων αλλά και του ιδιοκτήτη του. Η σύζυγος του οποίου, η Lady Swanson, είναι η μόνη η οποία αντιπαθεί την νεόφερτη, όχι μόνο για το γεγονός επειδή τη ζηλεύει όπως την κατηγορούν, αλλά ίσως, αλλά σίγουρα για σημαντικότερους και περισσότερο σοβαρούς λόγους. Ίσως έχει να κάνει με τον φριχτό φόνο ενός μικρού αγοριού λίγο πριν την άφιξη της Lady Hellaine. Σίγουρα επειδή κάποιο πλάσμα δολοφονεί, με φρικιαστικό τρόπο πολλούς πολίτες, κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ίσως έχει να κάνει με τα μυστικά που κρύβει η Lady Swanson, σχετικά με την βραδιά της καταστροφής του ορυχείου, ακόμα και από τα ίδια τα παιδιά της. Και πάνω από όλα, έχει σίγουρα να κάνει με το ΚΑΚΟ, το οποίο σπάνια κοιμάται τα βράδια..... Ιστορία με πολλές προσδοκίες και προεκτάσεις, με προοπτικές για κάτι υπέροχο, με αποτέλεσμα... τελικά όχι τόσο υπέροχο. Υπεύθυνη για αυτή η Mirka Andolfo, Ιταλίδα στη καταγωγή και με αρκετές δουλειές στη χώρα της. Με επιρροές από πάπιες και ποντίκια της Disney, από το W.I.T.C.H και από τα manga, επιρροές πλήρως εμφανείς στα γραπτά της και τα σχέδια της, αλλά για το δεύτερο περισσότερα σε λίγο. Επιστρέφοντας στο σενάριο της, φαίνεται ξεκάθαρα ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση για το που θα φτάσει και που θα καταλήξει, αλλά στον τρόπο και στην "οδήγηση" μου τα χάλασε λίγο. Εισάγονται σταδιακά πάρα πολλοί χαρακτήρες, τόσο γήινοι όσο και... λιγότερο γήινοι, τόσο ανθρώπινοι όσο και μάλλον όχι γήινοι, σε σημείο που κάποιο σημείο δεν ήμουν σίγουρος αν αυτός που μίλαγε ήταν πράγματι αυτός που απεικονιζόταν. Ισως τα λέω λίγο τραγικά, και πραγματικά, σε κανένα σημείο δεν έχασα τη μπάλα σχετικά με την κατανόηση της γενικής ιστορίας, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να απλουστευτεί και να "σφίξει" κάπως η διήγηση, γιατί, στη τελική, το άπλωμα δεν ήταν απαραίτητο για την ροή και την κορύφωση. Σαν σύνολο, και μιλώντας πάντα σε ότι αφορά το σενάριο, σίγουρα κρατιέται αρκετά πάνω από τη βάση, αλλά σε εμένα τουλάχιστον, μου έδειξε, ότι το γράψιμο δεν είναι το κορυφαίο της ατού. Και αυτό γιατί το ατού είναι σίγουρα το σχέδιο της. Καιρό είχα να εντυπωσιαστώ τόσο πολύ από σχέδιο, και μιλώντας ειδικά για σχέδιο που "καρτουνίζει", το οποίο δεν είναι και το αγαπημένο μου. Αλλά δεν μπορείς να μην θαυμάσεις το γέμισμα των καρέ, την λεπτομέρεια των ρούχων και των gore σκηνών, την αισθησιακότητα των γυναικείων χαρακτήρων αλλά και το στυλιζαρισμένο ποζάρισμα των χαρακτήρων. Καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης της 6τευχης σειράς, το μυαλό μου πήγαινε συνέχεια σε 2 σχεδιαστές και αυτοί ήταν ο Joe Benitez και η Αγγελική Σαλαμαλίκη. Για όσους γνωρίζουν τις δουλειές και των δύο, θα καταλάβουν τον συνδυασμό, αν αντιστοιχίσουν την Βικτωριανή εποχή και την απεικόνιση των φορεσιών και των εξωτερικών χώρων (άσχετα αν βρισκόμαστε σε άλλη ήπειρο) αλλά και την "καρτουνέ" απόδοση των χαρακτήρων. Και αν σε αντίθεση με τους παραπάνω δημιουργούς, η Andolfo δεν δίνει τόση έμφαση στις εκφράσεις των προσώπων και στην φορτωμένη λεπτομέρεια των backgrounds, τα υπερκαλύπτει με την "ονειρική" ατμόσφαιρα που προσφέρει σε κάθε καρέ, όσο και στην μεγαλή ποικιλία της σκηνοθεσίας και του στησίματος των καρέ της. Συνολικά, η σχεδιαστική της δουλειά είναι αξιέπαινη και πολύ μα πολύ φρέσκια, και τη θεωρώ ικανή να τραβήξει αναγνώστες με διαφορετικές προτιμήσεις, πράγμα δύσκολο να βρεις τα τελευταία χρόνια. Μιλάμε για ένα κόμικ το οποίο πρώτα προτάθηκε στην (και εκδόθηκε από την) Panini Ιταλίας, εκδόθηκε και από την Glenat στη Γαλλία, πέρασε στις ΗΠΑ με την Image, και έχει μεταφραστεί σε 10 χώρες μέχρι τώρα. Παρά τις όποιες σεναριακές αδυναμίες, το συνολικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλό και εντυπωσιακό. Είχε ανακοινωθεί η συνέχεια του το 2021 με τον τίτλό Merciless, αλλά ελέω Covid δεν έχει ξεκινήσει ακόμα να κυκλοφορεί. Σίγουρα από τις σειρές του 2020 που εντυπωσιάζουν και για εμένα τουλάχιστον, κάτι που πρέπει να διαβαστεί από όλους. Ορμήστε
  4. Μια πανδημία χτυπάει τον πλανήτη. Κανείς δεν ξέρει από που προέρχεται και πως να την περιορίσουν. Η μεταδοτικότητα της είναι καταστροφική, το 95% όσων επηρρεάζονται, πεθαίνουν σε λίγες ημέρες. Και όσο ξαφνικά εμφανίστηκε, μία ημέρα σταμάτησε. Χωρίς να ξέρει κανείς το γιατί. Εν μέσω και λόγω αυτής της κατάστασης, στις ΗΠΑ εκλέγεται πρόεδρος μία αμφιλεγόμενη φιγούρα επιχειρηματία, ο οποίος στα πρότυπα του Trump, προωθεί ακραίες, δεσποτικές και alt-right λογικές. Ταυτόχρονα, το 5% των επιζησάντων, εκείνοι δηλαδή που δεν πέθαναν παρόλο που νόσησαν, άρχισαν να αποκτούν υπερηρωικές δυνάμεις. Και ξεκινάει η μάχη ανάμεσα στην κυβέρνηση η οποία επιθυμεί να τους ελέγξει και σε μια ομάδα αυτών που προσπαθεί να δημιουργήσει την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα, με κάτι που διάβασα στο κείμενο που έγραψε ο J.Michael Straczynski και συμπεριλήφθηκε στο τέλος του trade που συγκεντρώνει τα πρώτα 6 τεύχη. Όπου και μας λέει ότι έγραψε το Resistance με σκοπό να στήσει ένα καινούριο υπερηρωικό σύμπαν στο οποίο επόμενοι συγγραφείς θα μπορούν να πατήσουν και να γράψουν δικές τους ιστορίες. Πράγμα που ανέβασε αρκετά την συνολική μου άποψη για τη συγκεκριμένη δουλειά. Ξεκινώντας από το ότι πρόκειται για αρκετά καλογραμμένο σενάριο, σαν μια ωραία κινηματογραφική ταινία με δράση και πολιτικές συνομωσίες. Όπως πολύ επιτυχημένα κάποιος το παρομοίασε κάποιος στο goodreads, είναι σαν να διαβάζεις ένα έργο του Tom Clancy, με υπερηρωικά στοιχεία θα προσθέσω εγώ. Όλα δίνονται σε σωστές αναλογίες, με ίσως λίγες παραπάνω πληροφορίες από ότι χρειάζεται, οι οποίες όμως δικαιολογούνται καθώς είναι τα πρώτα τεύχη, αλλά και γιατί στήνει το σύμπαν που αναφέρω παραπάνω. Σωστά, στα 2 τελευταία τεύχη, η δράση ανεβαίνει, αποκτούμε σαφείς ήρωες και villains, και τελειώνει σε ένα ωραίο cliffhanger. Ένα καλοφτιαγμένο sci-fi political thriller, από κάποιον που εμφανώς ξέρει καλά την τέχνη του. Mike Deodato Jr. Εκπληκτικός και εδώ. Τον έχουμε δει σε διάφορα υπερηρωικά, στα οποία τα καταφέρνει μια χαρά, αλλά εδώ, νομίζω, ότι κάνει ένα ακόμα βήμα. Περιορίζει κάποιες κακές συνήθειες, όπως αυτές με τα "παραφουσκωμένα" σώματα και εδώ παραδίδει μαθήματα στησίματος ενός κόμιξ. Παρόλο που έχει να δουλέψει με αρκετό κείμενο, καταφέρνει καi μας παρουσιάζει κάποια πανέμορφα splash, γεμάτα δυναμισμό και συναισθηματική φόρτιση. Εδώ πρέπει να αναφέρω και κάτι που δεν μου αρέσει και αυτό είναι η χρήση των φυσιογνωμιών γνωστών ηθοποίων στη θέση κάποιων χαρακτήρων, όπως π.χ. του Ed Harris στο ρόλο του προέδρου των ΗΠΑ. Και αν συνήθως δεν έχω πρόβλημα όταν αυτό χρησιμοποιείται λιτά και ως easter egg, εδώ γίνεται μαζικά (τουλάχιστον 3-4 ηθοποιούς ξεχώρισα εγώ) και κάποιους σε βασικούς ρόλους. Δεν ξέρω βέβαια αν αυτό είναι επιλογή του σχεδιαστή, του συγγραφέα ή και των δύο, αλλά στον βαθμό που γίνεται, σε βγάζει από τον κόσμο που σε έχει βάλει και δεν βρίσκω το λόγο. Ελπίζω στη συνέχεια να περιοριστεί. Κατά τα άλλα, δεν βρήκα κάτι άλλο αρνητικό, 6 τεύχη eye-candy! 6 τεύχη, ένα trade το οποίο ευχαριστήθηκα. Ξέρω ότι δεν ανακαλύπτει την πιτυρίδα πυρίτιδα, κάτι αντίστοιχό είχε γράψει άλλωστε ο ίδιος ο Straczynski στο Rising Stars. Αλλά είναι ευχάριστο να διαβάζεις 2 επαγγελματίες που ξέρουν καλά την δουλειά τους, να σου προσφέρουν κάτι καλοφτιαγμένο και στιβαρό. Η AWA ως καινούρια εταιρεία κάνει καλή αρχή και εγώ είμαι πάντα υποστηρικτής του καινούριου παιδιού, οπότε θα πάρω μερικά από τα πρώτα trades της και για να δω την κατεύθυνση της αλλά και για να την υποστηρίξω. Σας προτείνω να κάνετε το ίδιο!
  5. Ο Ράντολφ Κάρτερ είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ στην Berlin, μια πόλη όπου οι ζωντανοί ζουν δίπλα-δίπλα με τους απέθαντους. Χωρίς καμία φιλοδοξία για τη ζωή και το μέλλον, αναλαμβάνει μικροδουλειές, απλά για να βγάζει τα ποτά του σε ένα καταγώγιο. Η φρίκη και η δυσωδία της ίδιας της πόλης είναι τέτοια, που πολλοί την παρομοιάζουν με την ίδια την Κόλαση και μάλλον έχουν δίκιο. Σε αυτό το σάπιο περιβάλλον, μια φαινομενικά απλή υπόθεση κλοπής, θα μετουσιαστεί σε ένα ανελέητο κυνηγητό, σε μία μίξη τρόμου και αγώνα για την επιβίωση. Κλασικό, πιστό στις παραδόσεις του είδους, noir σενάριο με supernatural twist. O συγγραφέας Κυριάκος Αθανασιάδης, πολυγραφότατος με πολλά και διαφορετικά βιβλία στο παρελθόν του, κάνει το πρώτο του βήμα στο χώρο των κόμικς, και το κάνει με safe τρόπο και σχετική επιτυχία. Έχοντας μια ενδιαφέρουσα ιδέα, δημιουργεί ένα καινούριο κόσμο/πόλη, και μπλέκει, με ικανότητα, ρεαλιστικά και απόκοσμα στοιχεία, θυμίζοντας Lovecraft στη λογική και την έμπνευση. Στο Berlin-Πρώτος Θάνατος, το 85 σελίδων πρώτο άλμπουμ της σειράς, βαριά επηρεασμένος από τα noir αστυνομικά μυθιστορήματα που τοποθετούνται χρονικά την περίδο του μεσοπολέμου στις ΗΠΑ, χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα κλισέ που μάθαμε από ακριβώς αυτά τα μυθιστορήματα. Και εδώ έρχεται ακριβώς η ένσταση μου, γιατί χρησιμοποιεί ΟΛΑ τα κλισέ αυτών των βιβλίων. Κατεστραμένος ιδιωτικός ντετέκτιβ, μπαρ-καταγώγιο όπου πνίγει τη ζωή του στο ποτό, χορεύτρια που τον αγαπάει και είναι πληροφοριοδότης του (αν και απέθαντη εδώ), femme fatale την οποία καταδιώκει αλλά καταλήγει να προστατεύει και πάρα πολλά άλλα. Σε συνδυασμό με το λόγο, στον οποίο δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια εκμοντερνισμού, παρά παραμένει αυστηρά φυλακισμένος στη μανιέρα του 1920, π.χ. "Η ντροπή δεν είναι μία από τις αρετές μου.... Και δεν ξέρω ποιες είναι οι υπόλοιπες.", οι οποίες φαίνονται/ακούγονται λίγο cringy και λίγο αγγλισμοί, στα μάτια/αυτιά μου τουλάχιστον. Μην παρεξηγηθώ, όλο το σενάριο και όλοι οι διάλογοι ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος και το χαρακτήρα του γενικότερου κόσμου που μας παρουσιάζεται, απλά ένιωσα ότι "κρατάνε" πίσω την ιστορία αντί να την απογειώνουν. Σίγουρα σε κάποιον που δεν έχει μεγάλη εμπειρία στο αντίστοιχο είδος βιβλίων/ταινιών, θα του φανεί περισσότερο πρωτότυπο. Για αυτό όμως που δεν έχω κανένα παράπονο, είναι το σχέδιο του Νικόλα Κούρτη. Εκπληκτικό, πανέμορφο, από τα καλύτερα ασπρόμαυρα σχέδια που έχω δει από ελληνικά χέρια. Τρομερά δουλεμένο, οι μακρινές λήψεις της πόλης είναι εντυπωσιακές, με εκπληκτικά δουλεμένη λεπτομέρεια, επιβλητικό και υπέροχο. Σε βάζει πραγματικά στην ατμόσφαιρα της ιστορίας και αναδεικνυει μια τεράστια μεγαλούπολη, σκοτεινή και καταθλιπτική. Αλλά πέρα από τα κτίρια και τα αυτοκίνητα, και οι χαρακτήρες είναι σχεδιασμένοι, σχεδόν κινηματογραφικά θα έλεγα. Με έμφαση στις γκριμάτσες, στις κινήσεις των ματιών και των φρυδιών, καταλαβαίνεις απόλυτα τι αισθάνεται ο καθένας. Και η κίνηση τους είναι ολόσωστη, εντυπωσιακά δοσμένη και εκπληκτικά στημένη. Σταματάω εδώ, μου τελείωσαν τα επίθετα. Απλά να προσθέσω ότι θα ήθελα πολύ να τον δω να σχέδιαζει κάτι σε ένα steampunk κόσμο, και είμαι πολύ περίεργος πως θα φαίνεται το σχέδιο του με χρώμα. Συνολικά πρόκειται για μια άρτια δουλειά, με κάποιες σεναριακές αδυναμίες, αλλά με φόντα να εξελιχθεί σε κάτι πάρα πολύ καλό. Η έκδοση περιέχει ένα 9σέλιδο που είχε δημοσιευτεί πρώτα στον Μπλε Κομήτη και αρκετά προσχέδια χαρακτήρων και τεράτων. Must-read και ανάμεσα στα κορυφαία του 2020.
