Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2019'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Το Φεστιβάλ κυκλοφόρησε για την επέτειο του 60ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σε μια όμορφη σκληρόδετη έκδοση. Πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι ο Σωτήρης και η Ντάρια, αλλά και ... το ίδιο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και η ιστορία του. Παρακολουθούμε τις προσωπικές τους διαδρομές να διασταυρώνονται και εξελίσσονται μες στο περιβάλλον του Φεστιβάλ. Τους βλέπουμε να γνωρίζονται, να ερωτεύονται, να ωριμάζουν και να αλλάζουν, μέσα σε τρεις φάσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον του. Στο πρώτο μέρος είναι νέοι και φιλόδοξοι, γνωρίζονται κι ερωτεύονται. Στο δεύτερο μέρος ξανασυναντιούνται, έχοντας ακολουθήσει τις προσωπικές και επαγγελματικές τους διαδρομές. Το τρίτο μέρος θα το ανακαλύψετε μόνοι σας . Μέσα από τις σελίδες του κόμικ παρελαύνουν πλήθος χαρακτήρων που έχουν σημαδέψει το Φεστιβάλ με την παρουσία τους και τη δουλειά τους. Τους βλέπουμε να σχολιάζουν και να επηρεάζουν τη βασική σχέση ων πρωταγωνιστών, δίνοντας το στίγμα τους. Από τον Τζάρμους, τον Αρονόφσκι και τον Κουστουρίτσα, τον Ραφαηλίδη και τον Ακτσόγλου, τον Αγγελόπουλο, την Κατριν Ντενέβ, μέχρι τον Βέγγο, τον Κούρκουλο και τη Βουγιουκλάκη. Είναι πάρα πολλοί , θα τους βρείτε στο τέλος, στο Ευρετήριο προσώπων του Φεστιβάλ. Πρόκειται για μια πολύ φιλόδοξη και προσεγμένη δουλειά τριών ταλαντούχων δημιουργών, του Γούση, του Πανταζή και της Ζάχαρη. Εξαιρετικά δύσκολο το έργο που κλήθηκαν να πραγματοποιήσουν. Όταν τους ζητήθηκε να δημιουργήσουν ένα κόμικ για το Φεστιβάλ, θα μπορούσαν να έχουν επιλέξει τον εύκολο δρόμο και να κάνουν μια απαρίθμηση κομβικών γεγονότων ή μια καταλογογράφηση των σπουδαίων ταινιών, των διάσημων επισκεπτών. Επέλεξαν όμως να κάνουν κάτι διαφορετικό. Να αποτίσουν ένα φόρο τιμής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μέσα από μια βαθιά ανθρώπινη, πολύ οικεία ερωτική ιστορία. Που είναι όμως και πολύ περισσότερα απ' αυτό. Είναι ένα εσωτερικό ταξίδι στην ωριμότητα, ένας προβληματισμός για τη σχέση του καλλιτέχνη με το έργο του, για τη δυσκολία των επιλογών και τις συνέπειές τους, για το τι είναι τελικά σημαντικό στη ζωή. Οι δημιουργοί κατάφεραν να μεταφέρουν το κλίμα του Φεστιβάλ ως μια ζωντανή εμπειρία, γεμάτη από επιφανείς κι αφανείς ήρωες, απλούς ανθρώπους. Κατάφεραν επίσης να δώσουν ένα τόσο αρμονικό αποτέλεσμα, ώστε να μην μπορεί να ξεχωρίσει κανείς που τελειώνει η δουλειά του ενός και που αρχίζει του άλλου. Σκηνοθετικά και σχεδιαστικά, πρόκειται για ένα πολύ καλοδουλεμένο κόμικ, με φυσικούς διαλόγους και αβίαστη ροή. Αν μπορώ να βρω κάποια αδυναμία, θα την εντόπιζα στην πολύ μεγάλη εμπλοκή τρίτων προσώπων, που αποδυναμώνουν κάποιες στιγμές τη βασική ιστορία. Από την άλλη, την εμπλουτίζουν ταυτόχρονα. Συνολικά, το Φεστιβάλ καταφέρνει να πετύχει το σκοπό του. Καταλήγει να είναι πολυεπίπεδο και βαθιά κινηματογραφικό, σε όλες τις πτυχές του. Πιστεύω ότι θα έχει απήχηση σε ευρύ κοινό Το Φεστιβάλ θα κυκλοφορήσει και στα Αγγλικά.
  2. Βλέπεις Jeff Lemire; Πρέπει να το διαβάσεις, θα είναι τουλάχιστον καλό (fangirl talking ). Κι αν το σχεδιάζει ο Gabriel Walta (βλέπε Vision ) ακόμα καλύτερα. Μ' αυτή τη λογική το παράγγειλα χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά για ακόμα μια φορά δεν άντεξα και το διάβασα, πριν το πάρω στα χέρια μου σε υλική μορφή Στο δια ταύτα: Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο U.S.S. Montgomery, ένα διαστημόπλοιο που μεταφέρει οικογένειες από τη γη, με προορισμό ένα ασφαλέστερο μέλλον. Η ανθρωπότητα στη γη αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, λόγω οικολογικής καταστροφής. Δυστυχώς το μέλλον του πληρώματος αποδεικνύεται κάθε άλλο από ασφαλές, καθώς όλοι οι ενήλικες καταλήγουν νεκροί, (θα ανακαλύψετε πως) και οι μόνοι που μένουν στο διαστημόπλοιο είναι παιδιά έως 13 ετών. Ό,τι κοντινότερο σε μητρική φιγούρα γι αυτά είναι η VAL, AI (τεχνητή νοημοσύνη) του διαστημοπλοίου, με τους περιορισμούς της μηχανικής της υπόστασης. Στο σημείο που βρίσκονται, στη Μαύρη Ζώνη, δεν έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με κανέναν για έναν ολόκληρο χρόνο. Η αρχική ιδέα γι αυτό το κόμικ δεν προήλθε από τον ίδιο τον Lemire (όπως συμβαίνει συνήθως), αλλά από τον Tze Chun της TKO (εκδοτικής του κόμικ), που του έριξε την ιδέα να γράψει ένα κόμικ με θέμα: Η A.I. ενός διαστημοπλοίου πρέπει να αναθρέψει τα παιδιά που το επιβαίνουν, καθώς όλοι οι ενήλικες έχουν πεθάνει. " Ο Lemire χάρηκε με την ιδέα, τη θεώρησε πρόκληση κι έφτιαξε άλλο ένα πολύ καλό κόμικ Ο Lemire έχει τη σπάνια ικανότητα να δίνει ψυχή στους χαρακτήρες τoυ μέσα σε μόνο λίγες σελίδες, κάτι που ενισχύεται από την εκφραστικότητα των προσώπων του Walta. Είναι δύσκολο να κρατήσει κανείς τις ισορροπίες και την αληθοφάνεια όταν διαχειρίζεται παιδικούς χαρακτήρες. Κι εδώ το καταφέρνουν ιδανικά. Ακόμα κι όταν έχουν να διαχειριστούν AI χαρακτήρα! Μέσα στη μεγάλη εικόνα, που έχει φόβο για την καταστροφή της ανθρωπότητας, πολιτικές, ίντριγκες στον κόσμο των ενηλίκων, ο Lemire επικεντρώνεται σε μια μικρή (μεγάλη) ιστορία μιας ιδιόρρυθμης οικογένειας, όπου ο καθένας καλείται να ανταποκριθεί σε τελείως διαφορετικές προκλήσεις απ' ό,τι του αντιστοιχεί. Πότε ενηλικιώνονται τα παιδιά; Τι κοινωνικές δομές φτιάχνουν χωρίς την επίβλεψη των μεγάλων; Πως εξελίσσονται με την απότομη ανάληψη ευθυνών, παράλληλα με τα χαρακτηριστικά της ηλικίας τους; Πχ την κυκλοθυμία και την παρορμητικότητα της προεφηβείας; Πώς αντιμετωπίζουν την απώλεια και τους κινδύνους, εσωτερικούς κι εξωτερικούς; Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Lemire δεν έδωσε αναλυτικές οδηγίες στον Walta για το σχέδιο, απλά κάποιες βασικές κατευθυντήριες και συζήτησαν μαζί για την απεικόνιση του διαστημοπλοίου. Δεν ήθελαν να ακολουθήσουν τη συνήθη τακτική των αποστειρωμένων γυαλιστερών διαστημοπλοίων, αλλά να δώσουν την αίσθηση της απομόνωσης και της κλειστοφοβίας, σε μια κατοικία υψηλής τεχνολογίας μεν, αλλά όχι τόσο "καθαρή" με στοιχεία καθημερινής χρήσης. Θεωρώ ότι η ελευθερία που δόθηκε στον Walta απέδωσε κι η ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο κόμικ είναι η ιδανική. Όπως θα καταλάβατε μου άρεσε , αν και θεωρώ ότι άνετα θα γινόταν από πολύ καλό εξαιρετικό, με έξι τεύχη ακόμα. Το Sentient είναι υποψήφιο για Eisner στην κατηγορία Best Limited Series. Ένας λόγος παραπάνω να το αποκτήσει κανείς, είναι η εξαιρετική έκδοση της ΤΚΟ, σε μια όμορφη κασετίνα που περιέχει τα 6 τεύχη, που τα αναμένω! Κυκλοφορεί επίσης και σε TPB, αλλά η έκδοση που παρήγγειλα μου φάνηκε πολύ πιο δελεαστική.
  3. Το Song stories είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ανθολογία για τις ιστορίες πίσω από τα τραγούδια από την Ένατη Διάσταση. Ένα ψηφιδωτό εμπνευσμένο από τις διηγήσεις των μουσικών, της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. 7 κομικσικά τραγούδια πίσω από τα τραγούδια. Στο σχέδιο οι Εφη Θεοδωροπούλου - «Το Νερό που Κυλάει» του Παύλου Παυλίδη, Άρης Λάμπος - «Non Serviam» των Rotting Christ, Κλήμης Κεραμιτσόπουλος - «Just a Burn» των Nightstalker, Γιώργος Καμπάδαης - «Σουρεάλ» του 12ου Πίθηκου, Σοφία Σπυρλιάδου - «Δίπλα Μαξιλάρι» των Στίχοιμα και Νικόλας Στεφαδούρος - «Μέγαρα» των Social Waste. Το πρώτο κόμικ έχει να κάνει με τη γέννηση της ιδέας γι αυτήν εδώ τη συλλογή κι είναι σχεδιασμένο από τον Σπύρο Κιουτσιούκη. Οι συνεντεύξεις και η σεναριακή τους διασκευή που οδήγησε στα κόμικς είναι του Θεσσαλονικιού μουσικού αρθρογράφου Jacek Henryk Maniakowski. Το εξώφυλλο είναι του Marcos Cabrera, η γραφιστική επιμέλεια του Bernardo Hoffmann και η επιμέλεια έκδοσης από τον Νίκο Δαλαμπύρα. Κυκλοφόρησε με αφορμή την 11η διοργάνωση του Street Mode Festival στη Θεσσαλονίκη. Απόσπασμα από τη συνέντευξη που έδωσαν στη lifo, o Νικος Δαλαμπύρας (9η διάσταση) και ο Jacek Henryk Maniakowski Νίκος: Το «Song Stories» είναι μια ανθολογία που συγκεντρώνει συγχρόνως αντιπροσωπευτικά δείγματα δύο διαφορετικών μορφών τέχνης: των κόμικς και της μουσικής. Έχουμε σίγουρα ξαναδεί κόμικς που ασχολούνται με βιογραφίες μουσικών ή που φιλοτεχνούν τους στίχους κάποιου τραγουδιού. Αυτό όμως που κάνουμε εμείς εδώ είναι ουσιαστικά ένα εικονογραφημένο ντοκιμαντέρ. Jacek: Στην ουσία προσπαθώ να μην κάνω μια στείρα αφήγηση των γεγονότων που συνδέονται με τη δημιουργία του τραγουδιού. Προσπαθώ να μπω στην ίδια την «ψυχή» του τραγουδιού και του δημιουργού. Αυτό που προσπαθώ να δείξω είναι ότι ένα τραγούδι δεν είναι απλά 4 λεπτά από νότες και στίχους. Είναι μια συμπυκνωμένη γνώση κλειδωμένη μέσα σε λίγες νότες και μερικούς στίχους, η οποία απλά ζητάει από κάποιον να την ξεκλειδώσει. Και προσπαθούμε να βοηθήσουμε ώστε ο ακροατής και αναγνώστης να βρούνε αυτό το κλειδί. Φρέσκο και διασκεδαστικό ανάγνωσμα για μουσικόφιλους κομιξάδες, γίνεται ακόμα πιο απολαυστικό με την παράλληλη ακρόαση των αντίστοιχων τραγουδιών
