Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2018'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Το αχανές σύμπαν της Marvel κάνει διαρκώς επανεκκινήσεις και επιχειρεί να μοιράσει την τράπουλα ξανά, έτσι ώστε να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού, το οποίο εξελίσσεται και γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό. Κάποιες φορές, αυτή η προσπάθεια επανακαθορισμού των κουρασμένων υπερηρώων δεν πετυχαίνει, κάποιες φορές όμως, δίνει μικρά αριστουργήματα. Ευτυχώς, το The Immortal Hulk των Al Ewing (σενάριο), Joe Bennett (σχέδιο), Ruy Jose (μελάνια), Paul Mounts (χρώμα) με τα εξώφυλλα του πολύ Alex Ross, είναι όντως ένα μικρό αριστούργημα. Καταρχάς, για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει από πολύ κοντά τα τεκταινόμενα στο σύμπαν της Marvel (όπως εγώ), τα πράγματα είναι σχετικά απλά: ο Bruce Banner περιπλανιέται ανέστιος και κάθε βράδυ μεταμορφώνεται σε Hulk, ακόμη κι αν είναι νεκρός (αυτό είναι το φοβερό εύρημα της σειράς!). Κατά τα άλλα, ο Χαλκ είναι σίγουρα ένας προβληματικός ήρωας, όχι επειδή αντιμετωπίζει σε κάθε τεύχος τους προσωπικούς του δαίμονες (δεν θα ήταν στο σύμπαν της Marvel, εάν δεν είχε προβλήματα!), αλλά επειδή το μοτίβο του άμυαλου κτήνους στο οποίο μεταμορφώνεται ο άτυχος Μπρους Μπάνερ κάθε φορά που η καρδιά του χτυπά γρήγορα, δεν μπορεί να αντέξει δραματουργικά επί μακρόν, κάτι που αντιλήφθηκαν οι δημιουργοί της Marvel (και ιδιαίτερα ο Peter David, που έδωσε νέα πνοή στον ήρωα), για αυτό και στράφηκαν σε άλλες κατευθύνσεις. Το The Immortal Hulk είναι, λοιπόν, η πλέον πρόσφατη κατεύθυνση, που παίρνει ο πράσινος γίγαντας. Ο Αλ Γιούινγκ προσπαθεί με πολύ μεγάλη επιτυχία να επιστρέψει στις ρίζες του ήρωα, διατηρώντας όμως τη σύγχρονη οπτική. Ο τίτλος του πρώτου τεύχους της σειράς (Or is he both?) είναι σαφής αναφορά (όπως ομολογεί και ο ίδιος) στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Χαλκ και το ερώτημα, όπως και η απάντηση, είναι σαφής: ο Χαλκ είναι και τα δύο: και άνθρωπος και τέρας, όπως άλλωστε και το λογοτεχνικό πρότυπο στο οποίο βασίστηκε ο ήρωας (ο Δρ. Τζέκυλ και ο κύριος Χάιντ) Ο Χαλκ παρουσιάζεται εδώ εκδικητικός, αμοραλιστής με μια απόλυτα προσωπική αντίληψη περί δικαιοσύνης και τοποθετείται “πέραν του καλού και του κακού”, με αποτέλεσμα να κάνει και ένα ταξίδι στην Κόλαση, όπου η ωμή δύναμη φυσικά δεν αρκεί. Όσο για τον άμοιρο Μπάνερ; Αυτός παραμένει παθητικός θεατής, η ιστορία δεν του ανήκει πλέον. Πιστεύω ότι αυτό το κόμικ είναι το πιο ενήλικο κόμικ με υπερήρωες που έχω διαβάσει από τη Marvel. Οι δημιουργοί δεν διστάζουν να δείξουν εικόνες, που είναι πολύ πιο σκληρές από τα συνηθισμένα εμπορικά κόμικ, αλλά και να θίξουν θέματα, όπως η αυτοδικία, αλλά και η ίδια η φύση του Καλού και του Κακού. Καθώς προχωρά η αφήγηση, ο Γιούινγκ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει λογοτεχνίζουσα γλώσσα κι να προβάλλει σκέψεις, που μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν φιλοσοφικές και μετατρέπουν τον Χαλκ σε μια, τηρουμένων των αναλογιών, σχεδόν Νιτσεϊκη φιγούρα (εξού και το “πέραν του καλού και του κακού”): ο Χαλκ έχει μεταμορφωθεί από σύμβολο των απωθημένων (κύριος Χάιντ) σε τιμωρό και φορέα δικαιοσύνης (Νίτσε). Επίσης, χρησιμοποιούνται σύγχρονες μέθοδοι αφήγησης, όπως για παράδειγμα φλας μπακ σε παράλληλη εξέλιξη με την κύρια δράση. Και όλα αυτά γίνονται, χωρίς να περιφρονείται η δράση και οι μάχες! Ταυτόχρονα, φέρνουν στο προσκήνιο διάφορους χαρακτήρες που συνδέονται με τον Χαλκ και τους τοποθετούν με μεγάλη επιτυχία στο νέο πλαίσιο. Οι δημιουργοί του κόμικ ρίσκαραν και πέτυχαν, γιατί η σειρά γνωρίζει όχι μόνο μεγάλη καλλιτεχνική, αλλά και εμπορική επιτυχία. Η συμβολή του Μπένετ στην επιτυχία της σειράς είναι τεράστια: ο σχεδιαστής επιστρέφει κι αυτός στις απαρχές του Χαλκ και μας προσφέρει έναν Χαλκ πιο ογκώδη, τεράστιο και σαφώς πιο απειλητικό, που μας δείχνει ότι ο πράσινος γίγαντας έχει πλέον το πάνω χέρι στη συμβιωτική του σχέση με τον Μπάνερ. Αλλά και στις σκηνές-σοκ, τα καταφέρνει περίφημα, ενώ σε ορισμένα σχέδια διαστρεβλώνει τη φυσική ανατομία με μεγάλη επιτυχία κάνοντας το αποτέλεσμα απολύτως πιστευτό. Όπως και να το δει κανείς, κόμικ δράσης ή τρόμου ή κόμικ υπαρξιακού φόβου, το The Immortal Hulk έχει κάτι για όλους και πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει απόλυτα όλους τους οπαδούς. Η σειρά έχει προταθεί για Eisner