Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2019'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Στο μακρινό 1906, ο δεκάχρονος Wiliam με τον Άγγλο μπαμπά του και την Ιταλίδα αλλά αγγλοθρεμένη μαμά του αφήνουν το βαβουριάρικο και βροχερό Λονδίνο και μετακομίζουν στο Barellito, ένα μικρό ψαράδικο χωρίο στις ακτές της ηλιόλουστης Ιταλίας. Πέρα από την αλλαγή κλίματος και τις νέες επιχειρηματικές ιδέες του πατέρα που θέλει να ανοίξει επιχείρηση αλιείας με ατμόπλοια, σημαντικό ρόλο έπαιξε η κληρονομιά ενός υποστατικού από κάποιον μακρινό συγγενή της μαμάς. Εκεί θα συναντήσουν φίλους αλλά και πολλούς εχθρούς, μιας και οι ντόπιοι βλέπουν εχθρικά οτιδήποτε ξένο, ενώ ο William θα γνωρίσει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα με ενα ντόπιο κοριτσάκι γεμάτο μυστικά. Συμπαθητικό κόμικ. Η ιστορία δεν σοκάρει φυσικά όντας κοινωνικό δράμα, ενώ χωλαίνει στο ότι χώνει κάτι περίεργα flashback τα οποία, τουλάχιστον σε αυτό το πρώτο τεύχος, φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου, ενώ αφηγείται με PoV διαφορετικών ατόμων και κάπου μπερδεύει και μπερδεύεται. Βέβαια ο σχολιασμός πάνω στον τοπικισμό και τις επικίνδυνες διαστάσεις που μπορεί να πάρει πανεύκολα είναι ωραία τοποθετημένος, καθώς και το σχόλιο για την απειλή που φέρνει η τεχνολογία και η πρόοδος στην παράδοση (εδώ η απειλή του ατμόπλοιου και της μαζικής αλιείας που θα αφήσει τους ντόπιους καλαμοψαράδες χωρίς δουλειά). Το σχέδιο από την άλλη είναι απολαυστικό. Καθαρές δυνατές γραμμές με καρτουνίστικο στιλ που θυμίζει cut-scene από βιντεοπαιχνίδι με ζωντανή παλέτα χρωμάτων που το αναδεικνύει ακόμα παραπάνω. Το σχέδιο ήταν και ο λόγος που έπεσε πάνω του το μάτι μου πριν με κερδίσει κάμποσο και το σενάριο, μιας και μου έφερε στο μυαλό αμέσως το στιλ του Loisel. Βγήκε από την europe comics μόνο σε ψηφιακή μορφή πριν λίγο καιρό στις 96 σελίδες, ενώ θα ακολουθήσει και δεύτερο τεύχος. Συντελεστές οι Γάλλοι Georges Abolin (story) και Olivier Pont (art).
  2. Πρώτη Ελληνική κυκλοφορία: 04-03-2019 Υλικό Συλλογής: Original Sin 00-08 + Point 1 (April/September 2014) Κάποιος σκότωσε τον Παρατηρητή Ουάτου, την γνωστή φιγούρα που εμφανίζεται στο πεδίο κάθε σημαντικής στιγμής της ανθρωπότητας χωρίς να συμμετάσχει στα δρώμενα, και οι Εκδικητές, παρέα με τον Νικ Φιούρι, ψάχνουν να λύσουν το μυστήριο. Ένα μυστήριο που θα οδηγήσει τους ήρωες στο να ανακαλύψουν σημαντικά μυστικά για την ζωή τους και το απόλυτο μυστικό στο τέλος της σειράς, το οποίο θα αλλάξει τα δεδομένα στο σύμπαν της Μάρβελ με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Οι εσωτερικές εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Το τελευταίο event της Marvel που έχει αρκετή συνοχή ώστε να παραμείνει διασκεδαστικό τόσο στην πρώτη ανάγνωση όσο και τις επαναλήψεις, κατά την γνώμη μου. Επίσης, από τα λίγα crossovers από τότε που ξαναμπήκαν στον "παιχνίδι" από το δεύτερο μισό της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, που το τέλος παραδίδει αυτά που υπόσχεται και δεν αναλώνεται στο να χτίσει υλικό για μεταγενέστερες εκδόσεις, εις βάρος της ιστορίας καθαυτής. Να προσθέσω, πως έχοντας διαβάσει και τα περισσότερα tie-ins στα αγγλικά όταν κυκλοφόρησε, δεν θεωρώ πως είναι απαραίτητο να διαβάσει κανείς κάτι άλλο από αυτά που προσφέρονται σε αυτόν τον τόμο για να βγάλει νόημα. Βοηθάει σίγουρα, αλλά στέκεται και μόνο του. Η κατάληξη του τίτλου επίσης δεν έχουν αναιρεθεί ακόμα, σχεδόν 7 χρόνια μετά την αρχική δημοσίευση του. Μου άρεσε επίσης που πριν ξεκινήσουν το event, μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν την προέλευση της φυλής στην οποία ανήκει ο Παρατηρητής και τον λόγο της μη επέμβασης της, δίνοντας έξτρα βάρος στα τεκταινόμενα. Και φυσικά το σχέδιο του Deodato με τις ιδιαίτερες σκιάσεις του, ταιριάζει τέλεια στην ιστορία, εντείνοντας το μυστήριο και την ένταση. Ο τόμος της Οξύ έχει λίγο παραπάνω σφικτή ράχη από το φυσιολογικό αλλά γενικά αντέχει αν τον ανοίξεις λίγο παραπάνω για να δεις το σχέδιο και το κείμενο στα μπαλονάκια.
  3. Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη περίμενε το αναγνωστικό κοινό των Ελληνικών εκδόσεων στα περίπτερα, στις 13 Σεπτέμβρη του 2019 (ναι, ήταν Παρασκευή. ) Αυτή της κυκλοφορίας της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel. Η σειρά αποτελεί μετάφραση της σειράς The Official Marvel Graphic Novel Collection της Hachette (γνωστή και ως The Ultimate Graphic Novels Collection) η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αγγλία στα τέλη του Δεκέμβρη του 2011 και έχει ξεπεράσει εκεί τους 200 τόμους, με την εταιρία να προσθέτει συνεχώς νέους. Η επιτυχία της ήταν τέτοια, που το 2016 οι μισοί τόμοι της σειράς επανεκδόθηκαν, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2013 ξεκίνησε και μια παράλληλη σειρά, η Marvel's Mightiest Heroes, με επίκεντρο συγκεκριμένους χαρακτήρες της Marvel, η οποία ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Δεκέμβρη του 2018, μετά από 130 τόμους. Παράλληλα, η ίδια η εκδοτική, ανέλαβε να μεταφράσει την σειρά σε καμιά δεκαριά γλώσσες, κυκλοφορόντας την σε πάνω από 15 χώρες, ενώ πρέπει να έχει δώσει την άδεια κυκλοφορίας σε μερικούς ακόμα εκδότες, στις αγορές της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρίες κόμικς, κουράρουν κάθε χρόνο λίστες με προτάσεις από τους πιο σημαντικούς τίτλους που θα πρέπει να πάρει/διαβάσει ένας υποψήφιος αναγνώστης για να γνωρίσει το σύμπαν τους. Λίστες που πλασάρονται και στους εκδότες των διεθνών αγορών για την απόκτηση των δικαιωμάτων και την έκδοση τους. Πρακτικά, η έκδοση της Hachette, αντλεί υλικό από αυτές τις λίστες, με ελάχιστες αποκλίσεις, αναβαθμίζοντας την έκδοση τους σε σκληρόδετες εκδόσεις, προσθέτοντας ή επεκτείνοντας το έξτρα περιεχόμενο και διαθέτοντας τες σε πιο ελκυστική τιμή στα σημεία διανομής τύπου, προσεγγίζοντας έτσι ένα νέο κοινό. Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες μου είχαν κινήσει την απορία για το πώς δεν είχε κάποιος Έλληνας εκδότης σκεφτεί να την βγάλει στην χώρα μας εδώ και καιρό. Σε βολιδοσκόπηση που είχα κάνει όμως για αυτό και άλλα θέματα, τα συμπεράσματα ήταν πως α) η κατάσταση του σημείου διανομής και η ίδια η διανομή δεν ελκύει εμπιστοσύνη στους ντόπιους εκδότες, και β) δεν θέλανε να «κάψουν» τις εκδόσεις βιβλιοπωλείου. Δεν λογάριαζε κανείς μας όμως την ίδια την Hachette, η οποία είχε ήδη παρουσία στην Ελλάδα με διάφορες άλλες συλλογές περιπτέρου. Η εταιρία, που ιδρύθηκε το 1826 ως βιβλιοπωλείο στην Γαλλία με το όνομα Brédif από τον Louis Christophe François Hachette, και μετατράπηκε σε διεθνή εκδοτικό οίκο στην πορεία, έχει σαφώς περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και καλύτερες συμφωνίες για το υλικό που βγάζει, οπότε ήταν πρόθυμη να το δοκιμάσει. Για την Ελληνική έκδοση μάλιστα συνεργάστηκε με την Anubis, η οποία έχει και η ίδια μεγάλη παράδοση και εμπειρία στην έκδοση υπερηρωικών και αναλαμβάνει εδώ την μετάφραση και την επιμέλεια της σειράς, κάτι που όπως καταλαβαίνω σημαίνει πως κάνει και την επιλογή των τίτλων που θα δημοσιεύονται. Όσοι γνωρίζουν τι είχε βγάλει η Anubis, ξέρουν πως οι επιλογές της για τις δικές της εκδόσεις με χαρακτήρες της Marvel, ήταν από υλικό της τρέχουσας χιλιετίας, και στην αρχή έπραττε το ίδιο με αυτή την έκδοση, με τις επιλογές που είχαν ανακοινωθεί αρχικά να επικεντρώνονται κυρίως σε παραγωγές του 2005, κομβικό σημείο αλλαγών στο σύμπαν της Marvel, αλλά αυτό άλλαξε στην πορεία για να περιλαμβάνει και παραγωγές από τις δεκαετίες '80-90. Κάποιοι από τους τόμους, περιέχουν και υλικό που είχε δημοσιεύσει παλιότερα η ίδια η Anubis, με την ίδια μετάφραση και απλά μικροαλλαγές στην επιμέλεια. Μάλλον παραχωρούν υλικό που δεν έχουν σκοπό να το ξαναβγάλουν οι ίδιοι. Η έκδοση τώρα ποιοτικά, δεν έχει καμιά διαφορά με τις ξένες εκδόσεις. Η Hachette τυπώνει την Ελληνική έκδοση στην Ρουμανία, χώρα που τυπώνει και άλλες μεταφράσεις του τίτλου το τελευταίο διάστημα, οπότε δεν γίνεται καμιά έκπτωση σε αυτό τον τομέα. Έχει ανακοινωθεί πως θα ετοιμάσουν 60 τεύχη/τόμους της σειράς, με 15θήμερο ρυθμό κυκλοφορίας, διατηρώντας το δικαίωμα να την ακυρώσουν ή να προσθέσουν τόμους ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι πάγια τακτική της εταιρίας και προς το παρόν ακολουθεί τα βήματα της Αγγλικής έκδοσης που επίσης αρχικά είχε ανακοινώσει 60 τόμους. Μεγάλο ατού για να τους πάρει όλους κάποιος, ακόμα και αν τους έχει σε άλλη έκδοση, είναι η συνεκτικότητα της ράχης, η οποία περιλαμβάνει ένα πανοραμικό σχέδιο του Ιταλού Gabriele Dell'Otto. Στην ξένη έκδοση, όταν είχαν προσθέσει άλλους 60 τόμους, είχαν αναθέσει στον Dell’Otto την δημιουργία προσθήκης στο σχέδιο των ραχών. Να δούμε εδώ πως θα τα πάει. Τα πρώτα βήματα πάντως έφεραν κόσμο στα περίπτερα, με διαφήμιση στην τηλεόραση, και με την κλιμακωμένη αύξηση της τιμής, στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι συλλογές εταιριών σαν την Hachette. Ο πρώτος τόμος έκανε 3,99€ και έκανε πάταγο, ο δεύτερος 6,99€ και ο τρίτος 9,99€, η σταθερή τιμή που θα έχουν όλοι οι επόμενοι τόμοι, αν και σαφώς θα πρέπει να την συνηθίσει και αποδεχτεί το κοινό του περιπτέρου που δεν έχει άλλα σημεία αναφοράς για το πόσο value for money είναι αυτή. Για ξεχωριστές παρουσιάσεις των τόμων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει, κλικάρετε πάνω στο tag της σειράς (κάτω από τον τίτλο του θέματος). Κυκλοφόρησαν Πρώτη 60αδα 13-09-2019: The Amazing Spider- Man - Η Επιστροφή 27-09-2019: Iron Man - Extremis 11-10-2019: New Avengers - Απόδραση 25-10-2019: Captain America - Εκτός Χρόνου 08-11-2019: Deadpool - Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον 22-11-2019: X-Men - Το Χάρισμα 06-12-2019: Thor - Αναγέννηση 20-12-2019: The Incredible Hulk - Σιωπηλές Κραυγές 03-01-2020: Guardians of the Galaxy - Κοσμικοί Εκδικητές 17-01-2020: The Amazing Spider-Man - Η Γέννηση του Βένομ 31-01-2020: Captain America - Στρατιώτης του Χειμώνα 14-02-2020: Fantastic Four - Ασύλληπτη Παγίδα 28-02-2020 - Wolverine v1 13-03-2020 - Daredevil - Αναγέννηση 27-03-2020 - She-Hulk - Μια Μοναδική Ηρωίδα 10-04-2020 - Doctor Strange - Άγνωστοι Τόποι, Άγνωστοι Καιροί 24-04-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Πρώτο 08-05-2020 - Captain Britain - Ένας Παράλογος Κόσμος 22-05-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Πρώτο 05-06-2020 - The Amazing Spider-Man - Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν 19-06-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Δεύτερο 03-07-2020 - New X-Men - Ε Όπως Εξάλειψη 17-07-2020 - Μυστικός Πόλεμος 31-07-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Δεύτερο 14-08-2020 Captain America - Νέο Καθεστώς 28-08-2020 - Marvels 11-09-2020 - Avengers - Διάλυση 25-09-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Πρώτο 09-10-2020 - Ultimate Spider-Man - Δύναμη και Ευθύνη 23-10-2020 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο 06-11-2020 - The Mighty Thor - Αναζητώντας του Θεούς 20-11-2020 - Astonishing X-Men - Κίνδυνος 04-12-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Δεύτερο 18-12-2020 - Fantastic Four - Απόλυτη Δράση 01-01-2021 - Fallen Son - Ο Θάνατος του Κάπτεν Αμέρικα 15-01-2021 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Δεύτερο 29-01-2021 - Iron Man - Δαίμονας στο Μπουκάλι 12-02-2021 - The Ultimates - Υπεράνθρωποι 26-02-2021 -Spider-Man - Απώλεια 12-03-2021 - X-Men - Αυτοκρατορική Εισβολή 26-03-2021 - Οίκος του Μ 09-04-2021 - Wolverine - Η Αρχή 23-04-2021 - The Ultimates - Εθνική Ασφάλεια 07-05-2021 - Thor - Ο Τελευταίος Βίκινγκ 21-05-2021 - Η Επιστροφή του Θάνος 04-06-2021 - Spider-Gwen - Καταζητούμενη; 18-06-2021 - Daredevil - Φύλακας Δαίμονας 02-07-2021 - The Amazing Spider-Man - Αποκαλύψεις & Μέχρι να Σβήσουν τα Άστρα 16-07-2021 - Marvel Origins - Δεκαετία του 1960 30-07-2021 - Fantastic Four - Το Τέλος 13-08-2021 - Jessica Jones - Ελεύθερη 27-08-2021 - Uncanny X-Men - Δεύτερη Γέννηση 10-09-2021 - Ghost Rider - Αιώνια Καταδίκη 24-09-2021 - The Avengers - Η Γέννηση του Ούλτρον 08-10-2021 - Marvel Zombies 22-10-2021 - Marvel Knights Spider-Man - Άνιση Αναμέτρηση 05-11-2021 - Secret Avengers - Αποστολή στον Άρη 19-11-2021 - Fantastic Four - Ο Ερχομός του Γκαλάκτους 03-12-2021 - Marvel Knights Spider-Man - Δηλητήριο 