Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2018'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Πρόκειται για ένα από τα πολλά κόμικς εκεί έξω που ασχολούνται με τη "μαύρη κουλτούρα". Τι όχι; Η υπόθεση του κόμικ εκτυλίσσεται τη δεκαετία του 1920, κατά την περίοδο της "αναγέννησης του Harlem". Μια ιστορική περίοδο φορτισμένη από τις κινητοποιήσεις των αφροαμερικάνων, την έκρηξη της μαύρης καλλιτεχνικής δραστηριότητας και το λευκό ρατσισμό. Για να είμαστε πιο ακριβείς, σε μια steampunk εκδοχή της. Η Νέα Υόρκη έχει γεμίσει από τέρατα δηλητηριασμένα από ρατσισμό κι η οικογένεια Sangerye προσπαθεί να σώσει την πόλη και να γιατρέψει τα τέρατα επιστρέφοντάς τα στην αρχική τους μορφή. Το έργο αυτό αποδεικνύεται όλο και δυσκολότερο. Η υπόθεση του κόμικ έχει να κάνει με μια οικογένεια κυνηγών τεράτων. Αλλά μιλάει για πολύ περισσότερα απ' αυτό. Οι πρωταγωνιστές μας όπως θα χετε καταλάβει ήδη είναι αφροαμερικάνοι. Από τα πρώτα τεύχη γίνεται αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για καρικατούρες, αλλά για τρισδιάστατους διακριτούς χαρακτήρες, με διαφορετικές συμπεριφορές, όνειρα, τρόπο δράσης, αντίληψη της πραγματικότητας. Οι συγκρούσεις δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα τέρατα, την αστυνομία και εξωτερικές απειλές γενικότερα, αλλά εξελίσσονται και μες στους κόλπους της οικογένειας (όπως συμβαίνει και στις περισσότερες άλλωστε). Χωρίς να χάσει καθόλου τη διασκεδαστική του μορφή, το κόμικ μιλάει αβίαστα για το ρατσισμό και το σεξισμό, χωρίς να δημιουργεί πουθενά την αίσθηση ότι κάνει κήρυγμα. Η δυναμική των φύλων μέσα στα πλαίσια της οικογένειας, δίνει μια ακόμα αληθοφανή κι ιστορική πτυχή στο κόμικ, σε αυτό το συνεχές παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασία, τον τρόμο και την αληθινή ζωή. Άλλο ένα σημείο που εκτίμησα είναι ο τρόπος που παρουσιάζει την αντιπαράθεση με την αστυνομία. Διαθέτει ρεαλισμό και διαχρονικότητα, που ανταποκρίνεται και στη σημερινή πραγματικότητα εξίσου. Το κόμικ διακρίνεται από μπόλικη δράση σε σωστές δόσεις, υποβλητική ατμόσφαιρα, αληθοφανείς χαρακτήρες, ζωντανό Harlem. Μιλάει για τα τέρατα, εμφανή και αφανή. Διακατέχεται από έντονα συναισθήματα: μίσος, φόβο, πικρία και στον αντίποδα ελπίδα και συντροφικότητα, γενναιότητα που ξυπνά απρόβλεπτες στιγμές. Πρόκειται για ένα ταξίδι στις πικρές ρίζες. Η όρεξη των δημιουργών αποτυπώνεται στη ζωντάνια αυτού του κόμικ που λειτουργεί πολυεπίπεδα. οι διάλογοι είναι έξυπνοι, άμεσοι, αληθοφανείς. Το εικαστικό κομμάτι μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή. Καθώς το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της νύχτας, η χρωματική παλέτα αποδεικνύεται εξαιρετική. Δημιουργείται η σκοτεινή δυναμική ατμόσφαιρα που χρειάζεται, χωρίς να πέφτει στην παγίδα των μουντών χρωμάτων. Οι steampunk πινελιές δίνουν περιθώριο για πειραματισμούς. Το στήσιμο των πάνελς δεν είναι καθόλου στατικό και αναδεικνύει τη ροή της ιστορίας, χωρίς να την πνίγει. Έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα έξι τεύχη, πέντε στην κλασσική σειρά κι ένα "Red summer special". Οι πωλήσεις του πρώτου τεύχους πήγαν τόσο καλά, που χρειάστηκε ανατύπωση μόλις δυο μέρες μετά την πρώτη κυκλοφορία του. Θα μεταφερθεί σύντομα και σε ταινία, από τον Ryan Coogler, το σκηνοθέτη του Black Panther, μια από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της Marvel. Ήταν υποψήφιο για βραβείο Eisner το 2019 στην κατηγορία Best New Series και για Ringo award στην κατηγορία Best Series.
  2. H πρώτη αυτοέκδοση του Ντεννι Γιατρά, το Dark Practice είχε βγει πριν από 4 χρόνια και μου είχε τραβήξει την προσοχή από τότε. Δυστυχώς δεν βρήκα καλές φωτογραφίες από σελίδες του στο internet, οπότε βασίζομαι σε κάποιον συνφορουμίτη να προσθέσει κάποιες. Το σχέδιο του πάντως, και ειδικά ασπρόμαυρο όπως είναι σε αυτά τα δύο τεύχη, είναι πάρα πολύ όμορφο και προσεγμένο, και ξεχωρίζει από το μέσο όρο. Και μπορώ να σας πω ότι μου αρέσει περισσότερο έτσι παρά χρωματισμένο, όπως στο Equidistance και στο Διγενή. Ταιριάζει βέβαια και με το σενάριο, το οποίο ασχολείται με μάγισσες, και μια κατάρα η οποία κρατάει χρόνια, σε μια επαρχιακή πόλη της Αγγλίας. Γραμμένο στο αγγλικά, έχει κάποιες εκφράσεις λίγο παράταιρες, αλλά, και επαναλαμβάνω, όλα τα λεφτά είναι το σχέδιο, και η σκηνοθεσία και το layout των σελίδων, είναι για δημιουργό πιο φτασμένο, και όχι πρωτοεμφανιζόμενο (το 2018 που βγήκε το πρώτο). Πάρτε τα και τα 2, αξίζουν.
  3. Το εξώφυλλο είναι εμπνευσμένο από την "κραυγή" του Edvard Munch Ο Junji Ito είναι για τα manga ότι είναι ο Stephen King για τη λογοτεχνία: Ο Βασιλιάς του Τρόμου. Κι είμαστε στην ευχάριστη θέση, εν έτει 2022, να δούμε την πρώτη κυκλοφορία ανθολογίας του Ίτο στα ελληνικά, από την Jemma Press! Πρόκειται για την πρώτη συλλογή της νέας horror περιόδου του, μετά από 8 χρόνια απουσίας από το είδος του τρόμου. Οι ιστορίες αυτής της συλλογής, πρωτοδημοσιεύτηκαν στο shojo περιοδικό Nemuki (2013-2014). Κυκλοφόρησε σε τόμο από τη Viz Media το 2018. Όπως λέει κι ο ίδιος, στην εισαγωγή του τόμου, στην πρώτη του ιστορία, "Το Κρεβάτι", ο επιμελητής του είχε αμφιβολίες για το αποτέλεσμα και το ξαναέφτιαξε από την αρχή. Κι η αλήθεια είναι ότι το "Κρεβάτι" είναι ίσως κι η πιο αδύναμη ιστορία του τόμου. Η συνέχεια όμως... είναι ανατριχιαστικά καλή, για τα γούστα μου τουλάχιστον. Πολλοί δεν βάζουν αυτή τη συλλογή στα καλύτερα έργα του Ίτο, αλλά προσωπικά θα διαφωνήσω. Έχει αυτόν τον τρόμο, που "it grows on you". Έχει όλα τα κλασσικά συστατικά: body horror; τσεκ. δημιουργεί τρόμο μέσα από τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα; τσεκ; βρίσκει ισορροπίες ανάμεσα στο αθώο και το αποτρόπαιο, το γκροτέσκο; τσεκ. Επίσης έχει και κάτι που έλειπε από τα υπόλοιπα έργα του που έχω διαβάσει: το υπόγειο χιούμορ. Η επιτυχία των ιστοριών του κάποιες φορές έχει να κάνει με το τρομακτικό, που προβάλλει μέσα σε πράγματα και σχέσεις που γεννούν ασφάλεια. Το σπίτι, το κρεβάτι, την οικογένεια, τις συντροφικές/οικογενειακές σχέσεις, την επιστήμη. Ή άλλοτε με την άγρια φύση ή την "άγρια" ανάγκη του καλλιτέχνη για έμπνευση κι επιτυχία. Εδώ, οι ιστορίες είναι αυτοτελείς, μόνο σε δυο ιστορίες τα ονόματα των πρωταγωνιστών επαναλαμβάνονται. Αν και όλοι οι ήρωες των ιστοριών έχουν τα θέματά τους, στην πλειοψηφία τους οι γυναικείοι χαρακτήρες του είναι αρκετά ενεργοί, είτε για το καλύτερο είτε για το χειρότερο. Ενώ οι αντρικοί χαρακτήρες είναι συνήθως πιο αποστασιοποιημένοι ή παγιδευμένοι. Αυτό μπορεί να έχει να κάνει και με το ότι αρχικά ο Ίτο απευθυνόταν σε κοινό των shojo manga. Οι ιστορίες που ξεχώρισα περισσότερο είναι το Μαυροπούλι, Ο Ήπιος Αποχαιρετισμός κι Η γυναίκα που ψιθύριζε. Tο σχέδιο είναι για μια ακόμη φορά υπέροχο. Η ελληνική έκδοση είναι πολύ όμορφη, με προσεγμένο εξώφυλλο με αυτιά, καλή μετάφραση, ένα κατατοπιστικό επίμετρο από τη Μυρτώ Τσελέντη κι έναν πρόλογο του ίδιου του δημιουργού. Θα μπορούσε να αποτελέσει άνετα μια πρώτη γνωριμία με το έργο του Ίτο και τα manga τρόμου, ακόμα και για όποιους δεν έχουν ξανασχοληθεί με το είδος. Εννοείται πως προτείνεται και πολύ θα ήθελα να δω κι άλλες τέτοιες εκδόσεις στο μέλλον! Μια πού ενδιαφέρουσα κριτική από τον Joe McCulloch στο Comics Journal
  4. Ελασσόνα Θεσσαλίας, λίγα χρόνια πριν την επανάσταση του 1821. Ο Δήμος Καραμάνος, έχει εγκαταλείψει την ζωή του κλέφτη, και έχει γίνει οικογενειάρχης και αγρότης. Έχει εγκαταλείψει την παλιά του ζωή, η οποία όμως έρχεται πίσω και με το πρόσωπο του παλιού του καπετάνιου, τον μπλέκει πάλι σε κίνδυνο. Ο ένας από τα πέντε του παιδιά ερωτεύεται την κόρη του προύχοντα του χωριού και βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Τραγική εικόνα η γυναίκα του, η οποία θα αποτελέσει τον εύκολο στόχο των εχθρών του Καραμάνου. Περιφερειακά της ιστορίας, κινούνται πασίγνωστες φιγούρες της επόχης, όπως ο Αλή Πασάς, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Στο κέντρο όμως, βρίσκεται πάντα ο Καραμάνος, τα παιδιά του και το ταξίδι του για εκδίκηση και απελευθέρωση Ότι πιο κοντινό, από πλευράς σύλληψης/στησίματος/απόδοσης, σε BD έχουμε στην Ελλάδα. Λένε ότι έχεις μόνο μια ευκαιρια να κάνεις καλή πρώτη εντύπωση, και ο Καραμπάλιος την έκανε. Μια ιστορία, η οποία, κατά δήλωση του, θα ολοκληρωθεί σε 6 τεύχη, από τα οποία έχουμε ήδη τα 3. Μια ιστορία η οποία κυλάει αβίαστα, χωρίς κολλήματα, χωρίς περιττές και μακρόσυρτες λεζάντες και περιγραφές. Ουσιαστικά, μια ιστορία οικογενειακής τραγωδίας, η οποία δεν πέφτει στην εύκολη παγίδα να αναλωθεί σε εθνικιστικές κορώνες. Και δεν πέφτει στην εξίσου εύκολη παγίδα να δώσει βάρος στους πασίγνωστους πρωταγωνιστές της ελληνικής ιστορίας του 19ου αιώνα, παρά παραμένει, στο κορμό της, μια κοινωνική ιστορία εκδίκησης, συγχώρεσης, ενηλικίωσης και αναζήτησης. Και όλα τα παραπάνω, συνοδευόμενο από το σχέδιο, το οποίο σε μερικά σημεία είναι τρομερά δουλεμένο, με πολύ καλή επιλογή χρώματος και πανέξυπνου στησίματος της κάμερας. Όταν είχα δει τις πρώτες (έξυπνα επιλεγμένες) σελίδες στο FB του δημιουργού, είχα ενθουσιαστεί. Όταν βέβαια αγόρασα και διάβασα το πρώτο τεύχος, προσγειώθηκα (όμαλά όμως). Γιατί, όπως και κάθε πρωτοεμφανιζόμενος δημιουργός, παρουσίασε κάποιες αδυναμίες, μελετώντας το σύνολο του πρώτου άλμπουμ. Ενώ σχεδιάζει υπέροχα τα πρόσωπα των ώριμων αντρών, έχει θέμα με τα παιδικά και τα γυναικεία πρόσωπα, αφήνοντας τα "γυμνά" από γωνίες και σκιές. Επίσης, ήταν εμφανές ότι κάποια καρέ δουλεύτηκαν πολύ περισσότερο από κάποια άλλα, κάνοντας το αποτέλεσμα λίγο άνισο. Στην πορεία, και διαβάζοντας το δεύτερο και το τρίτο τεύχος μαζί, διαπίστωσα ότι οι λεπτομέρειες ( και ειδικά η προσοχή σε αυτές ) και το στήσιμο των καρέ βελτιώθηκε σε εντυπωσιακό βαθμό, αλλά παρέμεινε το πρόβλημα με τα πρόσωπα αλλά και με το ρυθμό. Συνολικά μια ιδιαίτερα αξιόλογη προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια, τόσο στον Καραμπάλιο όσο και στην εκδοτική η οποία, για άλλη μια φορά, έβγαλε στην επιφάνεια ένα διαμαντάκι. Παρόλες τις αδυναμίες, ξεκινάει από πολύ υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με τις περισσότερες ελληνικές δουλειές και, προσωπικά, θα περιμένω πολλά περισσότερα στο μέλλον!