και γενικά έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές και δικαίως, Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τόμοι, που συγκεντρώνουν τα 20 πρώτα τεύχη και οι οποίοι περιλαμβάνουν διάφορα σκίτσα, καθώς και ένα κείμενο του συγγραφέα, που βρίσκεται στον πρώτο τόμο. Μια παρουσίαση και κριτική του κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ,. Μια ελάχιστα διαφορετική εκδοχή του κειμένου δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  2. Μετά από αρκετά χρόνια όπου βασίλευε ένα τεράστιο κενό στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία του Ιταλού κομίστα Sergio Toppi η Lionforge έκανε μια ανακοίνωση που ακούστηκε πολύ μελωδικά στα αυτιά των απανταχού θαυμαστών του αλλά και των εν δυνάμει όπως εγώ. Ξεκίνησε να εκδίδει σε τόμους το σύνολο του έργου του μοναδικού αυτού δημιουργού υπό τον τίτλο The Collected Toppi. Ο πρώτος τόμος έφτασε πριν ένα μήνα στα χέρια μου και υποσυνείδητα καθυστερούσα να τον διαβάσω γιατί φοβόμουν μην πέσουν στο κενό οι τεράστιες προσδοκίες μου, αλλά ευτυχώς συνέβη το αντίθετο. Καταρχήν ο τόμος των 168 σελίδων είναι εξαιρετικής ποιότητας με σκληρό εξώφυλλο και ακριβό χαρτί πάνω στο οποίο γράφει πανέμορφα το βαριά μελανωμενο σχέδιο του Toppi. Τα εξώφυλλα έχουν στρογγυλεμένες γωνίες, μια λεπτομέρεια που ίσως σε κάποιους φαίνεται ασήμαντη αλλά μου φάνηκε πολύ φρέσκια αλλαγή. Με τίτλο "The Enchanted World" περιέχει 11 μικρές ιστορίες (ο Τόπι κατά κύριο λόγο προτιμούσε τα μικρά compact σενάρια που μπορούσε να διηγηθεί σε 5-10 σελίδες) που παίζουν στα όρια μεταξύ fantasy-mystery-horror. Το μαεστρικό του χέρι και το άφταστο επίπεδο του στο ασπρόμαυρο σχέδιο το οποίο είναι ταυτόχρονα ασαφές και πολύ λεπτομερές, προσφέρει ατμοσφαιρικές και σκοτεινές ιστορίες που καταφέρνουν να σε μαγνητίσουν και να σου κάνουν την τρίχα να σηκωθεί με 4 σελίδες και 10 μπαλονάκια λίγου κειμένου, όταν άλλοι χρειάζονται δεκάδες σελίδες ίσα για να σε ιντριγκάρουν. Έχει ένα φοβερό τρόπο να παίζει με τις σκιές έχοντας όλους του τους χαρακτήρες πάντα μισοκρυμμένους από το φως, ενώ ο ριζοσπαστικός τρόπος που ανακατεύει τα καρέ μεταξύ τους και σπάει τα συμβατικά όρια των πάνελ σε απορροφά άμεσα. Είναι πραγματικά από αυτούς που χαζεύεις για πολλή ώρα την κάθε σελίδα μετά την ανάγνωση της. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ανταποκρίθηκε σε αυτό που περίμενα και ακόμα παραπάνω, όπως και χαίρομαι που αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή επαφή μου με το έργο του. Παραδέχομαι ότι, αν και τελείως διαφορετικοί, υπήρχαν σημεία που ξεπέρασε και τον Μοέμπιους στο δέος που μου δημιούργησε. Η σειρά πλέον απαριθμεί 2 τόμους με τον δεύτερο να βγαίνει 10 του περασμένου μήνα, ελπίζω οι πωλήσεις να είναι τέτοιες που να μην ναυαγήσει η προσπάθεια. Εδώ τσεκάρετε και promo trailer της Lionforge. :)
  3. Γαλλία, αρχές του 20ού αιώνα. Όλα τα ζώα ζουν (σχετικά) αρμονικά μεταξύ τους, υπό τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η ύπαρξη του ανθρώπου αμφισβητείται έντονα τόσο από τους απλούς πολίτες όσο κι απ' τους επιστήμονες, καθώς θεωρείται εκλιπόν είδος. Ωστόσο υπάρχουν ακόμη, γεγονός που φαίνεται να γνωρίζουν μονάχα μερικοί λαθροθήρες και συλλέκτες και λαθροθήρες. Κάποιοι απ' τους οποίους, το βράδυ που ξεκινάει η αφήγηση, επιτίθενται σε μια απομονωμένη ομάδα στο δάσος του Φονταινεμπλώ και αιχμαλωτίζουν δύο αδέρφια. Τα δύο «δείγματα» μεταφέρονται στο Παρίσι κι εκεί χωρίζονται... Βρήκα ενδιαφέρον το όλο σκηνικό και γ' αυτό αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στο κόμικ αυτό, παρότι δεν ήξερα κανέναν από τους δύο δημιουργούς. Και δεν πέρασα καθόλου άσχημα. Ο Hervé Bourhis, με φόντο την Μεγάλη Πλημμύρα του Παρισιού του 1910, διηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία, εγείροντας σημαντικά ερωτήματα κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Δεν είναι βαρύ ανάγνωσμα, ίσα-ίσα που υπάρχει χιούμορ, υποδόριο βέβαια. Στα συν του Alas συνυπολογίζω και το κομψό σχέδιο του Rudy Spiessert, ο οποίος (με βοήθεια από την κολορίστα Mathilda) παίρνει την ligne claire και την εκμοντερνίζει με εξπρεσιονιστικές λεπτομέρειες. Για τα τυπικά, να γράψω ότι κυκλοφόρησε στα γαλλικά από την Dupuis το 2010 και στα αγγλικά μεταφράστηκε το 2018 από την Europe Comics. Αξίζει να το διαβάσετε. Δεν είναι κάποιο αριστούργημα, αλλά διαβάζεται νεράκι, είναι ευχάριστο στο μάτι κι έχει κάτι να πει.