  4. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 20-12-2019 Υλικό Συλλογής: The Incredible Hulk v1 370-377 (June 1990 / January 1991) Πρώτη κυκλοφορία κλασικού τίτλου στην Ελληνική εκδοχή της σειράς της Hachette λοιπόν και δεν θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερο δείγμα από την συγκεκριμένη ιστορία του Peter David, η οποία παντρεύει τις δομές μια μηνιαίας σειράς με αρκετές υποπλοκές για να μας απασχολήσει για χρόνια και την πιο άμεση, πιο συμπαγή μορφή που έχουμε συνηθίσει στις μέρες μας. Ακολουθούν spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο Χαλκ αυτής της περιόδου είναι πάλι γκρίζος, μπερμπάντης και πανέξυπνος και εμφανίζεται μόνο τα βράδια, ανεξάρτητα αν θυμώνει ο Μπάνερ ή όχι. Επίσης ο κόσμος τον θεωρεί νεκρό, συμπεριλαμβανόμενου και της γυναίκας του, την Μπέτι. Ο Μπάνερ/Γκρίζος Χαλκ αποφασίζει να πάει να την βρει, αλλά στην πορεία συναντά διάφορα εμπόδια, όπως την επίθεση μιας οντότητας από μια άλλη διάσταση που προσπαθεί να ξαποστείλει ο Δρ. Στρέινζ και ο Ναμόρ, πρώην συνεργάτες του στους Προστάτες (βαρετή μετάφραση Anubis. Το διόρθωσα. Από εδώ και πέρα θα τους αναφέρω με το πιο ορθό και εύηχο Υπερασπιστές ). Θεωρητικά ο Χαλκ καταφέρνει να κλείσει την πύλη της άλλης διάστασης, αλλά η οντότητα κρύβεται μέσα στο θρυμματισμένο μυαλό του Μπάνερ και καταφέρνει να βγει στον δικό μας κόσμο. Οι εικόνες των περιεχόμενων είναι από την Αμερικάνικη έκδοση. Οι Υπερασπιστές παλεύουν τον Χαλκ εξασθενίζοντας τον, αλλά η νίκη εξασφαλίζεται όταν ο Μπάνερ ανοίγει μια νοητή πόρτα μέσα στο μυαλό του, δείχνοντας στην οντότητα κάτι που την τρομάζει αρκετή ώρα ώστε να δώσει την δυνατότητα στον Στρέιντζ να τον ξαποστείλει μια και καλή. Παράλληλα, ένα μυστηριώδες «διαστημικό» κόκκινο αμάξι εντοπίζει τις τοποθεσίες που είχε θεαθεί ο Χαλκ και βρίσκει στην θέση του τον Δρ. Λέοναρντ Σάμσον - τον ψυχολόγο υπερήρωα της Μάρβελ που επίσης έχει μετατραπεί από τις ακτίνες γάμμα - τον οποίο καταφέρνει να βγάλει νοκ-άουτ γρήγορα. Έχουμε διαβάσει μόλις δύο τεύχη και έχουν μπει ήδη τα βασικά στοιχεία της ιστορίας σε κίνηση για εκμετάλλευση τους όχι μόνο στα επόμενα τεύχη του τόμου, αλλά και στον επόμενo. Ο Μπάνερ μαθαίνει πως η Μπέτι έχει ενταχθεί στις καλόγριες, στην προσπάθεια να βρει μια ισορροπία στην ζωή της, και αποφασίζει να μην της πει πως είναι ζωντανός, χωρίς να ξέρει πως ετοιμάζεται να αποχωρήσει. Μόλις το μαθαίνει, προσπαθεί να την προλάβει πριν φύγει με το τραίνο, αλλά το κόκκινο αμάξι τον βρίσκει και του επιτίθεται. Με τον Γκρίζο Χαλκ να εμφανίζεται μόνο την νύχτα, ο Μπάνερ "ελευθερώνει" τον Πράσινο και χαζό Χαλκ, την κλασική περσόνα που εμφανιζόταν όταν θύμωνε και ξεπαστρεύει το αμάξι εύκολα, καταφέροντας τελικά να προλάβει την Μπέτι. Εδώ είναι που μαθαίνουμε μια και καλή πως ο Μπάνερ έχει πολλαπλές προσωπικότητες και πως δεν υπάρχει μόνο ένας Χαλκ, αν και σε αυτή την περίοδο του τίτλου, ξέραμε μόνο για τρεις. Στα επόμενα τεύχη οι δύο Χαλκ πάλευαν μέσα στο μυαλό του Μπάνερ για το ποιος θα πάρει τα ηνία, με τον Γκρίζο Χαλκ να καταφέρνει, εκβιάζοντας τον Μπάνερ, να εμφανιστεί και στην μέρα, για να σώσει την Μπέτι και τον Ρικ Τζόουνς από τους Σκραλς. Κάπου εδώ τους εντοπίζει και ο Σάμσον, ο οποίος προσπαθεί για μια ακόμα φορά να εξισορροπήσει τον Χαλκ, βάζοντας το σε ύπνωση για να ψάξει τα βαθύτερα αίτια της καταστροφικής μανίας του. Το καταφέρνει και την θέση των τριών προσωπικοτήτων την παίρνει μια ενωμένη εκδοχή τους, με την εμφάνιση του Χαλκ και την προσωπικότητα του Μπάνερ και του Γκρίζου Χαλκ. Στις μέρες μας, οι βαθιές ψυχαναλύσεις των χαρακτήρων κόμικς είναι ψωμοτύρι των σεναριογράφων και η αλήθεια είναι πως έχει καταντήσει μπλαζέ, μιας και το έχει καταχραστεί ο κάθε πικραμένος γραφιάς. Το 1990 όμως, ακόμα ήταν πρωτότυπη αντιμετώπιση και λίγοι το προσπαθούσαν με ακόμα λιγότερους να το κάνουν επιτυχημένα. Ο Άλαν Μουρ είναι ο ένας σίγουρα. Αλλά και ο Πίτερ Ντέιβιντ εδώ κάνει πολύ καλή δουλειά, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη του πως δεν θυσίασε το χιούμορ και την προσβασιμότητα του τίτλου σε ένα πιο ευρύ κοινό για να το επιτύχει. Πάτησε βέβαια σε παλιές πλοκές του Μπιλ Μάντλο (αν και η πατρότητα τους είναι υπό αμφισβήτηση, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα), στις οποίες είχαμε μάθει πως ο Μπρους Μπάνερ είχε κακοποιηθεί από τον πατέρα του όταν ήταν μικρός, δείχνοντας μας το φυσικό επακόλουθο, σε μια εποχή που η εξοικείωση του κόσμου με τα αίτια των ψυχικών ασθενειών ήταν ανύπαρκτη. Στην χώρα μας οι συγκεκριμένες ιστορίες δημοσιεύτηκαν από τρεις εκδότες στο παρελθόν: Τα τεύχη 370-375 είχαν δημοσιευτεί στα τεύχη 581-586 του Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά, τρία τεύχη πριν ακυρωθεί ο τίτλος δηλαδή, το 1992. Μερικούς μήνες αργότερα, το 1993, η Μαμούθ Κόμιξ έβγαλε το περιοδικό Ο Άνθρωπος Αράχνη, στο οποίο δημοσίευσε τα επόμενα δύο τεύχη (376-377), στα τεύχη 03 και 06 του τίτλου. Κάτι που δεν ήξερε η Modern Times, όταν μερικά χρόνια αργότερα, το 1997, έβγαλε τον δικό της τίτλο με τις περιπέτειες του Χαλκ, βάζοντας και ορισμένες ιστορίες που είχε δημοσιεύσει πρόσφατα και η Μαμούθ, ανάμεσα τους και το τεύχος 377 του πρωτότυπου. Οπότε αυτή είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύονται μαζεμένες και με κοινή μετάφραση-επιμέλεια και η τρίτη φορά που δημοσιεύεται το τεύχος 377. Αυτή είναι και η πρώτη φορά που διαβάζω την ιστορία σε μια καθισιά και εγώ, και μπορώ να πω πως δεν έχασε τίποτα από την αξία που της είχα αποδώσει όταν την είχα πρωτοδιαβάσει. Βάζοντας τον εαυτό μου στην θέση ενός νεότερου αναγνώστη πάντως, βλέπω πως πιθανότατα θα απολαύσει καλύτερα τις τελευταίες 4-5 ιστορίες του τόμου, αυτές που μπαίνουν στο "ζουμί", αλλά ας μην ξεγράψουν τις άλλες. Υπάρχει εξάλλου και η σειρά της Modern Times για να δουν ποια είναι η μυστηριώδης ομάδα Πάνθεον που κάνει την εμφάνιση της εδώ. Αυτό που μου κάνει εντύπωση με τον τόμο της Hachette, είναι η χαρτογράφηση που έκαναν για τα τεύχη που θεώρησαν πως πρέπει να περιλαμβάνει, μιας και δεν έχω βρει κάποια Αμερικάνικη έκδοση με ακριβώς την ίδια αντιστοιχία. Η πιο διαδεδομένη σειρά Hulk Visionaries: Peter David π.χ., έχει άλλη σειρά, με τα τεύχη 370-372 να βρίσκονται στον πέμπτο τόμο και τα υπόλοιπα στον έκτο. Καμιά δεν είναι λάθος επιλογή πάντως.
  5. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 25-10-2019 Υλικό Συλλογής: Captain America v5 01-07 (January/July 2005) Επιτέλους, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Μια παράλειψη των Ελλήνων εκδοτών, επιτέλους διορθώθηκε, με την κυκλοφορία του πρώτου τόμου από το πολυβραβευμένο run του Brubaker, μέσα από την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel, της Hachette. Ο Κάπτεν Αμέρικα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο μιας τρομοκρατικής επίθεσης διεθνούς κλίμακας, με ηθικούς αυτουργούς τον Ρεντ Σκαλ, έναν αποστάτη στρατηγό της πρώην Σοβιετικής ένωσης και με το τελευταίο άτομο που θα περίμενε από το παρελθόν του ως εκτελεστή των σχεδίων του. Παράλληλα, κάποιες καταπιεσμένες μνήμες (ή μήπως είναι ψευδείς; ) ανασύρονται για να του δώσουν υποσυνείδητα την λύση στο ερώτημα. Τα αντιμετωπίζει όλα με την βοήθεια της Ασπίδα και πιο συγκεκριμένα του Νικ Φιούρι και της Πράκτορα 13. Οι εικόνες είναι από την Αμερικάνικη έκδοση Ο Brubaker φροντίζει ώστε να καταφέρνοντας έτσι να μας εκπλήξει και να μας δείξει με το καλημέρα πως η δικιά του σειρά δεν θα κινηθεί πάνω σε γνώριμα μονοπάτια. Στην θέση του αναπτύσσει τον χαρακτήρα του νέου κακού, ο οποίος είναι πολυδιάστατος και με κατανοητά – αν και εν τέλει, στρεβλά - ιδεολογικά πιστεύω να τον παρακινούν. Παράλληλα, φροντίζει να αναπτύξει και τον ίδιον τον πρωταγωνιστή, απομακρύνοντας τον από την μονοδιάστατη φιγούρα που πάντα ξέρει τι κάνει και τι είναι το σωστό που έχουμε συνηθίσει σε άλλες σειρές, εξερευνώντας το παρελθόν του και αποδομώντας ή/και αλλάζοντας όλα αυτά τα στοιχεία του παρελθόντος που είναι αντικρουόμενα από παλιότερες ιστορίες. Ο συγγραφέας, παιδί στρατιωτικού που μεγάλωσε μετακινούμενος από βάση σε βάση, φροντίζει να μας δείξει έναν Κάπτεν Αμέρικα που ξέρει και σέβεται την ιστορία, τόσο του τόπου του, όσο και την διεθνή, καθώς και τα επιτεύγματα του κάθε τόπου, σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες του. Και παρέα με το καταπληκτικό σχέδιο των Steve Epting & Michael Lark, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που είναι ουσιαστικά στα χωρικά ύδατα του κατασκοπευτικού νουάρ, το οποίο φροντίζει να το διανθίσει και με μηχανισμούς whodunit, είδη που είναι οπαδός και στα οποία είναι μάστορας όταν καταπιάνεται με αυτά. Και αυτά είναι μόνο η αρχή, μιας και στο τέλος μας τάζουν πως η ιστορία θα συνεχιστεί με τον επόμενο τόμο. Η έκδοση της Hachette είναι στα γνωστά υψηλά στάνταρ, με αυτό τον τόμο να έχει κάποια παραπάνω έξτρα από το συνηθισμένο, αλλά και την απαραίτητη συνέντευξη/άρθρο με τον Brubaker, που δείχνει την ιδιοσυγκρασία του αρκετά καλά πιστεύω. Παρουσίαση του Steve Rogers - Super Soldier Reading Order για όλο το run του Brubaker
  6. To The Working Dead είναι ενα Web-comic από τον Πάνο Ζάχαρη το οποίο δημοσιεύεται εβδομαδιαίως από το socomic.gr και το οποίο έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Τόπος. Ποιοί είναι όμως οι πρωταγωνιστές στο Working Dead; Οι working dead είναι συνήθως απλοί άνθρωποι, εργάτες, δούλοι, με μια λέξη οι καταπιεζόμενοι από όλα τα μέρη της Γης και σε όλες τις ιστορικές περιόδους, ενώ από τις σελίδες του δεν λείπουν και οι εκμεταλευτές τους, αφεντικά εργοστασίων, τσιφλικάδες, δουλοκτήτες. Πολλές φορές πρωταγωνιστούν και πιο αναγνωρίσιμες ιστορικές μορφές όπως η μαύρη Αμερικανίδα Ρόζα Παρκς που αρνήθηκε να παραχωρήσει σε λευκό την θέση της στο λεωφορείο, οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής, ο κληρικός Τόμας Μίντσερ που πήρε το μέρος των χωρικών ενάντια στην δουλοπαροικία. Μέσα από τα στριπάκια επιδιώκεται άλλοτε με χιουμοριστικό και σατιρικό ύφος να φωτιστεί η αντίθεση ανάμεσα σε εκμεταλευτές και εκμεταλευόμενους που διατρέχει την Ιστορία. Η θεματολογία των στριπ εμπεριέχει σχεδόν πάντα στοιχεία της πολιτικής επικαιρότητας, τον πόλεμο, την μετανάστευση και την προσφυγιά ενώ δεν λείπουν και τα πιο επετειακά στριπ (π.χ., επέτειος Κουβανικής Επανάστασης, 17 Νοέμβρη, κλπ) που όμως και αυτά διανθίζονται με σύγχρονα στοιχεία προκειμένου να λειτουργήσει η αλληγορία. Σχεδόν κανένα από τα σύγχρονα αστικά ιδεολογήματα δεν μένει στο απυρόβλητο, μόνο που μεταφέρονται στο παρελθόν με τρόπο που από την μια βγάζει γέλιο, ενώ από την άλλη ακριβώς αυτό το στοιχείο φανερώνει και την ίδια την γύμνια τους παρόλη την πιο συγκαλυμμένη ύπαρξη και διάδοσή τους στο σήμερα. Για μένα αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που κερδίζει η συγκεκριμένη δουλειά. Καταφέρνει να σατιρίσει όλα τα κακώς κείμενα χωρίς να κάνει κήρυγμα αλλά μέσα από τις πολύ πετυχημένες αλληγορίες του βάζει τον αναγνώστη στην διαδικασία να προβληματιστεί λίγο παραπάνω για το τι συμβαίνει στον κόσμο σήμερα και πως μπορεί να αλλάξει. Η ποιότητα της έκδοσης είναι πολύ ικανοποιητική και σε μέγεθος BD ενώ στο τέλος και των δυο τόμων ο παρατίθενται αναλυτικότερες πληροφορίες για ορισμένα από τα στριπάκια. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η σειρά βραβεύτηκε σαν το καλύτερο διαδικτυακό κόμικ στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2017.
