Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2019'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη περίμενε το αναγνωστικό κοινό των Ελληνικών εκδόσεων στα περίπτερα, στις 13 Σεπτέμβρη του 2019 (ναι, ήταν Παρασκευή. ) Αυτή της κυκλοφορίας της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel. Η σειρά αποτελεί μετάφραση της σειράς The Official Marvel Graphic Novel Collection της Hachette (γνωστή και ως The Ultimate Graphic Novels Collection) η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αγγλία στα τέλη του Δεκέμβρη του 2011 και έχει ξεπεράσει εκεί τους 200 τόμους, με την εταιρία να προσθέτει συνεχώς νέους. Η επιτυχία της ήταν τέτοια, που το 2016 οι μισοί τόμοι της σειράς επανεκδόθηκαν, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2013 ξεκίνησε και μια παράλληλη σειρά, η Marvel's Mightiest Heroes, με επίκεντρο συγκεκριμένους χαρακτήρες της Marvel, η οποία ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Δεκέμβρη του 2018, μετά από 130 τόμους. Παράλληλα, η ίδια η εκδοτική, ανέλαβε να μεταφράσει την σειρά σε καμιά δεκαριά γλώσσες, κυκλοφορόντας την σε πάνω από 15 χώρες, ενώ πρέπει να έχει δώσει την άδεια κυκλοφορίας σε μερικούς ακόμα εκδότες, στις αγορές της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρίες κόμικς, κουράρουν κάθε χρόνο λίστες με προτάσεις από τους πιο σημαντικούς τίτλους που θα πρέπει να πάρει/διαβάσει ένας υποψήφιος αναγνώστης για να γνωρίσει το σύμπαν τους. Λίστες που πλασάρονται και στους εκδότες των διεθνών αγορών για την απόκτηση των δικαιωμάτων και την έκδοση τους. Πρακτικά, η έκδοση της Hachette, αντλεί υλικό από αυτές τις λίστες, με ελάχιστες αποκλίσεις, αναβαθμίζοντας την έκδοση τους σε σκληρόδετες εκδόσεις, προσθέτοντας ή επεκτείνοντας το έξτρα περιεχόμενο και διαθέτοντας τες σε πιο ελκυστική τιμή στα σημεία διανομής τύπου, προσεγγίζοντας έτσι ένα νέο κοινό. Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες μου είχαν κινήσει την απορία για το πώς δεν είχε κάποιος Έλληνας εκδότης σκεφτεί να την βγάλει στην χώρα μας εδώ και καιρό. Σε βολιδοσκόπηση που είχα κάνει όμως για αυτό και άλλα θέματα, τα συμπεράσματα ήταν πως α) η κατάσταση του σημείου διανομής και η ίδια η διανομή δεν ελκύει εμπιστοσύνη στους ντόπιους εκδότες, και β) δεν θέλανε να «κάψουν» τις εκδόσεις βιβλιοπωλείου. Δεν λογάριαζε κανείς μας όμως την ίδια την Hachette, η οποία είχε ήδη παρουσία στην Ελλάδα με διάφορες άλλες συλλογές περιπτέρου. Η εταιρία, που ιδρύθηκε το 1826 ως βιβλιοπωλείο στην Γαλλία με το όνομα Brédif από τον Louis Christophe François Hachette, και μετατράπηκε σε διεθνή εκδοτικό οίκο στην πορεία, έχει σαφώς περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και καλύτερες συμφωνίες για το υλικό που βγάζει, οπότε ήταν πρόθυμη να το δοκιμάσει. Για την Ελληνική έκδοση μάλιστα συνεργάστηκε με την Anubis, η οποία έχει και η ίδια μεγάλη παράδοση και εμπειρία στην έκδοση υπερηρωικών και αναλαμβάνει εδώ την μετάφραση και την επιμέλεια της σειράς, κάτι που όπως καταλαβαίνω σημαίνει πως κάνει και την επιλογή των τίτλων που θα δημοσιεύονται. Όσοι γνωρίζουν τι είχε βγάλει η Anubis, ξέρουν πως οι επιλογές της για τις δικές της εκδόσεις με χαρακτήρες της Marvel, ήταν από υλικό της τρέχουσας χιλιετίας, και στην αρχή έπραττε το ίδιο με αυτή την έκδοση, με τις επιλογές που είχαν ανακοινωθεί αρχικά να επικεντρώνονται κυρίως σε παραγωγές του 2005, κομβικό σημείο αλλαγών στο σύμπαν της Marvel, αλλά αυτό άλλαξε στην πορεία για να περιλαμβάνει και παραγωγές από τις δεκαετίες '80-90. Κάποιοι από τους τόμους, περιέχουν και υλικό που είχε δημοσιεύσει παλιότερα η ίδια η Anubis, με την ίδια μετάφραση και απλά μικροαλλαγές στην επιμέλεια. Μάλλον παραχωρούν υλικό που δεν έχουν σκοπό να το ξαναβγάλουν οι ίδιοι. Η έκδοση τώρα ποιοτικά, δεν έχει καμιά διαφορά με τις ξένες εκδόσεις. Η Hachette τυπώνει την Ελληνική έκδοση στην Ρουμανία, χώρα που τυπώνει και άλλες μεταφράσεις του τίτλου το τελευταίο διάστημα, οπότε δεν γίνεται καμιά έκπτωση σε αυτό τον τομέα. Έχει ανακοινωθεί πως θα ετοιμάσουν 60 τεύχη/τόμους της σειράς, με 15θήμερο ρυθμό κυκλοφορίας, διατηρώντας το δικαίωμα να την ακυρώσουν ή να προσθέσουν τόμους ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι πάγια τακτική της εταιρίας και προς το παρόν ακολουθεί τα βήματα της Αγγλικής έκδοσης που επίσης αρχικά είχε ανακοινώσει 60 τόμους. Μεγάλο ατού για να τους πάρει όλους κάποιος, ακόμα και αν τους έχει σε άλλη έκδοση, είναι η συνεκτικότητα της ράχης, η οποία περιλαμβάνει ένα πανοραμικό σχέδιο του Ιταλού Gabriele Dell'Otto. Στην ξένη έκδοση, όταν είχαν προσθέσει άλλους 60 τόμους, είχαν αναθέσει στον Dell’Otto την δημιουργία προσθήκης στο σχέδιο των ραχών. Να δούμε εδώ πως θα τα πάει. Τα πρώτα βήματα πάντως έφεραν κόσμο στα περίπτερα, με διαφήμιση στην τηλεόραση, και με την κλιμακωμένη αύξηση της τιμής, στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι συλλογές εταιριών σαν την Hachette. Ο πρώτος τόμος έκανε 3,99€ και έκανε πάταγο, ο δεύτερος 6,99€ και ο τρίτος 9,99€, η σταθερή τιμή που θα έχουν όλοι οι επόμενοι τόμοι, αν και σαφώς θα πρέπει να την συνηθίσει και αποδεχτεί το κοινό του περιπτέρου που δεν έχει άλλα σημεία αναφοράς για το πόσο value for money είναι αυτή. Για ξεχωριστές παρουσιάσεις των τόμων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει, κλικάρετε πάνω στο tag της σειράς (κάτω από τον τίτλο του θέματος). Κυκλοφόρησαν 13-09-2019: The Amazing Spider- Man - Η Επιστροφή 27-09-2019: Iron Man - Extremis 11-10-2019: New Avengers - Απόδραση 25-10-2019: Captain America - Εκτός Χρόνου 08-11-2019: Deadpool - Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον 22-11-2019: X-Men - Το Χάρισμα 06-12-2019: Thor - Αναγέννηση 20-12-2019: The Incredible Hulk - Σιωπηλές Κραυγές 03-01-2020: Guardians of the Galaxy - Κοσμικοί Εκδικητές 17-01-2020: The Amazing Spider-Man - Η Γέννηση του Βένομ 31-01-2020: Captain America - Στρατιώτης του Χειμώνα 14-02-2020: Fantastic Four - Ασύλληπτη Παγίδα 28-02-2020 - Wolverine v1 13-03-2020 - Daredevil - Αναγέννηση 27-03-2020 - She-Hulk - Μια Μοναδική Ηρωίδα 10-04-2020 - Doctor Strange - Άγνωστοι Τόποι, Άγνωστοι Καιροί 24-04-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Πρώτο 08-05-2020 - Captain Britain - Ένας Παράλογος Κόσμος 22-05-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Πρώτο 05-06-2020 - The Amazing Spider-Man - Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν 19-06-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Δεύτερο 03-07-2020 - New X-Men - Ε Όπως Εξάλειψη 17-07-2020 - Μυστικός Πόλεμος 31-07-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Δεύτερο 14-08-2020 Captain America - Νέο Καθεστώς 28-08-2020 - Marvels 11-09-2020 - Avengers - Διάλυση 25-09-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Πρώτο 09-10-2020 - Ultimate Spider-Man - Δύναμη και Ευθύνη 23-10-2020 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο 06-11-2020 - The Mighty Thor - Αναζητώντας του Θεούς 20-11-2020 - Astonishing X-Men - Κίνδυνος 04-12-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Δεύτερο 18-12-2020 - Fantastic Four - Απόλυτη Δράση 01-01-2021 - Fallen Son - Ο Θάνατος του Κάπτεν Αμέρικα 15-01-2021 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Δεύτερο 29-01-2021 - Iron Man - Δαίμονας στο Μπουκάλι 12-02-2021 - The Ultimates - Υπεράνθρωποι 26-02-2021 -Spider-Man - Απώλεια 12-03-2021 - X-Men - Αυτοκρατορική Εισβολή 26-03-2021 - Οίκος του Μ 09-04-2021 - Wolverine - Η Αρχή 23-04-2021 - The Ultimates - Εθνική Ασφάλεια 07-05-2021 - Thor - Ο Τελευταίος Βίκινγκ 21-05-2021 - Η Επιστροφή του Θάνος 04-06-2021 - Spider-Gwen - Καταζητούμενη; 18-06-2021 - Daredevil - Φύλακας Δαίμονας 02-07-2021 - The Amazing Spider-Man - Αποκαλύψεις & Μέχρι να Σβήσουν τα Άστρα 16-07-2021 - Marvel Origins - Δεκαετία του 1960 30-07-2021 - Fantastic Four - Το Τέλος 13-08-2021 - Jessica Jones - Ελεύθερη 27-08-2021 - Uncanny X-Men - Δεύτερη Γέννηση 10-09-2021 - Ghost Rider - Αιώνια Καταδίκη 24-09-2021 - The Avengers - Η Γέννηση του Ούλτρον 08-10-2021 - Marvel Zombies 22-10-2021 - Marvel Knights Spider-Man - Άνιση Αναμέτρηση 05-11-2021 - Secret Avengers - Αποστολή στον Άρη 19-11-2021 - Fantastic Four - Ο Ερχομός του Γκάλακτους Αναμένονται 03-12-2021 - Marvel Knights Spider-Man - Δηλητήριο 17-12-2021 - Eternals? 29-12-2021 - Black Panther - Ποιος Είναι ο Μαύρος Πάνθηρας; 14-01-2022 - Captain America & the Falcon - Μυστική Αυτοκρατορία 28-01-2022 - Wolverine - Όπλο X 11-02-2022 - 1602 25-02-2022 - Deadpool - Οι Μυστικά Μυστικοί Πόλεμοι 11-03-2022 - Παγκόσμιος Εχθρός Hulk 25-03-2022 - Captain Britain and MI13 - Η Επίθεση των Βαμπίρ 08-04-2022 - Captain America - Ο Εκλεκτός 22-04-2022 - Wolverine - Ο Γέρος Λόγκαν 06-05-2022 - Μυστική Εισβολή 20-05-2022 - Doctor Strange: The Oath 03-06-2022 - Thunderbolts: Faith in Monsters 17-06-2022 - Venom 01-07-2022 - Son Of M 15-07-2022 - Avengers Prime 29-07-2022 - X-Men: Twilight of the Mutants 12-08-2022 - Shadowland 26-08-2022 - Iron Man -The Tragedy and the Triumph 09-09-2022 - X-Men Schism 23-09-2022 - Life and Death of Captain Marvel Part 1 07-10-2022 - Life and Death of Captain Marvel Part2 21-10-2022 - Ultimate Death of Spider-Man 04-11-2022 - Thor - Tales of Asgard 18-11-2022 - Siege 02-12-2022 - The Incredible Hulk:The Monster Unleashed 16-12-2022 - Nick Fury: Agent of SHIELD Part 1 30-12-2022 - Nick Fury: Agent of SHIELD Part 2 13-01-2023 - Avengers: Children Crusade 27-01-2023 - Daredevil: Marked For Murder 10-02-2023 - The Amazing Spider-Man - Spider-Man No More 24-02-2023 - The Mighty Thor: Ragnarok 10-03-2023 - Iron Fist: The Search for Colleen Wing 24-03-2023 - X-Men: In the Shadow Of Sauron 07-04-2023 - Hulk: Scorched Earth 21-04-2023 - Dr. Strange: A Separate Reality 05-05-2023 - Silver Surfer: Origins 19-05-2023 - Spider-Island Part 1 02-06-2023 - Spider-Island Part 2 16-06-2023 - Black Panther: Panther's Rage 30-06-2023 - Marvel Horror 14-07-2023 - Fantastic Four: Doomsday 28-07-2023 - The Amazing Spider-Man: Death of The Stacys 11-08-2023 - Daredevil: Sound and Fury 25-08-2023 - The Avengers: The Korvac Saga 01-09-2023 - Iron Man: The Beginning of the End 15-09-2023 - Uncanny Avengers: The Red Shadow 29-09-2023 - Hawkeye: My Life As A Weapon 13-10-2023 - All-New Ghost Rider: Engines of Vengeance 27-10-2023 - Avengers: Avengers World 10-11-2023 - Silver Surfer: New Dawn 24-11-2023 - New Avengers: Everything Dies 08-12-2023 - Superior Spider-Man: My Own Worst Enemy 22-12-2023 - Thor: God of Thunder: The God Butcher 05-01-2024 - Infinity Vol. 1 19-01-2024 - Infinity Vol. 2 02-02-2024 - Young Avengers: Style > Substance 16-02-2024 - Death of Wolverine 01-03-2024 - Rocket Raccoon: A Chasing Tail 15-03-2024 - The Amazing Spider-Man: Spider-Verse 29-03-2024 - Civil War Για παραγγελία προηγούμενων εκδόσεων, κλικάρετε εδώ. Mails Ελλάδα: hachette@argoscom.gr Κύπρος: info@kronospublic.com
  2. Απ'όσο θυμάμαι δεν έχω γράψει για καμία αυτοέκδοση μέχρι στιγμής, οπότε λέω να ξεκινήσω τώρα με «Το μυαλό μου και μια λίρα» της Σμαρ. Σχετικά πρόσφατα άκουσα Αμερικανό youtuber που ασχολείται με κόμικς να λέει σε συνέντευξη ότι είναι φουλ χωμένος στα superhero comics και ότι δεν του αρέσουν καθόλου τα slice-of-life, επειδή «η ζωή μου είναι αρκετά βαρετή από μόνη της, δε χρειάζεται να βαριέμαι και όταν διαβάζω κόμικς για τις ζωές των άλλων». Άποψη που θεωρώ πολύ άδικη κυρίως για δύο λόγους: 1) υπάρχουν εξαιρετικά slice-of-life κόμικς εκεί έξω και γενικά μου αρέσει πολύ το είδος (συνήθως βρίσκω τα superhero εξαιρετικά πιο βαρετά) και 2) έχουμε ακούσει κάμποσες φορές την κλασική συμβουλή που δίνουν οι φτασμένοι συγγραφείς στους νέους: γράψε για κάτι που ξέρεις. Ε, λοιπόν, η Σμαρ μοιάζει να πήρε αυτή τη συμβουλή υπερβολικά τοις μετρητοίς (αποτυχημένο pun intended με τη λίρα και ναι, όλος ο παραπάνω πρόλογος έγινε για να φτάσω εδώ) και αποφάσισε να κάνει ένα περίπου καθημερινό κομιξοημερολόγιο από αυτοτελή βιογραφικά κόμικ, όπως λέει και η ίδια στην περιγραφή. Πρωτοδημοσιεύτηκαν ως προσχέδια στο Patreon της δημιουργού, ως εβδομαδιαία ανταμοιβή για τα άτομα που την υποστήριζαν (περιέχει και μια κομιξοέκθεση σε σχέση με κάτι χάπια). Το «ημερολόγιο» αυτό καλύπτει την περίοδο από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Μάρτιο του 2019. Ρε, πραγματικά δε γίνεται πιο καθημερινό πράμα από αυτά τα strips, παρακολουθούμε τη δημιουργό σε καθημερινές ασχολίες, όπως σκέψεις την ώρα της δουλειάς, συναντήσεις με φίλους και γατιά, μαγείρεμα, βραδινές εξόδους και άλλα τέτοια πράματα που κυριολεκτικά κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι σ'αυτό τον πλανήτη (μάλλον). Τα περισσότερα από αυτά είναι σαφώς χιουμοριστικά, αλλά υπάρχουν και κάποια λίγα που είναι απλώς αυτό που είναι: η Σμαρ, κάνει κάτι καθημερινό. Το στυλ σχεδίου της ταιριάζει πολύ σε αυτού του είδους τα κόμικς και λατρεύω το εξώφυλλο με τη λίρα που κάνει γκελ πάνω στον εγκέφαλο. Δυστυχώς, όμως, δεν μπόρεσα να βρω περισσότερες εικόνες από τα περιεχόμενα strips στο ιντερνέ.