  4. Όταν πρωτοήρθα σε επαφή με τον συγκεκριμένο δημιουργό ήξερα ότι θα με απασχολήσει στο μέλλον. Τώρα που διάβασα και μια ολοκληρωμένη του δουλειά το πιστεύω όλο και περισσότερο. Ο λόγος για τον Ελβετό Jared Muralt, του οποίου δουλειές μπορείτε να τσεκάρετε στην προσωπική του ιστοσελίδα Jared Illustrations και στην σελίδα που διατηρεί στο facebook. Εδώ θα δούμε την τρίτη ολοκληρωμένη του δουλειά μετά το χωρίς λόγια End of the Voyage και το Hellship, το The Fall. Η πρώτη του προσπάθεια στο post-apocalyptic genre αρχικά εκδόθηκε στα Γερμανικά σε 3 τεύχη μέσα στο 2017 και τον Απρίλιο του 2018 βγήκαν μαζεμένα σε ένα trade paperback στα γερμανικά και αγγλικά. Η σειρά συνεχίζεται με ακόμα 3 τεύχη τα οποία εκδόθηκαν σε ένα tpb το καλοκαίρι που μας πέρασε. Το κόμικ στήνεται πάνω σε μια παγκόσμια οικονομική κρίση που έχει ρίξει πολλές χώρες στην αναρχία και την καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα η ανθρωπότητα μαστίζεται από έναν ιό σαν την γρίπη ο οποίος εξελίσσεται πολύ γρήγορα και σκοτώνει χιλιάδες καθημερινά. Πρωταγωνιστές μια οικογένεια τριών, ο πατέρας με τον γιο και την κόρη του στο γερμανόφωνο κομμάτι της Ελβετίας. Μέχρι στιγμής στα πρώτα τρία τεύχη που διάβασα η ιστορία δουλεύει πάνω στο στήσιμο του backstory του πως έφτασε εκεί που έφτασε ο πλανήτης στην αρχή της αφήγησης και τις προσπάθειες της οικογένειας να επιβιώσει σε ένα κράτος που διαλύεται και ισχύει ξανά ο νόμος του ισχυρού. Δεν είναι κακό. Όσον αφορά τα post-apocalyptic κόμικς (από τα οποία δεν έχω διαβάσει και τα πολλά) δεν το λες υπερβολικό ή πρωτότυπο. Είναι μια ενδιαφέρουσα και ψυχαγωγική ιστορία και αυτό μου αρκεί. Το περιβάλλον για μένα που μένω εδώ είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί βλέπω μέσα από τα μάτια ενός ντόπιου μια από τις πιο οργανωμένες και δεμένες χώρες του κόσμου να καταρρέει και αναγνωρίζω μέρη στην πόλη του κόμικ (που δεν ονομάζεται) σχεδόν ίδια με αυτά που περνάω καθημερινά. Είναι πολύ περίεργο να τα βλέπω στο άλλο άκρο έστω και μέσα από το χαρτί, σαν να βλέπεις apocalypse στην Αθήνα και ορδές να αδειάζουν τον ΑΒ Βασιλόπουλο,τον Σκλαβενίτη και να τρέχουν αγκαλιά με μισοψημένους γύρους. Αυτό όμως που κερδίζει τις εντυπώσεις με τον συγκεκριμένο είναι για ακόμα μια φορά το σχέδιο. Το έχω ερωτευτεί το πενάκι του Muralt, είναι κάτι μεταξύ εικονογράφων βιβλίων ανατομίας της Βικτωριανής εποχής και Μοέμπιους. Αφού τελειώνεις τα μπαλονάκια κάθε σελίδας, αράζεις 1-2 λεπτά χαζεύοντας τα σκίτσα από την μικρότερη έκφραση στα πρόσωπα μέχρι κάτι δισέλιδα τεραστίων διαστάσεων και λεπτομέρειας. Σε αυτό το site μπορείτε να παραγγείλετε τα 2 από τα 3 κόμικ (The Fall, End of the Voyage) καθώς και scetchbook του - με τιμές Ελβετίας βέβαια . Το Vol. 2 με τα τεύχη 4-6 είναι σίγουρη αγορά, ο τύπος ελπίζω να πάει πολύ μπροστά και να καταξιωθεί γιατί του αξίζει. Στο tpb περιέχει και 5-6 σελιδούλες στο τέλος με storyboard ως εξτραδάκι. Στο goodreads του έβαλα ένα σχετικά πληρωμένο 5/5 επειδή ξέρω ότι τα διαβάζει και με θυμάται οπότε δεν θέλω να τον κακοκαρδίσω, μεταξύ μας θα έλεγα ένα 4/5 κυρίως για την παραπάνω δουλίτσα που θέλει το σενάριο. teaser από το δεύτερο tpb
  5. Τον Νοέμβριο του 2018, ο Δημήτρης Κοσκινάς δημιουργεί μία σειρά τρόμου, εμπνευσμένη από τους αστικούς μύθους της Αθήνας. Η εν λόγω σειρά αποτελείται από τρία τεύχη (δύο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι αυτή την στιγμή) κι αναφέρονται στην οικία Βελισσαρίδη, ένα παλιό αρχοντικό, το οποίο κρύβει πολλά θανάσιμα μυστικά. Το πρώτο τεύχος φέρει τον τίτλο "ΕΝ ΟΙΚΙΑ ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΔΗ". Το δεύτερο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019 και τιτλοφορείται "EX INFERNIS". Σεναριακά τα δύο πρώτα τεύχη συνδυάζουν το παρελθόν με το παρόν, τον τρόμο με την αγωνία, το σεξ με τον σαδομαζοχισμό. Και φυσικά υπάρχει και το μεταφυσικό στοιχείο, που δίνει αίγλη στην όλη πλοκή. Οι δύο ιστορίες μπορούν να διαβαστούν αυτοτελώς, αλλά ταυτόχρονα είναι δημιούργημα μίας ενιαίας ιστορίας, η οποία (όπως είπα και πριν) θα ολοκληρωθεί στο τρίτο και τελευταίο τεύχος. Το αρνητικό στο όλο εγχείρημα, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ότι βγάζει μία μεγάλη βιασύνη. Οι ιστορίες είναι σύντομες, με αποτέλεσμα να παλεύουν άτσαλα να ολοκληρωθούν, χαλώντας το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είναι απείρως καλύτερο αν ήταν σε μορφή graphic novel. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, όμως, ότι έχουν κατατεθεί μεγάλα ποσοστά φαντασίας, ιδίως στον τομέα του τρόμου. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία σειρά που δημιουργεί έντονα συναισθήματα και κρατάει τον αναγνώστη, αλλά θα ήθελα να είχε γίνει καλύτερη διαχείριση. Οι λάτρεις των ιστοριών τρόμου, ας επενδύσουν άφοβα. Οι υπόλοιποι διαβάστε με δική σας ευθύνη. Από το σχέδιο και το μελάνωμα δεν έχω το παραμικρό παράπονο, καθώς είναι πολύ ρεαλιστικά. Ο δημιουργός φροντίζει να κρατά ζωντανό το σενάριο, με ένα κατάλληλο σχέδιο, που ενισχύει το μυστηριακό στυλ τρόμου, που θέλει να περάσει στον αναγνώστη. Το ασπρόμαυρο χρώμα, νομίζω, ότι ταιριάζει απόλυτα στην συγκεκριμένη περίπτωση. Και τα δύο τευχάκια, σαν εκδόσεις, είναι καλοφτιαγμένα, πάντα σε σύγκριση με το φορμά τους. Έχουν παχύ χαρτί στο εξώφυλλο, ενώ αρκετά παχύ είναι και το ματ χαρτί του εσωτερικού, με αποτέλεσμα να το κρατάει καλύτερα σταθερό η καρφίτσα. Το πρώτο τεύχος αριθμεί 16 σελίδες, ενώ το δεύτερο ανεβαίνει στις 24. Σαν έξτρα υλικό, ο αναγνώστης θα βρει μία εισαγωγή στην δημιουργία της περιβόητης οικίας Βελισσαρίδη, ενώ μετά το τέλος της κάθε ιστορίας, υπάρχει μία σελίδα που ουσιαστικά κάνει την τελική αφήγηση, που την ολοκληρώνει. Στο εσωτερικό μέρος τους οπισθόφυλλου υπάρχει η βιογραφία του δημιουργού, καθώς και (ακόμα) μία εισαγωγή της σειράς. Επέλεξα να βάλω αυτή την σειρά στο τμήμα των ενεργών εκδοτών, μιας κι αναφέρεται σαν εκδοτική η DN PUBLICATION, με εκδότη τον ίδιο τον Κοσκινά και με αριθμό ISSN: 2653-9039. Αν νομίζετε ότι θα πρέπει να πάει στα φανζίν, κανένα πρόβλημα. Ας παραθέσουμε και δύο σελίδες από το εσωτερικό, για να πάρετε μία ιδέα για το σχέδιο.
  6. Η δεύτερη προσπάθεια της Δήμητρα Νικολαΐδη, μετά το εξαιρετικό Guess! εμφανίστηκε στο Comicdom του 2018. Το συγκεκριμένο κόμικ κινείται σε διαφορετικό σεναριακό ύφος, αφού τα φαντασιακά στοιχεία υποχωρούν, χωρίς όμως να εκλείψουν και δίνουν τη θέση τους σε μια εκ πρώτης όψεως ρεαλιστική αφήγηση. Ηρωίδα της ιστορίας είναι η Αθηνά, χορεύτρια, η οποία δεν ικανοποιείται πλέον από την τέχνη της και επιστρέφει στο χωριό της γιαγιάς της προσπαθώντας να βρει τον εαυτό της σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Καταλαβαίνετε ότι δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει σε σεναριακό επίπεδο, αλλά το σχέδιο της Νικολαϊδη, καθώς και τα χρώματα είναι πραγματικά υπέροχα. Θεωρώ ότι αξίζει την προσοχή σας, αν και δεν με ενθουσίασε τόσο όσο η προηγούμενη δουλειά της - απουσίαζε εξάλλου και το στοιχείο της έκπληξης. Πιστεύω πάντως, ότι η προσπάθεια διαφοροποίησης από το ντεμπούτο της είναι αξιοσημείωτη και δείχνει ότι η καλλιτέχνις επιθυμεί να εξελιχθεί. Κατά τη γνώμη μου, η Νικολαΐδη είναι μια δημιουργός, την οποία αξίζει να παρακολουθούμε, κάτι που αποδείχθηκε και με το επόμενο έργο της, την "Παλικαρού" Ευχαριστώ για το οπισθόφυλλο και την εσωτερική εικόνα τον @GreekComicFan
  7. Ένα φανζίν, το οποίο κυκλοφόρησε το 2018. Το σενάριο και το σχέδιο ανήκουν στην ταλαντούχα Ειρήνη Σκούρα, που έχει εκδώσει και το "Και οι 12 ήταν Υπέροχοι" και το "Έρωτας + Ψυχή", αλλά έχει κάνει την εικονογράφηση και σε παιδικά βιβλία (το λινκ, που παραθέτω για το biblionet τα έχει). Το φανζίν, το οποίο είναι γραμμένο στα αγγλικά, αποτελείται από μονοσέλιδες χιουμοριστικές ιστορίες, οι οποίες αφηγούνται κάποια στιγμιότυπα της καθημερινότητας των εργαζομένων σε ένα diner, κάπου στις ερημιές των ΗΠΑ. Σε γενικές γραμμές, οι ιστοριούλες είναι συμπαθητικές, αλλά τίποτα σπουδαίο και κατά τη γνώμη μου όχι αστείες, παρά μόνο συμπαθητικές. Εντούτοις, αφήνουν μια μάλλον γλυκόπικρη γεύση, καθώς πρόκειται για μια καθημερινότητα, την οποία όλοι μας έχουμε αντιμετωπίσει, με παραλλαγές, φυσικά. Παρόλα αυτά, το σχέδιο της Σκούρα είναι εξαιρετικό και τα χρώματα πολύ ταιριαστά. Η έκδοση είναι αρκετά προσεγμένη σε ωραίο σκληρό χαρτί, που αναδεικνύει το σχέδιο και τα χρώματα. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι η Σκούρα είναι μια δημιουργός, που θα έχει εξέλιξη και προσωπικά θεωρώ, ότι αξίζει να την παρακολουθεί κάποιος. Εγώ θα το κάνω σίγουρα.