  5. Τον Νοέμβριο του 2018, ο Δημήτρης Κοσκινάς δημιουργεί μία σειρά τρόμου, εμπνευσμένη από τους αστικούς μύθους της Αθήνας. Η εν λόγω σειρά αποτελείται από τρία τεύχη (δύο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι αυτή την στιγμή) κι αναφέρονται στην οικία Βελισσαρίδη, ένα παλιό αρχοντικό, το οποίο κρύβει πολλά θανάσιμα μυστικά. Το πρώτο τεύχος φέρει τον τίτλο "ΕΝ ΟΙΚΙΑ ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΔΗ". Το δεύτερο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019 και τιτλοφορείται "EX INFERNIS". Σεναριακά τα δύο πρώτα τεύχη συνδυάζουν το παρελθόν με το παρόν, τον τρόμο με την αγωνία, το σεξ με τον σαδομαζοχισμό. Και φυσικά υπάρχει και το μεταφυσικό στοιχείο, που δίνει αίγλη στην όλη πλοκή. Οι δύο ιστορίες μπορούν να διαβαστούν αυτοτελώς, αλλά ταυτόχρονα είναι δημιούργημα μίας ενιαίας ιστορίας, η οποία (όπως είπα και πριν) θα ολοκληρωθεί στο τρίτο και τελευταίο τεύχος. Το αρνητικό στο όλο εγχείρημα, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ότι βγάζει μία μεγάλη βιασύνη. Οι ιστορίες είναι σύντομες, με αποτέλεσμα να παλεύουν άτσαλα να ολοκληρωθούν, χαλώντας το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είναι απείρως καλύτερο αν ήταν σε μορφή graphic novel. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, όμως, ότι έχουν κατατεθεί μεγάλα ποσοστά φαντασίας, ιδίως στον τομέα του τρόμου. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία σειρά που δημιουργεί έντονα συναισθήματα και κρατάει τον αναγνώστη, αλλά θα ήθελα να είχε γίνει καλύτερη διαχείριση. Οι λάτρεις των ιστοριών τρόμου, ας επενδύσουν άφοβα. Οι υπόλοιποι διαβάστε με δική σας ευθύνη. Από το σχέδιο και το μελάνωμα δεν έχω το παραμικρό παράπονο, καθώς είναι πολύ ρεαλιστικά. Ο δημιουργός φροντίζει να κρατά ζωντανό το σενάριο, με ένα κατάλληλο σχέδιο, που ενισχύει το μυστηριακό στυλ τρόμου, που θέλει να περάσει στον αναγνώστη. Το ασπρόμαυρο χρώμα, νομίζω, ότι ταιριάζει απόλυτα στην συγκεκριμένη περίπτωση. Και τα δύο τευχάκια, σαν εκδόσεις, είναι καλοφτιαγμένα, πάντα σε σύγκριση με το φορμά τους. Έχουν παχύ χαρτί στο εξώφυλλο, ενώ αρκετά παχύ είναι και το ματ χαρτί του εσωτερικού, με αποτέλεσμα να το κρατάει καλύτερα σταθερό η καρφίτσα. Το πρώτο τεύχος αριθμεί 16 σελίδες, ενώ το δεύτερο ανεβαίνει στις 24. Σαν έξτρα υλικό, ο αναγνώστης θα βρει μία εισαγωγή στην δημιουργία της περιβόητης οικίας Βελισσαρίδη, ενώ μετά το τέλος της κάθε ιστορίας, υπάρχει μία σελίδα που ουσιαστικά κάνει την τελική αφήγηση, που την ολοκληρώνει. Στο εσωτερικό μέρος τους οπισθόφυλλου υπάρχει η βιογραφία του δημιουργού, καθώς και (ακόμα) μία εισαγωγή της σειράς. Επέλεξα να βάλω αυτή την σειρά στο τμήμα των ενεργών εκδοτών, μιας κι αναφέρεται σαν εκδοτική η DN PUBLICATION, με εκδότη τον ίδιο τον Κοσκινά και με αριθμό ISSN: 2653-9039. Αν νομίζετε ότι θα πρέπει να πάει στα φανζίν, κανένα πρόβλημα. Ας παραθέσουμε και δύο σελίδες από το εσωτερικό, για να πάρετε μία ιδέα για το σχέδιο.
  6. Με αφορμή την ταινία Aquaman του 2018, οι εκδόσεις Anubis κυκλοφόρησαν τότε έναν αυτόνομο τόμο του ήρωα. Περιέχει την ιστορία "Throne of Atlantis", στην οποία ο Άκουαμαν προσπαθεί να εμποδίσει έναν πόλεμο ανάμεσα στην υποθαλάσσια πόλη της Ατλαντίδας και στους λαούς της στεριάς. Με αφορμή τον επικείμενο πόλεμο, έχουμε την ευκαιρία να εμβαθύνουμε στη διττή προσωπικότητα του Άκουαμαν. Από τη μια είναι ένας υπερήρωας, που προστατεύει όλους τους ανθρώπους. Από την άλλη, είναι ο αδελφός του βασιλιά της Ατλαντίδας, με τον οποίο συχνά συζητάνε για τα συμφέροντα της πατρίδας τους. Φαίνεται ότι για να επιτευχθεί η ειρήνη, ο Άκουαμαν πρέπει να συμφιλιώσει πρώτα τις αντίθετες πλευρές του εαυτού του. Η ιστορία περιέχει τεύχη από δύο τίτλους (Aquaman και Justice League), ενώ συμμετέχουν τέσσερεις συνολικά σχεδιαστές. Παρόλα αυτά το σκίτσο παραμένει ομοιόμορφο και πανέμορφο σε όλον τον τόμο. Επίσης, η ιστορία ρέει με ικανοποιητικό ρυθμό και διατηρεί την αγωνία μέχρι το τέλος. Μου άρεσε πολύ που η ιστορία επικεντρώνεται κυρίως στον Άκουαμαν και τους οικείους του: τον αδελφό του Ορμ, τον πιστό του σύμβουλο Βάλκο και την αγαπημένη του, τη Μέρα. Τα μέλη της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης είχαν συμπληρωματικό ρόλο, καθώς η ιστορία αυτή αφορά πρωτίστως τον Άκουαμαν. Ο συγγραφέας μας παραδίδει πολυσύνθετους χαρακτήρες, για τους οποίους θα ήθελα να ξαναδιαβάσω. Αποφεύγει δηλαδή με έξυπνο τρόπο να χαρακτηρίσει τον οποιονδήποτε ως "κακό" ή "καλό". Όλοι έχουν βαθύτερα κίνητρα και πράττουν με γνώμονα ό,τι θεωρούν καλύτερο για τους πολλούς, όχι για τον εαυτό τους. Η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ. Μπορώ να πω ότι πλέον εκτιμώ τον Άκουαμαν ως ήρωα, μολονότι αυτή είναι η πρώτη του ιστορία που διαβάζω. Εξαιρετική ήταν επίσης και η ελληνική έκδοση, με ωραία μετάφραση και χαρτί πολυτελείας. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!
  7. Τελευταίο πόνημα του μεγάλου Ζακ Ταρντί ( Goddamn this War!, Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή, Το Μελαγχολικό Κομμάτι της Δυτικής Ακτής, Ομίχλη στην Γέφυρα του Τόλμπιακ κ.α.), ενός από τους προσωπικά αγαπημένους μου κομίστες, είναι το πολύ προσωπικό I, Rene Tardi, Prisoner of War in Stalag IIB. Όπως περιγράφει και ο τίτλος, ο Ζακ παίρνει αφηγήσεις του πατέρα του ανά τα χρόνια και συνθέτει το ψηφιδωτό της εμπειρίας του από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ξεκινά από τον νεανικό ενθουσιασμό του 20χρονου Ρενέ που μπαίνει εθελοντικά στον -ανίκητο αλλά με εξοπλισμό του 1915- γαλλικό στρατό το 1939. Περνά από την βραχεία θητεία του ως χειριστής πολυβόλου στα γαλλικά τεθωρακισμένα και καταλήγει στην αιχμαλώτιση του και την μεταφορά του ως PoW στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Stalag IIB στην Πομερανία. Το πολύ μεγάλο αυτό κόμικ πήρε στον Ταρντί πάνω από 3 χρόνια για να ολοκληρώσει (χρόνος που μου φάνηκε και σχετικά λίγος δεδομένης της ηλικίας του και της πολιτικής του δραστηριότητας στην Γαλλία που του τρώει αρκετό χρόνο) και χωρίζεται σε τρεις τόμους, εκ των οποίων ο πρώτος εκδόθηκε ταυτόχρονα στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά το 2018 και είναι αυτός που μέχρι στιγμής έχω διαβάσει. Δεν θα μπω στην διαδικασία να εκθειάσω το έργο ή να βυθιστώ σε πληροφορίες περί ιστορικής ακρίβειας και λεπτομέρειας γιατί ο τόμος (και υποθέτω και οι επόμενοι δύο) έχει αρκετές σελίδες προλόγου με αυτό το περιεχόμενο και μεταξύ μας δεν είναι αυτά που κράτησα διαβάζοντας το. Το συμπάθησα από την πρώτη στιγμή γιατί βγάζει από τα πρώτα καρέ αυτό τον χλευαστικό γλυκόπικρο αέρα που μόνο όσοι έζησαν δια ζώσης το όλο σκηνικό μπορούν να εκπέμψουν. Ανήκει σε αυτή την κατηγορία των πολεμικών έργων (είτε βιογραφιών, είτε ιστορικής φαντασίας, είτε μαρτυριών) που προσφέρουν την ρεαλιστικότερη δυνατή ματιά στο πως βίωσε ο εκάστοτε πρωταγωνιστής την κατάσταση. Κουνώντας το δάχτυλο στο Χόλιγουντ και γενικά στα μέινστριμ μίντια όσον αφορά την απεικόνιση του β' π.π., αποφεύγει απόλυτα να παίξει το χαρτί του άρρωστου ρομαντισμού του πολέμου. Ταυτόχρονα δεν μπαίνει στο τριπάκι να τα δείξει όλα μαύρα και άραχνα ανά πάσα ώρα και στιγμή, θυμίζοντας μας ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το χιούμορ υπήρχε και αποτελούσε βασικό όπλο αντεπίθεσης και συσπείρωσης των φυλακισμένων. Ενδεικτικά, ο Ρενέ περιγράφει πως σε κάθε μέτρημα των φυλακισμένων πρωί και βράδυ μπέρδευαν τους φύλακες με αποτέλεσμα να μετράνε ξανά και ξανά βγάζοντας άλλα αθροίσματα. Ακόμα και αν έτρωγαν ξύλο με μακριά λάστιχα και γκλοπ, ή ακόμα και αν έστεκαν για ώρες στο χιόνι, κάθε φορά έκαναν το ίδιο και γελούσαν με τους Γερμανούς που τσακώνονταν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο πιο ανίκανος. Είναι ένα έργο λοιπόν που παρόλο την μαυρίλα που αναμενόμενα περιέχει έχει αστεία σημεία και έναν κυνικό Ρενέ που πετάει την μια ατάκα μετά την άλλη. Θυμίζει έντονα Σλουμπ και Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο και αυτό αρκεί για να το εκτιμήσεις. Το σχέδιο είναι πιο άγριο από το σύνηθες του Ταρντί, επίτηδες ασπρόμαυρο με μόνο χρώμα το κόκκινο της ναζιστικής σημαίας και του αίματος. Κλασικό τρικ του Ταρντί που χρησιμοποιεί και αλλού (π.χ. στον εξολοθρευτή κατσαρίδων) και δημιουργεί μεγαλύτερη και αμεσότερη αντίθεση μεταξύ των εκάστοτε μεν και δε. Αυτό που διαφέρει από τα συνηθισμένα του είναι πως έχει μεγάλα μπαλονάκια με πάρα πολύ κείμενο, σίγουρα για να βάλει μέσα όλα όσα του περιέγραψε ο πατέρας του και να ενισχύσει τον βιωματικό χαρακτήρα του κόμικ. Παρόλα αυτά, έπιασα τον εαυτό μου σε αρκετές φάσεις να κουράζομαι με το πόσο έπρεπε να διαβάσω και εδώ πιστεύω ότι μπορούσε να κάνει και καλύτερη κατανομή μεταξύ σκίτσου-κειμένου, άλλωστε δεν είναι κανένας χθεσινός. Το κόμικ έχει μια ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου γιατί μια έκθεση που βρέθηκα κάποτε και βασίστηκε στην κυκλοφορία του, ήταν και ο λόγος που γνώρισα τον Ταρντί από κοντά. Περιττό να περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, από το να τον ακούω να περιγράφει τεχνικές σχεδίου με σπαστά αγγλικά μέχρι να χαζεύω κάτι εκατοντάδες αυθεντικές σελίδες από κόμικ του. Στην έκθεση ήταν σχεδόν αυτούσια τα Α3 από το Rene Tardi και μερικά αντικείμενα του πατέρα του τα οποία εμφανίζονται στο κόμικ και χρονολογούνται από την περίοδο του πολέμου και συγκεκριμένα της φυλάκισης του (π.χ. ο ξύλινος πελεκάνος που κατασκεύασε στο Stalag IIB και υπήρχε σε σταντ στην έκθεση). Χαρακτηριστικό του κόμικ είναι η ιδέα του Ταρντί να συμπεριλάβει στα καρέ των εμπειριών του πατέρα του τον ίδιο όταν ήταν παιδί, σαν να ήταν εκεί όταν τα ζούσε. Πρακτικά σπάει τον τέταρτο τοίχο γιατί βάζει τον εαυτό του να πετάει διάφορα δηκτικά σχόλια στον πατέρα του και να συνδέει το μικρό Ζακ με τον αναγνώστη. Νομίζω για όσους γουστάρουν war literature αξίζει σίγουρα, παρά την - δικαιολογημένα - τσιμπημένη τιμή του.