  3. Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Πώλυ, μια πολική αρκούδα, που έχει υπάρξει πολύ πετυχημένος παλαιστής στο παρελθόν. Μέτά την τραγική απώλεια του κολλητού του και παρτενέρ του στην πάλη, έχει αποσυρθεί από το άθλημα και πνίγει την θλίψη του στο ποτό. Μια νεαρή φαν ποντικίνα, η Μους τον πλησιάζει και του ζητά να ξαναγυρίσει στην ενεργό δράση, μαζί της, ως ατρόμητο δίδυμο στο επόμενο τουρνουά πάλης. Ο Πώλυ πείθεται δύσκολα να επιστρέψει, αλλά έχει να αποκρούσει πολύ περισσότερους εχθρούς, απ, ό,τι είχε αφήσει στο ρινγκ. Θα έρθει αντιμέτωπος με μια συμμορία, την Κακιά Φάρα, που πέρα από τα κυκλώματα της πάλης ελέγχει και καταδυναστεύει και την πόλη. Ο Λαγουβάρδος δείχνει να γουστάρει πολύ το να δημιουργεί κόμικς κι αυτό φαίνεται. Εδώ αποδεικνύει για άλλη μια φορά τις ικανότητές του, αφήνοντας για λίγο τα manga και καταπιάνεται με ένα διαφορετικό είδος κόμικς, τους ζωόμορφους ήρωες. Και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. ΟΙ ευρωπαϊκές επιρροές είναι εμφανείς και ο Πολικός Παλαιστής είναι ένας φόρος τιμής στο Blacksad (που είναι ένα από τα αγαπημένα του κόμικς). Το κόμικ διατηρεί μια πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στην περιπέτεια, το δράμα και το χιούμορ. Πιάνει ένα πρωτότυπο θέμα για τα ελληνικά κομικσικά δεδομένα και το αναδεικνύει πολύ όμορφα. Οι χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες και παίρνουν φοβερές εκφράσεις, μέσα από το πενάκι του Λαγουβάρδου. Σχεδιαστικά και σκηνοθετικά είναι ένα άρτιο κόμικ. Κινείται με άνεση πάνω στα κλισέ του είδους, διασκεδάζει τον εαυτό του και γι αυτό διασκεδάζει και μας. Ο Πολικός Παλαιστής διαθέτει δυναμική κίνηση, προσοχή στη λεπτομέρεια, όμορφα χρώματα, συναίσθημα, ροή. Εχουν κυκλοφορήσει 3 τεύχη και η ιστορία θα ολοκληρωθεί στο 4ο.
  4. O Conan ξεκίνησε από την πατρίδα του, την Cimmeria, και ταξίδεψε σε όλον τον γνωστό κόσμο. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, έγινε κλέφτης, πειρατής, μισθοφόρος, μονομάχος και εν τέλει, βασιλιάς στην Aquillonia. Σε κάποια στιγμή, σε κάποιο ταξίδι, σε κάποια περιπέτεια του, αντιμετώπισε την Crimson Witch, και αργότερα τα 2 της παιδιά. Η Crimson Witch, φανατικά πιστή στο θεό του θανάτου Razzazel, συνέλεγε το αίμα μεγάλων πολεμιστών, το οποίο, όσο περισσότερο χρόνο ζούσαν οι πολεμιστές, τόσο πιο δυνατό ήταν σε θανατηφόρα μαγεία, η οποία χρειαζόταν για να φέρει τον Razzazel στην γη. Στην πρώτη τους συνάντηση ο Conan την άφησε νεκρή ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Στην πάροδο όμως των ετών, και αφού ο άπειρος Κιμμέριος βάρβαρος έχει γίνει πλέον King Conan, η μάγισσα και τα παιδιά της, τον παρακολουθούσαν, από σφαγή σε σφαγή, από το ένα αιματοβαμμένο πεδίο μάχης στο άλλο, βλέποντας την δύναμη του να μεγαλώνει, το αίμα του να δυναμώνει, μαζί με τη φήμη του. Και όλα οδήγησαν στην τελική σύγκρουση, στην τελική αντιμετώπιση της μάγισσας και του θεού της, κατά τη διάρκεια της οποίας 2 γενιές συναντιούνται, με τελικό έπαθλο την επιβίωση της γης. Ή αλλιώς τι γίνεται όταν εμπιστεύεσαι μια ιστορική σειρά σε έναν άξιο συγγραφέα. Η αναβίωση του ιστορικού τίτλου, μετά την επανάκτηση των δικαιωμάτων από τη Marvel, ανατέθηκε στον Jason Aaron, φανατικό θαυμαστή του έργου του Howard. Και πέρα από ότι είναι πολύ καλός συγγραφέας, έγραψε για τον χαρακτήρα που λάτρευε από μικρός. Μαζί με τον Donny Cates και τον Jonathan Hickman, o Aaron είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά που έχει η Marvel, και μετά την αναβίωση του Star Wars, του ανέθεσαν και αυτή του Conan. Και ενώ η πρώτη δεν ήταν κάτι εξαιρετικό, εδώ πραγματικά παίζει μπάλα στο γήπεδο του. Κατορθώνει και δημιουργεί ένα υπερ-arc 12 τευχών, δίνοντας αληθοφάνεια και ένταση στην κεντρική ιστορία και την απειλή της Crimson Witch, διανθίζοντας την ταυτόχρονα με monster-of-the-week τύπου αναμετρήσεις σε κάθε τεύχος. Και σίγουρα, δεν είναι όλα τα τεύχη σούπερ αν τα εξετάσεις αυτούσια, και ίσως να ήταν καλύτερα αντί για 12, να είχαμε π.χ. 8, αλλά πραγματικά σε έκανε να νιώσεις ότι κάνεις ένα ταξίδι μαζί με τον Conan, από την αφάνεια και την βάρβαρη πλευρά του, στην πιο ώριμη και κατασταλαγμένη, αυτή του Βασιλιά και του πατέρα. Ο φόβος για τον Razzazel είναι υπόκωφος, χωρίς να τον συναντάμε παρά μόνο κοντά στο τέλος και τα τελευταία 2 τεύχη, και η αποκάλυψη του, έχοντας μέχρι τότε στο μυαλό ότι μεγάλος κακός είναι η μάγισσα, είναι ακόμα πιο απόκοσμη και τρομακτική. Ειδικά το 11ο και προτελευταίο τεύχος του arc, είναι από τα πιο πορωτικά τεύχη που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Και πέρα από τον Aaron, συνυπεύθυνος για αυτό είναι ο.... Mahmud Asrar, o οποίος σχεδιάζει τα 10 από τα 12 τεύχη. Του οποίου κάποια στιγμή πρέπει να του εμπιστευτούν κάποιον μεγάλο τίτλο, πέρα από τα διάφορα (αδιάφορα ως επί το πλείστον) υπερηρωικά που έχει κατά καιρούς κάνει. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος πραγματικά σπέρνει. Εκπληκτική σκηνοθεσία και γέμισμα της σελίδας, όχι τόσο πρωτότυπα αλλά πάντα δυναμικά, με κίνηση, με ενέργεια και ουσία. Ουσία στο storytelling, προωθεί τέλεια το σενάριο, εντυπωσιάζει αλλά και σε κρατάει μέσα στην ιστορία. Σωστές στάσεις σώματος, χωρίς υπερβολές, δουλεμένα πρόσωπα, εκφράσεις, μορφασμοί, όλα υπέροχα. Θα ήθελα πολύ να δω το δίδυμο να ξανασυνεργάζεται σε κάποιες ιστορίες εκτός Marvel, γιατί, εδώ, η δουλειά του Asrar ήταν αποκάλυψη, πράγμα που ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό όταν είχα δει τη δουλειά του στο Wolverine & The X-Men και σε κάποιο Avengers. Τα υπόλοιπα 2 τεύχη τα σχεδίασε ο Gerardo Zaffino, κάνοντας αξιοπρεπέστατη δουλειά, χωρίς όμως να μπορεί να ξεπεράσει τον Asrar. Και όπως έγραψα και πιο πριν, δώστε προσοχή στο 11ο τεύχος. Απόλυτη πόρωση! Για να μη γράψω άλλους διθυράμβους, θα κλείσω εδώ λέγοντας ότι τα 12 τεύχη συλλέχθηκαν σε 2 trade paperbacks των 6 τευχών, τα οποία πρέπει να αγοράσετε... χθες! Μετά το 12ο τεύχος, η σειρά συνεχίζει με τον Jim Zubb στο σενάριο και τον Roge Antonio στο σχέδιο, έχοντας ήδη βγάλει άλλα 2 τεύχη, αλλά για αυτά θα σας πω όταν τα διαβάσω. Ο Jason Aaron θα συνεχίσει γράφοντας την σειρά King Conan, η οποία όμως, και λόγω COVID, αγνοείται προς το παρόν η τύχη της. By Crom, διαβάστε το!
  5. Κάτι σκοτώνει τα παιδιά. Αυτή είναι και η υπόθεση του κόμικ. Κλασική συνταγή, απλή και τρομακτική. Μια παρέα παιδιών παίζουν θάρρος ή αλήθεια. Ένα ψέμα αποδεικνύεται τελικά αλήθινό. Το πιο αθώο κομμάτι μιας μικρής πόλης, τα παιδιά τους, εξαφανίζονται ή βρίσκονται νεκρά, διαμελισμένα. Ένα παιδί επιζεί για να διηγηθεί την ιστορία, αλλά δεν το πιστεύει κανείς. Μέχρι να φτάσει στην πόλη μια μυστηριώδης τύπισσα, που ξέρει τι φταίει και πως να το λύσει... Με αυτό το "λιτό" υλικό, οι δημιουργοί φτιάχνουν μια δυνατή ιστορία τρόμου, με ζοφερή ατμόσφαιρα, αποφεύγοντας τις πολλές επεξηγήσεις. Καταφέρνουν να αναδημιουργήσουν το κλίμα του φόβου, που νιώθει κανείς ως παιδί. Η φυσικότητα απεικόνισης των χαρακτήρων των παιδιών συμβάλλει πολύ σ' αυτό. Η μουντή μικρή πόλη μοιάζει ανήμπορη να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Οι γονείς, οι καθηγητές, η αστυνομία, είναι ανίκανοι να δώσουν απαντήσεις και λύσεις. Κι όταν αποπειραθούν να κάνουν οτιδήποτε, κάνουν τα πράγματα χειρότερα από πριν. Η δυσλειτουργικότητα της μικρής κοινωνίας φαίνεται στις λεπτομέρειες. Η απάθεια, οι προσπάθειες επικοινωνίας που πέφτουν στο κενό, η αδυναμία να αντιληφθούν πράγματα που βρίσκονται μπροστά τους. Μέχρι που εμφανίζεται η Έρικα, σαν μια άλλη Buffy Vampire Slayer , που ξέρει πως τα τέρατα είναι πέρα για πέρα αληθινά και δουλειά της είναι να τα αντιμετωπίσει. Οι πληροφορίες που δίνονται γι αυτήν είναι ελάχιστες, είναι εμφανές πάντως ότι έχει ένα σκοτεινό παρελθόν και εμπειρία στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους καταστάσεων. Η αλληλεπίδρασή της με την τοπική κοινωνία και τα παιδιά έχει ενδιαφέρον. Η σύγκρουση του αληθοφανή κόσμου της μικρής πόλης και του ανατριχιαστικού κόσμου που αντιλαμβάνεται η Έρικα και τα παιδιά δημιουργούν μια άγρια σύνθεση, που υπογραμμίζεται από το τραχύ, "βρώμικο" καρτουνίστικο σχέδιο του Dell'Edera. Η έμφαση στα πρόσωπα και τις σκιάσεις, η εναλλαγή μουντών και έντονων χρωμάτων, ο πολύ καλός ρυθμός του κόμικ και το χτίσιμο του κόσμου του, δίνουν ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα, που ακροβατεί ανάμεσα στο ενήλικο και εφηβικό horror πολύ ισορροπημένα. Ο Tynion χειρίζεται το είδος του τρόμου πολύ καλά, παίζοντας με τις συμβάσεις του είδους και τις κλεφτές ματιές που μας αφήνει να ρίξουμε στις ζωές των χαρακτήρων. Μπορεί η υπόθεση να μη μοιάζει ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά το ατού αυτού του κόμικ είναι περισσότερο σε αυτά που δε λέγονται και στην αίσθηση που αφήνει τελικά. Όσοι ξενερώνουν με τις σπλατεροκαταστάσεις (έχει και σκηνές με διαμελισμένα παιδιά) μπορεί να ενοχληθούν. Προσωπικά πάντως, δε θεωρώ ότι έχει άσκοπες σκηνές βίας. Οι υπόλοιποι φανς του horror genre πιστεύω ότι θα το εκτιμήσουν. Χωρίς να ανήκει στα καλύτερα κόμικς τρόμου που έχω διαβάσει, έχει αυτό το "κάτι" που σου μένει. Μετράει ήδη 8 τεύχη και είναι υποψήφιο στα φετινά Eisner.
  6. Μάρκος is back! Για όσους παρακολουθούσαν την ιστορία του, από τα εφηβικά του χρόνια στη Σύρο, τους έρωτες του, τις τσάρκες του και την γενικότερη αναζήτηση, ο Μάρκος είναι γνωστός. Για τους υπόλοιπους, ο Μάρκος είναι ο πρωταγωνιστής του Κρακ Komiks, της σειράς του Τάσου Μαραγκού (tasmar) και είναι ότι πιο καλό έχουμε στην Ελλάδα σε coming of age κομικς. Κύρια ιστορία στα περισσότερα από τα 11 Κρακ που κυκλοφόρησαν από την Giganto και τη Jemma, το Hard Rock και ο Μάρκος, συγκεντρώθηκε και κυκλοφόρησε αυτούσιο και ολοκληρωμένο ως ένας τόμος με τίτλο Hard Rock : School, Drugs & Rock N' Roll. Πλέον, έχουμε το Volume 2 της σειράς, από το οποίο έχουμε ήδη 2 τεύχη, σε μεγαλύτερο (Α4) μέγεθος. Αν κάτι αξίζει να σημειώθει από την δουλειά του tasmar, δεν είναι το σχέδιο, το στήσιμο των καρέ, η σκηνοθεσία και υπόλοιπα τεχνικά. Είναι, καθαρά το συναίσθημα, που πηγάζει από τις σελίδες. Φαίνεται ότι ο δημιουργός "νοιάζεται" τον πρωταγωνιστή του και τις απεγνωσμένες προσπάθειες "ενηλικίωσης" του. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα, σε αυτά τα δύο τεύχη, βλέπουμε τον Μάρκο στην Αθήνα, να δουλεύει σε ένα φωτοτυπάδικο, να έχει κανονική σχέση αλλά και να έχει και γκόμενα . Ταυτόχρονα, τον βλέπουμε να γνωρίζει τον κόσμο των κόμικς, και να πηγαίνει σε κάποιο φεστιβάλ κόμικς στο Γκάζι (ποιο μπορεί να είναι;) και να γνωρίζει πολλούς δημιουργούς των ετών της αρχής του αιώνα (κάποιους τους κατάλαβα, αλλά όχι όλους). Μέσα από τα άγχη και τις αγωνίες του Μάρκου, μπαίνουμε στην ψυχοσύνθεση του 20άρη, καινούριου στην Αθήνα και καινούριου στην ενήλικη ζωή. Η ζωή του Μάρκου στα Εξάρχεια καθώς και η αναφορά και κριτική στο έργο του Αρκά, απηχούν τις ιδεολογικές αναφορές του δημιουργού, αλλά χάρηκα ιδιαίτερα που έγιναν με τρόπο πλάγιο,έμμεσο και όχι με την διάθεση κατήχησης και νουθεσίας. Γενικά, δεν πρόκειται για κόμικς που θα σας αλλάξουν τον κόσμο, αλλά θα σας κάνουν να γελάσετε, να θυμηθείτε και ίσως να ταυτιστείτε! tasmar δια χειρός tasmar
  7. Τον Νοέμβριο του 2018, ο Δημήτρης Κοσκινάς δημιουργεί μία σειρά τρόμου, εμπνευσμένη από τους αστικούς μύθους της Αθήνας. Η εν λόγω σειρά αποτελείται από τρία τεύχη (δύο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι αυτή την στιγμή) κι αναφέρονται στην οικία Βελισσαρίδη, ένα παλιό αρχοντικό, το οποίο κρύβει πολλά θανάσιμα μυστικά. Το πρώτο τεύχος φέρει τον τίτλο "ΕΝ ΟΙΚΙΑ ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΔΗ". Το δεύτερο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019 και τιτλοφορείται "EX INFERNIS". Σεναριακά τα δύο πρώτα τεύχη συνδυάζουν το παρελθόν με το παρόν, τον τρόμο με την αγωνία, το σεξ με τον σαδομαζοχισμό. Και φυσικά υπάρχει και το μεταφυσικό στοιχείο, που δίνει αίγλη στην όλη πλοκή. Οι δύο ιστορίες μπορούν να διαβαστούν αυτοτελώς, αλλά ταυτόχρονα είναι δημιούργημα μίας ενιαίας ιστορίας, η οποία (όπως είπα και πριν) θα ολοκληρωθεί στο τρίτο και τελευταίο τεύχος. Το αρνητικό στο όλο εγχείρημα, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ότι βγάζει μία μεγάλη βιασύνη. Οι ιστορίες είναι σύντομες, με αποτέλεσμα να παλεύουν άτσαλα να ολοκληρωθούν, χαλώντας το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είναι απείρως καλύτερο αν ήταν σε μορφή graphic novel. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, όμως, ότι έχουν κατατεθεί μεγάλα ποσοστά φαντασίας, ιδίως στον τομέα του τρόμου. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία σειρά που δημιουργεί έντονα συναισθήματα και κρατάει τον αναγνώστη, αλλά θα ήθελα να είχε γίνει καλύτερη διαχείριση. Οι λάτρεις των ιστοριών τρόμου, ας επενδύσουν άφοβα. Οι υπόλοιποι διαβάστε με δική σας ευθύνη. Από το σχέδιο και το μελάνωμα δεν έχω το παραμικρό παράπονο, καθώς είναι πολύ ρεαλιστικά. Ο δημιουργός φροντίζει να κρατά ζωντανό το σενάριο, με ένα κατάλληλο σχέδιο, που ενισχύει το μυστηριακό στυλ τρόμου, που θέλει να περάσει στον αναγνώστη. Το ασπρόμαυρο χρώμα, νομίζω, ότι ταιριάζει απόλυτα στην συγκεκριμένη περίπτωση. Και τα δύο τευχάκια, σαν εκδόσεις, είναι καλοφτιαγμένα, πάντα σε σύγκριση με το φορμά τους. Έχουν παχύ χαρτί στο εξώφυλλο, ενώ αρκετά παχύ είναι και το ματ χαρτί του εσωτερικού, με αποτέλεσμα να το κρατάει καλύτερα σταθερό η καρφίτσα. Το πρώτο τεύχος αριθμεί 16 σελίδες, ενώ το δεύτερο ανεβαίνει στις 24. Σαν έξτρα υλικό, ο αναγνώστης θα βρει μία εισαγωγή στην δημιουργία της περιβόητης οικίας Βελισσαρίδη, ενώ μετά το τέλος της κάθε ιστορίας, υπάρχει μία σελίδα που ουσιαστικά κάνει την τελική αφήγηση, που την ολοκληρώνει. Στο εσωτερικό μέρος τους οπισθόφυλλου υπάρχει η βιογραφία του δημιουργού, καθώς και (ακόμα) μία εισαγωγή της σειράς. Επέλεξα να βάλω αυτή την σειρά στο τμήμα των ενεργών εκδοτών, μιας κι αναφέρεται σαν εκδοτική η DN PUBLICATION, με εκδότη τον ίδιο τον Κοσκινά και με αριθμό ISSN: 2653-9039. Αν νομίζετε ότι θα πρέπει να πάει στα φανζίν, κανένα πρόβλημα. Ας παραθέσουμε και δύο σελίδες από το εσωτερικό, για να πάρετε μία ιδέα για το σχέδιο.