  8. Ένας από τους πιο εφευρετικούς και ιδιότροπους πρωταγωνιστές της ελληνικής σκηνής των αυτοεκδόσεων, δεν είναι άλλος από τον τρελό/μανιακό/ψυχάκια/κοινωνιοπαθή ΨΥΧΑΛΑΣΤΡΑ του Πανάγου (κατά κόσμον Παναγιώτης Γερακάκης). Ξεκίνησε με 28 σελίδες στο Comicdom Con του 2018 και έπειτα ήρθε με μια 36 σελίδων συνέχεια στο Comicdom Con του 2019. Τον Ιανουάριο του 2019 δημοσιεύθηκε στο 6ο τεύχος του Comic Cultura μια δισέλιδη spin-off ιστορία. Ο δημιουργός υπόσχεται μια τρίτη συνέχεια στο φετινό Comicdom Con το τριήμερο 10-12 Απριλίου. Η σειρά απέσπασε και υποψηφιότητα στην κατηγορία "Καλύτερη Αυτοέκδοση" των ΕΒΚ το 2019. Η σειρά διακρίνεται για το μαύρο χιούμορ της, και τον πολιτικό της σχολιασμό, πάνω στην κοινωνία, ενώ παράλληλα αποτελεί μια κριτική στην ψυχοθεραπεία, και στους λόγους που κάνουν έναν άνθρωπο σχιζοφρενή. Στο πρώτο μέρος έχουμε τον Ψυχαλάστρα σε ένα rampage, ενώ στο δεύτερο αλλάζει τοποθεσία και αντιμετωπίζει άλλων ειδών τρέλες, και προσπαθεί να αναδειχθεί μέσα από ένα μικρότερο κοινωνικό (και κυρίως αιμοβόρο) πλαίσιο. Συνολικά, όλο το κόμικ φέρει στοιχεία αρκετά πρωτότυπα, και έχει αρκετό ενδιαφερόν. Είναι αδιαμφισβήτητα μια από τις ασφαλέστερες και καλύτερες επιλογές όσον αφορά τα νεώτερα φανζίν, το προτείνω ανεπιφύλαχτα...
  9. Ο Ντίνος Χεντμπάνγκης είναι ο απόλυτος κόμικ αντι-ήρωας μεταλάς. Αντισυμβατικός, σταρχιδιστής, περιθωριακός και αυτο-περιθωριοποιημένος, κόντρα στο μέινστριμ, στους λαϊκούς, στο έντεχνο, σε οτιδήποτε βρώσιμο δεν πρόερχεται από τα βρώμικα της μιχαλακοπούλου. Είναι πιστός υπηρέτης του χέβι μέταλ, οπλαρχηγός της επανάστασης των απανταχού μεταλλάδων ετούτης της γης. Ο Δαίμονας Θρασοκλής, είναι αυτό ακριβώς: ένας δαίμονας που άκουσε τυχαία Abba, ανακάλυψε την ροκ και την μέταλ, εγκλωβίστηκε σε ένα iron maiden the early years βινύλιο μέχρι που ο Ντίνος το αγόρασε, τον απελευθέρωσε και γίνανε κολλητάρια. Ο Gordon Blacksmith που ανάθεμα και αν ξέρω πως είναι το κανονικό του όνομα, αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι είναι Έλληνας (χα-χα-χα, κάποτε δεν το ήξερα και πήγα και του μίλησα αγγλικά σε φεστιβάλ ο ξύπνιος) γέμισε την comic στήλη του εμβληματικού μεταλοπεριοδικού metal and heavy metal hammer για σχεδόν δύο δεκαετίες, πιάνοντας πλήρως τον παλμό, όντας και ο ίδιος, του κλασικού Έλληνα μεταλά. Του κάφρου, του βρωμιάρη, του άξεστου, του φτωχού πλην τίμιου παιδιού, του θρασά, του εναλλακτικού, του οι μετάλικα-ξεπουλήθηκαν-μετά-το-justice-for-all, του παουερά, του σλέιερ-ρε-μοunι@. Όλων μας. Στο the unholy book που έβγαλε η εκδοτική star comics το 2018 σε μια αξιοπρεπέστατη στριπαριστή οριζοντιοποιημένη έκδοση συλλέγονται τα επεισόδια του "κήπου του προφήτη" από το 2007 μέχρι το 2015 σε 160 ασπρόμαυρες γυαλιστερές σελίδες. Παρόλο που στην αρχή βαρέθηκα λίγο είναι η αλήθεια, κάπου πριν την μέση άρχισε να μιλάει στον μεταλά μέσα μου και "βρήκα" σε διάφορες φάσεις και τον εαυτό μου στις περιπέτειες του χεντμπάνγκη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει φοβερά πρωτότυπες και αστείες ατακάρες και έξυπνο χιούμορ. Προτείνεται και συστήνεται, με συνοδεία μπόλικης φθηνής μπύρας και το seasons in the abyss μαζί με το vulgar display of power στο ριπίτ. A! και εδωνά διαβάζετε μερικά από τα επεισόδια τσαμπέ από τον ίδιο τον δημιουργό. (από το holy book). Up the irons \m/
  10. Υπάρχουν αρκετά καλά κόμικς εκεί έξω. Μια στο τόσο όμως εμφανίζεται κάποιο πολύ καλό κόμικ, που ξεχωρίζει. Που οι σελίδες του καρφώνονται στο μυαλό σου. Gideon Falls. Το όνομα μιας πόλης (ή πολλών;). Ένας ρακοσυλλέκτης μαζεύει με εμμονή αντικείμενα από τα σκουπίδια, που θεωρεί ότι είναι κομμάτια του Μαύρου Αχυρώνα. Ένας ιερέας καταλήγει στην πόλη με τα σκοτεινά μυστικά. Ο Μαύρος Αχυρώνας, ένα μυστηριώδες κτίριο που εικάζεται ότι εμφανίζεται κι εξαφανίζεται σε βάθος χρόνου, σημαδεύει τη ζωή και των δύο, όπως και τα μέρη που εμφανίζεται. Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά για την ιστορία, αλλά θα ταν κρίμα να σας σποιλεριάσω. Προτιμώ να σας αφήσω να βυθιστείτε στο κόμικ (αν δεν το έχετε κάνει), χωρίς να γνωρίζετε παραπάνω πράγματα για την υπόθεση Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Lemire, τα πρώτα ψήγματα της ιστορίας γεννήθηκαν στο μυαλό του το 1996, κατά τη διάρκεια των κνηματογραφικών σπουδών του. Έπρεπε να φτιάξει μια ταινία μικρού μήκους. Καθώς περπατούσε στους γεμάτους σκουπίδια δρόμους του Τορόντο, γεννήθηκε η ιδέα του Norton Sinclair, ενός εμμονικού ρακοσυλλέκτη που φορούσε μάσκα και ήταν πεισμένος ότι στα σκουπίδια θα μπορούσε να βρει αποδείξεις μιας συνωμοσίας, που αντιλαμβανόταν μόνο αυτός. Η ταινία γυρίστηκε και κάποια χρόνια αργότερα, το πρώτο του κόμικ είχε πάλι τον Norton για πρωταγωνιστή, μαζί με τον Fred, που όμως δεν ήταν ιερέας, αλλά μεσήλικας εργάτης εργοστασίου. Αυτοεκδόθηκαν δυο τεύχη του κόμικ αυτού, με τον τίτλο Ashtray. Οι αρχικές ιδέες έμειναν στο μυαλό του για χρόνια, ωρίμαζαν, άλλαζαν μορφές. 