Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2019'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ο Gabriel Lesaffre είναι ένας χαρισματικός αλλά ιδιόρρυθμος άντρας. Το μόνο του όνειρο είναι να επιστρέψει στις «ρίζες» του. Όχι στο οικογενειακό αρχοντικό στα δάση της Νορμανδίας, ούτε στο παριζιάνικο διαμέρισμα πλησίον της Μονμάρτρης, αλλά στην έπαυλη που έχτισαν οι πρόγονοί του στα βάθη της αφρικανικής ζούγκλας. Για να επιτύχει τον σκοπό του δεν θα υπολογίσει κόπο, χρήματα και, πολύ περισσότερο, τους ανθρώπους γύρω του. Η εμμονή του με το σπίτι και την επιχείρηση υλοτομίας θα τον σπρώξει σε έναν γκρεμό άστατης ζωής, συμπαρασύροντας μαζί την γυναίκα και τα παιδιά του... Το Malaterre του Pierre-Henry Gomont είναι η βιογραφία ενός φανταστικού ανθρώπου, που όμως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια αληθινή ιστορία, παράξενη έστω αλλά αληθινή. Χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω πλήρως (ίσως λόγω της εξωτικής τοποθεσίας;), μου θύμισε το Daytripper, με μια γενναία δόση από τον Σεληνιασμό του Georges Simenon και το Fitzcarraldo του Werner Herzog. Υπάρχει ρεαλισμός σε κάθε πτυχή της ζωής των προσώπων, στο δράμα, στο χιούμορ, στη φιλία, στον έρωτα. Στην «εισαγωγή», μέσα σε μερικές αράδες και λίγα καρέ, ο Gomont καταφέρνει να πλάσει έναν τρισδιάστατο χαρακτήρα, να αιτιολογήσει πλήρως τις επακόλουθες πράξεις του και κατ' επέκταση να προσδώσει αυθεντικότητα στην ψυχοσύνθεση των παιδιών του Gabriel. Τα οποία μπορεί να δει κανείς ως τους έμμεσους πρωταγωνιστές του κόμικ ή, τουλάχιστον, το πρίσμα μέσα από το οποίο κοιτάμε τον Gabriel. Το σχέδιο ίσως φανεί άτεχνο και τσαπατσούλικο, αλλά πραγματικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστό. Οι πρώτες επιρροές που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν και πάλι οι Fábio Moon and Gabriel Bá (δύσκολο από ηλικιακής άποψης), καθώς και ο Reiser, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Ψάχνοντας, ανακάλυψα ότι οι Γάλλοι τον συγκρίνουν μεταξύ άλλων με τους Blutch και Christophe Blain. Όπως κι αν έχει, ο δυναμισμός των γραμμών, η απλότητα του στησίματος των καρέ και ο εναλλασσόμενος χρωματισμός, δημιουργούν ένα εξαιρετικό σύνολο, που υπογραμμίζει και σιγοντάρει το σενάριο. Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε στο να ξεκινήσω το Malaterre, αλλά υπήρξαν πολλοί λόγοι με έκαναν να το διαβάσω σε ένα διήμερο. Ο Gomont με έβαλε στον κόσμο του, με τρόπο που ελάχιστοι δημιουργοί έχουν καταφέρει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε πολύ κόσμο εδώ μέσα. Κάντε μια βόλτα στα γνωστά διαδικτυακά στέκια και ξεφυλλίστε την ψηφιακή διμερή έκδοση της Europe Comics.
  2. H Valeria, είναι μια μικρή κοπέλα από την Aquilonia, η οποία έχασε από μικρή τους γονείς της, και μεγάλωσε με τον μεγαλύτερο αδελφό της. Και ενώ εκείνος την εξάσκησε στην ξιφομαχία, αλλά και σε ότι άλλο χρειάζεται να ξέρει ένας πολεμιστής, σύντομα δολοφονήθηκε από κάποιον άγνωστο. Και η Valeria, πολύ πριν γνωρίσει τον Conan, και πολύ πριν γίνει πειρατής και μισθοφόρος, θα ταξιδέψει πολύ και μακριά, αναζητώντας τον δολοφόνο του αδελφού της, τον εξαφανισμένο της μέντορα αλλά και ένα αιματοβαμμένο βασιλιά που καταδυναστεύει τους υπηκόους του. Ο υπεύθυνος για το έγκλημα θα βρεθεί, αλλά δεν θα είναι ο πρώτος που υποπτεύεται η Valeria. Και ίσως δεν θα είναι ούτε ο δεύτερος.... Ακολουθώντας την ίδια πολιτική που έκανε και με το Star Wars, όταν πήρε ( ξανά ) τα δικαιώματα του σύμπαντος του Κόναν η Marvel, εκτός από τις 2 ιστορικές σειρές Conan the Barbarian και Savage Sword of Conan, κυκλοφόρησε μερικά mini-series αφιερωμένα σε δεύτερους χαρακτήρες. Αυτό είναι και το παρόν, και είναι αφιερώμένο στη Valeria, μία από τις αγαπημένες του Κόναν. Αν και ούτε Κόναν υπάρχει στη σειρά, ούτε και η ατμόσφαιρα που έχουν συνήθως τα βιβλία/κόμικς του υπάρχει. Πραγματικά, αν ο τίτλος δεν ήταν Valeria, αλλά ήταν Μαριγώ, δεν θα είχε καμία διαφορά. Η συγγραφέας Meredith Finch επιχείρησε να φτιάξει ένα origin του χαρακτήρα, και ενώ έκανε καλούτσικη δουλειά, το σενάριο είναι τελείως generic, και οι διάλογοι είναι γραμμένοι λες και ομιλούνται την σημερινή εποχή. Και εγώ πιστεύω ότι ο λόγος του Howard καλό είναι να εκσυγχρονίζεται, αλλά θέλει τρόπο και σεβασμό. Εδώ έχουμε ένα κόμικ γραμμένο στην Χ φανταστική εποχή με διαλόγους teenagers του 2000. Η γενικότερη αίσθηση είναι ότι η σειρά απευθύνεται σε νεαρότερους αναγνώστες, χωρίς να αναγνωρίζει την "ιστορικότητα" του τίτλου και του setting. Αλλά και η ίδια η πλοκή βασίζεται σε μια ανατροπή, την οποία ακολουθεί μια άλλη ανατροπή για να κλείσει με μια τρίτη ανατροπή. Και οι τρεις πλήρως αναμενόμενες. Μετριότητα δηλαδή. Στο σχεδιο o/η Aneke, αγνώστων λοιπών στοιχείων, κάνει μια συνολικά καλή δουλειά, με καλές εκφράσεις προσώπων, καλή κίνηση στήσιμο χαρακτήρων, αλλά χωρίς πολύ φαντασία και με flat και ανέμπνευστη σκηνοθεσία. Ακολουθεί δηλαδή το σενάριο, και αν έπρεπε να επιλέξω ένα από τα δύο, σίγουρα το σχέδιο δίνει παραπάνω αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει πολλά. Από background λίγα πράγματα και φουλ στα κοντινά. Anyway, δεν είναι κάτι προξενεί αρνητικά συναισθήμα, αλλά μάλλον είναι κάτι που δεν προκαλεί συναισθήματα γενικώς. 5 τεύχη, τα οποία περιέχουν και μικρή νουβέλα, και ένα συγκεντρωτικό trade που δεν περιέχει τη νουβέλα. Μια μέτρια συνολικά δουλειά, την οποία διαβάζεις, δεν χαλιέσαι και ξεχνάς άμεσα. Για φανς του Κόναν και μόνο. Οι υπόλοιποι προσπερνούν εύκολα και γρήγορα.
  3. Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη περίμενε το αναγνωστικό κοινό των Ελληνικών εκδόσεων στα περίπτερα, στις 13 Σεπτέμβρη του 2019 (ναι, ήταν Παρασκευή. ) Αυτή της κυκλοφορίας της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel. Η σειρά αποτελεί μετάφραση της σειράς The Official Marvel Graphic Novel Collection της Hachette (γνωστή και ως The Ultimate Graphic Novels Collection) η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αγγλία στα τέλη του Δεκέμβρη του 2011 και έχει ξεπεράσει εκεί τους 200 τόμους, με την εταιρία να προσθέτει συνεχώς νέους. Η επιτυχία της ήταν τέτοια, που το 2016 οι μισοί τόμοι της σειράς επανεκδόθηκαν, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2013 ξεκίνησε και μια παράλληλη σειρά, η Marvel's Mightiest Heroes, με επίκεντρο συγκεκριμένους χαρακτήρες της Marvel, η οποία ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Δεκέμβρη του 2018, μετά από 130 τόμους. Παράλληλα, η ίδια η εκδοτική, ανέλαβε να μεταφράσει την σειρά σε καμιά δεκαριά γλώσσες, κυκλοφορόντας την σε πάνω από 15 χώρες, ενώ πρέπει να έχει δώσει την άδεια κυκλοφορίας σε μερικούς ακόμα εκδότες, στις αγορές της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρίες κόμικς, κουράρουν κάθε χρόνο λίστες με προτάσεις από τους πιο σημαντικούς τίτλους που θα πρέπει να πάρει/διαβάσει ένας υποψήφιος αναγνώστης για να γνωρίσει το σύμπαν τους. Λίστες που πλασάρονται και στους εκδότες των διεθνών αγορών για την απόκτηση των δικαιωμάτων και την έκδοση τους. Πρακτικά, η έκδοση της Hachette, αντλεί υλικό από αυτές τις λίστες, με ελάχιστες αποκλίσεις, αναβαθμίζοντας την έκδοση τους σε σκληρόδετες εκδόσεις, προσθέτοντας ή επεκτείνοντας το έξτρα περιεχόμενο και διαθέτοντας τες σε πιο ελκυστική τιμή στα σημεία διανομής τύπου, προσεγγίζοντας έτσι ένα νέο κοινό. Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες μου είχαν κινήσει την απορία για το πώς δεν είχε κάποιος Έλληνας εκδότης σκεφτεί να την βγάλει στην χώρα μας εδώ και καιρό. Σε βολιδοσκόπηση που είχα κάνει όμως για αυτό και άλλα θέματα, τα συμπεράσματα ήταν πως α) η κατάσταση του σημείου διανομής και η ίδια η διανομή δεν ελκύει εμπιστοσύνη στους ντόπιους εκδότες, και β) δεν θέλανε να «κάψουν» τις εκδόσεις βιβλιοπωλείου. Δεν λογάριαζε κανείς μας όμως την ίδια την Hachette, η οποία είχε ήδη παρουσία στην Ελλάδα με διάφορες άλλες συλλογές περιπτέρου. Η εταιρία, που ιδρύθηκε το 1826 ως βιβλιοπωλείο στην Γαλλία με το όνομα Brédif από τον Louis Christophe François Hachette, και μετατράπηκε σε διεθνή εκδοτικό οίκο στην πορεία, έχει σαφώς περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και καλύτερες συμφωνίες για το υλικό που βγάζει, οπότε ήταν πρόθυμη να το δοκιμάσει. Για την Ελληνική έκδοση μάλιστα συνεργάστηκε με την Anubis, η οποία έχει και η ίδια μεγάλη παράδοση και εμπειρία στην έκδοση υπερηρωικών και αναλαμβάνει εδώ την μετάφραση και την επιμέλεια της σειράς, κάτι που όπως καταλαβαίνω σημαίνει πως κάνει και την επιλογή των τίτλων που θα δημοσιεύονται. Όσοι γνωρίζουν τι είχε βγάλει η Anubis, ξέρουν πως οι επιλογές της για τις δικές της εκδόσεις με χαρακτήρες της Marvel, ήταν από υλικό της τρέχουσας χιλιετίας, και στην αρχή έπραττε το ίδιο με αυτή την έκδοση, με τις επιλογές που είχαν ανακοινωθεί αρχικά να επικεντρώνονται κυρίως σε παραγωγές του 2005, κομβικό σημείο αλλαγών στο σύμπαν της Marvel, αλλά αυτό άλλαξε στην πορεία για να περιλαμβάνει και παραγωγές από τις δεκαετίες '80-90. Κάποιοι από τους τόμους, περιέχουν και υλικό που είχε δημοσιεύσει παλιότερα η ίδια η Anubis, με την ίδια μετάφραση και απλά μικροαλλαγές στην επιμέλεια. Μάλλον παραχωρούν υλικό που δεν έχουν σκοπό να το ξαναβγάλουν οι ίδιοι. Η έκδοση τώρα ποιοτικά, δεν έχει καμιά διαφορά με τις ξένες εκδόσεις. Η Hachette τυπώνει την Ελληνική έκδοση στην Ρουμανία, χώρα που τυπώνει και άλλες μεταφράσεις του τίτλου το τελευταίο διάστημα, οπότε δεν γίνεται καμιά έκπτωση σε αυτό τον τομέα. Έχει ανακοινωθεί πως θα ετοιμάσουν 60 τεύχη/τόμους της σειράς, με 15θήμερο ρυθμό κυκλοφορίας, διατηρώντας το δικαίωμα να την ακυρώσουν ή να προσθέσουν τόμους ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι πάγια τακτική της εταιρίας και προς το παρόν ακολουθεί τα βήματα της Αγγλικής έκδοσης που επίσης αρχικά είχε ανακοινώσει 60 τόμους. Μεγάλο ατού για να τους πάρει όλους κάποιος, ακόμα και αν τους έχει σε άλλη έκδοση, είναι η συνεκτικότητα της ράχης, η οποία περιλαμβάνει ένα πανοραμικό σχέδιο του Ιταλού Gabriele Dell'Otto. Στην ξένη έκδοση, όταν είχαν προσθέσει άλλους 60 τόμους, είχαν αναθέσει στον Dell’Otto την δημιουργία προσθήκης στο σχέδιο των ραχών. Να δούμε εδώ πως θα τα πάει. Τα πρώτα βήματα πάντως έφεραν κόσμο στα περίπτερα, με διαφήμιση στην τηλεόραση, και με την κλιμακωμένη αύξηση της τιμής, στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι συλλογές εταιριών σαν την Hachette. Ο πρώτος τόμος έκανε 3,99€ και έκανε πάταγο, ο δεύτερος 6,99€ και ο τρίτος 9,99€, η σταθερή τιμή που θα έχουν όλοι οι επόμενοι τόμοι, αν και σαφώς θα πρέπει να την συνηθίσει και αποδεχτεί το κοινό του περιπτέρου που δεν έχει άλλα σημεία αναφοράς για το πόσο value for money είναι αυτή. Για ξεχωριστές παρουσιάσεις των τόμων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει, κλικάρετε πάνω στο tag της σειράς (κάτω από τον τίτλο του θέματος). Κυκλοφόρησαν 13-09-2019: The Amazing Spider- Man - Η Επιστροφή 27-09-2019: Iron Man - Extremis 11-10-2019: New Avengers - Απόδραση 25-10-2019: Captain America - Εκτός Χρόνου 08-11-2019: Deadpool - Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον 22-11-2019: X-Men - Το Χάρισμα 06-12-2019: Thor - Αναγέννηση 20-12-2019: The Incredible Hulk - Σιωπηλές Κραυγές 03-01-2020: Guardians of the Galaxy - Κοσμικοί Εκδικητές 17-01-2020: The Amazing Spider-Man - Η Γέννηση του Βένομ 31-01-2020: Captain America - Στρατιώτης του Χειμώνα 14-02-2020: Fantastic Four - Ασύλληπτη Παγίδα 28-02-2020 - Wolverine v1 13-03-2020 - Daredevil - Αναγέννηση 27-03-2020 - She-Hulk - Μια Μοναδική Ηρωίδα 10-04-2020 - Doctor Strange - Άγνωστοι Τόποι, Άγνωστοι Καιροί 24-04-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Πρώτο 08-05-2020 - Captain Britain - Ένας Παράλογος Κόσμος 22-05-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Πρώτο 05-06-2020 - The Amazing Spider-Man - Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν 19-06-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Δεύτερο 03-07-2020 - New X-Men - Ε Όπως Εξάλειψη 17-07-2020 - Μυστικός Πόλεμος 31-07-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Δεύτερο 14-08-2020 Captain America - Νέο Καθεστώς 28-08-2020 - Marvels 11-09-2020 - Avengers - Διάλυση 25-09-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Πρώτο 09-10-2020 - Ultimate Spider-Man - Δύναμη και Ευθύνη 23-10-2020 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο 06-11-2020 - The Mighty Thor - Αναζητώντας του Θεούς 20-11-2020 - Astonishing X-Men - Κίνδυνος 04-12-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Δεύτερο 18-12-2020 - Fantastic Four - Απόλυτη Δράση 01-01-2021 - Fallen Son - Ο Θάνατος του Κάπτεν Αμέρικα 15-01-2021 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Δεύτερο 29-01-2021 - Iron Man - Δαίμονας στο Μπουκάλι 12-02-2021 - The Ultimates - Υπεράνθρωποι 26-02-2021 -Spider-Man - Απώλεια Αναμένονται 12-03-2021 - X-Men - Αυτοκρατορική Εισβολή 26-03-2021 ?? 09-04-2021 ?? 23-04-2021 - The Ultimates - Εθνική Ασφάλεια Για παραγγελία προηγούμενων εκδόσεων, κλικάρετε εδώ. Mails Ελλάδα: info@argoscom.gr Κύπρος: info@kronospublic.com