  8. Η "Αγιαχουάσκα" ή κληματσίδα της ψυχής, είναι ένα ισχυρό παραισθησιογόνο και ενθεογόνο ρόφημα, που παρασκευάζεται ακόμη και σήμερα, σε διάφορες περιοχές, κυρίως της Λατινικής Αμερικής. Μέχρι και σήμερα η ανακάλυψή της παραμένει ένα μυστήριο, αφού μέσα από ολόκληρο το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, προκύπτει αποκλειστικά από το συνδυασμό δυο φυτών, Τα πρώτα ίχνη dna της που έχουν ανακαλυφθεί, βρέθηκαν στην περιοχή της σημερινής Βολιβίας σε ένα δερμάτινο πουγκί και χρονολογούνται περίπου στα 1000 μ.Χ. Εκείνη την περίοδο ανθούσε ο πολιτισμός των Τολτέκων, που αργότερα τους διαδέχτηκαν οι Αζτέκοι. Αυτά αναφέρει στο εσώφυλλο ο Κλήμης. Το μυστήριο της προέλευσης της Αγιαχουάσκα, έδωσε και την ιδέα γι αυτό το πολύ διασκεδαστικό κόμικ Πρωταγωνιστής της ιστορίας, είναι ένας ιθαγενής Τολτέκος , ο Τολτεκάτλ, που έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες και προσπαθεί να πείσει τους συγχωριανούς του να ασχοληθούν ένα τσικ με την τέχνη και τον πολιτισμό. Ανεπιτυχώς... Ασφυκτιώντας στη συντηρητική κοινωνία του χωριού, αποφασίζει να το εγκαταλείψει. Ξεκινάει λοιπόν ένα ταξίδι στα βάθη της ζούγκλας του Αμαζονίου, όπου εκτός από τον εαυτό του, ανακαλύπτει και την Αγιαχουάσκα Η επιστροφή του στο χωριό, θα τον φέρει αντιμέτωπο με νέα διλήμματα, σχετικά με το πως πρέπει να την αξιοποιήσει. Ο Κλήμης σε μεγάλα κέφια! Η Αγιαχουάσκα έχει έξυπνο χιούμορ, πολύ ζωντανό καρτουνίστικο σχέδιο, πολύ καλή σκηνοθεσία των καρέ και των σελίδων, κίνηση, απόλυτα ταιριαστό χρωματισμό. Το σενάριο είναι έξυπνο, γρήγορο, καυτηριάζει κοινωνικά χαρακτηριστικά με Αστεριξικό τρόπο. Από τις καλύτερες πρόσφατες αυτοεκδόσεις που έχουν πέσει στα χέρια μου. Πολύ προσεγμένη έκδοση, επίσης. Τον Κλήμη, τον είχα ξεχωρίσει ήδη από προηγούμενες δουλειές του, αυτή όμως είναι η αγαπημένη μου. Το τσίμπησα στο LA Festival Vol.2 Εννοείται ότι προτείνεται
  9. The flashy stuff, i hate the flashy stuff... Ήταν Φεβρουάριος του 2013 όταν μια από τις ιστορικότερες σειρές της Vertigo ολοκληρώθηκε. Με το 300ο τεύχος της, η σειρά Hellblazer έκλεινε έναν κύκλο που ξεκίνησε το 1988 με πρώτο συγγραφέα τον Βρετανό Jamie Delano, που καλούνταν να αναπτύξει περισσότερο έναν χαρακτήρα που δημιουργήθηκε από τον Alan Moore και πρωτοεμφανίστηκε μέσα στις σελίδες του Swamp Thing #37 (Vol. 2). Από τότε ο ήρωας εμφανίστηκε αρκετές φορές σε κόμικς της DC, όπως Justice League Dark, αλλά και σε δικούς του τίτλους όπως Constantine (2013) στα πλαίσια του New 52, και The Hellblazer στα πλαίσια του event Rebirth (2015). Από αυτές τις σειρές έχω διαβάσει λίγα τεύχη, όμως αυτό που διάβασα ήταν στην καλύτερη μια νερωμένη εκδοχή του πρωτότυπου, προσαρμοσμένη στο πιο teen friendly κοινό της DC. Οπότε μέχρι και την σειρά John Constantine - Hellblazer η εικόνα του ήρωα που είχα ήταν αυτή από το γλυκόπρικο φινάλε του #300. To 2019 μέσα από την σειρά The Sandman Universe Presents, πλέον υπό την σκέπη του imprint Black Label, που στοχεύει σε μεγαλύτερα ηλικιακά κοινά με πιο σκοτεινές ιστορίες, ξεπήδησε μια νέα σειρά με πρωταγωνιστή τον Βρετανό μάγο. Στο τιμόνι της σειράς, ξανά Βρετανός, ο Simon Spurrier (Judge Dredd, X-men, κ.α.), συνεχίζοντας την άτυπη παράδοση να γράφουν Βρετανοί τις ιστορίες του Constantine με μόνη εξαίρεση στην original σειρά τον Brian Azzarello. O Spurrier φροντίζει να ξεκαθαρίσει από την αρχή τις προθέσεις του. Βρισκόμαστε στην μέση ενός από ότι φαίνεται ύστατου μαγικού πολέμου, όπου ο πρωταγωνιστής αναλογίζεται το πόσο δεν ταιριάζει με το σκηνικό, όταν κάποια γηραιότερη version του, του προτείνει να πάει σε ένα εναλλακτικό σύμπαν. Ο ήρωας θα επιστρέψει λοιπόν μετά από έξι χρόνια "σπίτι" του μακριά από τα φαντεζί hocus pocus λοιπών μάγων της DC και τα spandex των υπερηρώων. Απο δω και ύστερα ξεκινάει η ομώνυμη σειρά με το πρώτο story arc να πραγματεύεται την παράξενη εμφάνιση αγγελικών πλασμάτων σε ένα πάρκο όπου γίνεται μεταξύ άλλων και εμπόριο ναρκωτικών. Ταυτόχρονα με την ανακάλυψη του μυστήριου γύρω από το πάρκο ο ήρωας θα κληθεί να σχηματίσει και τον νέο του περίγυρο. Με δείγμα τα πρώτα τέσσερα τεύχη (πέντε, αν μετρήσουμε και το Presents), μπορεί να γίνει λόγος για την πιο γνήσια επιστροφή του χαρακτήρα στις κομικσοσελίδες από το 2013. Κάπνισμα, βωμολοχίες και χιούμορ είναι εδώ, παρέα με ψήγματα κοινωνικής-πολιτικής σάτιρας. Το σχέδιο είναι από τον Aaron Campbell και είναι πολύ ταιριαστό, με την εξαιρέση των τευχών #4 και #5 όπου αναλαμβάνει σχεδιαστής ο Matias Begrara που έχουν έναν πιο καρτουνίστικο (ίσως αταίριαστο) αέρα. Στον χρωματισμό βρίσκεται η πασίγνωστη Jordie Bellaire (Buffy the Vampire Slayer, Hawkeye, Manhattan Projects, Nowhere Men κ.α.) η οποία κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μεταφέρει την σκοτεινή ατμόσφαιρα του Λονδίνου στον αναγνώστη. The flashy shit, not my scene at all... Από ότι φαίνεται η νέα σειρά εμπνέεται πολύ από τον χαρακτήρα και το γράψιμο της original και αυτό είναι κάτι που οι φανατικοί αναγνώστες περίμεναν τόσα χρόνια. Η σύνδεση με το παρελθόν του ήρωα είναι σαφής, καθώς γίνονται μέσα στα τεύχή αυτά αναφορές στο μεγάλο love story με την Kit από την περίοδο του Garth Ennis, αναφορές στην πρώτη εμφάνιση του ήρωα στο Swamp Thing, αλλά επίσης δείχνουν να έχουν μείνει και στοιχεία από τις πιο πρόσφατες περιπέτειες. Προσωπικά, επικροτώ την επιλογή να αποσυνδεθεί από το βασικό universe της DC ο χαρακτήρας, καθώς απλά δεν του ταιριάζει και αυτό είχε διαπιστωθεί ήδη από τα πρώτα τεύχη της αρχικής σειράς που μετακόμισε μαζί με άλλες (Sandman, Swamp Thing) στην Vertigo. Η πρώτη ιστορία δείχνει ότι η ομάδα πίσω από τον τίτλο μπορεί να μας δώσει ξανά σπουδαίες ιστοριές. Οψόμεθα.
  10. To LOVE, DEATH + ROBOTS είναι μια ανθολογία scifi, horror, comedy, fantasy animation, δημιούργημα των David Fincher (se7en, fight club ...) & Tim Miller (Deadpool) για το Netflix. Πρόκειται για 18 αυτοτελή επεισόδια, ταινιάκια μικρού μήκους, διάρκειας έως 17 λεπτών. Το δίδυμο Fincher/Miller ξεκίνησε να δουλεύει το πρότζεκτ από το 2008 (!), για τη δημιουργία μιας νέας σπονδυλωτής ταινίας Heavy Metal, στα χνάρια της αρχικής ανθολογίας. Η διαδικασία όμως αποδείχτηκε πολύ χρονοβόρα και στο τέλος έχασαν τα δικαιώματα. Δεν έχασαν όμως τη διάθεση για τη δημιουργία μιας τέτοιας ανθολογίας κι όταν παρουσιάστηκαν οι κατάλληλες συνθήκες την πραγματοποίησαν. Ιδανική η πλατφόρμα του Netflix για ένα τέτοιο σκοπό, καθώς δίνει ιδιαίτερο βάρος στα βασικά συστατικά του LDR : scifi, animation, ανθολογία, πόσο μάλλον όταν προκύπτει από τόσο δυνατά ονόματα. To LDR λοιπόν, που πρωτοπροβλήθηκε στις 15 Μαρτίου, δίνει μια φρέσκια προσέγγιση στα genres που καταπιάνεται, διατηρώντας όμως και πολλά στοιχεία από τη μακρά παράδοση των twilight zone, tales from the crypt, outer limits, όπως κι από το πρόσφατο black mirror. Αλλάζει μορφές animation, μειώνει τη διάρκεια, παίζει ανάμεσα στον τρόμο, την κωμωδία, το συναίσθημα, το άγνωστο και το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Η ποικιλία τεχνοτροπιών και θεματικών δεν σε αφήνουν να βαρεθείς με επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Η μικρή διάρκεια διευκολύνει τη συνεχόμενη παρακολούθηση τουλάχιστον δύο επεισοδίων, κι η μετάβαση από το δράμα στην κωμωδία και ξανά πίσω, σε συνδυασμό με το οφθαλμόλουτρο των διαφορετικών animation, εντείνει την απόλαυση. Φυσικά υπάρχουν καλύτερα και λιγότερο καλά ταινιάκια, αλλά σε αντίθεση με ότι συμβαίνει συνήθως, βρήκα το επίπεδό συνολικά υψηλό. 1. Sonnie's edge (17 ' ) Σκηνοθεσία: Dave Wilson, Gabriele Pennacchioli Συγγραφέας: Peter F. Hamilton Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Θα τη χαρακτήριζα μια πολύ σκοτεινή,βίαια ενήλικη εκδοχή των pokemon battles. Πολύ καλό cgi, δυνατός ρυθμός Πολύ ενδιαφέρων ο κόσμος του πρώτου short, ο Τim Miller είπε σε συνέντευξη ότι ζήτησαν και δεύτερο ταινιάκι στο ίδιο σύμπαν, για την πιθανότητα 2ης σεζον Η ιστορία πρωτοδημοσιεύτηκε το 1991 και θα τη βρείτε εδώ 2. Three Robots (15') Σκηνοθεσία: Víctor Maldonado, Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blow Studio Πολύ καιρό μετά τον αφανισμό του ανθρώπινου είδους, τρία ρομπότ κάνουν τουρισμό σε μια κατεστραμμένη ανθρώπινη πόλη. Μαύρη κωμωδία, με απολαυστική εξήγηση για την καταστροφή του ανθρώπου. Πετυχημένοι χαρακτήρες, καλές ατάκες. Από τις αγαπημένες μου. Fun Fact: H φωνή στο ρομπότ που μοιάζει με μετρονόμο δεν προέρχεται από κάποιον ηθοποιό, αλλά από computer. Ο Scalzi (που έχει σχεδόν μονοπωλήσει τα χιουμοριστικά shorts στο LDR) αναφέρει στο μπλογκ του ότι τον πρωτοπροσέγγισαν για το when the yogurt took over και το Alternate histories. Το three robots προέκυψε όταν έστειλε απόσπασμα απο τη νέα του δουλειά (Robots vs Fairies) στον Tim Miller για να του ρίξει μια ματιά. Πιο αναλυτικά για το πως προέκυψε η συνεργασία του με το Love, Death & Robots εδώ 3. The witness (12') Σκηνοθεσία - Σενάριο: Alberto Mielgo Pinkman.TV Μια κοπέλα γίνεται μάρτυρας ενός φόνου και τρέχει να ξεφύγει από το δολοφόνο που την κυνηγά. Μαζί με το blindspot είναι τα μόνα shorts που δεν βασίστηκαν σε προϋπάρχουσες ιστορίες. Αισθητικά είναι το αγαπημένο μου. Πανέμορφο animation, χρώμα, σχέδιο, μοντάζ, οι καρτουνίστικες εκφορές των ήχων, η αλλαγή των μορφών - απλά υπέροχο. Το τέλος της ιστορίας αρκετά αφηρημένο, ώστε να επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. 4. Suits (17') Σκηνοθεσία : Franck Balson Συγγραφέας: Steven Lewis Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Μια κοινότητα αγροτών μάχεται με τις μηχανές της εξωγήινα πλάσματα που απειλούν τις οικογένειες τους και τα ζώα τους. Απλούστερο animation σε σύγκριση με τα προηγούμενα shorts, που λειτουργεί όμως αποτελεσματικά. Τα εξωγήινα όντα μου μοιάζουν με υβρίδια alien και γιγάντιων εντόμων. Δε με ενθουσίασε, αλλά ούτε και με χάλασε. Η τελική σκηνή τη σώζει αρκετά από την κοινοτοπία. 5. Sucker of souls (13') Σκηνοθεσία : Owen Sullivan Συγγραφέας: Kirsten Cross Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Studio La Cachette Μια αρχαιολογική αποστολή ανακαλύπτει ένα αιμοβόρο τέρας, μια ακόμα βερσιόν του δράκουλα και το πολεμά. Πολύ σπλατεράδικο, με 2D σχέδιο που είναι αρκετά του γούστου μου. Δεν μου έκανε εντύπωση το σενάριο. Είχε όμως αναφορά στην Buffy, the vampire slayer, που είναι από τις αγαπημένες μου σειρές. 