  7. Πρόκειται για την συνέχεια σε έντυπη μορφή του πονήματος του Άρη Λάμπου με στριπάκια, που αντλούν την θεματολογία τους από τον χώρο της μουσικής και πιο συγκεκριμένα από την μέταλ σκηνή. Να θυμίσουμε ότι η σειρά αυτή ξεκίνησε και συνεχίζεται ακόμα και στις ημέρες μας στην διαδικτυακή πλατφόρμα Socomic, ενώ έχει κυκλοφορήσει και σε άλμπουμ το 2017. Προσωπικά διακρίνω μία βελτίωση στην ποιότητα των στριπ σε σχέση με τα πρώτα, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο δημιουργός έχει ωριμάσει στον τομέα της γελοιογραφίας. Αυτό που συνεχίζει να με εντυπωσιάζει είναι οι άριστες γνώσεις του στον τομέα της μέταλ μουσικής. Μέσα από τα στριπάκια ακούγονται πολλές άγνωστες λέξεις, που ακόμα και οι απλοί γνώστες ίσως να μην τις ξέρουν 100%. Μία παράξενη ορολογία. Γίνονται, όμως, και πολλές αναφορές σε μέταλ συγκροτήματα και τραγούδια που άφησαν εποχή. Αν όχι όλα, τουλάχιστον αρκετά από αυτά θα σας ξυπνήσουν αναμνήσεις. Το σχέδιο έχει ιδιαιτερότητες και πρωτοτυπία. Δεν προσπαθεί να αντιγράψει κανένα στυλ και περιγράφει αξιόλογα την κουλτούρα αυτής της μουσικής. Προσωπικά μού αρέσει, αλλά νομίζω ότι το κόμικ θα γίνει περισσότερο γνωστό από το κείμενο. Ο χρωματισμός είναι σκούρος, όποτε χρειάζεται, αλλά είναι ευχάριστος στο μάτι. Η έκδοση της JEMMA δεν έχει κάτι διαφορετικό από την προηγούμενη κυκλοφορία. Η ποιότητα των υλικών είναι καλή και προσεγμένη, δίνοντας έτσι ένα έντυπο ανθεκτικό στις πολλές αναγνώσεις. Την σελιδοποίηση την έχει επιμεληθεί η Ελευθερία Σκλάβου, ενώ το λογότυπο των “Μεταλλάδων” είναι δημιούργημα του Φραγκίσκου Ζουταλούρη. Στο τέλος του άλμπουμ, ο αναγνώστης θα βρει μερικά μονοσέλιδα στριπάκια που έχουν δημιουργήσει οι: Blacksmith, Τάσος Μαραγκός, Νικόλας Στεφαδούρος, Γιώργος Παπαδάκης, JP Ahonen, ενώ το τεύχος θα κλείσει με έναν φόρο τιμής του Άρη Λάμπου, στους Judas Priest και το κομμάτι: The Sentinel, καθώς και με μία σελίδα με ευχαριστίες. Εν κατακλείδι, σίγουρα μιλάμε για μία δουλειά που απευθύνεται πρωτίστως στους μυημένους του χώρου του Μέταλ, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι δεν θα διασκεδάσει και τους υπόλοιπους. Θα πρότεινα, αν το δείτε πουθενά, να μην το προσπεράσετε. Ας παραθέσουμε και μερικές σελίδες από το εσωτερικό, αλιευμένες από το διαδικτυακό σπίτι των Μεταλλάδων.
  8. Πρωτότυπος τίτλος: L'Été Diabolik, Dargaud, 2016 Ένα κόμικ, που ήταν πολύ ενδιαφέρον, επιφανειακά αρκετά ρετρό αλλά στην πραγματικότητα τόσο σύγχρονο. Πράγματι, αυτό το κόμικ των Thierry Smolderen και Alexandre Clérisse χρησιμοποιεί με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο μια μεταγλώσσα, ας το θέσω έτσι, για να μιλήσει για όσα θέλει, αλλά παράλληλα υπάρχουν και αλλεπάλληλες νύξεις σε διάφορα θέματα και πρωτίστως σε ένα άλλο κόμικ. Ας πάρω τα πράγματα με τη σειρά: στην αρχή έχουμε την υπόθεση, σύμφωνα με την οποία βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 1967, όταν ο δεκαπένταχρονος Αντουάν, που παραθερίζει σε ένα γαλλικό θέρετρο θα κερδίσει έναν αγώνα τένις, γεγονός που θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, τη φιλία του με τον Ερίκ, τον νεαρό, τον οποίον νίκησε στο τένις και του οποίου ο πατέρας σκοτώθηκε στο προαναφερθέν δυστύχημα, τον έρωτά του για τη συνομήλική του Μισέλ, τη γνωριμία του με μια παρέα λίγο μεγαλύτερων νεαρών, όπου περιλαμβάνεται και η Αμερικανίδα Τζόαν, την αναπόφευκτη απώλεια της παρθενιάς του, τη βιαστική αναχώρηση της Τζόαν μετά από μια εξομολόγηση ενός μυστικού και τη μυστηριώδη εξαφάνιση του πατέρα του, τον οποίον δεν θα δει ποτέ ξανά. Συνηθισμένα πράγματα, δηλαδή. ? Η μεταγλώσσα σχετίζεται με το ότι αυτό που διαβάζουμε υποτίθεται ότι είναι ένα βιβλίο, το οποίο έγραψε ο Αντουάν το 1987 προσπαθώντας να ξορκίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος. Όταν όμως τελειώνει το "βιβλίο" και αφού διαβάσουμε και τον επίλογο ξεκινά ένα δεύτερο μέρος, που διαδραματίζεται μετά την έκδοση του βιβλίου και το οποίο υποτίθεται ότι έχει γράψει πάλι ο Αντουάν ως συμπλήρωμα. Σε αυτό το δεύτερο μέρος θα δοθούν επιτέλους οι απαντήσεις οι οποίες των στοιχειώνουν εδώ και δεκαετίες, αλλά οι απαντήσεις θα προκαλέσουν ένα αδιανόητο σοκ, αφού θα είναι απολύτως απρόβλεπτες. Και φυσικά υπάρχουν τα κόμικς: το Pilote, το οποίο διαβάζει ο Αντουάν, τα πονηρά κόμικς, που διαβάζουν μαζί με τον Ερίκ, αλλά πάνω από όλα το θρυλικό ιταλικό κόμικ "Διαβολίκ" (Diabolik), σύμβολο της αμοραλιστικής ζωής, γεμάτης με γρήγορα αυτοκίνητα και ωραίες γυναίκες, το οποίο τελικά θα στοιχειώσει τη φαντασία του Αντουάν, θα διαρρήξει τα όρια της φαντασίας και θα διαδραματίσει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην πλοκή. Εξάλλου η παρουσία του διάσημου κλέφτη είναι εμφανής και στο εξώφυλλο του κόμικ, αλλά και στον πρωτότυπο τίτλο του, L'Été Diabolik (και όχι Diabolique, όπως θα ήταν το σωστό στα γαλλικά), κάτι που δυστυχώς δεν διασώθηκε στην αγγλική μετάφραση. Από εκεί και μετά, νομίζω ότι έχω πει αρκετά για την πλοκή. Ο Smolderen, από τον οποίον διάβασα σχεδόν κολλητά και το Dark Rage, που δεν με ενθουσίασε, ισορροπεί πολύ πετυχημένα ανάμεσα σε διάφορα είδη παραδίδοντας τελικά μια ιστορία, που, παρά την απίστευτη τελικά πλοκή της, γίνεται πιστευτή και δείχνει πολλά για το περίεργο κλίμα εκείνης της εποχής. Ο Clérisse, που έχει συνεργαστεί με τον Smolderen και στο Atomic Empire, που δεν έχω διαβάσει γεμίζει την εικόνα με λαμπερά χρώματα αποτίοντας φόρο τιμής σε μια ολόκληρη εποχή και πολλές τεχνοτροπίες της ποπ κουλτούρας εκείνης της εποχής. Το σχέδιό του φαίνεται ίσως απλό, τα καρέ του όμως είναι γεμάτα ιδέες και μια εντυπωσιακή δύναμη. Ένα απροσδόκητα ίσως καλό κόμικ, που διαβάζεται σχεδόν απνευστί, ίσως όμως όχι για όλα τα γούστα. Κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 2016 από την Dargaud και ακολούθησε η έκδοση στα αγγλικά από την IDW το 2019 σε έναν πολύ καλαίσθητο, σκληρόδετο τόμο, τον οποίον διάβασα. Έχει αποσπάσει υποψηφιότητα στα Eisner του 2020 στην κατηγορία της καλύτερης έκδοσης ξένου υλικού. Να σημειωθεί ότι έχουμε διαβάσει δουλειά του Smolderen στα ελληνικά, το "Τζίπσυ" από τη Μαμούθ Κόμιξ και μάλιστα σε σχέδιο του Ενρίκο Μαρίνι, που σχεδίασε το "Batman: Ο Σκοτεινός Πρίγκιπας του Γκόθαμ" Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Αναλυτική κριτική από το The Comics Journal
  9. ComicDom και AthensCon χωρίς νέο τεύχος Κουραφέλκυθρων γίνεται? Φυσικά και δεν γίνεται. Έτσι, λοιπόν, στο 5ο AthensCon, ο ταλαντούχος δημιουργός Αντώνης Βαβαγιάννης, παρουσίασε στο κοινό του (το οποίο φαίνεται ότι αυξάνεται εκθετικά ) την νέα έντυπη μορφή των Κουραφέλκυθρων, με τίτλο “Κουραφέλκυθρα - Καλή ιδέα αφεντικό!”. Όσοι έχουμε διαβάσει παλιότερα Κουραφέλκυθρα θα μπούμε αμέσως στο νόημα και την χιουμοριστική φιλοσοφία που επιχειρεί να περάσει ο καλλιτέχνης. Όσοι δεν τα έχετε ακόμα διαβάσει, ντροπή σας. Να πάτε αμέσως να το κάνετε!!! Τα ολοσέλιδα στριπάκια που υπάρχουν και στο παρόν τεύχος είναι παρμένα (εκτός από εκείνο της σελίδας 64) από την διαδικτυακή πλατφόρμα socomic.gr. Πολύ λίγα ήταν εκείνα που προσπέρασα. Τα περισσότερα ήταν άκρως κωμικά, ενώ υπήρχαν και μερικά με τα οποία δεν σταμάτησα να γελάω. Αυτό που με στενοχώρησε είναι ο παραγκωνισμός τους θείου Αιμίλιου, τον οποίο τον βλέπουμε μόνο σε ένα στριπάκι. Νομίζω ότι είναι πολύ νέος ακόμα για να βγει στην σύνταξη. Τι θα πει και το Μαριώ! Ο εικαστικός τομέας δεν έκρυβε εκπλήξεις. Ο αναγνώστης θα βρει ένα επιμελώς ατημέλητο σχέδιο, που παράγει μεν χιούμορ, αλλά σίγουρα όχι όσο το σενάριο. Γι’ακόμα μία φορά ο καλλιτέχνης θα δώσει περισσότερη βάση στα λόγια, παρά στις εικόνες. Ο χρωματισμός, όμως, σχεδόν σε όλα τα καρέ ήταν ταιριαστός κι ευχάριστος στο μάτι. Η έκδοση κυμαίνεται στα πλαίσια των επιπέδων της Jemma. Υπάρχει γερή κόλληση στην ράχη, γεγονός που, σε συνδυασμό με το παχύ ματ χαρτί του εσωτερικού, κάνει το κόμικ ανθεκτικό στις συχνές αναγνώσεις. Το έξτρα υλικό απουσιάζει. Το μόνο που υπάρχει είναι μία χιουμοριστική εισαγωγή στο οπισθόφυλλο. Ας παραθέσουμε και μερικές σελίδες από το εσωτερικό, αλιευμένες από το socomic.gr.