  6. Περιέχει τα : ABSOLUTE CARNAGE (2019) 1-5, ABSOLUTE CARNAGE VS. DEADPOOL (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: CAPTAIN MARVEL (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: IMMORTAL HULK (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE SPIDER-MAN (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE OF VENGEANCE (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: LETHAL PROTECTORS (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: AVENGERS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: MILES MORALES (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: WEAPON PLUS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SCREAM (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: SEPARATION ANXIETY (2019) 1, AMAZING SPIDER-MAN (2018) 29-31, VENOM (2018) 16-20, ABSOLUTE CARNAGE STINGER PAGES Ο Cletus Kasady, γνωστός ως Carnage, "βρήκε" τον θεό του και αυτός είναι ο Knull, ο δημιουργός όλων των symbiotes. Για να τον φέρει όμως πισω από την "φυλακή" του (μεγάλη ιστορία για άλλη παρουσίαση), πρέπει να μαζέψει όλους όσους είχαν, κατα καιρούς, γίνει ξενιστές symbiote. Και αυτό γιατί παρόλο που τα symbiotes έφευγαν από τα σώματα, άφηναν πίσω ένα codec, και μαζεύοντας αυτά τα codecs, o Knull θα αποκτήσει πάλι φυσική υπόσταση. Και καθώς symbiotes έχουν περάσει από πολλούς ήρωες, ο Carnage επιτίθεται κατ' αρχήν σε Spider-Man και Venom/Eddie Brock, αλλά και σε Captain America, Woilverine, Ghost Rider, Hulk και πολλούς, πολλούς άλλους. Και όπως καταλαβαίνετε, γίνεται πάνικός σε φόντο κόκκινο! Χρόνια δούλευε ο Donny Cates, κυρίως μέσα από το Venom που έγραφε, προς την κατεύθυνση που μας έφερε στο Absolute Carnage, αλλά και ουσιαστικά στο King in Black, που είναι το mega-event που τρέχει τώρα στο σύμπαν της Marvel. Το Absolute Carnage είναι το εισαγωγικό mini-event, και δεν θυμάμαι στο παρελθόν δύο events να σχετίζονται τόσο πολύ μεταξύ τους. Αυτό ίσως και να σημαίνει πόσο πολύ πιστεύουν στον Donny Cates, αφού μετά τον Jason Aaron (και τον Jonathan Hickman αλλά αυτός έχει αναλάβει το X-Men κομμάτι) πρόκειται για το πιο ΗΟΤ όνομα στο roster τους. Το καλό που έχει ο Cates, και το βγάζει πολύ έντονα εδώ, είναι το πόσο πολύ γουστάρει αυτό που κάνει. Οι ιστορίες του ξεχειλίζουν από ζωντάνια και καλώς εννοούμενη καφρίλα και φαίνεται πολύ έντονα ότι είναι σαν παιδί που του εμπιστεύθηκαν τα παιχνίδια του Stan Lee και του είπαν "Παίξε". Και αυτός τα συνδυάζει μεταξύ τους με τρόπο, αν όχι απολύτως πρωτότυπο, αλλά σίγουρα ενθουσιώδη, διασκεδαστικό και, ενίοτε, ελαφρά κάφρικο. Χωρίς να χάνεται όμως, πάντα προωθόντας την ιστορία και χωρίς το άγχος να κερδίσεις τον αναγνώστη άμεσα, γιατί αφενός το έχει ήδη κάνει από το Venom που πουλάει πολύ, αλλά και αφετέρου, και όπως προείπα, έχει το King In Black να τον περιμένει για ακόμα μεγαλύτερη δόση αδρεναλίνης. Όπως όλα τα events, εκτός από τη κυρίως (5τευχη) σειρά και το Venom, τα οποία γράφει ο ίδιος ο Cates, είχαμε πολλά ολιγότευχα (από 1 έως 3) tie-ins, τα οποία, σεναριακά μιλώντας, άλλα ήταν μέτρια, άλλα ήταν απλά ΟΚ και 1-2 ήταν αδιάφορα. Συνηθισμένο δηλαδή φαινόμενο για τέτοιου είδους τεύχη. Ξεχώρισα το Symbiote of Vengeance από τον Ed Brisson (καιρό είχα να διαβάσω καλογραμμένο Ghost Rider), το μονότευχο Immortal Hulk από τον Al Ewing o οποίος παραδίδει σεμινάρια του πως να γράψεις ολοκληρωμένα μια ιστορία σε 20 σελίδες (Αγγλος γαρ) και μέχρι εκεί. Με ψιλοαπογοήτευσαν γνωστοί και αγαπημένοι συγγραφείς όπως οι Nick Spencer, Cullen Bunn και Saladin Ahmed, απλά γιατί δεν μπήκαν στην διαδικασία να γράψουν κάτι καλύτερο και απλά έκαναν μερικά filler και safe τευχακια. Σχεδιαστικά, ο Ryan Stegman έκανε μια εντυπωσιακή δουλειά στην κεντρική σειρά. Σίγουρα δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί και ίσως δεν είναι κάτι που θα με κάνει να ψάξω άλλες δουλειές του, αλλά τη δουλειά του την έκανε πολύ καλά, με φανταστικές σκηνές μάχης και διακριτές λεπτομέρειες, ακόμα και όταν γίνεται χαμός στην σελίδα. Όλη η σειρά χαρακτηρίζεται από την (ίσως υπερβολική) κυριαρχία του κόκκινου και του μαύρου, αλλά φαίνεται ότι ήταν συνειδητή επιλογή και, αν μη τι άλλο, ο στόχος επιτυγχάνεται και η ατμόσφαιρα περνάει από το χαρτί στον αναγνώστη. Στις υπόλοιπες ιστορίες, πάλι ξεχώρισα το σχέδιο (κυρίως) του Iban Coello στο Venom, αλλά και αυτό του Gerardo Sandoval στο Scream και του Filipe Andrade στο Hulk. Θετικό είναι πάντως ότι όλο το Omnibus, σχεδιαστικά, είναι σε υψηλό επίπεδο και δεν με χάλασε σε κανένα σημείο. Για άλλη μια φορά, στα Omnibus που συγκεντρώνουν events, η Marvel έβαλε στην αρχή την κεντρική ιστορία, και μετά όλα τα υπόλοιπα tie-ins, αδιαφορώντας για την σωστή χρονολογική τους σειρά. Αυτό είναι αδιανόητο για εμένα, και ήταν ο λόγος για τον οποίο σταμάτησα να παίρνω τέτοιου είδους Omnibus, άσχετα αν αυτό το πήρα τελικά γιατί το βρήκα σε πολύ καλή τιμη. Και για να το κάνει ακόμα χειρότερο, ακόμα και αν αποφασίσει ο αναγνώστης να πηγαίνει από το ένα μέρος του βιβλίου στο άλλο, ακολουθώντας την σωστή σειρά που η ίδια η Marvel ανακοινώνει στα τεύχη της, δεν τυπώνει τους αριθμούς των σελιδών στο Omni. Δύσκολο μεν πολλές φορές λόγω full-page-art, αλλά είναι κάτι αποτρεπτικό για εμένα ενώ είναι τόσο απλό. Πρέπει να πω πάντως ότι εδώ δεν με ενόχλησε τόσο πολύ, κυρίως γιατί αρκετά tie-ins δεν εμπλέκονταν πολύ ή καθόλου με την κεντρική ιστορία. Συνολικά, ένα όμορφο event, μικρό και τακτοποιημένο. Κλείνει και ελαφρώς πρωτότυπα, καθοδηγόντας τον αναγνώστη στη συνέχεια, αλλά τόσο-όσο για να είναι ένα ευχάριστο διάβασμα. Από τα καλά των τελευταίων ετών, και πάνω σίγουρα από την γενική μετριότητα. Προτιμήστε το!
  7. Το κλασικό κόμικ Λούκι Λουκ: Ένας φτωχός, μόνος και πολιτικά ορθός καουμπόι Στην τελευταία του ιστορία ο Λούκι Λουκ επιχειρεί να αποκαταστήσει τη θέση των μαύρων χαρακτήρων στην ιστορία των γαλλοβελγικών κόμικς Ο Λούκι Λουκ με τον Μπας Ριβς, τον πρώτο μαύρο χαρακτήρα που απεικονίζεται {CR}ως βασικός ήρωας σε κόμικς του φτωχού και μοναχικού καουμπόι Πριν από μερικά χρόνια, ο Ζιλιέν Μπερζό, αφού είχε κλείσει έναν σύντομο επαγγελματικό κύκλο ως καθηγητής κινεζικής ιστορίας στο Παρίσι και είχε ξεκινήσει να δημοσιεύει ως σκιτσογράφος τις ιστορίες του στον γαλλικό Τύπο, έλαβε μία από τις πιο τιμητικές προτάσεις: να αναβιώσει το κλασικό κόμικ του Λούκι Λουκ. Το τρίτο του άλμπουμ, το οποίο υπογράφει ως Jul, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2019 στη Γαλλία με τίτλο «Un Cow-Boy dans le coton». Πρόσφατα μεταφράστηκε στα αγγλικά και στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 2020 με τίτλο «Μπελάδες στις φυτείες» από τις εκδόσεις Μαμούθ Κόμιξ. Ο μοναχικός καουμπόι, χάρη στον νέο δημιουργό του, αποδίδει δικαιοσύνη στην κοινότητα των μαύρων αποκαθιστώντας τη θέση τους στην ιστορία των γαλλοβελγικών κόμικς. Ο Jul υπογράφει το «Μπελάδες στις φυτείες» παρουσιάζοντας στο εξώφυλλο - για πρώτη φορά ανάμεσα στα συνολικά 80 άλμπουμ Λούκι Λουκ - τον μαύρο συμπρωταγωνιστή του. Στη δική του ιστορία ο Λούκι Λουκ βρίσκεται απροσδόκητα ιδιοκτήτης μιας φυτείας βαμβακιού στη Λουιζιάνα. Οι προοδευτικές του απόψεις όμως τον φέρνουν αντιμέτωπο με τις συνήθειες των ντόπιων γαιοκτημόνων και της Κου Κλουξ Κλαν. Για να καταφέρει να ξεφύγει, βρίσκει βοήθεια από τον μαύρο ομοσπονδιακό αστυνομικό, τον οποίο ο Jul τοποθετεί στην ιστορία ισότιμα με τον Λούκι Λουκ. Είναι υπαρκτό πρόσωπο, ο Μπας Ριβς, ο πρώτος μαύρος βοηθός σερίφη που υπηρέτησε τον νόμο στα δυτικά του ποταμού Μισισιπή. Σε όλες τις προηγούμενες ιστορίες του καουμπόι οι χαρακτήρες των μαύρων είχαν εμφανιστεί μόνο στο άλμπουμ «En Remontant le Mississippi» (στα ελληνικά «Η κούρσα του Μισισιπή»), το 1961. Οι δημιουργοί του Λούκι Λουκ, Μορίς και Γκοσινί, τους είχαν απεικονίσει ακολουθώντας ρατσιστικά στερεότυπα. Αντιδράσεις Το νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε την εποχή που στη Γαλλία γινόταν έντονη συζήτηση για τη φυλή, την αστυνομική βία και την αποικιοκρατία, καθώς τμήματα του γαλλικού κατεστημένου επέκριναν το φυλετικό ζήτημα θεωρώντας ότι αποτελεί αμερικανική επίδραση. Και η προσπάθεια του Jul για μια αποαποικιοποίηση της ιστορίας του Λούκι Λουκ προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις. Μπας Ριβς Το δεξιάς ιδεολογίας περιοδικό «L'Incorrect» κατηγόρησε το νέο άλμπουμ ότι «εκπορνεύει τον μοναχικό καουμπόι με τις εμμονές του παρόντος» και μετατρέπει μία από τις σημαντικότερες φιγούρες των γαλλοβελγικών κόμικς και της παιδικής φαντασίας σε μια φιγούρα «τόσο φουσκωμένη με προοδευτικό δόγμα όσο μια σειρά του Netflix». Το έντυπο «Valeurs Actuelles», προσκείμενο στην πολιτική του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, παραπονέθηκε ότι οι λευκοί χαρακτήρες του βιβλίου ήταν «τραγελαφικά άσχημοι» και απεικονίζονταν να υποφέρουν από «χυδαία ηλιθιότητα και κακία». Ωστόσο, το «Un Cow-Boy dans le coton» συγκέντρωσε ευνοϊκές κριτικές και ήταν το κόμικ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του περασμένου έτους - πουλώντας σχεδόν μισό εκατομμύριο αντίτυπα, επισημαίνουν οι «New York Times». Ενώ ορισμένοι εξέχοντες μαύροι Γάλλοι το επαίνεσαν ως σημαντική πολιτιστική στιγμή. Αμαρτίες του παρελθόντος Αξίζει να επισημάνουμε το εξής: στα κόμικς της γαλλοβελγικής σχολής δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι μαύροι έχουν την ίδια σωματική διάπλαση (εύσωμοι και με σαρκώδη χείλια) και τις περισσότερες φορές είναι σκλάβοι και δεν ξέρουν ανάγνωση. Για παράδειγμα, στο άλμπουμ του Αστερίξ «Ο Πάπυρος του Καίσαρα», που κυκλοφόρησε το 2015, δεν άλλαξε κάτι. Οι λίγοι μαύροι χαρακτήρες είναι πανομοιότυποι με αυτούς που δημιουργήθηκαν πριν από 54 χρόνια από τους Ουντερζό και Γκοσινί. Μια παράδοση για κάποιους, ένα αδίκημα για τους άλλους, θα σκεφτεί ο σύγχρονος αναγνώστης κόμικς. Αυτοί οι βουβοί μαύροι χαρακτήρες σχεδιάζονται κατά την κλασική αποικιακή παράδοση, με τον τρόπο του Ερζέ στο άλμπουμ «Ο Τεντέν στο Κονγκό» του 1931. Το συγκεκριμένο άλμπουμ θεωρείται ότι εκπροσωπεί την πιο χαρακτηριστική ρατσιστική αναπαράσταση των μαύρων χαρακτήρων στα κλασικά κόμικς. Άποψη που ο Πιερ Κρα, Γάλλος ειδικός της ιστορίας των κόμικς, εξηγεί στο «L' Express»: «Η παραδοσιακή απεικόνιση των μαύρων ως "άγρια" και "νωθρή" είχε ως στόχο να δικαιολογήσει την "πολιτισμένη αποστολή" του αποικισμού στην Αφρική». Για τον Κρα, αυτή η αναπαράσταση, η οποία διαρκεί περισσότερο από 60 χρόνια μετά την ανεξαρτησία των πρώην γαλλικών αποικιών, αντικατοπτρίζει την ψυχή ενός έθνους που πρέπει ακόμα να αντιμετωπίσει πλήρως το αποικιακό του παρελθόν. Πηγή
  8. Dredd

    The Crow: Lethe

    O Null Narcos δεν θυμάται ποιος είναι, δεν θυμάται το παρελθόν του. Ζει τη ζωή του δίνοντας παραστάσεις, ως μέλος μιας ομάδας "φρικιών" παλαιότερων εποχών, όπως μια γυναίκα χωρίς χέρια ή μια άλλη που έχει δέρμα ζέβρας. Και αυτό γιατί, ο ίδιος, δεν μπορεί να αισθανθεί πόνο, ότι φριχτό και βασανιστικό να του κάνουν. Κάποια στιγμή όμως, εμφανίζεται ένας άνθρωπος ο οποίος σκοτώνει τους φίλους του από την ομάδα, στη προσπάθεια του να βρει τον ίδιο. Και σιγά-σιγά, σταδιακά, του έρχονται στο μυαλό εικόνες από το παρελθόν. Εικόνες σκοτωμών, εικόνες εκδίκησης, εικόνες αιματοβαμμένες οι οποίες όμως δεν προξενούν λύπηση και τρόμο, αλλά ίσως ανακούφιση και μια αίσθηση δικαιοσύνης. Και πάνω από όλα, εικόνες με τον ίδιο να έχει μαύρα φτερά και ένα, πάντα παρόν, κοράκι να πετάει διαρκώς στο παρασκήνιο. Και για όλα τα παραπάνω, ίσως να ευθύνεται η δική του ΛΗΘΗ. Μπήκα σε αυτή τη 3τευχη σειρά, χωρίς να έχω διαβάσει καθόλου άλλες ιστορίες για το χαρακτήρα στο παρελθόν. Και αυτό γιατί ο συγγραφέας Tim Seeley (Revival, Nightwing, Hack/Slash), χρησιμοποιεί αρκετά easter eggs από προηγούμενες εμφανίσεις του χαρακτήρα, τα οποία δεν με βοήθησαν ιδιαίτερα στην κατανόηση του, αν και είμαι σίγουρος ότι παλαιότεροι αναγνώστες θα τις εκτίμησαν δεόντως. Εν τέλει, έκανε αρκετά καλή δουλειά βέβαια, με σωστή ισορροπία μεταξύ δράσης και ροής της ιστορίας, κλείνοντας την με ενδιαφέροντα, αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο τρόπο. Δεν κατάφερε, από την άλλη, να μας παρουσιάσει ένα δυνάτο συμπληρωματικό καστ, πράγμα που ωφείλεται και στα μόνο 3 τεύχη που είχε διαθέσιμα, κάνοντας τους δευτεραγωνιστές απλά "οχήματα" διαλόγων, χωρίς ιδιαίτερη ουσία και πραγματική συμμετοχή. Κλασσική, δηλαδή, περίπτωση σειράς που περιμένει να απογειωθεί ή να χαντακωθεί από το σχέδιο. Και ευτυχώς που εδώ είχαμε τον Ηλία Κυριαζή, ίσως στην καλύτερη του δουλειά που έχω διαβάσει. Πραγματικά κλέβει την παράσταση, με πανέμορφα splash, παίζοντας στο όριο μεταξύ ρεαλιστικού και καρτουνίστικου σχεδίου, με αποτέλεσμα, όμως, πάντα εκπληκτικό. Με τρομερή ποικιλία στο στήσιμο των καρέ και την σκηνοθεσία των σελίδων, έχω την αίσθηση ότι διασκέδασε πολύ το σχεδιασμό αυτών των τευχών, δίνοντας πάντα κάτι διαφορετικό ανά σελίδα. Είτε στο ασπρόμαυρο των flashbacks, είτε στο εκτυφλωτικό έγχρωμο, πραγματικά δίνει ρέστα σχεδιαστικά. Οι gore σκηνές είναι φτιαγμένες με τρομερή λεπτομέρεια και τα εφέ φλόγας και αίματος ( όπως μπορείτε να δείτε και στις σελίδες που ανεβάζω ) είναι τόσο καλά, που με κάνουν να φαντάζομαι ότι πέρα από τα χρώματα της Katrina Mae Hao, είχε βάλει και εκείνος το χέρι του με κατάλληλα μολύβια στα σωστά σημεία. Ελπίζω αυτή η σειρά να είναι πραγματικά το βήμα για να αναλάβει ακόμα πιο high-profile δουλειές, ίσως σε κάποια από τις 2 μεγάλες, γιατί εδώ (μου) δείχνει ότι είναι έτοιμος. Το trade, περιέχει τα 3 τεύχη, περιέχει επίσης και ένα one-shot, πάλι του Tim Seeley, για κάποια άλλη μετενσάρκωση του Crow. Με τίτλο Hark the Herald, έχει πιο αδύναμο σχέδιο από αυτό του Κυριαζή, αλλά σαν ιστορία είναι πιο μαζεμένη, αυτοτελής και προσεγμένη. Κατά τα άλλα, και μιλώντας για το Lethe, θα το πρότεινα σε όλους να το πάρουν, αν μη τι άλλο, για να δουν την εξέλιξη του σχεδίου του Κυριαζή. Οχι πως σαν ιστορία είναι για πέταμα, αλλά δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο εν τέλει.