6. When the yogurt took over (6') Σκηνοθεσία: Víctor Maldonado, Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Janis Robertson Blow Studio Επιστήμονες δημιουργούν καταλάθος γιαούρτι με νοημοσύνη κι αυτό κατακτά τον κόσμο. Ταιριαστό καρτουνίστικο animation σε μια πολύ συμπαθητική κατά τη γνώμη μου ιστορία. Ανάλαφρη κι ευχάριστη προσθήκη, αν και η ιδέα θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο. Ο δημιουργός παραδέχεται ότι την έγραψε στο πόδι, κάτι χαλαρό για το μπλογκ του . Η ιστορία δημοσιεύτηκε το 2010 στη σελίδα του Scalzi και μπορείτε να τη βρειτε εδώ 7.Beyond the Aquila Rift (17') Σκηνοθεσία: Dominique Boidin, Léon Bérelle, Rémi Kozyra, Maxime Luère Συγγραφέας:Alastair Reynolds Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Unit Image Το πλήρωμα μιας διαστημικής αποστολής ξυπνά νωρίτερα από το κανονικό, πολύ μακριά από τον αρχικό προορισμό. Ίσως το καλύτερο cgi της ανθολογίας, εξαιρετικά αληθοφανές. Οι εκφράσεις της Γκρέτα απίστευτες, όπως κι οι κόσμοι που εμφανίζονται. Θέμα που έχει ξαναπαιχτεί, αλλά με άψογη απόδοση. Ιστορία του ίδιου συγγραφέα είναι και το Zima blue. 8. Good Hunting (17') Σκηνοθεσία: Oliver Thomas Συγγραφέας:Ken Liu Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Red Dog Culture House Ένας κυνηγός δαιμόνων/πνευμάτων σκοτώνει μια πολυμορφική γυναίκα - αλεπού. Ο γιος του αναπτύσσει φιλική σχέση με την κόρη της. Πανέμορφο anime steampunk , σε μια ιστορία με ανατροπές που δεν μπόρεσα να μαντέψω. Δίνει μια διαφορετική νότα στην ανθολογία. Μου άρεσε πολύ. o Ken Liu δήλωσε ότι όταν την έγραφε ήθελε να παίξει με τα genres. Να ξεκινήσει μια ιστορία από fantasy και να καταλήξει σε steampunk. Η αρχική ιστορία, που δημοσιεύτηκε το 2012 εδώ 9. The dump (11') Σκηνοθεσία: Javier Recio Gracia Συγγραφέας:Joe R. Lansdale Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Able & Baker O "Άσχημος Dave" ζει στη χωματερή και δε σκοπεύει ν' αφήσει κανέναν να του κάνει έξωση. Η ιστορία πρωτοδημοσιέυτηκε το 1984 κι η αλήθεια είναι ότι δείχνει τα χρόνια της. Δεν πειράζει όμως, καλογέρασε. Το σενάριο είναι αρκετά προβλέψιμο. Έχει όμως αλητεία, καλτίλα και χιουμοριστικά στοιχεία που την κάνουν να επιβιώνει στο σύνολο της ανθολογίας μια χαρά. 10. Shape-shifters (16') Σκηνοθεσία: Gabriele Pennacchioli Συγγραφέας:Marko Kloos Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Δυο πεζοναύτες λυκάνθρωποι στο Αφγανιστάν αντιμετωπίζουν μια απειλή του είδους τους. Ίσως το πιο μέτριο επεισόδιο. Δεν είναι ότι δεν είχε δυνατότητες. Είναι που δεν τις αξιοποίησε. Θίγονται θέματα, αλλά πολύ επιδερμικά. Η ύπαρξη σούπερ στρατιωτών στον αμερικάνικο στρατό και μάλιστα λυκανθρώπων, ο ρατσισμός που δέχονται λόγω φόβου/διαφορετικότητας, το αν είναι πιο κτηνώδεις οι άνθρωποι ή τα κτήνη σε ένα πόλεμο. Δε μου κανε όμως αίσθηση. Έχω διαβάσει πιο πειστικές αντίστοιχες ιστορίες στο Τρουένο. Αν κάτι θα μου μείνει απ' αυτήν είναι η μάχη των λυκανθρώπων, που ήταν όντως εντυπωσιακή. 11. Helping Hand (10') Σκηνοθεσία: Jon Yeo Συγγραφέας: Claudine Griggs Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Axis Studios Μια αστροναύτης βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο μετά από ατύχημα. Πολύ έντονη, κλειστοφοβική ταινία. Πραγματικά αγωνιούσα για την έκβασή της μέχρι το τέλος. Μου θύμισε Gravity. Από τις αγαπημένες μου. Μπορείτε να βρείτε την πρωτότυπη ιστορία που δημοσιεύτηκε το 2015 εδώ 12. Fish Night (10') Σκηνοθεσία: Damian Nenow Συγγραφέας:Joe R. Lansdale Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Platige Image Studio Δύο πωλητές ξεμένουν στην έρημο, καθώς τους χάλασε το αμάξι. Εκεί θα έρθουν αντιμέτωποι με το μακρινό παρελθόν. Δεύτερη ιστορία του Lanslade στην ανθολογία , σε πολύ διαφορετικό ύφος από το The Dump. Η πρώτη ήταν κάφρικη, η δεύτερη είναι ποιητική . Αυτό οφείλεται και στο πολύ ατμοσφαιρικό 2D κινούμενο σχέδιο που ταιριάζει γάντι. Την πρωτότυπη ιστορία μπορείτε να τη βρείτε εδώ 13. Lucky 13 ( 15') Σκηνοθεσία: Jerome Chen Συγγραφέας:Marko Kloos Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Sony Pictures Imageworks To "άτυχο" μαχητικό αεροσκάφος 13, μετατρέπεται σε "τυχερό" στα χέρια της πιλότου Samira Wiley. Είναι η δεύτερη ταινία που βασίζεται σε ιστορία του Marko Kloos (η πρώτη ήταν το shape -shifters ) κι ανήκει κι αυτή στο είδος military scfi. Δεν είμαι εξοικειωμένη με το genre, αυτή η ταινία όμως μου άρεσε περισσότερο από την προηγούμενη. Η σχέση ανθρώπου μηχανής κι η "προσωπικότητα" που αναπτύσσει το αεροσκάφος, είναι πολύ καλά αποδομένα. Το cgi είναι επίσης εξαιρετικό. 14. Zima Blue (10') Σκηνοθεσία: Robert Valley Συγγραφέας:Alastair Reynolds Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Passion Animation Studios Ο καλλιτέχνης Zima μιλάει πρώτη φορά για το παρελθόν του, προτού αποκαλύψει στο κοινό το τελευταίο του έργο. Απλά υπέροχη. Η πιο αγαπημένη μου ταινία από την ανθολογία. Μέσα σε 10 λεπτά θίγει με φοβερή διεισδυτικότητα θέματα όπως η ελευθερία, η απλότητα, τι είναι ανθρώπινο και τι όχι, το νόημα της τέχνης, το νόημα της ζωής. Πραγματικά ανατρίχιασα στα τελευταία λεπτά. Δεν το θεωρώ τυχαίο, που ο Alastair Raynolds έδωσε τη μαγιά για δυο από τις καλύτερες ταινίες της ανθολογίας, αυτήν και το Beyond the Aquila Rift. Kαι οι δυο αυτές ιστορίες του κυκλοφορούν στο βιβλίο Zima blue and other stories (2006) και σκοπεύω να το αποκτήσω . Το στυλιζαρισμένο 2D animation δίνει ακόμα πιο έντονο χαρακτήρα και συναίσθημα στο τελικό αποτέλεσμα. Θα προτιμούσα να ήταν αυτή η τελευταία ταινία της ανθολογίας. 15. Blind spot ( 9') Σκηνοθεσία - Σενάριο: Vitaliy Shushko Elena Volk Μια συμμορία cuborgs επιχειρούν να ληστέψουν ένα κονβόυ. Διασκεδαστική περιπετειούλα με cyborgs, η ταινία που μου άρεσε λιγότερο. Μαζί με το The witness είναι οι δυο ταινίες που δε βασίστηκαν σε προϋπάρχον υλικό. Χωρίς να είναι κακή, τη θεωρώ υποδεέστερη και σε σενάριο και σε animation. Θεωρώ ότι η βασική συνεισφορά της είναι στην ποικιλία. 16. Ice Age ( 11') Σκηνοθεσία: Tim Miller Συγγραφέας:Michael Swanwick Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Digic Pictures / Blur Studio / Atomic Fiction Ένα ζευγάρι βρίσκει έναν χαμένο πολιτισμό στην κατάψυξη του ψυγείου του. Ένα σενάριο φόρος τιμής στο επεισόδιο του Twilight Zone "Little People" (1962), που έχει διασκευαστεί και από τους Simpsons στο πρώτο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν, αν δεν κάνω λάθος και αλλού. Είναι η μόνη ταινία που παίζουν αληθινοί ηθοποιοί, οι Mary Elizabeth Winstead, & Topher Grace μαζί με animation. Το αποτέλεσμα είναι τεχνικά καλό, αλλά από κει και πέρα δεν είχε να μου πει κάτι περισσότερο απ' ότι μου χουν ήδη πει οι "πρόγονοί" της. Ίσως να περίμενα και κάτι καλύτερο από τον Tim Miller. 17. Alternate Histories (8') Σκηνοθεσία: Victor Maldonado & Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Sun Creature Studio Πώς θα ήταν ο κόσμος αν ο Χίτλερ είχε πεθάνει νωρίς. Άλλη μια ταινία του Scalzi, με σουρεαλιστικό χιούμορ, που μου άρεσε περισσότερο από το γιαούρτι που κατέκτησε τον κόσμο και λιγότερο από τα τρία ρομπότ. Το καροτυνίστικο σχέδιο το βρήκα πετυχημένο. Την ιστορία του Scalzi μπορείτε να τη βρείτε εδώ (Υπάρχει και επεισόδιο Twilight Zone με σχετική υπόθεση). 18. The Secret War (16') Σκηνοθεσία: István Zorkóczy Συγγραφέας:David W. Amendola Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Digic Pictures Μια ομάδα στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού πολεμά τέρατα στα δάση της Σιβηρίας. Εξαιρετικό cgi animation, μέτρια ιστορία. Έχουμε διαβάσει πολλές παρόμοιες, με πρωταγωνιστές κάθε είδους. Θα μείνω στο αισθητικό κομμάτι που ήταν εντυπωσιακό. Βραβεία Η σειρά βραβεύτηκε με 5 Emmy: Outstanding Short Form Animated Program για το "The Witness" Outstanding Individual Achievement in Animation για το "The Witness" Alberto Mielgo (production designer) Outstanding Individual Achievement in Animation για το "The Witness" David Pate (character animator) Outstanding Individual Achievement in Animation Owen Sullivan (storyboard artist) για το "Sucker of souls" Outstanding Individual Achievement in Animation για το "Good Hunting"Jun-Ho Kim (background designer) και είχε κι άλλες υποψηφιότητες. Η σειρά ανανεώθηκε και για 2η σεζόν. Συνέντευξη του Tim Miller για τη σειρά. Inside the animation of Love, Death + Robots LOVE, DEATH & ROBOTS: Tim Miller (Executive Producer) & Jerome Denjean (VFX Supervisor) – Blur Studio
  11. Πρώτη Κυκλοφορία: 30-11-2019 Μου αρέσει όταν οι αποτυχίες όσων προηγήθηκαν δεν λειτουργούν ανασταλτικά για όσους αποφασίσουν να βαδίσουν σε παραπλήσια μονοπάτια, αλλά σαν παράδειγμα για το τι διαφορετικό θα μπορούσε να γίνει. Ακόμα και αν δεν καταφέρουν να πετύχουν, η εναλλακτική είναι το μαράζωμα, το οποίο απεύχομαι. Με αυτό το σκεπτικό, καλωσόρισα τα νέα της κυκλοφορίας ενός νέου περιοδικού-ανθολογίας κόμικς με τον τίτλο Epifany Comics της Phase Productions. Επηρεασμένο ξεκάθαρα από την τωρινή μορφή του 2000ad, το περιοδικό περιέχει 7 ιστορίες κόμικς, 1 διήγημα και 3 μόνιμες (απ' όσο καταλαβαίνω) στήλες αρθρογραφίας. Το δε περιεχόμενο των κόμικς έχει κάτι για σχεδόν όλα τα γούστα. Την περιπέτεια με στοιχεία κοινωνικής κριτικής του Στρατιώτη Κέιν, του Κώστα Παντούλα. Τις ντελιριακές καφρίλες του He-Punk and the Bastards of the Universe του Βασίλη Λώλου. Τις μυστηριακές-τρόμου στιγμές του Growwwl του Captain Jimmy & Βασίλη Χειλά. Το μελλοντολογικό-anime σκηνικό του Talos σε μια Αθήνα του μέλλοντος του Γιώργου Κωνσταντόπουλου και του Κώστα Παντούλα. Το επηρεασμένο από moebius και sci-fi σκηνή Blood Cracker του Βασίλη Γέρκου και Βασίλη Χειλά. Το manga Old Man Time του Γιάννη Δαλκίδη. Και την σπλατεριά Οι Ψίθυροι του Άδη, επηρεασμένη από τον Κλάιβ Μπάρκερ, και άλλους άρχοντες του τρόμου, του Βασίλη Ζήκου. Όλες οι ιστορίες συνεχίζονται και στο επόμενο τεύχος, με πιθανή εξαίρεση τους Ψιθύρους του Άδη. Φυσικά σε μια ανθολογία είναι αδύνατο να αρέσουν σε όλους τα πάντα. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, κάποιες ιστορίες μου άρεσαν και κάποιες με άφησαν παγερά αδιάφορο. Δεν βρήκα καμιά που να με ξετρελάνει, αν και 2-3 από αυτές πιστεύω πως μας άφησαν πάνω στο καλύτερο και μας περιμένουν καλύτερα πράγματα στα επόμενα τεύχη, αλλά ως συνολική εκτίμηση, το περιοδικό μου άφησε θετική εντύπωση και θα το συνεχίσω για να δω πως θα πάει. Και εκεί έρχεται η μεγάλη ένσταση μου: Το περιοδικό είναι τριμηνιαίο, όμως το στήσιμο του περιοδικού βασίζεται σε εβδομαδιαίες και μηνιαίες φόρμες. Καταλαβαίνω πως η συχνότερη κυκλοφορία είναι ένα πολύ μεγάλο οικονομικό άνοιγμα για τον οποιοδήποτε, αλλά κάτι πρέπει να γίνει για να το εξισορροπήσει αυτό, μιας και ο μέσος σύγχρονος αναγνώστης δεν θα κάτσει να επενδύσει τόσο χρόνο σε κάτι που δεν του δίνεται στην ολότητα του. Ίσως το μοντέλο που θα έπρεπε να ακολουθηθεί, είναι 3-4 πλήρεις ιστορίες, παύση από αυτούς του δημιουργούς στο ένα τεύχος για να δώσει στην άλλη παρτίδα δημιουργών να παρουσιάσουν την δική τους ιστορία και τράμπα ξανά στο επόμενο. Έτσι πιστεύω πως θα δημιουργήσει και ένα σταθερό κοινό που ίσως δώσει την δυνατότητα στην αύξηση κυκλοφορίας του περιοδικού. Θα πρέπει να δοθεί επίσης μεγαλύτερη έμφαση στον χρωματισμό. Οι εικόνες που έβαλα είναι από τα αρχεία που μοιράζουν τα ίδια τα παιδιά του περιοδικού, αλλά στην μαζική παραγωγή εντύπων με απλά χαρτιά, τα χρώματα είναι πάντα πιο σκούρα, με αποτέλεσμα οι εξαρχής σκοτεινές παλέτες να δείχνουν άσχημα στο τελικό αποτέλεσμα. Ενδιαφέρουσες βρήκα και τις τρεις στήλες του περιοδικού, οι οποίες συνδράμουν στην πιο φιλική εικόνα του. Το The True Masters είχε αφιέρωμα στον Osamu Tezuka από τον Σπύρο Ανδριανό. Είχε αρκετές ενδιαφέροντες πληροφορίες για τον δημιουργό που εκτίμησα, αν και βασίστηκε περισσότερο στην εγκυκλοπαιδική γνώση παρά στην ανάλυση του γιατί θεωρείται σημαντικός. Αλλά αυτό είναι κάτι στο οποίο και εγώ έχω υποπέσει μερικές φορές στα κείμενα μου, οπότε πιστεύω πως θα βελτιωθεί στην πορεία, όταν πάρει το κολάι ο Σπύρος και βρει πως να αξιοποιεί τον διαθέσιμο χώρο που έχει για την στήλη. Η στήλη του The Comics' Chest! ήταν αυτή που εκτίμησα περισσότερο, παρουσιάζοντας το Ισπανικό κόμικ επιστημονικής φαντασίας Πέντε για το Άπειρο, στο οποίο στην χώρα μας έχει βγει ως 5 Στο Διάστημα σε συνέχειες στις σελίδες του Μικρού Καουμπόυ. Και τέλος έχουμε την στήλη Πόσο Μεγάλη την Έχεις; το οποίο είναι παραλλαγή του Shelf Porn ύφους της παρουσίασης της συλλογής των αναγνωστών και γνωστών συλλεκτών της Ελλάδας.