  4. Βρισκόμαστε στον κόσμο των Μικτών Πολεμικών Τεχνών (ΜΜΑ), όπου αναφέρεται και ο τίτλος του κόμικ. Η Ντάνι είναι παράνομη πυγμάχος και προσπαθεί να βγάλει κάποια χρήματα, για να συντηρήσει τον εαυτό της και τη μικρή αδερφή της. Η αλήθεια είναι, ότι η Ντάνι βασανίζεται από διάφορα όνειρα, που έχουν σχέση με το θάνατο του πατέρα της, καθώς η οικογένεια προσπαθούσε να εισέλθει παράνομα στις ΗΠΑ. Όταν όμως κερδίζει έναν αγώνα, που έπρεπε να χάσει, το αφεντικό της απάγει την αδερφή της και η Ντάνι ξεκινάει έναν αγώνα να τη βρει. Με τη βοήθεια δύο ανθρώπων, η Ντάνι θα προσπαθήσει να ξετυλίξει το κουβάρι και να ξαναβρεί την αδερφούλα της, θα αντιμετωπίσει μια ομάδα ρατσιστών, αλλά, στο τέλος, θα ανακαλύψει κάτι πολύ πιο ανατριχιαστικό από ένα κύκλωμα στημένων αγώνων. Η συγγραφέας Natalie Chaidez είναι βασικά, από ό,τι διαβάζω, τηλεοπτική παραγωγός και ασχολείται πρώτη φορά με τα κόμικς. Δεν παραδίδει κάτι εξαιρετικά αξιομνημόνευτο, αλλά σίγουρα επαρκές. Το πρόβλημα είναι ότι πολλά από αυτά που αφηγείται, τα έχουμε ξαναδιαβάσει και οι εκπλήξεις και οι ανατροπές είναι ίσως αναμενόμενες. Υπάρχει μια σαφής θέληση για πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο, αλλά, κατά τη γνώμη μου, πνίγεται μέσα στις υπερβολές. Παρόλα αυτά, η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα και οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι. Ο σχεδιαστής Andy Belanger μου ήταν άγνωστος, αν και έχει δουλέψει σε αρκετά κόμικς. Το σχέδιό του είναι αρκετά βρόμικο και έχει επιρροές από ανεξάρτητα αμερικανικά κόμικς σε αρκετά σημεία. Δεν είναι αξέχαστο και το θεωρώ σαφώς παλαιομοδίτικο, αλλά θεωρώ, ότι τη δουλειά του την κάνει. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο Καναδός καλλιτέχνης συμμετέχει και ο ίδιος σε αγώνες wrestling. Δεν πρόκειται για κάποιο σπουδαίο κόμικ, νομίζω, ότι θα ξεχαστεί γρήγορα από τους περισσότερους, δεν είναι, όμως και εντελώς αδιάφορο και ίσως αξίζει μια ανάγνωση. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μια μάλλον εκθειαστική κριτική Μια ακόμη θετική και αυτή Και μια ακόμη
  5. Πρώτη Κυκλοφορία: 30-11-2019 Μου αρέσει όταν οι αποτυχίες όσων προηγήθηκαν δεν λειτουργούν ανασταλτικά για όσους αποφασίσουν να βαδίσουν σε παραπλήσια μονοπάτια, αλλά σαν παράδειγμα για το τι διαφορετικό θα μπορούσε να γίνει. Ακόμα και αν δεν καταφέρουν να πετύχουν, η εναλλακτική είναι το μαράζωμα, το οποίο απεύχομαι. Με αυτό το σκεπτικό, καλωσόρισα τα νέα της κυκλοφορίας ενός νέου περιοδικού-ανθολογίας κόμικς με τον τίτλο Epifany Comics της Phase Productions. Επηρεασμένο ξεκάθαρα από την τωρινή μορφή του 2000ad, το περιοδικό περιέχει 7 ιστορίες κόμικς, 1 διήγημα και 3 μόνιμες (απ' όσο καταλαβαίνω) στήλες αρθρογραφίας. Το δε περιεχόμενο των κόμικς έχει κάτι για σχεδόν όλα τα γούστα. Την περιπέτεια με στοιχεία κοινωνικής κριτικής του Στρατιώτη Κέιν, του Κώστα Παντούλα. Τις ντελιριακές καφρίλες του He-Punk and the Bastards of the Universe του Βασίλη Λώλου. Τις μυστηριακές-τρόμου στιγμές του Growwwl του Captain Jimmy & Βασίλη Χειλά. Το μελλοντολογικό-anime σκηνικό του Talos σε μια Αθήνα του μέλλοντος του Γιώργου Κωνσταντόπουλου και του Κώστα Παντούλα. Το επηρεασμένο από moebius και sci-fi σκηνή Blood Cracker του Βασίλη Γέρκου και Βασίλη Χειλά. Το manga Old Man Time του Γιάννη Δαλκίδη. Και την σπλατεριά Οι Ψίθυροι του Άδη, επηρεασμένη από τον Κλάιβ Μπάρκερ, και άλλους άρχοντες του τρόμου, του Βασίλη Ζήκου. Όλες οι ιστορίες συνεχίζονται και στο επόμενο τεύχος, με πιθανή εξαίρεση τους Ψιθύρους του Άδη. Φυσικά σε μια ανθολογία είναι αδύνατο να αρέσουν σε όλους τα πάντα. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, κάποιες ιστορίες μου άρεσαν και κάποιες με άφησαν παγερά αδιάφορο. Δεν βρήκα καμιά που να με ξετρελάνει, αν και 2-3 από αυτές πιστεύω πως μας άφησαν πάνω στο καλύτερο και μας περιμένουν καλύτερα πράγματα στα επόμενα τεύχη, αλλά ως συνολική εκτίμηση, το περιοδικό μου άφησε θετική εντύπωση και θα το συνεχίσω για να δω πως θα πάει. Και εκεί έρχεται η μεγάλη ένσταση μου: Το περιοδικό είναι τριμηνιαίο, όμως το στήσιμο του περιοδικού βασίζεται σε εβδομαδιαίες και μηνιαίες φόρμες. Καταλαβαίνω πως η συχνότερη κυκλοφορία είναι ένα πολύ μεγάλο οικονομικό άνοιγμα για τον οποιοδήποτε, αλλά κάτι πρέπει να γίνει για να το εξισορροπήσει αυτό, μιας και ο μέσος σύγχρονος αναγνώστης δεν θα κάτσει να επενδύσει τόσο χρόνο σε κάτι που δεν του δίνεται στην ολότητα του. Ίσως το μοντέλο που θα έπρεπε να ακολουθηθεί, είναι 3-4 πλήρεις ιστορίες, παύση από αυτούς του δημιουργούς στο ένα τεύχος για να δώσει στην άλλη παρτίδα δημιουργών να παρουσιάσουν την δική τους ιστορία και τράμπα ξανά στο επόμενο. Έτσι πιστεύω πως θα δημιουργήσει και ένα σταθερό κοινό που ίσως δώσει την δυνατότητα στην αύξηση κυκλοφορίας του περιοδικού. Θα πρέπει να δοθεί επίσης μεγαλύτερη έμφαση στον χρωματισμό. Οι εικόνες που έβαλα είναι από τα αρχεία που μοιράζουν τα ίδια τα παιδιά του περιοδικού, αλλά στην μαζική παραγωγή εντύπων με απλά χαρτιά, τα χρώματα είναι πάντα πιο σκούρα, με αποτέλεσμα οι εξαρχής σκοτεινές παλέτες να δείχνουν άσχημα στο τελικό αποτέλεσμα. Ενδιαφέρουσες βρήκα και τις τρεις στήλες του περιοδικού, οι οποίες συνδράμουν στην πιο φιλική εικόνα του. Το The True Masters είχε αφιέρωμα στον Osamu Tezuka από τον Σπύρο Ανδριανό. Είχε αρκετές ενδιαφέροντες πληροφορίες για τον δημιουργό που εκτίμησα, αν και βασίστηκε περισσότερο στην εγκυκλοπαιδική γνώση παρά στην ανάλυση του γιατί θεωρείται σημαντικός. Αλλά αυτό είναι κάτι στο οποίο και εγώ έχω υποπέσει μερικές φορές στα κείμενα μου, οπότε πιστεύω πως θα βελτιωθεί στην πορεία, όταν πάρει το κολάι ο Σπύρος και βρει πως να αξιοποιεί τον διαθέσιμο χώρο που έχει για την στήλη. Η στήλη του The Comics' Chest! ήταν αυτή που εκτίμησα περισσότερο, παρουσιάζοντας το Ισπανικό κόμικ επιστημονικής φαντασίας Πέντε για το Άπειρο, στο οποίο στην χώρα μας έχει βγει ως 5 Στο Διάστημα σε συνέχειες στις σελίδες του Μικρού Καουμπόυ. Και τέλος έχουμε την στήλη Πόσο Μεγάλη την Έχεις; το οποίο είναι παραλλαγή του Shelf Porn ύφους της παρουσίασης της συλλογής των αναγνωστών και γνωστών συλλεκτών της Ελλάδας.
  6. Μάρκος is back! Για όσους παρακολουθούσαν την ιστορία του, από τα εφηβικά του χρόνια στη Σύρο, τους έρωτες του, τις τσάρκες του και την γενικότερη αναζήτηση, ο Μάρκος είναι γνωστός. Για τους υπόλοιπους, ο Μάρκος είναι ο πρωταγωνιστής του Κρακ Komiks, της σειράς του Τάσου Μαραγκού (tasmar) και είναι ότι πιο καλό έχουμε στην Ελλάδα σε coming of age κομικς. Κύρια ιστορία στα περισσότερα από τα 11 Κρακ που κυκλοφόρησαν από την Giganto και τη Jemma, το Hard Rock και ο Μάρκος, συγκεντρώθηκε και κυκλοφόρησε αυτούσιο και ολοκληρωμένο ως ένας τόμος με τίτλο Hard Rock : School, Drugs & Rock N' Roll. Πλέον, έχουμε το Volume 2 της σειράς, από το οποίο έχουμε ήδη 2 τεύχη, σε μεγαλύτερο (Α4) μέγεθος. Αν κάτι αξίζει να σημειώθει από την δουλειά του tasmar, δεν είναι το σχέδιο, το στήσιμο των καρέ, η σκηνοθεσία και υπόλοιπα τεχνικά. Είναι, καθαρά το συναίσθημα, που πηγάζει από τις σελίδες. Φαίνεται ότι ο δημιουργός "νοιάζεται" τον πρωταγωνιστή του και τις απεγνωσμένες προσπάθειες "ενηλικίωσης" του. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα, σε αυτά τα δύο τεύχη, βλέπουμε τον Μάρκο στην Αθήνα, να δουλεύει σε ένα φωτοτυπάδικο, να έχει κανονική σχέση αλλά και να έχει και γκόμενα . Ταυτόχρονα, τον βλέπουμε να γνωρίζει τον κόσμο των κόμικς, και να πηγαίνει σε κάποιο φεστιβάλ κόμικς στο Γκάζι (ποιο μπορεί να είναι;) και να γνωρίζει πολλούς δημιουργούς των ετών της αρχής του αιώνα (κάποιους τους κατάλαβα, αλλά όχι όλους). Μέσα από τα άγχη και τις αγωνίες του Μάρκου, μπαίνουμε στην ψυχοσύνθεση του 20άρη, καινούριου στην Αθήνα και καινούριου στην ενήλικη ζωή. Η ζωή του Μάρκου στα Εξάρχεια καθώς και η αναφορά και κριτική στο έργο του Αρκά, απηχούν τις ιδεολογικές αναφορές του δημιουργού, αλλά χάρηκα ιδιαίτερα που έγιναν με τρόπο πλάγιο,έμμεσο και όχι με την διάθεση κατήχησης και νουθεσίας. Γενικά, δεν πρόκειται για κόμικς που θα σας αλλάξουν τον κόσμο, αλλά θα σας κάνουν να γελάσετε, να θυμηθείτε και ίσως να ταυτιστείτε! tasmar δια χειρός tasmar
  7. Πρωτότυποι τίτλοι: Cromwell Stone (1986), Le retour de Cromwell Stone (1994) Le testament de Cromwell Stone (2004) (Delcourt) Ο Andreas Marten, που υπογράφει απλά ως Andreas, είναι μεν Γερμανός, αλλά έχει σπουδάσει κόμικς στο Βέλγιο και εκδίδει τα κόμικς του στα Γαλλικά. Το Cromwell Stone, που εκδόθηκε σε τρία μέρη με διαφορά σχεδόν δέκα ετών το ένα από το άλλο, είναι ένα από τα πιο γνωστά του κόμικς. Πρόκειται για μια ιστορία τρόμου με σαφείς επιρροές από τον Λάβκραφτ, που όμως δεν σταματούν εκεί. Παρά τον παραπλανητικό τίτλο, δεν αναφέρεται σε έναν λίθο, αλλά σε ένα πρόσωπο. Αφηγείται πρακτικά την ιστορία ενός αντικειμένου, που ανήκει στον Κρόμγουελ Στόουν και το οποίο έχει κάποιες υπερφυσικές ιδιότητες, τις οποίες και ο ίδιος αγνοεί, αφού έγινε κάτοχος του αντικειμένου εντελώς τυχαία. Καθώς εκτυλίσσεται η ιστορία, μαθαίνουμε την προέλευση και τις δυνάμεις του αντικειμένου, αλλά η ιστορία περιπλέκεται περισσότερο, καθώς ο Andreas μάλλον αδιαφορεί για την οποιαδήποτε αληθοφάνεια ή και συνοχή στην αφήγηση, αφήνοντας πολλά κενά, τα οποία καλείται να συμπληρώσει ο αναγνώστης. Εδώ βρίσκεται και η αντίρρησή μου στο κόμικ: παρά το γεγονός, ότι υπάρχει ένας σεναριακός σκελετός, η αλήθεια είναι ότι οι λεπτομέρειες είναι πάρα πολύ μπλεγμένες, σε σημείο, που να μην μπορούν να εξηγηθούν (εγώ, τουλάχιστον, δεν τα κατάφερα). Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό του κόμικ, το οποίο χαρακτηριστικό δεν βρίσκω σε καμία περίπτωση κακό από μόνο του, είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις, ο δημιουργός αφήνει την εικόνα να μιλήσει, χωρίς να την υποστηρίζει με διαλόγους ή κάποια άλλη λεκτική αφήγηση, κάτι που μπορεί να οδηγήσει τον αναγνώστη σε χαοτικές καταστάσεις. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος, ότι την επομένη θα θυμάστε τις λεπτομέρειες της ιστορίας ή ότι θα έχετε καταλάβει τι ακριβώς συνέβη. Επαναλαμβάνω, ότι αυτά συνέβησαν σε εμένα - ίσως να έπεσα κι εγώ θύμα των μυστηριωδών δυνάμεων του αντικειμένου του Κρόμγουελ Στόουν! Αυτό που δεν θα ξεχάσετε και δεν ξεπεράσετε εύκολα, όμως, είναι το σχέδιο, που πραγματικά είναι ανυπέρβλητο από κάθε άποψη. Δεν μιλάμε μόνο για την τεχνοτροπία ή τις σχεδιαστικές ικανότητες του Andreas, ούτε για την εκλπκηκτική σκηνοθεσία και για τον τρόπο, με τον οποίον τεμαχίζει τα καρέ. Μιλάμε για την αδύνατη γεωμετρία και την αίσθηση του απόκοσμου, που σου δίνει και για την ικανότητα του Andreas ως σχεδιαστή να ενσωματώνει μέσα σε κάποια καρέ διαφορετικούς τόπους και πιθανόν διαφορετικούς χρόνους. Να πω, ότι το ασπρόμαυρο είναι κατά τη γνώμη μου το μόνο κατάλληλο, για να αναδείξει το έργο του σχεδιαστή και ότι υπάρχει έντονη επιρροή από ξυλογραφίες του 19ου αιώνα - αυτό νομίζω, τουλάχιστον, ίσως κάποιος/α που γνωρίζει, να μπορεί να μας διαφωτίσει. Είναι κάτι, που οπωσδήποτε πρέπει να δείτε και να χαζέψετε και θα ξεχάσετε πιθανόν τα πάντα σχετικά με το σενάριο. Με λίγα λόγια, όπως γράφει και το κείμενο, στο οποίο παραπέμπω στις πηγές, είναι, πιθανόν, η αποθέωση του στιλ πάνω στην ουσία. Με τέτοιο σχέδιο, όμως, δεν ξέρω πόσοι θα νοιαστούν. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 2019 από την Titan σε έναν χορταστικό σκληρόδετο τόμο, που συγκεντρώνει και τα τρία μέρη του κόμικ, αλλά δεν περιέχει τίποτα παραπάνω. Δεν γνωρίζω, εάν υπάρχουν προηγούμενες εκδόσεις του κόμικ στα αγγλικά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικα): wikipedia για τον Andreas Μια κριτική για το κόμικ
  8. Κάτι σκοτώνει τα παιδιά. Αυτή είναι και η υπόθεση του κόμικ. Κλασική συνταγή, απλή και τρομακτική. Μια παρέα παιδιών παίζουν θάρρος ή αλήθεια. Ένα ψέμα αποδεικνύεται τελικά αλήθινό. Το πιο αθώο κομμάτι μιας μικρής πόλης, τα παιδιά τους, εξαφανίζονται ή βρίσκονται νεκρά, διαμελισμένα. Ένα παιδί επιζεί για να διηγηθεί την ιστορία, αλλά δεν το πιστεύει κανείς. Μέχρι να φτάσει στην πόλη μια μυστηριώδης τύπισσα, που ξέρει τι φταίει και πως να το λύσει... Με αυτό το "λιτό" υλικό, οι δημιουργοί φτιάχνουν μια δυνατή ιστορία τρόμου, με ζοφερή ατμόσφαιρα, αποφεύγοντας τις πολλές επεξηγήσεις. Καταφέρνουν να αναδημιουργήσουν το κλίμα του φόβου, που νιώθει κανείς ως παιδί. Η φυσικότητα απεικόνισης των χαρακτήρων των παιδιών συμβάλλει πολύ σ' αυτό. Η μουντή μικρή πόλη μοιάζει ανήμπορη να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Οι γονείς, οι καθηγητές, η αστυνομία, είναι ανίκανοι να δώσουν απαντήσεις και λύσεις. Κι όταν αποπειραθούν να κάνουν οτιδήποτε, κάνουν τα πράγματα χειρότερα από πριν. Η δυσλειτουργικότητα της μικρής κοινωνίας φαίνεται στις λεπτομέρειες. Η απάθεια, οι προσπάθειες επικοινωνίας που πέφτουν στο κενό, η αδυναμία να αντιληφθούν πράγματα που βρίσκονται μπροστά τους. Μέχρι που εμφανίζεται η Έρικα, σαν μια άλλη Buffy Vampire Slayer , που ξέρει πως τα τέρατα είναι πέρα για πέρα αληθινά και δουλειά της είναι να τα αντιμετωπίσει. Οι πληροφορίες που δίνονται γι αυτήν είναι ελάχιστες, είναι εμφανές πάντως ότι έχει ένα σκοτεινό παρελθόν και εμπειρία στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους καταστάσεων. Η αλληλεπίδρασή της με την τοπική κοινωνία και τα παιδιά έχει ενδιαφέρον. Η σύγκρουση του αληθοφανή κόσμου της μικρής πόλης και του ανατριχιαστικού κόσμου που αντιλαμβάνεται η Έρικα και τα παιδιά δημιουργούν μια άγρια σύνθεση, που υπογραμμίζεται από το τραχύ, "βρώμικο" καρτουνίστικο σχέδιο του Dell'Edera. Η έμφαση στα πρόσωπα και τις σκιάσεις, η εναλλαγή μουντών και έντονων χρωμάτων, ο πολύ καλός ρυθμός του κόμικ και το χτίσιμο του κόσμου του, δίνουν ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα, που ακροβατεί ανάμεσα στο ενήλικο και εφηβικό horror πολύ ισορροπημένα. Ο Tynion χειρίζεται το είδος του τρόμου πολύ καλά, παίζοντας με τις συμβάσεις του είδους και τις κλεφτές ματιές που μας αφήνει να ρίξουμε στις ζωές των χαρακτήρων. Μπορεί η υπόθεση να μη μοιάζει ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά το ατού αυτού του κόμικ είναι περισσότερο σε αυτά που δε λέγονται και στην αίσθηση που αφήνει τελικά. Όσοι ξενερώνουν με τις σπλατεροκαταστάσεις (έχει και σκηνές με διαμελισμένα παιδιά) μπορεί να ενοχληθούν. Προσωπικά πάντως, δε θεωρώ ότι έχει άσκοπες σκηνές βίας. Οι υπόλοιποι φανς του horror genre πιστεύω ότι θα το εκτιμήσουν. Χωρίς να ανήκει στα καλύτερα κόμικς τρόμου που έχω διαβάσει, έχει αυτό το "κάτι" που σου μένει. Μετράει ήδη 8 τεύχη και είναι υποψήφιο στα φετινά Eisner.