  8. Η April συμμετείχε σε μια μαζική ληστεία: 52 χτυπήματα σε μία ημέρα, στην ίδια πόλη! Το σχέδιο δούλεψε στην εντέλεια, αλλά γιατί ένας-ένας οι συνεργοί της δολοφονούνται; Έχοντας στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου της πολλές τσάντες γεμάτες δολάρια, η April (ή μήπως τη λένε May;) προσπαθεί να ξεφύγει όχι μόνο από την αστυνομία, αλλά και από τους προδομένους «συναδέλφους» της. Βασικός συνοδοιπόρος σε αυτή την προσπάθεια διαφυγής είναι ο γιος της, Eugene, που δεν έχει καν μπει στην εφηβεία. Το Bastard (Bâtard στο πρωτότυπο) του Max de Radiguès αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση από εκδοτικής άποψης. Μεταξύ 2014 και 2015, ο de Radiguès αυτο-εξέδωσε την ιστορία σε 16 ολιγοσέλιδες συνέχειες, οι οποίες το 2017 συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο από την Casterman. Μάλιστα, στην έκδοση αυτή, συμμετέχουν με pin-ups και μονοσέλιδα στριπάκια πολλοί δημιουργοί, μεταξύ των οποίων οι Lewis Trondheim, Noah Van Sciver και Luke Pearson. Το 2018, το κόμικ μεταφράστηκε από την Fantagraphics και τυπώθηκε σε μια παρόμοια έκδοση, αλλά χωρίς τα προαναφερθέντα μονοσέλιδα. Όπως φαίνεται και στις εικόνες, το σχέδιο είναι υποτυπώδες, αλλά κάνει μια χαρά τη δουλειά του. Ο de Radiguès ξέρει πώς να στήσει τα καρέ του, έτσι ώστε να μην κάνουν τον αναγνώστη να χασμουριέται, γεγονός όχι παράξενο αν σκεφτεί κανείς ότι έχει αποφοιτήσει από το περίβλεπτο Institut Saint-Luc των Βρυξελλών. Βέβαια, αυτό που «μετράει» πραγματικά, είναι το σενάριο. Στα χνάρια των Lone Wolf and Cub και Road to Perdition, ο de Radiguès σκιτσάρει ένα βίαιο νεο-νουάρ, το οποίο ωστόσο χρησιμοποιεί για να μιλήσει για τις ανθρώπινες σχέσεις: μητέρας-γιου, πατέρα-γιου, μεταξύ συζύγων και μεταξύ φίλων. Χωρίς να καταδύεται σε μεγάλα βάθη, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ενδιαφέρον δίδυμο και να δώσει αρκετές συγκινητικές στιγμές. Αξίζει να σημειωθεί ότι η σπίθα που άναψε το φιτίλι αυτού του κόμικ, ήταν ένα road trip του δημιουργού στις νοτιοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, περιοχές όπου κινούνται και οι χαρακτήρες του. Το κόμικ είχε σημαντική απήχηση στο γαλλόφωνο κοινό. Διακρίθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της Ανγκουλέμ (έλαβε το Prix des lycées και ήταν υποψήφιο για Polar SNCF) και κέρδισε το σημαντικό Prix SNCF du Polar. Αν ψάχνετε κάποιο κόμικ του είδους που να διαβάζεται γρήγορα και να προσφέρει κάτι διαφορετικό, ρίξτε του μια ματιά.
  9. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-05-2018 Υλικό Συλλογής: The Infinity Gauntlet v1 01-06 (July/December 1991) Για πάρα πολύ καιρό ο Θάνος, ο τρελός τιτάνας, προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια του θανάτου, προκαλώντας τον όλεθρο όποτε εμφανιζόταν. Μέχρι που κατάφερε να συλλέξει τα έξι πετράδια της αιωνιότητας και το γάντι που τα χειρίζεται. Και όλο το σύμπαν νοιώθει τις συνέπειες, τόσο που, θνητοί και θεοί συνασπίζονται για να τον σταματήσουν. Το κοσμικό έπος της Marvel και του Jim Starlin βγήκε και στην χώρα μας, σε μια έκδοση τούμπανο από την Οξύ. Και συνέπεσε με την κυκλοφορία της ταινίας-εισπρακτικό φαινόμενο, Avengers: Infinity War η οποία διασκευάζει χαλαρά την θεματική του. Η ιστορική σημασία του event όσο αφορά την βιομηχανία των κόμικς είναι τεράστια. Έχοντας ξεκινήσει την ανάπτυξη της θεματικής καιρό πριν σε άλλους τίτλους, η κατάληξη σε αυτά τα 6 ενισχυμένα τεύχη οδήγησε σε μια προώθηση άνευ προηγουμένου μέχρι τότε, και με διάφορα tιe-ins με τους κανονικούς τίτλους, όπου ανέπτυξαν διάφορα γεγονότα του τίτλου από την οπτική γωνία των επιμέρους χαρακτήρων (τα τεύχη 4-5 στο Incredible Hulk της Modern Times είναι παραδείγματα της σύνδεσης αυτής π.χ.), όλα τακτικές που χρησιμοποιούνται ευρέως σήμερα. Και φυσικά η επιρροή στις ιστορίες κοσμικών διαστάσεων που βγήκαν έκτοτε, είναι ανεκτίμητη. Ο Starlin γράφει μια ιστορία αρκετή φιλόδοξη και τόσο μεγάλο εύρος όσο και το σύμπαν, και καταφέρνει να το κάνει ισορροπημένα, κάτι που δε είναι καθόλου εύκολο. Έχουμε ένα σωρό καλοκαιρινά events που βγήκαν έκτοτε ως παράδειγμα για το πόσο εύκολα μπορούν να πάνε τα πράγματα στραβά ή να καταλήξουν μονόπατα. Το να βάλει έναν μηδενιστή ημίτρελο τιτάνα να σβήνει το μισό σύμπαν για να εντυπωσιάσει το μόνο ον στο σύμπαν που δεν μπορεί να εντυπωσιαστεί, μόνο και μόνο για να χάσει στο τέλος επειδή ο ίδιος δεν είναι έτοιμος για την δύναμη που κραδαίνει είναι ταυτόχρονα πανέξυπνο και πεδίο προς εκμετάλλευση και ένα σωρό παραβολές για την ύβρι. Ο τίτλος είχε την ευτυχία να σχεδιαστεί από δύο καλλιτέχνες που ευδοκιμούν στην απόδοση πληθών και επικών τοπίων, τον George Perez και τον Ron Lim, με τον πρώτο να καλύπτει μέχρι και τις αρχές του τέταρτου τεύχους και να φεύγει λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων (σχεδίαζε το επίσης μπελαλίδικο War of the Gods της DC) και τον δεύτερο να αναλαμβάνει από εκεί και έπειτα, αναλαμβάνοντας και τις συνέχειες που βγήκαν τις επόμενες χρονιές, τα Infinity War και Infinity Crusade. Χάρη σε αυτούς του δύο, η αίσθηση της μάχης, το περιβάλλον τους, οι μηχανισμοί αλλά και τα τεκταινόμενα της καθώς και οι χαρακτήρες που συμμετέχουν δεν χάνονται μέσα σε εικόνες που απλώς προσπαθούν να δείχνουν όμορφες, μια κοινή μάστιγα αρκετών σύγχρονων κόμικς. Οι δύο καλλιτέχνες είναι storytellers και οι ίδιοι, και το στήσιμο των εικόνων τους είναι αντίστοιχο, αναδεικνύοντας ότι τους ζητάει το σενάριο του Starlin. Αξίζει να σημειωθεί πως η Ελληνική έκδοση πρέπει να προέρχεται από κάποια συλλογή που βγήκε μέχρι και τα μέσα του 2000 (μάλλον το trade του 2006 με cover price 24,99$), μιας και βλέπω το όνομα του Bill Jemas ως εκδότη. Bonus Ο Brian Cronin εξηγεί με ποιο τρόπο - και γιατί - επιλέχθηκαν οι χαρακτήρες που "πέθαναν" στην εκκαθάριση που έκανε ο Θάνος μέσα στο κόμικ.