  10. Το ψηφιδωτό του χρόνου έσπασε. Η ιστορία που διηγείται ανακατεύτηκε. Μπορεί το σύνολο να ξαναγεννηθεί από τα κομμάτια του; Ο επίμονος αναγνώστης θα ανασυνθέσει την ιστορία από τα θραύσματα... Ο Πέτρος Χριστούλιας και ο Τάσος Ζαφειριάδης, το δίδυμο πίσω από τα Χαρακώματα, επιστρέφει μια νέο κόμικ ονόματι Ψηφιδωτό. Διηγούνται μια ιστορία μέσα από τον χώρο και το χρόνο με πρωταγωνιστή τον Κύριλλο, έναν άντρα που κρύβεται όταν οι Σταυροφόροι βιάζουν την γυναίκα του, σφάζουν και αυτήν και το παιδί τους και ως τιμωρία ο θάνατος τον αφήνει να περιπλανιέται μεταξύ ζωντανών και νεκρών για αιώνες με φόντο το Βυζάντιο στην παρακμή του. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, με τα επεισόδια της ιστορίας του Κυρίλλου να εμφανίζονται στο κόμικ ανακατεμένα (π.χ. πρώτο κεφάλαιο είναι το χρονικά τελευταίο) αφήνοντας τον αναγνώστη να τα τοποθετήσει στην σωστή σειρά ανασυνθέτοντας το ψηφιδωτό της ιστορίας. Αυτή η ασυνήθιστη επιλογή αφήγησης είναι το στοιχείο που κάνει το κόμικ τόσο ιδιαίτερο. Πέρα από τις προσωπικές συμπάθειες στο στιλ γραφής του Ζαφειριάδη και το σχέδιο του Χριστούλια (τις οποίες έχω αμφότερες), το να επιλέξουν να ανακατέψουν την ιστορία τιμώντας τον τίτλο προσέφερε και σε αυτούς και στον αναγνώστη μια πρόκληση αν θέλετε, που κάνει το κόμικ πιο χαρακτηριστικό και ξεχωριστό. Νομίζω πως είναι ένα πείραμα που έπιασε και ελπίζω να τραβήξει βλέμματα γιατί του αξίζει. Για όσους πάντως μπερδευτούν με το έντυπο, μπορούν πάντα να διαβάσουν την ψηφιακή μορφή η οποία πρωτοδημοσιεύθηκε στο socomic.gr από 5/6/18 έως 28/11/18 ή να ακολουθήσουν την σειρά που είναι στημένες οι ψηφίδες στο εσώφυλλο (κάθε ψηφίδα αντιστοιχεί σε ένα κεφάλαιο και στο εσώφυλλο έχουν μπει με χρονολογική σειρά). Μόνο μείον της καλαίσθητης έκδοσης της Jemma Press με την ωραία αντίθεση που κάνει το χρυσό εξώφυλλο είναι αυτό το ίδιο το χρυσό εξώφυλλο. Χαράζει πανεύκολα και μετά από 1-2 μπες βγες σε τσάντα έχει γεμίσει μεγάλες γραμμές. Κυκλοφόρησε αρχικά στο ComicDom 2019 και αν και αντιμετωπίζεται ως fiction έργο, στον ενδιαφέροντα επίλογο οι δημιουργοί αναφέρουν διάφορα υπαρκτά ιστορικά στοιχεία που ενσωμάτωσαν στην ιστορία. *οι εσωτερικές σελίδες είναι από το socomic.gr
  11. Η Μάγκι, που δανείζει το ονοματεπώνυμό της στον τίτλο του κόμικ, είναι άνεργη και προσπαθεί να επιβιώσει στο αφιλόξενο Λονδίνο, προσπαθώντας να βγάλει κάποιες λίρες παραπάνω, από ό,τι και να κάνει. Όταν βρίσκει επιτέλους μια δουλειά ως γραμματέας σε έναν αλκοολικό ντετέκτιβ, αλλά φυσικά, αυτή θα είναι και η αφορμή για να αλλάξει η ζωή της, αφού θα εμπλακεί σε μια περίεργη υπόθεση με τον υπόκοσμο του Λονδίνου, θα γνωρίσει αυτόν, που ίσως είναι ο έρωτας της ζωής της και τελικά θα δώσει λύση σε ένα μυστήριο, που θα αποδειχθεί πολύ πιο πολύπλοκο από όσο και η ίδια φαντάζεται. Ακούγεται κοινότοπο, αλλά κάθε άλλο παρά αυτό είναι. Είναι ένα κόμικ που χρησιμοποιεί τις παλιές, δοκιμασμένες φόρμες, για να τις ανατρέψει αργά και μεθοδικά. Είναι επίσης ένα έργο με πραγματικούς, βαθύτατα ανθρώπινους χαρακτήρες, που δεν είναι ήρωες, αλλά απλά κινούνται στο περιθώριο της "ευυπόληπτης" κοινωνίας, προσπαθώντας να επιβιώσουν, έστω και αν αυτή η προσπάθεια συνίσταται στην αγορά ενός πακέτου τσιγάρων ή μιας μπίρας. Και είναι ένα κόμικ, που τόσο σε σεναριακό, όσο και σε εικαστικό επίπεδο αναδεικνύει πολλές δυνατότητες του μέσου, κυρίως τους κενούς χρόνους, για να δώσει επιπλέον ψυχολογικό βάρος στους πρωταγωνιστές. Οι οποίοι πρωταγωνιστές είναι βασικά δύο. Η πρώτη, βέβαια, είναι η Μάγκι, λιγομίλητη, πονηρούλα, καταφερτζού, με έντονο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, κινείται στα όρια της συμβατικής ηθικής, χωρίς όμως να είναι ποτέ ανήθικη και πάντα απολαμβάνει ένα ποτό. Τυπική Αγγλίδα, απόλυτα ψύχραιμη και στωική, δέχεται σχεδόν όλα τα συμβάντα και προσπαθεί να αποκομίσει το καλύτερο από αυτά. Ακόμη και στο πικρό φινάλε, θα υπάρξει μια νότα αισιοδοξίας, για να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή της. Ο πολύ σημαντικός Γάλλος συγγραφέας κόμικς Lewis Trondheim παρέδωσε έναν χαρακτήρα με πολύ μεγάλο ψυχολογικό βάθος, χωρίς ευτυχώς να καταφύγει σε πολυκαιρισμένα κόλπα (μαθαίνουμε ελάχιστα πράγματα για το παρελθόν της Μάγκι, επειδή μας ενδιαφέρει το εδώ και τώρα) Ο δεύτερος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η πόλη του Λονδίνου, την οποία ο σχεδιαστής Stéphane Oiry εικονογραφεί με μεγάλη λεπτομέρεια. Δεν είναι φυσικά το Λονδίνο των τουριστών, αλλά το πραγματικό Λονδίνο, των παμπ, της μικροαστικής τάξης και του υποκόσμου. Δεν έχω επισκεφθεί την πόλη και δεν γνωρίζω, εάν το σχέδιο του είναι ακριβές σε σχέση με την πραγματικότητα, αλλά αυτό εμένα δεν με απασχολεί και τόσο, Με απασχολεί όμως ότι το σχέδιο, συνήθως 12 καρέ ανά σελίδα με λίγες εξαιρέσεις εγκλωβίζει τους ήρωες και δίνει μεγάλη έμφαση στη λεπτομέρεια, αλλά επίσης επιμηκύνει το χρόνο και το χώρο, προσδίδοντάς τους διαστάσεις, που δεν είναι εμφανείς από το σενάριο, λειτουργώντας έτσι συμπληρωματικά, ως όφειλε. Οι δε χρωματισμοί, είναι πραγματικά υπέροχοι και αναδεικνύουν σε κάθε στιγμή την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών. Τελικά, ακόμα κι από καθαρά αφηγηματική σκοπιά κι αν το δει κανείς, είναι τεράστια η επιτυχία του δημιουργικού διδύμου να δημιουργήσουν ένα καθαρόαιμο βρετανικό κόμικ - όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι Βρετανοί (δείτε στις πηγές), όντας αμφότεροι Γάλλοι. Το κόμικ εκδόθηκε στη Γαλλία από την Dupuis σε τρεις τόμους μεταξύ των ετών 2014-2016. Το 2019 μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα αγγλικά από τη Self Made Hero (η έκδοση που διάβασα εγώ) συγκεντρώνοντας και τους τρεις γαλλικούς τόμους. Αναμενόμενα, απέσπασε μια υποψηφιότητα για Eisner καλύτερου μεταφρασμένου άλμπουμ και απροσδόκητα ίσως, αλλά πολύ ευχάριστα, και μια υποψηφιότητα για καλύτερο συγγραφέα για τον πολυγραφότατο και πολυσχιδή Lewis Trodheim, τον οποίον θεωρώ μαζί με τον Fabien Vehlmann, τηρουμένων των αναλογιών τα γαλλικά αντίστοιχα του Jeff Lemire, ακριβώς επειδή αυτοί, όπως και εκείνος έχουν την ικανότητα να παίρνουν απλά ή και τετριμμένα θέματα και να τους εμφυσούν μια νέα πνοή. Πηγές για περαιτέρω μελέτη Κριτική στο σάιτ του The Guardian Κριτική στο Slings and Arrows
  12. Το Savage Sword of Conan, είναι ο 2ος τίτλος που κυκλοφόρησε η Marvel ( 1ος το Conan the Barbarian ) μετά την επανάκτηση των δικαιωμάτων του βάρβατου του Howard. Ιστορικός τίτλος, στην πρώτη του έκδοση και μορφή (1974-1995), έφτασε τα 235 τεύχη, σε μεγάλο μέγεθος περιοδικού και με ασπρόμαυρο σχέδιο. Στην Ελλάδα, σημαντικός αριθμός από αυτά τα τεύχη κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 80 και του 90, από την Κόμπρα Πρες, με τον τίτλο Κόναν ο Βάρβαρος. Αν κάτι ξεχώριζε τους 2 τίτλους, ήδη από την δεκαετία του 1970, αυτή ήταν η περισσότερη βία, το περισσότερο αίμα και τα περισσότερα κομμένα ανθρώπινα μέλη! Η παράδοση αυτή συνεχίζεται και στο 2ο volume, που ξεκίνησε την πορεία του τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους. Όταν, από τις πρώτες ήδη σελίδες, βλέπεις τον Conan να ξεσκίζει με τα δόντια του έναν καρχαρία, καταλαβαίνεις ότι θα διαβάσεις κάτι που απευθύνεται σε μεγάλα παιδια. Σε όλες τις ιστορίες, μέχρι τώρα τουλάχιστον, ο Conan απεικονίζεται πολύ περισσότερο βάρβαρος από ότι στον κεντρικό τίτλο, σφάζει, αποκεφαλίζει και κόβει χέρια, ποδια και σχεδόν ότιδήποτε άλλο εξέχει από τα σώματα όσων του αντιτίθονται. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν κυκλοφορήσει 9 τεύχη. Σε αυτά διάβασα 3 διαφορετικές ιστορίες, μία 5τευχη, μια one-shot και μία 3τευχη. Στην πρώτη ( The Cult of Koga Thun ), γραμμένη από τον Gerry Duggan ( Deadpool και άλλα υπερηρωικά ) και σχεδιασμένη από τον Ron Garney ( Daredevil, Spiderman κ.α. ), διάβασα μια λίγο τραβηγμένη ιστορία με δουλέμπορους, μάγους, θησαυρούς και ένα μαγικό χάρτη που εντυπώνεται στο μυαλό του Κιμμέριου. Ο Duggan έπιασε πάντως την σωστή ατμόσφαιρα και βοηθείται πολύ από το πολύ ωραίο και λεπτομερές σχέδιο του Garney, που στα μάτια μου τουλάχιστον, είναι ο καλύτερος από όσους έχουν σχεδιάσει Κόναν, στην καινούρια του επανεμφάνιση, μέχρι τώρα. Το one-shot που ακολουθεί ( The Suitor's Revenge ), γραμμένο από τη Meredith Finch ( Wonder Woman και το Rose στην Image ) και σχεδιασμένο από τον Luke Ross ( Specatcular Spider-Man, Jonah Hex κ.α. ), είναι ψιλοαδιάφορο. Μια απλή ιστορία που κάποιος πρόδωσε τον Conan, ο οποίος κατέληξε στην αρένα όπου έπρεπε να τους σκοτώσει όλους για να επιβιώσει. Ωραίο σχέδιο και λεπτομερές πάντως από τον Ross, κυρίως στις σκηνές μάχης και μακελέματος, και λιγότερο στις υπόλοιπες. Το 3τευχο που ακολούθησε, με τίτλο Conan the Gambler, ακολουθεί τον Conan καθώς προσλαμβάνεται ως σωματοφύλακας ενός χαρτοπαίκτη και καταλήγει να αναγκάζεται να πολεμήσει ένα τέρας και να καθαρίσει το χαρτοπαικτικό καταγώγιο από τους φύλακες του αλλά και οτιδήποτε άλλο κινείται, με την βοήθεια/καθοδήγηση/μανιπιουλάρισμα της θεάς της τύχης! Ο Jim Zub(kavich) (Skullkickers, Wayward), και αυτός με τη σειρά του αντιλαμβάνεται σωστά τις απαιτήσεις του ήρωα του και δίνει μια ωραία και αιματηρή ιστορία και το σχέδιο του Patch (Patrick) Zircher, είναι όμορφο, γήινο και λεπτομερές με μοναδικό παράπονο μου την απόδοση του προσώπου του Conan ( πολύ clean-faced ), η οποία ίσως βέβαια εξηγείται γιατί αναφέρει ότι είναι ακόμα αρκετά νεαρός. Συνολικά, τα 9 πρώτα τεύχη με άφησαν από αρκετά έως πολύ ικανοποιημένο. Καλό έως πολύ καλό σχέδιο σε όλα, με τον Garney να ξεχωρίζει με την εκπληκτική επιμονή του στις λεπτομέρειες, και να με κάνει να ελπίζω να ξαναγυρίσει σύντομα στον τίτλο. Σενάρια από συμπαθητικά έως αρκετά καλά. Πάνω από όλα όμως, προσωπικά τουλάχιστον, όταν διαβάζω Conan, δεν περιμένω την υπόθεση που θα μου αλλάξει τη ζωή. Περιμένω επικούρα και slash-fest. Και αυτό μου το έδωσαν όλοι οι συντελεστές απλόχερα, σε σωστό βαθμό και με ικανοποιητικό background, τόσο οπτικό όσο και σε επίπεδο ιστορίας. Προτείνεται άφοβα για μια πολύ διασκεδαστική ανάγνωση. Τα πρώτα 5 τεύχη έχουν ήδη συγκεντρωθεί σε ένα trade paperback, και ακολουθεί το 2ο τον Ιανουάριο με τα τεύχη 6-11. Αξίζει εδώ να κάνω εδώ 2 σημειώσεις. Η πρώτη άφορα το γεγονός έχουμε, σε κάθε τεύχος, πλην του comic, 3 σελίδες από μια καινούρια νουβέλα που γράφεται στον κόσμο του Conan, με τίτλο The Shadow of Vengeance. H δεύτερη αφορά το χαρτοπαίγνιο το οποίο παίζει ο Conan στο arc Conan the Gambler, με τίτλο Serpent's Bluff. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο παιχνίδι, το οποίο ενθουσίασε τόσο πολύ τους ανθρώπους της Marvel και της Conan Properties που δουλεύουν για το comic, ώστε αποφάσισαν να το εξελίξουν, και να το κυκλοφορήσουν εμπορικά στην αγορά μέσα στο 2020.