  9. Μια Μεξικανή, κάτοικος του Juarez, πολύ κοντά στα σύνορα με τις ΗΠΑ, κάνει το λάθος να καταγγείλει στην τοπική αστυνομία ένα έγκλημα που διέπραξε ένα μέλος του καρτέλ. Το αποτέλεσμα είναι να της επιτεθούν στο σπίτι της, να σκοτώσουν τους φίλους της, και η ίδια να γλυτώσει την τελευταία στιγμή, μαζί με τον σύντροφο της. Αποφασίζουν να βρουν καταφύγιο στις ΗΠΑ και ξεκινούν το ταξίδι με τους εκτελεστές του καρτέλ στο κατόπι τους. Στην πορεία θα δούμε να αναπτύσσεται ο ρόλος του αρχηγού του καρτέλ, ενός μεξικανού εφήβου που τους βοηθάει να περάσουν τα σύνορα και μιας "περίεργα" φιλικής Τεξανής οικογένειας, η οποία τους φιλοξενεί και κάνει τα πάντα για να μην τους αφήσει να φύγουν. Ενα ωραίο σπλατερο-horror-action κόμικ, το οποίο δεν κάνει τίποτα πρωτότυπα, αλλά κάνει τα πάντα τόσο-όσο να περάσεις καλά και να το ξεχάσεις πολύ γρήγορα. Και αυτά δεν τα αναφέρω καθόλου αρνητικά. Αν κάτι είναι καλογραμμένο, όπως είναι το Red Mother, και ο συγγραφέας του ( Jason Starr ) ξέρει πως να κρατάει τον αναγνώστη σε επαγρύπνηση, χωρίς να πλατειάζει και χωρίς να χάνει το ρυθμό του, τότε βγαίνει ένα αποτέλεσμα ενδιαφέρον. Χωρίς να έχει γράψει πολλά άλλα κόμικ ( Wolverine:MAX, The Chill ), o τρόπος του ( ή ο τρόπος του επιμελητή του ) δείχνει εμπειρία και μελετημένο στήσιμο της πλοκής του, και οδηγεί σε κάτι το οποίο καταναλώνεται ευχάριστα, σαν μια καλούλα αμερικάνικη ταινία δράσης. Μου θύμισε λίγο Ennis στην λογική και στην απεικόνιση της "περίεργης" οικογένειας, χωρίς όμως να φτάνει τα επίπεδα καφρίλας του Αγγλου συναδέλφου του. Το σχέδιο του Will Conrad ( Buffy, Conan, διάφορα DC ) είναι πανέμορφο. Και εδώ δεν έχουμε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί αλλού, αλλά παραμένει καλοφτιαγμένο με "γρήγορη" σκηνοθεσία και "κοφτές" σκηνές δράσης. Γενικά όλο το κόμικ είναι ουσιαστικά μια συνεχόμενη σκηνή δράσης, με μικρά διαλείματα για λίγο character building. Ωραία λεπτομέρεια και ωραία κοντινά, πολύ κινηματογραφικό όλα το στήσιμο. 4 τεύχη τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα λεπτό tradeακι με κόστος μόλις $10, όπως όλα τα πρώτα trades των καινούριων σειρών της (καινούριας) AWA, τα οποία δεν με έχουν απογοητεύσει ακόμα. Δεν είναι κάτι που δεν πρέπει να χαθεί, αλλά αν πέσει μπροστά σας και σας περισσεύει ένα 10ρικο, πάρτε το, δεν θα τα κλάψετε.
  10. Πρώτη Κυκλοφορία: (Έκδοση Anubis) 24-02-2012 (Έκδοση Οξύ) 12-01-2020 Υλικό Τευχών: The Avengers v4 01-12 (19-05-2010/20-04-2011) Ένα από τα πράγματα που χρειάζεται να αποδεχτεί ένας αναγνώστης που για τον Α ή Β λόγο ακολουθεί μόνο ή κυρίως τις Ελληνικές εκδόσεις, είναι το γεγονός πως κάποιοι τίτλοι μπορεί να μην συνεχίσουν ποτέ πέρα από το αρχικό storyline ή να τους δει άξαφνα μετά από πολλά χρόνια, όταν θα έχει ξεχάσει τι έχει προηγηθεί. Ακριβώς αυτό έχουμε και εδώ με την παρούσα σειρά του Bendis η οποία έβγαλε 35 τεύχη συνολικά στην Αμερική από το 2010 μέχρι και το 2013, με τα έξι από αυτά να βγαίνουν στην χώρα μας το 2012 από την Anubis σε 6 ισάριθμα μονά τεύχη με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας των Εκδικητών στους κινηματογράφους. Σχεδόν 8 χρόνια μετά, μια άλλη εκδοτική, η Οξύ, έρχεται να βγάλει τα επόμενα 6 (ή 7, θα δούμε στο επόμενο τεύχος) τεύχη σε 2 αντίστοιχα δικά τους τεύχη, με την συνεργασία της εφημερίδας Έθνος. Κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις, ο μεταφραστής/επιμελητής Σάββας Αργυρού που προφανώς διάλεξε τα τεύχη που τελικά κυκλοφόρησαν και τις δύο φορές. Ευχαριστώ τον leonidio για τα εξώφυλλα από την σειρά της Anubis. Η σειρά της Anubis βρίσκει την βασική τριάδα των Εκδικητών (Στιβ Ρότζερς, Τόνι Σταρκ, Θορ) μονιασμένη ξανά μετά τα γεγονότα του Civil War, με τον Ρότζερς να έχει αναλάβει την διεύθυνση της Ασπίδα, μετά από την θητεία του Νόρμαν Όσμπορν και του Τόνι στο ίδιο πόστο, που οδήγησε σε καταστροφικά αποτελέσματα. Ευθύς εξαρχής μπλέκουν σε μια περιπέτεια με παράξενα φαινόμενα, μιας και ένα γεγονός στο μέλλον που έχουν προκαλέσει οι απόγονοι τους, έχει αποσταθεροποιήσει το σύμπαν. Η ομάδα πρέπει να ταξιδέψει στο μέλλον και να πολεμήσει με το Ούλτρον, ενώ παράλληλα πρέπει να αποτρέψουν τους απογόνους τους από το να πράξουν ακριβώς το ίδιο. Εδώ ο Μπέντις κάνει μια καλή αρχή, προκαλώντας και κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, σε μια απλή αλλά διασκεδαστική μπλοκμπαστεριά, με τον Ρομίτα Τζ. να παρέχει τα πανοραμικά πλάνα/καρέ (love him or hate him, ξέρει την δουλειά του). Ο τίτλος αποτελεί ουσιαστικά τις πρώτες βάσεις για το Age of Ultron event που βγήκε το 2013. Η συνέχεια από τις εκδόσεις Οξύ, μας φέρνει στο δεύτερο storyline όπου ένας τριτοκλασάτος κακοποιός τους, ο Χουντ, τον οποίο προσπάθησαν να προμοτάρουν για χρόνια ανεπιτυχώς ως τον νέο πιθανό Κίνγκπιν (ο αρχιμαφιόζος του σύμπαντος της Marvel), αποδρά από την φυλακή με την γνώση πως τα πετράδια της αιωνιότητας είναι στην γη και τα έχουν κρύψει οι 6 ήρωες που αποτελούν τους Ιλουμινάτι του MarvelU, μιας ελίτ που προσπαθεί να αποτρέψει με προληπτική δράση καταστροφές κοσμικού επιπέδου. Ο Χουντ καταφέρνει να κλέψει τα δύο πρώτα πριν τον πάρουν χαμπάρι, μια πράξη που κάνει την ύπαρξη των Ιλουμινάτι γνωστή στους υπόλοιπους ήρωες, μιας και χρειάζεται να συνταχτούν όλοι για να αντιμετωπίσουν μια απειλή τόση μεγάλη που ούτε ο Κόκκινος Χαλκ δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα από άποψη ωμής δύναμης. Στην πραγματικότητα όμως η υπόθεση δεν δικαιολογεί τόση μεγάλη σύναξη. Τα τρία τέταρτα των χαρακτήρων που εμφανίζονται δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης στην ιστορία και οι ατάκες που μπορεί να έχουν είναι τόσο τετριμμένες και μη προσωπικές σε αυτούς που τις "αναθέτει", που θα μπορούσαν να δοθούν στον οποιοδήποτε από τους 7-8 βασικούς χαρακτήρες, χωρίς να χρειαστεί να μάθει κανείς για τις ατασθαλίες των Ιλουμινάτι. Γενικά ο Μπέντις εδώ εμφανίζει τα πρώτα σημάδια κόπωσης μετά από 7 χρόνια συνεχής ενασχόλησης (μέχρι εκείνη την στιγμή) με τους Εκδικητές. Το μισό storyline αναλώνεται στο να δείχνει μπλαζέ συζητήσεις για τα πετράδια και το γιατί το έκρυψαν από τον Κάπτεν Αμέρικα και το άλλο μισό στις βαρετές και ξέμπαρκες στιγμές μπουφλοπατινάδας!©® Μόνη αναλαμπή η μη απόλυτα χρονολογική παράθεση των γεγονότων που οδήγησαν τον Χουντ στην ανακάλυψη του μυστικού για τα πετράδια και την ανεύρεση τους, που δείχνει τουλάχιστον κάποια ψήγματα πλάνου στην συγγραφή της ιστορίας. Εξίσου βαρετή είναι και η λύση που δίνεται στη απειλή, μιας και ουσιαστικά απλά Η Οξύ χρησιμοποίησε ως οδηγό για την κυκλοφορία της το trade Avengers by Brian Michael Bendis v2. Σε αυτό είχε δημοσιευτεί και το 12.1, ένα τεύχος που είχε διαφημιστεί ως ένα σημείο στο οποίο μπορούσε να ξεκινήσει να διαβάζει ένας νέος αναγνώστης τον τίτλο, χωρίς να έχει πρόβλημα κατανόησης του τι είχε προηγηθεί και τελικά αποδείχτηκε πως ήταν άλλο ένα στάδιο στην μεταγενέστερη αναμέτρηση του Age of Ultron, το οποίο δεν είχε ανακοινωθεί πως θα κυκλοφορήσει μέχρι εκείνη την στιγμή (να επισημάνω πως δεν μιλάω για την ταινία που βγήκε το 2015). Θα μάθουμε αν το συμπεριλάβουν και αυτό την επόμενη βδομάδα. Αν το κάνουν, θα μιλάμε για ένα τεύχος που θα ξεπερνά τις 100 σελίδες, με το πρώτο τεύχος να φτάνει τις 80. Καθόλου άσχημα για μια έκδοση που αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα βγει σε τρία μέρη. Υποθέτω, πως η εφημερίδα αποφάσισε να τελειώσει την συνεργασία της με την Οξύ - 13ος τίτλος, 9ος από το σύμπαν της Μάρβελ, σε λιγότερο από έναν χρόνο - δυναμικά. Edit 21-01-2020: Τελικά το 12.1 δεν συμπεριλήφθηκε στην Ελληνική έκδοση. Καλύτερα να είχαν μείνει στον αρχικό προγραμματισμό των 3 τευχών. Οπότε, το όνομα του Bryan Hitch που σχεδίασε το 12.1, δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης στα εξώφυλλα.
  11. H DC το 2019 μετά τον άδοξο Θάνατο του Vertigo imprint (δηλαδή εκδοτικό πρακλάδι) εισάγει το DC Black Label που πρακτικά είναι ότι ήταν το Vertigo Imprint. Δηλαδή ένας χώρος για τους καλλιτέχνες να εκφραστούν χωρίς να υπόκεινται στα συνήθη περιοριστικά μέτρα και σταθμά που υπάρχουν ας πούμε σε ένα εντελώς mainstream comic. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείς να πεις και να κάνεις -σχεδόν- ότι θέλεις, έχεις πολύ περισσότερη δημιουργική ελευθερία και δεν περιορίζεσαι τόσο όσο συνήθως. Κάπου εκεί λοιπόν στο Black Label ξεπετιέται ένα Pop Up Comic Section δηλαδή μεμονωμένος τίτλος ή σειρά τίτλων που εμφανίστηκαν για λίγο και μετά μπορεί να εμφανιστούν ξανά στο μέλλον, μπορεί και όχι. Αυτό το Pop up Section είχε ως "έφορο" τον Joe Hill , σημαντικό Αμερικανό συγγραφέα στο χώρο του Horror/Fantasy και ονομάστηκε hill House Comics. O Joe Hill λοιπόν Πέραν την ολικής εποπτείας, έγραψε και δύο τίτλους,το PLUNGE (https://comicstreet.gr/index.php?/topic/1685-the-plunge-joe-hill-stuart-immonen) και το Basketful of heads που θα παρουσιάσω εδώ: Η ιστορία σε πολύ γενικές γραμμές είναι ότι μια κοπέλα έχει ένα καλάθι με κομμένα κεφάλια που όμως είναι ζωντανά και της μιλάνε. Κατά την διάρκεια των 7 τευχών που διαρκεί η σειρά μαθαίνουμε πως κατέληξε να έχει αυτό το καλάθι, γιατί τα κεφάλια είναι ζωντανά χωρίς σώμα, και κυρίως τι συμβαίνει στη μικρή πόλη που μένει η κοπέλα κάπου στου διαόλου τη μάνα στην αγροτική Αμερική. Τι είναι αυτό το κόμικ; Είναι αστυνομικό/τρόμου/κωμωδία/ρομαντσο/female empowerment. Όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν, αλλά νομίζω ότι τελικά μάλλον είναι μια κωμωδία τρόμου. Δεν ξέρω αν ήταν εξαρχής ο σκοπός των δημιουργών να κάνουν κάτι τέτοιο, ή αν απλώς στην πορεία η έμφυτη παλαβομάρα της κεντρικής υπόθεσης τους οδήγησε εκεί , αλλά το σίγουρο είναι ότι γελάς. Σε συνετεύξεις που διάβασα και οι δύο δημιουργοί φαίνεται πως παρασύρθηκαν από την κεντρική τους ιδέα και ειδικά τα "μεσαία" τεύχη είναι σχεδόν αδύνατον να τα πάρεις στα σοβαρά. Κάπου προς το τέλος το κόμικ ξαναγίνεται σοβαρό (ας πούμε) αλλά κυρίως συμβαίνει αυτό που φαίνεται πολύ καλά στην παρακάτω σελίδα. Στο σενάριο είπαμε είναι ο Joe Hill, που έχει γίνει γνωστός κυρίως για τις ανατριχιαστικές ιστορίες τρόμου που έχει γράψει , οι οποίες συχνά περιέχουν και δόσεις κοινωνικής κριτικής. Στο σχέδιο είναι ο Leomacs, γνωστός από την Vertigo και συγκεκριμένα την σειρά Lucifer. Το κόμικ κερδίζει πάρα πολλά από τον συγκεριμένο artist γιατί το στυλ του πολύ απλά δεν είναι ούτε τελείως ρεαλιστικό ούτε τελείως καρτουνίστικο. Είναι όσο γειωμένο χρειάζεται προκειμένου να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι μιλάμε για κανονικούς ανθρώπους αλλά και όσο "καρικατούρα" χρειάζεται για να μην αστοχεί το χιούμορ. Χαρακτηριστική η παρακάτω σκηνή : Το κόμικ δεν έχει πολλά προβλήματα στη ροή του, ίσως σε ορισμένα σημεία παραέχει exposition, αλλά και πάλι δίνεται τόσο κωμικά, σχεδόν σαν παρωδία, που δεν ενοχλεί. Σε κάποια σημεία πάει να γίνει λίγο πιο βαθύ και προσπαθεί να σχολιάσει περισσότερο καταστάσεις και χαρακτήρες, αλλά αμέσως μετά τα εγκαταλείπει γιατί κάπου θημήθηκε ένα καλό αστείο οπότε πάμε για το αστείο. Δεν γίνεται να πάρεις στα σοβαρά έναν άνθρωπο να κάνει έναν διάλογο με ένα πλήρως λειτουργικό κομμένο κεφάλι. Όσο και να προσπαθήσεις απλώς σου δημιουργεί θυμηδία. Αυτό λοιπόν είναι το τεράστιο ατού του συγκεκριμένου κόμικ. Ότι δεν παίρνει σχεδόν πουθενά τον εαυτό του στα σοβαρά, και ότι ποτέ μα ποτέ δεν θυσιάζει τον χαβαλέ για να γίνει διδακτικό ή να σχολιάσει την κοινωνία ή να πει κάτι βαθύτερο. Όχι. Εδώ έχουμε αγνό ανόθευτο χαβαλέ. Αυτό δυστυχώς σπανίζει πια στα κόμικ. Και μόνο λοιπόν που κάποιος τολμά να κάνει horror comedy comic (αλήθεια νομίζετε ότι υπάρχουν πολλά;) και προσφέρει διασκέδαση χωρίς σκοτούρες, αξίζει να διαβαστεί. Έχουμε γεμίσει με "σκοτεινά" και θλιβερά κόμικ. Όχι κύριοι. Εδώ θα κάνουμε μακάβριο χιούμορ. Ποτέ τα κομμένα κεφάλια δεν ήταν τόσο αστεία! Οπότε ξεκινήστε όλοι να διαβάζετε το κόμικ για το καλάθι γεμμάτο κεφάλια. Θα ανταμειφθείτε. :