20 χρόνια μετά, συζητούσε με τον Sorrentino για τη δημιουργία ενός creator-owned κόμικ, σκοτεινού ψυχολογικού θρίλερ. Ενώ το κόμικ του επρόκειτο να έχει ως βασικό πρωταγωνιστή τον ιερέα, σκέφτηκε ότι θα είχε ενδιαφέρον να χρησιμποιήσει και τον Norton και να βλέπουμε την ιστορία να εκτυλίσσεται από δύο διαφορετικά POV. Είχε έρθει η ώρα οι παλιοί ήρωες να ξαναδούν το φως. Κάποιες άλλες από τις πηγές έμπνευσης του κόμικ είναι το τραγούδι "What's he building in there?" του Tom Waits, η ταινία "π" του Αρονόφσκι, το Batman Gothic (Grant Morrison, Klaus Janson), το βιβλίο "The Bishop’s Man" (Linden MacIntyre) και φυσικά το Twin Peaks (David Lynch). Για την ακρίβεια ο Lemire λέει ότι το Gideon Falls είναι ένα love letter στο Twin Peaks, χωρίς όμως να το αντιγράφει. Θα συμφωνήσω απόλυτα. Το Gideon Falls είναι ένα κόμικ τρόμου, χωρίς υπερβολική βία και σπλατεριές. Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, που υποβάλει τον αναγνώστη στον τρόμο χωρίς να τον πλασάρει φόρα παρτίδα. Στο μεγαλύτερο μέρος του είναι αφανής και υπόγειος. Κρύβεται σ΄αυτά που δε λέγονται, στην υποβλητική ατμόσφαιρα, στις εκφράσεις των προσώπων, στις σκιές. Η εικόνα αποκαλύπτεται τεύχος με το τεύχος, που κάθε ένα είναι ένα κομμάτι του παζλ. Το κάνει αυτό χωρίς να βιάζεται αλλά και χωρίς να μπερδεύει ή να κουράζει. Χτίζει τον κόσμο του αργά και σταθερά. Οι λεπτομέρειες έχουν σημασία κι αυτό αποκαλύπτεται στη συνέχεια. Η κινηματογραφική ροή είναι υποδειγματική. Η δυνατή ιστορία δένει υπέροχα με το σχέδιο του Sorrentino, που κάνει απίστευτη δουλειά και τον εξαιρετικό χρωματισμό του Dave Stewart. Πραγματικά υπέροχο δημιουργικό team με φοβερή χημεία. Ο κόσμος του Gideon Falls μοιάζει τόσο ζωντανός και σκοτεινός ταυτόχρονα. Το εικαστικό κομμάτι του κόμικ εκμεταλλεύεται όλες τις δυνατότητες του μέσου και δίνει πραγματικά αριστουργηματικές σελίδες που μαγνητίζουν το βλέμμα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο κόμικ που να κυκλοφορεί τώρα, που να έχει την ίδια σχεδιαστική και σκηνοθετική δυναμική. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 20 τεύχη και έχει βραβευτεί το 2019 με Eisner στην κατηγορία Best New Series. Πρόκειται σύντομα να μεταφερθεί και σε τηλεοπτική σειρά πηγές Gideon Falls #1 Συνέντευξη του Lemire στο The Beat Jeff Lemire Takes Us on a Tour of Gideon Falls στο paste magazine
  11. Το διήγημα που έμελλε να μετατρέψει τον θρύλο του Μπάτμαν σε μια καπιταλιστική φιγούρα, δεν είναι άλλο από το "ΑΝΤΙΟ ΜΠΑΤΜΑΝ" του Τάσου Θεοφίλου. Ένα διήγημα που επιλέγει να μιλήσει με ειλικρίνεια, και να αποδώσει ένα πολιτικό νόημα στον κόσμο της Γκόθαμ Σίτι... Το ολιγοσέλιδο διήγημα, γραμμένο το 2011 στη Λαμία, αποτέλεσε και ένα από τα τελευταία του Θεοφίλου πριν την προφυλάκισή του. Ο Τάσος Θεοφίλου βρέθηκε στη δίνη μιας από τις πιο πολύκροτες δικαστικές πλάνες των τελευταίων ετών. Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία και συμμετοχή στην οργάνωση «Πυρήνες της Φωτιάς», στο Εφετείο –κι ενώ η υπόθεση του πήρε δημοσιότητα από αλληλέγγυους και Μέσα που διαπίστωσαν ότι το κατηγορητήριο έβριθε από κενά- αθωώθηκε. Έζησε πέντε χρόνια μέσα στη φυλακή, Δομοκό και Κορυδαλλό, όπου συνέχισε να γράφει καθημερινά. Ήδη ήταν γνωστός blogger ως Τάσσιος Θήτα το 2012. Ενώ ο Θεοφίλου ήταν ακόμα εντός των τεσσάρων τοιχών μιας φυλακής, ο Kanellos Kob παίρνει στα χέρια του αυτό το διήγημα, και με δική του πρωτοβουλία το μετατρέπει σε ένα 16-σελιδο κόμικ. Το έστειλε στον Θεοφίλου, έγιναν μερικές διορθώσεις στο κείμενο και ακολούθησε η έκδοση του άλμπουμ –λίγο καιρό μετά την αποφυλάκιση και αθώωση του Θεοφίλου- το 2018, από την εκδοτική Red n’ Noir. Το κόμικ έγινε τόσο ανάρπαστο, ώστε κέρδισε το βραβείο Κοινού στα ΕΒΚ το 2019. Να σημειωθεί πως όλη η παραγωγή του έγινε όσο ο Θεοφίλου ακόμα πάλευται για τη δικαίωσή του... Γιατί όμως τέτοια επιτυχία; Το «Αντίο, Μπάτμαν» μιλάει για τον Τζο Τσιλ, έναν φτωχό προλετάριο που κατάφερε να τρυπώσει στην έπαυλη του κυρίου Γουέην -εν μέσω μια δεξίωσης- ως σερβιτόρος. Να σημειωθεί πως ο Τζο Τσιλ όμως έχει καταλάβει πως ο Μπρους Γουέην και ο Μπάτμαν είναι το ίδιο άτομο. Απώτερος σκοπός; Να αποδομήσει αυτόν τον θρύλο. Καθώς προχωράει το κόμικ παρακολουθούμε τον μπάτμαν να τον απαγάγει ο τζο, και εκεί έχοντάς τον δεμένο, μετά από έναν διάλογο