  13. Διαβάστηκε απίστευτα γρήγορα, ίσως και σε 15 λεπτά. Σαν ένα γλυκόπικρο σφηνάκι. Πολύ λίγα πράγματα μπορώ να πω γιατί η ιστορία είναι μικρή, συμπυκνωμένη και ανοιχτή σε προσωπικές ερμηνείες, όπως ένα ποίημα θα έπρεπε να είναι. Ενα παιδί κυνηγάει βάτραχους κάτω από μια γέφυρα, και ξαφνικά, ξυπνάει μεγαλύτερος σε ηλικία σε ένα απομωνομένο ξενοδοχείο, μέσα στο οποίο βρίσκεται αυτός... σε διάφορες ηλικίες της ζωής του. Όπως και σε όσα κόμικ του έχω διαβάσει, αν κάτι διακρίνει τον Lemire, αυτό είναι το άψογο storytelling και ο ρυθμός ο οποίος, χωρίς να είναι καταιγιστικός, σε παρασέρνει και γυρίζεις τις σελίδες τη μία μετά την άλλη. Υποπτεύομαι ότι είναι πολύ προσωπική ιστορία, με προεκτάσεις στις οικογενειακές σχέσεις του συγγραφέα αλλά και στην δική του παιδική - και όχι μόνο - ζωή. Το σχέδιο, χωρίς να είναι λεπτομερές, χωρίς να είναι γεμάτο και φαντεζί, έχει μια περίεργη ιδιότητα να μεταφέρει απόλυτα την ατμόσφαιρα της ιστορίας και τον σουρεαλιστικό της χαρακτήρα. Δεν μπορώ εύκολα να προτείνω σε κάποιον να αγοράσει το συγκεκριμένο κόμικς και είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι αν δεν είχε ο Lemire τις επιτυχίες και τις πωλήσεις που έχει, δύσκολα θα έβρισκε εκδοτικό οίκο να του το κυκλοφορήσει. Όχι γιατί δεν αξίζει, αλλά γιατί όσο ικανοποιητικά γλυκόπικρο είναι, τόσο εσωτερικό και ελαφρά "αλλού" είναι. Καλό πάντως είναι, να διαβαστεί από όλους, έτσι ώστε να εκτιμηθεί και η συγκινητική γραφή του Lemire, αλλά και η δυνατότητα που έχει το μέσο να μεταφέρει συναισθήματα, άγχη και σκέψεις. Μπορώ να με φανταστώ άνετα να το διαβάζω μέσα σε μια Βαβέλ. Κυκλοφόρησε πέρισυ από την Gallery 13, imprint της Simon and Schuster η οποία έχει δείξει την πρόθεση να μπει δυναμικά στον χώρο των κόμικς. Τυπώθηκε σε μια σκληρόδετη έκδοση 112 σελίδων.
  14. Πρόκειται για το 3ο κόμικ της σειράς "Η Νεοελληνική Λογοτεχνία σε Γκράφικ Νόβελ "από εκδόσεις Polaris, μετά από τον "Ερωτόκριτο" και "Τα μυστικά του Βάλτου", με πρώτη έκδοση το Νοέμβριο 2019. Έτος 1880. Ο Ζητιάνος κατ' επάγγελμα Τζιριτόκωστας, καταφτάνει στο χωριό Νυχτερέμι της Θεσσαλίας, μαζί με ένα ημιπαράλυτο παιδί φορτωμένο σ' ένα γαϊδούρι. Εκλιπαρεί για ελεημοσύνη τους κατοίκους του χωριού και εκμεταλλεύεται την αφέλειά τους και τις δυσιδαιμονίες τους προς όφελός του, οδηγώντας τους στην καταστροφή, μέσα σε λίγες μέρες. Δεν είχε τύχει να διαβάσω το μυθιστόρημα του Καρκαβίτσα. Νομίζω όμως, ότι η μεταφορά του σε κόμικ, με έμπασε αρκετά στο κλίμα του έργου του. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια εποχή μετάβασης της Θεσσαλίας, από την Οθωμανική κυριαρχία στο Ελληνικό κράτος, σε ένα περιβάλλον δύσκολων συνθηκών για τους αγρότες, κατοίκους του χωριού, καθώς οι διαπραγματεύσεις των νέων κρατικών φορέων με τους Οθωμανούς πρώην άρχοντες δεν λαμβάνουν υπόψιν την ευημερία των κατοίκων, που ζουν σε πολύ κακές συνθήκες - κι αυτό δεν αναμένεται να αλλάξει. Ο Καρκαβίτσας κάνει καυστική κριτική στα κακώς κείμενα των καιρών του μέσα από μια πολύ δυνατή, σκοτεινή ηθογραφία, που μπορώ να πω ότι μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Όλοι οι χαρακτήρες είναι γκρι. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, μόνο άνθρωποι στα όρια της επιβώσής τους, πολύ κοντά στα ζωώδη ένστικτά τους, που θα κάνουν οτιδήποτε για να επιβιώσουν. Δεν είναι ο Ζητιάνος ο Κακός ανάμεσα σε Καλούς, είναι απλά ο χειρότερος, ο πιο ισχυρός, ο πιο πονηρός χαρακτήρας, ο χωρίς ενδοιασμούς, που θα εξαπατήσει και θα επιβιώσει. Οι ταξικά ανώτεροι, οι εκπρόσωποι του νόμου, ο παπάς, δεν είναι καλύτεροι. Θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να εξασφαλίσουν τη θέση τους εις βάρος των άλλων. Πατεράδες ακρωτηριάζουν τα παιδιά τους, για να είναι πιο επικερδή στη ζητιανιά. Οι γυναίκες, στην πιο χαμηλή βαθμίδα επιβίωσης, επιστρατεύονται την κουτοπονηριά τους και τις δισιδαιμονίες τους, προσπαθώντας να βρουν μια ελπίδα, να τα καταφέρουν. Ο Ζητιάνος Τζιριτόκωστας ενσαρκώνει μια ακραία μορφή κοινωνικού δαρβινισμού, πονηρός, άπληστος, απατεώνας που εκμεταλλεύεται την αμορφωσιά και τη ν απλοϊκότητα των κατοίκων για να εξασφαλίσει πλούτο και εκδίκηση, με κάθε μέσο, χωρίς να σταματάει πουθενά. Θεωρώ δύσκολη δουλειά τη μεταφορά ενός έργου από μια τέχνη σε μια άλλη, εδώ όμως πιστεύω ότι έχουμε ένα πετυχημένο αποτέλεσμα. Η ιστορία κυλάει αβίαστα, η οπτικοποίηση της μεταδίδει συναίσθημα, η γλώσσα (συνδυασμός δημοτικής και τοπικού ιδιώματος) δεν κουράζει τον απαίδευτο αναγνώστη (εμένα δηλαδή) και το συνολικό αποτέλεσμα δένει εξαιρετικά. Οι σχεδιαστικές ικανότητες του δημιουργού ξεδιπλώνονται στο χαρτί και μας χαρίζει πανέμορφες σελίδες, σκληρές σελίδες, όμορφα "άσχημες" σελίδες. Η αντίθεση της σκληρής ζωής των κατοίκων με την ομορφιά της φύσης αποτυπώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το μόνο που νομίζω ότι ίσως να ήταν καλύτερα να έλειπε, είναι κάποια κομμάτια της αφήγησης, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. H έκδοση κινείται στα ίδια υψηλά στανταρντς με τις προηγούμενες εκδόσεις της ίδιας σειράς. Απόσπασμα από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του δημιουργού, για τη μεταφορά του Ζητιάνου σε κόμικ, στη LIFO: «Με ενδιέφερε πολύ το θέμα αφού είναι ένα εξαιρετικά καλογραμμένο κείμενο, βαθιά ταξικό και είχε άπλετο υλικό για εικονογράφηση» λέει ανάμεσα σε άλλα στη lifo ο Kanellos Cob. «Ολόκληρο το κόμικ ήταν μια πρόκληση», καθώς «είναι η πρώτη φορά που δουλεύω ένα κόμικ 120 σελίδων. Χρειάζεται πολύ υπομονή, οργάνωση και διαχείριση της ανασφάλειας που σου βγάζουν τέτοιες δουλειές. Σαν να γυρίζεις μια ταινία που έχεις αναλάβει όλους τους ρόλους. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν αυτό του σεναρίου. Επέλεξα να κάνω εγώ τη μεταφορά για να μπορέσω να χτίσω τις εικόνες και τις σκηνές όπως ήθελα. Η δυσκολία βρισκόταν στο χτίσιμο των διαλόγων και της διήγησης όπου ήθελα να μείνω όσο πιο πιστός γίνεται στο κείμενο. Ευτυχώς το σενάριο επιμελήθηκε ο Γ. Ράγκος που κυριολεκτικά έβαλε τα πράγματα στη θέση τους» προσθέτει. *οι εσωτερικές σελίδες είναι από τη συνέντευξη της Lifo
  15. Αpsihia Ο Κώστας Παντούλας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Έχει αποφοιτήσει από τη σχολή Ορνεράκη το 2006 και από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, το 2014. Η δημοφιλέστερη δουλειά του είναι το IRWIN ALLEN’S LOST IN SPACE: THE LOST ADVENTURES, μεταφορά σε comic επεισοδίων της τηλεοπτικής σειράς του Carey Wilber (επιμέλεια Holly Interlandi, χρώμα Patrick McEvoy, έκδοση American Gothic Press – Famous Monsters), που κυκλοφόρησε το 2016. Από το 2008 μέχρι το 2010, έγραψε και σχεδίασε τη σειρά 5 τευχών ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΕΪΝ, ενώ το 2016, δούλεψε στο spin-off του Ουκρανικού comic UPTOWN CHRONICLES (σενάριο Mikhail Pimenov & Richard Mooney), μέρος καμπάνιας για την καταπολέμηση της διαφθοράς στο πολιτικό σύστημα της Ουκρανίας. Μεταξύ 2017 και 2019, σχεδιάζει για τους τίτλους SHARKS ON A TRAIN (σενάριο John Rapacciuolo), DEAD AND FORGOTTEN (σενάριο Isaac Jean Francois), DECAY OF SANITY (σενάριο, Robert Glowa), 21ST CENTURY MAN (σενάριο Atabay Sarami), UPTOWN CHRONICLES και SUB ZENITH (συγγραφέας Anthony Penhall). Από το 2013-2015, φιλοτέχνησε εξώφυλλα της σειράς ΓΕΡΟΝΤΟΠΕΙΣΜΑΤΑ, του συνθέτη Δημήτρη Καρά, με συμμετοχές από καλλιτέχνες όπως οι Σωκράτης Μάλαμας, Βασίλης Καρράς, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Κότσιρας, Νικήτας Κλιντ, Πάνος Κατσιμίχας, Μανώλης Μητσιάς, Αρετή Κετιμέ κ.α., ενώ τη διετία 2014-2015, σχεδίασε το promotional τεύχος για τη σειρά action figures, Platinum Dolls, και το στο comic ELECTROMAGNATE για την Annadale Comics (σενάριο John Rapacciuolo). To APSIHIA είναι μία από τις πρόσφατες δουλειές του πολυτάλαντου Κώστα Παντούλα,που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο φετινό Comicdom con.Το άλμπουμ που είναι αυτοέκδοση του δημιουργού,αποτελείτε από 3 ιστορίες που κοινός παρανομαστής τους είναι ο θάνατος(ψυχικός ή σωματικός)και η κοσμική "αναγέννηση". Στη πρώτη ιστορία,έχουμε τη καταστροφή του πλανήτη από mecha-Άγγελος θανάτου.Όσα θύματα επιζήσουν θα μετατραπούν και εκείνα σε Dracodes(όπως είναι και ο τίτλος της ιστορίας) Dracodes Στη δεύτερη ιστορία από την οποία παίρνει το όνομα του ολόκληρο το άλμπουμ με τίτλο APSIHIA,η Alethia-δαίμονας της Apsihia,αναλαμβάνει από τον Chronos τον άρχοντα του κοσμικού παραδείσου,να εξολοθρεύσει τα σκορπιόμορφα πλάσματα που καταστρέφουν και αφανίζουν ολόκληρους κόσμους,με αντίτιμο τη γαλήνη της ψυχής της....Η αποστολή της όμως δεν θα είναι και τόσο εύκολη υπόθεση.... Apsihia Στη τρίτη ιστορία KANGEE,έχουμε έναν ερυθρόδερμο που κάποτε είχε απαχθεί από εξωγήινους(που ο ίδιος πίστευε ότι ήταν οι Θεοί του)να συνεχίζει την αποστολή του,την οποία δεν θυμάται πιά ακριβώς ήταν,αφού πλέον έχει μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο που δεν θυμίζει πλέον τον ανθρώπινο εαυτό του... Kangee Όλα αυτά μαγευτικά δοσμένα,από το εκπληκτικά σχεδιαστικό ταλέντο του Κώστα Παντούλα,που ξέρει πάντα να εντυπωσιάζει τον αναγνώστη με κάθε νέα του δουλειά,και κάθε φορά να εξελίσσεται τόσο σχεδιαστικά όσο και σεναριακά. Ένα ταξίδι μέσα στη φαντασία και σε αλλοπρόσαλλους κόσμους,με το στοιχείο της μεταμόρφωσης και της ευθύνης να κυριαρχεί και να χαρακτηρίζει τους πρωταγωνιστές των ιστοριών. Ο Jodorowski συναντά τους Moebius και Mézières,μέσα σε ένα χορταστικό sci-fi πανδαιμόνιο άψογου σεναρίου,λεπτομερειακού και αξεπέραστου σχεδίου και εκπληκτικών χρωμάτων που μόνο η ποιότητα δουλειάς του Παντούλα μπορεί να προσφέρει.Ένας πραγματικά μεγάλος και σπουδαίος δημιουργός,που φυσικά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους ξένους συναδέλφους του,αφενός γιατί και ο ίδιος είναι πολύ μεγάλος σχεδιαστής,αφετέρου και η δική του δουλειά είναι πασίγνωστη και στην αγορά του εξωτερικού.Και μόνο για την υπέροχη εικονογράφηση που αιχμαλωτίζει για ώρες τα μάτια του αναγνώστη σε κάθε panel των σελίδων,αξίζει να αγοράσετε αυτή τη δουλειά,εκτός φυσικά και για την υποστήριξη σας σε δικό μας Έλληνα καλλιτέχνη. Από τα καλύτερα άλμπουμ εγχώριας παραγωγής που διάβασα τον τελευταίο καιρό,περιμένω την επόμενη δουλειά του που είμαι σίγουρος ότι θα καταπλήξει και πάλι!Highly Recommended!! Περισσότερες πληροφορίες για τον δημιουργό στην προσωπική του ιστοσελίδα https://www.kpantoulas.art/
  16. Η Αθήνα είναι το κόμικ του Βασίλη Λώλου που κυκλοφόρησε αν θυμάμαι καλά στο Comicdom 2019, μετά από αρκετά χρόνια απουσίας από τα ελληνικά εκδοτικά δρώμενα, από την Jemma Press. Είναι ένα κόμικ περισσότερο για τον Βασίλη Λώλο, παρά για την Αθήνα, αφού η Αθήνα είναι το σκηνικό στο οποίο παρουσιάζει αυτοβιογραφικά στοιχεία στη μορφή μικρών ιστοριών. Οι περισσότερες ιστορίες είναι μονοσέλιδες ενώ η μεγαλύτερη είναι 8 σελίδες. Η θεματολογία ξεκινάει από τα εφηβικά χρόνια του, κάπου προς την παραλιακή πλευρά της Αθήνας των 90s, παρουσιάζοντας τις σχέσειλς του με τους ανθρώπους, τα κόμικ, την μουσική, τον έρωτα και το σέξ, αλλά και την αστυνομία και τις διάφορες καταχρήσεις και καταλήγει στο σήμερα και σε όλα αυτά που κατά βάση τον απασχολούν. Μια από τις ικανότητες του Λώλου (όπως φαίνεται σε εμένα) είναι να μπορεί σε ένα καρέ να περιλάβει όλες τις σχολές κόμικ, Manga, ανεξάρτητη αμερικάνικη ακόμα και BD σε μια δική του μίξη, και συνήθως με τον ίδιο κάπου στο καρέ. Μια άλλη ικανότητα του Λώλου είναι να μπορεί να αυτοσαρκάζεται με την κατάστασή του, πράγμα που εάν ένας αναγνώστης δεν ξέρει ποιος είναι ο Λώλος, μπορεί να παρεξηγηθεί. Το εξώφυλλο του κόμικ είναι από τα καλύτερα που έχω δει τα τελευταία χρόνια στις ελληνικές εκδόσεις, μια ελληνική εκδοχή από την Anime μεταφορά του Akira. Προσωπικά μου έκανε εντύπωση όταν το είδα για πρώτη φόρα, Δεν απογοητεύτηκα αλλά δεν ενθουσιάστηκα κιόλας. Θα ήθελα το κάτι παραπάνω. Οι ιστορίες που ξεχώρισα ήταν το: Ραντεβού στα τυφλά, Ουφο, Κρετίνοι, Μπατσοκρατεία και Υπερπαραγωγή. Στην τελευταία μάλιστα ορίζει με έναν μοναδικό δικό του τρόπο, τι είναι γι' αυτόν η τέχνη.