  12. Το σύμπαν του «Dune» σε κόμικ Το επικό έργο του Φρανκ Χέρμπερτ κυκλοφορεί σε νέες εκδόσεις εν όψει της δεύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς του Το βραβευμένο έργο, που θαύμαζε και ο Αρθουρ Κλαρκ, θέτει ένα σημαντικό οικολογικό ερώτημα σχετικά με την κλιματική αλλαγή και την επάρκεια σε νερό. Τα σχέδια υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Σάκης Ιωαννίδης BRIAN HERBERT, KEVIN J. ANDERSON DUNE μτφρ. Ορέστης Μανούσος εκδ. Anubis, σελ. 176 Πενήντα πέντε χρόνια μετά την αρχική του έκδοση, ο κόσμος του «Dune» φαίνεται πως έχει ακόμη αρκετό «μπαχαρικό» για να μας κρατήσει γαντζωμένους πάνω στα τεράστια σκουλήκια της ερήμου του Αρράκις και στο σύμπαν που έπλασε η φαντασία του Φρανκ Χέρμπερτ. Οι εκδόσεις Anubis, που έχουν συστήσει τον Χέρμπερτ στο ελληνικό κοινό, προχώρησαν στην επανέκδοση του κλασικού έργου, που έχει τιμηθεί με τα περίφημα βραβεία Hugo και Nebula, με νέο εξώφυλλο και πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησαν στα ελληνικά τη διασκευή του πρώτου βιβλίου του «Dune» (αποτελείται από τρία) σε graphic novel. Το ατμοσφαιρικό εξώφυλλο του κόμικ φέρει την υπογραφή ενός από τους σημαντικότερους Αμερικανούς κομίστες, του Μπιλ Σιενκίεβιτς, ενώ στο εσωτερικό τα σχέδια και το ύφος υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Οι εξαντλητικές περιγραφές του Χέρμπερτ έδωσαν τη δυνατότητα στους δημιουργούς του graphic novel να μείνουν πιστοί στον σχεδιασμό των τεχνολογικών στοιχείων, ενώ πρόθεσή τους ήταν να ακολουθήσουν πιστά τη ροή του μυθιστορήματος. Έτσι βρίσκουμε στις πρώτες σελίδες τον νεαρό πρωταγωνιστή του (ομηρικού) οίκου των Ατρειδών, τον Πολ Ατρείδη να ετοιμάζεται για τη δοκιμασία του Γκομ Τζαμπάρ που θα δείξει δύο πράγματα: εάν είναι ο «εκλεκτός» ο οποίος θα εκπληρώσει την προφητεία των Fremen (ελεύθεροι άνθρωποι) και εάν είναι «άνθρωπος». Από τις πρώτες σκηνές δημιουργούνται τα βασικά ερωτήματα που διατυπώνει και ο Χέρμπερτ στο μυθιστόρημα. Το μυστικό του «Dune» δεν είναι τα φουτουριστικά στοιχεία ενός απίθανου μέλλοντος, αλλά η διαπλοκή της πολιτικής με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την τεχνολογία αλλά και την οικολογία που αποτελεί το κέντρο βάρους του μυθιστορήματος μαζί με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των πρωταγωνιστών. Η επίγνωση της ενοχής είναι διάχυτη στο έργο. Ο πλανήτης Αρράκις, όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, είναι μια απέραντη έρημος, που όμως διαθέτει το πολύτιμο «μελάνζ», ένα εθιστικό ορυκτό σε μορφή σκόνης, το γνωστό «μπαχαρικό», το οποίο διευρύνει την ανθρώπινη συνείδηση και εγγυάται μακροζωία. Οι Ατρείδες αναλαμβάνουν την εξόρυξή του αλλά πέφτουν σε παγίδα του τυραννικού οίκου Χαρκόνεν. Οι ντόπιοι Φρέμεν που δουλεύουν στα ορυχεία του μπαχαρικού ετοιμάζουν την επανάστασή τους. Ιδιαίτερο ρόλο επιφυλάσσει ο Χέρμπερτ στις γυναίκες του βιβλίου, καθώς η μητέρα του Πολ ανήκει σε μια μυστική αδελφότητα, τις Μπένε Τζέζεριτ, με ειδικές δυνάμεις ενόρασης και χειραγώγησης που μεταφέρει στον γιο της. Το διακύβευμα, όμως, δεν είναι η επικράτηση μιας φυλής ή η επανόρθωση μιας δημοκρατίας (αυτά θα έρθουν αργότερα), αλλά η σωτηρία ενός πλανήτη, το «πρασίνισμα» του Αρράκις, όπου η ανθρώπινη ζωή μετριέται με νερό. Η σύνδεση με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής που μας απασχολούν σήμερα δεν είναι δύσκολο να γίνουν. Τα χρώματα Με κυρίαρχες τις αποχρώσεις του μπλε και του κόκκινου, οι εικονογράφοι του κόμικ δημιούργησαν την ατμόσφαιρα που διαχωρίζει τους Ατρείδες από τους Χαρκόνεν, τη ζεστή, αποπνικτική, ατμόσφαιρα του Αρράκις τη μέρα από τη δροσιά της νύχτας. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στις λεπτομέρειες των προσώπων για τους χαρακτήρες, ενώ τα καρέ υιοθετούν ένα κινηματογραφικό ύφος που κρατάει ψηλά τον ρυθμό των διαλόγων των 170 σελίδων. Οι φαν του μυθιστορήματος δεν θα απογοητευθούν από τη διασκευή, αλλά όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με το έργο, θα πρέπει να περιμένουν το δεύτερο βιβλίο (άνοιξη του ’22) για να μπουν στο νόημα της ιστορίας. Πολλά έχουν γραφτεί και όχι άδικα, κατά την άποψή μας, για τα «δάνεια» που έχει πάρει το Star Wars από το «Dune». Οι ερημικοί πλανήτες, ο διεφθαρμένος αυτοκράτορας, οι χαρισματικοί ήρωες και η μεταφυσική τους εκπαίδευση, η Δύναμη των Τζεντάι και η Φωνή των Μπένε Τζέζεριτ κ.ά., είναι στοιχεία κοινά μεταξύ των δύο έργων. Πάντως, το έργο του Χέρμπερτ ατύχησε στην πρώτη διασκευή του για το σινεμά το 1984 με την ομώνυμη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς, επειδή ακριβώς είναι τόσο σύνθετο και πολύπλοκο στην αποτύπωσή του. Για αυτό και η προσοχή είναι στραμμένη στη νέα ταινία του σκηνοθέτη Ντένις Βιλνέβ που θα βγει στις αίθουσες, έπειτα από αναβολή, τον επόμενο Οκτώβριο. Για να δούμε εάν η Αυτοκρατορία του Dune είναι έτοιμη για αντεπίθεση. Πηγή
  13. Τίτλος Πρωτότυπου: Orwell (Dargaud, 2019) Συγγραφέας και δοκιμιογράφος, αλλά πάνω από όλα οξυδερκέστατος παρατηρητής των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων, ο Τζορτζ Όργουελ, κατά κόσμον Έρικ Άρθουρ Μπλερ, πρόλαβε στα 47 χρόνια, που έζησε στο μάταιο αυτόν κόσμο να γράψει πολλά έργα, δύο εκ των οποίων έχουν γίνει τόσο κλασικά, που πρακτικά έχουν γίνει τμήμα της συλλογικής μνήμης του δυτικού, τουλάχιστον, κόσμου: τη "Φάρμα των Ζώων" και κυρίως το "1984", που ανατέμνουν με μεγάλη επιτυχία τις σχέσεις εξουσίας και υποταγής και το ρόλο του ατόμου μέσα σε αυτές. Ιδιαίτερα το "1984" μας έδωσε τη φράση "Μεγάλος Αδελφός", που, δυστυχώς, την έχουμε φορτωθεί μέσω ενός τηλεοπτικού προγράμματος, αλλά και μια ολόκληρη μυθολογία γύρω από αυτό και έδωσε βήμα σε πλήθος ερμηνειών. Προσωπικά, δεν νομίζω, ότι υπήρξε άλλο έργο, που να συνέλαβε σε τέτοιο βαθμό την πολιτική πραγματικότητα, έστω και σε μια ακραία μορφή της. Είναι δε, ένα από τους ελάχιστους σύγχρονους συγγραφείς, των οποίων το επώνυμο πέρασε ως επίθετο στη γλώσσα ("οργουελικός"), διατηρώντας ένα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο. Ο Όργουελ όμως, δεν έγραψε μόνο αυτά τα έργα, έγραψε και άλλα και λογοτεχνικά και δημιοσιογραφικά και δοκίμια, που πραγματικά περιμένουν να τα ανακαλύψετε. Το "Φόρος Τιμής στην Καταλωνία", για παράδειγμα, είναι ένα χρονικό του ισπανικού εμφυλίου και της τραγικής κατάληξής του από έναν άνθρωπο, που τον έζησε πηγαίνοντας εθελοντής στην Ισπανία, για να πολεμήσει στο πλευρό των Δημοκρατικών. Το "Στις Φάμπρικες του Γουίγκαν Πάιαρ" είναι μια συγκλονιστική περιγραφή των άθλιων συνθηκών ζωής της βρετανικής εργατικής τάξης στη δεκαετία του 1930. Το "Οι Αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου" είναι μια εξίσου συγκλονιστική περιγραφή της κόλασης που βίωναν οι άστεγοι και οι απόκληροι της κοινωνίας στις δύο ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. (Σημείωση: Χρησιμοποιώ τους τίτλους των βιβλίων, έτσι όπως ήταν στις εκδόσεις, όπου έχω διαβάσει το βιβλίο. Έχουν κυκλοφορήσει πλέον και άλλες εκδόσεις με άλλους - και ακριβέστερους - τίτλους) Ο Όργουελ ήταν, λοιπόν, σπουδαίος συγγραφέας, αλλά και σπουδαίος άνθρωπος, ο οποίος εκτός του ότι πολέμησε στην Ισπανία, παρέμεινε έως τέλος πιστός στις αρχές του. Ήταν, βέβαια, και κάπως αντιφατική προσωπικότητα και παρότι διεθνιστής, παρέμεινε Βρετανός έως το κόκαλο. Αυτήν την προσωπικότητα προσπαθεί να ανατάμει ο διάσημος σεναριογράφος Πιερ Κριστέν με τη βοήθεια του Σεμπαστιάν Βερντιέ στο σενάριο. Αν και ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση, τη διανθίζει με πολλές παραθέσεις από έργα του Όργουελ, έτσι ώστε να δώσει το λόγο στον ίδιο. Υπάρχει μεν, αρκετή αφήγηση, αλλά δεν γίνεται καθόλου κουραστική, ενώ οι διάλογοι είναι γενικά σύντομοι και μεστοί. Στο τέλος του κόμικ, στο κεφάλαιο, που αποτελείται κυρίως από κείμενο, ο Κριστέν μας εξηγεί την κληρονομιά του Όργουελ στο σύγχρονο κόσμο και αποτολμά να συνδέσει τον Βρετανό συγγραφέα με το δικό του προγενέστερο έργο. Θεωρώ, ότι αφηγηματικά, το συγκεκριμένο κόμικ αποτελεί πρότυπο βιογραφίας ή τουλάχιστον, βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτό. Ο Βερντιέ στο σχέδιο βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της "καθαρής γραμμής" και ενός πιο ρεαλιστικού σχεδίου. Το υπόβαθρο είναι σχεδιασμένο με μεγάλη λεπτομέρεια και προσοχή, αλλά τα πρόσωπα είναι πολύ ανθρώπινα, κουβαλάνε σε κάθε σχέδιο τις σκέψεις και τα πάθη των πρωταγωνιστών. Το μελάνωμα είναι εξαιρετικό και δίνει τις απαραίτητες σκιές στα σημεία, που πρέπει. Αν και δεν προτείνει κάποια ρηξικέλευθη σύνθεση στα καρέ, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει διαφορετικά καρέ, όπου χρειάζεται και η σκηνοθεσία του είναι άκρως αποτελεσματική, εναλλάσσοντας πολύ συχνά κοντινά και μακρινά πλάνα, για να μας δείξει τις λεπτομέρειες ή τη γενική εικόνα. Κάποιες εικόνες ή τμήματα εικόνων είναι έγχρωμα, κυρίως για να προκαλέσουν κάποια συναισθηματική αντίδραση από τους αναγνώστες, ένα τέχνασμα, που γενικά χρησιμοποιείται με φειδώ και με επιτυχία, κατά τη γνώμη μου. Στο κόμικ υπάρχουν και ολόκληρα αποσπάσματα από έργα του Όργουελ, τα οποία φιλοτεχνούνται από άλλους σχεδιαστές, μεταξύ των οποίων, δεν θα μπορούσε να λείπει και ο Μπιλάλ. Πιο κάτω βλέπετε τη συμβολή του Juanjo Guarnido. Οι εκδόσεις Μίνωας εξέδωσαν το κόμικ και με σκληρό και με μαλακό εξώφυλλο με μια ανάλογη επιβάρυνση στην τιμή. Εγώ διάβασα εκείνη με το μαλακό εξώφυλλο και έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος: μεγάλο σχήμα, εξαιρετική μετάφραση από την Κλαιρ Νεβέ και πολύ καλή επιμέλεια, πολύ ωραίο χαρτί και μέσα, αλλά και στο εξώφυλλο. Γενικά, θεωρώ, ότι είναι ένα από τα πιο σημαντικά κόμικς, που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Είναι απαραίτητο, τόσο σε εκείνους που ήδη έχουν επαφή με το έργο του Όργουελ, αλλά και με όσους θέλουν να τον ανακαλύψουν. Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι εσωτερικές σελίδες είναι από το Ίντερνετ.
  14. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 27-03-2020 Υλικό Συλλογής: She-Hulk v1 01-06 (May-October 2004) Όχι τόσο αστείο όσο διαφημίζεται... Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Η Τζένιφερ Γουόλτερς, έχοντας χάσει όλη την διασκέδαση κατά τα φοιτητικά της χρόνια για να πάρει με άριστα το πτυχίο της νομικής, ξεσπάει τώρα που είναι υπερηρωίδα, διοργανώνοντας το ένα πάρτι μετά το άλλο, με την παραμικρή αφορμή. Αυτό έχει κακό αποτέλεσμα τόσο στην δικηγορική της δουλειά, όσο και στους υπόλοιπους Εκδικητές, οι οποίοι αποφασίζουν πως είναι καιρός να την βγάλουν από ένοικο της Έπαυλης της ομάδας, πάνω στην ώρα που χάνει την θέση της και στην φίρμα στην οποία εργαζόταν. Ευτυχώς για αυτήν, μια αντίπαλη φίρμα αποφασίζει να την προσλάβει, με την προϋπόθεση πως δεν θα μεταμορφώνεται σε Χαλκ κατά την άσκηση των καθηκόντων της στην εταιρία. Αυτό που "ξέχασαν" να την πουν, είναι πως η νέα της φίρμα έχει ένα τμήμα αποκλειστικά για υπερανθρώπινο δίκαιο, όπου αναλαμβάνουν υποθέσεις από πελάτες που έχουν δυνάμεις, προσπαθώντας να βρουν τις ιδιαίτερες γραμμές υπεράσπισης που χρειάζονται για να αθωώσουν τους πελάτες τους. Το στήσιμο της σειράς έχει ένα άλφα ενδιαφέρον, αλλά ο Σλοτ δεν την απογειώνει ποτέ. Οι υποθέσεις δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και το γράψιμο είναι διεκπεραιωτικό. Τα αστεία είναι τεμπέλικα (low-hanging fruit που θα έλεγαν και οι Άγγλοι) και οι όποιες καλές στιγμές μένουν χωρίς συνέχεια. Στην προηγούμενη σειρά της ηρωίδας, ο Τζον Μπερν έκανε την Χαλκ γνώστη του ότι βρίσκεται μέσα σε ένα κόμικ, σπάζοντας τον τέταρτο τοίχο και εισάγοντας ένα σωρό καινοτομίες στον τρόπο της αφήγησης, κάνοντας τον τίτλο να ξεχωρίζει. Ο Σλοτ απλά κάνει τα Marvel Comics να είναι επίσημα δικαστικά έγγραφα, τα οποία χρησιμοποιούν στις δίκες ως δεδικασμένα προηγούμενα. Καλή ιδέα που μένει για άλλη μια φορά ανεκμετάλλευτη. Σε άποψη σχεδίου η σειρά είναι πάλι σε χαμηλές πτήσεις, με τον Juan Bobillo να είναι ανεπαρκής, σχεδιάζοντας την χαρακτήρα κοντή, ακόμα και όταν είναι μεταμορφωμένη στην πράσινη γιγάντισσα. Υπάρχουν κάποια εμφανή ανατομικά λάθη σε κάμποσα καρέ, επίσης. Τουλάχιστον, η σκηνοθεσία των καρέ του δείχνει να είναι επαρκής, σε σχέση με κάποιους σύγχρονους "υπαλλήλους" της Μάρβελ. Υπάρχει μια σχετική βελτίωση όταν αναλαμβάνει το σχέδιο ο Paul Pelletier από το πέμπτο τεύχος, αλλά και αυτός δεν παραδίδει την καλύτερη δουλειά του εδώ. Τουλάχιστον έχουμε τα εξώφυλλα του Adi Granov & Mike Mayhew για να μας κρατάνε το ενδιαφέρον, αν και ο Mayhew κάνει αρκετά καλύτερη δουλειά στα επόμενα τεύχη (και στο v2) σε σύγκριση με τον τόμο που βγήκε στα Ελληνικά. Ο τόμος αποτελεί τον 15ο της σειράς της Hachette στα Ελληνικά. Και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί η φιγούρα του Hulk στην ράχη!