  9. Το Once & Future είναι μια πολύ φρέσκια κι ενδιαφέρουσα κυκλοφορία από τη Boom! που απ΄ ό,τι δείχνουν τα πράγματα έχει ανέβει πολύ τον τελευταίο καιρό. Πρόκειται για μια πρωτότυπη προσέγγιση του μύθου του Βασιλιά Αρθούρου. Mια ομάδα άγγλων εθνικιστών προσπαθεί να αναστήσει τον Βασιλιά Αρθούρο και να τον επαναφέρει στην εξουσία. Η συνταξιούχος κυνηγός τεράτων Bridgette McGuire θα βρεθεί εμπόδιο στα σχέδια τους, μαζί με τον ανυποψίαστο εγγονό της Duncan, ,και θα μπλεχτούν σε έναν κόσμο μαγείας και μυστηρίου. Είναι ένα πολύ διασκεδαστικό κόμικ, που πιστεύω ότι θα απολαύσουν στανταρ οι φανς της μυθολογία του Βασιλιά Αρθούρου, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι που αναζητούν μια καλή περιπέτεια με έντονα στοιχεία fantasy και τρόμου, με μεγάλες δόσεις χιούμορ και απρόβλεπτες τροπές της πλοκής. Το χτίσιμο των χαρακτήρων είναι σωστό κι αβίαστο, η δράση άφθονη, ο ρυθμός (ειδικά για τα πρώτα έξι τεύχη) ιδανικός. Η γιαγιά κυνηγός τεράτων και φανατική καπνίστρια Bridgette McGuire είναι πραγματικά απολαυστική και κλέβει την παράσταση, ενώ στοιχεία της πλοκής φέρνουν στο μυαλό μια φρέσκια εκδοχή της Μούμιας και του Ιντιάνα Τζόουνς. Ίσως είναι η δουλειά του Kieron Gillen που απολαμβάνω περισσότερο μετά τους Τρεις, καθώς διατηρεί μια πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στα στοιχεία αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας περιπέτειας φαντασίας. Σχεδιαστικά ο Mora είναι σε μεγάλη φόρμα και αποτυπώνει πολύ δυναμικά τις σκηνές δράσης, τους χαρακτήρες και τα φανταστικά πλάσματα. Δεν είμαι ιδιαίτερα φαν του, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι κάνει καλή δουλειά, και σε σκηνοθετικό επίπεδο. Στην ανάδειξη του σχεδίου βοηθάει κι ο πολύ καλός χρωματισμός. Βλέποντας το κόμικ συνολικά ως τώρα, μπορώ να πω ότι δεν είναι από τα κόμικς που θα μου μείνουν αξέχαστα, αλλά είναι από αυτά που περνάς καλά διαβάζοντάς τα. Αριθμεί 9 τεύχη ως τώρα και είναι υποψήφιο στα φετινά Eisner, στην κατηγορία Best New series, παρέα με το Something is killing the children, επίσης από τη Boom.
  10. Στο ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΚΗ του Κωνσταντίνου Κάτσου, γνωρίζουμε τον Σεφ Τάκη, έναν «επαγγελματία» που μέσα από την μαγειρική ομώνυμη εκπομπή του «Μαγειρεύοντας με τον Τάκη» παρουσιάζει αντί της βασικής θεματολογίας του τα βάσανα του, τα οποία και προέρχονται από τον πρόσφατο χωρισμό του με την κοπέλα του. Μέσα από αστείες και γεμάτες γέλιο καταστάσεις, βλέπουμε τις απεγνωσμένες προσπάθειες του χαρακτήρα ως προς επιστροφή στην προηγούμενη ζωή του. Στο πλαίσιο της έκδοσης φιλοξενούνται και τρία έκτατα μονοσέλιδα από τρεις καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες, συγκεκριμένα τους Νικόλα Στεφαδούρο, Κωνσταντίνο Μοσχονά και Κλήμη Κεραμιτσόπουλο, εμβόλιμες συμμετοχές που δρουν ως χαλαρωτικά στην ροή του κόμικ, με το διαφορετικό σχεδιαστικό στυλ να παρουσιάζει και άλλες ψυχικές διαστάσεις του ήρωα. Πέρα από αυτό όμως, χώρος δίνετε και σε 5 συνταγές γραμμένες αποκλειστικά από αναγνώστες, ενώ 5 σχεδιαστές δίνουν την δική τους εκδοχή στον Σεφ Τάκη μέσα από 5 υπέροχα illustrations (δοσμένα από τους: Σάββα Αμπατζίδη, Κώστα Ζυγούρη, Δημήτρη Πανταζή, Ειρήνη Σκούρα, TheodoreDuck). Συνολικά, το «Μαγειρεύοντας με τον Τάκη» είναι ένα αρκετά διασκεδαστικό κόμικ, όμορφα σχεδιασμένο (με τον κλασσικό καρτουνίστικο τρόπο του Κωνσταντίνου Κάτσου), που ξεπερνά τα όρια του χιουμοριστικού και σατιρικού κόμικ, γεμάτο με κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα, ένα character study που πολλές φορές το πιάνεις, ενώ άλλες το χάνεις. Μια αυτοέκδοση που αξίζει να την προσέξετε, γιατί ο ίδιος ο Σεφ Τάκης το απαιτεί…
  11. The flashy stuff, i hate the flashy stuff... Ήταν Φεβρουάριος του 2013 όταν μια από τις ιστορικότερες σειρές της Vertigo ολοκληρώθηκε. Με το 300ο τεύχος της, η σειρά Hellblazer έκλεινε έναν κύκλο που ξεκίνησε το 1988 με πρώτο συγγραφέα τον Βρετανό Jamie Delano, που καλούνταν να αναπτύξει περισσότερο έναν χαρακτήρα που δημιουργήθηκε από τον Alan Moore και πρωτοεμφανίστηκε μέσα στις σελίδες του Swamp Thing #37 (Vol. 2). Από τότε ο ήρωας εμφανίστηκε αρκετές φορές σε κόμικς της DC, όπως Justice League Dark, αλλά και σε δικούς του τίτλους όπως Constantine (2013) στα πλαίσια του New 52, και The Hellblazer στα πλαίσια του event Rebirth (2015). Από αυτές τις σειρές έχω διαβάσει λίγα τεύχη, όμως αυτό που διάβασα ήταν στην καλύτερη μια νερωμένη εκδοχή του πρωτότυπου, προσαρμοσμένη στο πιο teen friendly κοινό της DC. Οπότε μέχρι και την σειρά John Constantine - Hellblazer η εικόνα του ήρωα που είχα ήταν αυτή από το γλυκόπρικο φινάλε του #300. To 2019 μέσα από την σειρά The Sandman Universe Presents, πλέον υπό την σκέπη του imprint Black Label, που στοχεύει σε μεγαλύτερα ηλικιακά κοινά με πιο σκοτεινές ιστορίες, ξεπήδησε μια νέα σειρά με πρωταγωνιστή τον Βρετανό μάγο. Στο τιμόνι της σειράς, ξανά Βρετανός, ο Simon Spurrier (Judge Dredd, X-men, κ.α.), συνεχίζοντας την άτυπη παράδοση να γράφουν Βρετανοί τις ιστορίες του Constantine με μόνη εξαίρεση στην original σειρά τον Brian Azzarello. O Spurrier φροντίζει να ξεκαθαρίσει από την αρχή τις προθέσεις του. Βρισκόμαστε στην μέση ενός από ότι φαίνεται ύστατου μαγικού πολέμου, όπου ο πρωταγωνιστής αναλογίζεται το πόσο δεν ταιριάζει με το σκηνικό, όταν κάποια γηραιότερη version του, του προτείνει να πάει σε ένα εναλλακτικό σύμπαν. Ο ήρωας θα επιστρέψει λοιπόν μετά από έξι χρόνια "σπίτι" του μακριά από τα φαντεζί hocus pocus λοιπών μάγων της DC και τα spandex των υπερηρώων. Απο δω και ύστερα ξεκινάει η ομώνυμη σειρά με το πρώτο story arc να πραγματεύεται την παράξενη εμφάνιση αγγελικών πλασμάτων σε ένα πάρκο όπου γίνεται μεταξύ άλλων και εμπόριο ναρκωτικών. Ταυτόχρονα με την ανακάλυψη του μυστήριου γύρω από το πάρκο ο ήρωας θα κληθεί να σχηματίσει και τον νέο του περίγυρο. Με δείγμα τα πρώτα τέσσερα τεύχη (πέντε, αν μετρήσουμε και το Presents), μπορεί να γίνει λόγος για την πιο γνήσια επιστροφή του χαρακτήρα στις κομικσοσελίδες από το 2013. Κάπνισμα, βωμολοχίες και χιούμορ είναι εδώ, παρέα με ψήγματα κοινωνικής-πολιτικής σάτιρας. Το σχέδιο είναι από τον Aaron Campbell και είναι πολύ ταιριαστό, με την εξαιρέση των τευχών #4 και #5 όπου αναλαμβάνει σχεδιαστής ο Matias Begrara που έχουν έναν πιο καρτουνίστικο (ίσως αταίριαστο) αέρα. Στον χρωματισμό βρίσκεται η πασίγνωστη Jordie Bellaire (Buffy the Vampire Slayer, Hawkeye, Manhattan Projects, Nowhere Men κ.α.) η οποία κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μεταφέρει την σκοτεινή ατμόσφαιρα του Λονδίνου στον αναγνώστη. The flashy shit, not my scene at all... Από ότι φαίνεται η νέα σειρά εμπνέεται πολύ από τον χαρακτήρα και το γράψιμο της original και αυτό είναι κάτι που οι φανατικοί αναγνώστες περίμεναν τόσα χρόνια. Η σύνδεση με το παρελθόν του ήρωα είναι σαφής, καθώς γίνονται μέσα στα τεύχή αυτά αναφορές στο μεγάλο love story με την Kit από την περίοδο του Garth Ennis, αναφορές στην πρώτη εμφάνιση του ήρωα στο Swamp Thing, αλλά επίσης δείχνουν να έχουν μείνει και στοιχεία από τις πιο πρόσφατες περιπέτειες. Προσωπικά, επικροτώ την επιλογή να αποσυνδεθεί από το βασικό universe της DC ο χαρακτήρας, καθώς απλά δεν του ταιριάζει και αυτό είχε διαπιστωθεί ήδη από τα πρώτα τεύχη της αρχικής σειράς που μετακόμισε μαζί με άλλες (Sandman, Swamp Thing) στην Vertigo. Η πρώτη ιστορία δείχνει ότι η ομάδα πίσω από τον τίτλο μπορεί να μας δώσει ξανά σπουδαίες ιστοριές. Οψόμεθα.
  12. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 13-09-2019 Υλικό Συλλογής: The Amazing Spider-Man v2 30-35 (June/November 2001) Κλικάρετε πάνω στα tags για τις παρουσιάσεις των υπόλοιπων άλμπουμς. Στην χώρα μας, το run του Στρανζίσκι στο Amazing Spider-Man, παρουσιάστηκε αποσπασματικά, με εκδόσεις που επικεντρώθηκαν στα τελευταία κεφάλαια της πορείας του σεναριογράφου στον τίτλο. Δυστυχώς, μέχρι πρόσφατα, δεν είχαμε την τύχη να δούμε πως ξεκίνησε η πορεία του. Να που ήρθε η ώρα λοιπόν με την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel της Hachette, η οποία διάλεξε να κυκλοφορήσει ως πρώτο τόμο το The Amazing Spider-Man – Η Επιστροφή, το πρώτο storyline του Στρανζίσκι δηλαδή. Είναι 2001, και η Marvel, συνεχίζοντας την προσπάθεια στο να επαναφέρει τη εταιρία στην κερδοφορία, αναθέτει στον Στρανζίσκι το τίτλο The Amazing Spider-Man ξεκινώντας από το τεύχος 30 του volume 2. Αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση την εποχή εκείνη, γιατί δεν ήταν ακόμα σύνηθες, σημαντικά ονόματα του Χόλιγουντ να κάνουν την μετάβαση στο μέσο των κόμικς. Ναι, είχαν φέρει τον Κέβιν Σμιθ στον τίτλο του Daredevil δύο χρόνια πριν, αλλά ο Σμιθ δεν θεωρούνταν ποτέ «μεγάλο κεφάλι» και η δημοφιλία που απολαμβάνει σήμερα δεν ήταν καν κοντά στο επίπεδο που έχουμε συνηθίσει. Αν μη τι άλλο, του έδωσε περισσότερο geek cred. Ο Στρανζίσκι όμως δεν το χρειαζόταν και οι ιδέες που έφερε στον τίτλο, έκαναν την διαφορά σε σύγκριση με οτιδήποτε είχε να προτείνει ένας απλός comic writer. Η σύνοψη είναι από την Ελληνική έκδοση. Οι υπόλοιπες εικόνες περιεχόμενου, είναι από την Αμερικάνικη. Ο σεναριογράφος επίσης δεν ήταν άσχετος με τα κόμικς, μιας και είχε δουλέψει σε τίτλους που βασίζονταν σε τηλεοπτικές σειρές την δεκαετία του ’80, ενώ είχε δημιουργήσει την δική του καταξιωμένη σειρά για λογαριασμό της Top Cow, το Rising Stars. Και ευθύς εξαρχής κάνει την διαφορά στον τίτλο, βάζοντας τον Πίτερ Πάρκερ σε πορεία ωρίμανσης ως χαρακτήρα, με το να γίνεται καθηγητής στο λύκειο που φοίτησε και ο ίδιος. Παράλληλα, γνωρίζει τον Ιεζεκιήλ, ένα άτομο που φαίνεται να έχει τις ίδιες δυνάμεις με αυτόν, ο οποίος του κάνει κάποιες ερωτήσεις που αλλάζουν την οπτική που είχε για την μετατροπή του σε Σπάιντερ-Μαν. Ερωτήσεις που τον ταρακουνούν αλλά εν τέλει τον βάζουν στην κατάλληλη πνευματικά κατάσταση για να αντιμετωπίσει έναν κακό που τρέφεται με την ζωτική δύναμη ηρώων σαν και αυτόν, τον Μόρλουν, για τον οποίο χρειάζεται να σκεφτεί εκτός πλαισίου για να τον νικήσει, με την εναλλακτική να είναι ο θάνατος. Και εκεί έγκειται η διαφορά του Στρανζίσκι, σε σύγκριση π.χ. με τον Σλοτ που τον διαδέχτηκε: Ο Στρανζίσκι όχι μόνο προσθέτει νέα πράγματα στον μύθο του Σπάιντερ-Μαν, αλλά προσπαθεί να το κάνει με σοβαρότητα, παίρνοντας στοιχεία από την παγκόσμια λαογραφία και δοξασίες, αντί να το βγάζει από τον κ**ο του, προσθέτοντας κύρος και αληθοφάνεια. Ναι, μπορεί να μην είναι πάντα επιτυχημένη η εκτέλεση, αλλά η προσπάθεια είναι αξιέπαινη και εν τέλει αναγκαία για την ανάπτυξη ενός χαρακτήρα. Αλλιώς βαλτώνει, μαζί με τις πωλήσεις. Στον τίτλο επίσης συναντάμε και τον John Romita Jr, ο οποίος παραμένει μάστορας την κινηματογραφικής και κινητικής απόδοσης του σεναρίου, διατηρώντας παράλληλα την αισθητική των κόμικς, σε μια εποχή που όλοι περιμένουν ρεαλιστικές - αλλά και πολύ συχνά, στατικές - αποδόσεις. Ως τίτλος λοιπόν για αρχή της σειράς της Hachette, κρίνεται επιτυχημένος από εμένα. Στη Αγγλική έκδοση της σειράς, έχει δημοσιευτεί και το αμέσως επόμενο storyline, το οποίο ελπίζω να δούμε και εδώ. Το αμέσως-αμέσως επόμενο τεύχος πάντως ήταν το 36, που ήταν εκτός σειράς, καλύπτοντας την αντίδραση του Σπάιντερ-Μαν στην πτώση των δίδυμων πύργων, τεύχος που δημοσιεύτηκε και στον τόμο της Espresso το 2007.