  12. Πολύ ενδιαφέρουσα η νέα σειρά Black Label της DC Comics, όπου έχουμε την αφήγηση ιστοριών εκτός της επίσημης αφηγηματικής γραμμής του σύμπαντος της DC. Εδώ πλέον έχουμε την ιστορία της Harley Quinn και το πώς η νεαρή ψυχολόγος σαγηνεύτηκε από τον αρχιεγκληματία και παράφρονα Τζόκερ. Η ιστορία είναι πολύ λεπτομερής, αφού ο δημιουργός (σενάριο και σχέδιο) Stjepan Šejić, εκ Κροατίας ορμώμενος, πιάνει την ιστορία της Harleen από την αρχή της επαγγελματικής της καριέρας, δείχνοντάς μας την επαγγελματική και προσωπική της ανασφάλεια, αλλά και την βαθιά πεποίθησή της, ότι οι εγκληματίες μπορούν να βοηθηθούν και να αλλάξουν. Ευτυχώς για αυτήν, ο δισεκατομμυριούχος Μπρους Γουέιν (ξέρετε ποιος ) συμμερίζεται τις απόψεις της και της προσφέρει χρηματοδότηση, καθώς και μια θέση στο διαβόητο Άσυλο Άρκαμ, όπου θα μπορέσει να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τους χειρότερους εγκληματίες της Γκόθαμ. Και ανάμεσα σε αυτούς στο κέντρο του λαβύρινθου του Ασύλου βρίσκεται ο μέγας εγκληματικός εγκέφαλος ονόματι Τζόκερ, ο άρχοντας των παιχνιδιών και μάστορας της χειραγώγησης. Σε αντίθεση με σχεδόν όλες τις προηγούμενες ιστορίες του Μπάτμαν ή του Τζόκερ, εδώ ο εγκληματίας δεν παρουσιάζεται σωματικά παραμορφωμένος. Αντίθετα, ο Šejić τον σχεδιάζει ως ένα σαγηνευτικό τριαντάρη με ένα ωραίο χαμόγελο. Συνεπώς, η πλευρά της αναπηρίας του εγκληματία και η συνακόλουθη παράνοια που εκπορεύεται από αυτή, έχει βγει εκτός κάδρου. Ο Τζόκερ εμφανίζεται ως έχων σώας τας φρένας και ως άνθρωπος που του αρέσει να παίζει με τους άλλους και έτσι ίσως να χειρίζεται και τη Χαρλίν, η οποία, όπως μας γίνεται σαφές από τις πρώτες σελίδες του κόμικ, ψάχνει απεγνωσμένα για μια πατρική φιγούρα ή μάλλον για μια φιγούρα, που θα της χρησιμεύσει ως καθοδηγητής. O Šejić καταφέρνει, κυρίως με το σχέδιο, να μας παρασύρει μέσα σε όλη αυτή την κατάβαση στην παράνοια ή ανάβαση προς την αυτογνωσία, αναλόγως το πως το βλέπει κανείς, αφού ο δημιουργός αρνείται να πάρει θέση. Η Harleen και ο Τζόκερ παρουσιάζονται πολλές φορές αντικριστά με τον ένα να λειτουργεί ως ανάκλαση του άλλου. Παρά τον εκτεταμένο εσωτερικό μονόλογο της αφηγήτριας, το σχέδιο δεν ακολουθεί τη δική της οπτική γωνία, αφού σε κάθε ευκαιρία μας προσφέρει έναν τεμαχισμένο, ενίοτε και θρυμματισμένο κόσμο, που οπτικοποιεί με μεγάλη επιτυχία την ταραγμένη ψυχική κατάσταση της ηρωίδας μας, η οποία προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα συναισθήματα και τις σκέψεις της. Βασικό ρόλο σε όλα αυτά, διαδραματίζουν τα γυαλιά και τα τζάμια, όλα πιθανόν σύμβολα της παραλλαγμένης οπτικής των ηρώων. Με αυτά και με άλλα, η ερωτική και καθόλου αμιγώς πλατωνική έλξη μεταξύ των δύο (ή τέλος πάντων της Harleen προς τον Τζόκερ) έρχεται φυσιολογικά. Έγραψα το “τέλος πάντων”, επειδή η οπτική του Τζόκερ δεν μας προσφέρεται μέσα στο έργο και μέχρι το τέλος του κόμικ έχουμε την αμφιβολία (όχι χωρίς ενδείξεις) ότι ίσως ο Τζόκερ να χειραγωγούσε την ψυχολόγο. Από την άλλη, όμως, οι ενδείξεις προέρχονται από μια πηγή, η οποία έχει κάθε λόγο να αμφισβητεί τα συναισθήματα του Τζόκερ. Ο διάλογος μεταξύ Μπάτμαν / Μπρους Γουέιν και Άλφρεντ προς το τέλος του κόμικ είναι αποκαλυπτικός του τρόπου σκέψης των δύο ανθρώπων, αλλά και μιας ολόκληρης νοοτροπίας. Αυτό το τελευταίο, μας φέρνει στην υποπλοκή, η οποία διατρέχει όλο το έργο: παράλληλα με την ερωτική σχέση των δύο πρωταγωνιστών, παρακολουθούμε την προσπάθεια του εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ να καθαρίσει την Γκόθαμ από το έγκλημα, χρησιμοποιώντας σκληρές μεθόδους και τον βλέπουμε να αντιπαρατίθεται στην Χαρλίν εξαιτίας των δικών της μεθόδων. Στο τέλος, ο Ντεντ, έχοντας περιλουστεί με το οξύ, που θα κάψει το μισό του πρόσωπο, θα αποφασίσει να παραβεί το νόμο και μαζί με μια ομάδα επίορκων αστυνομικών θα γίνει ο τελικός υπεύθυνος για το χάος, που θα προκληθεί στο τελευταίο 1/3 του κόμικ. Από εκείνο το σημείο και μετά θα ανοίξουν οι πύλες της κόλασης για όλους και ο Šejić δεν θα χαριστεί σε κανέναν και καμία, το δε μονοπάτι που θα διαβούν, θα είναι χωρίς επιστροφή. Θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι ο δημιουργός του κόμικ αφήνει μια χαραμάδα, για να πιστέψουμε, ότι αν δεν είχαν επέμβει οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και μάλιστα στην πιο βάρβαρη μορφή τους, ίσως η πορεία των πραγμάτων να ήταν διαφορετική. Αν δεχτούμε, ότι αυτό μπορεί να έχει κάποια βάση, τότε και ο προαναφερθείς διάλογος αποκτά μια άλλη σημασία, όπου ο ένας από τους δύο φαίνεται να παίρνει, έστω και άθελά του, το μέρος αυτών των μηχανισμών. Παρόλα αυτά, ακόμη και στην προτελευταία σελίδα του έργου, ο Šejić ξεκαθαρίζει ότι ο Τζόκερ δεν έχει εγκαταλείψει τις παλιές του συνήθειες και δεν βασίζεται στα όποια συναισθήματα. Είμαστε λοιπόν σε μια κατάσταση, όπου τα πάντα είναι ξεκρέμαστα, τα πάντα είναι διφορούμενα και ταυτιζόμαστε με την πρωταγωνίστρια, η οποία στο τέλος δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από τη φαντασία, κάτι που σίγουρα δεν είναι (μόνο) δική της ευθύνη. Εξαιρετικό κόμικ, κυκλοφόρησε σε τρία τεύχη στις ΗΠΑ και μετά σε σκληρόδετη έκδοση με σχέδια του καλλιτέχνη και ανάλυση κάποιων σελίδων, καθώς και την ιστορία της έκδοσης. Αξίζει να την αγοράσετε, είναι πραγματικό κόσμημα για τη βιβλιοθήκη σας. Μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για το κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ από το φίλο @Lazaros. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  13. Όσες και όσοι διαβάζουμε DC Comics ξέρουμε ποιος είναι ο Τζίμι Όλσεν: ο νεαρός κοκκινομάλλης φωτορεπόρτερ με τις φακίδες και φιλαράκι του Σούπερμαν, αν και η λέξη "φιλαράκι" εδώ σημαίνει, ότι μπλέκει συνέχεια σε μπελάδες, από τους οποίους τον σώζει ο Κρυπτόνιος φίλος του. Υπήρξε και κεντρικός ήρωας μιας σειράς κόμικς, που κράτησε 163 τεύχη μέσα σε 20 χρόνια και στη συνέχεια έκανε την εμφάνισή του σε αρκετά κόμικς της εταιρείας, αρκετές φορές σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 2019 η DC Comics αποφάσισε να ξεκινήσει μια καινούρια μίνι σειρά 12 τευχών, που θα επανέφερε το συμπαθή δημοσιογράφο στις ρίζες του. Και κάπου εδώ, ανέλαβε ο Matt Fraction να γράψει το σενάριο. Η ιστορία χωρίζεται σε πάρα πολλά μικρά κεφάλαια, τα περισσότερα ε των οποίων είναι έως 3 ή 4 σελίδες, κάποια απλά μονοσέλιδα και ορισμένα εκτείνονται έως και τις 8 σελίδες. Σε κάθε κεφάλαιο υπάρχει μια μικρή, χιουμοριστική εισαγωγή, που μιμείται τα αντίστοιχα κείμενα των κόμικς των δεκαετιών του ''50, του 60 και του '70. Η ιστορία είναι ακριβώς αυτό, που δηλώνει ο τίτλος, μια έρευνα για το ποιος σκότωσε τον Τζίμι Όλσεν, την οποία, φυσικά, διεξάγει .... ο ίδιος ο Τζίμι Όλσεν (μη ρωτάτε, θα τα διαβάσετε στο κόμικ ) Χιουμοριστικό κόμικ, απολαυστικό σε διάφορα σημεία, με ενδιαφέρουσα αφήγηση, που κινείται μπρος και πίσω στο χρόνο, έχει πραγματικά καλή φάση και αρκετά αστεία, και κυρίως μια ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία, όμως, έχει πολλά στοιχεία, που απευθύνονται σε ανθρώπους, που έχουν επαφή με το σύμπαν της DC Comics, καθιστώντας το μάλλον ακατάλληλο ή αδιάφορο στους υπόλοιπους. Αυτό είναι και το μοναδικό μειονέκτημα του κόμικ, το οποίο εγώ (και όχι μόνο) το απήλαυσα. Κατά τα άλλα, το κόμικ είναι ηθελημένα αφελές, αλλά μόνο φαινομενικά. Δεν αποδομεί το χαρακτήρα, ούτε του δίνει μια καινούρια τροπή, όπως έκανε ο Fraction με το Hawkeye, αλλά είναι ένα χορταστικό κόμικ, που διαβάζεται με ευχαρίστηση. Ο Steve Lieber δεν καινοτομεί σχεδιαστικά και σέβεται το φαινομενικά παλαιομοδίτικο χαρακτήρα του κόμικ με το καρτουνίστικο σχέδιό του, αλλά γνωρίζει πολύ καλά, πώς να δώσει σημασία σε διάφορα καρέ ή να δημιουργήσει πολύ όμορφες συνθέσεις. Τα φωτεινά χρώματα του κολορίστα Nathan Fairbairn βάζουν κι αυτά πολλά σημαντικά λιθαράκια στην ατμόσφαιρα του κόμικ. Αξίζει να το διαβάσετε, ακόμη κι αν δεν ξέρετε πολλά για το χαρακτήρα και στην τελική κι όσοι δεν τον ξέρετε καλά, καιρός να τον ανακαλύψετε. Η σειρά κέρδισε δύο βραβεία Eisner πριν από λίγες ημέρες, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό θέμα. Όλα οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  14. Λος Αντζελες 2019. Η Aahna `Ash' Ashina είναι η πιο σκληρή και αδίστακτη Blade Runner της αστυνομίας της πόλης. Δουλειά της είναι να αναζητεί και να εξοντώνει όσα Replicants (androids με ανθρώπινη μορφή) κρύβονται ανάμεσα στους κανονικούς ανθρώπους. Και κάνει τη δουλειά της τόσο καλά, τόσο βίαια και βάναυσα, ώστε να θεωρείται η πιο αξιόπιστη στο είδος της. Ακριβώς για αυτή της τη φήμη, επιλέγεται από τον ηγέτη μιας από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες, οι οποίες ουσιαστικά κάνουν κουμάντο στην πολιτική ζωή, για μια προσωπική του δουλειά. Να ανακαλύψει την γυναίκα του και την κόρη του, η οποίες απήχθησαν από το σπίτι τους. Η Ash, θα αναγκαστεί να βυθιστεί στο "βούρκο" του Λος Άντζελες, όπου κυριαρχεί η φτώχεια και το έγκλημα, και να έρθει σε επαφή με τα άτομα που βοηθούν τα Replicants και μέχρι τότε ήταν οι εχθροί της. Στην αναζήτηση της αυτή, θα αναγκαστεί να αποκαλύψει το μεγάλο της μυστικό, θα μάθει το μυστήριο που κρύβει η απαγωγή των δύο γυναικών, θα ταξιδέψει μέχρι το Μεξικό και θα καταλάβει ότι όλα δεν είναι όπως φαίνονται και η πραγματική "ανθρωπιά", είναι περισσότερο "συνθετική" από ότι θα ήθελαν οι περισσότεροι να αποδειχθεί. Είναι πραγματικά αξιοθάυμαστο, στην εποχή που όλα τα επιτυχημένα franchises, από ταινίες και σειρές, έως video-games και επιτραπεζια, έχουν μεταφερθεί σε κόμικς, κανείς δεν είχε αγγίξει ακόμα ένα τόσο επιδραστικό φιλμ όπως το Blade Runner. Ήρθε όμως η ώρα να μεταφερθεί και αυτό, με αφορμή προφανώς την πρόσφατη (αρκετά καλή για εμένα) ταινία. Το license πήρε η αγγλική Titan Comics, η οποία αποφάσισε να τοποθετήσει χρονικά τη σειρά στο 2019, 30 χρόνια πριν από τη ταινία. Έξυπνη ιδέα, η οποία εμμέσως γίνεται κατανοητή διαβάζοντας τα κόμικς, αλλά δεν μπορώ να αναλύσω παραπέρα χωρίς να κάνω μεγάλα spoilers. Η ουσία είναι ότι παρουσιάζουν μια φρέσκια σειρά, με πρωταγωνιστές οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τις 2 ταινίες, βασιζόμενοι όμως στον κόσμο και στην ουσία των διδαγμάτων τους. Δίνοντας έτσι μέσα απο μια φουτουριστική, ελαφρά steampunk, αλλά και ουσιαστική δυστοπική αισθητική, μια ουσιαστικά ανθρώπινη και ευαίσθητη ιστορία, με ιδιαίτερη έμφαση στις αξίες της μητρότητας και της διαφορετικότητας. Και ποιος καταλληλότερος για να το κάνει αυτό, από τον σεναριογράφο της πρόσφατης ταινίας, τον Michael Green. O οποίος Michael Green, παρότι έχει συμμετοχη στις συγγραφικές ομάδες πολλών επιτυχημένων ταινιών και σειρών (Logan, Murder on the Orient Express, American Gods), δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενος στα κόμικς, αφού είχε περάσει για ένα χρονικό διάστημα από τη DC, γράφοντας κυρίως τεύχη του Superman. Στο Blade Runner 2019 θα συνεργαστεί με τον Mike Johnson, με αντίστοιχη συμμετοχή σε DC και ταινίες, αλλά και γράφοντας πάρα πολλά τεύχη στο κομιξικό σύμπαν του Star Trek. Την τέχνη τους προφανώς την ξέρουν και το παρελθόν τους στο μέσο τους βοήθησε να αποδώσουν στρωτή δουλειά, με σωστή ισορροπία ανάμεσα στους διαλόγους και στις περιγραφές/λεζάντες τις οποίο απαιτεί ο νεο-noir κόσμος του σύμπαντος. Χωρίς να εκπλήσσουν βέβαια ιδιαίτερα και χωρίς να παρατηρώ κάτι τρομερά πρωτότυπο, στα πρώτα 4 τεύχη που διάβασα και γράφω αυτή τη παρουσίαση, κλιμάκωσαν σωστά τη δράση και τις αποκαλύψεις έτσι ώστε να κλείσει το πρώτο arc (και trade paperback αντίστοιχα) με την αγωνία και την θέληση να διαβάσω το επόμενο. Και ίσως, πιο σημαντικά, έγραψαν έτσι ώστε να αναδειχθεί το ισχυρότερο ατού της σειράς, που δεν είναι άλλο από το σχέδιο του Andres Guinaldo. O οποίος, έχοντας περάσει από τις περισσότερες μεγάλες εκδοτικές χωρίς να έχει αφήσει το σημάδι του, εδώ επιτυγχάνει κάτι, συνήθως, δύσκολο. Χωρίς να δημιουργεί εκπληκτικά σχέδια και εντυπωσιακές splash-pages, έχει "πιάσει" τόσο καλά την ατμόσφαιρα του κόσμου του Blade Runner, που σε μεταφέρει άνετα και χωρίς αμφιβολίες στη καρδιά της ιστορίας. Μπορεί από τις φωτογραφίες που βάζω να μην ενθουσιαστεί κανείς, αλλά, πιστέψτε με, εξυπηρετεί το σενάριο τόσο καλά, ώστε έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Συνολικά, μια αρκετά καλή δουλειά, η οποία σίγουρα θα αρέσει στους λάτρεις των sci-fi και του franchise. Θα πάρω σίγουρα και το δεύτερο trade, το οποίο είναι προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει τον Ιούλιο.