  15. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 23-05-2020 Πρωτότυπος Τίτλος: Lanfeust de Troy Τ1 (10-1994) Το Lanfeust de Troy είναι ένας από τους πιο δημοφιλής τίτλους στην Γαλλία, τα τελευταία 25+ χρόνια, έχοντας βγάλει αρκετές συνέχειες και spin-offs, καθώς και ένα ανθολογικό περιοδικό που κράτησε για σχεδόν 21 χρόνια και 277 τεύχη. Η κεντρική σειρά έβγαλε 8 άλμπουμ και ένα μεταγενέστερο εμβόλιμο μεταξύ του τέλους της αρχικής σειράς και της πρώτης συνέχειας. Οι περισσότερες εικόνες προέρχονται από τα δείγματα που παραθέτει ο εκδότης. Ο κόσμος του Τρόυ είναι ένας κόσμος μαγείας, στην οποία κάθε μέλος της κατέχει από μια ξεχωριστή μαγική δύναμη την οποία χρησιμοποιεί για της ανάγκες της κοινότητας της, αρκεί να υπάρχει ένας σοφός στο χωριό για να την μεταδώσει στους κατοίκους της. Η περιπέτεια που μας βάζει στον κόσμο του Τρόυ, μας συστήνει τον Λανφέστ, έναν νεαρό σιδερά που μπορεί να λιώσει ένα σίδερο με μια ματιά και είναι ερωτευμένος με την μια από τις κόρες του σοφού του χωριού. Η ζωή του θα αλλάξει όταν έρθει σε επαφή με ένα σπαθί του οποίου η λαβή είναι φτιαγμένη από το Φίλντισι του Μαγόχαμοθ, το οποίο ξεκλειδώνει την δυνατότητα του να επικαλεστεί την απόλυτη δύναμη. Ο Λανφέστ λοιπόν θα πρέπει να ταξιδέψει μαζί με τον σοφό Νικολίδη και τις κόρες στους στην πόλη που βρίσκονται οι πρεσβύτεροι σοφοί για να εξετάσουν τι σημαίνει αυτή η ξαφνική ανακάλυψη... ...κάτι που θα δώσει την δυνατότητα στον Άρλεστον να μας παρουσιάσει καλύτερα τον κόσμο και τις ιδιαιτερότητες του Τρόυ, αναπτύσσοντας παράλληλα και τους βασικούς χαρακτήρες του, με έναν μεστό και ψυχαγωγικό τρόπο, που δείχνει πως ξέρει τι κάνει και δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη. Το ύφος που διαλέγει, δείχνει πως απευθύνεται πρωτίστως σε εφηβικό και Young Adult κοινό, αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Αν μη τι άλλο, το χιούμορ αγγίζει κάποιες φορές ενήλικα θέματα και η έντονη σεξουαλική συμπεριφορά της μιας από τις κόρες του σοφού Νικολίδη, δίνει ένα πιο αντισυμβατικό αέρα στον κατά τα άλλα πιστό στα μοτίβα του sword and sorcery και του a hero's journey σενάριο. Βλέπω να προσβάλλονται από αυτό μερικοί στον νεοσυντηρητικό περιβάλλον που ζούμε, αλλά c'est la vie! Γαλλικό κόμικ διαβάζουμε, και αυτοί τείνουν να μην έχουν τα ίδια προβλήματα με την επίδειξη της σεξουαλικότητας τους, σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Όπως ίσως καταλάβατε, αυτό που διάβασα μου άρεσε και θα ήθελα να δω την συνέχεια σύντομα, μιας και αυτό το πρώτο άλμπουμ λειτούργησε κυρίως ως ορεκτικό, μην μπαίνοντας καν στον κόπο να μας δώσει το κλασικό μεγάλο κακό που θα πρέπει οι πρωταγωνιστές μας να υπερνικήσουν, παρόλο που μας παρουσιάζεται το προφίλ του στην πρώτη σελίδα του άλμπουμ. Οπότε μας περιμένουν περισσότερα στην πορεία. Η Ελληνική έκδοση τώρα έχει μια ιδιαίτερη ιστορία από πίσω, μιας και ξεκίνησε πρώτα ως scanlation από την νεοσύστατη τότε κοινότητα του greekcomics.gr. 14 χρόνια αργότερα, ο υπεύθυνος της κοινότητας το κυκλοφόρησε μέσω της Λέσχης Φίλων Κόμικς ως σκληρόδετη έκδοση, διατηρώντας την ίδια μετάφραση, αλλά με νέα επαγγελματική επιμέλεια, που σαφώς κάνει το κείμενο πιο στρωτό. Η έκδοση είναι παραπλήσια με τις γαλλοβελγικές εκδόσεις που σημαίνει πως μιλάμε για μια πολύ καλή ποιότητα και σε μέγεθος 23x32 εκ. Και λέω παραπλήσια, καθώς 1 προς 1 αναλογία δεν μπορεί να υπάρχει, χωρίς τουλάχιστον να ανέβει πολύ το κόστος, λόγω των διαφορετικών στάνταρ στην Ελληνική αγορά, που κάνει κάποιες επιλογές πιο ακριβές σε σύγκριση με έξω. Εκεί π.χ. που οι Γάλλοι μπορεί να χρησιμοποιούν χοντρό ιλουστρασιόν χαρτί, εμείς έχουμε ματ, το οποίο είναι πολύ καλό μεν, αλλά σαφώς χάνει κάποια από την διαύγεια των ψηφιακών χρωμάτων. Το σκληρόδετο επίσης πρέπει να είναι λίγο πιο λεπτό και η βιβλιοδεσία πιο απλή. Αλλά αυτά είναι σχετικά μικρά θεματάκια που οι περισσότεροι δεν θα παρατηρήσουν. Εκεί που εμένα μου έκανε εντύπωση, είναι στην έλλειψη γραφιστικής επιμέλειας. Με τον τίτλο να έχει αυξημένες γραφιστικές ανάγκες και με τους εκδότες που ασχολούνται με τα κόμικς στην Ελλάδα να έχουν ανεβάσει τον πήχη τα τελευταία χρόνια, μου έκανε εντύπωση που δεν φροντίστηκε αυτός ο τομέας, ιδίως όταν γίνεται σύγκριση με το αρχικό σκανλέισον, όπου βλέπουμε πως το είχαν προσέξει αυτό. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ελπίζω, πως τώρα που έφυγε το αρχική άγχος της πρώτης κυκλοφορίας, να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στα επόμενα για να δώσουν στην σειρά την φροντίδα που της αξίζει. Ένα άλλο συμπέρασμα που βγαίνει από το σκανλέισον, είναι πως η Ελληνική έκδοση περιέχει τον μεταγενέστερο ψηφιακό χρωματισμό, τον οποίο επιμελήθηκε ο Matteo Livi. Ο σύγχρονος χρωματισμός είναι αξιόλογος και σε αρκετά σημεία καλύτερος, και δεν υποσκιάζει ευτυχώς το σχέδιο του Tarquin, αλλά δίνει έμφαση στην γενική ατμόσφαιρα, σε σύγκριση με τον αρχικό σχεδιασμό του Yves Lencot, που φροντίζει ο χρωματισμός του αναδεικνύει τα διαφορετικά κομμάτια του κάθε σκηνικού και τις φιγούρες των χαρακτήρων, με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε η ματιά του αναγνώστη να μπορεί να τα αντιληφθεί με ένα βλέμμα, αντί να τα προσπεράσει ως ασήμαντα ή γενική θολούρα. Αυτά προς το παρόν. Πιθανόν να έχω να γράψω περισσότερα όταν βγουν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, και οι συνέχειες.
  16. Ένα κόμικς για τον Homo Sapiens Ο Γιουβάλ Χαράρι, με τον Βέλγο συγγραφέα-σεναριογράφο Νταβίντ Βαντερμέλεν (αριστερά) και τον Γάλλο σχεδιαστή Ντανιέλ Καζανάβ (δεξιά). Θα μπορούσε να είναι μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων: Πριν από διακόσιες χιλιάδες χρόνια, ένα νέο είδος ζωής εμφανίστηκε στη Γη. Δυναμικό και ταχύτατα ανερχόμενο, επρόκειτο να κατακτήσει τον πλανήτη. Σε αυτή την κούρσα μέσα από τους αιώνες ένας μικροκαμωμένος καθηγητής, ένας μοντέρνος σοφός με μικροσκοπικά γυαλάκια, έχει αναλάβει τον ρόλο του νηφάλιου οδηγού. «Πριν από περίπου 14 δισεκατομμύρια χρόνια, από ένα φαινόμενο που είναι γνωστό ως η Μεγάλη Έκρηξη, γεννήθηκαν η ύλη, η ενέργεια, ο χρόνος και ο χώρος». Ο ιστορικός Γιουβάλ Νόα Χαράρι κάθεται στην πολυθρόνα του με ένα βιβλίο ανοιχτό επάνω στα πόδια του και μας προετοιμάζει για καταπληκτικές πτήσεις στο παρελθόν της ανθρωπότητας. Πριν από εκατό χιλιάδες χρόνια, τουλάχιστον έξι διαφορετικά είδη ανθρώπων κατοικούσαν στη Γη. Ωστόσο, σήμερα υπάρχει μόνον ένα – ο homo sapiens. Τι συνέβη στους άλλους; Και τι μπορεί να συμβεί σε εμάς στο μέλλον; Στο βιβλίο «Sapiens: Μια εικονογραφημένη ιστορία», ο δημοφιλής διανοητής και συγγραφέας ξαναλέει την ιστορία του ανθρώπινου είδους, αλλά αυτή τη φορά τη διηγείται με comic strips και καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες ως βοηθούς του. Έχει δίπλα του την πολυμαθή Ινδή καθηγήτρια Βιολογίας Σαρασβάτι, εύσωμη, ενίοτε αστεία αλλά πάντοτε λογική. Την ντετέκτιβ Λόπεζ, μια Νεοϋορκέζα σκληροτράχηλη αστυνομικό, που εξιχνιάζει εγκλήματα κατά της τρυφερής ζωώδους φύσης μας. Επίσης, ένα προϊστορικό ζευγάρι –τη Σίντι και τον Μπιλ Σάπιενς–, τη δόκτορα Φαντασία (Dr Fiction), τον δικηγόρο Αδαμόπουλο, που μάχεται για τα δικαιώματα ενός εγκληματικού ζεύγους, και το ομοφυλόφιλο ζευγάρι των δύο Νεάντερταλ ανδρών, που ανατρέπει όλα τα στερεότυπα περί πατριαρχίας και σχέσεων των δύο φύλων. Υπάρχει ακόμη ο στοχαστικός βιομήχανος Αρμάν Πεζό, ο οποίος διηγείται ιστορίες με ακαταμάχητο παλιομοδίτικο τρόπο, και βεβαίως η ανιψιά του Χαράρι, η μικρή Ζωή. Τους συναντάμε όλους ήδη από τον πρώτο τόμο του εικονογραφημένου «Sapiens», που ονομάζεται «Η γέννηση του ανθρώπου». Στις 245 σελίδες του εξιστορείται η δημιουργία και η εξέλιξη της ανθρωπότητας, διερευνώντας παράλληλα τους τρόπους με τους οποίους η Βιολογία και η Ιστορία συμβάλλουν, αλλά και βελτιώνουν την αντίληψή μας για το τι σημαίνει άνθρωπος. Οι επιστήμονες συνήθως σκέπτονται με αξιώματα, ορισμούς και εξισώσεις. Οι απλοί άνθρωποι καταλαβαίνουμε καλύτερα τις ιστορίες. Οπότε η εικονογραφημένη εκδοχή του περίφημου πλέον «Sapiens: A Brief History of Humankind» (2011 στα εβραϊκά και σε αγγλική μετάφραση το 2014) του Γιουβάλ Χαράρι, του βιβλίου που διαλέγουν εκατομμύρια αναγνώστες και συστήνουν προσωπικότητες σαν τον Μπαράκ Ομπάμα, τον Μπιλ Γκέιτς και τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ, «προσφέρει στους αναγνώστες μια νέα διανοητική και καλλιτεχνική διερεύνηση του παρελθόντος». Ετσι σχολιάζει την ελληνική έκδοση του κόμικς ο εκδοτικός οίκος Αλεξάνδρεια, ο οποίος το 2015 κυκλοφόρησε –σε μετάφραση του Μιχάλη Λαλιώτη– το πρωτότυπο «Sapiens: Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου». «Η υποδοχή του βιβλίου από τους αναγνώστες ήταν ομολογουμένως πολύ καλή, αν αναλογιστούμε ότι ο συγγραφέας του ήταν παντελώς άγνωστος εκείνη την εποχή», μας λέει ο εκδότης Τάκης Φραγκούλης. «Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου η ζήτηση μεγάλωνε εντυπωσιακά, κατά παράλογο τρόπο θα έλεγε κανείς. Κάθε χρόνο ξεπερνούσε σε πωλήσεις τον προηγούμενο, μέχρι και σήμερα τουλάχιστον, πέντε χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία. Είναι, βλέπετε, αυτές οι “υπόγειες” διαδρομές των βιβλίων που “ακουμπούν” τα μυαλά και τις ψυχές των ανθρώπων και το νέο διαδίδεται από στόμα σε στόμα. Το βιβλίο μιλάει για τον άνθρωπο, για εμάς, για την ύπαρξή μας, με λόγο απλό και κατανοητό, με γλώσσα γλαφυρή, αλλά και ταυτόχρονα φέρει την επιστημονική εγκυρότητα ενός ακαδημαϊκού», σχολιάζει ο ίδιος. Πρέπει να παραδεχτούμε εντούτοις πως το «Sapiens: Μια εικονογραφημένη ιστορία» είναι ένα μάλλον υβριδικό είδος κόμικς, πολυσέλιδο και με πυκνό σενάριο, που απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες – οι μικροί αναγνώστες χρειάζονται σίγουρα τους γονείς δίπλα τους ως βοηθούς. Χρησιμοποιεί την τεχνική της αφήγησης του κόμικς για να μεταφέρει σύνθετες έννοιες και εξειδικευμένες γνώσεις. Ήταν η έκδοση αυτού του βιβλίου στα ελληνικά μια ριψοκίνδυνη απόφαση για την «Αλεξάνδρεια»; «Για όλες τις ηλικίες» «Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κόμικς είναι μια εκλαϊκευμένη εκδοχή του “Sapiens: Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου”. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι», απαντά ο κύριος Φραγκούλης. «Η εικονογραφημένη έκδοση είναι αναμφίβολα πιο εύκολη, πιο ιδιαίτερη ως ανάγνωσμα και δεν υπολείπεται σε τίποτα από τη μη εικονογραφημένη. Συγχρόνως είναι περισσότερο παραστατική, λόγω της εικονογράφησης. Αυτό ασφαλώς θα βοηθήσει τους νεαρούς αναγνώστες, τους μαθητές ή αυτούς που αγαπούν τα κόμικς. Αλλά δεν είναι μόνον εκείνοι. Το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα και απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες», σχολιάζει και συνεχίζει: «Όσον αφορά το ρίσκο, σημειώνω πως το βιβλίο πούλησε 3.000 αντίτυπα τον πρώτο μήνα κυκλοφορίας του. Τα μηνύματα που έχουμε είναι ότι, όπως είχαμε προβλέψει, πολλοί από αυτούς που είχαν αγοράσει το μη εικονογραφημένο αγοράζουν και το κόμικς». Ο καθηγητής, ο σεναριογράφος και οι μικρές χαρές του σχεδιαστή Γύρω από το τραπέζι κάθονται τρεις: στο κέντρο ο Γιουβάλ Χαράρι, δεξιά ο Ντανιέλ Καζανάβ και αριστερά ο Νταβίντ Βαντερμέλεν· αλλιώς, ένας Ισραηλινός πανεπιστημιακός καθηγητής, ένας Γάλλος σχεδιαστής και ένας Βέλγος συγγραφέας-σεναριογράφος. Ο πρώτος είναι πασίγνωστος, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής. Ο δεύτερος είναι πολυσχιδής καλλιτέχνης και ασχολείται με την εικονογράφηση, τη σκηνογραφία, τα κόμικς και τα σκίτσα δικαστηρίου σε δίκες που καλύπτονται τηλεοπτικά. Ο τρίτος προέρχεται από την αντεργκράουντ σκηνή των κόμικς και έγινε γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ίδρυσε στις Βρυξέλλες το περίφημο concert-café «Le Galactica», κέντρο της αντεργκράουντ σκηνής της πόλης. Εκ πρώτης όψεως, αυτή η παρέα των τριών δεν είναι πολύ ταιριαστή, αλλά τελικά έδεσε. Ο Χαράρι έχει πει σε μια συνέντευξη (εφημερίδα Guardian) πως όταν του προτάθηκε να εικονογραφηθεί το «Sapiens», και μάλιστα να μπει ο ίδιος μέσα στη «Σύντομη ιστορία της ανθρωπότητας» ως χαρακτήρας του κόμικς, δεν ενθουσιάστηκε. Ωστόσο, τον έπεισαν ότι το εύρημα θα διευκόλυνε σημαντικά την αφήγηση. Επίσης θα συνέβαλλε ώστε να διατυπωθούν πιο αποτελεσματικά τα μηνύματα του βιβλίου, καθώς ο αναγνώστης θα ακολουθούσε τον καθηγητή στη διαδρομή του προς το παρελθόν. Οι άλλοι δύο ήξεραν ότι εκείνος, με την τόσο χαρακτηριστική λιγνή φιγούρα –ακόμη και στις φωτογραφίες του μοιάζει να είναι σχεδιασμένος με πενάκι–, θα μπορούσε να γίνει ένας εξαιρετικός ξεναγός σε αυτό το ταξίδι. Ο ιστορικός Γιουβάλ Νόα Χαράρι κάθεται στην πολυθρόνα του, με ένα βιβλίο ανοιχτό επάνω στα πόδια, και μας προετοιμάζει για καταπληκτικές πτήσεις στο παρελθόν της ανθρωπότητας. Το «Sapiens: Μια εικονογραφημένη ιστορία» (δεξιά) είναι ένα μάλλον υβριδικό είδος κόμικς. Είχαν δίκιο, και ο Χαράρι τους ονομάζει συν-συγγραφείς στην εικονογραφημένη έκδοση του «Sapiens». Ο Καζανάβ, παρότι καθιερωμένος εικονογράφος και έμπειρος στην προσαρμογή λογοτεχνικών έργων στη φόρμα των κόμικς, ομολόγησε ότι η δημιουργική διαδικασία ήταν «συναρπαστική από την αρχή ως το τέλος» (itsnicethat.com). Συνεχίζοντας τη σημαντική γαλλο-βελγική παράδοση του σχεδιασμού κόμικς, υιοθέτησε ένα στυλ ενεργητικό και ελεύθερο, αποτίνοντας παράλληλα φόρο τιμής στην ποπ αγγλική κουλτούρα εικονογράφησης των ’50s και ’60s, και στους βετεράνους του είδους από τον Ντέιβιντ Τζέντλεμαν μέχρι τον Κουέντιν Μπλέικ. Το αποτέλεσμα είναι ένας συνδυασμός υπερηρώων –που όπως λέει ο σχεδιαστής, δεν ήταν ακριβώς μέρος της κουλτούρας του– με λεπτοδουλεμένες εικόνες αστικών χώρων ή φυσικών τοπίων. Το δικό του αγαπημένο σκίτσο απλώνεται σε δύο σελίδες και βρίσκεται στο κεφάλαιο «Οι άρχοντες της φαντασίας». Απεικονίζει ένα κατάμεστο Piccadilly Circus, με τον καθηγητή να κάθεται στα σκαλιά δίπλα στην ανιψιά του τρώγοντας από μια μπανάνα. «Αυτά τα σχέδια είναι πολύ διασκεδαστικά», σχολιάζει ο εικονογράφος, «βάζω τους ανθρώπους σε μια θεατρική σκηνή. Εφευρίσκω μια ζωή για τον καθένα τους – τουλάχιστον για εκείνους που βρίσκονται στο προσκήνιο. “Τι κάνουν;”, “τι λένε;”, “πού πηγαίνουν;”. Αυτή είναι μία από τις μικρές χαρές του εικονογράφου». Πηγή