  13. Ημερομηνία Κυκλοφορίας στα Ελληνικά: 05-04-2019 Υλικό της Συλλογής: Shazam v1: The New 52 (Justice League v2 00, 07-11, 14-16, 18-21) Με αφορμή το The New 52, η DC Comics είχε εκδώσει μεταξύ 2011-2013, και ένα νέο origin για το άλλοτε αντίπαλο... στις πωλήσεις του Σούπερμαν, του Κάπτεν Μάρβελ (Shazam ως τίτλος για νομικούς λόγους). Μόνο που προφανώς μιας και ο χαρακτήρας είχε προ πολλού πάψει να είναι δημοφιλής λόγω σποραδικής χρήσης και κακομεταχείρισης του, δεν του είχαν εμπιστευτεί έναν δικό του τίτλο. Αντί αυτού, είχαν παρουσιάσει την ιστορία του μέσα στις σελίδες του Justice League που έγραφε ο τοπ συγγραφές της εταιρίας (και μεγάλο-παράγοντας έκτοτε) Τζεφ Τζονς και ένα καταπληκτικό σχέδιο από του superstar σχεδιαστή Γκάρι Φρανκ (Incredible Hulk, Superman). Αυτή την έκδοση βγάζει και στην χώρα μας φέτος η Οξύ, με μια άλλη αφορμή, αυτής της ταινίας που βγήκε τον Απρίλιο του 2019 με πρωταγωνιστή τον Zachary Levi (Chuck, Thor's Fandral), ταινία που διασκευάζει κατά μεγάλο μέρος την ιστορία αυτή. Ο Μπίλι Μπάτσον ένα... αλάνι ορφανός έφηβος που ήδη έχει προ πολλού χάσει την αθωότητα του, επιλέγεται από τον Μάγο Σαζάμ για να γίνει o φορέας της μαγείας και ο υπερασπιστής της γης εναντίον του υπερφυσικού, σε μια μεστή αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα. Όχι το πιο αβανταδόρικο, αλλά σίγουρα ένα που λαμβάνει υπόψη τις εποχές που ζούμε. Η επιλογή του Μάγου π.χ. δεν μπορεί να είναι βασισμένη στις ίδιες αξίες με αυτές του κόμικ της δεκαετίας του '40, ούτε η Marvel family να έχει την ίδια σύνθεση με αυτή εκείνης της εποχής. Ακολούθως, οι κακοί έχουν κάπως διαφορετικές συμπεριφορές, αλλά σε βαθμό που δεν ενοχλεί ή αφαιρεί κάτι. Συνολικά, είναι ένας τίτλος που διαβάζεται ευχάριστα και αξίζει για αυτό που προσπαθεί. Σαφώς και δεν είναι η απόλυτη ιστορία του Captain Marvel (που τεχνηέντως δεν αναφέρεται πουθενά ως όνομα μέσα), αλλά μια καλή εισαγωγή στον κόσμο του.
  14. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 08-11-2019 Υλικό Συλλογής: Deadpool: Wade Wilson's War 01-04 (June/November 2010) X-Men Origins: Deadpool (July 2010) Κλικάρετε πάνω στα tags για τις παρουσιάσεις των υπόλοιπων άλμπουμς. Ο πέμπτος τόμος της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel μας φέρνει τον πρώτο τόμο αφιερωμένο στον Deadpool, και απ' όλες τις απόψεις είναι μέτριος. Η πρώτη από τις δύο ιστορίες, που είχε βγει ως μίνι σειρά υπό την ταμπέλα Marvel Knights, χρησιμοποιεί το μοτίβο του αναξιόπιστου αφηγητή για να μας δείξει έναν Ντέντπουλ να δίνει μαρτυριά μπροστά από μια επιτροπή της Αμερικάνικης γερουσίας, για τα γεγονότα που συνέβηκαν σε μια αποστολή για την οποία κανείς δεν ήξερε πως λάμβανε χώρα, από μια ομάδα που κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει, και οδήγησε σε αιματοκύλισμα. Μέλη της ομάδας ήταν ο Ντέντπουλ, η Ντόμινο, ο Στόχος και η Σίλβερ Σέιμπλ. Όμως το αν συνέβηκαν όσα μας αφηγείται, είναι από την αρχή υπό αμφισβήτηση. Το όλο στήσιμο είναι προσχηματικό για να δικαιολογήσει την υπέρμετρη βία και το τρολάρισμα του αναγνώστη. Στο τέλος τίποτα από αυτά δεν θα έχει νόημα να συγκρατήσει ο αναγνώστης μιας και δεν έχει καμιά επίδραση για τις μετέπειτα ιστορίες του χαρακτήρα. Το σχέδιο επίσης είναι αλλοπρόσαλλο, με κάποια στοιχεία να δουλεύουν και κάποια να είναι αποτυχία - στα μάτια μου τουλάχιστον - ιδίως στις φάτσες που εναλλάσσονται μεταξύ καρτούν και Φρανκεστάιν. ΟΙ εικόνες από τα περιεχόμενα προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Στην δεύτερη ιστορία, ο Ντέντπουλ αποφασίζει να βρει μόνος του τον κατάλληλο σεναριογράφο για να μεταφέρει την ιστορία του στον κινηματογράφο, αντί να κάτσει να περιμένει να το κάνουν μόνοι τους, βγάζοντας κάποια πατάτα. Το αποτέλεσμα όμως δεν τον δικαιώνει, παρά την αρχική θετική εμπειρία. Υπόψη, αυτή η ιστορία βγήκε ένα χρόνο μετά το X-Men Origins - Wolverine που είχε βγει στον κινηματογράφο το 2009 και είχε μια απαράδεχτη εκδοχή του χαρακτήρα μέσα. Αυτή την ιστορία την βρήκα καλύτερη απ' όλες τις απόψεις, αλλά και πάλι δεν είναι κάποια ιστορία που θα μου μείνει στην μνήμη.
  15. 2 γυναίκες, από δύο τελείως διαφορετικές αφετηρίες θα συναντηθούν, θα αγαπηθούν και θα ταράξουν τα "ήσυχα" νερά της κανονικότητας κάποιου γαλαξία. Η Vess θα παρατήσει τα πάντα, στην πορεία της να γίνει καλόγρια και να αφιερώσει τον εαυτό της στο Renunciation, την επικρατούσα θρησκεία του γαλαξία. Η Grix δουλεύει ως πιλότος ενός μεταφορικού διαστημόπλοιου για τη Lux, έναν διαπλανητικό κολοσσό, ο οποίος ρυθμίζει και ελέγχει το σύνολο του εμπορίου όλων των ειδών των προιόντων. Και οι δύο, κάθε μια από τη σκοπιά της, την οπτική της και την συγκυρία που της παρουσιάζεται, συνειδητοποιούν ότι Renunciation και Lux κρυφά συνεργάζονται και εκμεταλεύονται τους πολίτες όλων των πλανητών. Και εκεί ξεκινά η κοινή τους πορεία, στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τους δύο κολοσσούς που τους καταδιώκουν, με τη βοήθεια του πληρώματος του διαστημοπλοίου της Grix, ενάντια στην ισχύ, όπως φάινεται, όλου του γαλαξία. Νικητής του πρόσφατου βραβείου Eisner, με καλά λόγια να γράφονται και να ακούγονται, έπρεπε, ως λάτρης του sci-fi, να δω, ή ακριβέστερα, να διαβάσω, αν είναι δικαιολογημένος ο θόρυβος. Και με λύπη μου, θα πω ότι όχι, δεν είναι δικαιολογημένος. Η συγγραφέας G. Willow Wilson ( Ms.Marvel, Air, Wonder Woman ), ξεκινάει με μια ωραία ιδέα, αν και αρκετά τετριμμένη. Αυτό προσωπικά δεν με απωθεί απαραίτητα, φτάνει η εκτέλεση να είναι καλή. Εδώ όμως έχουμε σοβαρά προβλήματα ροής, όντας αυτή ανελέητα γρήγορη. Σε κανένα σημείο δεν μπόρεσα πραγματικά να ενδιαφερθώ για τις δύο πρωταγωνίστριες, δεν κατάφερα να τις "γνωρίσω", γιατί όλη την ώρα τρέχουν από κάτι. Μετά την ανάγνωση των πρώτων 10 τευχών, ο μόνος λόγος για τον οποίο κατάλαβα ότι αγαπήθηκαν, είναι διότι είναι οι πρωταγωνίστριες και έτσι έπρεπε να γίνει. Και ενώ στο πρώτο arc ( και πρώτο trade paperback αντίστοιχα ), υπάρχει μια γενικότερη ιστορία και ένας, ή για την ακρίβεια δύο, κακοί, στις μορφές των Renunciation=Επίσημη Θρησκεία=Καθολικισμός και Lux=Εταιρεία που ελέγχει τα πάντα=Amazon, αντί να εξερευνήσει περισσότερο αυτό το μυστήριο, το παρατά σχεδόν τελείως. Στο δεύτερο arc, εμφανίζεται ένας καλός/κακός πειρατής, τύπου Han Solo, ο οποίος στρέφει αλλού το ενδιαφέρον, και έχουμε μια τελείως generic διαστημική περιπέτεια, χωρίς ιδιαίτερο λόγο και αιτία, εγκαταλείποντας έτσι τον κοινωνικό σχολιασμό και την σεναριακή ιδέα που είχε προηγηθεί. Φαντάζομαι θα επιστρέψει σε αυτή στο τρίτο και τελευταίο arc που θα ακολουθήσει, αλλά σε τόσα λίγα τεύχη, το 1/3 αυτών να είναι ουσιαστικά filler, πραγματικά το βρίσκω ασυγχώρητο. Στο σχέδιο, ο Christian Ward, κάνει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, όχι όλα βέβαια απόλυτα επιτυχημένα. Αυτά που ξεχώρισα ήταν κυρίως το στήσιμο των καρέ του, που ήταν πολυποίκιλο, ευρηματικό και αρκετά σύγχρονο και δυναμικό. Προσπαθεί και παρουσιάζει μια αρκετά 70s psychedelic αισθητική, η οποία βέβαια αναδεικνύεται από τις αντίστοιχης αισθητικής παλέτες του χρωματιστή. Παίζει με καρέ τα οποία πηγαίνουν από full γεμάτα έως αρκετά άδεια. Εκεί που το χάνει είναι στην κίνηση στο διάστημα, η οποία πολλές φορές είναι δυσδιάκριτη, ακριβώς λόγω των πολλών γραμμών και χρωμάτων, αλλά και στα πρόσωπα, τα οποία χωρίς να είναι άσχημα, εμφανίζονται αδούλευτα. Γενικά φιλόδοξη σχεδιαστική προσπάθεια, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, αλλά μάλλον τείνω ότι τα πρώτα είναι περισσότερα από τα δεύτερα. Αυτό που έμεινα περισσότερη από αυτό το κόμικ, είναι το πόσο πολύ θα ήθελε να ήταν το Saga. O Vaughan όμως είναι μάστορας στο να χτίζει τις σχέσεις των πρωταγωνιστών του με τον ρυθμό και την ταχύτητα που πρέπει, κάνοντας τον αναγνώστη να νοιάζεται για αυτούς, πράγμα που η Wilson δεν το καταφέρνει. Δεν ειναι κακό κόμικ, και δεν θα έλεγα ποτέ σε κανέναν να μη το διαβάσει, αλλά δεν νομίζω ότι προσφέρει τίποτα ιδιαίτερα πρωτότυπο. Ίσως το σχέδιο έχει κάτι παραπάνω να πει, αλλά πιο πολύ από πλευράς αισθητικής και "επαγγελματικού ενδιαφέροντος", παρά πραγματικής αξίας και story-telling quality. 10 τεύχη σε 2 trade paperbacks μέχρι τώρα, και άλλο ένα arc το οποίο θα ακολουθήσει και μάλλον θα βγει κατευθείαν σε trade και όχι σε τεύχη. Να γράψω εδώ ότι η σειρά βγαίνει από το Berger Books imprint της κας-πρώην-Vertigo και από άποψη παραγωγής έχουν πέσει λέφτα. Χρυσοτυπίες στα εξώφυλλα, flaps και άλλα που δείχνουν πόσο θέλει η εταιρεία να υποστηρίξει το imprint ή/και το imprint θέλει να προωθήσει τη συγκεκριμένη δουλειά. Το αποτέλεσμα όμως δεν τους δικαιώνει. Πολύ εύκολα δίνουν πλέον τα Eisner μου φαίνεται
  16. Η ΤΚΟ Studios είναι μια νέα εκδοτική εταιρεία για κόμικς, η οποία λειτουργεί με ένα εντελώς πρωτόγνωρο σύστημα: καταρχάς διανείμει τα κόμικς της μόνη της και μέσω του Amazon, που σημαίνει ότι δεν θα είναι εύκολο να βρεθούν σε μη εξειδικευμένα κομιξάδικα. Δεύτερον, εστιάζεται (για την ώρα, τουλάχιστον) σε μίνι σειρές και δεν κυκλοφορεί ένα τεύχος το μήνα, αλλά τα δίνει στην αγορά όλα μαζί, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του τόμου (TPB), αλλά και σε ψηφιακή μορφή (συνήθως, το πρώτο τεύχος κάθε σειράς δίδεται για δωρεάν κατέβασμα). Οι εκδόσεις των τόμων είναι εξαιρετικές (για τα τεύχη δεν έχω άποψη): είναι σαφώς μεγαλύτεροι σε μέγεθος από το συνηθισμένο, κάτι που αναδεικνύει το σχέδιο και τυπωμένοι σε πολύ ωραίο, σκληρό χαρτί. Τρίτον και σημαντικότερο όλων, έχει "αγκαζάρει" κάποια γερά ονόματα, αλλά και κάποια νέα ταλέντα, που όλοι θα φτιάξουν πρωτότυπες ιστορίες. Η ναυαρχίδα λοιπόν της πρώτης φουρνιάς των κόμικς της ΤΚΟ, είναι το παρόν κόμικ. Και είναι η ναυαρχίδα, λόγω των ονομάτων των συντελεστών, αφού έχουμε τρία πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου. Ο συγγραφέας Garth Ennis είναι από τους πλέον γνωστούς του χώρου, ακόμη και όσοι δεν πολυασχολούνται με τα κόμικς, το Preacher σίγουρα θα το έχουν ακουστά. Ο σχεδιαστής Steve Epting είναι επίσης ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές των αμερικανικών κόμικς, υπερηρωικών και μη, γνωστός κυρίως από το "The Death of Captain America" σε σενάριο του επίσης κορυφαίου Ed Brubaker. Το τρίτο μεγάλο όνομα, λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό λόγω ειδικότητας, είναι η κολορίστρια Elizabeth Breitweiser, μια από τις καλύτερες στο χώρο των κόμικς, κατά τη γνώμη μου, που έχει κάνει τους χρωματισμούς σε πολλά, εξαιρετικά κόμικς των τελευταίων ετών. Οι Epting και Breitweiser συνεργάστηκαν πριν από τρία περίπου χρόνια με τον Ed Brubaker στο αρκετά καλό κατασκοπευτικό κόμικ Velvet. Η ιστορία αφορά τις μάχες στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ και πιο συγκεκριμένα τις προσπάθειες των Σοβιετικών να αναχαιτίσουν με κάθε τρόπο την γερμανική επέλαση επιστρατεύοντας ακόμα και γυναίκες σε ρόλο ελεύθερου σκοπευτή εναντίον του εχθρού (σημειώνω εδώ ότι ο Ένις ασχολείται πολύ με το συγκεκριμένο πόλεμο και μάλιστα έχει υπογράψει και κάποιες, νέες περιπέτειες του θρυλικού στην Ελλάδα Johnny Red, οι οποίες εκδίδονται στη χώρα μας στο περιοδικό Μπλεκ). Μια από αυτές, και μάλιστα η καλύτερη, είναι η Σάρα και το κόμικ αφηγείται κάποιες από τις εμπειρίες της στον πόλεμο. Τεχνικά, ο Ένις, αξιοποιώντας συνεργάτες του Μπρουμπέικερ, φαίνεται με μια πρόχειρη ανάγνωση, να προσπαθεί να μιμηθεί λίγο και το συγγραφικό του στιλ με συνεχείς εσωτερικούς μονολόγους, που επεξηγούν την ψυχική διάθεση και κάποιες από τις πράξεις των ηρώων. Αυτή η επιλογή είναι φυσικά αναπόφευκτη σε μεγάλο βαθμό, επειδή υπαγορεύεται από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πολεμούν οι ηρωίδες. Σε αντίθεση με τον Μπρουμπέικερ όμως, αποφεύγει τις πολλές επεξηγήσεις και το λογοτεχνικό στιλ. Κρατά την αφήγηση λιτή και στρωτή και την μετακινεί μέσα στο χρόνο, για να διαφωτίσει τις πράξεις των ηρωίδων. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και με μια πιο προσεκτική ανάγνωση, ορισμένοι από αυτούς αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται στην αρχή. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες της πλοκής, επειδή δεν θα ήταν σωστό να αποκαλυφθούν κάποια πράγματα, που ο Ένις φροντίζει να μείνουν κρυφά έως το τέλος, εξάλλου η δράση είναι αποσπασματική, κάνει συνεχώς χρονικά άλματα και είναι κυρίως ψυχολογική. Το κύριο θέμα του κόμικ είναι τελικά τι εννοούμε ως πατρίδα και ως συμπατριώτες και γιατί πολεμάμε. Είναι πράγματι εντυπωσιακό, ότι οι αποδεκατισμένοι από τη σταλινική τρομοκρατία Σοβιετικοί συσπειρώθηκαν γύρω από το πρόσωπο του Στάλιν, προφανώς επειδή η άλλη επιλογή ήταν απείρως χειρότερη. Τουλάχιστον ο Στάλιν, ήθελε να τους καθυποτάξει, ενώ ο Χίτλερ δεν θα είχε απολύτως κανένα πρόβλημα να εξολοθρεύσει τους Ρώσους σχεδόν έναν προς ένα, κάτι που τα στρατεύματά του έκαναν με μεγάλη επιτυχία, όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία, επιδιδόμενα σε ένα όργιο φρικιαστικής βίας. Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα, λοιπόν, και ευρισκόμενοι ανάμεσα στη χιτλερική σφύρα και το σταλινικό άκμονα, οι Ρώσοι επέλεξαν τον δεύτερο που στο κάτω-κάτω της γραφής, ήταν ένας από αυτούς. Και μάλιστα, τον επέλεξαν, πολεμώντας λυσσαλέα, ακόμα κι αν πολλοί από αυτούς είχαν θύματα από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι όταν είσαι μεταξύ σφύρας και άκμονος, είναι το σφυρί που σε χτυπάει και μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Ναζί χτυπούσαν ανελέητα. Η πίστη στη μητέρα - πατρίδα, αλλά και οι ασύλληπτες ναζιστικές θηριωδίες κινητοποίησαν τους Ρώσους και τους έδωσαν τελικά τη νίκη, παρά τις τεράστιες απώλειες και παρά το φόβο που είχαν πολλοί για το σταλινικό καθεστώς. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρω ότι υπάρχει μια πτυχή του σεναρίου, που ίσως εξοργίσει ορισμένους, αλλά, όπως έγραψα πιο πριν, δεν θα ήθελα να αποκαλύψω λεπτομέρειες της πλοκής. Ο πόλεμος όμως είναι σφαγείο και το αναπόδραστο του θανάτου στοιχειώνει τις πράξεις των στρατιωτών. Σε έναν πόλεμο όλοι, ανεξαρτήτως των ιδανικών τους και το λόγων για τους οποίους πολεμούν, ζουν με δανεικό χρόνο και όταν αυτός εκπνεύσει, εκπνέουν οριστικά και εκείνοι. Για αυτό, ο σωστός στρατιώτης είναι πάντα ψυχολογικά προετοιμασμένος, ότι μπορεί να σκοτωθεί από ώρα σε ώρα: εξάλλου, η έννοια του καθήκοντος, του ηρωισμού, της πατρίδας και της δικαιοσύνης, δεν αρκούν για να προστατεύσουν κανένα γενναίο και κανέναν αθώο. Δεν υπάρχει καμία δικαιοσύνη και καμία λύτρωση στον πόλεμο, μόνο η τύχη κυβερνά τις πράξεις των μαχητών. Και το χειρότερο όλων: ο πόλεμος δεν είναι κόλαση, μόνο επειδή είναι σφαγή, είναι κόλαση, επειδή στερεί από τους ανθρώπους όλες τις επιλογές τους. Από όλους τους στρατιώτες, ο ρόλος του ελεύθερου σκοπευτή είναι ίσως ο πιο ιδιόρρυθμος. Μόνη, χωρίς να περιμένει καμία βοήθεια από κανέναν, η Σάρα πρέπει να υπολογίσει με απόλυτη ακρίβεια τη μία και μοναδική βολή που θα έχει στη διάθεσή της. Κατά κάποιο τρόπο, είναι μόνη απέναντι σε όλο τον εχθρικό στρατό, όπως και όλες οι συντρόφισσές της. Μόνη, απέναντι στον πιθανό θάνατο. Μόνη, χωρίς καν τις σκέψεις της και τις φοβίες της, γιατί το μυαλό πρέπει να είναι καθαρό για τη βολή. Μόνη, χωρίς καν την πολυτέλεια του να έχει τον ίδιο της τον εαυτό στήριγμα. Όταν διαβάσετε το κόμικ μέχρι και την τελευταία σελίδα, θα καταλάβετε ότι οι τέσσερις προηγούμενες παράγραφοι έχουν πολύ συγκεκριμένο νόημα και δεν είναι παραλήρημα δικό μου. ?? Ο Έπτινγκ κάνει εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο. Το βάθος πεδίου στις πολλές σκηνές που διαδραματίζονται σε ανοιχτό χώρο είναι εντυπωσιακό και δίνει το απαραίτητο αίσθημα απόστασης (σωματικής και ψυχολογικής), οι σκηνές σε κλειστό χώρο δίνουν την απαραίτητη αίσθηση στριμώγματος, ερχόμενες έτσι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, οι ηρωίδες και οι ήρωες είναι πολύ καλά σχεδιασμένοι, αφού ο σχεδιαστής έχει συλλάβει όλες τις ψυχικές διαθέσεις τους, που είναι απαραίτητες, για να καταλάβουμε αυτά που χρειάζεται και κυρίως αυτά που το σενάριο αφήνει ηθελημένα ασαφή. Επιπλέον, σε συνεννόηση προφανώς με τον Ένις, αποφεύγει κάθε φρικιαστική λεπτομέρεια του πολέμου. Δεν χρειάζεται πάντα να δείξεις το θάνατο, ούτε κουβάδες αίματος, για να κάνεις εντύπωση, παρά αρκεί η επίδραση του θανάτου σε όσους επέζησαν και λίγες πιτσιλιές αίμα, για να δοθεί ένα μεγάλο δραματουργικό αποτέλεσμα. Αλλά και η Μπρέιτγουέιζερ μεγαλουργεί με τους χρωματισμούς της, σίγουρα το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτούς. Οι εσωτερικές σκηνές έχουν - και σωστά - μια κλειστοφοβική αίσθηση, ενώ οι σκηνές στην ύπαιθρο κυριαρχούνται από αποχρώσεις του λευκού σε σημείο, όπου αισθάνεσαι το χιόνι. Κάθε χρωματική αντίστιξη, κάθε σκιά, έχει τη σημασία της και διαδραματίζει κάποιο ρόλο στην πλοκή. Ελπίζω να έψησα κόσμο να διαβάσει αυτό το αξιόλογο κόμικ και προσωπικά περιμένω να διαβάσω κι άλλα πράγματα από την ΤΚΟ. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  17. Το βασικό συστατικό κάθε αφήγησης είναι η απομάκρυνση από την πραγματικότητα. Κάθε έργο τέχνης δείχνει την πραγματικότητα, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο καλλιτέχνης και όχι έτσι όπως είναι, αν φυσικά δεχτούμε, ότι υπάρχει μια αντικειμενική πραγματικότητα, που τη βλέπουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ακόμη και τα ντοκιμαντέρ, δεν μπορούν παρά να συλλάβουν ένα κομμάτι του κόσμου μας, όσο πιστές κι αν παραμένουν κατά τα άλλα σε αυτόν. Η λογοτεχνία πάσχει από αυτό το πρόβλημα: ο λογοτέχνης, οφείλει να βρει τις κατάλληλες λέξεις, για να αναπλάσει την πραγματικότητα, όπως εκείνος νομίζει, αλλά κάθε λέξη που επιλέγεται, είναι ενδεχομένως μια απομάκρυνση από τα γεγονότα. Και αν σκοπός του είναι η όσο το δυνατόν ακριβέστερη εξιστόρηση των γεγονότων, οι λέξεις έχουν μεγάλη σημασία. Ο Χένρυ Χένρυ (σαφής αναφορά στον αναξιόπιστο αφηγητή της "Λολίτας" του Ναμπόκοφ) θέλει πολύ να γίνει συγγραφέας, αλλά του λείπει το πιο βασικό: το ταλέντο. Και έχει και τη μάλλον ενοχλητική συνήθεια να μεταφράζει έργα, τα οποία τα πειράζει λίγο, θεωρώντας, ότι έτσι τα βελτιώνει. Είναι εντελώς αποτυχημένος, αλλά αρνείται να το παραδεχτεί, παρόλο που του το λένε όλοι. Επίσης, ο Χένρυ είναι προστατευόμενος ενός πολύ επιτυχημένου συγγραφέα φαντασίας, του Άρθουρ, ο οποίος βρίσκεται στο νοσοκομείο με Αλτσχάιμερ. Ο Χένρυ θα προσπαθήσει να οικειοποιηθεί το τελευταίο του χειρόγραφο και να το “βελτιώσει”, αλλά μόλις γυρίσει σπίτι του, θα δεχτεί μια επίσκεψη από ένα υπερφυσικό ον, τη Μούσα, η οποία θα τον οδηγήσει σε ένα περίεργο μέρος, το Fearscape, όπου οι ανθρώπινοι φόβοι έχουν σάρκα και οστά. Ο Χένρυ θα υπερνικήσει τους φόβους, θα εκδώσει το βιβλίο του Άρθουρ χρησιμοποιώντας το δικό του όνομα και θα γίνει διάσημος και όλα θα πάνε καλά. Ή μάλλον όχι: τίποτα δεν θα πάει καλά. Βλέπετε, ξέρουμε από την αρχή, ότι ο Χένρυ λέει ψέμματα ή για να είμαι ακριβέστερος, “εξωραΐζει” την αλήθεια. Θα μου πείτε, ότι αυτό κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες, όπως έγραψα στην αρχή. Ναι, αλλά η διαφορά είναι ότι ο Χένρυ όντως πιστεύει ή θέλει να πιστέψει αυτά που γράφει. Ξέρουμε ότι ο Χένρυ έχει μπερδέψει τη φαντασία με την πραγματικότητα, τη μυθοπλασία με την αλήθεια, ξέρουμε ότι ο Χένρυ είναι ο ορισμός του αναξιόπιστου αφηγητή, όχι όμως για να ξεγελάσει εμάς, αλλά εκείνον. Αυτό που δεν ξέρουμε, αν και ο σεναριογράφος, Ryan O’Sullivan, μας δίνει κάποια στοιχεία κατά τη διάρκεια της υπόθεσης, είναι το τι έχει συμβεί, ποιος είναι ο φόβος του Χένρυ. Εμείς όμως δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα στοιχεία, γιατί ξέρουμε από την αρχή του κόμικ, ότι ο Χένρυ είναι ψεύτης. Κι έτσι, παγιδευόμαστε με τη σειρά μας μέσα στο λαβύρινθο, που έχει στήσει ο Χένρυ στον ίδιο του τον εαυτό. Αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, την εικονογραφεί με εξαιρετικό τρόπο ο Andrea Mutti και τη χρωματίζει επίσης πολύ ωραία ο Vladimir Popov. Τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας συγχέονται αξεδιάλυτα, έως την τελική και αναπόφευκτη έκβαση. Οι οπτικές ιδέες του κόμικ είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες (για παράδειγμα, η ιστορία ξεκινά με μια λευκή σελίδα, όπου υπάρχουν τα συννεφάκια της αφήγησης) και κάποιες συμβάσεις των κόμικς χρησιμοποιούνται με ενδιαφέροντα τρόπο. Αρκετά καλό κόμικ, που πιστεύω, ότι κερδίζει περισσότερο στη δεύτερη ανάγνωση, όταν πια το διαβάζουμε έχοντας την εμπειρία της πρώτης. Σίγουρα δεν αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες, που παρέχει το σενάριο, αλλά είναι κάτι που αξίζει να διαβάσετε. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  18. H Shudder-To-Think είναι μια μικρή, σκοτεινή και καταθλιπτική μικρή πόλη στην Pennsylvania των ΗΠΑ. To παλιό ορυχείο, που παλιά έδινε δουλειές και ζωή στην πόλη, είναι πλέον κλειστό. Στα βάθη του, σιγοκαίει η φωτιά η οποία απειλεί να καταστρέψει την περιοχή. Ταυτόχρονα, στο δάσος που περιβάλλει τη πόλη, κυκλοφορούν περίεργα ζώα που μοιάζουν με ελάφια, αλλά έχουν γυναικεία μορφή. Περιέργες φιγούρες, σαν καμμένοι άντρες, εμφανίζονται σε κρίσιμες στιγμές και πολλές γυναίκες της πόλης εξαφανίζονται, πολλές φορές για αρκετές ημέρες, και όταν εμφανίζονται δεν θυμούνται τίποτα. Σε αυτό το υπόβαθρο, ένα ζευγάρι δύο συμμαθητριών, οι οποίες έχουν ερωτικές σχέσεις σε κόντρα με την συντηρητική κοινωνία της μικρής πόλης, ξυπνάνε σε έναν κινηματογράφο, έχοντας ξεχάσει τι συνέβη τις 2 προηγούμενες ώρες. Από εκεί και μετά, ξεκινάνε την προσπάθεια τους να εξηγήσουν το δίωρο κενό τους αλλά και να λύσουν τα προβλήματα που βασανίζουν την πόλη. Δεν είμαι ιδιαίτερος φαν των horror comics, αλλά το σημαντικότερο και το καλύτερο προσόν που έχει το συγκεκριμένο, και ο κύριος λόγος για τον οποίο με κέρδισε, είναι ότι δίνει έμφαση στον ψυχολογικό τρόμο και την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, παρά στις σπλατεριές και το κομμένα κεφάλια. Η συγγραφέας Carmen Maria Machado, με αρκετά βραβεία για τα διηγήματα και τις μικρές της ιστορίες, γράφει εδώ το πρώτο της σενάριο για κόμικ, και τα καταφέρνει αρκετά καλά, αν και με τα αναμενόμενα θεματάκια που προκύπτουν από την έλλειψη εμπειρίας της στο μέσο. Πρώτα από όλα, θεωρώ βασικό ότι πρέπει να διαβαστούν και τα 6 τεύχη μαζί, γιατί ειδικά τα 2 πρώτα, έχουν πολύ worldbuilding, πολύ μυστήριο αλλά σχεδόν καθόλου δράση και ελάχιστες ενδείξεις για το που πάει η ιστορία. Και ενώ πραγματικά υπάρχει ένα έξυπνα δομημένο μυστήριο, και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε βάζει "μέσα" στις 2 πρωταγωνίστριες και στο βαρύ περιβάλλον μιας εγκαταλειλειμένης επαρχιακής πόλης, τα υπόλοιπα, τα γύρω-γύρω, μένουν ελαφρώς αδούλευτα και σε πρώτο επίπεδο. Έχουμε δευτερεύοντες χαρακτήρες, στους οποίους δίνεται μια "προσωπικότητα", χωρίς όμως αυτή να καλλιεργηθεί σε μεγαλύτερο βαθμό, καθώς επίσης και παρατηρούμε ενέργειες των πρωταγωνιστριών οι οποίες δεν δικαιολογούνται, ή μάλλον καλύτερα, δεν αιτιολογούνται επαρκώς. Συνολικά δηλαδή, έχουμε μια αρκετά καλή γενική ιδέα και μια καλή επεξεργασία και παρουσίαση αυτής, με τα υπόλοιπα να μπαίνουν σε δεύτερο ρόλο. Παρ' ολα αυτά, και με τις παραπάνω αδυναμίες, συνολικά το σενάριο είναι σφιχτό και σε κρατάει και αν ξεπεράσεις το μουδιασμένο ξεκίνημα των 2 πρώτων τευχών, μετά συνεχώς ανεβαίνει. Έχουμε βέβαια και εδώ το φαινόμενο του να γίνονται πολλά πράγματα στο προτελευταίο επεισόδιο, αλλά η δόμηση του τελευταίου ήταν τέτοια, που με άφησε με μια αίσθηση ικανοποίησησης. Στο σχέδιο, η ελληνιδα Dani, η οποία μπαίνει απόλυτα στο ζουμί της ιστορίας και κυριότερα, στο ζουμί της ατμόσφαιρας που δημιουργεί η ιστορία. Παρόλο που είμαι fan των πιο "γεμάτων" και παραδοσιακά όμορφων σχεδίων, δεν μπορώ να μη παραδεχθώ ότι το ελαφρώς artistic/scratchy/underground στυλ το οποίο έχει η Dani ταιριάζει εδώ απόλυτα, καθώς και η πανέξυπνη χρήση του αρνητικού χώρου, στοιχείο που την ξεχωρίζει στον ελληνικό χώρο. Η χρήση των καρέ είναι πολύ έξυπνη, όπως και η χρήση των κοντινών είναι ακριβώς όποτε χρειάζεται, χωρίς να γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού. Ξεχωρίζουν άλλωστε 1-2 splash που έβαλε, στα οποία φαίνεται η ματιά του δημιουργού, και τα οποία είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Παρατήρησα βέβαια 1-2 ανισότητες στο σχεδιασμό των σωμάτων των πρωταγωνιστριών, αλλά αυτά δεν ήταν ικανά να μου χαλάσουν την πολύ καλή γενική εντύπωση. 6 τεύχη τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα όμορφο σκληρόδετο regular-sized τομάκι, format το οποίο είναι μέχρι τώρα η επιλογή όλων των σειρών που βγαίνουν από το imprint του Joe Hill. Αρκετά καλή δουλειά, διαβάστηκε πολύ ευχάριστα και άφησε καλή αίσθηση. Ένα 7/10 άξιο και τίμιο. Διαβάστε το!