17-12-2021 - Eternals Δεύτερη 60αδα 29-12-2021 - Black Panther - Ποιος Είναι ο Μαύρος Πάνθηρας; 14-01-2022 - Captain America & the Falcon - Μυστική Αυτοκρατορία 28-01-2022 - Wolverine - Όπλο X 11-02-2022 - 1602 25-02-2022 - Deadpool - Οι Μυστικά Μυστικοί Πόλεμοι 11-03-2022 - Παγκόσμιος Εχθρός Hulk 25-03-2022 - Captain Britain and MI13 - Η Επίθεση των Βαμπίρ 08-04-2022 - Captain America - Ο Εκλεκτός 22-04-2022 - Wolverine - Ο Γέρος Λόγκαν 06-05-2022 - Μυστική Εισβολή 20-05-2022 - Doctor Strange - Ο Όρκος 03-06-2022 - Thunderbolts - Έμπιστα Τέρατα 17-06-2022 - Venom Αναμένονται 01-07-2022 - Son Of M 15-07-2022 - Avengers Prime 29-07-2022 - X-Men: Twilight of the Mutants 12-08-2022 - Shadowland 26-08-2022 - Iron Man -The Tragedy and the Triumph 09-09-2022 - X-Men Schism 23-09-2022 - Life and Death of Captain Marvel Part 1 07-10-2022 - Life and Death of Captain Marvel Part2 21-10-2022 - Ultimate Death of Spider-Man 04-11-2022 - Thor - Tales of Asgard 18-11-2022 - Siege 02-12-2022 - The Incredible Hulk:The Monster Unleashed 16-12-2022 - Nick Fury: Agent of SHIELD Part 1 30-12-2022 - Nick Fury: Agent of SHIELD Part 2 13-01-2023 - Avengers: Children Crusade 27-01-2023 - Daredevil: Marked For Murder 10-02-2023 - The Amazing Spider-Man - Spider-Man No More 24-02-2023 - The Mighty Thor: Ragnarok 10-03-2023 - Iron Fist: The Search for Colleen Wing 24-03-2023 - X-Men: In the Shadow Of Sauron 07-04-2023 - Hulk: Scorched Earth 21-04-2023 - Dr. Strange: A Separate Reality 05-05-2023 - Silver Surfer: Origins 19-05-2023 - Spider-Island Part 1 02-06-2023 - Spider-Island Part 2 16-06-2023 - Black Panther: Panther's Rage 30-06-2023 - Marvel Horror 14-07-2023 - Fantastic Four: Doomsday 28-07-2023 - The Amazing Spider-Man: Death of The Stacys 11-08-2023 - Daredevil: Sound and Fury 25-08-2023 - The Avengers: The Korvac Saga 01-09-2023 - Iron Man: The Beginning of the End 15-09-2023 - Uncanny Avengers: The Red Shadow 29-09-2023 - Hawkeye: My Life As A Weapon 13-10-2023 - All-New Ghost Rider: Engines of Vengeance 27-10-2023 - Avengers: Avengers World 10-11-2023 - Silver Surfer: New Dawn 24-11-2023 - New Avengers: Everything Dies 08-12-2023 - Superior Spider-Man: My Own Worst Enemy 22-12-2023 - Thor: God of Thunder: The God Butcher 05-01-2024 - Infinity Vol. 1 19-01-2024 - Infinity Vol. 2 02-02-2024 - Young Avengers: Style > Substance 16-02-2024 - Death of Wolverine 01-03-2024 - Rocket Raccoon: A Chasing Tail 15-03-2024 - The Amazing Spider-Man: Spider-Verse 29-03-2024 - Civil War Για παραγγελία προηγούμενων εκδόσεων, κλικάρετε εδώ. Mails Ελλάδα: hachette@argoscom.gr Κύπρος: info@kronospublic.com
  4. Η ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά σε ένα αριστουργηματικό κόμικ Ο Θανάσης Πέτρου και ο Δημήτρης Βανέλλης δημιούργησαν μια εικονογραφημένη μελέτη για τον μύθο της νεοελληνικής γλυπτικής που είναι ένα από τα πιο σημαντικά κόμικς που βγήκαν ποτέ στην Ελλάδα. Εικαστικά είναι άψογο: εξαιρετικό σχέδιο, πίνακες που λειτουργούν ως «ιντρελούδια», κτίρια, πρόσωπα, περιβάλλον, όλα μελετημένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. M. Hulot Από την πρώτη στιγμή που το πιάνεις στα χέρια σου, καταλαβαίνεις ότι το εικονογραφημένο μυθιστόρημα των Θανάση Πέτρου και Δημήτρη Βανέλλη με τη ζωή «του μύθου της νεοελληνικής γλυπτικής» Γιαννούλη Χαλεπά είναι ένα από τα πιο σημαντικά κόμικς που έχουν βγει ποτέ στην Ελλάδα. Εικαστικά είναι άψογο: εξαιρετικό σχέδιο, πίνακες που λειτουργούν ως «ιντρελούδια», κτίρια, πρόσωπα, περιβάλλον, όλα μελετημένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, αλλά και εμβόλιμα αποσπάσματα από εφημερίδες της εποχής και επίσημα έγγραφα που πιστοποιούν τα γεγονότα της ζωής του Χαλεπά που αφηγούνται οι δύο δημιουργοί και το κάνουν ένα έργο ολοκληρωμένο για την πολύ ιδιαίτερη περίπτωση του σπουδαίου Έλληνα γλύπτη, που δύσκολα ξεχωρίζεις πού τελειώνει η ιδιοφυΐα και πού ξεκινάει η παράνοια. Το μικρού μεγέθους (για κόμικ) «Γιαννούλης Χαλεπάς» είναι μία πολυτελής έκδοση 176 σελίδων με σκληρό εξώφυλλο και σκίτσο ασπρόμαυρο του Θανάση Πέτρου με αποχρώσεις του γκρι που παραπέμπει στα χρώματα του σμιλεμένου μάρμαρου, χωρισμένη σε τρία κεφάλαια με τίτλους «Ελπίδες», «Άβυσσος» και «Ανάσταση». Η ιστορία ξεκινάει το καλοκαίρι του 1915, όταν ο ανώνυμος (;) αφηγητής φτάνει για πρώτη φορά στον Πύργο της Τήνου. Αφού κάνει μια μεγάλη βόλτα στα λατομεία μαρμάρου και στα μαρμαράδικα, κάθεται σε ένα καφενείο για να ξεκουραστεί κι εκεί ανακαλύπτει έκπληκτος ότι ο γέρος που στέλνουν να φέρει νερό είναι ο «σαλεμένος» μπάρμπα-Γιαννούλης, «ο κάποτε γνωστός σ' όλη την Αθήνα», ο μεγάλος γλύπτης που είχε εξαφανιστεί πριν από πολλά χρόνια και πίστευε ότι ήταν νεκρός. Το άγαλμα της «Ωραίας Κοιμωμένης», που έγινε το πιο διάσημο έργο του, ήταν η αρχή μιας εκρηκτικής κατάστασης που άρχισε να βιώνει με εκρήξεις οργής, παράνοιας και τρέλας. Όταν επιστρέφει στην Αθήνα ξεκινάει ολόκληρη έρευνα για να βάλει στη σειρά τα κομμάτια της ζωής του Χαλεπά, ψάχνει σε βιβλιοθήκες ξεθάβοντας παλιές εφημερίδες και περιοδικά τέχνης, μιλάει με καθηγητές στη Σχολή Καλών Τεχνών που ήταν κάποτε συμμαθητές του Χαλεπά και ξεκινάει να διηγείται την ιστορία του από την αρχή. Από το 1851, όταν γεννιέται στον Πύργο, ο πιο μεγάλος από έξι παιδιά. «Ο πατέρας του όπως και πρόγονοί του είχε μαρμαράδικο με καλή δουλειά. Να φανταστείτε, είχε υποκαταστήματα στην Τήνο, στο Βουκουρέστι και στον Πειραιά». Σελίδα από το κόμικ. Σελίδα από το κόμικ. Ο Γιαννούλης ήθελε από μικρός να γίνει γλύπτης, αλλά όταν έγινε 15 ο πατέρας του τον έστειλε με το ζόρι να γίνει έμπορος. Πήγε στην Εμπορική σχολή Ερμούπολης, τα παράτησε, μετά τον έβαλαν να δουλέψει στο κατάστημα του Λάζαρου Γαΐτη, έφυγε κι από κει και με το πείσμα του κατάφερε να πείσει τους γονείς του ότι θέλει να ασχοληθεί με την τέχνη. Έτσι, το 1869, όταν ο Γιαννούλης ήταν 18, ολόκληρη η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα, στην οδό Μαυρομιχάλη. Με την επιμονή του γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών (που τότε ονομαζόταν Το Σχολείο των Τεχνών) και είχε δασκάλους τον Νικηφόρο Λύτρα και Λωνίδα Δρόση. To εξώφυλλο του κόμικ. Τα χρόνια στο Μόναχο δεν ήταν εύκολα, οι συνθήκες που ζούσε ήταν πολύ φτωχικές, αλλά ήρθε πρώτος σε έναν διαγωνισμό με θέμα την «πριγκίπισσα του Ρήνου» και δημιουργικά είναι σε μεγάλη φόρμα. Φιλοτεχνεί έναν «Σάτυρο» και το γλυπτό «Φιλοστοργία» και εκθέτει με επιτυχία σε μεγάλη έκθεση του Μονάχου. Κι ενώ στο Μόναχο διέπρεπε, τον θαύμαζαν και τον βράβευαν, στην Ελλάδα τον απέρριπταν επιδεικτικά. Ο πρώτος «Σάτυρος» και η «Φιλοστοργία» απορρίφθηκαν από την έκθεση των Αθηνών το 1875. Το χειρότερο όμως ήταν ότι του έκοψαν την υποτροφία, δίνοντάς τη σε έναν φοιτητή μηχανικής, αναγκάζοντάς τον να γυρίσει στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας του Μονάχου, ο Carl von Piloty ζήτησε από τον χορηγό, τον ναό της Ευαγγελιστρίας Τήνου, να μη διακόψει την υποτροφία στον «προικισμένο με εξαιρετικά χαρίσματα Τήνιο σπουδαστή», αλλά δεν εισακούστηκε. Ο Χαλεπάς βρέθηκε για λίγο καιρό στο Βουκουρέστι, βοηθώντας τον πατέρα του στην κατασκευή επιτάφιων αγγέλων και μετά γύρισε στην Τήνο. Σελίδα από το κόμικ. Σελίδα από το κόμικ. Το 1876 νοίκιασε ένα ατελιέ στην αρχή της οδού Μητροπόλεως και ρίχνεται με τα μούτρα στη δουλειά, σύντομα όμως μετακομίζει στο σπίτι που είχε χτίσει πρόσφατα ο πατέρας του στην αρχή της οδού Μαυρομιχάλη. Εκεί τον επισκέφτηκε η κυρία Αφεντάκη για να της παραγγείλει μία προτομή για το μνήμα της κόρης της Σοφίας που είχε πεθάνει πολύ νέα. Ο Χαλεπάς δέχτηκε κι ανέλαβε την παραγγελία αντί 1.000 δραχμών. Το άγαλμα της «Ωραίας Κοιμωμένης», που έγινε το πιο διάσημο έργο του, ήταν η αρχή μιας εκρηκτικής κατάστασης που άρχισε να βιώνει με εκρήξεις οργής, παράνοιας και τρέλας. Όταν η κυρία Αφεντάκη ζήτησε να κάνει μία αλλαγή στο έργο, βγήκε εκτός εαυτού και άρχισε να το καταστρέφει. «Εγώ είμαι ο καλλιτέχνης», της είπε, «εγώ ξέρω πώς πρέπει να γίνει, αν νομίζετε ότι εσείς ξέρετε καλύτερα από μένα, κάντε το μόνη σας! Η συμφωνία ακυρώνεται!». Η εξοντωτική δουλειά, η φυγή του από το Μόναχο, η ανεκπλήρωτη δίψα για τις εξελίξεις της γλυπτικής, αλλά και ο ατυχής έρωτάς του για μία κοπέλα τον οδήγησαν σε μία άβυσσο χωρίς επιστροφή. Στο δεύτερο κεφάλαιο τα γεγονότα τα αφηγείται ο αδερφός του Χαλεπά, ο Νικόλας. Η κατάστασή του Γιαννούλη χειροτέρευε συνεχώς, τον χειμώνα του 1877 προς 1878 υπέστη νευρικό κλονισμό. Χωρίς κανέναν προφανή λόγο, άρχισε να καταστρέφει έργα του, ενώ επιχείρησε κατ' επανάληψη να αυτοκτονήσει. Οι γονείς του τον έστειλαν ταξίδι στην Ιταλία, για να συνέλθει, αλλά η θεραπεία ήταν μόνο πρόσκαιρη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα άρχισαν ξανά τα συμπτώματα: καταβύθιση στη σιωπή, απομόνωση, παραμιλητό και αναίτιο γέλιο. Καθώς η κατάστασή του επιδεινώνονταν συνεχώς, το 1888, οι γιατροί διέγνωσαν «άνοια» και οι δικοί του αποφάσισαν να τον κλείσουν στο Δημόσιο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Στο Ψυχιατρείο, ο Χαλεπάς αντιμετωπίστηκε με τον σκληρό τρόπο που αντιμετώπιζαν όλους τους ψυχασθενείς την εποχή εκείνη: οι γιατροί και οι φύλακες είτε του απαγόρευαν να σχεδιάζει και να πλάθει, είτε του κατέστρεφαν οτιδήποτε εκείνος είχε δημιουργήσει και είχε κρύψει στο ερμάριό του. Λέγεται πως από όσα προσπάθησε να δημιουργήσει μέσα στο Ψυχιατρείο ένα μόνον έργο σώθηκε, κλεμμένο από κάποιον φύλακα και παραπεταμένο στα υπόγεια του ιδρύματος, όπου ξαναβρέθηκε τυχαία το 1942. Το 1901 πέθανε ο πατέρας του και έναν χρόνο μετά η μητέρα του πήγε στο Ψυχιατρείο, για να τον πάρει πίσω μαζί της στον Πύργο της Τήνου. Στην Τήνο έζησε υπό την αυστηρή επιτήρηση της μητέρας του, η οποία πίστευε ότι ο γιος της τρελάθηκε από την τέχνη. Για τον λόγο αυτό, η μητέρα του δεν του επέτρεπε να ασχοληθεί ξανά με την γλυπτική, σε σημείο που, αν εκείνος έφτιαχνε κάτι στοιχειώδες με κάρβουνο ή πηλό, εκείνη το κατέστρεφε. Σελίδα από το κόμικ. Σελίδα από το κόμικ. Όταν πέθανε η μητέρα του το 1916, ο Χαλεπάς είχε ξεκόψει παντελώς από την τέχνη του. Ζούσε πάμφτωχος βοσκώντας πρόβατα και φέροντας το βαρύ στίγμα του τρελού του χωριού. Βρήκε ωστόσο το κουράγιο και άρχισε ξανά να ασχολείται με την γλυπτική. Τα μέσα που διέθετε ήταν παντελώς πρωτόγονα και το επαρχιακό περιβάλλον εχθρικό προς κάθε αλαφροΐσκιωτο, αλλά εκείνος με πείσμα άρχισε να δημιουργεί, για να κερδίσει τον χαμένο χρόνο. Το τρίτο και τελευταίο μέρος του βιβλίου είναι η ανάσταση του Χαλεπά. Όχι μόνο καλλιτεχνικά, αλλά είναι η περίοδος που τον ανακαλύπτουν εκ νέου οι καλλιτεχνικοί κύκλοι της Αθήνας και επανέρχεται πανηγυρικά, ζώντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του μέσα στη δημιουργία και την απόλυτη αναγνώριση. Είχε βρει επιτέλους τη γαλήνη φιλοξενούμενος από την ανιψιά του. Οι συνθήκες της δουλειάς του όμως παρέμεναν κάτι παραπάνω από δύσκολες. Τα προπλάσματα έσπαζαν τα καλοκαίρια από τη ζέστη και τον χειμώνα από το κρύο. Λένε ότι μέχρι το τέλος περίμενε το κράτος να του παραχωρήσει ένα εργαστήριο. Ήθελε να δουλέψει και πάλι μεγάλες συνθέσεις. Τον τιμούσαν όλοι, το εργαστήριο όμως δεν του παραχωρήθηκε ποτέ. Ο Γιαννούλης Χαλεπάς πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1938. Τον Απρίλιο τον χτύπησε μια ημιπληγία και δεν μπόρεσε να σηκωθεί ξανά από το κρεβάτι. Πηγή