  17. ''The Best there is at what we do.." ASTROPIA #1 Δημιουργός - Σενάριο: Παναγιώτης Βλάμης Εικονογράφηση - Εξώφυλλο: Παναγιώτης Βλάμης Σελίδες: 24 Χρώμα: Έγχρωμο ISBN: 978-618-5293-08-6 Τιμή: 4,90 € Εκδότης: Comicdom Press Tι συμβαίνει όταν βάζεις στο μίξερ,αγαπημένες υπερηρωικές ομάδες όπως οι Avengers,η JLA και Χ-ΜΕΝ μαζί με μία essense από NEW GODS/SHAZAM και τα ανακατεύεις καλά με γερές δώσεις από θεότρελο χιούμορ;; Την απάντηση μας τη δίνει ο ταλαντούχος Παναγιώτης Βλάμης στη νέα του δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε από τις πάντα ψαγμένες και προσεγμένες εκδόσεις Comicdom Press.Mετά τον ΑΙΩΝΙΟ των Χειλά/Κόλλια που κυκλοφόρησε πρόσφατα(κριτική μου εδώ)έχουμε μία ακόμα υπερηρωική δημιουργία που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις(και αυτό δεν συμβαίνει συχνά ειδικά στα super hero comic που έχω διαβάσει αρκετές χιλιάδες έτσι ώστε να εντυπωσιάζομαι πλέον εύκολα...).Η υπόθεση του έχει να κάνει με την εμφάνιση μιας απειλής πάνω από την πόλη της Astropia την οποία αναλαμβάνουν να εξολοθρεύσουν οι ήρωες της Τhe Great Family(με αρχηγό τον Τitan/Παρωδία του Superman φυσικά)αλλά τα πράγματα δεν θα πάρουν τη τροπή που θα ήθελαν οι ήρωες μας.... Ο Παναγιώτης σε ένα εκπληκτικό one man show,ένας άνθρωπος ορχήστρα πραγματικά,τα έχει αναλάβει όλα!!Από το σχέδιο,τα μελάνια,το χρώμα,το lettering,μέχρι και το πρωτότυπο σενάριο που συνδυάζει αυτό των υπερηρωικών κόμικ(εντυπωσιακές σκηνές μάχης και ακατάπαυστους ρυθμούς)με χιουμοριστικά στοιχεία και gag,που κάνουν την ανάγνωση άκρως ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική συνάμα... Ελπίζω να συνεχίζει αυτή τη στιγμή μαζί σας να διαβάζει και ο Παναγιώτης τη κριτική μου,και να μην έχει κλείσει την οθόνη του υπολογιστή του(ή όπου αλλού διαβάζει το άρθρο μου).Όταν τον συνάντησα στο Comicdom con 2019 για να υπογράψει το αντίτυπο μου(by the way υπέροχη αφιέρωση στη γυναίκα μου και εμένα)μου είπε να είμαι αμείλικτος μαζί του και να μη γράψω μόνο καλά λόγια.... Παναγιώτη μου(και το άρθρο τώρα θα απευθύνεται σε πρώτο πρόσωπο σαν fan letter ένα πράγμα)θα σε απογοητεύσω το ξέρω αλλά όσο και αν έψαξα διαβάζοντας τις λιγοστές(είναι η αλήθεια)σελίδες του τεύχους δεν μπόρεσα να βρω κάτι που να μην μου αρέσει ή να μη μου κολλάει...Και με διασκέδασε,και με έκανες να γελάσω(ειδικά με τις ατάκες του Speed Demon)καθώς και να αγωνιώ για τη συνέχεια της ιστορίας και την τύχη των ηρώων της... Αυτό που ήθελα να διαβάσω όταν αποφάσισα να αγοράσω το τεύχος,αυτό μου προσφέρεις(τουλάχιστον σε εμένα),Το σχεδιαστικό σου στυλ μου θυμίζει και ολίγον από Image δεκαετίας του '90 αλλά και δουλειές στην 2000AD όπως αυτές του Mike McMahon αλλά σίγουρα έχεις ένα ολόδικό σου προσωπικό στυλ,άμεσα αναγνωρίσιμο και χαρακτηριστικό,με δυναμικές γραμμές και φοβερή δουλειά στο μελάνωμα(να μου εξηγήσεις και σε εμένα όπως και στον Leopold πώς στην ευχή κάνεις αυτές τις διαφορετικές "σκιάσεις" ψηφιακά!!).Όλα αυτά καθιστούν αυτή σου τη δουλειά,υψίστου επαγγελματικού επιπέδου που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα αυτών των μεγάλων εταιρειών...Ίσως να έχεις πάθει αμόκ τώρα και να έχεις εκσφενδονίσει τον υπολογιστή σου(ή ότι άλλη συσκευή έχεις)από το παράθυρο,αλλά μου είπες εκτός από αμείλικτος(που δεν χρειάστηκε-ευτυχώς-να γίνω)να είμαι και αληθινός.Την αλήθεια την έγραψα,μου άρεσε πολύ η νέα δουλειά σου και περιμένω με ανυπομονησία το δεύτερο τεύχος της,για να μη κόβομαι στο καλύτερο σημείο!! Υπέροχες και οι δυο εκδόσεις του κόμικ(η standard με χρώμα και η variant b&w σε αριθμημένα αντίτυπα υπογεγραμμένα από τον σχεδιαστή)θα σας αποζημιώσουν με το παραπάνω. Ο Παναγιώτης έχει πολλά ακόμα να μας προσφέρει και είμαι σίγουρος ότι δεν θα μας απογοητεύσει ποτέ(τώρα δεν θα μου ξαναμιλήσει είμαι σίγουρος για αυτό).Μία πολύ καλή αγορά σας τη προτείνω ανεπιφύλακτα!!!
  18. Δύο πράκτορες του FBI, η Shaw και ο McGregor, είναι συνεργάτες και αναλαμβάνουν συνήθως τις πιο εύκολες υποθέσεις. Και αυτό γιατί η Shaw είναι αυτό που λέμε "καμμένη", από τα χρόνια της στη δουλειά αλλά και από την τελευταία μεγάλη της υπόθεση, η οποία πήγε άσχημα, καταστροφικά άσχημα. Από την άλλη, ο McGregor, είναι νεότερος, ιδεολόγος και αυστηρός σε θέματα τήρησης των κανόνων και της πειθαρχίας. Ο ένας σταθεροποιεί τον άλλον και όλα πήγαιναν καλά, αν και ρουτινιάρικα, μέχρι που ανέλαβαν μια υπόθεση. Μέχρι που ανέλαβαν να βρουν ένα δολοφόνο, έναν περίεργο δολοφόνο, τον οποίον είχαν συλλάβει, αλλά αναγκάστηκαν να τον αφήσουν ελεύθερο. Μέχρι που αναγκάστηκαν να μπουν σε μια περίεργη αποθήκη, αναζητώντας 2 συναδέλφους. Από την οποία αποθήκη δεν είχαν βγει ποτέ. Και δεν ξέρουμε αν θα βγουν και οι δυο τους. Ή, τουλάχιστον, αν θα βγουν όπως μπήκαν. Όπως έχω γράψει και αλλού, αγαπώ τον Ennis, κυρίως όμως για αυτά που είχε γράψει παλιότερα, μιας και τα περισσότερα πρόσφατα του ήταν επιεικώς μέτρια. Εδώ με εξέπληξε ευχάριστα, αρχικά τουλάχιστον. Το συγκεκριμένο κόμικ θα μπορούσα να το περιγράψω ως ένα συνδυασμό Twilight Zone και Χ-Files, χωρίς το εξωγήινο στοιχείο. Πρόκειτα για ένα καθαρά horror κόμικ, χωρίς όμως ιδιαίτερη έμφαση στο splatter, αλλά στο μυστήριο και στη ψυχολογική πίεση. Στα πρώτα 7-8 (από τα 12) τεύχη, το γράψιμο είναι αριστοτεχνικό, πραγματικά δεν καταλαβαίνεις που το πάει και είναι page-turner με κάθε σημασία της έκφρασης. Οι πρωταγωνιστές και η ψυχοσύνθεση τους παρουσιάζεται οργανικά, μέσα από τη ροή της ιστορίας, και γίνονται απόλυτα κατανοητά τα κίνητρα τους, αλλά και δικαιολογούνται απόλυτα οι πράξεις τους. Ο κακός της υπόθεσης είναι περισσότερο creepy και φοβιστικός από ότι αναμένεις, και όλα κυλούν προς την λύση, χωρίς να μπορείς να προβλέψεις τίποτα. Εδώ όμως παρουσιάστηκαν οι μανιέρες του Ennis, και χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, αφιερώθηκαν 2-3 τεύχη, χωρίς ουσία και χωρίς προώθησης της ιστορίας, κατά την οποία καταφέρεται εναντίον της τεχνολογίας, της οργανωμένης θρησκείας και του Trump, τα οποία, όσο και να με βρίσκουν σύμφωνο, δεν κολλάγανε ιδιαίτερα (έως καθόλου) και με έκαναν να αποσυντονιστώ και να βγω από την σκοτεινή ατμόσφαιρα των προηγουμένων τευχών. Εν τέλει, κλείνει ωραία και ικανοποιητικά, αλλά για εμένα χάθηκε μια πολύ καλή ευκαιρία για ένα σφιχτοδεμένο και άρτιο αποτέλεσμα. Στο σχέδιο, o Goran Sudzuka, αποδίδει αρκετά καλά, αν και όχι φαντασμαγορικά. Όπως και στο Y : The Last Man, στο οποίο είχε κάνει αρκέτα τεύχη, αλλά και στο Ghosted της Image, με ωραίο σχέδιο μεν, αλλά χωρίς ιδιαίτερα τολμηρή σκηνοθεσία, ούτε ιδιαίτερα όμορφα σχεδιασμένους χαρακτήρες, πετυχαίνει να περάσει το κλειστοφοβικό και πιεστικό μοτίβο του κόμικ, και ιδιαίτερα στις σκηνές μέσα στην αποθήκη, χωρίς ιδιαίτερους εντυπωσιασμούς, αλλά έξυπνη χρήση του κενού χώρου, σε βάζει απόλυτα στο κλίμα της φόβου και της απόγνωσης. Εξακολουθώ, ακόμα και τώρα που γράφω αυτή τη παρουσίαση, να μην πολυκαταλαβαίνω πως το κατάφερε, μια και, όπως προανέφερα, το σχέδιο του είναι αρκετά βασικό και άτολμο, αλλά όπως και να το κατάφερε, εμένα με έπεισε απόλυτα. 12 τεύχη, τα οποία μπορείτε να βρείτε σε 2 trade paperbacks. Δεν ξέρω αν ήταν επιλογή του Ennis να γράψει αυτά τα 3-4 παραπάνω τεύχη, γιατί τα τελευταία χρόνια γράφει μικρά κόμικς 3-5 τευχών, ή αν τον πίεσε η εκδοτική για να πουλήσει και δεύτερο trade. Ανεξάρτητα, το συνολικό αποτέλεσμα παραμένει καλό, και σε ένα είδος που δεν έχω συνηθίσει τον συγγραφέα, αυτό του ψυχολογικού τρόμου. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι με έναν καλύτερο σχεδιαστή, θα ακουγόταν πολύ περισσότερο, και το συγκεκριμένο θα μπορούσε να ήταν από τις επιτυχίες της προηγούμενης χρονιάς. Ακόμα και έτσι όμως, αξίζει σίγουρα ένα διάβασμα, και ίσως και δεύτερο.