  10. Ο Zerocalcare είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της σύγχρονης ιταλικής σκηνής, γνωστός (τουλάχιστον εκτός της χώρας του) για το Kobane Calling, ένα κόμικ-ταξίδι στην δοκιμαζόμενη Συρία. Πριν από αυτό, όμως, είχε δημιουργήσει κόμικς εξίσου αξιόλογα. Ένα από αυτά είναι το Tentacles at my Throat ή, στα ιταλικά, Un Polpo alla Gola. Το ξεκίνησα νομίζοντας ότι είναι μια περιπέτεια ενηλικίωσης με στοιχεία του φανταστικού. Λάθος, εν μέρει, γιατί όντως είναι μια ιστορία ενηλικίωσης. Πρόκειται, όμως, για ένα αυτοβιογραφικό κόμικ; Μάλλον ναι, ωστόσο δεν γνωρίζω τι ποσοστό όσων διάβασα στις σχεδόν 200 σελίδες συνέβη πραγματικά και τι όχι. Όπως κι αν έχει, ο Zerocalcare μας διηγείται μια ιστορία που έχει τις ρίζες της στα παιδικά του χρόνια. Τότε που η φαντασία οργίαζε και κάθε σχολικό διάλειμμα μπορούσε να μετατραπεί σε περιπέτεια. Που το Καλό και το Κακό αντιπροσωπεύονταν από τον He-Man και τον Darth Vader αντίστοιχα (ε, και μεταξύ μας, ποιος δεν θα πειθόταν από την επιβλητική φωνή του Σιθ;). Που η άρνηση ήταν η λύση σε κάθε κατηγορία των μεγάλων. Ναι, αλλά ποια είναι τέλος πάντων η ιστορία; Θα προτιμήσω να μην γράψω κάτι για την πλοκή και φυσικά ούτε για τα πλοκάμια του τίτλου. Από τα πρώτα κιόλας καρέ, καταλαβαίνει κανείς ότι ο Zerocalcare έχει αυτό το κάτι. Δεν είναι το σχέδιο. Το οποίο, ναι μεν είναι ζωηρό και ταιριαστό, αλλά όχι ραφιναρισμένο. Ούτε η ιστορία αυτή καθαυτή, που είναι αναμφίβολα ενδιαφέρουσα. Είναι ο (γρήγορος αλλά όχι κουραστικός) ρυθμός, η αφήγηση (που σε ρουφάει αμέσως), το (ενήλικα παιδικό) χιούμορ και οι (πανέξυπνοι) συμβολισμοί. Θεωρώ ότι το Tentacles at my Throat ανήκει σε μια κατηγορία κόμικς τα οποία, παρότι δεν θα χαρακτηρίζονταν εύκολα ως αριστουργήματα, είναι εξαιρετικά πολυεπίπεδα και σου προκαλούν έντονα συναισθήματα. Αν αυτοαποκαλείστε εραστές της 9ης τέχνης, διαβάστε το. Αν δεν είστε τόσο φαντασμένοι και απλώς σας αρέσουν τα αυτοβιογραφικά/slice-of-life κόμικς με καρτουνίστικο σκίτσο, ε τότε το Tentacles at my Throat είναι για εσάς. Μερικά milestones του κόμικ: Κυκλοφόρησε στα ιταλικά το 2012, από την BAO Publishing. Οι δύο πρώτες εκδόσεις (συνολικά πάνω από 10.000 αντίτυπα) ξεπούλησαν από προπαραγγελίες! Το 2013 κέρδισε το Βραβείο Attilio Micheluzzi Καλύτερου Κόμικ. Μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Europe Comics το 2018. Παρουσιάστηκε στο comicstreet.gr
  11. Το “Kafkaesque” αποτελεί μια σειρά δεκατεσσάρων σύντομων ιστοριών με αντικείμενο αναφοράς ορισμένα από τα διηγήματα του πασίγνωστου συγγραφέα Φραντς Κάφκα, σε προσαρμογή και σχέδιο του Peter Kuper. Όπως φανερώνει το όνομα του βιβλίου(Kafkaesque = “κάφκικο”), όλες οι ιστορίες έχουν τα χαρακτηριστικά στοιχεία του Γερμανόφωνου συγγραφέα, ήτοι καθημερινά αδιέξοδα, παράλογες καταστάσεις, απομόνωση, αποξένωση, γραφειοκρατικό παραλήρημα, δυστυχία, κοινωνική αδιαφορία και έλλειψη ανθρωπιάς, πάντα με νότες μαύρου χιούμορ(ενδέχεται με το τελευταίο να διαφωνήσουν αρκετοί-ωστόσο ο ίδιος ο Κάφκα, πολλές φορές, γελούσε καθώς διάβαζε κάποιες από τις πιο σκοτεινές ιστορίες του). Οι ιστορίες είναι προσαρμοσμένες ώστε να εξυπηρετούν το μέσο και κατά τη γνώμη μου το επιτυγχάνουν, διατηρώντας μια συμμετρία με το σχέδιο χωρίς να το βαραίνουν. Η αιχμηρή πρόζα του Kuper είναι προσαρμοσμένη στο εσωτερικό των καρέ (στις περισσότερες ιστορίες) χωρίς να ξεχωρίζει από το ασπρόμαυρο σχέδιο με μπαλονάκια η παραλληλόγραμμα, αλλά να συμπλέει αβίαστα. Το σχέδιο είναι αυτό που πλέον χαρακτηρίζεται άτυπα ως κάφκικο, όντας ασπρόμαυρο, με αλλόκοτα πρόσωπα και γεωμετρικές σιλουέτες, βαθιά επηρεασμένο από γερμανικό εξπρεσιονισμό και ειδικότερα από τις ξυλογραφίες του Lynd Ward(God’s man a novel in woodcuts). Σίγουρα έχει επηρεαστεί από τις γραμμές του Charles Burns και των κομικς τρόμου του 50’, διατηρώντας ωστόσο το δικό του χαρακτήρα. Από τις ιστορίες ξεχώρισα το “before the law”(ίσως να σας θυμίσει τη Δίκη) και το “the bridge”(το πιο ποιητικό της συλλογής, θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρξει ως αυτοτελές ποίημα). Όσον αφορά τη συγκεκριμένη έκδοση, πρόκειται για μια εξαιρετική δουλεία με σκληρόδετο εξώφυλλο και μέτριο μέγεθος, όπως ένα απλό τεύχος της Image πχ. Αν είστε φαν του Κάφκα νομίζω πως πρέπει να του δώσετε μια ευκαιρία καθώς αποτελεί μια πιστή απόδοση του έργου του και του αποτυπώματος του, με ένα εξαιρετικό σχέδιο με παχιά και εκφραστική γραμμή. Αν από την άλλη δεν είστε μυημένοι στο έργο του σκοτεινού συγγραφέα, θα ήταν μια καλή εισαγωγή στη σκέψη και τον κόσμο του. ΥΓ: Αγοράστηκε από τα Public πριν από λίγες μέρες κοντά στα 9 ευρώ με έκπτωση 50%, έλεγε μαλακό εξώφυλλο, ήρθε σκληρό και σε σχεδόν άψογη κατάσταση , οπότε αν το προλάβετε, πάρτε το. ΥΓ2:Ποιές άλλες συλλογές μικρών ιστοριών έχετε να προτείνετε, καθώς διαπιστώνω πως εκλείπουν σιγά σιγά(στο μυαλό μου έρχονται μόνο ο Clowes, ο Τοmine και ο Οtt). ΥΓ3:Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  12. Τίτλος Πρωτότυπου: La Sombra de lo que fuimos (Mertin Witt Literarische Agentur) Διασκευή σε κόμικ του ομότιτλου βιβλίου του πολύ γνωστού και στην Ελλάδα Xιλιανού συγγραφέα Λουίς Σεπούλβεδα, ο οποίος πέθανε το 2020 από κορωνοϊό σε σχέδιο του αλγερινής καταγωγής Χαλίλ Μπεντίμπ, τον οποίο έχουμε γνωρίσει στην Ελλάδα από το κόμικ "Ο Παράδεισος της Ζεχρά". Το κόμικ αφηγείται το μετά από χρόνια ξανασμίξιμο τριών φίλων, που πολέμησαν ενάντια και ηττήθηκαν από το βάρβαρο καθεστώς του Πινοτσέτ. Οι τρεις φίλοι, ο καθένας εκ των οποίων κουβαλάει τις δικές του μνήμες και τις δικές του πληγές, εσωτερικές, αλλά και σωματικές συναντιούνται σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο στο Σαντιάγο περιμένοντας έναν τέταρτο άνδρα, που θα τους βοηθήσει σε ένα σχέδιο που έχουν. Μόνο που η μοίρα έχει άλλα σχέδια και ο τέταρτος άνδρας δεν εμφανίζεται, αλλά στη θέση του θα εμφανιστεί ένας άλλος, επίσης παλιός γνώριμος των τριών. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και γενικά δεν έχω διαβάσει Σεπούλβεδα, αλλά αυτό θα αλλάξει μετά την ανάγνωση αυτού του κόμικ. Αν και ξεκινά με όλα τα εχέγγυα για ένα νουάρ, πολύ γρήγορα οι πραγματικές προθέσεις του συγγραφέα γίνονται αντιληπτές: δεν είναι ένα αστυνομικό έργο, αν και χρησιμοποιεί κάποια από τα συστατικά του είδους. Δεν είναι ούτε και αμιγώς πολιτικό, αν και η πολιτική είναι πανταχού παρούσα μέσα στο έργο. Είναι κυρίως ένα έργο για την απώλεια της νεότητας και τη διαρκή πάλη ενάντια στο κατεστημένο - τουλάχιστον έτσι το προσέλαβα εγώ. Οι ήρωες είναι πλέον στα πρώτα -ήντα, αισθάνονται ηττημένοι και απογοητευμένοι, τόσο από τη διάψευση των πολιτικών τους πεποιθήσεων, όσο και από την προσωπική τους ζωή, τα φαντάσματα του παρελθόντος τους κατατρύχουν. Έχουν πλέον μια ευκαιρία να αποδώσουν δικαιοσύνη για ένα από τα πολλά εγκλήματα του Πινοτσέτ. Και θα το κάνουν, επειδή μπορεί να είναι σκιές του εαυτού τους, αλλά οι σκιές κινούνται ακόμη και πολεμούν. Πολύ ωραίο κόμικ, το ευχαριστήθηκα πραγματικά. Η αφήγηση, χωρισμένη σε μικρά κεφάλαια, ρέει αβίαστα, το σενάριο έχει πάντα μια δόση αποστασιοποίησης και είναι γεμάτο ειρωνεία και παντού υπάρχει μια διάχυτη θλίψη, που συμβολίζεται από τη βροχή που πέφτει στο Σαντιάγο. Υπάρχει όμως και αισιοδοξία, η αίσθηση, ότι, παρά τις πληγές του παρελθόντος, που έχουν σημαδέψει όλους τους πρωταγωνιστές, τελικά θα υπάρξει, έστω μιας μορφής, δικαιοσύνη. Οι διάλογοι είναι φυσικοί και ο Σεπούλβεδα καταφέρνει με μικρές πινελιές να προσδώσει βάθος στους χαρακτήρες και να κάνει ακόμη και κάποιες σχεδόν σουρεαλιστικές καταστάσεις να φαίνονται φυσιολογικές. Το σχέδιο του Μπεντίμπ είναι καλό, χωρίς να με έχει ξετρελάνει. Συλλαμβάνει, πάντως, την ουσία της ιστορίας και την αποτυπώνει επαρκέστατα στο χαρτί, βοηθώντας το σενάριο να προχωρήσει. Και επίσης, εικονογραφεί με σχετική επιτυχία τη θλίψη στα πρόσωπα των ηρώων. Οι εικονογραφήσεις των κτηρίων είναι πετυχημένες μαι η χρήση της σκιάς σε καίρια σημεία εύστοχη. Η έκδοση από την Opera, έναν εκδοτικό οίκο, που δεν μας έχει συνηθίσει στα κόμικ είναι πολύ ωραία σε μεγάλο μέγεθος, ωραίο χαρτί και στιβαρή βιβλιοδεσία και, επιπλέον, σε λογική τιμή. Η μετάφραση ανήκει στον Αχιλλέα Κυριακίδη, ο οποίος είχε μεταφράσει και το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις ίδιες εκδόσεις. Σε γενικές γραμμές, μια ευχάριστη έκπληξη για εμένα. Το αγόρασα λόγω θεματολογίας, αλλά τελικά, αποδείχθηκε πολύ παραπάνω από ένα απλό πολιτικό κόμικ. Πραγματικά, πιστεύω, ότι αξίζει να το ανακαλύψετε. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική του κόμικ από το rednnoir.gr Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα. Οι εικόνες της ελληνικής έκδοσης είναι από το hartismag.gr, ενώ οι αγγλικές σελίδες από την ιστοσελίδα του ίδιου του Μπεντίμπ.