  5. To LOVE, DEATH + ROBOTS είναι μια ανθολογία scifi, horror, comedy, fantasy animation, δημιούργημα των David Fincher (se7en, fight club ...) & Tim Miller (Deadpool) για το Netflix. Πρόκειται για 18 αυτοτελή επεισόδια, ταινιάκια μικρού μήκους, διάρκειας έως 17 λεπτών. Το δίδυμο Fincher/Miller ξεκίνησε να δουλεύει το πρότζεκτ από το 2008 (!), για τη δημιουργία μιας νέας σπονδυλωτής ταινίας Heavy Metal, στα χνάρια της αρχικής ανθολογίας. Η διαδικασία όμως αποδείχτηκε πολύ χρονοβόρα και στο τέλος έχασαν τα δικαιώματα. Δεν έχασαν όμως τη διάθεση για τη δημιουργία μιας τέτοιας ανθολογίας κι όταν παρουσιάστηκαν οι κατάλληλες συνθήκες την πραγματοποίησαν. Ιδανική η πλατφόρμα του Netflix για ένα τέτοιο σκοπό, καθώς δίνει ιδιαίτερο βάρος στα βασικά συστατικά του LDR : scifi, animation, ανθολογία, πόσο μάλλον όταν προκύπτει από τόσο δυνατά ονόματα. To LDR λοιπόν, που πρωτοπροβλήθηκε στις 15 Μαρτίου, δίνει μια φρέσκια προσέγγιση στα genres που καταπιάνεται, διατηρώντας όμως και πολλά στοιχεία από τη μακρά παράδοση των twilight zone, tales from the crypt, outer limits, όπως κι από το πρόσφατο black mirror. Αλλάζει μορφές animation, μειώνει τη διάρκεια, παίζει ανάμεσα στον τρόμο, την κωμωδία, το συναίσθημα, το άγνωστο και το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Η ποικιλία τεχνοτροπιών και θεματικών δεν σε αφήνουν να βαρεθείς με επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Η μικρή διάρκεια διευκολύνει τη συνεχόμενη παρακολούθηση τουλάχιστον δύο επεισοδίων, κι η μετάβαση από το δράμα στην κωμωδία και ξανά πίσω, σε συνδυασμό με το οφθαλμόλουτρο των διαφορετικών animation, εντείνει την απόλαυση. Φυσικά υπάρχουν καλύτερα και λιγότερο καλά ταινιάκια, αλλά σε αντίθεση με ότι συμβαίνει συνήθως, βρήκα το επίπεδό συνολικά υψηλό. 1. Sonnie's edge (17 ' ) Σκηνοθεσία: Dave Wilson, Gabriele Pennacchioli Συγγραφέας: Peter F. Hamilton Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Θα τη χαρακτήριζα μια πολύ σκοτεινή,βίαια ενήλικη εκδοχή των pokemon battles. Πολύ καλό cgi, δυνατός ρυθμός Πολύ ενδιαφέρων ο κόσμος του πρώτου short, ο Τim Miller είπε σε συνέντευξη ότι ζήτησαν και δεύτερο ταινιάκι στο ίδιο σύμπαν, για την πιθανότητα 2ης σεζον Η ιστορία πρωτοδημοσιεύτηκε το 1991 και θα τη βρείτε εδώ 2. Three Robots (15') Σκηνοθεσία: Víctor Maldonado, Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blow Studio Πολύ καιρό μετά τον αφανισμό του ανθρώπινου είδους, τρία ρομπότ κάνουν τουρισμό σε μια κατεστραμμένη ανθρώπινη πόλη. Μαύρη κωμωδία, με απολαυστική εξήγηση για την καταστροφή του ανθρώπου. Πετυχημένοι χαρακτήρες, καλές ατάκες. Από τις αγαπημένες μου. Fun Fact: H φωνή στο ρομπότ που μοιάζει με μετρονόμο δεν προέρχεται από κάποιον ηθοποιό, αλλά από computer. Ο Scalzi (που έχει σχεδόν μονοπωλήσει τα χιουμοριστικά shorts στο LDR) αναφέρει στο μπλογκ του ότι τον πρωτοπροσέγγισαν για το when the yogurt took over και το Alternate histories. Το three robots προέκυψε όταν έστειλε απόσπασμα απο τη νέα του δουλειά (Robots vs Fairies) στον Tim Miller για να του ρίξει μια ματιά. Πιο αναλυτικά για το πως προέκυψε η συνεργασία του με το Love, Death & Robots εδώ 3. The witness (12') Σκηνοθεσία - Σενάριο: Alberto Mielgo Pinkman.TV Μια κοπέλα γίνεται μάρτυρας ενός φόνου και τρέχει να ξεφύγει από το δολοφόνο που την κυνηγά. Μαζί με το blindspot είναι τα μόνα shorts που δεν βασίστηκαν σε προϋπάρχουσες ιστορίες. Αισθητικά είναι το αγαπημένο μου. Πανέμορφο animation, χρώμα, σχέδιο, μοντάζ, οι καρτουνίστικες εκφορές των ήχων, η αλλαγή των μορφών - απλά υπέροχο. Το τέλος της ιστορίας αρκετά αφηρημένο, ώστε να επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. 4. Suits (17') Σκηνοθεσία : Franck Balson Συγγραφέας: Steven Lewis Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Μια κοινότητα αγροτών μάχεται με τις μηχανές της εξωγήινα πλάσματα που απειλούν τις οικογένειες τους και τα ζώα τους. Απλούστερο animation σε σύγκριση με τα προηγούμενα shorts, που λειτουργεί όμως αποτελεσματικά. Τα εξωγήινα όντα μου μοιάζουν με υβρίδια alien και γιγάντιων εντόμων. Δε με ενθουσίασε, αλλά ούτε και με χάλασε. Η τελική σκηνή τη σώζει αρκετά από την κοινοτοπία. 5. Sucker of souls (13') Σκηνοθεσία : Owen Sullivan Συγγραφέας: Kirsten Cross Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Studio La Cachette Μια αρχαιολογική αποστολή ανακαλύπτει ένα αιμοβόρο τέρας, μια ακόμα βερσιόν του δράκουλα και το πολεμά. Πολύ σπλατεράδικο, με 2D σχέδιο που είναι αρκετά του γούστου μου. Δεν μου έκανε εντύπωση το σενάριο. Είχε όμως αναφορά στην Buffy, the vampire slayer, που είναι από τις αγαπημένες μου σειρές. 6. When the yogurt took over (6') Σκηνοθεσία: Víctor Maldonado, Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Janis Robertson Blow Studio Επιστήμονες δημιουργούν καταλάθος γιαούρτι με νοημοσύνη κι αυτό κατακτά τον κόσμο. Ταιριαστό καρτουνίστικο animation σε μια πολύ συμπαθητική κατά τη γνώμη μου ιστορία. Ανάλαφρη κι ευχάριστη προσθήκη, αν και η ιδέα θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο. Ο δημιουργός παραδέχεται ότι την έγραψε στο πόδι, κάτι χαλαρό για το μπλογκ του . Η ιστορία δημοσιεύτηκε το 2010 στη σελίδα του Scalzi και μπορείτε να τη βρειτε εδώ 7.Beyond the Aquila Rift (17') Σκηνοθεσία: Dominique Boidin, Léon Bérelle, Rémi Kozyra, Maxime Luère Συγγραφέας:Alastair Reynolds Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Unit Image Το πλήρωμα μιας διαστημικής αποστολής ξυπνά νωρίτερα από το κανονικό, πολύ μακριά από τον αρχικό προορισμό. Ίσως το καλύτερο cgi της ανθολογίας, εξαιρετικά αληθοφανές. Οι εκφράσεις της Γκρέτα απίστευτες, όπως κι οι κόσμοι που εμφανίζονται. Θέμα που έχει ξαναπαιχτεί, αλλά με άψογη απόδοση. Ιστορία του ίδιου συγγραφέα είναι και το Zima blue. 8. Good Hunting (17') Σκηνοθεσία: Oliver Thomas Συγγραφέας:Ken Liu Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Red Dog Culture House Ένας κυνηγός δαιμόνων/πνευμάτων σκοτώνει μια πολυμορφική γυναίκα - αλεπού. Ο γιος του αναπτύσσει φιλική σχέση με την κόρη της. Πανέμορφο anime steampunk , σε μια ιστορία με ανατροπές που δεν μπόρεσα να μαντέψω. Δίνει μια διαφορετική νότα στην ανθολογία. Μου άρεσε πολύ. o Ken Liu δήλωσε ότι όταν την έγραφε ήθελε να παίξει με τα genres. Να ξεκινήσει μια ιστορία από fantasy και να καταλήξει σε steampunk. Η αρχική ιστορία, που δημοσιεύτηκε το 2012 εδώ 9. The dump (11') Σκηνοθεσία: Javier Recio Gracia Συγγραφέας:Joe R. Lansdale Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Able & Baker O "Άσχημος Dave" ζει στη χωματερή και δε σκοπεύει ν' αφήσει κανέναν να του κάνει έξωση. Η ιστορία πρωτοδημοσιέυτηκε το 1984 κι η αλήθεια είναι ότι δείχνει τα χρόνια της. Δεν πειράζει όμως, καλογέρασε. Το σενάριο είναι αρκετά προβλέψιμο. Έχει όμως αλητεία, καλτίλα και χιουμοριστικά στοιχεία που την κάνουν να επιβιώνει στο σύνολο της ανθολογίας μια χαρά. 10. Shape-shifters (16') Σκηνοθεσία: Gabriele Pennacchioli Συγγραφέας:Marko Kloos Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Δυο πεζοναύτες λυκάνθρωποι στο Αφγανιστάν αντιμετωπίζουν μια απειλή του είδους τους. Ίσως το πιο μέτριο επεισόδιο. Δεν είναι ότι δεν είχε δυνατότητες. Είναι που δεν τις αξιοποίησε. Θίγονται θέματα, αλλά πολύ επιδερμικά. Η ύπαρξη σούπερ στρατιωτών στον αμερικάνικο στρατό και μάλιστα λυκανθρώπων, ο ρατσισμός που δέχονται λόγω φόβου/διαφορετικότητας, το αν είναι πιο κτηνώδεις οι άνθρωποι ή τα κτήνη σε ένα πόλεμο. Δε μου κανε όμως αίσθηση. Έχω διαβάσει πιο πειστικές αντίστοιχες ιστορίες στο Τρουένο. Αν κάτι θα μου μείνει απ' αυτήν είναι η μάχη των λυκανθρώπων, που ήταν όντως εντυπωσιακή. 11. Helping Hand (10') Σκηνοθεσία: Jon Yeo Συγγραφέας: Claudine Griggs Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Axis Studios Μια αστροναύτης βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο μετά από ατύχημα. Πολύ έντονη, κλειστοφοβική ταινία. Πραγματικά αγωνιούσα για την έκβασή της μέχρι το τέλος. Μου θύμισε Gravity. Από τις αγαπημένες μου. Μπορείτε να βρείτε την πρωτότυπη ιστορία που δημοσιεύτηκε το 2015 εδώ 12. Fish Night (10') Σκηνοθεσία: Damian Nenow Συγγραφέας:Joe R. Lansdale Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Platige Image Studio Δύο πωλητές ξεμένουν στην έρημο, καθώς τους χάλασε το αμάξι. Εκεί θα έρθουν αντιμέτωποι με το μακρινό παρελθόν. Δεύτερη ιστορία του Lanslade στην ανθολογία , σε πολύ διαφορετικό ύφος από το The Dump. Η πρώτη ήταν κάφρικη, η δεύτερη είναι ποιητική . Αυτό οφείλεται και στο πολύ ατμοσφαιρικό 2D κινούμενο σχέδιο που ταιριάζει γάντι. Την πρωτότυπη ιστορία μπορείτε να τη βρείτε εδώ 13. Lucky 13 ( 15') Σκηνοθεσία: Jerome Chen Συγγραφέας:Marko Kloos Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Sony Pictures Imageworks To "άτυχο" μαχητικό αεροσκάφος 13, μετατρέπεται σε "τυχερό" στα χέρια της πιλότου Samira Wiley. Είναι η δεύτερη ταινία που βασίζεται σε ιστορία του Marko Kloos (η πρώτη ήταν το shape -shifters ) κι ανήκει κι αυτή στο είδος military scfi. Δεν είμαι εξοικειωμένη με το genre, αυτή η ταινία όμως μου άρεσε περισσότερο από την προηγούμενη. Η σχέση ανθρώπου μηχανής κι η "προσωπικότητα" που αναπτύσσει το αεροσκάφος, είναι πολύ καλά αποδομένα. Το cgi είναι επίσης εξαιρετικό. 14. Zima Blue (10') Σκηνοθεσία: Robert Valley Συγγραφέας:Alastair Reynolds Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Passion Animation Studios Ο καλλιτέχνης Zima μιλάει πρώτη φορά για το παρελθόν του, προτού αποκαλύψει στο κοινό το τελευταίο του έργο. Απλά υπέροχη. Η πιο αγαπημένη μου ταινία από την ανθολογία. Μέσα σε 10 λεπτά θίγει με φοβερή διεισδυτικότητα θέματα όπως η ελευθερία, η απλότητα, τι είναι ανθρώπινο και τι όχι, το νόημα της τέχνης, το νόημα της ζωής. Πραγματικά ανατρίχιασα στα τελευταία λεπτά. Δεν το θεωρώ τυχαίο, που ο Alastair Raynolds έδωσε τη μαγιά για δυο από τις καλύτερες ταινίες της ανθολογίας, αυτήν και το Beyond the Aquila Rift. Kαι οι δυο αυτές ιστορίες του κυκλοφορούν στο βιβλίο Zima blue and other stories (2006) και σκοπεύω να το αποκτήσω . Το στυλιζαρισμένο 2D animation δίνει ακόμα πιο έντονο χαρακτήρα και συναίσθημα στο τελικό αποτέλεσμα. Θα προτιμούσα να ήταν αυτή η τελευταία ταινία της ανθολογίας. 15. Blind spot ( 9') Σκηνοθεσία - Σενάριο: Vitaliy Shushko Elena Volk Μια συμμορία cuborgs επιχειρούν να ληστέψουν ένα κονβόυ. Διασκεδαστική περιπετειούλα με cyborgs, η ταινία που μου άρεσε λιγότερο. Μαζί με το The witness είναι οι δυο ταινίες που δε βασίστηκαν σε προϋπάρχον υλικό. Χωρίς να είναι κακή, τη θεωρώ υποδεέστερη και σε σενάριο και σε animation. Θεωρώ ότι η βασική συνεισφορά της είναι στην ποικιλία. 16. Ice Age ( 11') Σκηνοθεσία: Tim Miller Συγγραφέας:Michael Swanwick Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Digic Pictures / Blur Studio / Atomic Fiction Ένα ζευγάρι βρίσκει έναν χαμένο πολιτισμό στην κατάψυξη του ψυγείου του. Ένα σενάριο φόρος τιμής στο επεισόδιο του Twilight Zone "Little People" (1962), που έχει διασκευαστεί και από τους Simpsons στο πρώτο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν, αν δεν κάνω λάθος και αλλού. Είναι η μόνη ταινία που παίζουν αληθινοί ηθοποιοί, οι Mary Elizabeth Winstead, & Topher Grace μαζί με animation. Το αποτέλεσμα είναι τεχνικά καλό, αλλά από κει και πέρα δεν είχε να μου πει κάτι περισσότερο απ' ότι μου χουν ήδη πει οι "πρόγονοί" της. Ίσως να περίμενα και κάτι καλύτερο από τον Tim Miller. 17. Alternate Histories (8') Σκηνοθεσία: Victor Maldonado & Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Sun Creature Studio Πώς θα ήταν ο κόσμος αν ο Χίτλερ είχε πεθάνει νωρίς. Άλλη μια ταινία του Scalzi, με σουρεαλιστικό χιούμορ, που μου άρεσε περισσότερο από το γιαούρτι που κατέκτησε τον κόσμο και λιγότερο από τα τρία ρομπότ. Το καροτυνίστικο σχέδιο το βρήκα πετυχημένο. Την ιστορία του Scalzi μπορείτε να τη βρείτε εδώ (Υπάρχει και επεισόδιο Twilight Zone με σχετική υπόθεση). 18. The Secret War (16') Σκηνοθεσία: István Zorkóczy Συγγραφέας:David W. Amendola Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Digic Pictures Μια ομάδα στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού πολεμά τέρατα στα δάση της Σιβηρίας. Εξαιρετικό cgi animation, μέτρια ιστορία. Έχουμε διαβάσει πολλές παρόμοιες, με πρωταγωνιστές κάθε είδους. Θα μείνω στο αισθητικό κομμάτι που ήταν εντυπωσιακό. Βραβεία Η σειρά βραβεύτηκε με 5 Emmy: Outstanding Short Form Animated Program για το "The Witness" Outstanding Individual Achievement in Animation για το "The Witness" Alberto Mielgo (production designer) Outstanding Individual Achievement in Animation για το "The Witness" David Pate (character animator) Outstanding Individual Achievement in Animation Owen Sullivan (storyboard artist) για το "Sucker of souls" Outstanding Individual Achievement in Animation για το "Good Hunting"Jun-Ho Kim (background designer) και είχε κι άλλες υποψηφιότητες. Η σειρά ανανεώθηκε και για 2η σεζόν. Συνέντευξη του Tim Miller για τη σειρά. Inside the animation of Love, Death + Robots LOVE, DEATH & ROBOTS: Tim Miller (Executive Producer) & Jerome Denjean (VFX Supervisor) – Blur Studio