γεμάτο πόνο από τον τζο ως προς τον ήρωα που τον κατέστρεψε, τελειώνοντας (spoilers) στην δολοφονία του μπάτμαν, από όπλο. Ο Μπάτμαν στο συγκεκριμένο κόμικ αντιμετωπίζεται ως ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο που έχει πάρει τον νόμο στα χέρια του. Μια φιγούρα που εκπροσωπεί την παντοδυναμία της αστικής τάξης. Κάποιος που ασκεί μια ακροδεξιάς υφής αντεγκληματική πολιτική. Που επιχειρεί να πάει το δόγμα Νόμος και Τάξη ένα βήμα παραπέρα. Ενσαρκώνει έναν ολόκληρο παρακρατικό μηχανισμό και εκφράζει το προνόμιο της αστικής τάξης στην αυτοδικία. Το κομικ αποτελεί έναν πολιτικό προβληματισμό του συγγραφέα, εξηγώντας ουσιαστικά τον πόνο που οφείλεται στις ταξικές αιτίες. Αιτίες που προκαλούνται από τον ίδιο τον Μπάτμαν. Γιατί εμείς ως αναγνώστες, ως θαυμαστές, τον κοιτάμε σαν θεό, αλλά παραβλέπουμε πολλές φορές την αλήθεια. Μια αλήθεια που η παιδική μας αφέλεια μας αποτρέπει από το να την αναγνωρίσουμε. Γιατί όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο Τάσος Θεοφίλου, «Η Γκόθαμ Σίτι είναι μια δυστοπία». Η αποκατάσταση της αλήθειας είναι το «Αντίο, Μπάτμαν». Και πραγματικά δείχνει πως το καλλιτεχνικό πνεύμα μπορεί να εκφραστεί τόσο ψυχρά μέσα από μόνο 16 σελίδες. Προσωπικά, είναι το πιο explicit πολιτικό κόμικ των τελευταίων ετών, και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα... Κείμενα & συνεντεύξεις γύρω από τον κόμικ: Διαβάζοντας την ποπ κουλτούρα με ταξικά γυαλιά - Smassing Culture Ο Σκοτεινός Ιππότης Κλείνει Τα 80 - Smassing Culture Ο Τάσος Θεοφίλου Λέει Αντίο Στον Μπάτμαν - Vice Συνέντευξη Τάσος Θεοφίλου - Comicdom Το site αφιερωμένο στον αγώνα ελευθέρωσης Θεοφίλου, με τον τίτλο Αντίο Μπάτμαν...
  12. Ελασσόνα Θεσσαλίας, λίγα χρόνια πριν την επανάσταση του 1821. Ο Δήμος Καραμάνος, έχει εγκαταλείψει την ζωή του κλέφτη, και έχει γίνει οικογενειάρχης και αγρότης. Έχει εγκαταλείψει την παλιά του ζωή, η οποία όμως έρχεται πίσω και με το πρόσωπο του παλιού του καπετάνιου, τον μπλέκει πάλι σε κίνδυνο. Ο ένας από τα πέντε του παιδιά ερωτεύεται την κόρη του προύχοντα του χωριού και βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Τραγική εικόνα η γυναίκα του, η οποία θα αποτελέσει τον εύκολο στόχο των εχθρών του Καραμάνου. Περιφερειακά της ιστορίας, κινούνται πασίγνωστες φιγούρες της επόχης, όπως ο Αλή Πασάς, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Στο κέντρο όμως, βρίσκεται πάντα ο Καραμάνος, τα παιδιά του και το ταξίδι του για εκδίκηση και απελευθέρωση Ότι πιο κοντινό, από πλευράς σύλληψης/στησίματος/απόδοσης, σε BD έχουμε στην Ελλάδα. Λένε ότι έχεις μόνο μια ευκαιρια να κάνεις καλή πρώτη εντύπωση, και ο Καραμπάλιος την έκανε. Μια ιστορία, η οποία, κατά δήλωση του, θα ολοκληρωθεί σε 6 τεύχη, από τα οποία έχουμε ήδη τα 3. Μια ιστορία η οποία κυλάει αβίαστα, χωρίς κολλήματα, χωρίς περιττές και μακρόσυρτες λεζάντες και περιγραφές. Ουσιαστικά, μια ιστορία οικογενειακής τραγωδίας, η οποία δεν πέφτει στην εύκολη παγίδα να αναλωθεί σε εθνικιστικές κορώνες. Και δεν πέφτει στην εξίσου εύκολη παγίδα να δώσει βάρος στους πασίγνωστους πρωταγωνιστές της ελληνικής ιστορίας του 19ου αιώνα, παρά παραμένει, στο κορμό της, μια κοινωνική ιστορία εκδίκησης, συγχώρεσης, ενηλικίωσης και αναζήτησης. Και όλα τα παραπάνω, συνοδευόμενο από το σχέδιο, το οποίο σε μερικά σημεία είναι τρομερά δουλεμένο, με πολύ καλή επιλογή χρώματος και πανέξυπνου στησίματος της κάμερας. Όταν είχα δει τις πρώτες (έξυπνα επιλεγμένες) σελίδες στο FB του δημιουργού, είχα ενθουσιαστεί. Όταν βέβαια αγόρασα και διάβασα το πρώτο τεύχος, προσγειώθηκα (όμαλά όμως). Γιατί, όπως και κάθε πρωτοεμφανιζόμενος δημιουργός, παρουσίασε κάποιες αδυναμίες, μελετώντας το σύνολο του πρώτου άλμπουμ. Ενώ σχεδιάζει υπέροχα τα πρόσωπα των ώριμων αντρών, έχει θέμα με τα παιδικά και τα γυναικεία πρόσωπα, αφήνοντας τα "γυμνά" από γωνίες και σκιές. Επίσης, ήταν εμφανές ότι κάποια καρέ δουλεύτηκαν πολύ περισσότερο από κάποια άλλα, κάνοντας το αποτέλεσμα λίγο άνισο. Στην πορεία, και διαβάζοντας το δεύτερο και το τρίτο τεύχος μαζί, διαπίστωσα ότι οι λεπτομέρειες ( και ειδικά η προσοχή σε αυτές ) και το στήσιμο των καρέ βελτιώθηκε σε εντυπωσιακό βαθμό, αλλά παρέμεινε το πρόβλημα με τα πρόσωπα αλλά και με το ρυθμό. Συνολικά μια ιδιαίτερα αξιόλογη προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια, τόσο στον Καραμπάλιο όσο και στην εκδοτική η οποία, για άλλη μια φορά, έβγαλε στην επιφάνεια ένα διαμαντάκι. Παρόλες τις αδυναμίες, ξεκινάει από πολύ υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με τις περισσότερες ελληνικές δουλειές και, προσωπικά, θα περιμένω πολλά περισσότερα στο μέλλον!