  13. Είναι μια προσπάθεια στον χώρο που δεν μπορείς να παραβλέψεις... Είναι μια ιδέα, στηριζόμενη σε θεμέλια ετών, αλλά πάντα σε επαναστατικά μοτίβα. To πολυθεματικό περιοδικό κόμικς Μπλεκ κυκλοφορεί για έναν χρόνο τώρα, με τον υπότιτλο "Τα Καλύτερα Κόμικς". Έχει ως απώτερο σκοπό την δημοσίευση έργων, τόσο παλαιών όσο και νέων, διεθνώς αναγνωρισμένων δημιουργών, από (σχεδόν) κάθε είδους σχολή κόμικς. Πλειάδα τίτλων αποτελούν τα περιεχόμενα όλων των τευχών, με 8 έως και 12 τίτλους ανά τεύχος, όλοι παίρνοντας τον χώρο τους, άλλοι ως guest ενώ άλλοι ως μόνιμοι (μέχρι μετά από κάποιο ικανοποιητικό αριθμό τευχών να αντικατασταθούν από κάτι άλλο, εξίσου, αν όχι περισσότερο, καλό). Μερικοί από τους μόνιμους είναι: Μπλεκ (αυτό έλειπε), Ταρζάν, Στορμ (έως το #06 έμπαινε ολόκληρη ιστορία, από το #07 κόβεται στα 2), Μάντυ Ρίλεϋ (εξαίρεση το 7ο τεύχος), Φάντομ (, Δικαστής Ντρεντ, και το Παιδί Πάνθηρας. Guest ήρωες έχουμε: Κόρτο Μαλτέζε (#01), Λ-Ο: Πήγασος 4-Ω (#01-03), Γιορ (#01 & #07), Ο Ίσκιος (#03), Μισέλ Βαγιάν (#04-05), Τζόνι Ρεντ (#05-12), Γουίντς (#06-09), Ποπάϋ (#07-08), Κοκομπίλ (#08-...) κα Η βασική ομάδα του περιοδικού έχει αλλάξει δύο φορές σκυτάλη, από το ντουέτο Ανεμοδουράς-Ταρλαντέζος στους Ανεμοδουράς-Τομπαλίδης. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς έχει και τον εκδοτικό Μικρός Ήρως, συνεχίζοντας (και διευρύνοντας) το έργο του παππού και του θείου του, ενώ και ο Λευτέρης Ταρλαντέζος και ο Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι μεγάλοι γνώστες του χώρου, και έχουν ένα πλούσιο παρελθόν στο αντικείμενο των κόμικς... Με 164 σελίδες, όμορφο στήσιμο (από το #03 ειδικά έφτιαξε ιδιαίτερα), πολύ καλό χαρτί, εξαιρετική εκτύπωση, και όλα αυτά στην (απολύτως) λογική τιμή των 5, 90! Μπορεί να βρεθεί σε επιλεγμένα περίπτερα, σε βιβλιοπωλεία και κομιξάδικα πανελλαδικά... Μέχρι το Δεκέμβριο του 20 αριθμεί 8 τεύχη. Μια έκδοση που ξεχειλίζει μεράκι, αγάπη και σεβασμό για την 9η τέχνη... Και έχει σίγουρα πολλά ακόμα να δώσει! O προβληματισμός που φέρει η έκδοση όσον αφορά τον ρετρό χαρακτήρα ή ακόμα και τη στρατηγική της δημοσίευσης αποκλειστικά παλιών έργων, εύκολα εξαλείφεται, χάρη στη μοντέρνα αισθητική του, στους νέους τίτλους που περιλαμβάνει (παράδειγμα ο Λάργκο Γουίντς που δεν είχε συμπεριληφθεί σε κανένα ελληνικό έντυπο έως και σήμερα) ή σε reboots ή νέες συνέχειες παλαιότερων διάσημων δημιουργιών (παραδείγματα είναι ο Μισέλ Βαγιάν και ο Τζόνι Ρεντ), ενώ η παρουσίαση Ελλήνων καλλιτεχνών, η πυκνή αρθρογραφία γύρω από τα κόμικς και την επικαιρότητα στην γενικότερη ποπ κουλτούρα, δείχνει μια τάση αποφυγής επικόλλησης μιας ετικέτας, και αποτελεί απόδειξη πως το Μπλέκ ακόμα πειραματίζεται και θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα. Κείμενό μου στην έκδοση
  14. Από το 1951 που βγήκαν για πρώτη φορά στην χώρα μας, μέχρι και σήμερα, δεν έχει υπάρξει δεκαετία που δεν έχει κυκλοφορήσει σε κάποια μορφή μια έκδοση με ιστορίες από την σειρά Κλασσικά Εικονογραφημένα, βοηθώντας με αυτό τον τρόπο κάθε γενιά Ελλήνων από τότε μέχρι τώρα, στο να έρθει σε πρώτη επαφή με μερικά από τα πιο επιφανή βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας. Στην τρέχουσα δεκαετία μάλιστα είχαμε 2 εκδόσεις που βγήκαν από την Ατλαντίς σε συνεργασία με 2 εφημερίδες. Το 2018, ήταν η σειρά των εκδόσεων Οξύ στο να προστεθεί στην λίστα των εκδοτικών οίκων που μας πρόσφεραν την θρυλική σειρά. Έχει όμως νόημα μια εκ νέου εκτύπωση μιας σειράς που έχει τυπωθεί τόσες φορές, που υπάρχει αφθονία αντιτύπων σε λογικές τιμές στην αγορά και ότι αντίτυπο έχει εκδοθεί από το 1975 και ύστερα δεν ξεπερνάει τα 2-3€; Η σύντομη απάντηση είναι ναι, υπό προοπτικές. Εκεί λοιπόν που η έκδοση του 2013 ήταν η πιο αδιάφορη σε όλους τους τομείς, η έκδοση της Οξύ είναι η πιο ενδιαφέρουσα απ' όσες έχουν βγει ως τώρα. Σκληρόδετη - σε αντίθεση με ότι συνεχίζει να αναγράφει στο σάιτ του public - με καλή ράχη, με νέα αποκατάσταση των σχεδίων και νέα πλακάτ χρωματισμό, καθώς και νέα σύγχρονη μετάφραση, η έκδοση αναδεικνύει και ενισχύει την όλη εμπειρία ανάγνωσης ενός τεύχους των Κλασσικών Εικονογραφημένων. Τα τεύχη πλέον είναι έτοιμα για να μπουν στην βιβλιοθήκη των κατόχων τους, ενώ ακούω πως η τωρινή μορφή έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον κάποιων σχολείων της χώρας, που ενδιαφέρονται να τα προσθέσουν στην βιβλιοθήκη τους. Στα συν επίσης το ότι μας παρουσιάζουν για πρώτη φορά και μερικούς τίτλους που δεν είχαν ξαναεκδοθεί στην Ελλάδα είτε καθόλου, είτε σε αυτή την μορφή, μιας και ο μισός κατάλογος των Κλασικών στην Αμερική είχε διασκευαστεί εκ νέου από το 1953 και έπειτα, αλλά η Ατλαντίς διατήρησε τις παλιές εκδόσεις όσων είχε προλάβει να κυκλοφορήσει μέχρι τότε. Αυτές είναι: Το Φρανκεστάιν (05) της Μαίρη Σέλεϊ, το οποίο η Ατλαντίς θεώρησε πως θα ήταν τρομακτικό για τα παιδιά της εποχής. Το Αγγλικής παραγωγής Οι Αργοναύτες (07), το οποίο στην Ελλάδα είχε παραβλεφθεί, μιας και είχε βγει Ελληνική διασκευή της ιστορίας με τον τίτλο Ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες. Το Ρομπέν των Δασών (17) Το Τζέιν Έιρ (18) Το Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες (20) Επίσης, οι διασκευές των Ροβινσώνας Κρούσος (03), Οι Τρεις Σωματοφύλακες (06), Άθλιοι (08), ο Άνθρωπος με την σιδερένια μάσκα (12) είναι μεταγενέστερες από αυτές που δημοσίευσε η Ατλαντίς, αν και αυτές είχαν δημοσιευτεί για πρώτη φορά μέσα στην σειρά Μεγάλα Αριστουργήματα της Modern Times, οπότε δεν πρόκειται για πρώτες δημοσιεύσεις στην χώρα μας. Απλά για εκδοχές που δεν έχουν κυκλοφορήσει τόσες φορές, όσες οι υπόλοιπες. Αν όμως δεν σας ενδιαφέρουν όλα αυτά, τα 11,99€ που στοιχίζει χωρίς την έκπτωση το κάθε τεύχος, θα σας φανούν πολλά και η απόκτηση και αυτών των αντίτυπων αδιάφορη. Η Οξύ τώρα, έχει πάρει τα δικαιώματα για την έκδοση της Αγγλικής Classic Comic Store LTD, αν κρίνω από τα δικαιώματα που αναγράφονται μέσα στην έκδοση, η οποία κάνει πολύ καλή δουλειά τα τελευταία χρόνια στην εκ νέου διάθεση της σειράς. Όπως φάνηκε επίσης τόσο από την τελική κυκλοφορία της σειράς, όσο και από τα επηρεασμένα από την έκδοση του 1951 οπισθόφυλλα, δεν είχαν προγραμματίσει παραπάνω από 20 επιλεγμένα τεύχη. Η διαθεσιμότητα των τευχών γίνεται ανά τετράδες. Η πρώτη τετράδα βγήκε στις 13 Μαρτίου του 2018 και περιλάμβανε τα εξής: 1. 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα 2. Μόμπι Ντικ 3. Ροβινσώνας Κρούσος 4. Η μηχανή του χρόνου Η δεύτερη τετράδα βγήκε στις 06 Ιουνίου αν και μέσα στα τεύχη αναγράφεται πως βγήκαν τον Μάιο. 5. Φρανκεστάιν 6. Οι τρεις σωματοφύλακες 7. Οι Αργοναύτες 8. Οι άθλιοι Η τρίτη τετράδα βγήκε στις 06 Αυγούστου. 9. Ρωμαίος και Ιουλιέτα 10. Ο τελευταίος των Μοικανών 11. Ο πόλεμος των κόσμων 12. Ο άνθρωπος με τη σιδερένια μάσκα Η τέταρτη τετράδα βγήκε στις 23 Νοεμβρίου 13. Μεγάλες προσδοκίες 14. Το νησί των θησαυρών 15. Ανεμοδαρμένα ύψη 16. Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων Η πέμπτη και τελευταία τετράδα βγήκε τον Μάρτιο του 2019. 17. Ρομπέν των δασών 18. Τζέιν Έιρ 19. Οι ιππότες της στρογγυλής τραπέζης 20. Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες Edit: Τον Νοέμβριο του 2019, η εκδοτική πρόσθεσε άλλα τρία τεύχη στην σειρά. Πρόκειται για τα: 21) Αινειάδα 22) Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος Α' & Β ηΤόμος 23) Μπεν Χουρ Και τα 3 προέρχονται από την Αγγλική έκδοση, με την Αινειάδα και τον Μπεν Χουρ να έχουν κυκλοφορήσει ξανά στην χώρα μας και τον πρώτο παγκόσμιο να είναι ουσιαστικά ένας εκτός σειράς τόμος 100 σελίδων, που στην χώρα μας αποφάσισαν να το χωρίσουν στα δύο.
  15. Το 2018, το δίδυμο Κάουα και Ρουμπούλιας, από τους καλύτερους Έλληνες δημιουργούς κόμικς και όχι μόνο, υπό τη σκέπη της Jemma Press, κυκλοφόρησαν το πρώτο (από τα τρία) τεύχη της σειράς με τίτλο " Οι Νύφες του Δράκουλα ". Συνολικά 3 τεύχη 48 σελίδων, πολύ υψηλής ποιότητας κυκλοφόρησαν πολύ γρήγορα, μόνο μέσα σε 1,5 χρόνο, για τα ελληνικά δεδομένα. Οι τίτλοι των τευχών είναι, με τη σειρά, Νουρ, Σντένκα και Κάριν. Και για να μην μακρηγορώ, απλά πάρτε τα! Και αυτό το λέω, όχι γιατί πρόκειται για το καλύτερο κόμικ που έχω διαβάσει. Ίσως δεν είναι καν το καλύτερο κόμικ, για τον κόμη από τα Καρπάθια, που έχω διαβάσει. Αυτό που θεωρώ σημαντικότερο όμως, σε κόμικς που καταπιάνονται με τόσο γνωστά και πολυδιασκευασμένα θέματα/χαρακτήρες, είναι να έχουν λόγο ύπαρξης. Να ξέρουν τι θέλουν να πουν, γιατί θέλουν να το πουν, και κυρίως να μην βασίζονται στο lore και την αναγνωρισιμότητα για να καλύψουν την έλλειψη ουσίας. Σε αυτό οι Νύφες με κάλυψαν απόλυτα. Πιάνουν ένα μικρό κομμάτι υποστηρικτικού καστ, και το αναδεικνύει, το φέρνει στο προσκήνιο και το αναδεικνύει. Από πίσω, πάντα δεσπόζει, απειλητικά, η φιγούρα ή "σκιά" της φιγούρας του αιμοσταγούς βρικόλακα. Σε σημεία, αναλαμβάνει τα ηνία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, χωρίς ποτέ όμως να κυριαρχεί μπροστά στο δράμα και την τραγικότητα των τριών γυναικών. Ο Κάουα είναι γνωστός για τις συγγραφικές του ικανότητες. Έγραψε σχεδόν 150 σελίδες μιας μεστής ιστορίας, βασιζόμενος περισσότερο στο συναίσθημα και λιγότερο στον τρόμο. Κάνει πολύ χρήση της αφηγηματικής τεχνικής, με πολύ μεγάλα, σε μέγεθος και σε ποσότητα λέξεων, τετράγωνα αφηγήσεων. Κάτι που γενικά δεν μου αρέσει, αλλά εδώ λόγω setting, δικαιολογούνται σε κάποιο βαθμό. Κυρίως στην αφήγηση, αλλά και στους διαλόγους χρησιμοποιεί μια "δημώδη" γλώσσα, προφανώς για να προσδώσει ποιητικότητα και λυρισμό στον λόγο, χωρίς βέβαια να είναι πάντα επιτυχημένος στην προσπάθεια του. Ο Ρουμπούλιας κάνει party με τα μελάνια του! Κυριολεκτικά όμως, καθώς μου είχε πει ότι δεν χρησιμοποίησε καθόλου μολύβια. Ειδικά στο πρώτο τεύχος, κάνει ίσως υπερβολική χρήση, προφανώς θέλοντας να δώσει μια σκοτεινή, gothic, ατμόσφαιρα, χάνοντας όμως τις όμορφες λεπτομέρειες που είναι γνωστό ότι μπορεί δώσει. Στα υπόλοιπα δύο τεύχη χαλαρώνει λίγο την υπερβολική χρήση μελανιών και σε μερικά σημεία ειδικά μας χαρίζει κάποια εκπληκτικά καρέ. Συνολικά, από τις καλύτερες, ολοκληρωμένες δουλειές των τελευταίων ετών. Αξίζει την προσοχή και την αγορά όλων των κομιξόφιλων.