  19. Πολύ ενδιαφέρουσα η νέα σειρά Black Label της DC Comics, όπου έχουμε την αφήγηση ιστοριών εκτός της επίσημης αφηγηματικής γραμμής του σύμπαντος της DC. Εδώ πλέον έχουμε την ιστορία της Harley Quinn και το πώς η νεαρή ψυχολόγος σαγηνεύτηκε από τον αρχιεγκληματία και παράφρονα Τζόκερ. Η ιστορία είναι πολύ λεπτομερής, αφού ο δημιουργός (σενάριο και σχέδιο) Stjepan Šejić, εκ Κροατίας ορμώμενος, πιάνει την ιστορία της Harleen από την αρχή της επαγγελματικής της καριέρας, δείχνοντάς μας την επαγγελματική και προσωπική της ανασφάλεια, αλλά και την βαθιά πεποίθησή της, ότι οι εγκληματίες μπορούν να βοηθηθούν και να αλλάξουν. Ευτυχώς για αυτήν, ο δισεκατομμυριούχος Μπρους Γουέιν (ξέρετε ποιος ) συμμερίζεται τις απόψεις της και της προσφέρει χρηματοδότηση, καθώς και μια θέση στο διαβόητο Άσυλο Άρκαμ, όπου θα μπορέσει να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τους χειρότερους εγκληματίες της Γκόθαμ. Και ανάμεσα σε αυτούς στο κέντρο του λαβύρινθου του Ασύλου βρίσκεται ο μέγας εγκληματικός εγκέφαλος ονόματι Τζόκερ, ο άρχοντας των παιχνιδιών και μάστορας της χειραγώγησης. Σε αντίθεση με σχεδόν όλες τις προηγούμενες ιστορίες του Μπάτμαν ή του Τζόκερ, εδώ ο εγκληματίας δεν παρουσιάζεται σωματικά παραμορφωμένος. Αντίθετα, ο Šejić τον σχεδιάζει ως ένα σαγηνευτικό τριαντάρη με ένα ωραίο χαμόγελο. Συνεπώς, η πλευρά της αναπηρίας του εγκληματία και η συνακόλουθη παράνοια που εκπορεύεται από αυτή, έχει βγει εκτός κάδρου. Ο Τζόκερ εμφανίζεται ως έχων σώας τας φρένας και ως άνθρωπος που του αρέσει να παίζει με τους άλλους και έτσι ίσως να χειρίζεται και τη Χαρλίν, η οποία, όπως μας γίνεται σαφές από τις πρώτες σελίδες του κόμικ, ψάχνει απεγνωσμένα για μια πατρική φιγούρα ή μάλλον για μια φιγούρα, που θα της χρησιμεύσει ως καθοδηγητής. O Šejić καταφέρνει, κυρίως με το σχέδιο, να μας παρασύρει μέσα σε όλη αυτή την κατάβαση στην παράνοια ή ανάβαση προς την αυτογνωσία, αναλόγως το πως το βλέπει κανείς, αφού ο δημιουργός αρνείται να πάρει θέση. Η Harleen και ο Τζόκερ παρουσιάζονται πολλές φορές αντικριστά με τον ένα να λειτουργεί ως ανάκλαση του άλλου. Παρά τον εκτεταμένο εσωτερικό μονόλογο της αφηγήτριας, το σχέδιο δεν ακολουθεί τη δική της οπτική γωνία, αφού σε κάθε ευκαιρία μας προσφέρει έναν τεμαχισμένο, ενίοτε και θρυμματισμένο κόσμο, που οπτικοποιεί με μεγάλη επιτυχία την ταραγμένη ψυχική κατάσταση της ηρωίδας μας, η οποία προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα συναισθήματα και τις σκέψεις της. Βασικό ρόλο σε όλα αυτά, διαδραματίζουν τα γυαλιά και τα τζάμια, όλα πιθανόν σύμβολα της παραλλαγμένης οπτικής των ηρώων. Με αυτά και με άλλα, η ερωτική και καθόλου αμιγώς πλατωνική έλξη μεταξύ των δύο (ή τέλος πάντων της Harleen προς τον Τζόκερ) έρχεται φυσιολογικά. Έγραψα το “τέλος πάντων”, επειδή η οπτική του Τζόκερ δεν μας προσφέρεται μέσα στο έργο και μέχρι το τέλος του κόμικ έχουμε την αμφιβολία (όχι χωρίς ενδείξεις) ότι ίσως ο Τζόκερ να χειραγωγούσε την ψυχολόγο. Από την άλλη, όμως, οι ενδείξεις προέρχονται από μια πηγή, η οποία έχει κάθε λόγο να αμφισβητεί τα συναισθήματα του Τζόκερ. Ο διάλογος μεταξύ Μπάτμαν / Μπρους Γουέιν και Άλφρεντ προς το τέλος του κόμικ είναι αποκαλυπτικός του τρόπου σκέψης των δύο ανθρώπων, αλλά και μιας ολόκληρης νοοτροπίας. Αυτό το τελευταίο, μας φέρνει στην υποπλοκή, η οποία διατρέχει όλο το έργο: παράλληλα με την ερωτική σχέση των δύο πρωταγωνιστών, παρακολουθούμε την προσπάθεια του εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ να καθαρίσει την Γκόθαμ από το έγκλημα, χρησιμοποιώντας σκληρές μεθόδους και τον βλέπουμε να αντιπαρατίθεται στην Χαρλίν εξαιτίας των δικών της μεθόδων. Στο τέλος, ο Ντεντ, έχοντας περιλουστεί με το οξύ, που θα κάψει το μισό του πρόσωπο, θα αποφασίσει να παραβεί το νόμο και μαζί με μια ομάδα επίορκων αστυνομικών θα γίνει ο τελικός υπεύθυνος για το χάος, που θα προκληθεί στο τελευταίο 1/3 του κόμικ. Από εκείνο το σημείο και μετά θα ανοίξουν οι πύλες της κόλασης για όλους και ο Šejić δεν θα χαριστεί σε κανέναν και καμία, το δε μονοπάτι που θα διαβούν, θα είναι χωρίς επιστροφή. Θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι ο δημιουργός του κόμικ αφήνει μια χαραμάδα, για να πιστέψουμε, ότι αν δεν είχαν επέμβει οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και μάλιστα στην πιο βάρβαρη μορφή τους, ίσως η πορεία των πραγμάτων να ήταν διαφορετική. Αν δεχτούμε, ότι αυτό μπορεί να έχει κάποια βάση, τότε και ο προαναφερθείς διάλογος αποκτά μια άλλη σημασία, όπου ο ένας από τους δύο φαίνεται να παίρνει, έστω και άθελά του, το μέρος αυτών των μηχανισμών. Παρόλα αυτά, ακόμη και στην προτελευταία σελίδα του έργου, ο Šejić ξεκαθαρίζει ότι ο Τζόκερ δεν έχει εγκαταλείψει τις παλιές του συνήθειες και δεν βασίζεται στα όποια συναισθήματα. Είμαστε λοιπόν σε μια κατάσταση, όπου τα πάντα είναι ξεκρέμαστα, τα πάντα είναι διφορούμενα και ταυτιζόμαστε με την πρωταγωνίστρια, η οποία στο τέλος δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από τη φαντασία, κάτι που σίγουρα δεν είναι (μόνο) δική της ευθύνη. Εξαιρετικό κόμικ, κυκλοφόρησε σε τρία τεύχη στις ΗΠΑ και μετά σε σκληρόδετη έκδοση με σχέδια του καλλιτέχνη και ανάλυση κάποιων σελίδων, καθώς και την ιστορία της έκδοσης. Αξίζει να την αγοράσετε, είναι πραγματικό κόσμημα για τη βιβλιοθήκη σας. Μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για το κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ από το φίλο @Lazaros. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  20. O Perdita είναι ένας πλανήτης ο οποίος θεωρείται ότι είναι η Γη της επαγγελίας για δύο διαφορετικούς λαούς. Από τη μία έχουμε τους Rans, φιλειρηνικούς και εργατικούς, οι οποίοι ήρθαν στον Perdita για να τον αποικίσουν και να δημιουργήσουν την μελλοντική τους πατρίδα. Από την άλλη έχουμε τους Tayans, μια φυλή από πολεμοχαρείς πολεμιστές οι οποίοι δεν σκοπεύουν να σταματήσουν πουθενά για να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους για μια καινούρια πατρίδα. Ο μισός πλανήτης είναι ακατοίκητος, γιατί εκεί περιφέρονται γιγάντια όντα, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως θεοί. και επιτίθενται σε όποιους κάνουν το λάθος να εισέρχονται στην περιοχή τους. Οι Lumani, γηγενείς κάτοικοι του πλανητή, φαινομενικά πρωτόγονοι και υποανάπτυκτοι τεχνολογικά, βρίσκονται στον πλανήτη για τον προστατεύουν από τις αχόρταγες ορέξεις των αποίκων. Η Sonata, κόρη του αρχηγού των Rans, μια νεαρή κοπέλα που δεν υπακούει στους κανόνες, αποφασίζει να ταξιδέψει στην γη των γιγάντων, των κοιμώμενων θεών όπως τους αποκαλούν, για να λύσει το μυστήριο της καταγωγής των δύο λαών, και σε αυτή της τη προσπάθεια, θα συνεργαστεί, και στη συνέχεια θα ερωτευτεί, με τον Pau, τον γιο του αρχηγού των Tayans. Τι ακριβώς είναι οι κοιμώμενοι θεοί και ποια είναι ακριβώς η σύνδεση τους με τους 2 αντιμαχόμενους λαούς; Ποιο ακριβώς είναι το παρελθόν των Lumani και ποιος ο ρόλος που θέλουν να επιτελέσουν στον Perdita; Είναι όλα όπως φαίνονται, ή κρύβεται κάποιο μυστικό πίσω την ίδια την ύπαρξη του Perdita; Ανάμεικτα συναισθήματα μου άφησε η ανάγνωση της συγκεκριμένης σειράς. Μιλάμε προφανώς για μια space opera, η οποία δεν κρύβει τις επιρροές της από το όλες τις μεγάλες επιτυχίες του είδους, και μου προκάλεσε έντονη την αίσθηση ότι θέλει να γίνει το καινούριο Saga. Ο συγγραφέας David Hine ( Spawn, Spider-Man:Noir, Strange Embrace κ.α. ), τον οποίο είχαμε γνωρίσει σε ένα AthensCon πριν μερικά χρόνια, έχει στήσει έναν μεγάλο κόσμο, και αφηγείται μια ιστορία με αρκετές έξυπνες ιδέες. Πολλές από αυτές βέβαια είναι συνδυασμός όλων των κλισέ που έχουμε συναντήσει στο είδος, αλλά τις εμπλουτίζει με αρκετά πρωτότυπα στοιχεία, ώστε να καταφέρνει να δημιουργήσει κάτι το οποίο μπορεί να σταθεί στα δικά του πόδια με αξιώσεις. Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα είναι ότι οι διάλογοι είναι ελαφρά ( έως αρκετά ) ανέμπνευστοι και ξύλινοι. Ενώ υπάρχει ζουμί πίσω από τους χαρακτήρες, όσο αρχετυπικοί και αν είναι αυτοί, η στάση τους και η αντιμετώπιση του κόσμου γύρω τους είναι τόσο "βασική" και αναμενόμενη, που δεν αφήνει να δημιουργήθει ( στον αναγνώστη ) η αίσθηση μιας ρεαλιστικής ιστορίας. Και ενώ χτίζεται κάτι τόσο ωραία γύρω τους, η σχεδόν απαθής και ταυτόχρονα απόλυτα προβλεπόμενη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών, σε βγάζει από το "παραμύθι" μιας κινηματογραφικής εμπειρίας και σε κάνει να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι μπροστά σε μια "γρήγορη" και low-budget τηλεοπτική παραγωγή. Στο σχέδιο βρίσκεται ο Brian Haberlin ( Spawn, Cyberforce, Faster Than Light ), o οποίος μου έβγαλε πολύ έντονα 90s vibes από την προσπάθεια του. Εχει ωραίες ιδέες, οι θεοί/γίγαντες είναι διαφορετικοί, αποδίδονται σωστά στο μέγεθος και στην δύναμη τους, και ο πλανήτης αποδίδεται όμορφα τόσο στην αισθητική όσο και στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Δεν μπορώ να πω όμως το ίδιο για τους ανθρωπόμορφους χαρακτήρες, οι οποίο είναι αρκετά ξύλινοι, εκφραστικοί μεν, αλλά λίγο αδιάφορα σχεδιασμένοι και προβληματικοί στις κινήσεις τους. Πράγμα που κάνει χειρότερο η προτίμηση για πάρα πολλά κοντινά καρέ, πολλές φορές χωρίς κάποιο background, και με την ταυτόχρονη αίσθηση ότι δημιουργηθήκαν ξεχωριστά και "τοποθετηθήκαν" μετά πάνω στο υπόλοιπο καρέ. Συνολικά δεν είναι κακό, και σίγουρα περνάει με άνεση το μέσο όρο, κυρίως λόγω του γίνεται στο βάθος και όχι μπροστά στην κάμερα. H συνολική μίξη fantasy, sci-fi και steampunk στοιχείων είναι συνολικά επιτυχημένη πάντως. Μέχρι στιγμής έχουν βγει 12 τεύχη, τα οποία μαζεύτηκαν σε 2 ( αρκετά προσεγμένα ποιοτικά και πάνω από τα συνηθισμένα της Image) trade paperbacks, τα οποία και διάβασα για να γράψω αυτή τη παρουσίαση. Δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί η σειρά, μια και το #12 βγήκε τον περασμένο Αυγουστο, αλλά την εποχή της πανδημίας δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. Δεν είναι κορυφαίο, αλλά ένα 7/10 το παίρνει για εμένα που μου αρέσουν τα sci-fi. Να αναφέρω εδώ ότι η ίδια δημιουργική ομάδα γράφει τώρα το The Marked, πάλι από την Image.
  21. Εν όψει της επαιτείου των 200 ετών από την εθνική παλιγγενεσία, ένας Αμερικανός σεναριογράφος (ο οποίος ήταν και καλεσμένος στο τελευταίο AthensCon της περασμένης δεκαετίας) και ένας Αργεντίνος σχεδιαστής, έκατσαν και έφτιαξαν ένα graphic novel που προσπαθεί υπερβολικά πολύ να φτάσει το 300. Οι Γιοι του Χάους διαδραματίζονται στη βόρεια Ήπειρο των αρχών του 19ου αιώνα, όπου ο τοπικός άρχοντας Αλή Πασάς καταστρέφει το Σούλι και ο μικρός Μάρκος Μπότσαρης ορκίζεται εκδίκηση. Κάπου εκεί χάνεται εξαρχής η σεναριακή μπάλα. Σύμφωνοι, πρόκειται για ιστορική μυθοπλασία, όμως προσπαθεί να γίνει κάτι που δεν είναι. Στο ίδιο το site του comic θεωρείται το Ελληνικό "Οι Άθλιοι", αλλά και "Game Of Thrones". Καταντάει όμως φθηνό fanfiction, το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των τριών chapters, καθώς μιλάμε για ένα comic καθαρής έκτασης 170 (!) σελίδων. Ακόμα και τα ελάχιστα ιστορικά γεγονότα που υπάρχουν, πάσχουν από έντονη μυθοπλασία σε βαθμό ύψιστου κριντζισμού. Σχεδιαστικά, ο Aragon είναι ο μόνος λόγος που αξίζει να το ξεφυλίσσετε αφού κρατάει σταθερό τον πήχη αυτού του κακογραμμένου wannabe 300 fanfiction και θα ήθελα να τον δω σε περισσότερα projects. Τον Jaymes δεν θέλω να τον ξαναδιαβάσω. Στην τελική, είναι μια ακόμα τυπική Αμερικανιά επιπέδου Αλέξανδρος, που δανείζεται στοιχεία από τους 300 και θα το τοποθετούσα ελάχιστα πιο πάνω από το τρισάθλιο Xerxes. Έχει εκδοθεί σε σκληρόδετο από την IDW, ενώ υπάρχει και σε ηλεκτρονική μορφή. Άρθρα που το δοξάζουν: ~Έθνος ~Athens Voice ~ThePressProject ~Εφημερίδα Των Συντακτών
  22. Για 50 χρόνια, οι γυναίκες της οικογένειας Banks, είναι οι καλύτεροι διαρρήκτες της πόλης του Σικάγο. Είναι όμως διαρήκτες με ένα κώδικα τιμής. Ποτέ δεν κλέβουν περισσότερα από όσα χρειάζονται και ποτέ δεν επιδεικνύουν τα πλούτη τους. Παίρνουν όσα χρειάζονται για να αναθρέψουν τα παιδιά τους και να ζουν μια ήσυχη, μικροαστική ζωή. Όλα αυτά όμως τελειώνουν με την τρίτη κατά σειρά, και νέωτερη, Banks, η Celia. Εκείνη δεν θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα της οικογένειας, σπουδάζει και πιάνει δουλειά σε μια τράπεζα. Όταν όμως την παραγκωνίζουν στη δουλειά, βιώνοντας για πρώτη φορά ταυτόχρονα και τον φυλετικό ρατσισμό, αλλά και τον σωβινισμό, αποφασίζει να συνεργαστεί με την μητέρα της και τη γιαγιά της, σε μια προσπάθεια να εκδικηθεί τα πρώην της αφεντικά και τον υπεύθυνο για τον θάνατο του παππού της. Στην ιστορία εμπλέκεται και μιά αστυνομικός η οποία , εδώ και πολλά χρόνια, υποπτεύεται την οικογένεια της αλλά και ένας μαφιόζος, ο οποίος έχει ένα περίεργο δεσμό με το παρόν και το παρελθόν της οικογένειας Banks. Άλλη μια αξιόλογη πρόταση από την καινούρια εκδοτική ΤΚΟ, ένα heist κόμικ, με το επιπλέον στοιχείο ότι οι πρωταγωνιστές είναι γυναίκες και μαύρες. Στα πλαίσια του diversification των τελευταίων λίγων ετών, κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να μας ξενίζει, αλλά το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι η ιστορία, αν και αρκετά "ειπωμένη" και κλισέ, εδώ δίνεται με φρέσκια ματιά και αρκετά καλογραμμένο σενάριο. Το οποίο γράφει η Roxane Gay, με μικρό παρελθόν στα κόμικς αλλά ενδιαφέρον βιογραφικό σε ταινίες και σειρές. Και γράφει ακριβώς έτσι, σύγχρονα και γρήγορα, κοφτά, χωρίς πολλές περιγραφές αλλά με ζωντάνια και φυσικότητα. Παρουσιάζει όμορφα τις 3 πρωταγωνίστριες, με τα αντίστοιχα flashbacks που μας δίνουν τις ζωές τους και τα κίνητρα τους, και παρόλο που πιστεύω ότι θα μπορούσε να δωθεί περισσότερη έμφαση στο charecterization, για την πολυπλοκότητα της ιστορίας και για τα 6 τεύχη "χώρο" που είχε να δουλέψει (αυτό είναι το format όλων των σειρών της ΤΚΟ), η ισορροπία μεταξύ αυτού και της προώθησης της πλοκής ήταν παραπάνω από ικανοποιητική. Χωρίς να μένεις έκπληκτος από την πρωτοτυπία, χωρίς να υπάρχει κάποια σημαντική WTF στιγμή, το δέσιμο όλων νημάτων της ιστορίας και κυρίως οι έξυπνοι διάλογοι της, δημιουργούν μια τελική εντύπωδη η οποία είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο. Σχέδιο κάνει η Ming Doyle, η οποία και Hellblazer έχει κάνει, και το Kitchen στη Vertigo έχει σχεδιάσει, και με τον Brian Wood στην Boom! έχει συνεργαστεί. Εμπειρία έχει δηλαδή, και φαίνεται στη συγκεκριμένη σειρά καθώς δεν σχεδιάζει μεν τίποτα εντυπωσιακά (δεν έχει και τέτοιες απαιτήσεις το σενάριο καθώς είναι τελείως urban και street level), αλλάμε ποικιλία στα καρέ της και ατού τις εκφράσεις των προσώπων, παρουσιάζει επιτυχημένα το υπόβαθρο της ιστορίας. Και αν δεν, όπως προείπα, εντυπωσιάζει, αυτό που σίγουρα καταφέρνει είναι να δημιουργήσει συναισθήματα και να αποτυπώσει τέλεια αυτά των πρωταγωνιστών που σχεδιάζει. 6 τεύχη όπως προείπα, σε μεγαλύτερο μέγεθος από το τυπικό αμερικάνικο, αλλά και ένα trade paperback , και αυτό σε μεγαλύτερο μέγεθος, το οποίο περιέχει αυτά ακριβώς τα 6 τεύχη. Δεν θα σας αλλάξει τη ζωή, αλλά σίγουρα θα περάσετε καλά διαβάζοντας το.