  15. Μυστήρια Πράματα του Θανάση Πετρόπουλου λοιπόν. Ένα φολκλόρ κόμικ βουκολικού τρόμου που δημοσιεύεται στο socomic.gr και αυτή είναι μια παρουσίαση του πρώτου αλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 2019 από την Jemma Press. κι αν τα παραμύθια της γιαγιάς δεν ήταν τελικά παραμύθια; Πριν από τα Μυστήρια Πράματα, ο Θανάσης Πετρόπουλος ήταν γνωστός για τα διάφορα comic strips του, όπως τα Πλασματικά Νούμερα, τα Καμμένα Βούρλα, τα συνεργατικά κόμικς Προτελευταίοι και Προτελευταίοι Ξανά με τον Αντώνη Βαβαγιάννη, αλλά και για τη συμμετοχή του σε διάφορες ανθολογίες. Μετά την κυκλοφορία τους, όμως, τα Μυστήρια Πράματα έγιναν σίγουρα η πιο δημοφιλής δουλειά του. Παρόλο που το άλμπουμ αυτό ξεκινάει με δύο μικρές ιστορίες (μία τετρασέλιδη και μία μονοσέλιδη), στη συνέχεια έχουμε μία πολυσέλιδη ιστορία, κάτι το οποίο επιχείρησε για πρώτη φορά. Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του κόμικ: Κάποτε, όταν ο κόσμος και τα πράματα ήσαν απλά, η Ελλάδα ήταν ένας στοιχειωμένος τόπος. Ήταν γεμάτη ξωτικά, νεράιδες, καλικαντζάρους, τέρατα, δράκους των θησαυρών, στοιχειά των νερών, του βουνού και του κάμπου, γριές μάγισσες, εκδικητικούς αγίους και βρικόλακες που τριγυρνούσαν στο φως του ήλιου... Αυτό είναι ένα κόμικ για τα μυστήρια πράματα, γι’αυτούς που τα είδαν με τα μάτια τους και γι’ αυτούς που τα ‘βαλαν μαζί τους... Όπως καταλαβαίνετε, οι πρωταγωνιστές μας είναι αυτοί που τα είδαν με τα μάτια τους και τα 'βαλαν μαζί τους. Ο Ιρλανδός φιλέλλην περιηγητής (και comic relief guy της υπόθεσης) Σερ Ζάκαρυ Νίκολσον και ο Φιλήμων Καρτέρης, ερευνητής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τριγυρνούν στην ελληνική ύπαιθρο των τελών του 19ου αιώνα αναζητώντας διάφορα αλλόκοτα σκηνικά και βοηθώντας στην «επίλυσή» τους. Κάτι σαν τους τύπους από το Supernatural μάλλον (μόνο ένα επεισόδιο έχω δει), αλλά στην Ελλάδα του 19ου αιώνα. Κάτι επίσης πολύ ενδιαφέρον, είναι το γεγονός ότι η φιγούρα του Φιλήμονος Καρτέρη φαίνεται να έχει σχεδιαστεί με βάση τα χαρακτηριστικά του Νικολάου Πολίτη, λαογράφου και καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος θεωρείται ως ο πρόδρομος της επιστήμης της λαογραφίας στην Ελλάδα. Υπάρχει άλλωστε και αφιέρωση στο εσώφυλλο του κόμικ: «Αφιερωμένο στη μνήμη του Νικολάου Γ. Πολίτη το έργο του οποίου ενέπνευσε αυτό το βιβλίο, στην ελληνική ύπαιθρο και στις ιστορίες της γιαγιάς δίπλα στο τζάκι». Άλλο ένα αγαπημένο ελληνικό κόμικ με μια πολύ καλή αρχική σκέψη και μια πολύ δυνατή εκτέλεση στη συνέχεια. Το πιο εντυπωσιακό, κατά τη γνώμη μου, είναι το γεγονός ότι ο Πετρόπουλος κατάφερε να ταιριάξει το στυλ σχεδίου του (που δε φημίζεται για το βιρτουοζιλίκι) με ένα είδος, το οποίο το έχουμε ίσως συνδυάσει με πιο λεπτομερές σχέδιο.
  16. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2019 Υλικό της Συλλογής:Batman: White Knight (2017=2018), DC Comics H DC comics έχει δημιουργήσει μια καινούρια ετικέτα, την οποία ονομάζει Black Label και όπου γνωστοί δημιουργοί των κόμικς θα κληθούν να δημιουργήσουν ιστορίες με γνωστούς ήρωες, αλλά εκτός της επίσημης μυθοπλαστικής γραμμής (continuity). Το πρώτο, νομίζω, κόμικ αυτής της ετικέτας ήταν το Batman: White Knight σε σενάριο και σχέδιο Sean Murphy και χρώμα Matt Hollingsworth, το οποίο κυκλοφόρησε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και στη χώρα μας, στα πλαίσια της μεγάλης εκδοτικής άνθισης που γνωρίζει τα τελευταία 2-3 χρόνια ο χώρος των κόμικς και ειδικότερα των μεταφρασμένων εκδόσεων και ακόμα ειδικότερα των υπερηρωικών. Το κόμικ εκδόθηκε από το Οξύ σε μια αρκετά καλή έκδοση και πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού και αποτελεί την πρώτη απόπειρα της εκδοτικής να εισχωρήσει και στο χώρο της DC, αφού μέχρι τώρα οι κυκλοφορίες της ήταν κυρίως Marvel. Ο πλέον εμβληματικός ήρωας της DC, λοιπόν, (αφού ως γνωστόν, ο Superman μόνο για βιτρίνα είναι ) μας ξανασυστήνεται σε αυτό το πολύ καλό κόμικ, το οποίο βασίζεται στην εξής απλή ιδέα: τι θα γίνει εάν ο Τζόκερ βρει τα λογικά του, παρατήσει τα φτιασίδια, αποκηρύξει την εγκληματικότητα και αποφασίσει να γίνει νομοταγής; Πώς μπορεί ο Μπάτμαν να υπάρξει χωρίς τον υπ’αριθμόν ένα εχθρό του; Έχει πλέον λόγο ύπαρξης; Γιατί, βλέπετε, ο Τζόκερ όχι μόνο έχει γίνει νομοταγής, αλλά θεωρεί πλέον ότι ο Μπάτμαν είναι η πραγματική απειλή για το Γκόθαμ. Και φυσικά, αυτή η λογική έχει απόλυτο νόημα: ο μασκοφόρος, αυτόκλητος εκδικητής δικαιούται να υπάρχει μόνο εφόσον υφίσταται έγκλημα και δη ψυχοπαθούς φύσεως, αφού μόνο ένας (σχεδόν αποδεδειγμένα) ψυχασθενής μπορεί να πατάξει τους όμοιούς του (η ψυχαναλυτικού τύπου ομοιοπαθητική ως αντιστάθμισμα του αφελούς μανιχαϊσμού). Ισχύει: χωρίς τον Τζόκερ να περιφέρεται καταστρέφοντας την πόλη και απειλώντας ζωές, ο Μπάτμαν φαίνεται ακόμη περισσότερο ως εμμονοληπτικός, αποσυνάγωγος και μυστικοπαθής. Όλα όσα είναι προτερήματα στη μάχη του εναντίον του εγκλήματος, καθίστανται αυτομάτως κοινωνιοπαθή ελαττώματα, όταν εκείνο απουσιάζει. Ο Μπάτμαν όχι μόνο χρειάζεται το Κακό, αλλά κατά κάποιο τρόπο οφείλει να το δημιουργεί ή έστω να γίνεται ο καταλύτης για την εμφάνισή του. Μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τον Σούπερμαν (ενσάρκωση του Καλού και αντιπρόσωπο του Θεού στη Γη), ο οποίος βοηθά την ανθρωπότητα από Αγάπη (δεν είναι λάθος του πληκτρολογίου το κεφαλαίο Α), ο Μπάτμαν ωθείται από την ταπεινή και σκοτεινή επιθυμία για εκδίκηση. Όλοι του σχεδόν οι φίλοι και οι γνωστοί (η οικογένειά του, όπως τους αποκαλεί ο ίδιος) αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, Μεγάλο πλήγμα για αυτόν, η υφαρπαγή / υπεξαίρεση της οικογένειάς του μέσω της νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης στο Σύστημα: οι μασκοφόροι του Γκόθαμ καλούνται να γίνουν μέλη της επίσημης αστυνομίας, έστω και με το δικαίωμα να κρατήσουν μυστική την ταυτότητά τους. Αλίμονο όμως, η ένταξή τους στο σύστημα ακυρώνει και το λόγο της ύπαρξής τους και αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να το δεχτεί ο Νυχτερίδας μας. Και με αυτά και με εκείνα ο Τζόκερ βρίσκει οπαδούς: οι αναξιοπαθούντες του Γκόθαμ επιλέγουν να τον στηρίξουν, αφού με τον Μπάτμαν δεν έχουν δει άσπρη μέρα. Ίσως είναι λίγο αφελές αυτό το σημείο (τα σχόλια περί του 1% μάλλον είναι αχρείαστα) και σίγουρα υπάρχει ελάχιστη εμβάθυνση στα πολιτικά, αλλά, εντάξει, το προσπερνάμε Και ο ίδιος ο Τζόκερ όμως ωθείται όχι μόνο από δίψα για εκδίκηση, αλλά και μια επιθυμία προσέγγισης με τον Μπάτμαν: αποζητά την επαφή με το μεγάλο του εχθρό, ο οποίος του έχει γίνει εμμονή. Και η εμμονή αποζητά την επαφή και την τελική ένωση: οι δύο νοούνται μόνο ως άκρες ενός δίπολου και όχι αυτόνομα, επειδή δεν είναι μόνο ο Μπάτμαν που χρειάζεται το έγκλημα, είναι και ο ίδιος ο Τζόκερ, που, σε αντίθεση με τον Μπάτμαν, γνωρίζει ότι είναι απαραίτητος και ο ίδιος, για να υπάρξει ο Μπάτμαν. Ο ομφάλιος λώρος μεταξύ των δύο είναι εξαιρετικά ισχυρός για να κοπεί και ο Τζόκερ / Λευκός Ιππότης οφείλει να θυσιαστεί και να δώσει στη θέση του στον Τζόκερ / Εγκληματία όχι βέβαια, για να υπάρξει ασφάλεια στο Γκόθαμ (σε αυτήν την πόλη δεν έχουν θέση ταπεινά ένστικτα, όπως ο αλτρουισμός :lol:) , αλλά για να συνεχιστεί και η δική του ύπαρξη. Ακόμα ένα συν του κόμικ είναι ότι επιτέλους έχουμε ένα υπερηρωική ιστορία που διαβάζεται πρωτίστως, έως και αποκλειστικά από ενήλικες. Δεν θυμάμαι άλλη φορά σε παρόμοιο κόμικ να διαβάζω τόσο βαριές βρισιές (έστω και σε πολύ περιορισμένη κλίμακα) και να βλέπω γυμνό (έστω και σε πάρα πολύ περιορισμένη κλίμακα), δείγματα, υποθέτω, της μεγάλης καλλιτεχνικής ελευθερίας που έδωσε η DC στο δημιουργό, αφού ως γνωστόν, αυτού του είδους τα κόμικς παράγονται υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους καλλιτέχνες. Να σημειωθεί επίσης, ότι έχουμε τρεις γυναίκες σε κεντρικό ρόλο στην πλοκή: πρωτίστως η Harley Quinn (αυθεντική και σωσίας) και δευτερευόντως η Batgirl, τελευταία σύμμαχος του Batman. Φυσικά, προς το τέλος ο Murphy δεν τολμά να προχωρήσει πάρα πολύ και να θρυμματίσει τα πάντα, για αυτό και μου άφησε μια λίγο πικρή επίγευση. Πιστεύω ότι είχε τολμήσει να κάνει ένα ή δύο βήματα ακόμη, θα παρέδιδε κάτι εξίσου κλασικό με τους Watchmen. Πολύ ωραίο το σχέδιο του Murphy, αν και θα ξενίσει όσους δεν τον ξέρουν. Βρόμικος, αξύριστος, Μπάτμαν, μονίμως κρυμμένος στα σκοτάδια, καθαρός ξυρισμένος Τζόκερ που μας προσφέρεται σε πρώτο πλάνο. Το στήσιμο των καρέ είναι εκπληκτικό και η γενικότερη σκηνοθεσία άψογη. Ο δε Hollingsworth χρωματίζει εξαιρετικά το κόμικ με μουντά χρώματα, έτσι όπως του ταιριάζει. Πάρα πολύ καλό κόμικ, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, που προσφέρει κάτι διαφορετικό και θέλω να πιστεύω ότι θα αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους φίλους του Μπάτμαν. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  17. Είναι πάντα ενδιαφέρον, όταν γνωστά και πιθανόν αναμασημένα πράγματα παίρνουν μια νέα πνοή ή δίνονται μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Αυτή είναι και η περίπτωση αυτού του κόμικ από την εταιρεία Vault, η οποία προσπαθεί να δώσει στο κοινό κάποια ενδιαφέροντα και διαφορετικά κόμικς, όπως οφείλουν να κάνουν όλες οι εταιρείες, που θέλουν να επιβιώσουν στο σκληρό αυτό χώρο. Ο σεναριογράφος της σειράς, Ram V, όπως και ο σχεδιαστής, Sumit Kumar, είναι αμφότεροι Ινδοί και εδώ μεταφέρουν τον τετριμμένο μύθο των βρικολάκων στη χώρα τους στο σωτήριο έτος 1766, λίγο πριν οι Βρετανοί “ανθρωπιστές” εισβάλουν στην Ινδία, για να “εκπολιτίσουν” τούς “βάρβαρους” Ινδούς. Η ιστορία αφηγείται ένα ταξίδι Βρετανών βρικολάκων στην Ινδία, οι οποίοι δεν βλέπουν την ώρα να τραφούν από τον αυτόχθονα πληθυσμό. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να διακρίνουμε την παραβολή πίσω από το μύθο (οι Βρετανοί αποικιοκράτες, οι οποίοι ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν τους Ινδούς), αλλά το παιχνίδι παίζεται στην Ινδία και οι κανόνες αλλάζουν, επειδή οι καλλιτέχνες αξιοποιούν σε ικανοποιητικό βαθμό τον περίγυρο και την κουλτούρα της αχανούς χώρας. Βλέπετε, οι βρικόλακες δεν θα αντιμετωπίσουν ανυπεράσπιστους ανθρώπους, αλλά υπερφυσικά όντα της ιδιαίτερα πλούσιας ινδουιστικής θρησκείας. Η παραβολή έχει και μια επιπλέον διάσταση, αφού κάποιοι Ινδοί είναι Ινδουιστές, ενώ άλλοι Μουσουλμάνοι και τελικά συνεργάζονται, για να αποκρούσουν τους Βρετανούς: και εδώ έχουμε και αναφορά στην πρόσφατη ιστορία της χώρας, τη διαμάχη μεταξύ των δύο θρησκευμάτων και την τελική διχοτόμηση της χώρας σε Ινδία και Πακιστάν. Η καθαυτή ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, προχωρά με διάφορες αφηγηματικές τεχνικές, όπως ο.χ. μέσω αλληλογραφίας (θυμίζω, ότι ο “Δράκουλας¨του Στόκερ εκτυλίσσεται αποκλειστικά μέσω ανταλλαγής γραμμάτων) και ο σεναριογράφος μπλέκει με επιτυχία το προσωπικό και το συλλογικό, αλλά και το πολιτικό με το αισθηματικό. Το τέλος δεν είναι ακριβώς αίσιο, αλλά μας δηλώνει, ότι η ασθένεια που κουβαλάνε οι Βρετανοί βρικόλακες γίνεται τελικά ενδημική στην Ινδία. Πολύ ωραίο σχέδιο του Κουμάρ, πάρα πολύ ωραία χρώματα από το Βιττόριο Αστόνε, όχι απλά συμβάλλον στο αποτέλεσμα, αλλά δημιουργούν μια καινούρια πραγματικότητα, μια μυθολογία, την οποία οι Βρετανοί εισβολείς (κι εμείς, οι Δυτικοί αναγνώστες) αδυνατούν να καταλάβουν. Πολύ ζωντανό σχέδιο, αρκετά εκφραστικό με πολύ ζωντανά χρώματα, στα οποία αντιπαραβάλλεται η μουντάδα του Λονδίνου, μας χαρίζει πολλές ωραίες στιγμές δράσης αλλά και αγωνίας και συναισθημάτων. Ένα κόμικ, που σίγουρα αξίζει την προσοχή σας. Πηγές για περαιτέρω μελέτη Κριτική στο The Comics Journal Αυτή η παρουσίαση αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  18. Σίγουρα όσοι είμαστε γεννημένοι την δεκαετία του 1980, έχουμε ακούσει κι απολαύσει τα απίθανα “Χελωνονιντζάκια". Πρόκειται για μία σειρά, εμπνευσμένη από τους Kevin Eastman και Peter Laird, η οποία ξεκίνησε από καθαρή πλάκα, σατιρίζοντας θετικά τους χάρτινους ήρωες του Οίκου των Ιδεών και ιδιαίτερα του έτερους μεταλλαγμένους, X-Men. Έτσι, από το μακρινό 1983, τα διάσημα μεταλλαγμένα χελωνάκια, έχουν αντέξει στον χρόνο (με τα ups και τα down τους), έχοντας δημιουργήσει ένα αξιόλογο σύμπαν, που γοητεύει ακόμα και σήμερα τους μικρούς και τους μεγάλους. Στο ενεργητικό τους, τα Χελωνονιτζάκια έχουν να επιδείξουν κόμικς, σειρές, κινηματογραφικές ταινίες, παιχνίδια και βιντεοπαιχνίδια, τα οποία άλλοτε είχαν περισσότερη “ενήλικη” υφή κι άλλοτε μία πιο ανάλαφρη δομή, περισσότερο εύπεπτη για τις μικρότερες ηλικίες. Θέλοντας να εστιάσουμε στον τομέα της Ένατης Τέχνης, η σειρά πρωτοξεκίνησε, υπό την μορφή φανζίν, για να γνωρίσει μία ανέλπιστη επιτυχία και να βρει στην συνέχεια καταφύγιο στην Mirage Studios, αλλά και σε άλλες εκδοτικές, μέσα στο πέρασμα των ετών, για να φτάσει στα χέρια της IDW, στις ημέρες μας. Για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα (το 2003), το κόμικ κυκλοφόρησε από την Dreamwave, σε επιμέλεια του σπουδαίου σεναριογράφου Peter David (γνωστού από την δουλειά του στις ιστορίες του Hulk) και του σχεδιαστή Thomas LeSean. Δυστυχώς, κυκλοφόρησαν μόλις επτά τεύχη, πριν ακυρωθεί. Αυτά τα εφτά τεύχη, αποφάσισαν να φέρουν στο κοινό οι εκδόσεις “Μικρός Ήρως”, το 2019, όχι σαν αυτόνομη έκδοση, αλλά σαν ένθετο με την εφημερίδα “Sport Time”. Η συνεργασία με την συγκεκριμένη εφημερίδα σταμάτησε στα πέντε τεύχη, ενώ στην συνέχεια η σειρά φαίνεται να μπαίνει στον πάγο. Μετά από δύο χρόνια, όμως, αποφασίστηκε να κυκλοφορήσουν τα εναπομείναντα δύο τεύχη, αυτή την φορά κατευθείαν στα περίπτερα. Η συγκεκριμένη σειρά, λοιπόν, χωρίζεται σε δύο άτυπες ενότητες, με την πρώτη να καλύπτει τα τέσσερα πρώτα τεύχη, στα οποία θα μάθουμε κάποια πράγματα για το origin αρκετών από τους support χαρακτήρες του σύμπαντος των TMNT, όπως η April O’Neil, o Casey Jones κι ο Baxter Stockman. Παράλληλα με αυτά τα άτυπα origins, βλέπουμε και μία ιστορία στο background, η οποία είναι εμπνευσμένη από την δημοφιλή (κι αγαπημένη μου) σειρά του 1987. Στα υπόλοιπα τεύχη θα διαβάσουμε μία μεμονωμένη ιστορία (στο #05), με πρωταγωνιστή τον Rafael, που προσπαθεί να έρθει πιο κοντά στους ανθρώπους και να γίνει προσιτός σε αυτούς, με τις όποιες δυσκολίες μπορεί να έχει η αποδοχή του “διαφορετικού”. Τα τελευταία τεύχη (#06 και #07) θα έχουν για πρωταγωνιστή τον Leonardo, ο οποίος θα μας παραδώσει ένα καλό μάθημα για την αντιμετώπιση του bullying, την ίδια ώρα που εξυμνεί τον αλτρουισμό. Οι ιδέες του σεναρίου έχουν πολλές ομοιότητες με την σειρά των παιδικών μας χρόνων, αλλά η δομή τους είναι πιο σκοτεινή, αρκετά συνυφασμένη με τα πρώτα κόμικς. Κι ενώ από το σενάριο δεν έχω μεγάλα παράπονα, ομολογώ ότι η σκηνοθεσία με κούρασε αρκετά. Η εναλλαγή των σκηνών γίνεται βιαστικά και με μεγάλη συχνότητα, με αποτέλεσμα να χάνεται εύκολα το mood, που προσπαθεί να δημιουργήσει το σενάριο. Όπως και να έχει, πάντως, κάθε τεύχος μού άφησε μία καλή επίγευση στο φινάλε του, αλλά και την αίσθηση ότι ήθελε περισσότερη φροντίδα. Όσον αφορά τον εικαστικό τομέα, δυστυχώς κι εδώ δεν μπορώ να νιώσω ικανοποιημένος αρκετά. Το σχέδιο είναι η επιτομή του “κομπιουτερίστικου” στυλ, ενώ οι χαρακτήρες αποδίδονται παραμορφωμένοι. Οι σκηνές μάχης βγάζουν μία θολούρα, προκειμένου να τονίσουν την κίνηση, αλλά με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν μερικά καρέ, τα οποία δυσκολεύτηκα ακόμα και να καταλάβω τι ήταν σχεδιασμένο μέσα σε αυτά. Ο χρωματισμός δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ήταν πέραν του δέοντος μουντός. Χρησιμοποιήθηκε μία σκούρα κι άτονη παλέτα χρωμάτων, η οποία, σε συνδυασμό με το σχέδιο, νομίζω ότι έδωσε ένα όχι και τόσο καλό αποτέλεσμα. Κι ερχόμαστε στα χαρακτηριστικά της έκδοσης, τα οποία πιστεύω ότι είναι το πιο δυνατό σημείο του συγκεκριμένου τίτλου. Τα τεύχη είναι δεμένα με καρφίτσα και τόσο η υφή, όσο και το φορμάτ και το στυλ τους, μου έφεραν στο μυαλό την (αγαπημένη μου) έκδοση του “Μπάτμαν” της Πέργαμος. Το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ για ένα κόμικ 28 σελίδων, ενώ και το χαρτί στο εσωτερικό είναι τίμιο και με καλή υφή στην εκτύπωση. Όλα τα λεφτά, πάντως, είναι τα δισέλιδα άρθρα του αγαπητού Γαβριήλ Τομπαλίδη, που υπάρχουν σε κάθε τεύχος. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο τεύχος παίρνουμε πληροφορίες για το ξεκίνημα του τίτλου στα κόμικς, στο δεύτερο θα παρελάσουν οι βασικοί χαρακτήρες, στο τρίτο θα μάθουμε διάφορα παράξενα από την πορεία των TMNT (όπως πχ η λογοκρισία που υπέστησαν στην Αγγλία), για να έρθει το τέταρτο τεύχος, το οποίο θα μας παραθέσει το πρώτο μέρος από την πορεία τους στην μεγάλη οθόνη. Στο πέμπτο τεύχος θα έχουμε την συνέχεια, ενώ στα δύο τελευταία τεύχη, ο Γαβριήλ θα μας μιλήσει για το τηλεοπτικό ταξίδι των μεταλλαγμένων χελωνών. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία σειρά που απευθύνεται περισσότερο στους νοσταλγούς των TMNT, παρά στους υπόλοιπους. Αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι η σειρά δεν μακροημέρευσε, μας δίνει το ασφαλές συμπέρασμα ότι δεν ανήκει στις ένδοξες στιγμές του τίτλου. Αν, όντως, νοσταλγείτε τα Χελωνονιντζάκια, καλύτερα να ξεκινήστε να βλέπετε πάλι την άπαιχτη σειρά του 1987.