  17. Ο Ορέλ είναι σκιτσογράφος στη Le Monde και αυτή είναι η πρώτη του ταινία, κινουμένων σχεδίων, φυσικά. Αφηγείται τη ζωή του Ισπανού (Καταλανού, για την ακρίβεια) σκιτσογράφου Ζοσέπ (όχι “Γιοσέπ”) Μπαρτολί, ο οποίος μετά την πτώση της Βαρκελώνης κατέφυγε στη Γαλλία μαζί με 500.000 χιλιάδες συμπατριώτες του, κομμουνιστές, αναρχικούς και απλούς δημοκράτες, που είχαν πολεμήσει το Φράνκο. Εκεί όμως, θα τους κλείσουν μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κάτω υπό άθλιες συνθήκες, όπου η πείνα και οι αρρώστιες αποτελείωσαν το έργο του Ισπανού δικτάτορα. Παρά τις αντιξοότητες όμως, ο Μπαρτολί θα καταφέρει να διαφύγει για το Μεξικό, όπου θα έχει σχέση με τη θρυλική Φρίντα Κάλο, προτού μετοικήσει στις ΗΠΑ, όπου και θα πεθάνει σε προχωρημένη ηλικία. Ο Ορέλ αφηγείται την ιστορία χωρίς να παρακάμπτει όλες τις ενοχλητικές λεπτομέρειες της διαβίωσης στο στρατόπεδο, αντίθετα τις τονίζει, αφού έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την υπόθεση. Ο σωματικός πόνος και ο ευτελισμός ταιριάζουν απόλυτα με την αίσθηση αδυναμίας και τη νοσταλγία για τη χαμένη πλέον πατρίδα. Παρόλα αυτά, υπάρχουν και οι εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις ανάμεσα στους εξόριστους, κάτι που θα αναδειχθεί με τραγικό τρόπο στις τελευταίες σκηνές της ταινίας, στο Μεξικό. Ταυτόχρονα, μας δείχνει την αλγεινή συμπεριφορά ορισμένων Γάλλων απέναντί τους και αφήνει υπαινιγμούς για τη συνεργασία αυτών με την Γκεστάπο. Δυστυχώς, ο ισπανικός εμφύλιος υπήρξε προοίμιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και η φρίκη του τελευταίου δεν μπορούσε να προβλεφθεί τότε. Το ύφος του σχεδίου ποικίλλει: σε κάποια σημεία φαντάζει άτεχνο, ενώ σε άλλα είναι σαφέστατα πιο λεπτομερές. Σε κάποιες άλλες στιγμές, τα σχέδια μοιάζουν ακίνητα και βλέπουμε την κίνηση μέσω διαφορετικών πλάνων. Υποθέτω, ότι όλες αυτές οι επιλογές, οι οποίες είναι σε συγκεκριμένα σημεία, αποσκοπούν στον τονισμό των εφιαλτικών συνθηκών μέσα στο στρατόπεδο και της απελπισίας, που έχει κατακυριεύσει τους ήρωες. Αντιθέτως, στις σπάνιες στιγμές χαράς, τα σχέδια κινούνται κανονικά: η αδυναμία ισούται με την ακινησία και η διασκέδαση με την κίνηση. Η ταινία σίγουρα δεν αποφεύγει κάποιες ευκολίες (για παράδειγμα η σχεδιαστική ταύτιση ενός εκ των δεσμοφυλάκων με γουρούνι), αν και η αλήθεια είναι ότι κάπου στη μέση αποφεύγει με μαεστρία έναν πιθανό σκόπελο, που για να είμαι ειλικρινής, μου πέρασε κι εμένα από το μυαλό (αναφέρομαι στη σκηνή πάνω στο πλοίο) και οπωσδήποτε απευθύνεται στο συναισθηματικό κόσμο του θεατή. Είναι όμως ανθρώπινη και παίρνει σαφώς θέση για ορισμένα πράγματα, που δυστυχώς, τα ξεχνάμε με μεγάλη ευκολία. Και τελικά, αυτό είναι και το μεγάλο θέμα της ταινίας, η διατήρηση της μνήμης σε έναν κόσμο που ξεχνάει. Ο “Γιοσέπ” έλαβε το Βραβείο Σεναρίου και το Βραβείο Κοινού στις Νύχτες Πρεμιέρας το 2020. Ορίστε το τρέιλερ: imbd: Josep (2020) - IMDb Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  18. Μιας και συζητήθηκε το Blue in Green, ευκαιρία να ανεβάσω και το κείμενο που έγραψα γι' αυτό πριν λίγο καιρό. Αφιερωμένο στον @geo_trou Σύμφωνα με έναν αρκετά διαδεδομένο θρύλο, αν κάποιος πουλήσει τη ψυχή του στο Διάβολο θα μπορέσει να πετύχει τους πιο φιλόδοξους στόχους του. Αυτό το μοτίβο κάνει την εμφάνιση του σε παραδοσιακές ιστορίες, όπως ο Φάουστ, ενώ διάφορες παρόμοιες φήμες περιτριγυρίζουν και καλλιτέχνες με ίσως πιο γνωστή την περίπτωση του μπλουζίστα μουσικού Robert Johnson, ο οποίος ξαφνικά απέκτησε ζηλευτές κιθαριστικές ικανότητες. Πάνω σε αυτή την ιδέα βασίζεται και μια από τις -προσωπικά- πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες κόμικ της χρονιάς, το Blue In Green, σε σενάριο του Ram V, σχέδιο του Anand RK και χρώμα του John J. Pearson, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Erik, ένας σαξοφωνίστας, ο οποίος παρ’ ότι ως παιδί είχε δημιουργήσει προσδοκίες για μια ξεχωριστή μουσική καριέρα, αυτές δεν επαληθεύτηκαν, αφού προτίμησε την καριέρα του καθηγητή. Ο θάνατος της μητέρας του, η προσωρινή επιστροφή στο πατρικό του σπίτι και η φωτογραφία ενός άγνωστου μουσικού που θα ανακαλύψει στις στοίβες πραγμάτων που η μητέρα του αρνούνταν να πετάξει σύντομα θα αποδειχθούν καθοριστικοί για το μουσικό του μέλλον, αφού θα τον υποχρεώσουν να πάρει μια σημαντική απόφαση, πληρώνοντας βέβαια το αντίστοιχο βαρύ τίμημα. Η ιστορία που αφηγείται ο Ram V πιθανότατα δεν είναι και η πιο πρωτότυπη και σίγουρα σε αυτόν τον τομέα υπολείπεται της συγκλονιστικής προηγούμενης δουλειάς του, These Savage Shores. Ωστόσο, πολλές φορές δεν έχει σημασία τόσο το τι λες, αλλά το πώς. Ο, τι υπολείπεται σε σεναριακή πρωτοτυπία, λοιπόν, ο Ram V το αναπληρώνει με την εμβάθυνση των χαρακτήρων και την αφήγηση μέσω της οποίας ξεδιπλώνεται η πλοκή. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο Ram V καταφέρνει να σκιαγραφήσει σύντομα και περιεκτικά τις σχέσεις του Erik με τα κοντινά του πρόσωπα – την απόμακρη σχέση με την αδερφή του, η οποία οδηγείται σε κάποια ξεσπάσματα που βρήκαν ευκαιρία να εκφραστούν μετά την κηδεία, αλλά και τον φόβο που ένιωθε για τη μητέρα του, η οποία του απαγόρευε να ασχολείται με το σαξόφωνο. Κυρίως, όμως, καταφέρνει να βουτήξει στην ψυχοσύνθεση του ίδιου του πρωταγωνιστή του, του Erik, και να αναδείξει τους προσωπικούς του φόβους και τις ανασφάλειες για την ίδια του τη ζωή, την οποία θεωρεί άνευ σημασίας. Η κατάβαση στη ψυχή του Erik επιτυγχάνεται μέσω του εσωτερικού μονολόγου, τον οποίον ο Ram V χρησιμοποιεί ως βασικό όχημα για το ξεδίπλωμα της ιστορίας. Τούτη η αφηγηματική επιλογή κρίνεται επιτυχημένη για δύο λόγους – αφενός συνεισφέρει στη δημιουργία μιας πλούσιας αναγνωστικής εμπειρίας (η οποία απουσιάζει από την πλειονότητα των σύγχρονων κόμικς που τις περισσότερες φορές αφήνουν μια αίσθηση βιασύνης) με έντονη λογοτεχνική αύρα και αφετέρου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ταιριαστή με το ύφος της ιστορίας, όπως αυτό διαμορφώνεται από το σχέδιο και το χρώμα. Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει να αναφερθεί πως η πλοκή προέκυψε ύστερα από αυτοσχεδιασμούς του Ram V και του Anand RK, προκειμένου να αποτυπωθεί η αυτοσχεδιαστική φύση της τζαζ μουσικής. Έχοντας, όμως, αυτή την πληροφορία κατά νου οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως το τελικό αποτέλεσμα, αν και αρκετά αφαιρετικό, μοιάζει πιο δομημένο απ’ ότι θα περίμενε κανείς, λες και το σενάριο ποτέ δεν παρασύρθηκε από αποφάσεις της στιγμής. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν αυτό το θεωρώ προτέρημα ή μειονέκτημα της ιστορίας. Αντιθέτως, αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να ισχυριστώ πως έλειψε από την ιστορία ήταν ο πρωταγωνιστικός ρόλος της jazz ή για να μην το συγκεκριμενοποιώ τόσο, της μουσικής γενικότερα. Σίγουρα, η ενσωμάτωση μουσικών χαρακτηριστικών στο άνευ ήχων μέσο των κόμικς φαντάζει από δύσκολη ως ακατόρθωτη, αλλά θα είχε ενδιαφέρον μια έστω και αποτυχημένη προσπάθεια. Βέβαια, το Blue in Green είναι από εκείνες τις ιστορίες που το σχέδιο έχει την πρωτοκαθεδρία. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί διαφορετικά, όταν το επίπεδο είναι τόσο υψηλό, καταφέρνοντας να ξεχωρίζει σε μια χρονιά γεμάτη με πανέμορφες κυκλοφορίες. Ο Anand RK, γνώριμος συνεργάτης και φίλος του Ram V, φιλτράρει τις διδαχές των Bill Sienkiewicz, Dave McKean και Andrea Sorrentino (Joker: Killer Smile), παραδίδοντας εικόνες που μοιάζουν φευγαλέες (ακριβώς, όπως συνέβη και στην προηγούμενη συνεργασία τους, το Grafity’s Wall), μα σε υποχρεώνουν να χαζεύεις για ώρες. Το σχέδιο του, ένα συνονθύλευμα ποικίλων μα οργανικά δεμένων εικαστικών τεχνικών, ισορροπεί ανάμεσα στη γοητευτική ασάφεια των γρήγορων σκίτσων και στην αισθητική αρτιότητα που συναντάται σε λεπτοδουλεμένους πίνακες ζωγραφικής, αποτυπώνοντας τον υπαρξιακό τρόμο που βιώνει ο Erik ως έναν εφιάλτη, όπου οι λεπτομέρειες χάνουν το νόημα τους, γίνονται δυσδιάκριτες και τον πρώτο λόγο παίρνει μια απροσδιόριστη αίσθηση απειλής που υποβόσκει σε κάθε καρέ. Από κοντά, βρίσκεται και ο υπέροχος χρωματισμός του John J. Pearson, ο οποίος παρ΄ότι υιοθετεί χρώματα ασυνήθιστα (πχ μωβ) μοιάζοντας ανα στιγμές να αψηφά τη λογική, εν τέλει αποδεικνύεται απόλυτα ταιριαστός με το σχέδιο. Το Blue in Green είχε δημιουργήσει αρκετές προσδοκίες πριν την κυκλοφορία του λόγω του υλικού που είχε δημοσιευτεί. Έχοντας ολοκληρώσει την ανάγνωσή του, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως δικαίωσε την αναμονή, αποτελώντας μια ιστορία που όλες οι πτυχές της συνεργάζονται ιδανικά μεταξύ τους. Σίγουρα, η αισθητική του σχεδίου κλέβει τις εντυπώσεις, ωστόσο και το σενάριο κρύβει ιδέες που μολύνουν τις σκέψεις των αναγνωστών ώρες μετά το φινάλε, εξερευνώντας τα όρια της καλλιτεχνικής φιλοδοξίας. Εν ολίγοις, μια απ’ τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Y.γ. Προσπάθησα να μην ανεβάσω τα πιο ωραία παραδείγματα του σχεδίου, αλλά νομίζω πως και αυτά κάνουν τη δουλειά τους, τουλάχιστον εμένα με είχαν πείσει! Υ.γ 2 Λίγο καιρό μετά, κυκλοφόρησε και το Soul της Pixar, το οποίο έχει πολύύύύύ παρόμοια θεματική (μάλιστα και εκεί ο πρωταγωνιστής ειναι καθηγητής που θα ήθελε να γίνει σπουδαίος μουσικός), οπότε τα προτείνω ως double feature κι ας ειναι σε διαφορετικά μέσα.
  19. Η (συναρπαστική) Ιστορία του ανθρώπου Γιάννης Κουκουλάς Ένα βιβλίο του Ισραηλινού καθηγητή Γιουβάλ Νόα Χαράρι για την Ιστορία του Homo Sapiens μεταφέρεται σε κόμικς με τη συνεργασία του Ντέιβιντ Βαντερμόιλεν σε σχέδια του Ντανιέλ Καζανάβ. Με χιούμορ, ακρίβεια και χωρίς δογματισμούς, οι τρεις τους δημιουργούν ένα εικαστικά ελκυστικό, απολαυστικό έργο εκλαϊκευμένης επιστήμης Η εκλαΐκευση των επιστημών και η μετάδοση των γνώσεων σε ευρεία τμήματα πληθυσμού αποτελεί μια πολύ δύσκολη διαδικασία που απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες και δεξιότητες. Από τη μια η αναπόφευκτη σύνοψη των θεμάτων που θα περιγράψει αυτός που θα μεταδώσει τη γνώση και από την άλλη ο τρόπος που θα αξιοποιήσει για να υλοποιήσει το έργο του θα κρίνουν εν πολλοίς το αποτέλεσμα. Καλός επιστήμονας, άλλωστε, δεν σημαίνει και καλός αφηγητής και η φράση αυτή ισχύει σίγουρα και με αντίθετη σειρά. Αν ο στόχος είναι η διάχυση της γνώσης και η διάδοση ιδεών σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, η επίτευξή του θα κριθεί από την αποδοχή των ανθρώπων. Σ’ αυτά τα κριτήρια ο Ισραηλινός καθηγητής Ιστορίας Γιούβαλ Νόα Χαράρι έχει πάρει άριστα μέχρι στιγμής καθώς τα βιβλία εκλαΐκευσης της γνώσης που έχει συγγράψει (στα ελληνικά κυκλοφορούν τα «Sapiens: Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου», «Homo Deus – Μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος», «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα», όλα από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια) έχουν γίνει διεθνή μπεστ σέλερ και τον έχουν καταστήσει μια εμβληματική μορφή στην ιστορική αφήγηση. Μια αφήγηση που δεν μπορεί πλέον να γίνεται με τα παραδοσιακά εργαλεία και τις κλασικές μεθόδους αλλά απαιτεί το μπόλιασμά της με στοιχεία άλλων επιστημών, με χιούμορ, με πολιτική άποψη κ.ά. Στο Sapiens, ο Χαράρι αξιοποίησε αμέτρητα τέτοια στοιχεία για να φιλοτεχνήσει ένα βιβλίο «εθιστικό» στην ανάγνωση που δεν μπορείς να το αφήσεις καθώς συνεχώς θέλεις να μάθεις κι άλλες λεπτομέρειες από την ιστορία του ανθρώπου πάνω στη Γη. Η περιγραφή στο εξώφυλλό του μπορεί να ακούγεται υπερβολική αλλά είναι ακριβής: «Μια σαρωτική ιστορία του πολιτισμού από την καταγωγή των ειδών μέχρι τους υπερανθρώπους, γεμάτη απροσδόκητα δεδομένα, αιρετικές σκέψεις, παράξενες θεωρίες και συγκλονιστικές αφηγήσεις». Αυτή η αφήγηση που ήταν ήδη άκρως επιτυχημένη, κάτι που αποδεικνύεται από τη μετάφραση του βιβλίου σε εξήντα γλώσσες, από τις συνεχείς επανεκδόσεις (16 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως) κι από τις συζητήσεις που προκάλεσε και εξακολουθεί να προκαλεί, βρίσκει τώρα και την εκδοχή της στη μορφή των κόμικς. Για να επιτευχθεί αυτή η μεταφορά, ο Χαράρι συνεργάστηκε με τον συγγραφέα και σεναριογράφο Ντέιβιντ Βαντερμόιλεν ενώ, συμμετέχοντας και στο έργο της διασκευής, τα σχέδια ανέλαβε ο Ντέιβιντ Καζανάβ, γνωστός στους αναγνώστες κόμικς από έργα όπως η μεταφορά του «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς» του Χρόνη Μίσσιου και δεκάδες ακόμη βιβλία σε σενάρια άλλων συγγραφέων. Ο πρώτος τόμος της κόμικς διασκευής του «Sapiens» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια, μετάφραση: Μιχάλης Λαλιώτης, 250 σελίδες) φέρει τον υπότιτλο «Η γέννηση του ανθρώπου» και πιάνει την Ιστορία από το Μπιγκ Μπανγκ μέχρι περίπου το 10.000 π.Χ. Δεν πρόκειται όμως σε καμιά περίπτωση για μια γραμμική αφήγηση της Ιστορίας με αυστηρή χρονολογική σειρά, περιοδολογήσεις, ιστορικά ορόσημα κ.