  16. Chainsaw Man MAL Status: finished Author & Artist: Tatsuki Fujimoto Volumes: 11 Chapters: 97 Serialization: Shounen Jump Run: 3/12/18 – 14/12/20 Λοιπόν, το Chainsaw Man είναι ένα διαμαντάκι. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναφερθεί είναι πως, ενώ έχει τελειώσει το run του στο περιοδικό, η ιστορία δεν έχει ολοκληρωθεί και μάλιστα αναμένεται το δεύτερο μέρος της να ξεκινήσει σχετικά σύντομα, λογικά με παρεμφερή τίτλο. Για να δούμε λίγο την πλοκή: Με λίγα λόγια, ο Denji είναι ένας ορφανός νέος με κατοικίδιο τον διάβολο του αλυσοπρίονου, ονόματι Pochita. Όντας πολύ φτωχός, πρέπει να ξεπληρώσει τα χρέη του πατέρα του και το επιτυγχάνει κυνηγώντας άλλους διαβόλους. Ύστερα από την προδοσία που δέχεται από τους εργοδότες του, κάνει ένα συμβόλαιο με τον Pochita ώστε ο τελευταίος να γίνει η καρδιά του και, σε αντάλλαγμα, ο Denji να του δείξει τα όνειρά του. Έτσι, δημιουργείται επίσημα ο Chainsaw Man, ο οποίος απορροφάται από μια υπηρεσία η οποία μάχεται επίσημα τους διαβόλους, με υπεύθυνο την Makima, μια μυστηριώδη και χειριστική γυναίκα, και εντάσσεται σε μια αρκετά ιδιαίτερη ομάδα κυνηγών. Κάπως έτσι ξεκινά η περιπέτεια του Denji, ο οποίος δείχνει να προσπαθεί να απολαύσει τη νέα του ζωή όσο περισσότερο μπορεί. Η ιστορία είναι παραδόξως εξαιρετική. Υπάρχει αρκετή βία και σπλάτερ, αλλά θεωρώ ότι το χειρίζεται πολύ καλά, δίνοντας κιόλας στους φανς του gore υλικό για διασκέδαση! Από εκεί και πέρα, το έργο είναι κατά κύριο λόγο κωμικό, έχοντας όμως αρκετές φάσεις με ένταση και δυνατές σκηνές, παρολ'αυτά η συνταγή παραμένει ίδια σε όλο το μάνγκα. Προσωπικά, απόλαυσα πάρα πολύ την ιστορία, φεύγει νεράκι και δεν κάνει κάποια κοιλιά πουθενά. Ενώ το αρχικό κόνσεπτ δεν είναι αρκετά πρωτότυπο, το στόρυ είναι ιδιότροπο, έξυπνο και απίστευτα διασκεδαστικό. Έχει ένα σωρό φανταστικές ιδέες, που δεν στηρίζονται στην τέλεια δομημένη πλοκή χωρίς τρύπες, αλλά στο πως θα είναι το έργο σε μάξιμουμ διασκέδαση! Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που χειρίζονται την ύπαρξη των διαβόλων, μιας και όλοι οι διάβολοι είναι αντίστοιχοι με τους φόβους των ανθρώπων και, ανάλογα το πόσο τους φοβούνται, έχουν και την αντίστοιχη δύναμη. Για παράδειγμα, ο Darkness Devil ή ο Gun Devil (οι οποίοι εμφανίζονται στην ιστορία) θα ήταν πολύ δυνατοί, εφόσον όλοι οι άνθρωποι φοβούνται τα πιστόλια και το σκοτάδι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Τέλος, έχει φοβερή ανάπτυξη για ορισμένους χαρακτήρες και γενικά ένα πολύ ενδιαφέρον και πλούσιο καστ. Το αστείο με το έργο είναι ότι σου δίνει την αίσθηση ότι πρόκειται για κατί βαθύ και ψαγμένο, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις εάν ήταν εσκεμμένο ή εάν έτσι έτυχε να παρουσιαστεί. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η κόντρα στη σκέψη πως, μήπως εν τέλει δεν προσπαθεί να προωθήσει κάτι με σκοπό; Το art direction στο μάνγκα είναι φοβερό. Από το ιδιοφυές paneling, το οποίο προωθεί άψογα το fast-paced action και την ροή της ιστορίας, έως τους σχεδιασμούς των χαρακτήρων και συγκεκριμένα των διαβόλων, δεν πάσχει πουθενά. Τα εξώφυλλα είναι πολύχρωμα και vibrant, προσκαλούν το μάτι να τα ανοίξει, οι σελίδες είναι καθαρές, οι μάχες κατανοητές, χωρίς την "βρωμιά" που κουράζει, το στήσιμο εξυπηρετεί πολύ την ιστορία και τα συναισθήματα που προσπαθεί να περάσει η κάθε σκηνή. Το πιο σημαντικό στοιχείο όμως είναι όταν υπάρχει ένταση. Σε κάποια φάση, όταν εμφανίζεται ο Darkness Devil, δεν γίνεται να μην νιώσεις όλο τον τρόμο που ξεπετσιάζει τους χαρακτήρες εκείνη τη στιγμή. Το στήσιμο των σελίδων, ο σουρρεαλιστικός τρόπος που επιλέχθηκε για να εκτυλιχθεί η σκηνή, είναι τόσο εξαιρετικά που, από το σχέδιο μόνο, έχει περάσει όλη η ουσία του φόβου ενάντια σε έναν τόσο δυνατό διάβολο. Επίσης, σε μένα αρέσει και το ιδιαίτερο, αναγνωρίσιμο στυλ του Fujimoto, ξεχωρίζει πολύ από δουλειές άλλων μανγκάκα και δεν παριστάνει ότι δεν είναι ψηφιακό. Θέλω πάρα πολύ να μοιραστώ διάφορα φανταστικά designs ορισμένων πολύ σημαντικών devils, αλλά οι αποκαλύψεις τους είναι πολύ δυνατές στο μάνγκα, οπότε συνισταται χίλιες φορές να τα βιώσει κάποιος μέσα στο έργο. Ένα άνιμε βασισμένο στο μάνγκα πρόκειται να ξεκινήσει πολύ σύντομα και υπάρχει φοβερό hype επειδή το πρώτο υλικό που έχουμε δει είναι εξαιρετικό. Μην ξεχνάμε ότι το στούντιο που έχει αναλάβει τη μεταφορά είναι η MAPPA, που είναι γνωστή για την φοβερή ποιότητα στα έργα τους. Η παραπάνω εικόνα είναι από τα πρώτα key art που βγήκαν στη δημοσιότητα αφού ανακοινώθηκε το άνιμε! Εν ολίγοις, χάρμα οφθαλμών, γαμάτη ιστορία, διασκεδαστική παρέα στο τραίνο για τη σχολή. Το συγκεκριμένο μάνγκα είναι σχεδόν τέλειο. Το μόνο πράγμα που θα με εμπόδιζε ίσως από το να του δώσω ένα 10 από θέμα απόλαυσης θα ήταν το γεγονός ότι τα τελικά κεφάλαια σε ένα σημείο, για πολύ λίγο, με έχασαν γιατί μπερδεύτηκα Δώστε του μια ευκαιρία, υπάρχει λόγος που είναι στα ανερχόμενα επικά μάνγκα για αναγνώστες! Το μόνο θέμα είναι ότι δεν έχουν κυκλοφορήσει όλοι οι τόμοι επίσημα στα αγγλικά, οπότε η λύση προς το παρόν είναι (τα πολύ καλής ποιότητας) scanlations.
  17. Μετά από αρκετά χρόνια όπου βασίλευε ένα τεράστιο κενό στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία του Ιταλού κομίστα Sergio Toppi η Lionforge έκανε μια ανακοίνωση που ακούστηκε πολύ μελωδικά στα αυτιά των απανταχού θαυμαστών του αλλά και των εν δυνάμει όπως εγώ. Ξεκίνησε να εκδίδει σε τόμους το σύνολο του έργου του μοναδικού αυτού δημιουργού υπό τον τίτλο The Collected Toppi. Ο πρώτος τόμος έφτασε πριν ένα μήνα στα χέρια μου και υποσυνείδητα καθυστερούσα να τον διαβάσω γιατί φοβόμουν μην πέσουν στο κενό οι τεράστιες προσδοκίες μου, αλλά ευτυχώς συνέβη το αντίθετο. Καταρχήν ο τόμος των 168 σελίδων είναι εξαιρετικής ποιότητας με σκληρό εξώφυλλο και ακριβό χαρτί πάνω στο οποίο γράφει πανέμορφα το βαριά μελανωμενο σχέδιο του Toppi. Τα εξώφυλλα έχουν στρογγυλεμένες γωνίες, μια λεπτομέρεια που ίσως σε κάποιους φαίνεται ασήμαντη αλλά μου φάνηκε πολύ φρέσκια αλλαγή. Με τίτλο "The Enchanted World" περιέχει 11 μικρές ιστορίες (ο Τόπι κατά κύριο λόγο προτιμούσε τα μικρά compact σενάρια που μπορούσε να διηγηθεί σε 5-10 σελίδες) που παίζουν στα όρια μεταξύ fantasy-mystery-horror. Το μαεστρικό του χέρι και το άφταστο επίπεδο του στο ασπρόμαυρο σχέδιο το οποίο είναι ταυτόχρονα ασαφές και πολύ λεπτομερές, προσφέρει ατμοσφαιρικές και σκοτεινές ιστορίες που καταφέρνουν να σε μαγνητίσουν και να σου κάνουν την τρίχα να σηκωθεί με 4 σελίδες και 10 μπαλονάκια λίγου κειμένου, όταν άλλοι χρειάζονται δεκάδες σελίδες ίσα για να σε ιντριγκάρουν. Έχει ένα φοβερό τρόπο να παίζει με τις σκιές έχοντας όλους του τους χαρακτήρες πάντα μισοκρυμμένους από το φως, ενώ ο ριζοσπαστικός τρόπος που ανακατεύει τα καρέ μεταξύ τους και σπάει τα συμβατικά όρια των πάνελ σε απορροφά άμεσα. Είναι πραγματικά από αυτούς που χαζεύεις για πολλή ώρα την κάθε σελίδα μετά την ανάγνωση της. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ανταποκρίθηκε σε αυτό που περίμενα και ακόμα παραπάνω, όπως και χαίρομαι που αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή επαφή μου με το έργο του. Παραδέχομαι ότι, αν και τελείως διαφορετικοί, υπήρχαν σημεία που ξεπέρασε και τον Μοέμπιους στο δέος που μου δημιούργησε. Η σειρά πλέον απαριθμεί 2 τόμους με τον δεύτερο να βγαίνει 10 του περασμένου μήνα, ελπίζω οι πωλήσεις να είναι τέτοιες που να μην ναυαγήσει η προσπάθεια. Εδώ τσεκάρετε και promo trailer της Lionforge. :)
  18. Το αχανές σύμπαν της Marvel κάνει διαρκώς επανεκκινήσεις και επιχειρεί να μοιράσει την τράπουλα ξανά, έτσι ώστε να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού, το οποίο εξελίσσεται και γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό. Κάποιες φορές, αυτή η προσπάθεια επανακαθορισμού των κουρασμένων υπερηρώων δεν πετυχαίνει, κάποιες φορές όμως, δίνει μικρά αριστουργήματα. Ευτυχώς, το The Immortal Hulk των Al Ewing (σενάριο), Joe Bennett (σχέδιο), Ruy Jose (μελάνια), Paul Mounts (χρώμα) με τα εξώφυλλα του πολύ Alex Ross, είναι όντως ένα μικρό αριστούργημα. Καταρχάς, για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει από πολύ κοντά τα τεκταινόμενα στο σύμπαν της Marvel (όπως εγώ), τα πράγματα είναι σχετικά απλά: ο Bruce Banner περιπλανιέται ανέστιος και κάθε βράδυ μεταμορφώνεται σε Hulk, ακόμη κι αν είναι νεκρός (αυτό είναι το φοβερό εύρημα της σειράς!). Κατά τα άλλα, ο Χαλκ είναι σίγουρα ένας προβληματικός ήρωας, όχι επειδή αντιμετωπίζει σε κάθε τεύχος τους προσωπικούς του δαίμονες (δεν θα ήταν στο σύμπαν της Marvel, εάν δεν είχε προβλήματα!), αλλά επειδή το μοτίβο του άμυαλου κτήνους στο οποίο μεταμορφώνεται ο άτυχος Μπρους Μπάνερ κάθε φορά που η καρδιά του χτυπά γρήγορα, δεν μπορεί να αντέξει δραματουργικά επί μακρόν, κάτι που αντιλήφθηκαν οι δημιουργοί της Marvel (και ιδιαίτερα ο Peter David, που έδωσε νέα πνοή στον ήρωα), για αυτό και στράφηκαν σε άλλες κατευθύνσεις. Το The Immortal Hulk είναι, λοιπόν, η πλέον πρόσφατη κατεύθυνση, που παίρνει ο πράσινος γίγαντας. Ο Αλ Γιούινγκ προσπαθεί με πολύ μεγάλη επιτυχία να επιστρέψει στις ρίζες του ήρωα, διατηρώντας όμως τη σύγχρονη οπτική. Ο τίτλος του πρώτου τεύχους της σειράς (Or is he both?) είναι σαφής αναφορά (όπως ομολογεί και ο ίδιος) στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Χαλκ και το ερώτημα, όπως και η απάντηση, είναι σαφής: ο Χαλκ είναι και τα δύο: και άνθρωπος και τέρας, όπως άλλωστε και το λογοτεχνικό πρότυπο στο οποίο βασίστηκε ο ήρωας (ο Δρ. Τζέκυλ και ο κύριος Χάιντ) Ο Χαλκ παρουσιάζεται εδώ εκδικητικός, αμοραλιστής με μια απόλυτα προσωπική αντίληψη περί δικαιοσύνης και τοποθετείται “πέραν του καλού και του κακού”, με αποτέλεσμα να κάνει και ένα ταξίδι στην