  19. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 17-04-2019 Υλικό Συλλογής: Fear Itself v1(April/October 2011) Μετά τα γεγονότα του Siege, το Ερπετό, ο αρχαίος, και αυτοαποκαλούμενος πραγματικός άρχοντας της Άσγκαρντ, ξυπνά, χάρη στην Sin, την κόρη του Κόκκινου Κρανίου που καταφέρνει να σηκώσει το σφυρί της Σκάντι, το οποίο φυλάσσονταν σε ένα οχυρό των Ναζί από το τέλος του ΒΠΠ’ μέχρι τις μέρες μας. Το Ερπετό στέλνει τα υπόλοιπα μαγικά σφυριά για να αναζητήσουν τους Άξιους, που μετατρέπουν γνωστούς ήρωες και κακοποιούς σε απεσταλμένους του, με τα οποία σπέρνουν τον τρόμο. Οι Ασγκαρντιανοί βλέποντας την απειλή εγκαταλείπουν την κατεστραμμένη εκδοχή της πατρίδας τους στην γη, με τον Όντιν να είναι αποφασισμένος ακόμα και να την καταστρέψει για να περιορίσει το κακό. Και οι γνωστοί υπερήρωες γνωρίζουν τον τρόμο. Αλλά είναι οι μόνοι που απομένουν για να το σταματήσουν. Οι εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Άλλο ένα "event" άλμπουμ που καθόρισε την πορεία των υπόλοιπων τίτλων της Μάρβελ για μερικούς μήνες το 2011, βγήκε στην χώρα μας, σε πρώτη διανομή στο Comicdom Con Athens 2019. Και είναι από τα σχετικά καλά events της τελευταίας 15ετίας, αν και απέχει από το άριστο. Δυστυχώς όμως περιέχει μόνο τα 7 βασικά τεύχη της σειράς, ενώ κατά την γνώμη μου, για την καλύτερη απόλαυση και κατανόηση της σειράς θα έπρεπε να περιλαμβάνονται τουλάχιστον και τα Fear Itself: Book of the Skull #1, Fear Itself 7.1, 7.2 & 7.3. Αλλά ας είναι! Ακόμα και έτσι είναι καλοδεχούμενο. Το event λαμβάνει χώρα το διάστημα που η οικονομική κρίση ήταν στα ντουζένια της, οπότε ο Fraction παίρνει την ευκαιρία να σχολιάσει την «επιδημία» κατασχέσεων σπιτιών, το δικό τους επακόλουθο της κρίσης. Ένα παράπονο που έχω από τον συγγραφέα σε αυτή την ιστορία είναι το πώς σκιαγραφεί την αιώνια αντιπαράθεση του Θωρ με το πατέρα του, τον Όντιν, όχι τόσο στον τρόπο – που είναι στα πλαίσια που το έχουμε μάθει – αλλά στο ύφος, δηλαδή στο τι λένε. Λες και βλέπω μιλίνιαλ να μαλώνει με gen x’er. Κάπως εκτός του συνηθισμένου μοτίβου, βρήκα και την συμπεριφορά του Κάπτεν Αμέρικα, χωρίς εμφανή λόγο. Τέτοια θεματάκια χτυπάνε ακόμα και στον λιγότερο έμπειρο αναγνώστη κατευθείαν, ξενίζοντας τον και θυμίζουν περισσότερο Bendis παρά Fraction. Η έκδοση είναι στα τυπικά στάνταρ της Anubis. Μην περιμένετε κανένα έξτρα βέβαια, μιας και η Ελληνική έκδοση είναι βασισμένη στην έκδοση της Panini που περιέχει 48 σελίδες λιγότερες. Ούτε καν τα εξώφυλλα της σειράς δεν έχει.
  20. Τον Αύγουστο του 2019 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του Silver Surfer: Black, ενός πενταμερούς mini-series με πρωταγωνιστή τον ταξιδιώτη του μαρβελικού σύμπαντος και το (υπέροχο) εξώφυλλο υποσχόταν ένα ιντριγκαδόρικο κόνσεπτ: ο Silver Surfer χάνει την κοσμική ενέργεια που τον καλύπτει και αποτελεί πηγή των δυνάμεών του. Η αρχή της ιστορίας συνδέεται άμεσα με το τεύχος υπ' αριθμόν ένα του Guardians of the Galaxy των Donny Cates και Geoff Shaw. Αυτό μπορεί να ενοχλήσει τον αναγνώστη, όπως άλλωστε ενόχλησε κι εμένα. Ας το προσπεράσουμε, όμως, γιατί στην τελική, η ιστορία αυτή είναι ανεξάρτητη. Ο Silver Surfer, λοιπόν, όπως και πολλοί άλλοι ήρωες, έχουν ριχτεί σε μια μαύρη τρύπα. Αμέτρητα χρόνια περνούν (ή μήπως μερικές στιγμές;), καθώς ο Silver Surfer πέφτει στην άβυσσο. Καταλήγει σε έναν αφιλόξενο, σαθρό πλανήτη. Εκεί θα ξεκινήσει μια μεγάλη μάχη ενάντια σε έναν αυτοαποκαλούμενο θεό, αλλά και ένας αγώνας να ξεπεράσει τα δικά του όρια. Μέσα από αυτό το ταξίδι, ο Cates «διευρύνει» και επαναπροσδιορίζει τον κόσμο της Marvel. Χρησιμοποιεί με μαεστρία το κλασικό αφηγηματικό γνώρισμα των ιστοριών του Silver Surfer (λέγε με «εσωτερικό μονόλογο»). Χτίζει μεθοδικά μια ιστορία με εκτυφλωτικό φινάλε. Και, προς τέρψη του αμφιβληστροειδούς μας, παρέχει στον σχεδιαστή του το υλικό για να μεγαλουργήσει. Το ρευστό σχέδιο του Moore (που, συνδυαστικά με τα χρώματα του Dave Stewart, μου θύμισε απρόσμενα την τεχνοτροπία του Philippe Druillet) είναι ίσως ό,τι πιο ταιριαστό στον Silver Surfer και σίγουρα αυτό που θα ζητούσε ο ίδιος ο Norrin Radd. Θεωρώ ήδη το Silver Surfer: Black ένα διαμάντι των σύγχρονων κόμικς. Είναι μια απόδειξη ότι τα υπερηρωικά κόμικς, εφόσον απαγκιστρωθούν από ορισμένες αφηγηματικές εμμονές και ρίξουν μια ματιά παραδίπλα (γιατί στα μάτια μου υπάρχουν σαφείς επιρροές εκτός Αμερικής), μπορούν να μας δώσουν αριστουργήματα.
  21. Οι Δημήτρης Βανέλλης και Θανάσης Πέτρου είναι ίσως το πιο γνωστό δίδυμο της ελληνικής σκηνής κόμικς. Από την άλλη, ο Γιαννούλης Χαλεπάς θεωρείται ευρύτατα ο σπουδαιότερος καλλιτέχνης της νεοελληνικής γλυπτικής. Αυτή η «συνάντηση», λοιπόν, έχει σίγουρα ενδιαφέρον. Το ίδιο θα σκέφτηκαν, υποθέτω, και οι υπεύθυνοι των εκδόσεων Πατάκη, από όπου κυκλοφόρησε το εν λόγω κόμικ τον Απρίλιο του 2019. Ο Γιαννούλης Χαλεπάς γεννήθηκε στην Τήνο, μέλος μιας εύπορης οικογένειας, και από μικρός έδειξε την κλίση του στην τέχνη της γλυπτικής. Σε νεαρή κιόλας ηλικία δημιούργησε το –κατά κοινή ομολογία– αριστούργημά του, την Κοιμωμένη, και διακρίθηκε σε διαγωνισμούς στη Γερμανία, κατά τις σπουδές του εκεί. Αυτό που ακολούθησε, ωστόσο, ήταν μια παρατεταμένη περίοδος ασταθούς ψυχικής υγείας και ανέχειας. Μέσα από το σχέδιο αλλά και ντοκουμέντα της εποχής, οι δημιουργοί μας παρουσιάζουν τη ζωή του Χαλεπά, από την Τήνο στην Αθήνα, από εκεί στο Μόναχο, τα φρικτά χρόνια στο φρενοκομείο της Κέρκυρας και πάλι πίσω στη γενέτειρά του. Ο Πέτρου πειραματίζεται με διαφορετικά υλικά, αλλάζει διαρκώς προσέγγιση και τεχνικές, πού και πού «σπάει» την παραδοσιακή δομή των καρέ. Και εν τέλει αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο το σκοτάδι και τις φωτεινές στιγμές στο μυαλό του Χαλεπά. Μερικά σχέδιά του πραγματικά μένουν χαραγμένα στο μυαλό σου, σαν χτύπημα από σμίλη πάνω στο μάρμαρο. Ορισμένοι μπορεί να θεωρήσουν ότι η αφήγηση δεν διαθέτει την καλύτερη ροή. Αυτό οφείλεται στην αποσπασματικότητα των διαθέσιμων πηγών για τη ζωή του Χαλεπά και στα (φαινομενικά;) ατάκτως ερριμμένα τεκμήρια (από άρθρα εφημερίδων μέχρι νομικά κείμενα). Ακόμη κι έτσι, η τέχνη του Πέτρου και, πρωτίστως, η πολύ δυνατή ιστορία υπερισχύουν, κατά την ταπεινή μου άποψη, των όποιων προβλημάτων. Η καλαίσθητη, σκληρόδετη έκδοση έρχεται να ολοκληρώσει το «πακέτο» ενός εξαιρετικού κόμικ που αξίζει να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μας.
  22. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 09-06-2019 Υλικό Τευχών: X-Men - Phoenix Endsong 01-05 (March/June 2005) Μια στρατιωτική ομάδα της αυτοκρατορίας των Σ'ιαρ ανασταίνει ένα κομμάτι του Φοίνικα για να βρει τρόπο να εξολοθρεύσει την δύναμη του μια και καλή. Όμως ο Φοίνικας δραπετεύει και ευρισκόμενος σε σύγχυση, αναζητεί τον προηγούμενο ξενιστή του, την Τζιν Γκρέι που είναι νεκρή και την οποία καταφέρνει να αναστήσει μετά από μια αναζήτηση ανάμεσα σε διάφορα μέλη των X-Men. Τώρα πρέπει για άλλη μια φορά να αντιμετωπίσουν τον Φοίνικα, την ομάδα της Σ'ιάρ που δεν έχει κανένα πρόβλημα στο να εξολοθρεύσει όλους τους μεταλλαγμένους για να αποτρέψουν την δύναμη του Φοίνικα από το να βρει νέους ξενιστές, αλλά και τον Κιντ Ομέγκα, που ξυπνάει από τον θάλαμο καταστολής που βρισκόταν, με σκοπό να βοηθήσει τον Φοίνικα, ούτως ώστε να αναστήσει μια από τις νεκρές αδερφές Κούκους με την οποία ήταν ερωτευμένος. Όταν είχα διαβάσει την ιστορία πριν 14 χρόνια, μου είχε αρέσει αν και δεν την βρήκα τίποτα ιδιαίτερο. Λίγο πολύ αυτή συνεχίζει να είναι η γνώμη μου τώρα που ξαναδιάβασα την ιστορία μέσα από την Ελληνική έκδοση, αν και θεωρώ πως έχει χάσει πόντους ενδιαφέροντος έκτοτε. Δεν είναι δηλαδή από τις ιστορίες που το πέρασμα του χρόνου τις ευνοεί. Ο Γκρεγκ Πακ, που χρησιμοποιεί το ρόστερ του Astonishing X-Men για την περίσταση, προσπαθεί να δώσει μια ιστορία αναζήτησης ταυτότητας, λύτρωσης και ύστατου αποχαιρετισμού, τόσο για τους X-Men, όσο και για την δύναμη του Φοίνικα. Έναν Φοίνικα που προσπαθεί να βρει νόημα στην ύπαρξη του, υιοθετώντας τα θέλω της Τζιν, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως αυτά που ήθελε η ξενιστής του, δεν είναι πλέον εφικτά μιας και οι X-Men έχουν προχωρήσει παρακάτω με τις ζωές τους, όχι όμως και με την απώλεια του αγαπημένου τους μέλους, της Τζιν. Το μόνο που μπορεί να ελπίζει λοιπόν, είναι στο να τους δώσει το ύστατο αντίο και μετά να συνεχίσει να ψάχνει το σκοπό του αλλού. Η εξιστόρηση όμως της ιστορίας μου φαντάζει πλέον κάπως άνιση, με την προσπάθεια της δημιουργίας έντασης να μην είναι τόσο καλοδουλεμένη όσο θα περίμενα και να φαντάζει κάπως άτσαλη και σαπουνοπερέ (θα μου πείτε X-Men γράφει, οπότε.. ). Το σχέδιο του Γκρεγκ Λαντ είναι επίσης ευχή και κατάρα για την σειρά μιας και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες. Είναι όμορφο όπως πάντα φυσικά, αλλά φαίνεται πως βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο photo reference από πορνοστάρ (πρακτική για την οποία είναι γνωστός ο σχεδιαστής) και λιγότερο στις δικές του ικανότητες στην σχεδιαστική εξιστόρηση, στις οποίες όταν καταφεύγει, είναι πολύ καλός. Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι να έχουμε ένα σχέδιο που κάποιες φορές δείχνει να λέει μια διαφορετική ιστορία από αυτή που μας παρέχει ο σεναριογράφος, μια ιστορία οργασμικών κλιμακώσεων μάλλον, μιας και όλοι οι χαρακτήρες σχεδιάζονται συχνά σαν να βρίσκονται σε ικανοποίηση και ας μην συνάδει με τα τεκταινόμενα. Το τέλος της ιστορίας αφήνει ανοιχτό ένα ενδεχόμενο που καλύπτεται σε μια μίνι σειρά που βγήκε 1,5 χρόνο μετά από το Endsong στην Αμερική, το Phoenix Warsong. Με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχουν ήδη προγραμματίσει να βγάλουν και την συνέχεια σε μελλοντικό χρόνο, όταν αποφάσισαν να βγάλουν το Endsong μαζί με την εφημερίδα Έθνος. Αποτέλεσε πάντως την 4η από τις 6 σειρές της Μάρβελ που βγήκαν σε συνεργασία με την εφημερίδα μέσα στο 2019.