λπ. αλλά για μια συναρπαστική και πολυδαίδαλη διαδρομή που είναι διανθισμένη με χιούμορ, συνεχείς παρακάμψεις, έξυπνους αναχρονισμούς. Σύμφωνα με τον πρόλογο του βιβλίου: «Πριν από περίπου 14 δισεκατομμύρια χρόνια, από ένα φαινόμενο που είναι γνωστό ως η Μεγάλη Έκρηξη, γεννήθηκαν η ύλη, η ενέργεια, ο χρόνος και ο χώρος. Η ιστορία αυτών των θεμελιωδών χαρακτηριστικών του σύμπαντος ονομάζεται Φυσική. Περίπου 300.000 χρόνια μετά την εμφάνισή τους, η ύλη και η ενέργεια άρχισαν να συγχωνεύονται δημιουργώντας σύνθετες δομές που ονομάζονται άτομα. Στη συνέχεια τα άτομα αυτά άρχισαν να συνδυάζονται σχηματίζοντας μόρια. Η ιστορία των ατόμων, των μορίων και των αλληλεπιδράσεών τους ονομάζεται Χημεία. Πριν από περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια, σε έναν πλανήτη που ονομάζεται Γη, ορισμένα μόρια συνδυάστηκαν με τέτοιον τρόπο ώστε να σχηματίσουν μεγάλες και περίπλοκες δομές, που τις αποκαλούμε οργανισμούς. Η ιστορία των οργανισμών ονομάζεται Βιολογία. Κι έπειτα, πριν από περίπου 70.000 χρόνια, ένα ιδιαίτερο είδος οργανισμών –οι άνθρωποι- άρχισαν να σχηματίζουν ακόμα πιο περίπλοκες δομές τις οποίες αποκαλούμε πολιτισμούς. Η εξέλιξη αυτών των ανθρώπινων πολιτισμών ονομάζεται Ιστορία». Την εξέλιξη των ανθρώπινων πολιτισμών, λοιπόν, περιγράφει με έναν εντελώς ιδιότυπο και πνευματώδη τρόπο το «Sapiens». Χρησιμοποιώντας στοιχεία από τις φυσικές επιστήμες, τη Χημεία, τη Βιολογία, τη Φυσική, από τις ανθρωπιστικές επιστήμες, την Ανθρωπολογία, την Κοινωνιολογία, την Αρχαιολογία, την Παλαιοντολογία, τη Θεολογία, από κάθε επιστήμη που σε συνδυασμό με τις άλλες μπορεί να συμβάλει στην κατανόηση της επικράτησης του ανθρώπου ως κορυφαίας μονάδας της τροφικής αλυσίδας, της διαμόρφωσης των κοινωνικών δομών των συλλογικοτήτων του, της πορείας του στον χώρο και τον χρόνο. Μια τέτοια απόπειρα για τη χαρτογράφηση και την ερμηνεία της διαδρομής του ανθρώπου στη Γη θα μπορούσε να γίνει –και έχει γίνει πολλές φορές από άλλους συγγραφείς και επιστήμονες– με πιο παραδοσιακά εργαλεία και στηριγμένη σε ακαδημαϊκά πρότυπα και στερεότυπα, με κεφάλαια που ακολουθούν παραδεδεγμένες και διακριτές ιστορικές και χρονικές περιόδους κ.λπ. Είναι πρόδηλο ότι ο Χαράρι δεν ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο, γεγονός που πιθανώς επιβεβαιώνεται και από την απόφασή του να προχωρήσει στη συνεργασία του με καλλιτέχνες ώστε να συνδιαμορφώσει μια διαφορετική εκδοχή του ίδιου του έργου του. Αυτό που τον ενδιέφερε –και επιτυγχάνεται πλήρως– είναι να προσφέρει μια εικονογραφημένη εκδοχή στην οποία η εικόνα, όπως πάντα συμβαίνει στην τόσο ιδιαίτερη γλώσσα και φόρμα των κόμικς, να λειτουργεί συνδυασμένη με το κείμενο με πολλαπλασιαστικό τρόπο και παράλληλα να πλάσει ένα οιονεί μυθιστόρημα με πλοκή, πρωταγωνιστές, δεύτερους ρόλους, διαλόγους. Θέτει στον ρόλο του αφηγητή τον εαυτό του και δίπλα του τοποθετεί μια καθηγήτρια Βιολογίας, έναν επικοινωνιολόγο, μια αστυνομικό, μια δημοσιογράφο, έναν δικηγόρο και άλλα φανταστικά πρόσωπα με πιο σημαντικό από αυτά ένα μικρό κορίτσι, τη Ζωή, με την οποία συνομιλεί σε όλη την έκταση του βιβλίου, προσπαθώντας να απαντήσει στις ερωτήσεις της και να λύσει τις απορίες της για κάθε θέμα, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό. Έχοντας πάντα την ειλικρίνεια να δηλώσει την αδυναμία του ή να καταθέσει την αμηχανία του όταν η επιστήμη δεν είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις και παρουσιάζοντας όλες τις αντίθετες απόψεις όταν το θέμα έχει δυο ή περισσότερες όψεις. «Στην επιστήμη, είναι καλύτερα να παραδέχεσαι ότι δεν γνωρίζεις παρά να επινοείς φανταστικές ιστορίες» επισημαίνει χαρακτηριστικά. Αυτή η σαγηνευτική δομή και διάρθρωση της αφήγησης βρίσκει την ιδανική της εικονογραφική έκφραση στα σχέδια του Καζανάβ που καταφέρνει να αναπληρώσει την αναπόφευκτη απώλεια του λόγου κατά τη μεταφορά ενός βιβλίου κειμένων σε κόμικς με χιούμορ και ευφυή τεχνάσματα. Το πιο επιτυχημένο από αυτά είναι οι αμέτρητες αναφορές σε έργα από την Ιστορία της Τέχνης και τη μαζική κουλτούρα. Έτσι, για παράδειγμα, η Θεωρία της Αντικατάστασης περιγράφεται με τη βοήθεια του «American Gothic» του Γκραντ Γουντ, με πίνακες του Χόπερ, του Μαγκρίτ και του Μπέκλιν, με τη φωτογραφία των Αμερικανών στρατιωτών στην Ιβοζίμα. Λίγο παρακάτω συνυπάρχουν η «Γκερνίκα» του Πικάσο, το Άγαλμα της Ελευθερίας που χαιρετά ναζιστικά, η «Εκδίωξη των Πρωτοπλάστων» του Μαζάτσιο και ο Καρλ Μαρξ δίπλα σε εικόνες από τον «Πλανήτη των Πιθήκων» και τον «Περιπλανώμενο πάνω από τη Θάλασσα της Ομίχλης» του ρομαντικού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ αλλά και τον Τσάρλι Τσάπλιν από τους «Μοντέρνους Καιρούς». Και φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι υπερήρωες όπως η Lady Justice σε μονομαχία με τον Captain Dollar, η Liberty Mary-Ann εναντίον του Iron Kaiser, ο Skyman με το μάτι του Θεού, ο κακός The Corp με κάπα, γραβάτα και χαρτοφύλακα, ο Lionman με το σήμα της Πεζό. Τέτοιες αναφορές δίνουν την ευκαιρία στους Χαράρι, Βαντερμόιλεν και Καζανάβ να προβούν σε μια πολιτική κριτική και σε έναν, έστω και έμμεσο, εύστοχο πολιτικό σχολιασμό της μεθοδολογίας της Ιστορίας και της Ιστοριογραφίας. Κάνοντας το βιβλίο τους ακόμα πιο ζωντανό και ελκυστικό καθώς γίνονται διαρκώς όλο και πιο προφανείς οι παραλληλισμοί του παρελθόντος με το παρόν, οι ίδιες μέθοδοι που επιλέγουν οι οικονομικές, θρησκευτικές και πολιτικές εξουσίες για να επικρατήσουν αλλά και οι ίδιοι αγώνες που δίνουν οι καταπιεσμένοι κάθε εποχής και περιοχής. Όπως αναρωτιέται και μια από τις υπερηρωίδες του βιβλίου: «Ένα σημαντικό μέρος της ανθρώπινης ιστορίας έχει να κάνει με ένα μεγάλο ερώτημα… Πώς πείθεις εκατομμύρια ανθρώπους να πιστέψουν μια συγκεκριμένη ιστορία σχετικά με ένα θεό, ένα έθνος ή μια εταιρεία περιορισμένης ευθύνης;». Η προσπάθεια του Χαράρι, του Βαντερμόιλεν και του Καζανάβ είναι να πείσουν τον αναγνώστη να μην πείθεται από θεούς, έθνη και εταιρείες αλλά να αναζητά τη γνώση. Πηγή
  20. Τον ξέρετε τον Mikaël; Εγώ τον αγνοούσα μέχρι προχθές. Και πολύ κακώς, ο τύπος έχει σχεδιάρα. Ας βγάλουμε από μέσα μας ότι έχει σχεδιάρα για να μπορέσουμε να τα πούμε ήρεμα περί του Bootblack. Που πρωτοβγήκε από την Dargaud το '19 και η Europe Comics το τσίμπησε και έβγαλε στα μέσα του '20 και τα δύο 58σέλιδα τεύχη στα αγγλικά. Η Europe τελικά είναι σαν ένα παλιό πιστό αυτοκίνητο. Δεν έχει υδραυλικό τιμόνι και κάνεις μπράτσα για να το παρκάρεις, το air-condition είναι κολλημένο από χρόνια αλλά εκεί που θέλεις να σε πάει, σε πάει. Αρχές των '30s, Νέα Υόρκη. Τα roaring twenties έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και έχουν πάρει μαζί τους και όλη την γκλαμουριά του αμερικανικού ονείρου. Το κραχ έχει σκάσει, το great depression γιγαντώνεται, ο κόσμος πεινάει, χιλιάδες φτάνουν την μέρα στο Εllis Island από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη ζητώντας άσυλο. Οι περισσότεροι από την Ευρώπη, και οι περισσότεροι από αυτούς είτε Γερμανοί, είτε Εβραίοι, είτε Γερμανοεβραίοι. Τέτοιος είναι και ο πρωταγωνιστής, ο Al, ο οποίος στα 9 του παρατάει την φτωχή του οικογένεια και κάνει τον δρόμο, σπίτι του. Μεγαλώνει γυαλίζοντας παπούτσια σαν άλλος Σκρουτζ Μακ Ντακ και ζώντας από φραγκοδίφραγκα, έχοντας για παρέα τον μουγκό δωδεκάχρονο Buster και τον πολυλογά Shiny. Ερωτεύεται την Maggie που ούτε να της το δει αφού είναι φτωχούλης, ενώ μπλέκει με τον Joe, έναν κλεφτάκο με μεγάλες βλέψεις. Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν φτιάχνουν την δική τους "συμμορία" και γίνονται ντελιβεράδες για την μαφία. Η ιστορία δεν στρογγυλεύει γωνίες. Άνθρωποι πεθαίνουν, παιδιά καίγονται ζωντανά, κορίτσια κακοποιούνται από τους πατεράδες τους. Ο δρόμος είναι σκληρός και ο Mikaël χτίζει την ιστορία του πάνω σε αυτή την παραδοχή, δίνοντας ρομαντισμό με το σταγονόμετρο. Σαφώς τα κλισέ υπάρχουν, αριστούργημα δεν είναι αλλά δεν χρειάζεται να είναι όλα. Στα μείον του ότι βαράει κάτι κουφά flashbacks που μπερδεύουν και το ότι παίζει πολύ συχνά την κασέτα του ρατσισμού. Οι μεν "ντόπιοι" που βλέπουν τους μετανάστες με μισό μάτι, ο δε πρωταγωνιστής που υιοθετεί μια αμερικανική ταυτότητα και γίνεται πιο ρατσιστής και από αυτούς που ρήμαξαν την οικογένεια του όταν πρωτοήρθε στις ΗΠΑ. Οκ, όλα αυτά ισχύουν, αλλά όταν 1 στα 5 καρέ με τον Al να μιλάει τον βάζει να κράζει τους ξένους που δεν κουβαλάνε γνήσιο αμερικανικό αίμα (και κάπου εδώ γελάμε) κάπου κουράζει. Επίσης, το όλο sequence με τον τύπο να πηγαίνει φαντάρος στον πόλεμο, αν και δένει με το γαμάτο φινάλε, φαινόταν λίγο ασύνδετο με την υπόλοιπη ιστορία. Τώρα που τα 'παμε αυτά, δείτε λίγο artwork. Κλείστε παντζούρια, κλειδώστε πόρτες, βάλτε λίγο Wynton Marsalis να σας γαργαλίσει τα αυτιά με την τρομπέτα του και απολαύστε.
  21. Μια από τις επικρίσεις εναντίον των υπερηρωικών κόμικς ήταν και είναι, ότι οι ήρωες αυτοί σπανιότατα χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους, για να βελτιώσουν η να λύσουν κάποια κοινωνικά προβλήματα. Οι επικρίσεις αυτές δεν είναι καθόλου αβάσιμες και οι λίγες εξαιρέσεις δεν αρκούν για να τις αναιρέσουν. Αυτό το κόμικ δεν ανήκει στην κατηγορία των συνηθισμένων υπερηρωικών, αφού ασχολείται ακριβώς με τα διάφορα κοινωνικά θέματα, τα οποία τα περισσότερα υπερηρωικά κόμικς αποφεύγουν και πιο συγκεκριμένα με το θέμα της μετανάστευσης, του ρατσισμού, της ένταξης, των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά ακόμη και με τη διακίνηση ανηλίκων για σεξουαλικούς σκοπούς. Το ίδιο το κόμικ αυτοχαρακτηρίζεται ως έργο για Young Adults, όπως και το "αδελφάκι" του, το "Superman Smashes the Klan", με το οποίο μοιράζονται πολλά κοινά, και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη από τους δυνητικούς αναγνώστες. Πολύ απλά, η υπόθεση θέλει την έφηβη Νταϊάνα, που δεν έχει γίνει ακόμη η Wonder Woman, να παρασύρεται μακριά από το νησί των Αμαζόνων κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας και να φτάνει στην Ελλάδα μαζί με πρόσφυγες. Από εκεί, θα πάει στις ΗΠΑ, όπου θα εκτυλιχθεί το κύριο μέρος της ιστορίας. Η συγγραφέας Laurie Halse Anderson, που από ό,τι καταλαβαίνω, είναι πολύ γνωστή στις ΗΠΑ, δεν βιάζεται καθόλου να μπει στη δράση: η εισαγωγή στη Θεμίσκυρα (το νησί των Αμαζόνων) είναι αρκετά εκτεταμένη και μας προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για την ηρωίδα, που θα φανούν πολύ χρήσιμες στη συνέχεια. Αλλά και η συνέχεια της ιστορίας εκτυλίσσεται αργά, αλλά σε καμία περίπτωση βαρετά: οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σταδιακά και οι πράξεις τους δικαιολογούνται επαρκώς, Οι διάλογοι είναι πολύ καλογραμμένοι και γενικά γίνεται πιστευτή η μεταμόρφωση της Πριγκίπισσας Νταϊάνα από ανίδεη για όσα συμβαίνουν γύρω της σε κοινωνικά συνειδητοποιημένη γυναίκα. Η Νταϊάνα θα γίνει η Wonder Woman, όταν καταλάβει πόσο πολύ τη χρειάζεται ο κόσμος γύρω της. Δεν είναι η μόνη ηρωίδα: ήρωες και ηρωίδες είναι όλοι αυτοί και όλες αυτές που μοχθούν καθημερινά να κάνουν τον κόσμο έστω και λίγο καλύτερο. Η σχεδιάστρια Leila del Duca (από το Sleepless) έχει μια απλή γραμμή στο σχέδιο της. Λογικό, γιατί, όπως έγραψα πιο πάνω, το ίδιο το κόμικ απευθύνεται σε εφήβους. Μην περιμένετε, λοιπόν εκπλήξεις, ούτε κάποιο ρηξικέλευθο σχέδιο. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό: η δουλειά του είναι να αναδεικνύει και να συμπληρώνει το σενάριο και αυτήν τη δουλειά τη διεκπεραιώνει πλήρως. Η θλίψη και η απελπισία και – όπου υπάρχει – η ελπίδα είναι απόλυτα ορατές στις εκφράσεις των ηρωίδων (αυτό το κόμικ είναι πρωτίστως γυναικεία υπόθεση). Για κάποιους δεν θα είναι της αρεσκείας τους, επειδή θα το βρουν κάπως παιδικό. Κατανοητό, γούστα είναι αυτά. Κάποιοι άλλοι θα πούνε, ότι η κριτική που ασκείται είναι επιδερμική ή επικεντρωμένη σε κάποια πράγματα, αγνοώντας κάποια άλλα. Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά κατά τη γνώμη μου, είναι άδικο αυτό για ένα κόμικ, που είναι τόσο διαφορετικό από τα υπόλοιπα του είδους του. Κάποιοι άλλοι μπορεί να παρεξηγηθούν, επειδή οι Έλληνες φρουροί των “κέντρων φιλοξενίας” δεν εμφανίζονται καθόλου φιλικοί και οι συνθήκες μέσα εκεί κάθε άλλο παρά ιδανικές. Ακόμη και οι στολές τους δεν φαίνονται να είναι σαν των Ελλήνων φρουρών. Κατανοητή και δικαιολογημένη και αυτή η αντίδραση, αλλά δεν θα ήθελα να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες. Εμένα μου άρεσε πολύ, αρκετά περισσότερο, από ό,τι περίμενα και το συνιστώ σε όσους και όσες θέλουν να διαβάσουν κάτι πραγματικά διαφορετικό μέσα στο πλέγμα των εμπορικών, αμερικανικών κόμικς. Μια αρχική μορφή αυτής της ανάρτησης δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  22. Επιβιώνοντας στο Σαράγεβο Γιάννης Κουκουλάς Ο πόλεμος στη Βοσνία άφησε βαθιά τραύματα στα Βαλκάνια. Κάποια από αυτά επιχειρεί να μεταφέρει σε όλο τον κόσμο ο θρύλος Joe Kubert μέσω των φαξ που λάμβανε από το Σαράγεβο Ένας Βόσνιος πράκτορας ευρωπαϊκών κόμικς και η οικογένειά του υπό συνθήκες πολεμικής πολιορκίας πρωταγωνιστούν στο «Φαξ από το Σαράγεβο – Μια ιστορία επιβίωσης» (εκδόσεις Μικρός Ήρως, μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, 210 σελίδες). Η ιστορία έχει ως εξής: ο Ερβιν Ρουστεμάτζικ, η σύζυγός του και τα δύο ανήλικα παιδιά τους ζουν στο πολιορκημένο από τους Σέρβους Σαράγεβο και πασχίζουν να επιβιώσουν ανάμεσα σε ελεύθερους σκοπευτές, βόμβες, και με την έλλειψη βασικών ειδών πρώτης ανάγκης, όπως τροφίμων και καυσίμων, να γίνεται όλο και πιο οδυνηρή. Οταν η κατάσταση χειροτερεύει, προσπαθούν να διαφύγουν. Είναι όμως αδύνατο καθώς έχουν κλείσει όλοι οι δρόμοι. Ακόμα και η παραμικρή μετακίνηση είναι παρακινδυνευμένη. Ο Ερβιν καταγράφει διαρκώς τις εμπειρίες της οικογένειάς του ως «ημερολόγια πολιορκίας» και τις στέλνει στον φίλο του Τζο Κιούμπερτ (1926-2012) στις ΗΠΑ, έναν θρύλο των κόμικς, σχεδιαστή ιστοριών του Ταρζάν, του Μπάτμαν, του Φλας κ.