Κόλαση, όπου η ωμή δύναμη φυσικά δεν αρκεί. Όσο για τον άμοιρο Μπάνερ; Αυτός παραμένει παθητικός θεατής, η ιστορία δεν του ανήκει πλέον. Πιστεύω ότι αυτό το κόμικ είναι το πιο ενήλικο κόμικ με υπερήρωες που έχω διαβάσει από τη Marvel. Οι δημιουργοί δεν διστάζουν να δείξουν εικόνες, που είναι πολύ πιο σκληρές από τα συνηθισμένα εμπορικά κόμικ, αλλά και να θίξουν θέματα, όπως η αυτοδικία, αλλά και η ίδια η φύση του Καλού και του Κακού. Καθώς προχωρά η αφήγηση, ο Γιούινγκ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει λογοτεχνίζουσα γλώσσα κι να προβάλλει σκέψεις, που μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν φιλοσοφικές και μετατρέπουν τον Χαλκ σε μια, τηρουμένων των αναλογιών, σχεδόν Νιτσεϊκη φιγούρα (εξού και το “πέραν του καλού και του κακού”): ο Χαλκ έχει μεταμορφωθεί από σύμβολο των απωθημένων (κύριος Χάιντ) σε τιμωρό και φορέα δικαιοσύνης (Νίτσε). Επίσης, χρησιμοποιούνται σύγχρονες μέθοδοι αφήγησης, όπως για παράδειγμα φλας μπακ σε παράλληλη εξέλιξη με την κύρια δράση. Και όλα αυτά γίνονται, χωρίς να περιφρονείται η δράση και οι μάχες! Ταυτόχρονα, φέρνουν στο προσκήνιο διάφορους χαρακτήρες που συνδέονται με τον Χαλκ και τους τοποθετούν με μεγάλη επιτυχία στο νέο πλαίσιο. Οι δημιουργοί του κόμικ ρίσκαραν και πέτυχαν, γιατί η σειρά γνωρίζει όχι μόνο μεγάλη καλλιτεχνική, αλλά και εμπορική επιτυχία. Η συμβολή του Μπένετ στην επιτυχία της σειράς είναι τεράστια: ο σχεδιαστής επιστρέφει κι αυτός στις απαρχές του Χαλκ και μας προσφέρει έναν Χαλκ πιο ογκώδη, τεράστιο και σαφώς πιο απειλητικό, που μας δείχνει ότι ο πράσινος γίγαντας έχει πλέον το πάνω χέρι στη συμβιωτική του σχέση με τον Μπάνερ. Αλλά και στις σκηνές-σοκ, τα καταφέρνει περίφημα, ενώ σε ορισμένα σχέδια διαστρεβλώνει τη φυσική ανατομία με μεγάλη επιτυχία κάνοντας το αποτέλεσμα απολύτως πιστευτό. Όπως και να το δει κανείς, κόμικ δράσης ή τρόμου ή κόμικ υπαρξιακού φόβου, το The Immortal Hulk έχει κάτι για όλους και πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει απόλυτα όλους τους οπαδούς. Η σειρά έχει προταθεί για Eisner και γενικά έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές και δικαίως, Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τόμοι, που συγκεντρώνουν τα 20 πρώτα τεύχη και οι οποίοι περιλαμβάνουν διάφορα σκίτσα, καθώς και ένα κείμενο του συγγραφέα, που βρίσκεται στον πρώτο τόμο. Μια παρουσίαση και κριτική του κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ,. Μια ελάχιστα διαφορετική εκδοχή του κειμένου δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  19. Γαλλία, αρχές του 20ού αιώνα. Όλα τα ζώα ζουν (σχετικά) αρμονικά μεταξύ τους, υπό τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η ύπαρξη του ανθρώπου αμφισβητείται έντονα τόσο από τους απλούς πολίτες όσο κι απ' τους επιστήμονες, καθώς θεωρείται εκλιπόν είδος. Ωστόσο υπάρχουν ακόμη, γεγονός που φαίνεται να γνωρίζουν μονάχα μερικοί συλλέκτες και λαθροθήρες. Κάποιοι απ' τους οποίους, το βράδυ που ξεκινάει η αφήγηση, επιτίθενται σε μια απομονωμένη ομάδα στο δάσος του Φονταινεμπλώ και αιχμαλωτίζουν δύο αδέρφια. Τα δύο «δείγματα» μεταφέρονται στο Παρίσι κι εκεί χωρίζονται... Βρήκα ενδιαφέρον το όλο σκηνικό και γ' αυτό αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στο κόμικ αυτό, παρότι δεν ήξερα κανέναν από τους δύο δημιουργούς. Και δεν πέρασα καθόλου άσχημα. Ο Hervé Bourhis, με φόντο την Μεγάλη Πλημμύρα του Παρισιού του 1910, διηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία, εγείροντας σημαντικά ερωτήματα κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Δεν είναι βαρύ ανάγνωσμα, ίσα-ίσα που υπάρχει χιούμορ, υποδόριο βέβαια. Στα συν του Alas συνυπολογίζω και το κομψό σχέδιο του Rudy Spiessert, ο οποίος (με βοήθεια από την κολορίστα Mathilda) παίρνει την ligne claire και την εκμοντερνίζει με εξπρεσιονιστικές λεπτομέρειες. Για τα τυπικά, να γράψω ότι κυκλοφόρησε στα γαλλικά από την Dupuis το 2010 και στα αγγλικά μεταφράστηκε το 2018 από την Europe Comics. Αξίζει να το διαβάσετε. Δεν είναι κάποιο αριστούργημα, αλλά διαβάζεται νεράκι, είναι ευχάριστο στο μάτι κι έχει κάτι να πει.
  20. Όταν πρωτοήρθα σε επαφή με τον συγκεκριμένο δημιουργό ήξερα ότι θα με απασχολήσει στο μέλλον. Τώρα που διάβασα και μια ολοκληρωμένη του δουλειά το πιστεύω όλο και περισσότερο. Ο λόγος για τον Ελβετό Jared Muralt, του οποίου δουλειές μπορείτε να τσεκάρετε στην προσωπική του ιστοσελίδα Jared Illustrations και στην σελίδα που διατηρεί στο facebook. Εδώ θα δούμε την τρίτη ολοκληρωμένη του δουλειά μετά το χωρίς λόγια End of the Voyage και το Hellship, το The Fall. Η πρώτη του προσπάθεια στο post-apocalyptic genre αρχικά εκδόθηκε στα Γερμανικά σε 3 τεύχη μέσα στο 2017 και τον Απρίλιο του 2018 βγήκαν μαζεμένα σε ένα trade paperback στα γερμανικά και αγγλικά. Η σειρά συνεχίζεται με ακόμα 3 τεύχη τα οποία εκδόθηκαν σε ένα tpb το καλοκαίρι που μας πέρασε. Το κόμικ στήνεται πάνω σε μια παγκόσμια οικονομική κρίση που έχει ρίξει πολλές χώρες στην αναρχία και την καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα η ανθρωπότητα μαστίζεται από έναν ιό σαν την γρίπη ο οποίος εξελίσσεται πολύ γρήγορα και σκοτώνει χιλιάδες καθημερινά. Πρωταγωνιστές μια οικογένεια τριών, ο πατέρας με τον γιο και την κόρη του στο γερμανόφωνο κομμάτι της Ελβετίας. Μέχρι στιγμής στα πρώτα τρία τεύχη που διάβασα η ιστορία δουλεύει πάνω στο στήσιμο του backstory του πως έφτασε εκεί που έφτασε ο πλανήτης στην αρχή της αφήγησης και τις προσπάθειες της οικογένειας να επιβιώσει σε ένα κράτος που διαλύεται και ισχύει ξανά ο νόμος του ισχυρού. Δεν είναι κακό. Όσον αφορά τα post-apocalyptic κόμικς (από τα οποία δεν έχω διαβάσει και τα πολλά) δεν το λες υπερβολικό ή πρωτότυπο. Είναι μια ενδιαφέρουσα και ψυχαγωγική ιστορία και αυτό μου αρκεί. Το περιβάλλον για μένα που μένω εδώ είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί βλέπω μέσα από τα μάτια ενός ντόπιου μια από τις πιο οργανωμένες και δεμένες χώρες του κόσμου να καταρρέει και αναγνωρίζω μέρη στην πόλη του κόμικ (που δεν ονομάζεται) σχεδόν ίδια με αυτά που περνάω καθημερινά. Είναι πολύ περίεργο να τα βλέπω στο άλλο άκρο έστω και μέσα από το χαρτί, σαν να βλέπεις apocalypse στην Αθήνα και ορδές να αδειάζουν τον ΑΒ Βασιλόπουλο,τον Σκλαβενίτη και να τρέχουν αγκαλιά με μισοψημένους γύρους. Αυτό όμως που κερδίζει τις εντυπώσεις με τον συγκεκριμένο είναι για ακόμα μια φορά το σχέδιο. Το έχω ερωτευτεί το πενάκι του Muralt, είναι κάτι μεταξύ εικονογράφων βιβλίων ανατομίας της Βικτωριανής εποχής και Μοέμπιους. Αφού τελειώνεις τα μπαλονάκια κάθε σελίδας, αράζεις 1-2 λεπτά χαζεύοντας τα σκίτσα από την μικρότερη έκφραση στα πρόσωπα μέχρι κάτι δισέλιδα τεραστίων διαστάσεων και λεπτομέρειας. Σε αυτό το site μπορείτε να παραγγείλετε τα 2 από τα 3 κόμικ (The Fall, End of the Voyage) καθώς και scetchbook του - με τιμές Ελβετίας βέβαια . Το Vol. 2 με τα τεύχη 4-6 είναι σίγουρη αγορά, ο τύπος ελπίζω να πάει πολύ μπροστά και να καταξιωθεί γιατί του αξίζει. Στο tpb περιέχει και 5-6 σελιδούλες στο τέλος με storyboard ως εξτραδάκι. Στο goodreads του έβαλα ένα σχετικά πληρωμένο 5/5 επειδή ξέρω ότι τα διαβάζει και με θυμάται οπότε δεν θέλω να τον κακοκαρδίσω, μεταξύ μας θα έλεγα ένα 4/5 κυρίως για την παραπάνω δουλίτσα που θέλει το σενάριο. teaser από το δεύτερο tpb
  21. Η δεύτερη προσπάθεια της Δήμητρα Νικολαΐδη, μετά το εξαιρετικό Guess! εμφανίστηκε στο Comicdom του 2018. Το συγκεκριμένο κόμικ κινείται σε διαφορετικό σεναριακό ύφος, αφού τα φαντασιακά στοιχεία υποχωρούν, χωρίς όμως να εκλείψουν και δίνουν τη θέση τους σε μια εκ πρώτης όψεως ρεαλιστική αφήγηση. Ηρωίδα της ιστορίας είναι η Αθηνά, χορεύτρια, η οποία δεν ικανοποιείται πλέον από την τέχνη της και επιστρέφει στο χωριό της γιαγιάς της προσπαθώντας να βρει τον εαυτό της σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Καταλαβαίνετε ότι δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει σε σεναριακό επίπεδο, αλλά το σχέδιο της Νικολαϊδη, καθώς και τα χρώματα είναι πραγματικά υπέροχα. Θεωρώ ότι αξίζει την προσοχή σας, αν και δεν με ενθουσίασε τόσο όσο η προηγούμενη δουλειά της - απουσίαζε εξάλλου και το στοιχείο της έκπληξης. Πιστεύω πάντως, ότι η προσπάθεια διαφοροποίησης από το ντεμπούτο της είναι αξιοσημείωτη και δείχνει ότι η καλλιτέχνις επιθυμεί να εξελιχθεί. Κατά τη γνώμη μου, η Νικολαΐδη είναι μια δημιουργός, την οποία αξίζει να παρακολουθούμε, κάτι που αποδείχθηκε και με το επόμενο έργο της, την "Παλικαρού" Ευχαριστώ για το οπισθόφυλλο και την εσωτερική εικόνα τον @GreekComicFan
  22. Ένα φανζίν, το οποίο κυκλοφόρησε το 2018. Το σενάριο και το σχέδιο ανήκουν στην ταλαντούχα Ειρήνη Σκούρα, που έχει εκδώσει και το "Και οι 12 ήταν Υπέροχοι" και το "Έρωτας + Ψυχή", αλλά έχει κάνει την εικονογράφηση και σε παιδικά βιβλία (το λινκ, που παραθέτω για το biblionet τα έχει). Το φανζίν, το οποίο είναι γραμμένο στα αγγλικά, αποτελείται από μονοσέλιδες χιουμοριστικές ιστορίες, οι οποίες αφηγούνται κάποια στιγμιότυπα της καθημερινότητας των εργαζομένων σε ένα diner, κάπου στις ερημιές των ΗΠΑ. Σε γενικές γραμμές, οι ιστοριούλες είναι συμπαθητικές, αλλά τίποτα σπουδαίο και κατά τη γνώμη μου όχι αστείες, παρά μόνο συμπαθητικές. Εντούτοις, αφήνουν μια μάλλον γλυκόπικρη γεύση, καθώς πρόκειται για μια καθημερινότητα, την οποία όλοι μας έχουμε αντιμετωπίσει, με παραλλαγές, φυσικά. Παρόλα αυτά, το σχέδιο της Σκούρα είναι εξαιρετικό και τα χρώματα πολύ ταιριαστά. Η έκδοση είναι αρκετά προσεγμένη σε ωραίο σκληρό χαρτί, που αναδεικνύει το σχέδιο και τα χρώματα. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι η Σκούρα είναι μια δημιουργός, που θα έχει εξέλιξη και προσωπικά θεωρώ, ότι αξίζει να την παρακολουθεί κάποιος. Εγώ θα το κάνω σίγουρα.