  19. Ο Eldo Yoshimizu γεννήθηκε το 1965 και σπούδαζε στο πανεπιστήμιο τεχνών του Τόκυο, ασχολούμενος με τη γλυπτική και τη ζωγραφική. Στα έργα τέχνης του απεικονίζει μια γυναίκα που ονομάζεται Ryuko. Μια αισθησιακή γυναίκα η οποία τελικά και πρωταγωνιστεί στο δικό της manga. Το "Ryuko" είναι το πρώτο manga του Yoshimizu στο οποίο παρουσιάζονται μέλη της Yakuza και της Κινέζικης μαφίας, Ρώσσοι εκτελεστές και βετεράνοι του Αφγανικού πολέμου. Συγκεκριμένα ερευνώνται τα κίνητρα και οι προσωπικότητες τους με το σκεπτικό του ότι το "καλό" και το "κακό" είναι απλά δύο πλευρές του ίδιου κέρματος, ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ηθικά "γκρίζος": έχει μια καλή και μια κακή πλευρά αλλά μόνο η μία από αυτές τις πλευρές βγαίνει στην επιφάνεια. Έχοντας κληρονομήσει τη θέση του αρχηγού της Yakuza όταν δολοφόνησε τον πατέρα της θεωρώντας τον υπεύθυνο για το θάνατο της μητέρας της, η Ryuko μαθαίνει μέσα από μια σειρά γεγονότων ότι η μάνα της είναι ακόμη ζωντανή. Πλέον καταζητούμενη ως αρχηγός της Yakuza, η Ryuko ξεκινά μια αναζήτηση για τη μητέρα της και για αυτούς που ευθύνονται για την απαγωγή της, ενώ η ίδια καταζητείται για τον τίτλο της. Η ιστορία από μόνη είναι λίγο μπλεγμένη, καθώς παρουσιάζονται τα κίνητρα του κάθε χαρακτήρα της ιστορίας. Αυτό όμως που τραβάει το μάτι και κρατάει τη προσοχή είναι το σχέδιο και οι τεχνικές που χρησιμοποιεί ο σχεδιαστής. O Yoshimizu σχεδιάζει τους χαρακτήρες του με μία κομψότητα που τους δίνει ζωή και χαρακτήρα. Κάθε πάνελ του βγάζει ζωντάνια και ένταση. Αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στις αυστηρές γραμμές που χρησιμοποιεί και στο πόσο έντονα τις αποδίδει. Οι χαρακτήρες από την άλλη είναι σχεδιασμένοι κομψά και λιτά σε αντίθεση με ότι γίνεται τριγύρω, δίνοντας εκπληκτική αντίθεση μεταξύ τους. Το "Ryuko" είναι ένα αρκετά μικρό manga που η δράση του και ο τρόπος αφήγησής του θυμίζουν ταινία δράσης, αλλά κάποιες φορές ίσως να φανεί πολύ μπερδεμένος. Είναι μια αρκετά καλή δουλειά σε γενικές γραμμές που θα κρατήσει τον αναγνώστη είτε με τη κινηματογραφική ιστορία της, είτε με το έντονο και δυναμικό σχέδιο της.
  20. Η παρουσίαση ίσως περιλαμβάνει ελαφρά spoilers. The Final Gauntlet, #1-6 Τα τελευταία χρόνια μού έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη συμπάθεια για τους Guardians. Δε ξέρω εάν για αυτό οφείλεται το πολύ επιτυχημένο κινηματογραφικό franchise του James Gunn ή το γεγονός ότι λάτρεψα το Annihilation και τη συνακόλουθη σειρά GoG των Abnett/Laning, αλλά όπως και να έχει, αυτοί οι διαστημικοί ήρωες έχουν πλέον ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου. Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι έχω πολύ καιρό να διαβάσω κάποιο συναφή τίτλο των Guardians. Εδώ και πολύ καιρό η Marvel μου έδινε την εντύπωση πώς δεν είχε να παραδώσει κάτι «φρέσκο» με αυτούς τους χαρακτήρες ή έστω κάτι που να είναι στα επίπεδα αυτού που δημιούργησαν οι Abnett/ Lanning/ Giffen. Όλα αυτά διαφοροποιήθηκαν τη στιγμή που αποφάσισα να ρίξω μία ματιά στο τίτλο Guardians of the Galaxy του 2019 από τους σούπερ σταρ Donny Cates και Geoff Shaw. Η ιστορία έχει μία απλή δομή. Εν συντομία, σε κάποιο προηγούμενο τεύχος/σειρά/graphic novel που είχε γράψει ο Cates (ή κάποιος άλλος, ακόμα δε το έχω διασταυρώσει), ο Thanos φαίνεται να έχει αποχαιρετήσει για άλλη μία φορά τη ζωή και να έχει οδηγηθεί στις αγκάλες της αγαπημένης του, Death. Ο αδερφός του Thanos, Eros, καλεί σε συμβούλιο όλους τους διαστημικούς/κοσμικούς ήρωες προκειμένου να ακούσουν τη διαθήκη που τους άφησε ο Τρελός Τιτάνας. Εκεί μαθαίνουν ότι ο Thanos, σε μία κίνηση καλής θέλησης (), φρόντισε με κάποιο τρόπο να «ανεβάσει» ένα αντίγραφο της συνείδησης του στο μυαλό κάποιου άλλου πλάσματος του Marvel Universe, εξασφαλίζοντας έτσι ότι στην ουσία δεν θα παραμείνει «νεκρός» … Ποιο είναι αυτό το πλάσμα, στο οποίο κρύβεται μέσα ο Thanos; Που κολλάνε οι Guardians σε όλο αυτό; Αν μη τι άλλο, αυτές είναι δύο πολύ ωραίες ερωτήσεις που βρίσκουν απάντηση σε αυτήν την αρκετά συμπαθητική ιστορία που δημιούργησε ο Cates. Έχει ειπωθεί ουκ ολίγες φορές σε αυτό εδώ το forum ότι ο Donny Cates είναι το ανερχόμενο αστέρι της Marvel, ο οποίος μετά την «αναγέννηση» του Venom και τον εμπλουτισμό του ευρύτερου συμβιωτικού σύμπαντος, έχει αναλάβει και το δύσκολο εγχείρημα του επαναπροσδιορισμού της κοσμικής πλευράς του Marvel Universe. Έτσι, μετά από ένα πέρασμα από τον Silver Surfer (Black), Thanos, Cosmic Ghost Rider & Inhumans, σειρά τώρα έχουν και οι Guardians. Όλα τα γνωστά ατού του Cates είναι ορατά και εδώ. Ο Cates γράφει σαν ένα τρελό fanboy και γνωρίζει τι αναμένουν και θέλουν να δουν οι αναγνώστες του στην ιστορία που θα διαβάσουν. Το αποτέλεσμα είναι μία περιπέτεια με ατελείωτο fan service, αρκετά twists και ενίοτε καλό χιούμορ. Παράλληλα, ο Cates δε δαπανά καθόλου χρόνο σε περιττές εισαγωγές, αλλά περνά απευθείας στο «ψητό». Επιπλέον, πάντα καταφέρνει να βρει ένα τρόπο να σου κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και μόλις τελειώσεις το ένα τευχάκι, «διψάς» να διαβάσεις απευθείας το επόμενο! Το σχέδιο του Geoff Shaw κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα και ταιριάζει με την διαστημική ιστορία που αφηγείται ο Cates. Επίσης, διαβάζω ότι ο Shaw είναι και μόνιμος συνεργάτης του, αφού έχουν κάνει μαζί πολλές σειρές τόσο για τη Marvel όσο και για άλλες εταιρίες (π.χ. το Crossover και το God Country για την Image), κάτι που σίγουρα βοηθά τη «χημεία» των δύο δημιουργών. Ένα άλλο ατού του κόμικ είναι ότι αυτό κυλάει πολύ γρήγορα, έχει ξέφρενη δράση, ενώ εμπεριέχει διάφορες και πωρωτικές ατάκες! Νομίζω ότι είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα το ότι μπορεί και συνδέει επιτυχημένα το νήμα όλων των κοσμικών (και λοιπών) ιστοριών που έχει γράψει, χωρίς ο αναγνώστης να χάνεται. (π.χ. γίνεται αναφορά στον Knull, ο οποίος απ’ ό, τι διαβάζω συνδέεται με το run του στον Venom.) Πέρα από τα θετικά, διέκρινα κάποια στοιχεία που με παραξένεψαν. Αρχικά να πω ότι πλέον τα κόμικ της Marvel (φαντάζομαι όλα;) είναι εμφανέστατα επηρεασμένα από το κινηματογραφικό MCU, τόσο στις εμφανίσεις των χαρακτήρων όσο και στο τρόπο που αυτοί συμπεριφέρονται. (π.χ. ο Quill) Αυτό είναι αναμενόμενο για κάποιον που παρακολουθεί ανελλιπώς όλες τις εξελίξεις των κόμικ της Marvel, αλλά για κάποιον (όπως εγώ) που έχει μείνει «μακριά», σίγουρα τού δημιουργεί μία εντύπωση. Αυτή η εντύπωση δεν είναι θετική ή αρνητική απαραίτητα, αλλά ανέκαθεν ήμουν από αυτούς που προτιμούσα ένα «διαχωρισμό» ανάμεσα στα κόμικ και τις ταινίες. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Επίσης, θα ήθελα ο Cates να είχε βάλει μέσα στο κόμικ περισσότερα character moments. Όχι ότι δεν υπήρχαν, απλά θα ήθελα λίιιγα παραπάνω, ώστε να φανεί περισσότερο η χημεία των χαρακτήρων. Μεταξύ των άλλων, μια και αναφέρθηκα στο χιούμορ, μερικά αστειάκια δεν είναι τόσο καλά ή είναι λίγο βεβιασμένα. Εν πάση περιπτώσει, το κόμικ αυτό ήταν για μένα σαν ένα δροσερό, καλοκαιρινό κοκτέιλ. Θέλω και άλλο, δηλαδή. Γενικά, πέρασα πολύ καλά και με έκανε να νοσταλγήσω το έπος του Annihilation & και των πολλαπλών συνεχειών του. Ευτυχώς το run του Cates έχει 6 τεύχη ακόμα. Το επόμενο story-arc ονομάζεται «Faithless», το οποίο ανυπομονώ πολύ να το ξεκινήσω. Το κόμικ αυτό έχει μαζευτεί σε ένα απλό, χαρτόδετο τόμο. Επίσης, κυκλοφορεί ένα hardcover που περιέχει και τις δύο ιστορίες, δηλαδή όλο το run του 2019 από τους Donny Cates και Geoff Shaw. ----- Απαντάω σε κάποιες σύντομες ερωτήσεις: 1. Είμαι αρχάριος, αλλά μου αρέσουν οι Guardians από τις ταινίες. Μπορώ να ξεκινήσω από αυτό το κόμικ; Δε θα σε απέτρεπα από το να το διαβάσεις, αλλά είναι μία αλήθεια ότι χρειάζεται γνώση των πρόσφατων εξελίξεων του Marvel Universe. Βέβαια, ο συγγραφέας κάνει ό, τι μπορεί για να μη «χαθεί» ο αναγνώστης και έως εκ τούτου, ό, τι χρειάζεται να ξέρεις, αναφέρεται μέσα επιγραμματικά. Κάτι που παρέλειψα να πω στη παρουσίαση είναι ότι η σύνθεση της ομάδας είναι διαφορετική από τη ταινία, ενώ έχουν «αποχωρίσει», για τον έναν ή για τον άλλο λόγο, πολλά από τα ιδρυματικά μέλη της. Γενικά, το status quo είναι διαρκώς μεταβαλλόμενο, οπότε θα βοηθούσε μία μικρή αναζήτηση στη Βικιπαίδεια πριν ξεκινήσεις το κόμικ. 2. Μου αρέσει το MCU και οι Guardians. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες; Είσαι τυχερός! Οι ομοιότητες είναι αρκετές όπως ανέφερα παραπάνω, βέβαια υπάρχουν αρκετά αποκλίνοντα στοιχεία που δε θα ήθελα να σποιλάρω. 3. Είναι το καλύτερο κόμικ με τους Guardians που έχει γραφτεί τελευταία; Προσωπικά, για μένα είναι μία αξιόλογη και διασκεδαστική ιστορία η οποία θα σε αφήσει ανυπόμονο για τη συνέχεια! Αναμφισβήτητα έχουν γραφτεί και καλύτερες κοσμικές ιστορίες, όμως η προσέγγιση του Cates είναι το λιγότερο «φρέσκια» και ενδιαφέρουσα. Κλείνω με το επίσημο soundtrack του Tyler Bates από την ομώνυμη ταινία… Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  21. Ο Gabriel Lesaffre είναι ένας χαρισματικός αλλά ιδιόρρυθμος άντρας. Το μόνο του όνειρο είναι να επιστρέψει στις «ρίζες» του. Όχι στο οικογενειακό αρχοντικό στα δάση της Νορμανδίας, ούτε στο παριζιάνικο διαμέρισμα πλησίον της Μονμάρτρης, αλλά στην έπαυλη που έχτισαν οι πρόγονοί του στα βάθη της αφρικανικής ζούγκλας. Για να επιτύχει τον σκοπό του δεν θα υπολογίσει κόπο, χρήματα και, πολύ περισσότερο, τους ανθρώπους γύρω του. Η εμμονή του με το σπίτι και την επιχείρηση υλοτομίας θα τον σπρώξει σε έναν γκρεμό άστατης ζωής, συμπαρασύροντας μαζί την γυναίκα και τα παιδιά του... Το Malaterre του Pierre-Henry Gomont είναι η βιογραφία ενός φανταστικού ανθρώπου, που όμως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια αληθινή ιστορία, παράξενη έστω αλλά αληθινή. Χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω πλήρως (ίσως λόγω της εξωτικής τοποθεσίας;), μου θύμισε το Daytripper, με μια γενναία δόση από τον Σεληνιασμό του Georges Simenon και το Fitzcarraldo του Werner Herzog. Υπάρχει ρεαλισμός σε κάθε πτυχή της ζωής των προσώπων, στο δράμα, στο χιούμορ, στη φιλία, στον έρωτα. Στην «εισαγωγή», μέσα σε μερικές αράδες και λίγα καρέ, ο Gomont καταφέρνει να πλάσει έναν τρισδιάστατο χαρακτήρα, να αιτιολογήσει πλήρως τις επακόλουθες πράξεις του και κατ' επέκταση να προσδώσει αυθεντικότητα στην ψυχοσύνθεση των παιδιών του Gabriel. Τα οποία μπορεί να δει κανείς ως τους έμμεσους πρωταγωνιστές του κόμικ ή, τουλάχιστον, το πρίσμα μέσα από το οποίο κοιτάμε τον Gabriel. Το σχέδιο ίσως φανεί άτεχνο και τσαπατσούλικο, αλλά πραγματικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστό. Οι πρώτες επιρροές που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν και πάλι οι Fábio Moon and Gabriel Bá (δύσκολο από ηλικιακής άποψης), καθώς και ο Reiser, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Ψάχνοντας, ανακάλυψα ότι οι Γάλλοι τον συγκρίνουν μεταξύ άλλων με τους Blutch και Christophe Blain. Όπως κι αν έχει, ο δυναμισμός των γραμμών, η απλότητα του στησίματος των καρέ και ο εναλλασσόμενος χρωματισμός, δημιουργούν ένα εξαιρετικό σύνολο, που υπογραμμίζει και σιγοντάρει το σενάριο. Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε στο να ξεκινήσω το Malaterre, αλλά υπήρξαν πολλοί λόγοι με έκαναν να το διαβάσω σε ένα διήμερο. Ο Gomont με έβαλε στον κόσμο του, με τρόπο που ελάχιστοι δημιουργοί έχουν καταφέρει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε πολύ κόσμο εδώ μέσα. Κάντε μια βόλτα στα γνωστά διαδικτυακά στέκια και ξεφυλλίστε την ψηφιακή διμερή έκδοση της Europe Comics.