ά. και ιδρυτή της διάσημης σχολής «Joe Kubert School of Cartoon and Graphic Art» της Νέας Υόρκης. Ο Κιούμπερτ λαμβάνει επίσης τις φωτογραφίες του Καρίμ Ζαΐμοβιτς, ενός νεαρού φωτογράφου που εργαζόταν για λογαριασμό του Ρουστεμάτζικ και σκοτώθηκε από θραύσμα χειροβομβίδας σε ηλικία μόλις είκοσι τεσσάρων ετών. Με βάση αυτές τις τεκμηριωτικού τύπου πληροφορίες σχεδιάζει την ιστορία παρεμβαίνοντας ελάχιστα, σύμφωνα με τα δικά του λόγια στον επίλογο του βιβλίου, και μόνο για λόγους σεναριακής διευκόλυνσης και δραματοποίησης, και έτσι προκύπτει ένα χρονικό των γεγονότων σε μορφή κόμικς από την εμπόλεμη ζώνη του Σαράγεβο κατά το διάστημα 1992-1993. Μέχρι εδώ όλα καλά. Το βιβλίο μάλιστα κατέκτησε πολλά βραβεία στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη τόσο για τα υπέροχα σχέδια του Κιούμπερτ όσο και για την αγωνιώδη πλοκή. Συνοδεύεται επίσης από μέρος των ίδιων των φαξ που λάμβανε ο Κιούμπερτ αλλά και από πλούσιο φωτογραφικό παράρτημα γύρω από την περιοχή και την εποχή του πολέμου αλλά και από τον Ρουστεμάτζικ και την οικογένειά του, ακόμα και από τα παιδιά του ως επιτυχημένους επαγγελματίες στη μετέπειτα ενήλικη ζωή τους (για ποιον λόγο;). Λειτουργεί έτσι ως υπενθύμιση μιας (όχι και τόσο) αναπάντεχης πολεμικής σύρραξης στην Ευρώπη πέντε δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ενώ οι εθελοτυφλούντες Ευρωπαίοι δήλωναν έκπληκτοι και σοκαρισμένοι από τα γεγονότα. Παρόμοιες καταγραφές έχουν κάνει για τον πόλεμο αυτό και άλλοι δημιουργοί όπως ο Τζο Σάκο και ο Αλεξάνταρ Ζόγκραφ προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν το θέμα πολύπλευρα, να σχολιάσουν την πολιτική κατάσταση, να δουν τις κοινωνικές και ψυχολογικές πτυχές κ.λπ. Ο Κιούμπερτ επιλέγει αντ' αυτού να φιλοτεχνήσει μια περιπέτεια μανιχαϊστικού τύπου με «καλούς και κακούς», όπου η ηρωική μορφή του πρωταγωνιστή με τον ανεξάντλητο αλτρουισμό της θα οδηγήσει στο πολυπόθητο σε ανάλογες αφηγήσεις χάπι εντ. Παρά την απαράμιλλη σχεδιαστική δεξιοτεχνία του Κιούμπερτ, η μπαρόκ εικονογραφία των σκηνών με τους πυροβολισμούς και τους βομβαρδισμούς, το υπερβολικό στιλιζάρισμα που θυμίζει υπερηρωικές περιπέτειες, οι αναληθοφανείς διάλογοι πολεμικής ταινίας χολιγουντιανού επιπέδου και ένα διάχυτο κλίμα δαιμονοποίησης των «κακών» άλλων, ακόμα και μέσω της μοχθηρής, απάνθρωπης εικόνας τους, στερούν τελικά από το βιβλίο την αναγόρευσή του σε μια μαρτυρία του αιματηρού πολέμου. Μπορεί να αποτελεί μια υπόμνηση ώστε να αποφευχθεί η επανάληψη όσων καταγγέλλει αλλά ίσως θα μπορούσε να τα καταφέρει και με άλλους τρόπους. Πηγή
  23. Ο Adventureman είναι ένας ήρωας pulp μυθιστορημάτων και κόμικς, αλλά αυτός και η ηρωική παρέα του έχουν ξεχαστεί πλέον από το κοινό. Οι μόνοι που τον θυμούνται ακόμα είναι η Claire και ο γιος της ο Tommy. Η Claire, η οποία πάσχει από σοβαρή απώλεια ακοής, δουλεύει στο βιβλιοπωλείο της μητέρας της που έχει πεθάνει, μεγαλώνει μόνη της τον Tommy, και έχει πολύ καλή σχέση με την πολυμελή και την "διαφορετική" οικογένεια της , καθώς όλα τα αδέλφια της είναι υιοθετημένα. Ενώ όλα κυλάνε ομαλά και βαρετά, μια περίεργη πελάτισσα στο βιβλιοπωλείο της αφήνει ένα σπάνιο βιβλίο, ένα κτίριο εμφανίζεται στο κέντρο της Νέας Υόρκης από το πουθενά και μόνο η Claire μπορεί να το δει, και η συντροφιά του Adventureman επιστρέφει, φέρνοντας μαζί της και τους villains της εποχής τους αλλά και μια τεράστια απειλή για τον ίδιο τον κόσμο. Ξεκινώντας, πρέπει να γράψει ότι πρόκειται, και χάρηκα για αυτό, για ένα κόμικ το οποίο προσπαθεί απεγνωσμένα να σε διασκεδάσει. Αποδίδοντας φόρο τιμής στις προπολεμικές ταινίες του Hollywood και στα αντίστοιχα pulp διηγήματα τα οποία είχαν τρομερή επιτυχία, με πειρατές και αεροπόρους, με ξιφομάχους και over-the-top villains, μου θύμισε, στην ψυχή, τα indiana Jones. Ο Matt Fraction, γνωστός για τα πολλά υπερηρωικά του (Hawkeye, Iron Man κ.α.), αλλά και τις αρκετές creator owned δουλειές του κυρίως στην Image (Sex Criminals,Casanova κ.α.), γράφει εδώ με πολύ διάθεση και με χαλαρή και "περιπετειώδη" πένα. Εχει βέβαια θεματάκια, όπως ότι στα 4 πρώτα τεύχη μας γνωρίζει 2 ομάδες, καλών και κακών, άνω των 10 ατόμων δηλαδή που δύσκολα μπορείς να θυμάσαι τι ακριβώς είναι και τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Σίγουρα είμαστε στο στάδιο του στησίματος του κόσμου και των χαρακτήρων του, αλλά τόση πληροφορία σε τόσο λίγες σελίδες, καταλήγει συνήθως, όπως συνέβη και εδώ δηλαδή, σε μη ανεπτυγμένους χαρακτήρες. Περισσότερο fleshed-out είναι η οικογένεια της Claire, η οποία φαίνεται ότι θα λάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στα επόμενα τεύχη, οπότε ίσως και να ωφείλεται εκεί η ελλιπής εμβάθυνση στους υπόλοιπους. Το σύνολο πάντως είναι ευχάριστο και αν αφεθείς στο "παραμύθι". χωρίς να το πολυσκέφτεσαι, περνάς καλά και διασκεδαστικά. Στο σχέδιο και στο χρώμα βρίσκεται το ζευγάρι Terry και Rachel Dodson (Wonder Woman,Generation X κ.α.), με την δεύτερη να κάνει τα μελάνια και τον πρώτο μολύβια και χρώμα. Πανέμορφο και οπτικά πολύ ευχάριστο, είμαι σίγουρος ότι πρέπει να τους πήρε αρκετό καιρό γιατί, όπως μπορείτε να δείτε και εσείς, κυρίως από splash, που ανεβάζω εδώ, η λεπτομέρεια είναι φανταστική. Ίσως και σε υπερθετικό βαθμό που σκέφτηκα, εγώ που είμαι φαν της πολύ λεπτομέρειας, ότι εδώ μερικές φορές κάποιες σελίδες ήταν παραφορτωμένες. Τα μοντέλα και τα πρόσωπα των χαρακτήρων μου έβγαλαν μια BD επιρροή, παρόλο που το χρώμα είναι σαφέστατα "αμερικάνικο". Ωραία κίνηση πάντως, ωραία σκηνοθεσία, γενικά μια αξιοσημείωτη δουλειά, όχι μόνο για την ομορφιά της αλλά και για την λειτουργικότητα της. Μέχρι τώρα έχουν βγει 4 τεύχη, με το πρώτο να είναι γύρω στις 60 σελίδες. Αυτά συγκεντρώθηκαν σε ένα over-oversized deluxe hardcover (32X24), τυπικό BD μέγεθος δηλαδή, πράγμα που ενισχύει τις υποψίες μου για τις επιρροές τους. Πανέμορφη έκδοση, τρομερή παραγωγή, με κείμενα από τους δημιουργούς στο τέλος και πολλές σελίδες με αρχικά σχέδιο. Με λίγα λόγια, μια σειρά η οποία αν προσεγγιστεί με την "χαλαρότητα" και την καλή διάθεση που της πρέπει, θα κάνει τον κάθε αναγνώστη να περάσει πλύ ευχάριστα. Ελπίζω σε γρήγορη συνέχεια γιατί το cliffhanger είναι, αν όχι συγκλονιστικό, τότε σίγουρα κινηματογραφικό!
  24. Πρωτότυπος τίτλος: Mandela et le général (2018, Seuil / Delcourt) Ένα αρκετά ενδιαφέρον κόμικ, που διαδραματίζεται στα έτη 1990-1994, δηλαδή μεταξύ της απελευθέρωσης του εμβληματικού ηγέτη Νέλσον Μαντέλα, από τη φυλακή, όπου έμεινε για 27 ολόκληρα χρόνια και των πρώτων ελεύθερων εκλογών στη Νότια Αφρική, που εξέλεξαν πρόεδρο το Μαντέλα και σηματοδότησαν την πτώση του απάνθρωπου καθεστώτος του Απαρτχάιντ. Το κόμικ αφηγείται την προσπάθεια να βρεθεί ένας κοινός τόπος μεταξύ των μαύρων και των λευκών της Νότιας Αφρικής, έτσι ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα στην εμφύλια σύρραξη, τη στιγμή, που κάποιοι από τους μεν επιζητούσαν εκδίκηση και κάποιοι από τους δε είχαν οχυρωθεί πίσω από ακροδεξιές αντιλήψεις, θεωρώντας, ότι προασπίζουν μια αποστολή, που τους έχει δοθεί από το Θεό. Η ιστορία ξεκινά στη Νότια Αφρική μετά την πτώση του απαρτχάιντ, όταν ο δημοσιογράφος και συγγραφέας του κόμικ, Τζον Κάρλιν, παίρνει συνέντευξη από τον απόστρατο στρατηγό Κόνσταντ Φιλγιούν, υποστηρικτή του παλαιού καθεστώτος και αρχικά ορκισμένου εχθρού του Μαντέλα. Όλο το κόμικ είναι ένα φλασμπακ, που μας οδηγεί έως τις εκλογές του 1994 ξεκινώντας από τη φυλάκιση του Μαντέλαμ όπως τη βλέπει η οικογένεια του στρατηγού, που τότε ήταν απλά ένας βαθμοφόρος. Τα ιστορικά στοιχεία του κόμικ είναι πολύ ενδιαφέροντα και ξέρω ότι ο Κάρλιν είναι ειδικός στη Νότια Αφρική, έχει ζήσει αρκετά χρόνια εκεί, έχει γνωρίσει από κοντά όλους τους πρωταγωνιστές και μάλιστα έχει γράψει και το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία του Κλιντ Ήστγουντ "Invictus". Πρωταγωνιστής του κόμικ όμως, δεν είναι ο Μαντέλα, αλλά ο στρατηγός Φιλγιούν, που, αν και ήταν ρατσιστής και θρησκόληπτος, εμφανίζεται να έχει κι αυτός έναν προσωπικό κώδικα τιμής, που τον εμποδίζει να διασχίσει τη γραμμή που θα τον κάνει στυγνό δολοφόνο. Είναι ένας άνθρωπος, που υπηρετούσε τις διαταγές του κράτους, στις οποίες πίστευε, επειδή είχε γαλουχηθεί με αυτές. Μπορούσε όμως να καταλάβει, ότι το συμφέρον της χώρας του ήταν η συνεννόηση και η συμφιλίωση και όχι η αντιπαράθεση και μάλιστα η ένοπλη. Όλα αυτά δεν τον καθιστούν συμπαθή (είναι αδύνατον να ταυτιστεί κάποιος με τον υποστηρικτή ενός στυγνά ρατσιστικού καθεστώτος, ακόμη κι αν αυτός στο τέλος βλέπει ποιο είναι το σωστό), αλλά σίγουρα άνθρωπο με αντίληψη. Το σχέδιο του Ισπανού Μαλέτ δεν με ενθουσίασε, αλλά παραδέχομαι, ότι είναι αρκετά λειτουργικό, όσο χρειάζεται μινιμαλιστικό και με μια ενδιαφέρουσα χρωματική παλέτα. Υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα καρέ, αν και ορισμένες φορές, οι συμβολισμοί, που χρησιμοποιεί είναι υπερβολικά προφανείς. Φυσικά, είναι και αυτό ένα κόμικ, που πρωτίστως στοχεύει στην ενημέρωση και στην πληροφόρηση και αυτό το σκοπό τον πετυχαίνει και με το παραπάνω. Το κόμικ κυκλοφόρησε σε δύο τόμους από τις εκδόσεις "Μικρός Ήρως" και δόθηκε μαζί με την "Εφημερίδα των Συντακτών". Η έκδοση είναι εξαιρετική με πολύ ωραίο χαρτί και αρκετά επεξηγηματικά κείμενα, που βοηθούν τον αναγνώστη να καταλάβει σε σημαντικό βαθμό το ιστορικό πλαίσιο της ιστορίας. Τα σκαναρίσματα των εξωφύλλων έγιναν από εμένα, οι εσωτερικές σελίδες από το Ίντερνετ.
  25. O Max Winter ήταν ένας ληστής στην (όχι πλέον και τόσο) Άγρια Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα. Και ήταν από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν και να γλυτώσουν από τους εκπροσώπους του νόμου που τον καταδίωκαν. Flash forward στο 1939, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλος σε ηλικία πλέον, έχει γίνει συγγραφέας pulp διηγημάτων, μικρών σε έκταση ιστοριών για πιστολάδες στην Αγρια Δύση, τα οποία συνήθως δημοσιεύονταν σε φτηνά, μαζικής κυκλοφορίας, περιοδικά. Αντλώντας έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες, ουσιαστικά γράφει την αυτοβιογραφία, προσπαθώντας με τα λίγα λεφτά που βγάζει να συντηρήσει τον εαυτό του, και την Rosa με την οποία συζεί, αλλά και την κόρη της. Όταν μαθαίνει όμως ότι έχει μια σοβαρή καρδιακή πάθηση, σε συνδυασμό με την επίσκεψη που δέχεται από ένα παλιό αστυνομικό που τον καταδίωκε από την εποχή που ήταν ληστής, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, και να επιστρέψει στην εγκληματική του ζωή, να κάνει μια τελευταία ληστεία για να αφήσει κάποια χρήματα στη Rosa μετά το θάνατο του. Τίποτα δεν είναι όμως όπως φαίνεται..... Μικρή παρουσίαση θα είναι αυτή που θα γράψω, για ένα μικρό σε έκταση κόμικ (72 σελίδες) αλλά με συμπυκνωμένη ουσία και μαγεία. Ο Ed Brubaker, απλά ξέρει πως να γράφει και το ότι καταφέρνει, μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, να μας δώσει μια δουλειά τόσο ολοκληρωμένη και τόσο γεμάτη από νοήματα, φανερά και κρυφά, φανερώνει ακριβώς αυτή την ποιότητα του. Στο Pulp, αυτό είναι για εμένα που ξεχωρίζει πάνω από όλα. Σε αντίθεση με το αντιστοίχου μεγέθους My Heroes Have Always Been Junkies, το οποίο είχα βρει ελαφρώς αδιάφορο και αδούλευτο, εδώ πραγματικά ξεζουμίζει κάθε καρέ, χρησιμοποιεί απόλυτα το χώρο αυτών των 72 σελίδων, και γράφει μια ιστορία με σωστή αρχή, μέση και τέλος, με πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες και αληθοφανείς συνθήκες γύρω τους αλλά και μέσα τους. Χρησιμοποιεί τον εσωτερικό μονόλογο, δοσμένο σε περιγραφές, όπως κάθε noir που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ξέρει και το κάνει με σύγχρονο τρόπο, με μοντέρνα γραφή και όχι στείρα επανάληψη των κλισέ, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ο κορυφαίος στο είδος του. Μόνη παρατήρηση που μπορώ να κάνω, είναι ότι για άλλη μια φορά σε βιβλία του, όπως στο Criminal, στο Kill or be Killed και άλλα, έχουμε το ίδιο μοτίβο του κατεστραμμένου πρωταγωνιστή, που βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος, κάτι γίνεται το οποίο δείχνει ότι μπορεί να τον σώσει, και εν τέλει, καταλήγει χειρότερα από ότι ξεκίνησε. Όπως προείπα, έχει το χάρισμα να αλλάζει τη θεματολογία και τις ιστορίες σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην με έχει ενοχλήσει ουσιαστικά ακόμα, αλλά πιστεύω ότι καλό είναι να δούμε και κάτι άλλο από τον Brubaker ως συγγραφικό εργαλείο. Στο σχέδιο ο Sean Phillips παραμένει από τους κορυφαίους, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ίσως όχι τόσο στην ίδια την σχεδιαστική του ικανότητα, έχω δει καλύτερους και εκφραστικότερους χαρακτήρες και αλλού. Εκείπου για εμένα διαπρέπει ο Phillips, είναι η σκηνοθεσία του αλλά και οι στάσεις του σώματος του κάθε χαρακτήρα. Στις χειρονομίες, στα καμπουριάσματα και σε όλες τις "λυγισμένες" του φιγούρες, βγαίνει όλος ο ρεαλισμός που ξεπηδάει από το χαρτί. Θα ήθελα να τον δω ξανά με άλλο χρωματιστή, πέρα από τον γιο του Jacob, ο οποίος ναι μεν είναι καλός και ταιριαστός, αλλά δεν νομίζω ότι προσθέτει τίποτα ιδιαίτερο στο σχέδιο του πατέρα του. Συνολικά, μια μεστή και γεμάτη δουλειά, παρά το μικρό της μέγεθος. Σαν ένα ωραίο διήγημα, καλοφτιαγμένο, λιτό και στιβαρό. Διαβαστε το άφοβα, θα σας αρέσει.
×
×
  • Create New...