  23. Το Collapser ανήκει στη σειρά "Young Animal" της DC, σε σενάριο των Mikey Way και Shaun Simon, σχέδιο από τον Ηλία Κυριαζή και χρώμα από την Cris Peter και μόλις ολοκληρώθηκε σε 6 τεύχη. Η υπόθεση ακολουθεί τη ζωή του υπεραγχώδη Liam James, που δουλεύει ως νοσοκόμος σε γηροκομείο, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να πετύχει ως DJ. Η καθημερινότητά του θα αλλάξει απότομα, όταν θα παραλάβει ένα δέμα, σταλμένο από την πρόσφατα αποθανούσα μητέρα του, που περιεχέι μια ... μαύρη τρύπα. Η μαύρη τρύπα θα ενωθεί μαζί του ως παρασιτικός οργανισμός και θα του δώσει νέες δυνάμεις αλλά και νέα προβλήματα, προσωπικού και συμπαντικού τύπου. Οι δημιουργοί Mikey Way και Shaun Simon δίνουν μια ιστορία με αρκετούς πειραματισμούς κι ανατροπές για το υπερηρωικό είδος, με αρκετά στοιχεία sci-fi, comedy, slice of life, που θυμίζει αρκετά Vertigo σε φάσεις. 'Έτσι κι αλλιώς μετά το κλείσιμό της η Vertigo έχει ουσιαστικά "διασπαστεί" ανάμεσα σε Black Label, Young Animal και The Sandman Universe. Σχεδιαστικά τώρα: είναι η καλύτερη δουλειά του Κυριαζή που έχω δει ως τώρα και με χαροποιεί ιδιαίτερα ότι δε μένει στατικός, αλλά εξελίσσεται συνεχώς. Η σχεδιαστική του παλέτα διευρύνεται πολύ κι έχουμε υπέροχες εναλλαγές ανάμεσα στην αποτύπωση της καθημερινότητας και στις ευφάνταστες sci-fi σκηνές. Τα χρώματα της Cris Peter τέλος, φωτίζουν και αναδεικνύουν το σχέδιο του Κυριαζή και συνολικά έχουμε ένα πολύ αρμονικό αποτέλεσμα. Μπορώ να πω ότι το εικαστικό κομμάτι είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία του Collapser. Η υπόθεση κρατάει το ενδιαφέρον, αν και δεν ξεφεύγει από το κλασικό μανιχαϊστικό δίπολο, κακό εναντίον καλού. Ο χαρακτήρας του Liam εξελίσσεται ικανοποιητικά, αλλά οι β ρόλοι και οι villains της ιστορίας είναι αρκετά μονοδιάστατοι. Κατανοητό, δεδομένου το πόσα τεύχη είχε η σειρά. Αν είχε κάποια τεύχη ακόμα, οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να αναπνεύσουν περισσότερο και να αλληλεπιδράσουν πιο ουσιαστικά μεταξύ τους. Ακόμα κι έτσι όμως, το κόμικ λειτουργεί μια χαρά, απλά του λείπει αυτό το κάτι παραπάνω. Εκτίμησα ότι το κόμικ εισάγει ένα καινούριο υπερήρωα, αντί να ξεθάψει κάποιον απ' αυτούς που έχουν στο σκονισμένο μπαουλο της DC. Η ροή είναι πολύ καλή και μπορώ να πω ότι overall είναι ένα διασκεδαστικό κι ενδιαφέρον κόμικ.
  24. Μιας που το Watchmen του HBO κέρδισε πρόσφατα 11 Emmy, είπα να ανεβάσω τα recaps των επεισοδίων, να υπάρχουν και εδώ και να τα συζητήσουμε με όσους την έχουν δει ή πρόκειται να την δουν σύντομα. Τα κείμενα είχαν δημοσιευτεί αρχικά ΕΔΩ. Επεισόδιο 1ο - It’s Summer and We’re Running Out of Ice Ένα απ’ τα ιδιαίτερα αφηγηματικά εργαλεία που χρησιμοποίησε ο Alan Moore για να χτίσει των κόσμο στον οποίον διαδραματίζεται το Watchmen, ήταν η χρήση “ντοκουμέντων” (αποσπασμάτων από βιβλία, έγγραφα κλπ), καταφέρνοντας να προσφέρει με πρωτότυπο τρόπο διάφορες λεπτομέρειες για το παρελθόν, το παρόν -και γιατί όχι- και για το μέλλον των χαρακτήρων του. Στην ταινία, αυτή η πτυχή της ιστορίας δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τον Zack Snyder, φαντάζομαι για λόγους αφηγηματικής οικονομίας, ωστόσο η τηλεοπτική δομή της σειράς ευνοεί τέτοιους πειραματισμούς. Ευτυχώς, ο Lindelof εκμεταλλεύεται την ευκαιρία ξεκινώντας τη σειρά με μια ασπρόμαυρη, βωβή ταινία, στην οποία πρωταγωνιστεί ο πρώτος μαύρος αστυνομικός. Άραγε, πόσες υπερηρωικές σειρές (ή και ταινίες) ξεκινάνε με μια βωβή ταινία του ’20;! Η δράση του ενάντια στην KKK και η πίστη του στο νόμο θα εμπνεύσει και θα προσφέρει ελπίδα στον μαύρο πιτσιρικά που παρακολουθεί την ταινία σ’ ένα άδειο σινεμά υπό τους ήχους της μουσικής που παίζει η μητέρα του στο πιάνο, στην αγωνιώδη προσπάθεια της να σκεπάσει τους ήχους των πυροβολισμών που λαμβάνουν χώρα έξω απ’ το σινεμά. Αμέσως μετά, θα εμφανιστεί ο άντρας της, θα διακόψει απότομα την προβολή, θα αρπάξει τον μικρό στην αγκαλιά του και οι τρεις τους θα βγουν έξω στο δρόμο, όπου μαύροι σκοτώνονται ο ένας μετά τον άλλον. Σε άλλη μια πιστή στο πνεύμα του κόμικ αφηγηματική επιλογή, ο Lindelof αποφασίζει να μας εισάγει στον κόσμο της σειράς του μεταφέροντας μας στην Tulsa του 1921, όπου έλαβε χώρα η μεγαλύτερη ρατσιστική σφαγή στην αμερικάνικη ιστορία, η οποία ακόμα και σήμερα παραμένει αρκετά άγνωστοι στους Αμερικάνους (αλλά και γενικότερα). Παράλληλα, γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι μια απ’ τις πιο βασικές, ίσως η βασικότερη θεματική της σειράς, θα περιστρέφεται γύρω απ’ το φυλετικό ζήτημα, που άλλωστε τόσο πολύ απασχολεί και τη σύγχρονη Αμερική. Η τόσο κατατοπιστική για το κλίμα και την κατεύθυνση της σειράς σκηνή θα ολοκληρωθεί με να ξυπνάει στη μέση του πουθενά, περικυκλωμένο από πτώματα και ένα βρέφος που ακούγεται να κλαίει λίγο παραδίπλα. Το τυλίγει με κάτι που θυμίζει αμερικάνικη σημαία, το παίρνει στην αγκαλιά του και ακολουθεί έναν δρόμο προς το άγνωστο. Χρόνια αργότερα, το 2019, βρισκόμαστε πάλι στον ίδιο δρόμο (μάλλον), στο οποίο διέρχεται ένα όχημα. Ο οδηγός του, ο οποίος σύντομα θα αποδειχτεί μέλος ακροδεξιάς οργάνωσης, οδηγεί χαλαρός ακούγοντας χιπ χοπ (ρατσιστής με ανοιχτούς μουσικούς ορίζοντες, πρώτη επίδειξη του πειραγμένου χιούμορ της σειράς), όταν θα τον σταματήσει ξαφνικά ένα περιπολικό. Σε μια τυπική σκηνή, ο αστυνομικός θα ήταν λευκός, ο οδηγός μαύρος και τα πράγματα δεν θα εξελίσσονταν καθόλου καλά για τον δεύτερο. Εδώ, η κατάληξη μένει ίδια, οι ρόλοι όμως αλλάζουν. Όση ώρα ο αστυνομικός ρωτάει πληροφορίες τον ταραγμένο οδηγό η κάμερα δεν δείχνει ποτέ τον αστυνομικό. Χρειάστηκε μια ειρωνική απάντηση του οδηγού -“Εγώ μπορώ να δω το πρόσωπο σου;”- για να μάθουμε τελικά ότι οι αστυνομικοί κρύβουν τα πρόσωπα τους φορώντας μια έντονη κίτρινη μάσκα. Ο μαύρος αστυνομικός ζητάει την άδεια οδήγησης, ο οδηγός ανοίγει το ντουλαπάκι και κάπου ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα αχνοφαίνεται κάτι που θυμίζει μάσκα του Rorsarch. Ο αστυνομικός κατευθύνεται προς το περιπολικό και ζητάει άδεια για να χρησιμοποιήσει το όπλο του. Ωστόσο, μέχρι να την πάρει, ο οδηγός έχει κατέβει απ’ το όχημα, έχει αρπάξει την του και αρχίζει να τον πυροβολεί (αν και όπως θα δούμε αργότερα, ο αστυνομικός δεν πέθανε, αλλά έπεσε σε κώμα, απ’ το οποίο ξυπνάει στο φινάλε του επεισοδίου). Όπως και στο κόμικ, έτσι κι εδώ, η ύπαρξη του Dr. Manhattan επέτρεψε τη δημιουργία ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Το φως του περιπολικού αντί για μπλε είναι κίτρινο για να ταιριάζει με τις μάσκες των αστυνομικών. Ωραία λεπτομέρεια, μπράβο σειρά! Μετά το δυστύχημα, οι αστυνομικοί της Tulsa συγκεντρώνονται για να παρακολουθήσουν ένα βίντεο-μανιφέστο που έστειλαν οι ακόλουθοι του Rorsarch, ονόματι Seventh Kavalry (ή όπως τους φωνάζουν οι αστυνομικοί, 7Κ). Χρησιμοποιώντας ατάκες που θα φέρουν στο μυαλό τα λεγόμενα του πασίγνωστου χαρακτήρα, τα μέλη της οργάνωσης δηλώνουν ξεκάθαρα πως όποιος αστυνομικός σταθεί εμπόδιο στον στόχο τους -ποιόν στόχο εννοούν δεν ξέρουμε- θα σκοτωθεί. Σε αυτό το σημείο, οφείλω να παραδεχθώ πως λατρεύω άπειρα την πιθανότητα το ημερολόγιο του Rorsarch να δημοσιεύτηκε -όπως δηλαδή υπονοεί το φινάλε του κόμικ- και έτσι να δημιουργήθηκε μια ακροδεξιά οργάνωση, η οποία εμπνέεται απ’ τα ιδανικά του χαρακτήρα. Άλλωστε, παρ’ ότι πρόκειται για τον πιο δημοφιλή χαρακτήρα του Watchmen στην πραγματικότητα αποτελεί μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη και προβληματική φιγούρα, οπότε ο τρόπος που χειρίζεται η σειρά την κληρονομιά του είναι σπουδαίος. Βέβαια, και εδώ θα γίνουμε λίγο μέτα, έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι και το Joker χειρίστηκε με παρόμοιο τρόπο τον πρωταγωνιστή του. Να’ ναι τυχαίο άραγε; Οι εξελίξεις έχουν αναστατώσει τους αστυνομικούς, οι οποίοι πίστευαν πως είχαν ξεμπερδέψει με δαύτους, αφού όπως αναφέρεται, είχαν τρία χρόνια να κάνουν επίθεση, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι είχαν εξαφανιστεί. Έτσι, αποφασίζουν να επιτεθούν στο κρησφύγετο τους, το οποίο ευτυχώς γνωρίζουν πού είναι. Της επίθεσης θα ηγηθεί ο αρχηγός της αστυνομίας, Judd Crawford (περισσότερα για αυτόν σε λίγο) και η Angela Abar που φαίνεται να είναι η πρωταγωνίστρια της σειράς. Εκτιμάω τόσο πολύ το γεγονός ότι η σειρά μας έχει χαρίσει. ήδη απ’ τον πιλότο, παλαβές εικόνες σαν και αυτές. Ωστόσο, την Angela την γνωρίζουμε υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Την πρώτη φορά που εμφανίζεται στην οθόνη μας, τη βλέπουμε σε μια τάξη να κάνει μαθήματα ζαχαροπλαστικής, εξηγώντας τη σημασία του διαχωρισμού των ασπραδιών των αυγών απ’ το υπόλοιπο αυγό και πληροφορώντας μας πως κάποτε ήταν αστυνομικός, αλλά βγήκε στη σύνταξη. Βέβαια, όπως θα διαπιστώσουμε λίγο αργότερα, η ζαχαροπλαστική είναι απλά η βιτρίνα, στην πραγματικότητα ποτέ δεν συνταξιοδοτήθηκε απ’ το επάγγελμα της αστυνομικού. Έτσι, λίγο αργότερα δέχεται μήνυμα για τη συνέλευση που αναφέραμε νωρίτερα. Μπαίνει γρήγορα στο αυτοκίνητο της, κατευθύνεται προς ένα τροχόσπιτο, σπάει την πόρτα, πιάνει τον άντρα που έμενε εκεί μέσα και τον βάζει στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου της. Όταν φτάνει στο αστυνομικό τμήμα, περιμένει στο γραφείο του Judd, τον ενημερώνει για τον άντρα, πεπεισμένη πως πρόκειται για μέλος της 7Κ, οπότε αρχίζουν την ανάκριση. Αρχικά, τον τοποθετούν σε ένα κυκλικό δωμάτιο, περιτριγυρισμένο με οθόνες. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης εμφανίζονται διάφορες εικόνες ικανές να κάνουν την ψυχούλα ενός ρατσιστή να αντιδράσει και μια από αυτές είναι η μάσκα του Rorsarch, η οποία όντως προκαλεί λεπτές αλλαγές στο βλέμμα του άντρα. Ο αστυνόμος που τον ανέκρινε και απ’ ότι φαίνεται είναι ικανός να αντιληφθεί κάθε κίνηση των βλεφάρων, βγαίνει έξω και λέει στην Angela πως είχε δίκιο που υποψιαζόταν τον τύπο ως μέλος της 7K και εκείνη πάει να συνεχίσει την ανάκριση με τον δικό της τρόπο. Αρχικά, προσεγγίζει τον άντρα, του ζητάει συγγνώμη για την απαράδεκτη συμπεριφορά της νωρίτερα στο τροχόσπιτο, εκείνος δείχνει κατανόηση και εκείνη αφού τον ευχαριστήσει, τον αρπάζει και τον πετάει σε ένα δωμάτιο, αρχίζοντας να τον πλακώνει στο ξύλο. Η μέθοδος της δεν αργεί να λειτουργήσει, αφού λίγο αργότερα, βγαίνει έξω και αναφέρει το μέρος στο οποίο πρέπει να επιτεθούν. Το ενδιαφέρον με αυτή τη σκηνή είναι η εικονογραφία που χρησιμοποιείται - φέρνει στο μυαλό πάλι τον Rorsarch. Από τη μια έχουμε την εξαιρετικά κουλ, εντυπωσιακή και ευφάνταστα σχεδιασμένη μάσκα του αστυνόμου-ανακριτή, που είναι σαφώς εμπνευσμένη απ’ την αντίστοιχη του Rorsarch. Από την άλλη, όσο η Angela βασάνιζε τον κρατούμενο της, το καδράρισμα είναι ευθεία αναφορά σε εκείνη τη σκηνή του κόμικ, όπου ο Rorsarch, λίγο πριν δραπετεύσει απ’ τη φυλακή, σκοτώνει -μάλλον με εξαιρετικά βίαιο τρόπο- έναν συγκρατούμενο του που του απειλούσε τη ζωή και αίματα άρχισαν να βγαίνουν από το κενό, κάτω από την πόρτα. Μέχρι στιγμής λοιπόν, η σειρά ναι μεν έχει ως πρωταγωνιστές τους αστυνομικούς, ωστόσο δεν φαίνεται να παίρνει ξεκάθαρα το μέρος τους, αφού τους εξισώνει με έναν ψυχοπαθή. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, σαφώς πιστή στην περιπλοκότητα του κόμικ, μένει όμως να δούμε πως θα εξελιχθεί. Όντως, αμέσως μετά βλέπουμε τους αστυνομικούς να έχουν περικυκλώσει το ράντσο των K7, μέσα στο οποίο κάποια μέλη της οργάνωσης συλλέγουν… μπαταρίες. Οι αστυνομικοί κρύβονται πίσω από ένα κοπάδι αγελάδων που είναι εκεί γύρω, έτοιμοι να εισβάλλουν στο χώρο, αλλά γίνονται γρήγορα αντιληπτοί, οπότε δέχονται πυρά, τα οποία μπορεί να μην πετυχαίνουν ούτε έναν αστυνομικό, αλλά αποδεκατίζουν το κοπάδι των αγελάδων. Κάποια στιγμή, όταν τελείωσαν οι σφαίρες, οι Angela βρίσκει την ευκαιρία να επιτεθεί, κυνηγάει έναν τύπο, ο οποίος κατευθύνεται προς το κρησφύγετο, αλλά προτού προλάβει να τον πιάσει εκείνος έχει καταπιεί ένα χάπι, αυτοκτονώντας. Ωστόσο, το κυνηγητό δεν σταματά εδώ, αφού όσο γινόταν ο πανικός, δύο μέλη της οργάνωσης μπήκαν κρυφά σε ένα αεροπλανάκι για να ξεφύγουν. Αμ δε. Που να’ ξεραν πως ο Judd θα πέταγε με κάτι που μοιάζει με το όχημα του δεύτερου Nite Owl και θα τους έψηνε με το φλογοβόλο του; Βέβαια, το ιπτάμενο όχημα του Judd δεν άντεξε την ισχυρή επίθεση και κουρασμένο σωριάστηκε στο έδαφος. Η Angela τρομαγμένη το πλησίασε, προσπαθώντας να απεγκλωβίσει τον Judd και την άλλη αστυνομικό που ήταν μαζί του στο όχημα. Τελικά, εκείνος βγαίνει από την οροφή και ρωτάει την Angela αν είναι καλά, με την καλά να κάνει ελαφριά επίδειξη του πειραγμένου χιούμορ της. “K7 καλοί, μόνο ψητοί”. Την αρκετά επιτυχημένη αποστολή ενάντια των K7 θα ακολουθήσει ένα οικογενειακό τραπέζι με τις οικογένειας της Angela και του Judd, στο οποίο ο δεύτερος θα αποκαλύψει -ύστερα από πίεση της παρέας- το φωνητικό του ταλέντο. Μέσα από αυτή τη σύντομη, αλλά στρατηγικά τοποθετημένη σκηνή ανακαλύπτουμε έναν γλυκύτατο και εξαιρετικά συμπαθή άνθρωπο. Ωστόσο, αν κρίνουμε και από τον αγχωτικό χτύπο του ρολογιού που ακούγεται σ’ όλη τη διάρκεια της, η σειρά έχει ύπουλους σκοπούς, αφού το μέλλον του Judd προδιαγράφεται δυσοίωνο. Οι υποψίες μας για την κατάληξη του χαρακτήρα, επιβεβαιώνονται λίγο αργότερα όταν δέχεται μια επείγουσα κλήση και αναγκάζεται να αφήσει τη γυναίκα του. Φοράει τη στολή του, με την οποία φαίνεται να έχει κάποια εμμονή (κρατήστε το αυτό), της λέει ότι θα προσέχει και ότι δεν χρειάζεται να τον περιμένει και φεύγει. Ε, μετά από λίγο, η Angela, διακόπτει εκνευρισμένη τις ερωτικές περιπτύξεις με τον άντρα της για να απαντήσει σε ένα τηλεφώνημα που δέχεται από έναν άντρα, ο οποίος όχι μόνο φαίνεται να γνωρίζει πολλά για εκείνη, αλλά της λέει να τον συναντήσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Όταν φτάνει εκεί, βλέπει τον ηλικιωμένο μαύρο άντρα σε αναπηρικό καροτσάκι –μήπως είναι το παιδί που είδαμε στην αρχή;- που της είχε μιλήσει και νωρίτερα στο επεισόδιο. Η κάμερα ανεβαίνει, ο ήχος μιας κουκουβάγιας ακούγεται (κρατήστε το και αυτό) και αμέσως μετά αποκαλύπτεται το κρεμασμένο πτώμα του Judd. Κάπως έτσι, το πρώτο επεισόδιο της σειράς ολοκληρώνεται με μια δολοφονία, ακριβώς δηλαδή, όπως ξεκίνησε και το πρώτο τεύχος του Watchmen. Το ματωμένο σήμα κλείνει το μάτι στην ματωμένη κονκάρδα του Comedian. Αποκομμένος από το υπόλοιπο επεισόδιο παραμένει ο Ozymandias(;) του Jeremy Irons, ο οποίος κατοικεί σε μια απομακρυσμένη έπαυλη κάπου στην Ουαλία (τουλάχιστον εκεί έγιναν τα γυρίσματα), με τον υπόλοιπο κόσμο να τον θεωρεί νεκρό. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ιστορία του γυρίστηκε αυτόνομη, πριν από κάθε τι άλλο, οπότε υποψιαζόμαστε ότι θα διατηρήσει μια αυτόνομη πορεία σε σχέση με τις εξελίξεις. Τί και πώς, θα τα μάθουμε σύντομα. Αυτό που προξενεί έντονο ενδιαφέρον στην περίπτωση του Ozymandias είναι οι υπηρέτες απ’ τους οποίους περιτριγυρίζεται, που μεταξύ μας, δεν φαίνονται και διάνοιες. Δηλαδή, είναι δυνατόν να δίνεις σε έναν άνθρωπο ένα πέταλο αλόγου για να κόψει μια τούρτα; Τι φάση; Κάποια στιγμή, ο Ozymandias αναφέρει ότι γράφει ένα θεατρικό, “Ο γιος του ωρολογοποιού”, στο οποίο θέλει τους δύο υπηρέτες του να πρωταγωνιστήσουν. Δεδομένου ότι ο Jon Osterman aka Dr Manhattan ήταν γιός ωρολογοποιού, κάτι μας λέει πως το θεατρικό έχει να κάνει με τον μπλε υπεράνθρωπο (τον οποίον είδαμε νωρίτερα να γκρεμίζει κάτι κάστρα στον Άρη) και ίσως, λέμε ίσως, οι δύο υπηρέτες να είναι κάποιου είδους πειραματαζώα. Ξανά, δεν έχουμε ιδέα, ελπίζουμε να μάθουμε σύντομα. Πάντως, όπως και να έχει ο Jeremy Irons είναι ιδανικός στον ρόλο. Διαθέτει το κύρος και τη γοητεία του χαρακτήρα και μπορούμε να πούμε πως φαίνεται αρκετά ευδιάθετος, οπότε το σχέδιο του για τη σωτηρία μάλλον πήγε καλά. Ωστόσο, κάθε φορά που μιλάνε οι υπηρέτες του μια διακριτική πικρία και απογοήτευση σχηματίζεται στο πρόσωπο του. Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε την πορεία μιας σειράς από το πρώτο επεισόδιο. Ωστόσο, σαν πρώτο δείγμα, το κατά Lindelof Watchmen δεν απογοητεύει, μεταφέρει σε τηλεοπτική δομή κάποια πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κόμικ, διατηρεί την περιπλοκότητα της ιστορίας και βάζει πλώρη για μια απ’ τις καλύτερες σειρές της χρονιάς, ανεξαρτήτως είδους. Το αν θα τα καταφέρει, εδώ θα είμαστε αν το διαπιστώνουμε επεισόδιο το επεισόδιο. Παρατηρήσεις – Χτίσιμο Κόσμου – Θεωρίες Τα καλαμάρια Στο φινάλε του κόμικ, η Νέα Υόρκη έπεσε θύμα επίθεσης ενός γιγαντιαίου χταποδιού/καλαμαριού. Η ταινία αποφάσισε να αλλάξει το φινάλε, αλλά η σειρά -πολύ σοφά- φαίνεται να μένει πιστή στο αρχικό υλικό. Τώρα, αυτό το συμβάν φαίνεται πως δεν ήταν μεμονωμένο, αφού κάποια στιγμή εμφανίζονται πολλά μικρά καλαμαράκια να πέφτουν απ’ τον ουρανό. Επειδή όμως όλοι αντιδράνε αρκετά ψύχραιμα, μάλλον το φαινόμενο είναι αρκετά συχνό. Για άλλη μια φορά, ανυπομονούμε να μάθουμε περισσότερα. Robert Redford for President Στο κόμικ ο Redford υποτίθεται ότι θα κατέβαινε για υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ και απ’ ότι φαίνεται τα κατάφερε και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, δεν έχουν την ίδια άποψη τα συντηρητικά στοιχεία της χώρας, αφού όπως μαθαίνουμε από μια ακροδεξιά ραδιοφωνική εκπομπή που άκουγε ο Judd λίγο πριν πεθάνει (κρατήστε και αυτό), κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Redford η γη προς κατοίκηση μειώθηκε, ο αριθμός των ζώων προς κατανάλωση επίσης μειώθηκε, ενώ πλέον κάποιος χρειάζεται να περιμένει έξι ολόκληρους μήνες για να πάρει όπλο! Με άλλα λόγια, ο Redford φαίνεται πως ξέφυγε από τη συντηρητική πολιτική, ενοχλώντας αρκετούς. Αυτή την Αμερική θέλουμε άραγε; Αισιοδοξία για το μέλλον Βέβαια, υπάρχουν και άτομα που βλέπουν με θετικό μάτι τις πολιτικές του Redford είχε με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν με πινακίδες όπως αυτή, που γράφει The Future Is Bright (Το Μέλλον Είναι Λαμπρό), αντικαθιστώντας το αισθητά πιο καταθλιπτικό και απαισιόδοξο End Is Nigh (Το Τέλος Πλησιάζει) που συναντούσαμε στο κόμικ. Κάτι μας λέει βέβαια, πως η δεύτερη πινακίδα σύντομα θα αποδειχτεί πιο επίκαιρη. Ντοκυμαντέρ για Minutemen Στο κόμικ μαθαίναμε διάφορες πληροφορίες για τη δράση των Minutemen μέσα απ’ την αυτοβιογραφία του πρώτου Nite Owl. Εδώ, φαίνεται πως αυτό θα συμβεί μέσα από μια τηλεοπτική εκπομπή. Εγκρίνουμε. Είναι ο Judd ο Night Owl ο Δεύτερος; Μπορεί να μην μάθαμε πολλά για το παρελθόν του Judd, ωστόσο κάποια στρατηγικά τοποθετημένα στοιχεία, αφήνουν να εννοηθεί ότι ο Judd είναι ο Night Owl που γνωρίσαμε στο κόμικ. Ποιά είναι αυτά τα στοιχεία; Αρχικά, το σκάφος που χρησιμοποιεί είναι σχεδόν ίδιο με εκείνο που χρησιμοποιούσε ο Night Owl. Δεύτερον, όταν η Angela πήγε στο γραφείο του, την είδαμε να πίνει καφέ από μια κούπα σε σχήμα κουκουβάγιας, ενώ και λίγο πριν αποκαλυφθεί το πτώμα του, ακούστηκε μια κουκουβάγια. Last but not least, που λένε και στο χωριό μου, ο τρόπος που ερμηνεύει τον χαρακτήρα ο Don Johnson είναι γεμάτος αυτοπεποίθηση, αναφέροντας μάλιστα λίγο πριν αποχαιρετήσει τη γυναίκα του πως “ξεχειλίζει αυτοπεποίθηση”. Στο κόμικ, ο χαρακτήρας του Nite Owl ήταν ακριβώς το αντίθετο, μάλιστα μόνο όταν φόραγε τη στολή του ένιωθε ισχυρός και γεμάτος δύναμη, αλλά μέσα στα χρόνια αυτό μπορεί να έχει αλλάξει. Αν και ακόμα, όπως είδαμε νωρίτερα, έχει ένα κολληματάκι με τη στολή του. Τώρα, αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, τι μπορεί να σημαίνει; Σε εντελώς μέτα επίπεδο, η ιστορία της σειράς ξεκινάει με τη δολοφονία ενός πρώην υπερήρωα, ακριβώς όπως και στο κόμικ. Σεναριακά μεταφράζεται σε αφορμή για να εμφανιστεί η Silk Spectre της Jean Smart με την οποία ήταν σε σχέση ο Nite Owl στο φινάλε του κόμικ, έχοντας μάλιστα αλλάξει τα ονόματα τους. Είναι λοιπόν και μια καλή ευκαιρία να μάθουμε τι συνέβη μεταξύ τους. Όχι κι άσχημα. Τα πράγματα περιπλέκονται αρκετά περισσότερο όμως, αν λάβουμε υπόψη μας μερικά ακόμα στοιχεία. Γιατί ο Judd άκουγε ακροδεξιά εκπομπή; Μήπως είναι μέλος της 7K; Επίσης, το επεισόδιο κλείνει με έναν μαύρο να πιάνει τον διεφθαρμένο σερίφη, θυμίζοντας… την εισαγωγή του επεισοδίου. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ; ΕΙΝΑΙ Ο NITE OWL ΦΑΣΙΣΤΑΣ;
  25. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 28-01-2019 Υλικό της Συλλογής: Batman - The Dark Prince Charming (DC Comics / Dragaud, 2017-2018) Έχω την εντύπωση, ότι εάν δεν υπήρχαν τα υπερηρωϊκά κόμικς, ο κόσμος θα αντιμετώπιζε την 9η τέχνη με περισσότερη σοβαρότητα. Και για να μην είμαι άδικος, για αυτό ευθύνονται και τα ίδια τα κόμικς της συγκεκριμένης κατηγορίας, επειδή έχουν συνδεθεί με πολλά στραβά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών: έλλειψη ψυχολογικού βάθους, εναρμόνιση με την καθεστηκυία ιδεολογία, σενάρια και story lines τα οποία επαναλαμβάνονται και ανακυκλώνονται ατέρμονα, εμπορευματοποίηση που δεν επιτρέπει στους καλλιτέχνες να τολμήσουν κάτι πιο διαφορετικό, συντηρητισμός (μην ξεχνάμε ότι η ομάδα στόχος είναι πρωτίστως οι έφηβοι και συνεπώς υπάρχουν – ειδικά στις ΗΠΑ – παντοδύναμοι μηχανισμού αυτολογοκρισίας) κτλ. κτλ. κτλ. Αλίμονο, καμία από τις παραπάνω μομφές δεν είναι αβάσιμη….Οπότε, ο οποιοσδήποτε “λογικός” άνθρωπος θα ρωτήσει “Μα γιατί συνεχίζεις να διαβάζεις τέτοιου είδους κόμικς, προϊόντα υποκουλτούρας και δε συμμαζεύεται;” Η προφανής απάντηση θα ήταν “Επειδή, παρόλα αυτά, μου αρέσουν” και ενώ θα έπρεπε να ήταν επαρκής, δυστυχώς σπανίως γίνεται δεκτή. Ή και ευτυχώς, από την άλλη επειδή μας αναγκάζει να ψαχτούμε λίγο και να δούμε γιατί μας αρέσουν αυτού του είδους τα κόμικς. Μια λοιπόν πιο “ψαγμένη” απάντηση, είναι ότι ακόμα και με αυτούς τους περιορισμούς, το συγκεκριμένο είδος κόμικς έχει παραγάγει αριστουργήματα. Εξάλλου, πολλοί καλλιτέχνες έχουν δουλέψει υπό ασφυκτικές συνθήκες παραγωγής κι όμως έχουν γράψει το όνομά τους με ανεξίτηλα γράμματα στο χώρο του κινηματογράφου (Φορντ, Χίτσκοκ, Χιούστον, Χωκς και δεν έχει τελειωμό η λίστα). Το συγκεκριμένο κόμικς δεν είναι αριστούργημα (τζάμπα η παραπάνω εισαγωγή, λοιπόν :D) , αλλά είναι αξιοπρεπέστατο. Εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια που κάνει η DC να προσεγγίσει μη Αμερικανούς καλλιτέχνες για να φτιάξουν κόμικς για αυτήν. Σωστή κίνηση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, επειδή η φρέσκια ματιά χρειάζεται πάντα, ειδικά σε κάτι τόσο τετριμμένο, όπως οι σούπερ ήρωες. Για το συγκεκριμένο κόμικ προσκλήθηκε ο Ιταλός Enrico Marini, του οποίου έχουμε ξαναδεί δουλειές στα ελληνικά, τόσο στο Τζίπσυ (εκδόσεις Μαμούθ), όσο και στα Αρπακτικά (εκδόσεις Ελευθεροτυπία), αλλά και σε πολλά άλλα καλά κόμικς, που δεν έχουμε δει μεταφρασμένα στη γλώσσα μας. Προκειμένου πιθανόν να δοθούν κάποια περιθώρια ελιγμών στο δημιουργό, η συγκεκριμένη ιστορία δεν εντάσσεται στο “κανονικό” σύμπαν του Μπάτμαν (είναι αυτό που από αρχαιοτάτων χρόνων ονομάζουμε off-continuity :D). Με πολύ λίγα λόγια η υπόθεση: μια γυναίκα εμφανίζεται και λέει στον Μπρους Γουέιν ότι έχουν αποκτήσει μια κόρη, 9 ετών τη στιγμή της αφήγησης, μετά από μια νύχτα πάθους. Η πληροφορία φτάνει στα αυτιά του Τζόκερ, ο οποίος απάγει το κορίτσι, προκειμένου να λάβει λύτρα από τον Μπρους. Οι ικανότητές του Marini ως σχεδιαστή είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως και όσοι έχετε αμφιβολίες, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω σχέδιο (και σε ακόμη περισσότερα εδώ) και θα σας φύγει η μαγκιά. Γενικότερα το σχέδιο είναι αρκούντως εξπρεσιονιστικό, η παλέτα των χρωμάτων μουντή, σε ένα “βιομηχανικό” κιτρινωπό υπόβαθρο, αλλά και η σκηνοθεσία των πάνελ εξαιρετική. Ο δε Μπάτμαν είναι σχεδιασμένος με μια δόση, ας πω αποστασιοποίησης, που τον καθιστά όσο χρειάζεται σκοτεινό και απόμακρο. Γενικά, όλα σωστά και απολύτως ταιριαστά για το Σκοτεινό Ιππότη. Πολλοί πόντοι στο καλαθάκι του Marini, λοιπόν. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο Marini αναλαμβάνει και το σενάριο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές δουλειές του, όπου υπέγραφε μόνο το σχέδιο. Δεν προσφέρει μεγάλες ιδέες, δεν καινοτομεί ιδιαίτερα, δεν μπαίνει σε μεγάλο ψυχολογικό βάθος, και, ναι, κάλλιστα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος (όπως ο Μάνος Βασιλείου Αρώνης, στο πολύ καλό του άρθρο) ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι στα όρια της καρικατούρας (ως μη όφειλαν, τουλάχιστον για την περίπτωση της μητέρας), το φινάλε είναι κάπως στημένο. Από την άλλη όμως, έχει αρκετές καλές ιδέες: ο Τζόκερ παρουσιάζεται εξανθρωπισμένος και σχεδόν συμπαθής, ο Άλφρεντ τολμά και βάζει γλώσσα υπάρχει και η κωμική φιγούρα του Άρτσι, όλα καλά και διασκεδαστικά, λοιπόν. λογικά θα περάσετε πολύ ευχάριστα, όπως πέρασα κι εγώ. Το κόμικ κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis σε ωραία έκδοση και σε μετάφραση και επιμέλεια του Χρήστου Τσέλιου. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
×
×
  • Create New...