  22. H Valeria, είναι μια μικρή κοπέλα από την Aquilonia, η οποία έχασε από μικρή τους γονείς της, και μεγάλωσε με τον μεγαλύτερο αδελφό της. Και ενώ εκείνος την εξάσκησε στην ξιφομαχία, αλλά και σε ότι άλλο χρειάζεται να ξέρει ένας πολεμιστής, σύντομα δολοφονήθηκε από κάποιον άγνωστο. Και η Valeria, πολύ πριν γνωρίσει τον Conan, και πολύ πριν γίνει πειρατής και μισθοφόρος, θα ταξιδέψει πολύ και μακριά, αναζητώντας τον δολοφόνο του αδελφού της, τον εξαφανισμένο της μέντορα αλλά και ένα αιματοβαμμένο βασιλιά που καταδυναστεύει τους υπηκόους του. Ο υπεύθυνος για το έγκλημα θα βρεθεί, αλλά δεν θα είναι ο πρώτος που υποπτεύεται η Valeria. Και ίσως δεν θα είναι ούτε ο δεύτερος.... Ακολουθώντας την ίδια πολιτική που έκανε και με το Star Wars, όταν πήρε ( ξανά ) τα δικαιώματα του σύμπαντος του Κόναν η Marvel, εκτός από τις 2 ιστορικές σειρές Conan the Barbarian και Savage Sword of Conan, κυκλοφόρησε μερικά mini-series αφιερωμένα σε δεύτερους χαρακτήρες. Αυτό είναι και το παρόν, και είναι αφιερώμένο στη Valeria, μία από τις αγαπημένες του Κόναν. Αν και ούτε Κόναν υπάρχει στη σειρά, ούτε και η ατμόσφαιρα που έχουν συνήθως τα βιβλία/κόμικς του υπάρχει. Πραγματικά, αν ο τίτλος δεν ήταν Valeria, αλλά ήταν Μαριγώ, δεν θα είχε καμία διαφορά. Η συγγραφέας Meredith Finch επιχείρησε να φτιάξει ένα origin του χαρακτήρα, και ενώ έκανε καλούτσικη δουλειά, το σενάριο είναι τελείως generic, και οι διάλογοι είναι γραμμένοι λες και ομιλούνται την σημερινή εποχή. Και εγώ πιστεύω ότι ο λόγος του Howard καλό είναι να εκσυγχρονίζεται, αλλά θέλει τρόπο και σεβασμό. Εδώ έχουμε ένα κόμικ γραμμένο στην Χ φανταστική εποχή με διαλόγους teenagers του 2000. Η γενικότερη αίσθηση είναι ότι η σειρά απευθύνεται σε νεαρότερους αναγνώστες, χωρίς να αναγνωρίζει την "ιστορικότητα" του τίτλου και του setting. Αλλά και η ίδια η πλοκή βασίζεται σε μια ανατροπή, την οποία ακολουθεί μια άλλη ανατροπή για να κλείσει με μια τρίτη ανατροπή. Και οι τρεις πλήρως αναμενόμενες. Μετριότητα δηλαδή. Στο σχεδιο o/η Aneke, αγνώστων λοιπών στοιχείων, κάνει μια συνολικά καλή δουλειά, με καλές εκφράσεις προσώπων, καλή κίνηση στήσιμο χαρακτήρων, αλλά χωρίς πολύ φαντασία και με flat και ανέμπνευστη σκηνοθεσία. Ακολουθεί δηλαδή το σενάριο, και αν έπρεπε να επιλέξω ένα από τα δύο, σίγουρα το σχέδιο δίνει παραπάνω αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει πολλά. Από background λίγα πράγματα και φουλ στα κοντινά. Anyway, δεν είναι κάτι προξενεί αρνητικά συναισθήμα, αλλά μάλλον είναι κάτι που δεν προκαλεί συναισθήματα γενικώς. 5 τεύχη, τα οποία περιέχουν και μικρή νουβέλα, και ένα συγκεντρωτικό trade που δεν περιέχει τη νουβέλα. Μια μέτρια συνολικά δουλειά, την οποία διαβάζεις, δεν χαλιέσαι και ξεχνάς άμεσα. Για φανς του Κόναν και μόνο. Οι υπόλοιποι προσπερνούν εύκολα και γρήγορα.
  23. Βρισκόμαστε στον κόσμο των Μικτών Πολεμικών Τεχνών (ΜΜΑ), όπου αναφέρεται και ο τίτλος του κόμικ. Η Ντάνι είναι παράνομη πυγμάχος και προσπαθεί να βγάλει κάποια χρήματα, για να συντηρήσει τον εαυτό της και τη μικρή αδερφή της. Η αλήθεια είναι, ότι η Ντάνι βασανίζεται από διάφορα όνειρα, που έχουν σχέση με το θάνατο του πατέρα της, καθώς η οικογένεια προσπαθούσε να εισέλθει παράνομα στις ΗΠΑ. Όταν όμως κερδίζει έναν αγώνα, που έπρεπε να χάσει, το αφεντικό της απάγει την αδερφή της και η Ντάνι ξεκινάει έναν αγώνα να τη βρει. Με τη βοήθεια δύο ανθρώπων, η Ντάνι θα προσπαθήσει να ξετυλίξει το κουβάρι και να ξαναβρεί την αδερφούλα της, θα αντιμετωπίσει μια ομάδα ρατσιστών, αλλά, στο τέλος, θα ανακαλύψει κάτι πολύ πιο ανατριχιαστικό από ένα κύκλωμα στημένων αγώνων. Η συγγραφέας Natalie Chaidez είναι βασικά, από ό,τι διαβάζω, τηλεοπτική παραγωγός και ασχολείται πρώτη φορά με τα κόμικς. Δεν παραδίδει κάτι εξαιρετικά αξιομνημόνευτο, αλλά σίγουρα επαρκές. Το πρόβλημα είναι ότι πολλά από αυτά που αφηγείται, τα έχουμε ξαναδιαβάσει και οι εκπλήξεις και οι ανατροπές είναι ίσως αναμενόμενες. Υπάρχει μια σαφής θέληση για πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο, αλλά, κατά τη γνώμη μου, πνίγεται μέσα στις υπερβολές. Παρόλα αυτά, η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα και οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι. Ο σχεδιαστής Andy Belanger μου ήταν άγνωστος, αν και έχει δουλέψει σε αρκετά κόμικς. Το σχέδιό του είναι αρκετά βρόμικο και έχει επιρροές από ανεξάρτητα αμερικανικά κόμικς σε αρκετά σημεία. Δεν είναι αξέχαστο και το θεωρώ σαφώς παλαιομοδίτικο, αλλά θεωρώ, ότι τη δουλειά του την κάνει. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο Καναδός καλλιτέχνης συμμετέχει και ο ίδιος σε αγώνες wrestling. Δεν πρόκειται για κάποιο σπουδαίο κόμικ, νομίζω, ότι θα ξεχαστεί γρήγορα από τους περισσότερους, δεν είναι, όμως και εντελώς αδιάφορο και ίσως αξίζει μια ανάγνωση. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μια μάλλον εκθειαστική κριτική Μια ακόμη θετική και αυτή Και μια ακόμη
  24. Πρωτότυποι τίτλοι: Cromwell Stone (1986), Le retour de Cromwell Stone (1994) Le testament de Cromwell Stone (2004) (Delcourt) Ο Andreas Marten, που υπογράφει απλά ως Andreas, είναι μεν Γερμανός, αλλά έχει σπουδάσει κόμικς στο Βέλγιο και εκδίδει τα κόμικς του στα Γαλλικά. Το Cromwell Stone, που εκδόθηκε σε τρία μέρη με διαφορά σχεδόν δέκα ετών το ένα από το άλλο, είναι ένα από τα πιο γνωστά του κόμικς. Πρόκειται για μια ιστορία τρόμου με σαφείς επιρροές από τον Λάβκραφτ, που όμως δεν σταματούν εκεί. Παρά τον παραπλανητικό τίτλο, δεν αναφέρεται σε έναν λίθο, αλλά σε ένα πρόσωπο. Αφηγείται πρακτικά την ιστορία ενός αντικειμένου, που ανήκει στον Κρόμγουελ Στόουν και το οποίο έχει κάποιες υπερφυσικές ιδιότητες, τις οποίες και ο ίδιος αγνοεί, αφού έγινε κάτοχος του αντικειμένου εντελώς τυχαία. Καθώς εκτυλίσσεται η ιστορία, μαθαίνουμε την προέλευση και τις δυνάμεις του αντικειμένου, αλλά η ιστορία περιπλέκεται περισσότερο, καθώς ο Andreas μάλλον αδιαφορεί για την οποιαδήποτε αληθοφάνεια ή και συνοχή στην αφήγηση, αφήνοντας πολλά κενά, τα οποία καλείται να συμπληρώσει ο αναγνώστης. Εδώ βρίσκεται και η αντίρρησή μου στο κόμικ: παρά το γεγονός, ότι υπάρχει ένας σεναριακός σκελετός, η αλήθεια είναι ότι οι λεπτομέρειες είναι πάρα πολύ μπλεγμένες, σε σημείο, που να μην μπορούν να εξηγηθούν (εγώ, τουλάχιστον, δεν τα κατάφερα). Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό του κόμικ, το οποίο χαρακτηριστικό δεν βρίσκω σε καμία περίπτωση κακό από μόνο του, είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις, ο δημιουργός αφήνει την εικόνα να μιλήσει, χωρίς να την υποστηρίζει με διαλόγους ή κάποια άλλη λεκτική αφήγηση, κάτι που μπορεί να οδηγήσει τον αναγνώστη σε χαοτικές καταστάσεις. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος, ότι την επομένη θα θυμάστε τις λεπτομέρειες της ιστορίας ή ότι θα έχετε καταλάβει τι ακριβώς συνέβη. Επαναλαμβάνω, ότι αυτά συνέβησαν σε εμένα - ίσως να έπεσα κι εγώ θύμα των μυστηριωδών δυνάμεων του αντικειμένου του Κρόμγουελ Στόουν! Αυτό που δεν θα ξεχάσετε και δεν ξεπεράσετε εύκολα, όμως, είναι το σχέδιο, που πραγματικά είναι ανυπέρβλητο από κάθε άποψη. Δεν μιλάμε μόνο για την τεχνοτροπία ή τις σχεδιαστικές ικανότητες του Andreas, ούτε για την εκλπκηκτική σκηνοθεσία και για τον τρόπο, με τον οποίον τεμαχίζει τα καρέ. Μιλάμε για την αδύνατη γεωμετρία και την αίσθηση του απόκοσμου, που σου δίνει και για την ικανότητα του Andreas ως σχεδιαστή να ενσωματώνει μέσα σε κάποια καρέ διαφορετικούς τόπους και πιθανόν διαφορετικούς χρόνους. Να πω, ότι το ασπρόμαυρο είναι κατά τη γνώμη μου το μόνο κατάλληλο, για να αναδείξει το έργο του σχεδιαστή και ότι υπάρχει έντονη επιρροή από ξυλογραφίες του 19ου αιώνα - αυτό νομίζω, τουλάχιστον, ίσως κάποιος/α που γνωρίζει, να μπορεί να μας διαφωτίσει. Είναι κάτι, που οπωσδήποτε πρέπει να δείτε και να χαζέψετε και θα ξεχάσετε πιθανόν τα πάντα σχετικά με το σενάριο. Με λίγα λόγια, όπως γράφει και το κείμενο, στο οποίο παραπέμπω στις πηγές, είναι, πιθανόν, η αποθέωση του στιλ πάνω στην ουσία. Με τέτοιο σχέδιο, όμως, δεν ξέρω πόσοι θα νοιαστούν. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 2019 από την Titan σε έναν χορταστικό σκληρόδετο τόμο, που συγκεντρώνει και τα τρία μέρη του κόμικ, αλλά δεν περιέχει τίποτα παραπάνω. Δεν γνωρίζω, εάν υπάρχουν προηγούμενες εκδόσεις του κόμικ στα αγγλικά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικα): wikipedia για τον Andreas Μια κριτική για το κόμικ
  25. Το Once & Future είναι μια πολύ φρέσκια κι ενδιαφέρουσα κυκλοφορία από τη Boom! που απ΄ ό,τι δείχνουν τα πράγματα έχει ανέβει πολύ τον τελευταίο καιρό. Πρόκειται για μια πρωτότυπη προσέγγιση του μύθου του Βασιλιά Αρθούρου. Mια ομάδα άγγλων εθνικιστών προσπαθεί να αναστήσει τον Βασιλιά Αρθούρο και να τον επαναφέρει στην εξουσία. Η συνταξιούχος κυνηγός τεράτων Bridgette McGuire θα βρεθεί εμπόδιο στα σχέδια τους, μαζί με τον ανυποψίαστο εγγονό της Duncan, ,και θα μπλεχτούν σε έναν κόσμο μαγείας και μυστηρίου. Είναι ένα πολύ διασκεδαστικό κόμικ, που πιστεύω ότι θα απολαύσουν στανταρ οι φανς της μυθολογία του Βασιλιά Αρθούρου, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι που αναζητούν μια καλή περιπέτεια με έντονα στοιχεία fantasy και τρόμου, με μεγάλες δόσεις χιούμορ και απρόβλεπτες τροπές της πλοκής. Το χτίσιμο των χαρακτήρων είναι σωστό κι αβίαστο, η δράση άφθονη, ο ρυθμός (ειδικά για τα πρώτα έξι τεύχη) ιδανικός. Η γιαγιά κυνηγός τεράτων και φανατική καπνίστρια Bridgette McGuire είναι πραγματικά απολαυστική και κλέβει την παράσταση, ενώ στοιχεία της πλοκής φέρνουν στο μυαλό μια φρέσκια εκδοχή της Μούμιας και του Ιντιάνα Τζόουνς. Ίσως είναι η δουλειά του Kieron Gillen που απολαμβάνω περισσότερο μετά τους Τρεις, καθώς διατηρεί μια πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στα στοιχεία αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας περιπέτειας φαντασίας. Σχεδιαστικά ο Mora είναι σε μεγάλη φόρμα και αποτυπώνει πολύ δυναμικά τις σκηνές δράσης, τους χαρακτήρες και τα φανταστικά πλάσματα. Δεν είμαι ιδιαίτερα φαν του, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι κάνει καλή δουλειά, και σε σκηνοθετικό επίπεδο. Στην ανάδειξη του σχεδίου βοηθάει κι ο πολύ καλός χρωματισμός. Βλέποντας το κόμικ συνολικά ως τώρα, μπορώ να πω ότι δεν είναι από τα κόμικς που θα μου μείνουν αξέχαστα, αλλά είναι από αυτά που περνάς καλά διαβάζοντάς τα. Αριθμεί 9 τεύχη ως τώρα και είναι υποψήφιο στα φετινά Eisner, στην κατηγορία Best New series, παρέα με το Something is killing the children, επίσης από τη Boom.
×
×
  • Create New...