  23. Ένας από τους πιο εφευρετικούς και ιδιότροπους πρωταγωνιστές της ελληνικής σκηνής των αυτοεκδόσεων, δεν είναι άλλος από τον τρελό/μανιακό/ψυχάκια/κοινωνιοπαθή ΨΥΧΑΛΑΣΤΡΑ του Πανάγου (κατά κόσμον Παναγιώτης Γερακάκης). Ξεκίνησε με 28 σελίδες στο Comicdom Con του 2018 και έπειτα ήρθε με μια 36 σελίδων συνέχεια στο Comicdom Con του 2019. Τον Ιανουάριο του 2019 δημοσιεύθηκε στο 6ο τεύχος του Comic Cultura μια δισέλιδη spin-off ιστορία. Ο δημιουργός υπόσχεται μια τρίτη συνέχεια στο φετινό Comicdom Con το τριήμερο 10-12 Απριλίου. Η σειρά απέσπασε και υποψηφιότητα στην κατηγορία "Καλύτερη Αυτοέκδοση" των ΕΒΚ το 2019. Η σειρά διακρίνεται για το μαύρο χιούμορ της, και τον πολιτικό της σχολιασμό, πάνω στην κοινωνία, ενώ παράλληλα αποτελεί μια κριτική στην ψυχοθεραπεία, και στους λόγους που κάνουν έναν άνθρωπο σχιζοφρενή. Στο πρώτο μέρος έχουμε τον Ψυχαλάστρα σε ένα rampage, ενώ στο δεύτερο αλλάζει τοποθεσία και αντιμετωπίζει άλλων ειδών τρέλες, και προσπαθεί να αναδειχθεί μέσα από ένα μικρότερο κοινωνικό (και κυρίως αιμοβόρο) πλαίσιο. Συνολικά, όλο το κόμικ φέρει στοιχεία αρκετά πρωτότυπα, και έχει αρκετό ενδιαφερόν. Είναι αδιαμφισβήτητα μια από τις ασφαλέστερες και καλύτερες επιλογές όσον αφορά τα νεώτερα φανζίν, το προτείνω ανεπιφύλαχτα...
  24. Ο Ντίνος Χεντμπάνγκης είναι ο απόλυτος κόμικ αντι-ήρωας μεταλάς. Αντισυμβατικός, σταρχιδιστής, περιθωριακός και αυτο-περιθωριοποιημένος, κόντρα στο μέινστριμ, στους λαϊκούς, στο έντεχνο, σε οτιδήποτε βρώσιμο δεν πρόερχεται από τα βρώμικα της μιχαλακοπούλου. Είναι πιστός υπηρέτης του χέβι μέταλ, οπλαρχηγός της επανάστασης των απανταχού μεταλλάδων ετούτης της γης. Ο Δαίμονας Θρασοκλής, είναι αυτό ακριβώς: ένας δαίμονας που άκουσε τυχαία Abba, ανακάλυψε την ροκ και την μέταλ, εγκλωβίστηκε σε ένα iron maiden the early years βινύλιο μέχρι που ο Ντίνος το αγόρασε, τον απελευθέρωσε και γίνανε κολλητάρια. Ο Gordon Blacksmith που ανάθεμα και αν ξέρω πως είναι το κανονικό του όνομα, αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι είναι Έλληνας (χα-χα-χα, κάποτε δεν το ήξερα και πήγα και του μίλησα αγγλικά σε φεστιβάλ ο ξύπνιος) γέμισε την comic στήλη του εμβληματικού μεταλοπεριοδικού metal and heavy metal hammer για σχεδόν δύο δεκαετίες, πιάνοντας πλήρως τον παλμό, όντας και ο ίδιος, του κλασικού Έλληνα μεταλά. Του κάφρου, του βρωμιάρη, του άξεστου, του φτωχού πλην τίμιου παιδιού, του θρασά, του εναλλακτικού, του οι μετάλικα-ξεπουλήθηκαν-μετά-το-justice-for-all, του παουερά, του σλέιερ-ρε-μοunι@. Όλων μας. Στο the unholy book που έβγαλε η εκδοτική star comics το 2018 σε μια αξιοπρεπέστατη στριπαριστή οριζοντιοποιημένη έκδοση συλλέγονται τα επεισόδια του "κήπου του προφήτη" από το 2007 μέχρι το 2015 σε 160 ασπρόμαυρες γυαλιστερές σελίδες. Παρόλο που στην αρχή βαρέθηκα λίγο είναι η αλήθεια, κάπου πριν την μέση άρχισε να μιλάει στον μεταλά μέσα μου και "βρήκα" σε διάφορες φάσεις και τον εαυτό μου στις περιπέτειες του χεντμπάνγκη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει φοβερά πρωτότυπες και αστείες ατακάρες και έξυπνο χιούμορ. Προτείνεται και συστήνεται, με συνοδεία μπόλικης φθηνής μπύρας και το seasons in the abyss μαζί με το vulgar display of power στο ριπίτ. A! και εδωνά διαβάζετε μερικά από τα επεισόδια τσαμπέ από τον ίδιο τον δημιουργό. (από το holy book). Up the irons \m/
  25. Υπάρχουν αρκετά καλά κόμικς εκεί έξω. Μια στο τόσο όμως εμφανίζεται κάποιο πολύ καλό κόμικ, που ξεχωρίζει. Που οι σελίδες του καρφώνονται στο μυαλό σου. Gideon Falls. Το όνομα μιας πόλης (ή πολλών;). Ένας ρακοσυλλέκτης μαζεύει με εμμονή αντικείμενα από τα σκουπίδια, που θεωρεί ότι είναι κομμάτια του Μαύρου Αχυρώνα. Ένας ιερέας καταλήγει στην πόλη με τα σκοτεινά μυστικά. Ο Μαύρος Αχυρώνας, ένα μυστηριώδες κτίριο που εικάζεται ότι εμφανίζεται κι εξαφανίζεται σε βάθος χρόνου, σημαδεύει τη ζωή και των δύο, όπως και τα μέρη που εμφανίζεται. Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά για την ιστορία, αλλά θα ταν κρίμα να σας σποιλεριάσω. Προτιμώ να σας αφήσω να βυθιστείτε στο κόμικ (αν δεν το έχετε κάνει), χωρίς να γνωρίζετε παραπάνω πράγματα για την υπόθεση Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Lemire, τα πρώτα ψήγματα της ιστορίας γεννήθηκαν στο μυαλό του το 1996, κατά τη διάρκεια των κνηματογραφικών σπουδών του. Έπρεπε να φτιάξει μια ταινία μικρού μήκους. Καθώς περπατούσε στους γεμάτους σκουπίδια δρόμους του Τορόντο, γεννήθηκε η ιδέα του Norton Sinclair, ενός εμμονικού ρακοσυλλέκτη που φορούσε μάσκα και ήταν πεισμένος ότι στα σκουπίδια θα μπορούσε να βρει αποδείξεις μιας συνωμοσίας, που αντιλαμβανόταν μόνο αυτός. Η ταινία γυρίστηκε και κάποια χρόνια αργότερα, το πρώτο του κόμικ είχε πάλι τον Norton για πρωταγωνιστή, μαζί με τον Fred, που όμως δεν ήταν ιερέας, αλλά μεσήλικας εργάτης εργοστασίου. Αυτοεκδόθηκαν δυο τεύχη του κόμικ αυτού, με τον τίτλο Ashtray. Οι αρχικές ιδέες έμειναν στο μυαλό του για χρόνια, ωρίμαζαν, άλλαζαν μορφές. 20 χρόνια μετά, συζητούσε με τον Sorrentino για τη δημιουργία ενός creator-owned κόμικ, σκοτεινού ψυχολογικού θρίλερ. Ενώ το κόμικ του επρόκειτο να έχει ως βασικό πρωταγωνιστή τον ιερέα, σκέφτηκε ότι θα είχε ενδιαφέρον να χρησιμποιήσει και τον Norton και να βλέπουμε την ιστορία να εκτυλίσσεται από δύο διαφορετικά POV. Είχε έρθει η ώρα οι παλιοί ήρωες να ξαναδούν το φως. Κάποιες άλλες από τις πηγές έμπνευσης του κόμικ είναι το τραγούδι "What's he building in there?" του Tom Waits, η ταινία "π" του Αρονόφσκι, το Batman Gothic (Grant Morrison, Klaus Janson), το βιβλίο "The Bishop’s Man" (Linden MacIntyre) και φυσικά το Twin Peaks (David Lynch). Για την ακρίβεια ο Lemire λέει ότι το Gideon Falls είναι ένα love letter στο Twin Peaks, χωρίς όμως να το αντιγράφει. Θα συμφωνήσω απόλυτα. Το Gideon Falls είναι ένα κόμικ τρόμου, χωρίς υπερβολική βία και σπλατεριές. Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, που υποβάλει τον αναγνώστη στον τρόμο χωρίς να τον πλασάρει φόρα παρτίδα. Στο μεγαλύτερο μέρος του είναι αφανής και υπόγειος. Κρύβεται σ΄αυτά που δε λέγονται, στην υποβλητική ατμόσφαιρα, στις εκφράσεις των προσώπων, στις σκιές. Η εικόνα αποκαλύπτεται τεύχος με το τεύχος, που κάθε ένα είναι ένα κομμάτι του παζλ. Το κάνει αυτό χωρίς να βιάζεται αλλά και χωρίς να μπερδεύει ή να κουράζει. Χτίζει τον κόσμο του αργά και σταθερά. Οι λεπτομέρειες έχουν σημασία κι αυτό αποκαλύπτεται στη συνέχεια. Η κινηματογραφική ροή είναι υποδειγματική. Η δυνατή ιστορία δένει υπέροχα με το σχέδιο του Sorrentino, που κάνει απίστευτη δουλειά και τον εξαιρετικό χρωματισμό του Dave Stewart. Πραγματικά υπέροχο δημιουργικό team με φοβερή χημεία. Ο κόσμος του Gideon Falls μοιάζει τόσο ζωντανός και σκοτεινός ταυτόχρονα. Το εικαστικό κομμάτι του κόμικ εκμεταλλεύεται όλες τις δυνατότητες του μέσου και δίνει πραγματικά αριστουργηματικές σελίδες που μαγνητίζουν το βλέμμα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο κόμικ που να κυκλοφορεί τώρα, που να έχει την ίδια σχεδιαστική και σκηνοθετική δυναμική. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 20 τεύχη και έχει βραβευτεί το 2019 με Eisner στην κατηγορία Best New Series. Πρόκειται σύντομα να μεταφερθεί και σε τηλεοπτική σειρά πηγές Gideon Falls #1 Συνέντευξη του Lemire στο The Beat Jeff Lemire Takes Us on a Tour of Gideon Falls στο paste magazine
×
×
  • Create New...