  6. Η Μάγκι, που δανείζει το ονοματεπώνυμό της στον τίτλο του κόμικ, είναι άνεργη και προσπαθεί να επιβιώσει στο αφιλόξενο Λονδίνο, προσπαθώντας να βγάλει κάποιες λίρες παραπάνω, από ό,τι και να κάνει. Όταν βρίσκει επιτέλους μια δουλειά ως γραμματέας σε έναν αλκοολικό ντετέκτιβ, αλλά φυσικά, αυτή θα είναι και η αφορμή για να αλλάξει η ζωή της, αφού θα εμπλακεί σε μια περίεργη υπόθεση με τον υπόκοσμο του Λονδίνου, θα γνωρίσει αυτόν, που ίσως είναι ο έρωτας της ζωής της και τελικά θα δώσει λύση σε ένα μυστήριο, που θα αποδειχθεί πολύ πιο πολύπλοκο από όσο και η ίδια φαντάζεται. Ακούγεται κοινότοπο, αλλά κάθε άλλο παρά αυτό είναι. Είναι ένα κόμικ που χρησιμοποιεί τις παλιές, δοκιμασμένες φόρμες, για να τις ανατρέψει αργά και μεθοδικά. Είναι επίσης ένα έργο με πραγματικούς, βαθύτατα ανθρώπινους χαρακτήρες, που δεν είναι ήρωες, αλλά απλά κινούνται στο περιθώριο της "ευυπόληπτης" κοινωνίας, προσπαθώντας να επιβιώσουν, έστω και αν αυτή η προσπάθεια συνίσταται στην αγορά ενός πακέτου τσιγάρων ή μιας μπίρας. Και είναι ένα κόμικ, που τόσο σε σεναριακό, όσο και σε εικαστικό επίπεδο αναδεικνύει πολλές δυνατότητες του μέσου, κυρίως τους κενούς χρόνους, για να δώσει επιπλέον ψυχολογικό βάρος στους πρωταγωνιστές. Οι οποίοι πρωταγωνιστές είναι βασικά δύο. Η πρώτη, βέβαια, είναι η Μάγκι, λιγομίλητη, πονηρούλα, καταφερτζού, με έντονο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, κινείται στα όρια της συμβατικής ηθικής, χωρίς όμως να είναι ποτέ ανήθικη και πάντα απολαμβάνει ένα ποτό. Τυπική Αγγλίδα, απόλυτα ψύχραιμη και στωική, δέχεται σχεδόν όλα τα συμβάντα και προσπαθεί να αποκομίσει το καλύτερο από αυτά. Ακόμη και στο πικρό φινάλε, θα υπάρξει μια νότα αισιοδοξίας, για να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή της. Ο πολύ σημαντικός Γάλλος συγγραφέας κόμικς Lewis Trondheim παρέδωσε έναν χαρακτήρα με πολύ μεγάλο ψυχολογικό βάθος, χωρίς ευτυχώς να καταφύγει σε πολυκαιρισμένα κόλπα (μαθαίνουμε ελάχιστα πράγματα για το παρελθόν της Μάγκι, επειδή μας ενδιαφέρει το εδώ και τώρα) Ο δεύτερος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η πόλη του Λονδίνου, την οποία ο σχεδιαστής Stéphane Oiry εικονογραφεί με μεγάλη λεπτομέρεια. Δεν είναι φυσικά το Λονδίνο των τουριστών, αλλά το πραγματικό Λονδίνο, των παμπ, της μικροαστικής τάξης και του υποκόσμου. Δεν έχω επισκεφθεί την πόλη και δεν γνωρίζω, εάν το σχέδιο του είναι ακριβές σε σχέση με την πραγματικότητα, αλλά αυτό εμένα δεν με απασχολεί και τόσο, Με απασχολεί όμως ότι το σχέδιο, συνήθως 12 καρέ ανά σελίδα με λίγες εξαιρέσεις εγκλωβίζει τους ήρωες και δίνει μεγάλη έμφαση στη λεπτομέρεια, αλλά επίσης επιμηκύνει το χρόνο και το χώρο, προσδίδοντάς τους διαστάσεις, που δεν είναι εμφανείς από το σενάριο, λειτουργώντας έτσι συμπληρωματικά, ως όφειλε. Οι δε χρωματισμοί, είναι πραγματικά υπέροχοι και αναδεικνύουν σε κάθε στιγμή την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών. Τελικά, ακόμα κι από καθαρά αφηγηματική σκοπιά κι αν το δει κανείς, είναι τεράστια η επιτυχία του δημιουργικού διδύμου να δημιουργήσουν ένα καθαρόαιμο βρετανικό κόμικ - όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι Βρετανοί (δείτε στις πηγές), όντας αμφότεροι Γάλλοι. Το κόμικ εκδόθηκε στη Γαλλία από την Dupuis σε τρεις τόμους μεταξύ των ετών 2014-2016. Το 2019 μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα αγγλικά από τη Self Made Hero (η έκδοση που διάβασα εγώ) συγκεντρώνοντας και τους τρεις γαλλικούς τόμους. Αναμενόμενα, απέσπασε μια υποψηφιότητα για Eisner καλύτερου μεταφρασμένου άλμπουμ και απροσδόκητα ίσως, αλλά πολύ ευχάριστα, και μια υποψηφιότητα για καλύτερο συγγραφέα για τον πολυγραφότατο και πολυσχιδή Lewis Trodheim, τον οποίον θεωρώ μαζί με τον Fabien Vehlmann, τηρουμένων των αναλογιών τα γαλλικά αντίστοιχα του Jeff Lemire, ακριβώς επειδή αυτοί, όπως και εκείνος έχουν την ικανότητα να παίρνουν απλά ή και τετριμμένα θέματα και να τους εμφυσούν μια νέα πνοή. Πηγές για περαιτέρω μελέτη Κριτική στο σάιτ του The Guardian Κριτική στο Slings and Arrows
  7. O Jimmy Sangster, αστυνομικός στο επάγγελμα, γυρίζει στη γενέτειρα του Φιλαδέλφεια, για να θάψει τον επίσης αστυνομικό επιθεωρητή πατέρα του, ο οποίος δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια των ερευνών του για μια "περίεργη" υπόθεση. Αυτό που θα ανακαλύψει όμως, είναι ότι ο πατέρας του πλέον έχει γίνει βρυκόλακας. Μην μπορώντας να τον αποτελειώσει, και κρατώντας μυστική την ύπαρξη του, ζητάει τη βοήθεια του και μαζί με αυτή της ιατροδικαστού Jose Padilla, θα ξεκινήσουν να ερευνούν μια σειρά αλλόκοτων δολοφονιών, για να καταλήξουν σε απίθανα ευρήματα, εκ των οποίων, και την ύπαρξη, στην σύγχρονη Φιλαδέλφεια, ενός από τους ιδρυτικούς συμμετέχοντες στην δημιουργία της ίδιας της χώρας των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια σχετικά πρωτότυπη horror ιστορία, με στοιχεία κοινωνικού σχολιασμού, δοσμένη με ενδιαφέρον, αλλά αρκετά αργόσυρτα από τον συγγραφέα Rodney Barnes. Χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές και προυπηρεσία στον χώρο των κόμικς, με σημαντική και βραβευμένη όμως καριέρα ως σεναριογράφος σε ταινίες και σειρές, πετυχαίνει να δημιουργήσει ένα ενδιαφέρον μυστήριο, αλλά δεν μοιράζει επιτυχημένα ούτε την πλοκή, ούτε τη δράση του στα ανάλογα τεύχη. Έτσι έχουμε το πρώτο arc/trade των 6 πρώτων τευχών, να λειτουργεί το μισό σαν στήσιμο, να μαθαίναουμε τον μεγάλο κακό στο 4ο τεύχος και να πεθαίνει στο 6ο. Και στο 2ο arc να εμφανίζει ένα νέο μεγάλο κακό, αλλά να αναλώνεται στο origin κάποιων δευτερευόντων χαρακτήρων, με αποτέλεσμα πάλι το τέλος/κάθαρση να είναι βιαστικό και χωρίς στρωτή κλιμάκωση. Συνολικά πάντως έχει το ενδιαφέρον του, δεν θα απέτρεπα κανέναν να το διαβάσει, απλά πρέπει να κάνει λίγο υπομονή στα πρώτα 3 τεύχη και στην ανάγνωση μεγάλων κομματιών από το ημερολόγιο του μπαμπά (βρυκολακες=Μπραμ Στοκερ=ημερολόγια), δοσμένο οπτικά σε χειρόγραφο στυλ το οποίο πάντα (εμένα τουλάχιστον) κουράζει. Το σχέδιο του Jason Shawn Alexander, γνωστού κυρίως από το Spawn, είναι από αυτά τα οποία εντυπωσιάζουν σε πρώτη ανάγνωση, αλλά συνήθως δεν βοηθούν ούτε την ανάγνωση ούτε, συνήθως πάλι, εξυπηρετούν την ιστορία. Αυτό ο τύπος full-painted-art, όπως αυτός του Bill Sienkiewicz, του Simon Davis, ή του Liam Sharp, συνήθως αποδίδει εκπληκτικά (και τρομακτικά ενίοτε) splash, αλλά είναι αρκετά στατικός και μη-δυναμικός και πολλές φορές κάνει δύσκολο το να ξεχωρίσεις τις φιγούρες και τα πρόσωπα μεταξύ τους. Την ατμόσφαιρα πάντως την αποδίδει τέλεια, είναι full spookie και το κόκκινο του αίματος έχει την τιμητική του. Στο δεύτερο trade, και μετά τα τεύχη 7-12, έχει και ένα tie-in/origin μιας άλλης supernatural φυλής, στο οποίο δεν έβαλαν χρώμα, κάνοντας το αποτέλεσμα πιο ευνόητο, αλλά, η αλήθεια είναι, λιγότερο εντυπωσιακό. 18 τευχή έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα, από τα οποία έχω διαβάσει τα πρώτα 12 στα 2 πρώτα trades που κυκλοφορούν. Το τρίτο κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες. Αν ξεπεράσεις την αρχική κρυάδα/δυσκολία, καλά περνάς. Ένα τίμιο 7/10 το παίρνει. Ρίξτε του μια ματιά.
  8. Η ταινία αυτή ολοκληρώνει το MCU (Marvel Cinematic Universe), που ξεκίνησε το 2008 με το Iron Man σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια σειρά ταινιών που θα σχετίζονται μεταξύ τους, θα παραπέμπει η κάθε μία σε κάποιες άλλες και τελικά θα δημιουργήσουν ένα εναλλακτικό κινηματογραφικό σύμπαν (continuity), το οποίο θα εμπνέεται από και θα μοιάζει με εκείνο των κόμικ της Marvel, αλλά δεν θα ταυτίζεται απόλυτα μαζί του. Αυτή η προσπάθεια δημιούργησε τελικά 22 ταινίες, κάποιες μέτριες, κάποιες καλές και κάποιες απλά απολαυστικές. Αν και θεωρητικά το MCU ολοκληρώθηκε (προσωρινά; ) με τη νέα ταινία Spider-Man τον Ιούλιο, πρακτικά η αυλαία πέφτει με αυτήν εδώ την ταινία, που κλείνει τους περισσότερους λογαριασμούς και φαίνεται να μην επιθυμεί, για την ώρα τουλάχιστον, να ανοίξει καινούριους. Τέτοιου είδους ταινίες δεν εμπίπτουν σε βαθυστόχαστη κριτική: ή είσαι οπαδός ή έστω ευνοϊκά διακείμενος και απολαμβάνεις ή δεν είσαι και ούτε καν αγγίζεις. Εξάλλου, πρόκειται για ταινίες, που απευθύνονται πρωτίστως σε νεαρό ηλικιακά κοινό, το οποίο, όπως είναι φυσικό (και σωστό), δεν ενδιαφέρεται για βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα. Το ερώτημα λοιπόν είναι, αν είναι ικανοποιητική για τους οπαδούς και να τους προσφέρει ποιοτική ψυχαγωγία. Και επειδή είμαι, παρά τις κάποιες κινηματογραφικές αστοχίες, οπαδός, δηλώνω ότι η ταινία με ικανοποίησε απόλυτα, αν και δεν ήταν ο οδοστρωτήρας που περίμενα. Η τρίωρη διάρκεια δεν είναι καθόλου κουραστική, η ομάδα είναι σε πλήρη σύνθεση και οι απόντες στο προηγούμενο μέρος, Hawkeye, Ant-Man και Captain Marvel όχι μόνο δίνουν το παρόν, αλλά διαδραματίζουν και πρωταγωνιστικό ρόλο, τα εφέ εξαιρετικά, οι χαρακτήρες πειστικοί και με περισσότερο σεναριακό βάθος από ό,τι συνήθως, η δράση, από τη στιγμή που ξεκινά, είναι καταιγιστική, εντάξει, στην όλη υπόθεση υπάρχουν κάποια κενά, αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Επιπλέον, στην εξέλιξη της ιστορίας, υπάρχουν κάποιες πολύ απροσδόκητες εκπλήξεις, οι περισσότερες δυσάρεστες, αλλά θέλω να αποφύγω τα spoilers. Γενικώς, χορταίνεις θέαμα χωρίς να σου ζητείται να σκεφτείς πολύ, και αυτό είναι και το ζητούμενο σε τέτοιου είδους ταινίες. Ο σκοπός είναι σχεδόν αποκλειστικά ψυχαγωγικός και αυτό που έχει σημασία, είναι να επιτυγχάνεται. Και εδώ έχει επιτευχθεί με πολύ μεγάλη επιτυχία. Δεν υπάρχει post-credits σκηνή, αφού το μέλλον του MCU δεν έχει αποφασιστεί ακόμα (ή για να είμαι ακριβέστερος: δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα) και το επόμενο βήμα είναι μετέωρο. Θεωρώ όμως απίθανο να μην συνεχίσει: μιλάμε για το μεγαλύτερο franchise της σύγχρονης κινηματογραφικής – και όχι μόνο – ιστορίας, για ένα πραγματικό φαινόμενο της σύγχρονης κουλτούρας και κυρίως για μια κότα που γεννά συνέχεια χρυσά αβγά (η ταινία σπάει κυριολεκτικά ταμεία, όπου προβάλλεται, καταρρίπτει το ένα εισπρακτικό ρεκόρ μετά το άλλο και έχει βάλει πλώρη να γίνει η πιο πετυχημένη εμπορικά ταινία όλων των εποχών) και καλώς ή κακώς αυτά τα πράγματα μετράνε – ή για να είμαι πιο ειλικρινής: κυρίως αυτά τα πράγματα μετράνε. Η τέχνη είναι καλή, η ψυχαγωγία επίσης, αλλά ο κινηματογράφος είναι ακριβό άθλημα. Και δια του λόγου το αληθές, η Disney (η μαμά εταιρεία) ανακοίνωσε τις επόμενες ταινίες του MCU μέχρι το 2022, αλλά χωρίς να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες. Σε αναμονή λοιπόν για την επόμενη φάση του ταξιδιού. Το τρέιλερ Ο σύνδεσμος για το imdb Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της ανάρτησης, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  9. ComicDom και AthensCon χωρίς νέο τεύχος Κουραφέλκυθρων γίνεται? Φυσικά και δεν γίνεται. Έτσι, λοιπόν, στο 5ο AthensCon, ο ταλαντούχος δημιουργός Αντώνης Βαβαγιάννης, παρουσίασε στο κοινό του (το οποίο φαίνεται ότι αυξάνεται εκθετικά ) την νέα έντυπη μορφή των Κουραφέλκυθρων, με τίτλο “Κουραφέλκυθρα - Καλή ιδέα αφεντικό!”. Όσοι έχουμε διαβάσει παλιότερα Κουραφέλκυθρα θα μπούμε αμέσως στο νόημα και την χιουμοριστική φιλοσοφία που επιχειρεί να περάσει ο καλλιτέχνης. Όσοι δεν τα έχετε ακόμα διαβάσει, ντροπή σας. Να πάτε αμέσως να το κάνετε!!! Τα ολοσέλιδα στριπάκια που υπάρχουν και στο παρόν τεύχος είναι παρμένα (εκτός από εκείνο της σελίδας 64) από την διαδικτυακή πλατφόρμα socomic.gr. Πολύ λίγα ήταν εκείνα που προσπέρασα. Τα περισσότερα ήταν άκρως κωμικά, ενώ υπήρχαν και μερικά με τα οποία δεν σταμάτησα να γελάω. Αυτό που με στενοχώρησε είναι ο παραγκωνισμός τους θείου Αιμίλιου, τον οποίο τον βλέπουμε μόνο σε ένα στριπάκι. Νομίζω ότι είναι πολύ νέος ακόμα για να βγει στην σύνταξη. Τι θα πει και το Μαριώ! Ο εικαστικός τομέας δεν έκρυβε εκπλήξεις. Ο αναγνώστης θα βρει ένα επιμελώς ατημέλητο σχέδιο, που παράγει μεν χιούμορ, αλλά σίγουρα όχι όσο το σενάριο. Γι’ακόμα μία φορά ο καλλιτέχνης θα δώσει περισσότερη βάση στα λόγια, παρά στις εικόνες. Ο χρωματισμός, όμως, σχεδόν σε όλα τα καρέ ήταν ταιριαστός κι ευχάριστος στο μάτι. Η έκδοση κυμαίνεται στα πλαίσια των επιπέδων της Jemma. Υπάρχει γερή κόλληση στην ράχη, γεγονός που, σε συνδυασμό με το παχύ ματ χαρτί του εσωτερικού, κάνει το κόμικ ανθεκτικό στις συχνές αναγνώσεις. Το έξτρα υλικό απουσιάζει. Το μόνο που υπάρχει είναι μία χιουμοριστική εισαγωγή στο οπισθόφυλλο. Ας παραθέσουμε και μερικές σελίδες από το εσωτερικό, αλιευμένες από το socomic.gr.