  23. Η ταινία αυτή ολοκληρώνει το MCU (Marvel Cinematic Universe), που ξεκίνησε το 2008 με το Iron Man σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια σειρά ταινιών που θα σχετίζονται μεταξύ τους, θα παραπέμπει η κάθε μία σε κάποιες άλλες και τελικά θα δημιουργήσουν ένα εναλλακτικό κινηματογραφικό σύμπαν (continuity), το οποίο θα εμπνέεται από και θα μοιάζει με εκείνο των κόμικ της Marvel, αλλά δεν θα ταυτίζεται απόλυτα μαζί του. Αυτή η προσπάθεια δημιούργησε τελικά 22 ταινίες, κάποιες μέτριες, κάποιες καλές και κάποιες απλά απολαυστικές. Αν και θεωρητικά το MCU ολοκληρώθηκε (προσωρινά; ) με τη νέα ταινία Spider-Man τον Ιούλιο, πρακτικά η αυλαία πέφτει με αυτήν εδώ την ταινία, που κλείνει τους περισσότερους λογαριασμούς και φαίνεται να μην επιθυμεί, για την ώρα τουλάχιστον, να ανοίξει καινούριους. Τέτοιου είδους ταινίες δεν εμπίπτουν σε βαθυστόχαστη κριτική: ή είσαι οπαδός ή έστω ευνοϊκά διακείμενος και απολαμβάνεις ή δεν είσαι και ούτε καν αγγίζεις. Εξάλλου, πρόκειται για ταινίες, που απευθύνονται πρωτίστως σε νεαρό ηλικιακά κοινό, το οποίο, όπως είναι φυσικό (και σωστό), δεν ενδιαφέρεται για βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα. Το ερώτημα λοιπόν είναι, αν είναι ικανοποιητική για τους οπαδούς και να τους προσφέρει ποιοτική ψυχαγωγία. Και επειδή είμαι, παρά τις κάποιες κινηματογραφικές αστοχίες, οπαδός, δηλώνω ότι η ταινία με ικανοποίησε απόλυτα, αν και δεν ήταν ο οδοστρωτήρας που περίμενα. Η τρίωρη διάρκεια δεν είναι καθόλου κουραστική, η ομάδα είναι σε πλήρη σύνθεση και οι απόντες στο προηγούμενο μέρος, Hawkeye, Ant-Man και Captain Marvel όχι μόνο δίνουν το παρόν, αλλά διαδραματίζουν και πρωταγωνιστικό ρόλο, τα εφέ εξαιρετικά, οι χαρακτήρες πειστικοί και με περισσότερο σεναριακό βάθος από ό,τι συνήθως, η δράση, από τη στιγμή που ξεκινά, είναι καταιγιστική, εντάξει, στην όλη υπόθεση υπάρχουν κάποια κενά, αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Επιπλέον, στην εξέλιξη της ιστορίας, υπάρχουν κάποιες πολύ απροσδόκητες εκπλήξεις, οι περισσότερες δυσάρεστες, αλλά θέλω να αποφύγω τα spoilers. Γενικώς, χορταίνεις θέαμα χωρίς να σου ζητείται να σκεφτείς πολύ, και αυτό είναι και το ζητούμενο σε τέτοιου είδους ταινίες. Ο σκοπός είναι σχεδόν αποκλειστικά ψυχαγωγικός και αυτό που έχει σημασία, είναι να επιτυγχάνεται. Και εδώ έχει επιτευχθεί με πολύ μεγάλη επιτυχία. Δεν υπάρχει post-credits σκηνή, αφού το μέλλον του MCU δεν έχει αποφασιστεί ακόμα (ή για να είμαι ακριβέστερος: δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα) και το επόμενο βήμα είναι μετέωρο. Θεωρώ όμως απίθανο να μην συνεχίσει: μιλάμε για το μεγαλύτερο franchise της σύγχρονης κινηματογραφικής – και όχι μόνο – ιστορίας, για ένα πραγματικό φαινόμενο της σύγχρονης κουλτούρας και κυρίως για μια κότα που γεννά συνέχεια χρυσά αβγά (η ταινία σπάει κυριολεκτικά ταμεία, όπου προβάλλεται, καταρρίπτει το ένα εισπρακτικό ρεκόρ μετά το άλλο και έχει βάλει πλώρη να γίνει η πιο πετυχημένη εμπορικά ταινία όλων των εποχών) και καλώς ή κακώς αυτά τα πράγματα μετράνε – ή για να είμαι πιο ειλικρινής: κυρίως αυτά τα πράγματα μετράνε. Η τέχνη είναι καλή, η ψυχαγωγία επίσης, αλλά ο κινηματογράφος είναι ακριβό άθλημα. Και δια του λόγου το αληθές, η Disney (η μαμά εταιρεία) ανακοίνωσε τις επόμενες ταινίες του MCU μέχρι το 2022, αλλά χωρίς να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες. Σε αναμονή λοιπόν για την επόμενη φάση του ταξιδιού. Το τρέιλερ Ο σύνδεσμος για το imdb Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της ανάρτησης, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  24. Έχουμε περάσει το 10.000 μ.χ. και όλη η Γη έχει ενωθεί σε ένα κράτος, κάτω από μία θρησκεία, την ανατολική ελληνορθόδοξη χριστιανική. Όταν ο Λέοντας ο 4ος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, αποφάσισε να θεωρήσει εαυτόν Θεό και παντοκράτωρα, και να απαγορεύσει την λατρεία των αγίων. Έτσι όλοι οι πιστοί αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες, κουβαλώντας τις εικόνες και τα ιερά κειμήλια τους, κυνηγημένοι από το κυνηγητό των δυνάμεων του αυτοκράτορα. Τα ιπτάμενα/διαστημικά μοναστήρια παίζουν τον ρόλο του ασύλου για όλους αυτούς τους κατατρεγμένους. Σε ένα από τα τελευταία αυτά μοναστήρια, θα γνωρίσουμε την καπετάνισσα Θύελλα, την υπεύθυνη για την άμυνα του μοναστηριού και θα την ακολουθήσουμε στις απεγνωσμένες της προσπάθειες να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των δυνάμεων του αυτοκράτορα αλλά και μια εσωτερική απρόσμενη απειλή, στο πρόσωπο της απέθαντης -πρώην- αυτοκράτειρας Θεοδώρας! Αν κάτι με τράβηξε στη πρώτη αυτή δουλειά του Νίκου Καμπασελέ, είναι το πρωτότυπο αλλά και αρκετά φιλόδοξο σενάριο. Ο συνδυασμός Βυζαντίου και επιστημονικής φαντασίας είναι κάτι το οποίο δεν είχα ξαναδιαβάσει, τον γνώρισα και στο LA Con, οπότε είπα να το δοκιμάσω. Δεν ξετρελάθηκα αλλά δεν απογοητεύτηκα κιόλας. Σεναριακά, δίνω πολλούς πόντους που το θέμα δεν είναι τετριμμένο, δεν είναι άλλη μια από τα ίδια. Δυστυχώς όμως, δεν έχει γίνει σωστή δουλειά στο characterization των χαρακτήρων, αλλά και στον ρυθμό της αφήγησης, με αποτέλεσμα, plot points και λογικές απορίες να μένουν αναπάντητες και κάποιες σκηνές οι οποίες "απαιτούσαν" περισσότερες σελίδες για να εξηγηθούν και να γίνουν κατανοητές, ξεπετάγονταν πολύ γρήγορα. Σχεδιαστικά, σίγουρα το έχει, απλά θέλει περισσότερη δουλειά για να μην υπάρχει ανισότητα στο αποτέλεσμα, καθώς κάποια πάνελ/καρέ είναι πανέμορφα, και σε λεπτομέρεια και σε στήσιμο της κάμερας, και κάποια άλλα φαίνονται "λειψά". Χαρακτηριστικό γνώρισμα βέβαια των νέων δημιουργών, και, αν μη τι άλλο, φαίνεται ότι υπάρχει η πρώτη ύλη για να βελτιωθεί στο μέλλον. Συνολικά, θα πρότεινα να το δοκιμάσετε, προφανώς όχι ως κάτι εκπληκτικό, αλλά ως μια ενδιαφέρουσα ιδέα, με κάποιες κοινωνικο-πολιτικές αναφορές(καταπίεση, θρησκευτική ελευθερία, προσφυγια), και ευχάριστο σχέδιο.
  25. Gentrification ή εξευγενισμός χαρακτηρίζεται το αστικό φαινόμενο της ανάπλασης υποβαθμισμένων περιοχών, η οποία έχει ως συνέπεια την αύξηση του κόστους ζωής, άρα τον διωγμό των αρχικών κατοίκων και την έλευση νέων, συνήθως ευπορότερων, αλλοιώνοντας έτσι τον χαρακτήρα της περιοχής. Το φαινόμενο παίρνει διάφορες μορφές με εκείνο της AirBnB να συζητιέται αρκετά έντονα τον τελευταίο καιρό, αφού έχει σαν αποτέλεσμα διαμερίσματα και πολυκατοικίες να αδειάζουν, ώστε ανακαινισμένες πλέον να υποδέχονται τα ζεστά μετρητά των τουριστών που αναζητούν να ζήσουν έστω και για λίγο, σύμφωνα με τον “αυθεντικό” ελληνικό τρόπο ζωής. Ωστόσο το φαινόμενο ούτε μόνο ελληνικό είναι, ούτε παίρνει μονάχα μια μορφή. Παρ’ όλα αυτά, η μαζική του έκταση δικαίως έχει δημιουργήσει αρκετές συζητήσεις και ακόμα περισσότερα προβλήματα, οπότε κάποια στιγμή θα απασχολούσε και τους καλλιτέχνες. Ένας από αυτούς είναι και ο Ezra Claytan Daniels, τον οποίον ίσως να θυμάστε από το εκπληκτικό Upgrade Soul, ο οποίος επέστρεψε με το BTTM FDRS, μια ιστορία αστικού τρόμου γύρω από το φαινόμενο του εξευγενισμού και της πολιτισμικής οικειοποίησης, αναδεικνύοντας τα σημεία τομής των δύο φαινομένων. Το σενάριο του Ezra δεν βιάζεται καθόλου να εμφανίσει τις τρομακτικές καταβολές του. Αντίθετα, επιλέγει να χτίσει τις βάσεις που θα το βοηθήσουν να εμβαθύνει στις κοινωνικές προεκτάσεις του, οπότε αφιερώνει αρκετό χρόνο στην παρουσίαση των χαρακτήρων και των ιδεών που αυτοί πρεσβεύουν. Η ιστορία επικεντρώνεται γύρω από την Darla, μια φιλόδοξη, νεαρή καλλιτέχνιδα, η οποία αποφασίζει να μετακομίσει στη φτωχογειτονιά όπου μεγάλωσε, ως μια απόπειρα να επιστρέψει στις πολιτισμικές της ρίζες, αλλά και για να μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο του τεράστιου, άνευ παραθύρων διαμερίσματος της, χτίζοντας παράλληλα την καριέρα της ως πρωτοεμφανιζόμενη σχεδιάστρια μόδας. Όσο προχωράει η ιστορία θα εμφανίζονται διάφοροι χαρακτήρες, οι οποίοι είτε το θέλουν, είτε όχι, θα βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους στη διαιώνιση των κοινωνικών προβλημάτων που εξερευνάει το σενάριο. Για παράδειγμα, η κολλητή της Darla, η Cynthia, είναι η κλασική περίπτωση λευκού ατόμου που προσπαθεί να οικειοποιηθεί την μαύρη κουλτούρα μόνο και μόνο για να φαίνεται κουλ, ενώ ο σπιτονοικοκύρης της επιδιώκει να νοικιάζει τα διαμερίσματα του παρατημένου κτιρίου του σε ανερχόμενους καλλιτέχνες, ώστε να δημιουργήσει μια κουλτουρο-κοινότητα, αυξάνοντας έτσι την αξία των διαμερισμάτων του. Οι χαρακτήρες που δημιουργεί ο Ezra αγγίζουν αρκετά συχνά τα όρια της καρικατούρας, ωστόσο ποτέ δεν υποσκάπτουν την αναλυτική εξερεύνηση περίπλοκων καταστάσεων, με το σενάριο να τους χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να μας υπενθυμίζει πως στα πλαίσια του ύστερου καπιταλισμού κανένας δεν φαίνεται να διαθέτει ηθικό πλεονέκτημα. Αυτή η ιδέα εξερευνάται μέσω των βασικών χαρακτήρων (της Darla, του γείτονα της κλπ), οι οποίοι παρά τις αγνές προθέσεις τους καταλήγουν να ενισχύουν -άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο- καταπιεστικές πρακτικές. Εξάλλου, όπως μας λέει και ο ίδιος ο Ezra στη συνέντευξη που μας παραχώρησε (και η οποία θα δημοσιευτεί σε λίγες μέρες), η δημιουργία του κόμικ πηγάζει απ’ την ανάγκη του να συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι κατοικώντας σε εξευγενισμένες περιοχές συνέβαλλε κι ο ίδιος στη διαίωνιση του φαινομένου. Ωστόσο, κάτω από τη σατυρική, ανάλαφρη και εν πολλοίς κωμική επιφάνεια, η ιστορία κρύβει αρκετές δόσεις φρικιαστικού τρόμου, καταλήγοντας σε ένα ξέφρενο φινάλε. Αυτό τον διττό χαρακτήρα της ιστορίας, οπτικοποιεί ιδανικά το σχέδιο του Ben Passmore. Πολύχρωμο και έντονα καρτουνίστικο, αρχικά αποπροσανατολίζει τους επίδοξους αναγνώστες, ωστόσο όσο προχωράει κανείς αντιλαμβάνεται πως η αισθητική που έχει επιλέξει δεν προδίδει τις τρομακτικές καταβολές της ιστορίας, αγγίζοντας τελικά ικανοποιητικά επίπεδα αηδίας, φρίκης και τρόμου με τον ευφάνταστο τρόπο σχεδίασης του τέρατος. Μάλιστα, αυτή η ποπ, χαρωπή εικόνα που μεταφέρει το σχέδιο του Passmore είναι ταιριαστή για μια ιστορία που ξεσκεπάζει την ασχήμια, τον τρόμο και την καταπίεση που κρύβονται πίσω από όμορφες, πολιτικά ορθές λέξεις όπως η “ανάπλαση”, ο “εξευγενισμός” κλπ. Η σπουδαιότητα του BTTM FDRS δεν έγκειται τόσο στο ενδιαφέρον του για κοινωνικά προβλήματα, άλλωστε το είδος του τρόμου πάντα είχε την τάση να λειτουργεί ως αλληγορία για τους φόβους και τις ανησυχίες του συλλογικού νου, τάση που τα τελευταία χρόνια έχει αναζωπυρωθεί στην ποπ κουλτούρα -αρχικά- με ταινίες όπως το Get Out. Η ιδιαιτερότητα του BTTM FDRS, ωστόσο, έγκειται στο γεγονός ότι προσεγγίζει σημαντικά ζητήματα με την πρέπουσα σημασία, αναδεικνύοντας την περιπλοκότητα τους, δίχως να επιδιώκει να δασκαλέψει τους αναγνώστες. Και όλα αυτά δίχως να θυσιάζει τίποτα απ' την απολαυστική εμπειρία ανάγνωσης της ιστορίας.
×
×
  • Create New...