  10. Μάρκος is back! Για όσους παρακολουθούσαν την ιστορία του, από τα εφηβικά του χρόνια στη Σύρο, τους έρωτες του, τις τσάρκες του και την γενικότερη αναζήτηση, ο Μάρκος είναι γνωστός. Για τους υπόλοιπους, ο Μάρκος είναι ο πρωταγωνιστής του Κρακ Komiks, της σειράς του Τάσου Μαραγκού (tasmar) και είναι ότι πιο καλό έχουμε στην Ελλάδα σε coming of age κομικς. Κύρια ιστορία στα περισσότερα από τα 11 Κρακ που κυκλοφόρησαν από την Giganto και τη Jemma, το Hard Rock και ο Μάρκος, συγκεντρώθηκε και κυκλοφόρησε αυτούσιο και ολοκληρωμένο ως ένας τόμος με τίτλο Hard Rock : School, Drugs & Rock N' Roll. Πλέον, έχουμε το Volume 2 της σειράς, από το οποίο έχουμε ήδη 2 τεύχη, σε μεγαλύτερο (Α4) μέγεθος. Αν κάτι αξίζει να σημειώθει από την δουλειά του tasmar, δεν είναι το σχέδιο, το στήσιμο των καρέ, η σκηνοθεσία και υπόλοιπα τεχνικά. Είναι, καθαρά το συναίσθημα, που πηγάζει από τις σελίδες. Φαίνεται ότι ο δημιουργός "νοιάζεται" τον πρωταγωνιστή του και τις απεγνωσμένες προσπάθειες "ενηλικίωσης" του. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα, σε αυτά τα δύο τεύχη, βλέπουμε τον Μάρκο στην Αθήνα, να δουλεύει σε ένα φωτοτυπάδικο, να έχει κανονική σχέση αλλά και να έχει και γκόμενα . Ταυτόχρονα, τον βλέπουμε να γνωρίζει τον κόσμο των κόμικς, και να πηγαίνει σε κάποιο φεστιβάλ κόμικς στο Γκάζι (ποιο μπορεί να είναι;) και να γνωρίζει πολλούς δημιουργούς των ετών της αρχής του αιώνα (κάποιους τους κατάλαβα, αλλά όχι όλους). Μέσα από τα άγχη και τις αγωνίες του Μάρκου, μπαίνουμε στην ψυχοσύνθεση του 20άρη, καινούριου στην Αθήνα και καινούριου στην ενήλικη ζωή. Η ζωή του Μάρκου στα Εξάρχεια καθώς και η αναφορά και κριτική στο έργο του Αρκά, απηχούν τις ιδεολογικές αναφορές του δημιουργού, αλλά χάρηκα ιδιαίτερα που έγιναν με τρόπο πλάγιο,έμμεσο και όχι με την διάθεση κατήχησης και νουθεσίας. Γενικά, δεν πρόκειται για κόμικς που θα σας αλλάξουν τον κόσμο, αλλά θα σας κάνουν να γελάσετε, να θυμηθείτε και ίσως να ταυτιστείτε! tasmar δια χειρός tasmar
  11. Τα υπερηρωικά κόμικς έχουν ένα μεγάλο αφηγηματικό μειονέκτημα: δεν τελειώνουν ποτέ. Οι ήρωες ζουν και ξαναζούν περιπέτειες εδώ και δεκαετίες, χωρίς οι ίδιοι να γερνούν, σε αντίθεση με τον πραγματικό κόσμο. Ο Ουμπέρτο Έκο στο κλασικό βιβλίο του “Κήνσορες και Θεράποντες” είχε μελετήσει το μηχανισμό με τον οποίον αυτό το μειονέκτημα γίνεται πιστευτό, αλλά ακόμη κι έτσι, τα κόμικς, ως καθαρά εικονογραφική τέχνη έχουν ένα ακόμη μειονέκτημα: η εικόνα πολλές φορές προδίδει τη χρονολογία δημιουργίας του έργου, έστω και στο περίπου: τα ρούχα, οι κομμώσεις, ο περίγυρος των ιστοριών συνήθως παραπέμπουν στην εποχή στο οποίο αυτές δημιουργήθηκαν, για να μην αναφερθώ και σε συγκεκριμένες αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις της εκάστοτε πραγματικότητας. Με αυτά και με εκείνα, παρά την αγάπη που έχουμε ορισμένοι για αυτά, η αλήθεια είναι, ότι αυτό παραμένει ένα μάλλον δυσεπίλυτο πρόβλημα. Από αυτό ακριβώς το σημείο ξεκινά η απλή, αλλά ευφυής σύλληψη του συγκεκριμένου κόμικ των Chip Zdarksy (σενάριο), Mark Bagley (σχέδιο), John Dell και Andrew Hennessy (μελάνια) και Frank D’Armata (χρώματα), που ολοκληρώθηκε σε έξι τεύχη: παρακολουθεί την ιστορία του γνωστότερου ήρωα της Marvel Comics σε πραγματικό χρόνο θέτοντας ως δεδομένο ότι ο αγαπημένος μας Σπάιντερ-Μαν γερνάει πραγματικά, όπως και ο πραγματικός κόσμος και όπως και οι αναγνώστες. Το κόμικ ξεκινάει το 1966, όταν ο Πίτερ Πάρκερ / Σπάιντερ Μαν είναι περίπου 19 ετών και κάθε κεφάλαιο / τεύχος είναι αφιερωμένο σε μια δεκαετία, φτάνοντας έως το 2019, όταν ο ήρωας είναι 70 ετών και βάλε και γερασμένος, όπως κάθε πραγματικός άνθρωπος. Μια έξοχη, λοιπόν, ιδέα η οποία δεν παραμένει απλά ιδέα, αλλά αξιοποιείται πολύ πετυχημένα, δείχνοντάς μας τον Πίτερ Πάρκερ να μεγαλώνει, να παντρεύεται, να φτιάχνει οικογένεια, να ετοιμάζει τη διάδοχη κατάσταση, να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του και τελικά να βρίσκει την “κοινή ανθρώπινη μοίρα”, έστω και με υπερηρωικό τρόπο. Για πρώτη ίσως φορά, βλέπουμε έναν υπερήρωα να γερνάει και να αντιμετωπίζει και αυτός την αμετάκλητη και αμείλικτη φθορά του χρόνου. Ακόμη σημαντικότερο: για πρώτη φορά, τα συμβάντα είναι οριστικά και αμετάκλητα (οι αναγνώστες υπερηρωικών κόμικς γνωρίζουν ότι σε αυτά οι θάνατοι σπανίως είναι οριστικοί, αφού πάντα εφευρίσκεται ένας τρόπος να διορθωθούν τα πράγματα). Για πρώτη φορά, ο υπερήρωας είναι πρωτίστως ήρωας (δηλαδή, άνθρωπος) και δευτερευόντως υπέρ- (δηλαδή, ημίθεος), κάποιος που πρέπει να αντιμετωπίσει την άμμο του χρόνου, όπως και οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί. Ο συγγραφέας, Τσιπ Ζντάρσκι, όμως έχει κι άλλους άσσους στο μανίκι του: παρουσιάζει και τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα (Βιετνάμ, 11/9) με τους ήρωες να τοποθετούνται και να εξαναγκάζονται να πάρουν θέση και μέσα σε όλα αυτά καταφέρνει να ενσωματώσει πολλές αναφορές σε διάσημες ιστορίες του Σπάιντερ-Μαν (ενδεικτικά: Clone Saga, Sevret Wars, Alien Costume Saga, Craven’s Last Hunt, Civil War), αλλά και να παρουσιάσει τους κυριότερους εχθρούς του ήρωά μας, ορισμένους έστω και φευγαλέα. Συνεπώς, η σειρά απευθύνεται σε όλους και στους φανατικούς, αλλά και σε εκείνους, που θα ήθελαν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό. Φυσικά, χρειάζεται γνώση του σύμπαντος της Marvel, για να συλλάβει κάποιος όλες τις αναφορές, η ιστορία όμως καθαυτή διαβάζεται και από ανθρώπους, που μπορεί να έχουν διαβάσει ελάχιστα κόμικς του Σπάιντερ-Μαν στη ζωή τους. Όσο για το σχεδιαστή, Μαρκ Μπάγκλεϊ, δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι παλιά καραβάνα και έχει σχεδιάσει τον ήρωα από τη δεκαετία του 1990 κιόλας. Είναι εξαιρετικά ικανός και μας προσφέρει εξαιρετικές σκηνές μαχών, όπου χρειάζεται, αλλά (κυριότερο, κατά τη γνώμη μου) καταφέρνει να αποδώσει με εξαιρετική επιτυχία τις εκφράσεις των προσώπων, αλλά και των σωμάτων, τα οποία πλέον είναι φθαρτά. Εξαιρετική και η συμβολή των υπόλοιπων συντελεστών στο οπτικά υπέροχο αποτέλεσμα, το οποίο απολαμβάνουμε. Εγώ φυσικά, διάβασα το ΤΡΒ, το οποίο συλλέγει τα 6 τεύχη και περιέχει τα εξώφυλλα της σειράς, κάποια εκ των οποίων ιδιαιτέρως εμπνευσμένα, όπως μπορείτε να δείτε πιο κάτω, αλλά και εναλλακτικά εξώφυλλα, που επίσης είναι ορισμένα εξαιρετικά. Εκφράζω την ευχή να κυκλοφορήσει και στα ελληνικά κάποια στιγμή. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μπορείτε να διαβάσετε κριτική του κάθε τεύχους ξεχωριστά από τον @Spyros Andrianos εδώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Μια ελάιστα τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  12. Τον Νοέμβριο του 2018, ο Δημήτρης Κοσκινάς δημιουργεί μία σειρά τρόμου, εμπνευσμένη από τους αστικούς μύθους της Αθήνας. Η εν λόγω σειρά αποτελείται από τρία τεύχη (δύο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι αυτή την στιγμή) κι αναφέρονται στην οικία Βελισσαρίδη, ένα παλιό αρχοντικό, το οποίο κρύβει πολλά θανάσιμα μυστικά. Το πρώτο τεύχος φέρει τον τίτλο "ΕΝ ΟΙΚΙΑ ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΔΗ". Το δεύτερο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019 και τιτλοφορείται "EX INFERNIS". Σεναριακά τα δύο πρώτα τεύχη συνδυάζουν το παρελθόν με το παρόν, τον τρόμο με την αγωνία, το σεξ με τον σαδομαζοχισμό. Και φυσικά υπάρχει και το μεταφυσικό στοιχείο, που δίνει αίγλη στην όλη πλοκή. Οι δύο ιστορίες μπορούν να διαβαστούν αυτοτελώς, αλλά ταυτόχρονα είναι δημιούργημα μίας ενιαίας ιστορίας, η οποία (όπως είπα και πριν) θα ολοκληρωθεί στο τρίτο και τελευταίο τεύχος. Το αρνητικό στο όλο εγχείρημα, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ότι βγάζει μία μεγάλη βιασύνη. Οι ιστορίες είναι σύντομες, με αποτέλεσμα να παλεύουν άτσαλα να ολοκληρωθούν, χαλώντας το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είναι απείρως καλύτερο αν ήταν σε μορφή graphic novel. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, όμως, ότι έχουν κατατεθεί μεγάλα ποσοστά φαντασίας, ιδίως στον τομέα του τρόμου. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία σειρά που δημιουργεί έντονα συναισθήματα και κρατάει τον αναγνώστη, αλλά θα ήθελα να είχε γίνει καλύτερη διαχείριση. Οι λάτρεις των ιστοριών τρόμου, ας επενδύσουν άφοβα. Οι υπόλοιποι διαβάστε με δική σας ευθύνη. Από το σχέδιο και το μελάνωμα δεν έχω το παραμικρό παράπονο, καθώς είναι πολύ ρεαλιστικά. Ο δημιουργός φροντίζει να κρατά ζωντανό το σενάριο, με ένα κατάλληλο σχέδιο, που ενισχύει το μυστηριακό στυλ τρόμου, που θέλει να περάσει στον αναγνώστη. Το ασπρόμαυρο χρώμα, νομίζω, ότι ταιριάζει απόλυτα στην συγκεκριμένη περίπτωση. Και τα δύο τευχάκια, σαν εκδόσεις, είναι καλοφτιαγμένα, πάντα σε σύγκριση με το φορμά τους. Έχουν παχύ χαρτί στο εξώφυλλο, ενώ αρκετά παχύ είναι και το ματ χαρτί του εσωτερικού, με αποτέλεσμα να το κρατάει καλύτερα σταθερό η καρφίτσα. Το πρώτο τεύχος αριθμεί 16 σελίδες, ενώ το δεύτερο ανεβαίνει στις 24. Σαν έξτρα υλικό, ο αναγνώστης θα βρει μία εισαγωγή στην δημιουργία της περιβόητης οικίας Βελισσαρίδη, ενώ μετά το τέλος της κάθε ιστορίας, υπάρχει μία σελίδα που ουσιαστικά κάνει την τελική αφήγηση, που την ολοκληρώνει. Στο εσωτερικό μέρος τους οπισθόφυλλου υπάρχει η βιογραφία του δημιουργού, καθώς και (ακόμα) μία εισαγωγή της σειράς. Επέλεξα να βάλω αυτή την σειρά στο τμήμα των ενεργών εκδοτών, μιας κι αναφέρεται σαν εκδοτική η DN PUBLICATION, με εκδότη τον ίδιο τον Κοσκινά και με αριθμό ISSN: 2653-9039. Αν νομίζετε ότι θα πρέπει να πάει στα φανζίν, κανένα πρόβλημα. Ας παραθέσουμε και δύο σελίδες από το εσωτερικό, για να πάρετε μία ιδέα για το σχέδιο.
  13. O Conan ξεκίνησε από την πατρίδα του, την Cimmeria, και ταξίδεψε σε όλον τον γνωστό κόσμο. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, έγινε κλέφτης, πειρατής, μισθοφόρος, μονομάχος και εν τέλει, βασιλιάς στην Aquillonia. Σε κάποια στιγμή, σε κάποιο ταξίδι, σε κάποια περιπέτεια του, αντιμετώπισε την Crimson Witch, και αργότερα τα 2 της παιδιά. Η Crimson Witch, φανατικά πιστή στο θεό του θανάτου Razzazel, συνέλεγε το αίμα μεγάλων πολεμιστών, το οποίο, όσο περισσότερο χρόνο ζούσαν οι πολεμιστές, τόσο πιο δυνατό ήταν σε θανατηφόρα μαγεία, η οποία χρειαζόταν για να φέρει τον Razzazel στην γη. Στην πρώτη τους συνάντηση ο Conan την άφησε νεκρή ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Στην πάροδο όμως των ετών, και αφού ο άπειρος Κιμμέριος βάρβαρος έχει γίνει πλέον King Conan, η μάγισσα και τα παιδιά της, τον παρακολουθούσαν, από σφαγή σε σφαγή, από το ένα αιματοβαμμένο πεδίο μάχης στο άλλο, βλέποντας την δύναμη του να μεγαλώνει, το αίμα του να δυναμώνει, μαζί με τη φήμη του. Και όλα οδήγησαν στην τελική σύγκρουση, στην τελική αντιμετώπιση της μάγισσας και του θεού της, κατά τη διάρκεια της οποίας 2 γενιές συναντιούνται, με τελικό έπαθλο την επιβίωση της γης. Ή αλλιώς τι γίνεται όταν εμπιστεύεσαι μια ιστορική σειρά σε έναν άξιο συγγραφέα. Η αναβίωση του ιστορικού τίτλου, μετά την επανάκτηση των δικαιωμάτων από τη Marvel, ανατέθηκε στον Jason Aaron, φανατικό θαυμαστή του έργου του Howard. Και πέρα από ότι είναι πολύ καλός συγγραφέας, έγραψε για τον χαρακτήρα που λάτρευε από μικρός. Μαζί με τον Donny Cates και τον Jonathan Hickman, o Aaron είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά που έχει η Marvel, και μετά την αναβίωση του Star Wars, του ανέθεσαν και αυτή του Conan. Και ενώ η πρώτη δεν ήταν κάτι εξαιρετικό, εδώ πραγματικά παίζει μπάλα στο γήπεδο του. Κατορθώνει και δημιουργεί ένα υπερ-arc 12 τευχών, δίνοντας αληθοφάνεια και ένταση στην κεντρική ιστορία και την απειλή της Crimson Witch, διανθίζοντας την ταυτόχρονα με monster-of-the-week τύπου αναμετρήσεις σε κάθε τεύχος. Και σίγουρα, δεν είναι όλα τα τεύχη σούπερ αν τα εξετάσεις αυτούσια, και ίσως να ήταν καλύτερα αντί για 12, να είχαμε π.χ. 8, αλλά πραγματικά σε έκανε να νιώσεις ότι κάνεις ένα ταξίδι μαζί με τον Conan, από την αφάνεια και την βάρβαρη πλευρά του, στην πιο ώριμη και κατασταλαγμένη, αυτή του Βασιλιά και του πατέρα. Ο φόβος για τον Razzazel είναι υπόκωφος, χωρίς να τον συναντάμε παρά μόνο κοντά στο τέλος και τα τελευταία 2 τεύχη, και η αποκάλυψη του, έχοντας μέχρι τότε στο μυαλό ότι μεγάλος κακός είναι η μάγισσα, είναι ακόμα πιο απόκοσμη και τρομακτική. Ειδικά το 11ο και προτελευταίο τεύχος του arc, είναι από τα πιο πορωτικά τεύχη που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Και πέρα από τον Aaron, συνυπεύθυνος για αυτό είναι ο.... Mahmud Asrar, o οποίος σχεδιάζει τα 10 από τα 12 τεύχη. Του οποίου κάποια στιγμή πρέπει να του εμπιστευτούν κάποιον μεγάλο τίτλο, πέρα από τα διάφορα (αδιάφορα ως επί το πλείστον) υπερηρωικά που έχει κατά καιρούς κάνει. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος πραγματικά σπέρνει. Εκπληκτική σκηνοθεσία και γέμισμα της σελίδας, όχι τόσο πρωτότυπα αλλά πάντα δυναμικά, με κίνηση, με ενέργεια και ουσία. Ουσία στο storytelling, προωθεί τέλεια το σενάριο, εντυπωσιάζει αλλά και σε κρατάει μέσα στην ιστορία. Σωστές στάσεις σώματος, χωρίς υπερβολές, δουλεμένα πρόσωπα, εκφράσεις, μορφασμοί, όλα υπέροχα. Θα ήθελα πολύ να δω το δίδυμο να ξανασυνεργάζεται σε κάποιες ιστορίες εκτός Marvel, γιατί, εδώ, η δουλειά του Asrar ήταν αποκάλυψη, πράγμα που ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό όταν είχα δει τη δουλειά του στο Wolverine & The X-Men και σε κάποιο Avengers. Τα υπόλοιπα 2 τεύχη τα σχεδίασε ο Gerardo Zaffino, κάνοντας αξιοπρεπέστατη δουλειά, χωρίς όμως να μπορεί να ξεπεράσει τον Asrar. Και όπως έγραψα και πιο πριν, δώστε προσοχή στο 11ο τεύχος. Απόλυτη πόρωση! Για να μη γράψω άλλους διθυράμβους, θα κλείσω εδώ λέγοντας ότι τα 12 τεύχη συλλέχθηκαν σε 2 trade paperbacks των 6 τευχών, τα οποία πρέπει να αγοράσετε... χθες! Μετά το 12ο τεύχος, η σειρά συνεχίζει με τον Jim Zubb στο σενάριο και τον Roge Antonio στο σχέδιο, έχοντας ήδη βγάλει άλλα 2 τεύχη, αλλά για αυτά θα σας πω όταν τα διαβάσω. Ο Jason Aaron θα συνεχίσει γράφοντας την σειρά King Conan, η οποία όμως, και λόγω COVID, αγνοείται προς το παρόν η τύχη της. By Crom, διαβάστε το!
  14. Πρώτη Κυκλοφορία: 30-11-2019 Μου αρέσει όταν οι αποτυχίες όσων προηγήθηκαν δεν λειτουργούν ανασταλτικά για όσους αποφασίσουν να βαδίσουν σε παραπλήσια μονοπάτια, αλλά σαν παράδειγμα για το τι διαφορετικό θα μπορούσε να γίνει. Ακόμα και αν δεν καταφέρουν να πετύχουν, η εναλλακτική είναι το μαράζωμα, το οποίο απεύχομαι. Με αυτό το σκεπτικό, καλωσόρισα τα νέα της κυκλοφορίας ενός νέου περιοδικού-ανθολογίας κόμικς με τον τίτλο Epifany Comics της Phase Productions. Επηρεασμένο ξεκάθαρα από την τωρινή μορφή του 2000ad, το περιοδικό περιέχει 7 ιστορίες κόμικς, 1 διήγημα και 3 μόνιμες (απ' όσο καταλαβαίνω) στήλες αρθρογραφίας. Το δε περιεχόμενο των κόμικς έχει κάτι για σχεδόν όλα τα γούστα. Την περιπέτεια με στοιχεία κοινωνικής κριτικής του Στρατιώτη Κέιν, του Κώστα Παντούλα. Τις ντελιριακές καφρίλες του He-Punk and the Bastards of the Universe του Βασίλη Λώλου. Τις μυστηριακές-τρόμου στιγμές του Growwwl του Captain Jimmy & Βασίλη Χειλά. Το μελλοντολογικό-anime σκηνικό του Talos σε μια Αθήνα του μέλλοντος του Γιώργου Κωνσταντόπουλου και του Κώστα Παντούλα. Το επηρεασμένο από moebius και sci-fi σκηνή Blood Cracker του Βασίλη Γέρκου και Βασίλη Χειλά. Το manga Old Man Time του Γιάννη Δαλκίδη. Και την σπλατεριά Οι Ψίθυροι του Άδη, επηρεασμένη από τον Κλάιβ Μπάρκερ, και άλλους άρχοντες του τρόμου, του Βασίλη Ζήκου. Όλες οι ιστορίες συνεχίζονται και στο επόμενο τεύχος, με πιθανή εξαίρεση τους Ψιθύρους του Άδη. Φυσικά σε μια ανθολογία είναι αδύνατο να αρέσουν σε όλους τα πάντα. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, κάποιες ιστορίες μου άρεσαν και κάποιες με άφησαν παγερά αδιάφορο. Δεν βρήκα καμιά που να με ξετρελάνει, αν και 2-3 από αυτές πιστεύω πως μας άφησαν πάνω στο καλύτερο και μας περιμένουν καλύτερα πράγματα στα επόμενα τεύχη, αλλά ως συνολική εκτίμηση, το περιοδικό μου άφησε θετική εντύπωση και θα το συνεχίσω για να δω πως θα πάει. Και εκεί έρχεται η μεγάλη ένσταση μου: Το περιοδικό είναι τριμηνιαίο, όμως το στήσιμο του περιοδικού βασίζεται σε εβδομαδιαίες και μηνιαίες φόρμες. Καταλαβαίνω πως η συχνότερη κυκλοφορία είναι ένα πολύ μεγάλο οικονομικό άνοιγμα για τον οποιοδήποτε, αλλά κάτι πρέπει να γίνει για να το εξισορροπήσει αυτό, μιας και ο μέσος σύγχρονος αναγνώστης δεν θα κάτσει να επενδύσει τόσο χρόνο σε κάτι που δεν του δίνεται στην ολότητα του. Ίσως το μοντέλο που θα έπρεπε να ακολουθηθεί, είναι 3-4 πλήρεις ιστορίες, παύση από αυτούς του δημιουργούς στο ένα τεύχος για να δώσει στην άλλη παρτίδα δημιουργών να παρουσιάσουν την δική τους ιστορία και τράμπα ξανά στο επόμενο. Έτσι πιστεύω πως θα δημιουργήσει και ένα σταθερό κοινό που ίσως δώσει την δυνατότητα στην αύξηση κυκλοφορίας του περιοδικού. Θα πρέπει να δοθεί επίσης μεγαλύτερη έμφαση στον χρωματισμό. Οι εικόνες που έβαλα είναι από τα αρχεία που μοιράζουν τα ίδια τα παιδιά του περιοδικού, αλλά στην μαζική παραγωγή εντύπων με απλά χαρτιά, τα χρώματα είναι πάντα πιο σκούρα, με αποτέλεσμα οι εξαρχής σκοτεινές παλέτες να δείχνουν άσχημα στο τελικό αποτέλεσμα. Ενδιαφέρουσες βρήκα και τις τρεις στήλες του περιοδικού, οι οποίες συνδράμουν στην πιο φιλική εικόνα του. Το The True Masters είχε αφιέρωμα στον Osamu Tezuka από τον Σπύρο Ανδριανό. Είχε αρκετές ενδιαφέροντες πληροφορίες για τον δημιουργό που εκτίμησα, αν και βασίστηκε περισσότερο στην εγκυκλοπαιδική γνώση παρά στην ανάλυση του γιατί θεωρείται σημαντικός. Αλλά αυτό είναι κάτι στο οποίο και εγώ έχω υποπέσει μερικές φορές στα κείμενα μου, οπότε πιστεύω πως θα βελτιωθεί στην πορεία, όταν πάρει το κολάι ο Σπύρος και βρει πως να αξιοποιεί τον διαθέσιμο χώρο που έχει για την στήλη. Η στήλη του The Comics' Chest! ήταν αυτή που εκτίμησα περισσότερο, παρουσιάζοντας το Ισπανικό κόμικ επιστημονικής φαντασίας Πέντε για το Άπειρο, στο οποίο στην χώρα μας έχει βγει ως 5 Στο Διάστημα σε συνέχειες στις σελίδες του Μικρού Καουμπόυ. Και τέλος έχουμε την στήλη Πόσο Μεγάλη την Έχεις; το οποίο είναι παραλλαγή του Shelf Porn ύφους της παρουσίασης της συλλογής των αναγνωστών και γνωστών συλλεκτών της Ελλάδας.
  15. Μετά από πολύ καιρό διάβασα κόμικ, μετά από ακόμα περισσότερο κάνω παρουσίαση. Φευ. Θα γκρεμοτσακίστηκε πουθενά ο @geo_trouκαι θα άλλαξαν οι αέρηδες. Ronin Island λοιπόν. Ένας τίτλος που γυρόφερνα πολύ καιρό, σχεδόν από τότε που πρωτοβγήκε το (πολύ μακρινό) 2019. Συμπτωματικά, βγήκε 10 Δεκεμβρίου που νομίζω είναι και η μέρα που έσκασε το όλο νταβαντούρι με αυτόν τον ιό στην Κίνα. Τέλοσπαντων, δεν θα το προσάψουμε αυτό στο κάρμα του κόμικ - αν και θα έπρεπε. Οι λόγοι που το μπάνισα δύο - εκείνη την εποχή διάβαζα σε βαθμό καψίματος usagi yojimbo και οτιδήποτε σαμουραϊ-οειδές το έτρωγα αμάσητο και ότι είδα ελληνικό όνομα στους συντελεστές. Συγκεκριμένα αυτό του Γιάννη Μυλονογιάννη στο σχέδιο, που στο δικό μου μυαλό είναι από αυτούς τους Έλληνες κομίστες που δεν τους ξέρει κανείς και ξαφνικά κάνουν ένα μπουμ με δουλειά στο εξωτερικό - μπορεί να απατώμαι βέβαια. Τι είναι; Έλα ντε. Είναι ένα historical drama στην φεουδαρχική Ιαπωνία (κάπου αρχές 19ου); Είναι zombie apocalypse; Είναι teenage fiction; Είναι coming-of-age; Είναι λίγο απ'όλα και πολύ από καθόλου. Θα επανέλθω όμως. Το Νησί των Ρόνιν είναι ένα νησί που ζουν διάφοροι Ασιάτες - Κινέζοι, Κορεάτες, Ιάπωνες Σαμουράι. Η γερουσία του Νησιού διατείνεται ότι είναι ένας κοινωνικός παράδεισος με σημαία το 'Η Ισχύς εν τη Ενώσει" του Ελληνικού Στρατού, βέβαια αυτό δεν ισχύει ούτε κατά διάνοια μιας και η Κορεάτισα Χάνα τρώει το σκατό του αιώνα επειδή δεν είναι γόνος ευγενούς οικογενείας όπως ο φίλος της ο Κενίτσι. Γιατί ζουν όλοι αυτοί εκεί; Γιατί εκεί βρήκαν καταφύγιο από τον "Μεγάλο Άνεμο" 30 χρόνια νωρίτερα, έναν άνεμο που έσκασε από το πουθενά, ήταν δηλητηριώδης και αποδεκάτισε το 90% του πληθυσμού απ'ότι φαίνεται. Όλα κυλούν ήρεμα και ρατσιστικά μέχρι να εμφανιστούν πλοία-αντιπρόσωποι του νέου Shogun (αυτοκράτορα) και ξαφνικά να δημιουργηθούν νέες συμπάθειες, ατζέντες και μικροπολιτικές. Προσθέστε στο μείγμα κάτι τερατοειδή τύπου ζόμπι που είναι μια νέα μετάλλαξη από το δηλητήριο του Ανέμου και γίνεται ο κακός χαμός. Λοιπόν, το κόμικ δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Θα μπορούσε να είναι; Μάλλον όχι, δεν θα μπορούσε να είναι. Το ταβάνι που έβαλαν οι δημιουργοί ήταν χαμηλό εξ αρχής. Πιστεύω τους επηρέασε το γεγονός ότι η ντιρεκτίβα της Μπουμ! ήταν για ένα πεντάτευχο mini-series το οποίο κατέληξε να γίνει 12 τεύχη, οπότε υποθέτω πως το πλαίσιο ανάπτυξης της ιστορίας έπρεπε να απλώσει σαν πολύ στενό ρούχο. Το σχέδιο του Μυλονογιάννη είναι συμπαθές, αλλά δεν έχει κάτι φρέσκο - λίγο kawai, λίγο manga, λίγο ευρωπαϊκό. Το σενάριο από την άλλη είναι και το μεγάλο αγκάθι του τίτλου αφού ο Pak θέλησε να βγάλει όχι κόμικ αλλά πολυμηχάνημα που τα κάνει όλα και συμφέρει - δεν κατάφερε κατ'εμέ να πιάσει κανένα κοινό με ένα αποτέλεσμα άνευρο, χαρακτήρες σούπα χωρίς κανένα ενδιαφέρον για κίνητρα και ταύτιση, μαζεμένο άτεχνα στο τέλος και σίγουρα μια επίγευση που ξεχνιέται σαν να έπαθες μόλις αγευσία από κόβιντ. Μπορείτε να ζήσετε χωρίς αυτό; Δεν έχω ιδέα, διαβάστε το και κρίνετε μοναχοί σας. Στην @kabuki σίγουρα θα αρέσει πάντως. link της boom!
  16. Μετά το run των Mark Waid και Chris Samnee (κατά κύριο λόγο) ακολούθησε το vol. 5 του Charles Soule για την ιστορική σειρά και στη συνέχεια η Marvel αποφάσισε να κάνει μια ακόμη επανεκκίνηση στις περιπέτειες του αγαπημένου ήρωα εμπιστευόμενη τον Chip Zdarsky στο σενάριο και τον Marco Checchetto ως βασικό σχεδιαστή. Η σειρά γνώρισε μεγάλη επιτυχία και κατά τη γνώμη μου δικαίως! Στο vol. 5 συνέβησαν διάφορα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, τα οποία τα πληροφορούμαστε ακόμη κι αν δεν το έχουμε διαβάσει (όπως συμβαίνει με εμένα), τα οποία δεν θα γράψω εδώ, τόσο για να αποφύγω τα σπόιλερ, όσο και επειδή τα περισσότερα αναφέρονται στα πρώτα τεύχη της νέας αρίθμησης. Περιορίζομαι μόνο να γράψω, ότι μιλάμε για μια σχεδόν ολική επανεκκίνηση του ήρωα. Ο Zdarsky είναι σεναριογράφος εγνωσμένης αξίας και κάνει εξαιρετική δουλειά στο χαρακτήρα. επικεντρώνεται πολύ περισσότερο στον άνθρωπο Matt Murdoch, παρά στον υπερήρωα Daredevil και μας παρουσιάζει ένα Ματ ευάλωτο, ανασφαλή, γεμάτο αμφιβολίες, να αποζητά την αποδοχή, αλλά και την ανθρώπινη επαφή και με αυτό εννοώ και τη γυναικεία και να παλεύει διαρκώς με την καθολική του πίστη, αναρτώμενος εάν πράττει το σωστό ως μασκοφόρος υπερήρωας. Τα πράγματα για εκείνον θα επιδεινωθούν, όταν κατά λάθος θα σκοτώσει ένα διαρρήκτη και θα έχει να αντιμετωπίσει τόσο το νόμο, όσο και τους προσωπικούς του εφιάλτες. Πολλοί - ανάμεσά τους και ο φιλικός μας γείτονας - θα απαιτήσουν να μείνει εκτός δράσης, αλλά του είναι αδύνατον και για αυτό θα επιχειρήσει να καταπολεμήσει το έγκλημα με άλλους τρόπους. Ο Matt όμως, είναι ο Daredevil ακόμη και χωρίς τη μάσκα και δεν μπορεί να αποβάλει την ανάγκη του να καταπολεμήσει το έγκλημα και να βοηθήσει την περιοχή του. Δύο πράγματα θα συμβούν στη συνέχεια της ιστορίας, που θα της δώσουν μια νέα τροπή: μια οικογένεια Κροίσων θα θελήσει να αγοράσει τα κτήρια στη φτωχή γειτονιά του Matt και εκείνος θα αποφασίσει να παραδοθεί στην αστυνομία, μη αντέχοντας τις τύψεις για τη ζωή, που αφαίρεσε. Μέσα σε όλα αυτά, θα δούμε τον Κίνγκπιν και το οργανωμένο έγκλημα της πόλης να δρουν εναντίον του, την Ηλέκτρα να προσπαθεί να τον βοηθήσει με ανορθόδοξους τρόπους, τον αδερφό του να εμφανίζεται και θα υπάρξει ακόμη κι ένα crossover με το King in Black σε ένα ή δύο τεύχη, στο κατά τη γνώμη μου, πιο αδύναμο κομμάτι του run. Θα κάνουν και μικρές ή μεγαλύτερες εμφανίσεις και άλλοι ήρωες και εγκληματίες, που έχουμε δει, καθώς και ένας χαρακτήρας από το run του Waid, αλλά τίποτα δεν αλλάζει: η ιστορία ανήκει στο Matt και σε κανέναν άλλο. Ήδη έχω γράψει πάρα πολλά, αλλά η ουσία είναι, ότι ο Zdarsky δίνει μεγάλο βάθος στον ήρωα: ταλαιπωρημένος, κυνηγημένος, απόκληρος, φυλακισμένος, καταδικασμένος να βοηθά τους άλλους, βαθιά ανθρώπινος, πραγματικά μου έδωσε αφορμή για πολλές σκέψεις. Στο σχέδιο βρίσκεται πρωτίστως ο Marco Checchetto, αλλά αρκετά τεύχη έχουν σχεδιαστεί από τον Jorge Fornés και ορισμένα από τον Lalit Kumar Sharma. Έχουν κάνει όλοι πολύ καλή δουλειά, αλλά η προτίμησή μου είναι σαφώς με τον πρώτο, ο οποίος σχεδιάζει σε ένα κλασικό, πολύ δυναμικό στιλ. Έχουν κυκλοφορήσει 36 τεύχη και μετά νομίζω, ότι η σειρά ξεκίνησε νέα αρίθμηση (διορθώστε με, αν κάνω λάθος). Εγώ έχω διαβάσει τα έξι πρώτα trades, που φτάνουν έως το #30. Για τους φίλους του ήρωα και γενικά των υπερηρωικών είναι must, αλλά πιστεύω ότι και όλοι οι άλλοι θα έπρεπε να του ρίξουν μια ματιά!
  17. leonidio

    DCeased

    Ένα αρκετά διασκεδαστικό και πολύ καλοφτιαγμένο κόμικ από τη DC, που θέτει το ερώτημα, τι θα γινόταν εάν ένας ιός, από τον οποίο οι υπερήρωες δεν θα ήταν απρόσβλητοι, κατέστρεφε τον κόσμο; Η ιδέα έχει χρησιμοποιηθεί πρώτα στο διασκεδαστικότατο Marvel Zombies, αλλά εδώ έχουμε την παραλλαγή του ιού, ο οποίος μεταδίδεται μέσω των ηλεκτρονικών συσκευών με τη λέξη “viral” να αποκτά εντελώς καινούριο νόημα. Για να μη μακρηγορούμε, οι υπερήρωες της DC πέφτουν ένας ένας και στο τέλος μένουν ελάχιστοι, που προσπαθούν να σώσουν ό,τι έχει απομείνει από τον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι το κόμικ προσφέρει πρωτίστως ψυχαγωγία και δεν αντέχει σε κάποια πιο σοβαρή κριτική, κάτι που δεν είναι καθόλου κακό από μόνο του. Στην πραγματικότητα και υπό αυτό το πρίσμα είναι καλογραμμένο και καλοσχεδιασμένο. Φυσικά, προϋποθέτει και γνώση των βασικών ηρώων και καταστάσεων του σύμπαντος της DC και είναι γεμάτο με αστεία, ατάκες και μπηχτές, που μόνο ένας καλός γνώστης των υπερηρωικών μπορεί να συλλάβει, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι και όσοι δεν έχουν εντρυφήσει στα κόμικς της εταιρείας δεν μπορούν να το απολαύσουν. Το σενάριο δίνει χώρο σε πάρα πολλούς ήρωες της DC, αποδομεί και κανιβαλίζει (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ήρωες και σχέσεις μεταξύ των ηρώων και προσφέρει άφθονο αίμα χωρίς ταυτόχρονα να λείπει το χιούμορ. Η δράση είναι ασταμάτητη και πιστεύω ότι όσοι το διαβάσουν θα το ευχαριστηθούν, ενώ και το τέλος είναι μάλλον αναπάντεχο. Ο σεναριογράφος Tom Taylor έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και έχει γράψει διαλόγους, που μέσα στο εξωφρενικό του θέματος, είναι απόλυτα φυσικοί. Ο βασικός σχεδιαστής Trevor Hairsine δίνει το σωστό συνδυασμό μεταξύ ασταμάτητης, σωματικής δράσης και συναισθήματος με βοήθεια από το μελανωτή Stefano Gaudiano (εκ των βασικών συντελεστών του The Walking Dead) και την κολορίστρια Rain Beredo. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 6 τεύχη, τα οποία συλλέχθησαν σε έναν πολύ ωραίο, σκληρόδετο τόμο, που έχει και εναλλακτικά εξώφυλλα, και τον οποίον διάβασα εγώ. Μέσα στο Φεβρουάριο ξεκίνησε και η συνέχεια, το Unkillables, το οποίο ολοκληρώθηκε σε τρία τεύχη. Δυστυχώς, βέβαια, η πραγματικότητα αποδεικνύεται εξίσου εξωφρενική και ζήσαμε πρωτόγνωρες καταστάσεις λόγω κορωνοϊού, οι οποίες καθιστούν το κόμικ επίκαιρο, έστω και μέσα στην υπερβολή του. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Μια ελάχιστα διαφορετική μορφή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  18. Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Πώλυ, μια πολική αρκούδα, που έχει υπάρξει πολύ πετυχημένος παλαιστής στο παρελθόν. Μέτά την τραγική απώλεια του κολλητού του και παρτενέρ του στην πάλη, έχει αποσυρθεί από το άθλημα και πνίγει την θλίψη του στο ποτό. Μια νεαρή φαν ποντικίνα, η Μους τον πλησιάζει και του ζητά να ξαναγυρίσει στην ενεργό δράση, μαζί της, ως ατρόμητο δίδυμο στο επόμενο τουρνουά πάλης. Ο Πώλυ πείθεται δύσκολα να επιστρέψει, αλλά έχει να αποκρούσει πολύ περισσότερους εχθρούς, απ, ό,τι είχε αφήσει στο ρινγκ. Θα έρθει αντιμέτωπος με μια συμμορία, την Κακιά Φάρα, που πέρα από τα κυκλώματα της πάλης ελέγχει και καταδυναστεύει και την πόλη. Ο Λαγουβάρδος δείχνει να γουστάρει πολύ το να δημιουργεί κόμικς κι αυτό φαίνεται. Εδώ αποδεικνύει για άλλη μια φορά τις ικανότητές του, αφήνοντας για λίγο τα manga και καταπιάνεται με ένα διαφορετικό είδος κόμικς, τους ζωόμορφους ήρωες. Και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. ΟΙ ευρωπαϊκές επιρροές είναι εμφανείς και ο Πολικός Παλαιστής είναι ένας φόρος τιμής στο Blacksad (που είναι ένα από τα αγαπημένα του κόμικς). Το κόμικ διατηρεί μια πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στην περιπέτεια, το δράμα και το χιούμορ. Πιάνει ένα πρωτότυπο θέμα για τα ελληνικά κομικσικά δεδομένα και το αναδεικνύει πολύ όμορφα. Οι χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες και παίρνουν φοβερές εκφράσεις, μέσα από το πενάκι του Λαγουβάρδου. Σχεδιαστικά και σκηνοθετικά είναι ένα άρτιο κόμικ. Κινείται με άνεση πάνω στα κλισέ του είδους, διασκεδάζει τον εαυτό του και γι αυτό διασκεδάζει και μας. Ο Πολικός Παλαιστής διαθέτει δυναμική κίνηση, προσοχή στη λεπτομέρεια, όμορφα χρώματα, συναίσθημα, ροή. Εχουν κυκλοφορήσει 3 τεύχη και η ιστορία θα ολοκληρωθεί στο 4ο.
  19. Ημερομηνία Κυκλοφορίας στα Ελληνικά: 05-04-2019 Υλικό της Συλλογής: Shazam v1: The New 52 (Justice League v2 00, 07-11, 14-16, 18-21) Με αφορμή το The New 52, η DC Comics είχε εκδώσει μεταξύ 2011-2013, και ένα νέο origin για το άλλοτε αντίπαλο... στις πωλήσεις του Σούπερμαν, του Κάπτεν Μάρβελ (Shazam ως τίτλος για νομικούς λόγους). Μόνο που προφανώς μιας και ο χαρακτήρας είχε προ πολλού πάψει να είναι δημοφιλής λόγω σποραδικής χρήσης και κακομεταχείρισης του, δεν του είχαν εμπιστευτεί έναν δικό του τίτλο. Αντί αυτού, είχαν παρουσιάσει την ιστορία του μέσα στις σελίδες του Justice League που έγραφε ο τοπ συγγραφές της εταιρίας (και μεγάλο-παράγοντας έκτοτε) Τζεφ Τζονς και ένα καταπληκτικό σχέδιο από του superstar σχεδιαστή Γκάρι Φρανκ (Incredible Hulk, Superman). Αυτή την έκδοση βγάζει και στην χώρα μας φέτος η Οξύ, με μια άλλη αφορμή, αυτής της ταινίας που βγήκε τον Απρίλιο του 2019 με πρωταγωνιστή τον Zachary Levi (Chuck, Thor's Fandral), ταινία που διασκευάζει κατά μεγάλο μέρος την ιστορία αυτή. Ο Μπίλι Μπάτσον ένα... αλάνι ορφανός έφηβος που ήδη έχει προ πολλού χάσει την αθωότητα του, επιλέγεται από τον Μάγο Σαζάμ για να γίνει o φορέας της μαγείας και ο υπερασπιστής της γης εναντίον του υπερφυσικού, σε μια μεστή αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα. Όχι το πιο αβανταδόρικο, αλλά σίγουρα ένα που λαμβάνει υπόψη τις εποχές που ζούμε. Η επιλογή του Μάγου π.χ. δεν μπορεί να είναι βασισμένη στις ίδιες αξίες με αυτές του κόμικ της δεκαετίας του '40, ούτε η Marvel family να έχει την ίδια σύνθεση με αυτή εκείνης της εποχής. Ακολούθως, οι κακοί έχουν κάπως διαφορετικές συμπεριφορές, αλλά σε βαθμό που δεν ενοχλεί ή αφαιρεί κάτι. Συνολικά, είναι ένας τίτλος που διαβάζεται ευχάριστα και αξίζει για αυτό που προσπαθεί. Σαφώς και δεν είναι η απόλυτη ιστορία του Captain Marvel (που τεχνηέντως δεν αναφέρεται πουθενά ως όνομα μέσα), αλλά μια καλή εισαγωγή στον κόσμο του.
  20. Το δίδυμο Lemire και Sorrentino έχει δημιουργήσει εξαιρετικά κόμικς, όπως το Gideon Falls και το Old Man Logan. Καθόλου παράξενο λοιπόν, που το Joker: Killing smile, κινείται στα ίδια υπέροχα κομικσικά μονοπάτια, σε τρία χορταστικά oversized τεύχη, από DC Black Label. Η υπόθεση έχει ως εξής: Ο ψυχίατρος Ben Arnell πιστεύει ότι μπορεί να θεραπεύσει τον Joker κι ότι αυτό θα είναι ένας θρίαμβος για την ψυχιατρική, αλλά και την καριέρα του. Η υπεροψία του τον κάνει να πιστεύει ότι είναι σε θέση ισχύος κι ότι μπορεί να διαχωρίζει τη δουλειά του από την υπόλοιπη ζωή του, οι ψυχολογικές ισορροπίες όμως είναι εντελώς διαφορετικές. Η σχέση του ψυχιάτρου με τον Joker θυμίζει έντονα τη δυναμική της σχέσης του Χανιμπαλ Λέκτερ με την Κλαρις Σταρλινγκ στη Σιωπή των Αμνών. Ο έγκλειστος Joker υφαίνει τα δίχτυα του αργά και σταθερά, ώστε να εισχωρήσει στο μυαλό του "μελετητή" του κι αποδεικνύεται πολύ ικανότερος ψυχαναλυτής , έχοντας αναγάγει τη χειριστικότητα σε τέχνη. Αναφέρει άλλωστε κι ο ίδιος ότι ίσως θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη, κι η εξέλιξη της ιστορίας τον δικαιώνει. Ο ψυχίατρος παίζει με τους κανόνες, ο Joker τους ανατρέπει και τους στρέφει εναντίον του. Το κόμικ εξερευνά τα όρια της επιρροής μιας παρανοϊκής διάνοιας στους υπόλοιπους. Πόσο μπορεί κανείς να μείνει αποστασιοποιημένος, καθώς έρχεται σε επαφή και μελετά διαταραγμένα άτομα, που έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας και όρια από τον ίδιο. Αν μπορεί κανείς να προστατέψει την οικογένεια του από το σκοτάδι που τον γεμίζει η δουλειά του. Ο Lemire ξέρει ότι αυτά που μας τρομάζουν στ' αλήθεια, είναι τα κοντινά. Αυτά που μπορεί να χάσουμε στην πραγματικότητα. Τους ανθρώπους που αγαπάμε ή ακόμα και το μυαλό μας. Έχουμε έναν Joker, έναν ψυχοπαθή δολοφόνο, που στο μυαλό του θέλει να φτιάξει κάτι όμορφο, όσο διεστραμμένο και να ναι. Η απεικόνιση των εγκλημάτων του, μας δίνεται μέσα από τα δικά του μάτια, ως μια διεστραμμένη καλλιτεχνική έκφραση. Ένα επικίνδυνο παραδείσιο πουλί, παγιδευμένο στο κλουβί του Arkham (Ο Lemire αναφέρει σε συνέντευξή του ότι εμπνεύστηκε τον Joker του από τους Steve Englehart/ Marshall Rogersστην ιστορία τους The Laughing Fish, αλλά δανείστηκε στοιχεία κι από τον Joker των Azzarell/Bemejo και το Killing joke του Alan Moore) . Στον αντίποδά του, έχουμε έναν επιστήμονα (εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό απ΄το origin της Harley Quinn), που θέλει επίσης να δημιουργήσει κάτι όμορφο. Να έχει μια ευτυχισμένη οικογένεια και μια πετυχημένη καριέρα. Που γυρνά πίσω τα βράδια, στη ζεστή προστατευμένη οικογενειακή φωλιά. Πόσο διαφορετικοί είναι αυτοί οι δύο; Ποιες είναι αυτές οι συνθήκες που κάνουν κάποιον να περάσει ή όχι τα κοινωνικά όρια; Πάνω σε αυτούς τους προβληματισμούς, στη σύγκρουση χαρακτήρων και απρόβλεπτων συνθηκών, ο Lemire στήνει ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που παίζει παιχνίδια με το μυαλό μας, όπως κι ο Joker με τον Ben Arnell. Όντας κι ο ίδιος "φρέσκος" πατέρας, διοχετεύει τις φοβίες του και τις ανησυχίες του στο κόμικ, με πολύ αληθοφανή και διεισδυτικό τρόπο. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα από τρεις οπτικές γωνίες: του Joker, του ψυχιάτρου Ben Arnell και του Mr Smiles, ήρωα ενός παραμυθιού που ζει στη Happyville, που πρακτικά είναι ένα "παιδικό" alter ego του Joker. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ρεαλιστικά και παραμυθικά στοιχεία της ιστορίας λειτουργούν υποδειγματικά. Καθόλου τυχαία, η Gotham City δεν είναι σκοτεινή, όπως την έχουμε συνηθίσει σε τόσα κόμικς. Κι ίσως γι αυτό να είναι τρομακτικότερη από ποτέ. Σε αυτό συμβάλλει αποφασιστικά και το εικαστικό κομμάτι. Ο Sorrentino συνεχίζει να πειραματίζεται ανελέητα πάνω στα όρια της κομικσικής τέχνης, με πάνελς να διαλύονται στα συστατικά τους, με αυτήν την χαρακτηριστική νοσηρότητα και δημιουργικότητα που διακατέχει όλα του τα έργα. Το σχέδιό του δίνει δυνατά καρέ έντονου ρεαλισμού σε ένα (όχι και τόσο) υπερηρωικό κόμικ, δίνει περισσότερη έμφαση στα πρόσωπα απ' ότι συνήθως και τα βλέμματα των ηρώων του είναι πιο διαπεραστικά από ποτέ. Η ζεστασιά στις οικογενειακές σκηνές κι η αθωότητα/βαρβαρότητα του παραμυθιού ενισχύουν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα του κόμικ και την αγωνία μας για το τι μέλλει γενέσθαι. Αν κάτι όμως απογειώνει το αισθητικό αποτέλεσμα και την ατμόσφαιρα του κόμικ, που αποτυπώνει τις συναισθηματικές διακυμάνσεις και τονίζει τις αντιθέσεις, αυτό είναι ο χρωματισμός της Jordie Bellaire, που πραγματικά δίνει ρέστα. Η παλ χρωματική της παλέτα στα εγκλήματα του Joker, τα έντονα κόκκινα στις εκρήξεις βίας, η σωστή χρήση των μουντών και ψυχρών αποχρώσεων, αναδεικνύουν εκπληκτικά το σχέδιο του Sorrentino. Να σημειώσω εδώ ότι έχει κάνει παπάδες στο χρωματισμό και στο Vision. Συνολικά το Joker: Killer Smile είναι από τα καλύτερα κόμικς του Joker που έχω διαβάσει. Το τελευταίο τεύχος μπορεί να μην ήταν τόσο απρόβλεπτο όσο θα ήθελα, δεν αποδυνάμωσε όμως το "ταξίδι" του κόμικ και έδωσε μια αρκετά διαφορετική ματιά σε έναν από τους πιο διάσημους villains. Πραγματικά, ό,τι άλλο κόμικ και να δημιουργήσει το συγκεκριμένο dream team θα το πάρω με κλειστά μάτια Εννοείται ότι προτείνεται σε φανς των υπερηρωικών και μη. Οι σκληροπυρηνικοί batmanικοί ίσως απογοητευτούν, καθώς ο Batman παίζει ρόλο κομπάρσου εδώ, αλλά πιθανότατα θα ανταμειφθούν με το επόμενο one shot - επίλογο 32 σελίδων, των ίδιων δημιουργών, που θα κυκλοφορήσει το Μάιο, με τίτλο Batman: The Smile Killer: εκεί, ο νεαρός Bruce Wayne μεγαλώνει παρακολουθώντας το Mr. Smiles Show... και το σόου μπορεί να τον παρακολουθεί επίσης. Και ακούει τα λόγια του Mr. Smiles, καθώς απευθύνεται μόνο σ' αυτόν! Απλά ανυπομονώ!
  21. Αυτό είναι ένα κόμικ, που περίμενα με ανυπομονησία, επειδή με είχε εντυπωσιάσει το βιβλίο της συγγραφέως N.K. Jemisin, "Η Πέμπτη Εποχή", πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Σπασμένης Γης και μοναδικό έως τώρα, που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Η Jemisin κέρδισε τρία συνεχόμενα βραβεία Hugo για κάθε βιβλίο της τριλογίας. Το "Far Sector" είναι, νομίζω, η πρώτη της απόπειρα στη συγγραφή κόμικς και εισάγει στο σύμπαν της DC ένα καινούριο μέλος του Green Lantern Corps, τη Mullein, η οποία καλείται στην Enduring, μια πόλη-πλανήτη πληθυσμού 20 δισεκατομμυρίων στις άκρες του σύμπαντος, μακριά από κάθε άλλο μέλος του σώματος, για να επιλύσει μια περίπτωση φόνου, τον πρώτο μετά από 500 χρόνια. Αυτή είναι η πρώτη αποστολή για τη Mullein και αποδεικνύεται πολύ δύσκολη, επειδή αυτός ο κόσμος αποτελείται από τρία εντελώς διαφορετικά είδη με συνείδηση, τα οποία συμβιώνουν διοικούμενα από ένα τριμελές συμβούλιο, το οποίο έχει έναν αντιπρόσωπο από κάθε είδος. Ο πλανήτης έχει στιγματιστεί στο παρελθόν από αιματηρούς πολέμους και γενοκτονίες, για αυτό και το Συμβούλιο έχει αποφασίσει να εισάγεται στο DNA όλων των κατοίκων ένας γενετικός παράγοντας, που εξαλείφει όλα τα συναισθήματα. Τον τελευταίο καιρό, όμως, κυκλοφορεί ένα καινούριο ναρκωτικό, που επιτρέπει στα πλάσματα του πλανήτη να αποκτούν συναισθήματα, έστω και προσωρινά. Αυτή είναι η κατάσταση, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει η Mullein, αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, όπως θα ανακαλύψουμε μαζί της σε αυτό το πολύπλοκο σενάριο, που έχει φτιάξει η Τζέμισιν, χτίζοντας έναν ολόκληρο κόσμο με πολύ φαντασία, αλλά και αξιοθαύμαστη προσοχή στις λεπτομέρειες. Δεν θα γράψω παραπάνω για την υπόθεση, γιατί έχει σημασία όποιο/ος το διαβάσει, να ανακαλύψει την πλοκή χωρίς να ξέρει πολλά πράγματα. Ακόμη και για το παρελθόν της Mullein ξέρουμε στην αρχή ελάχιστα πράγματα, αλλά μαθαίνουμε αρκετά περισσότερα στη συνέχεια. Σημειώνω απλώς, ότι όλοι οι χαρακτήρες έχουν εντυπωσιακό βάθος και ότι παρά το γεγονός, ότι η υπόθεση εκτυλίσσεται σε έναν κόσμο εξαιρετικά μακριά από το δικό μας, υπάρχουν αρκετές αναφορές στα γήινα πράγματα, πολύ περισσότερες από ό,τι φαίνεται στην αρχή. Κατά τα άλλα, η αφήγηση της Τζέμισιν είναι στρωτή και αρκετά πυκνή, χωρίς να γίνεται κουραστική, υπάρχουν όμως τόσες λεπτομέρειες και αρκετές υποπλοκές, που θα χρειαζόντουσαν δύο ή τρία τεύχη ακόμη, προκείμενου να ολοκληρωθούν όλες. Ακόμη κι έτσι, όμως, είναι ένα σενάριο, που συνδέει επιτυχώς τη εξωγήινη φαντασία με τη γήινη πραγματικότητα. Τα σχέδια και τα χρώματα του Κάμπελ είναι εντυπωσιακά και πολύχρωμα σε σημείο που γίνονται έως και εκθαμβωτικά, κάτι που ίσως να μην είναι πάντα καλό. Οι χαρακτήρες είναι εκφραστικοί, η σκηνοθεσία πετυχημένη, κάποια καρέ υπέροχα, παρόλα αυτά όμως, δεν έμεινα απολύτως ικανοποιημένος, ίσως επειδή τα βρήκα λίγο πιο ποπ από όσο θα ήθελα. Προσωπική άποψη, φυσικά, και σίγουρα οι σχεδιαστικές ικανότητες του Κάμπελ δεν αμφισβητούνται. Το κόμικ ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade, το οποίο διάβασα και το οποίο περιλαμβάνει τα εξώφυλλα των τευχών, ορισμένα σχέδια του Κάμπελ και μια πολύ σύντομη συνέντευξη των δύο δημιουργών. Έχει ήδη βρεθεί σε κάποιες από τις λίστες με τα καλύτερα κόμικς της χρονιάς και πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κανείς. Ξεκαθαρίζω, ότι δεν πρόκειται για αμιγές υπερηρωικό κόμικ, αφού δεν εμφανίζεται κανένας υπερήρωας της DC. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το Ίντερνετ. Μπορείτε να δείτε και μια συνέντευξη της σεναριογράφου σχετικά με το κόμικ, αλλά ίσως καλύτερα να έχετε διαβάσει το κόμικ πρώτα.
  22. Ένας άγνωστος συναντά την Dee, που αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα με τη ζωή της, και της προσφέρει 500 δολάρια κάθε μέρα, αρκεί να κάνει ένα και μόνο ένα πράγμα: να ανάβει ένα φως. Κι εκείνη, φυσικά, δέχεται. Η αλήθεια είναι, ότι δεν έχει και πολλές οικονομικές επιλογές. Μια δεύτερη γυναίκα, η Emma, βρίσκει ένα όπλο μέσα σε μια λακκούβα και κάνει αυτό που θα έκανε κάθε νομοταγής πολίτης: καλεί την αστυνομία. Η αστυνομία έρχεται, αλλά αντί να τη βοηθήσει, την απάγει. Μια τρίτη γυναίκα, η Kay, είναι αυτή που έλαβε και απάντησε στην κλήση της Emma, αλλά γιατί η αστυνομία δεν βοήθησε; Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία, για να καταλάβουμε, ότι οι μοίρες των τριών γυναικών συνδέονται, απομένει να δούμε μόνο το πώς. Ο Fraction χρησιμοποιεί μια κατακερματισμένη αφήγηση με πισωγυρίσματα στο χρόνο, για να μας δώσει όλες τις πτυχές της ιστορίας, η οποία κρύβει μια ιστορία αστυνομικής διαφθοράς. Αντικειμενικά, η υπόθεση δεν είναι κάτι σπουδαίο ή καινοτόμο, τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί. Επίσης, προσωπικά, μου δόθηκε σε κάποια σημεία η εντύπωση, ότι ο σεναριογράφος προσπάθησε να απλώσει την ιστορία όσο περισσότερο μπορούσε. Κι όμως, παρά αυτές τις διαπιστώσεις και ενστάσεις, πιστεύω, ότι το "November" είναι ένα πολύ καλό κόμικ. Και το πιστεύω αυτό, επειδή σε γενικές γραμμές, ο Fraction κατορθώνει με την αφήγηση και το διάλογο ή και μα την έλλειψη διαλόγου σε ορισμένες σκηνές, να μας παρουσιάσει τα αδιέξοδα των τριών ηρωίδων, χωρίς να εκβιάζει καταστάσεις και χρησιμοποιώντας ρεαλιστικές σκηνές, αλλά και κάποιες ευφυείς τεχνικές, όπως το κεφάλαιο "The voice on the end of the phone" στον τρίτο τόμο, το οποίο αποτελείται εξ ολοκλήρου από έναν τηλεφωνικό διάλογο. Παράλληλα, ψάχνει βαθιά στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστριών και παραδίδει τρία πραγματικά ολοκληρωμένα πορτρέτα. Το σχέδιο της Elsa Charretier με ξένισε στην αρχή, αλλά αποδεικνύεται ιδανικό. Όπως γράφει και ο @Lazarosστην κριτική, της οπαίας παραθέτω το λινκ στο τέλος, το σχέδιό της θυμίζει Bruce Timm και Darwyn Cooke (προσωπικά, μου θύμισε περισσότερο τον δεύτερο). Αποδίδει με εξαιρετικό τρόπο την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστριών και των δευτεραγωνιστών και συμπληρώνει όλα όσα το σενάριο του Fraction γράφει και, κυρίως, όσα αποφεύγει να γράψει. Πολύ ωραία πλάνα, εξαιρετική σκηνοθεσία, τελικά με κέρδισε απόλυτα. Ο Matt Hollingsworth μεγαλουργεί με τις χρωματικές του επιλογές, διαφορετικές για κάθε ηρωίδα, αλλά και για κάθε αλλαγή στην ψυχική διάθεση. Θα καταλάβετε περισσότερα, όταν διαβάσετε το κόμικ. Μόνη παραφωνία στο εικαστικό κομμάτι, το λέτερινγκ του Kurt Ankery. Συμφωνώ και πάλι με τον @Lazaros, ότι σε κάποια σημεία δυσκολεύει πολύ την ανάγνωση. Συμπέρασμα; Πολύ αξιόλογο κόμικ, που αξίζει μια ανάγνωση. Κυκλοφόρησε σε τέσσερις σκληρόδετους τόμους από την Image με τον τελευταίο να κυκλοφορεί στις αρχές του 2021. Καλύτερα, πάντως, να περιμένετε για κάποια προσφορά, γιατί η αλήθεια είναι, ότι η τιμή και των τεσσάρων τόμων μαζί είναι κάπως.... Οι τόμοι δεν περιέχουν τίποτα επιπλέον, ίσως κάποια στιγμή κυκλοφορήσει μια συγκεντρωτική έκδοση. Όλες οι εικόνες είναι από το ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική από τον @Lazarosστο thedirectorscut.gr
  23. Δύο κοριτσάκια παίζουν, όταν ξαφνικά το ένα από τα δύο απάγεται από εξωγήινους. Ο Μπάτμαν καλεί τον παντοδύναμο Σούπερμαν να ψάξει να το βρει, αλλά εκείνος αρχικά διστάζει, επειδή έχει υποχρεώσεις στη Γη. Πρέπει να προστατεύσει τον πλανήτη, την πόλη του και τη Λόις. Εξάλλου, όπως λέει και ο Γκριν Λάντερν: "Το σύμπαν είναι άπειρο και όλοι είναι τόσο μικροί." Όλοι εκτός από το Σούπερμαν. Όπως του θυμίζει ο Μπάτμαν: "Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ εσένα και όλων μας. Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε και εσύ είσαι ο Σούπερμαν". Και κάπως έτσι, ο Σούπερμαν θα εγκαταλείψει τη Γη και θα κινηθεί στις εσχατιές του σύμπαντος αναζητώντας το χαμένο κορίτσι, θα αντιμετωπίσει παντοδύναμους εχθρούς, θα κινηθεί μέσα στο χρόνο, θα υποφέρει, θα φτάσει στα όρια των δυνάμεών του, αλλά θα παραμείνει μέχρι τέλους ο Σούπερμαν. Με βάση αυτή τη σεναριακή αφετηρία, οι Κινγκ και Κούμπερτ επιχειρούν να αποδομήσουν, κατά κάποιο τρόπο, τον ισχυρότερο ήρωα των κόμικς και να του προσδώσουν μια πιο ανθρώπινη υπόσταση, κάνοντάς τον τρωτό και ευάλωτο και βάζοντάς τον να υπερνικά τα εμπόδια περισσότερο με τη δύναμη του πνεύματος και της θέλησής του, παρά με την υπεράνθρωπη δύναμή του. Και ως ένα βαθμό το πετυχαίνουν, προσφέροντάς μας μια ιστορία του Ανθρώπου από Ατσάλι, που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα, τουλάχιστον μέχρι το συμβατικό φινάλε, όπου βλέπουμε μια από τα ίδια. Τουλάχιστον, όμως, μέχρι να φτάσουμε έως εκεί, έχουμε διαβάσει κάποιες εξαιρετικές ιστορίες, οι οποίες λειτουργούν όχι μόνο ως πρόκληση για τις υπερδυνάμεις του Σούπερμαν, αλλά και ως εφαλτήριο για να δοκιμάσει ο ήρωας τις δικές του ηθικές αντοχές, όπως μας δείχνει η πολύ ωραία ιστορία του #9. Ο Κινγκ ξέρει να γράφει πολύ ωραία και το έχουμε διαπιστώσει πολλές φορές. Η αφήγησή του είναι πυκνή, αλλά μεστή και δεν κουράζει καθόλου τους αναγνώστες. Ο Κούμπερτ σχεδιάζει με μεγάλη προσοχή και πετυχαίνει πολλές ωραίες σκηνές αποδίδοντας πλήρως τον ψυχισμό και τα αδιέξοδα του Υπερανθρώπου σε κάθε δεδομένη στιγμή. Άψογα χρώματα από τον Μπραντ Άντερσον, πολύ πετυχημένα μελάνια από τη Σάντρα Χόουπ, όλα λειτουργούν τέλεια, εκτός, όπως προανέφερα, από το φινάλε, που δυστυχώς δεν τολμά να κάνει κάποια υπέρβαση. Ακόμη κι έτσι, πάντως, είναι σίγουρα κάτι διαφορετικό από τα συνήθη κόμικς του Σούπερμαν και πιστεύω, ότι θα αφήσει ικανοποιημένες/ους όσες/ους το διαβάσουν. Σε γενικές γραμμές, η σειρά πήρε καλές κριτικές και άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και δικαίως. Ίσως περίμενα κάτι παραπάνω με δεδομένα τα ονόματα των συντελεστών, και κυρίως του Κινγκ, ο οποίος δίνει νέα πνοή σε κάθε τι με το οποίο καταπιάνεται, αλλά υπάρχουν κάποια αποσπάσματα της ιστορίας, που θα μου μείνουν αξέχαστα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη στις ΗΠΑ, τα οποία συγκεντρώθηκαν μαζί με υλικό από το Superman Giant 3-13 και 15-16 σε ένα trade, που περιέχει τα εξώφυλλα της σειράς και ορισμένα σκίτσα του Κούμπερτ. Αυτό το trade διάβασα κι εγώ, για να κάνω την παρουσίαση. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική από τον @Lazaros Κριτική από τον@akirasyber9για το smassingculture.gr
  24. BAD WEEKEND Το graphic novel για το οποίο θα μιλήσω παρακάτω ονομάζεται «Bad Weekend» από τον μοναδικό Ed Brubaker. Το σχέδιο το έχει αναλάβει ο Sean Phillips και τα χρώματα ο γιος του, Jacob. Κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα, το 2019 συγκεκριμένα. Το graphic novel είναι μέρος του κόσμου του Criminal. Ωστόσο, διαβάζεται εύκολα και σαν αυτόνομη ιστορία, αφού δεν συνδέεται άμεσα με την κεντρική ιστορία του παραπάνω τίτλου. Στο συγκεκριμένο κόμικ, ο Jacob Kurtz (εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο «Bad Night») καλείται να έρθει κοντά με ένα θρύλο των κόμικς και πρώην αφεντικό και μέντορά του για ένα σαββατοκύριακο, Hal Crane, ο οποίος είναι καλεσμένος σε μία εκδήλωση κόμικς προκειμένου να παραλάβει ένα μεγάλο βραβείο. Ο Hal Crane όμως είναι μεγάλος, αλκοολικός και απρόβλεπτος ενώ κρύβει πολλά μυστικά για χώρο της ψυχαγωγίας. Οι δύο τους εμπλέκονται σε μια μικρή περιπέτεια, γεμάτη αποκαλύψεις για το παρελθόν του Hal. Το συγκεκριμένο τομάκι μπορώ να πω πως μου άρεσε. Αν και σύντομο, είναι πολύ ενδιαφέρον, διότι ο Hal αποκαλύπτει με ρεαλιστικό τρόπο πολλά γεγονότα, σκοτεινά κυρίως, που σχετίζονται με την δημιουργία των κόμικ. Σε κάνει να σκέφτεσαι πώς, σε αυτόν τον κόσμο, το να συμμετέχεις ακόμα και στην δημιουργία των κόμικ δεν είναι πάντα τόσο όμορφο όσο δείχνει. Ο τρόπος και με τον οποίο εξιστορεί τα γεγονότα είναι καυστικός και ευθύς. Μου άρεσαν επίσης τα flashback τα οποία αφορούσαν την ζωή του. Ο Jacob για εμένα είναι συμπαθητικός & είναι αστείο που δεν θέλει να συμμετέχει σε αυτή την περιπέτεια, αλλά το κάνει για χάρη των παλαιών καιρών. Μάλιστα, ο ίδιος μας αποκαλύπτει γεγονότα για την πρώην του δουλειά ως σκιτσογράφος, καθώς και λεπτομέρειες για τον Hal, και έτσι βλέπουμε την ιστορία και από τη δική του οπτική γωνία. Το σχέδιο είναι απλά φανταστικό. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι εκφράσεις των προσώπων και ειδικά τα χρώματα, τα οποία ταιριάζουν απόλυτα με την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Είναι γεγονός ότι ο Brubaker με τον Phillips συνθέτουν ένα απίστευτο δίδυμο! Δεν έχω διαβάσει πολύ τα άλλα Criminal, οπότε δεν γνωρίζω σε τι επίπεδο βρισκόμαστε όσο αφορά την ποιότητα, συγκριτικά. Δεν παύει όμως να είναι μια πολύ διασκεδαστική, αν και σύντομη, ιστορία και πιστεύω ήταν καλή για αρχή για εμένα ως «πρωτάρα» στον κόσμο του Criminal. Το προτείνω.
  25. Απ'όσο θυμάμαι δεν έχω γράψει για καμία αυτοέκδοση μέχρι στιγμής, οπότε λέω να ξεκινήσω τώρα με «Το μυαλό μου και μια λίρα» της Σμαρ. Σχετικά πρόσφατα άκουσα Αμερικανό youtuber που ασχολείται με κόμικς να λέει σε συνέντευξη ότι είναι φουλ χωμένος στα superhero comics και ότι δεν του αρέσουν καθόλου τα slice-of-life, επειδή «η ζωή μου είναι αρκετά βαρετή από μόνη της, δε χρειάζεται να βαριέμαι και όταν διαβάζω κόμικς για τις ζωές των άλλων». Άποψη που θεωρώ πολύ άδικη κυρίως για δύο λόγους: 1) υπάρχουν εξαιρετικά slice-of-life κόμικς εκεί έξω και γενικά μου αρέσει πολύ το είδος (συνήθως βρίσκω τα superhero εξαιρετικά πιο βαρετά) και 2) έχουμε ακούσει κάμποσες φορές την κλασική συμβουλή που δίνουν οι φτασμένοι συγγραφείς στους νέους: γράψε για κάτι που ξέρεις. Ε, λοιπόν, η Σμαρ μοιάζει να πήρε αυτή τη συμβουλή υπερβολικά τοις μετρητοίς (αποτυχημένο pun intended με τη λίρα και ναι, όλος ο παραπάνω πρόλογος έγινε για να φτάσω εδώ) και αποφάσισε να κάνει ένα περίπου καθημερινό κομιξοημερολόγιο από αυτοτελή βιογραφικά κόμικ, όπως λέει και η ίδια στην περιγραφή. Πρωτοδημοσιεύτηκαν ως προσχέδια στο Patreon της δημιουργού, ως εβδομαδιαία ανταμοιβή για τα άτομα που την υποστήριζαν (περιέχει και μια κομιξοέκθεση σε σχέση με κάτι χάπια). Το «ημερολόγιο» αυτό καλύπτει την περίοδο από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Μάρτιο του 2019. Ρε, πραγματικά δε γίνεται πιο καθημερινό πράμα από αυτά τα strips, παρακολουθούμε τη δημιουργό σε καθημερινές ασχολίες, όπως σκέψεις την ώρα της δουλειάς, συναντήσεις με φίλους και γατιά, μαγείρεμα, βραδινές εξόδους και άλλα τέτοια πράματα που κυριολεκτικά κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι σ'αυτό τον πλανήτη (μάλλον). Τα περισσότερα από αυτά είναι σαφώς χιουμοριστικά, αλλά υπάρχουν και κάποια λίγα που είναι απλώς αυτό που είναι: η Σμαρ, κάνει κάτι καθημερινό. Το στυλ σχεδίου της ταιριάζει πολύ σε αυτού του είδους τα κόμικς και λατρεύω το εξώφυλλο με τη λίρα που κάνει γκελ πάνω στον εγκέφαλο. Δυστυχώς, όμως, δεν μπόρεσα να βρω περισσότερες εικόνες από τα περιεχόμενα strips στο ιντερνέ.
×
×
  • Create New...