  13. Το Δεκέμβριο του 2018 (και συγκεκριμένα στις 11 του μηνός), μία νέα έκδοση 36 σελίδων έκανε το ντεμπούτο της στα περίπτερα της Αθήνας (αρχικά), από την εταιρία PHASE PRODUCTIONS. Το σενάριο το έχει επιμεληθεί ο Βασίλης Χειλάς, ενώ τον σχεδιασμό τον έχει κάνει ο πολύ καλός μας φίλος, Παναγιώτης Τσαούσης. Η ιστορία τοποθετείται χρονικά στην περίοδο του Μεσοπολέμου και πιο συγκεκριμένα κοντά στο 1930, την εποχή που επικρατούσαν οι φοβεροί και τρομεροί λήσταρχοι, που ήταν γνωστοί για την δράση τους στα χωριά. Για να καταφέρει το ελληνικό κράτος να τους εξαλείψει, ψηφίζει έναν νόμο, σύμφωνα με τον οποίο, όποιος λήσταρχος πρόδιδε κάποιον “συνάδελφό” του (κι έφερνε το κεφάλι του) στην Χωροφυλακή, τότε θα έπαιρνε αμνηστία και θα μπορούσε ακόμα και να καταταγεί στις δυνάμεις της. Αυτός ο νόμος στάθηκε αφορμή, πολλές συμμορίες να διαλυθούν. Από εκεί και πέρα, το σενάριο είναι μία περιπέτεια, η οποία έχει για κεντρικούς πρωταγωνιστές δύο λήσταρχους, τον Καρδάρα και τον Πένγκο, τους οποίους η φιλία δοκιμάζεται. Η περιπέτεια αυτή, ουσιαστικά είναι μία μελλοντική αφήγηση από αυτούς που είχαν επιζήσει εκείνα τα χρόνια, αλλά δεν παραλείπονται κι αναδρομές στο παρελθόν. Όσον αφορά το σχέδιο του Παναγιώτη, αυτό είναι χαρακτηριστικό τού ταλαντούχου δημιουργού. Όπως ο ίδιος ανέφερε, όλος ο σχεδιασμός των κουστουμιών, αλλά και του οπλισμού είναι προϊόν επισταμένης ιστορικής έρευνας. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τεύχη των 36 σελίδων έκαστο, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, το 5ο τεύχος είναι σχεδόν ολοκληρωμένο κι αναμένεται (εκτός απροόπτου) να κυκλοφορήσει μέσα στον Ιούνιο. Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι Λήσταρχοι ξεκίνησαν σαν έκδοση στην Αγγλική γλώσσα, η χρηματοδότηση της οποίας έγινε μέσω της πλατφόρμας Indiegogo. Μάλιστα, κάποιο από τα πακέτα έδινε την ευκαιρία στον χρηματοδότη να δει την μορφή του να φιγουράρει σε κάποιον χαρακτήρα της ιστορίας, λήσταρχο ή χωροφύλακα. Και τώρα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να δούμε το κάθε τεύχος ξεχωριστά. Μέρος Πρώτο - Η Ομηρεία Διαβάστηκε και μου άφησε θετικές εντυπώσεις. Σεναριακά, το κόμικ, καταπιάνεται και προσπαθεί να αναλύσει μία κατάσταση της Ελλάδας που ήταν υπαρκτή και να την παρουσιάσει στο νεότερο αναγνωστικό κοινό. Σαν Έλληνας και φίλος των κόμικς, βρίσκω αυτή την κίνηση σωστή και χρήσιμη. Κι αυτό γιατί, αφενός μου δίνεται η ευκαιρία για ένα γρήγορο μάθημα νεότερης ιστορίας κι αφετέρου αυτό επιτυγχάνεται με το αγαπημένο μου μέσο. Οι διάλογοι δεν ήταν μακροσκελείς, αλλά όσο χρειαζόταν, ενώ προσπαθεί να διατηρηθεί και η ντοπιολαλιά. Οι αναδρομές στο παρελθόν, η αλήθεια είναι ότι είναι πλέον κλισέ, αλλά εδώ δεν με κούρασαν. Σίγουρα από το πρώτο τεύχος δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για την πορεία, αλλά φαίνεται ότι, αν κι έχει λίγες σελίδες στην διάθεσή του, δεν κινείται βιαστικά. Μεγάλη βοήθεια είναι και τα εισαγωγικά σημειώματα που υπάρχουν (και κατά την γνώμη μου πρέπει να διαβαστούν πριν την ιστορία) και βάζουν τον αναγνώστη αμέσως στο νόημα για το τι θα επακολουθήσει. Το σχέδιο του Παναγιώτη είναι χαρακτηριστικό και λεπτομερές. Δύσκολα κάποιος που ξέρει το έργο του, δεν θα μπορέσει να το αναγνωρίσει. Ευχάριστη έκπληξη εδώ ήταν ο χρωματισμός, κάτι στο οποίο δεν μας συνηθίζει ο ταλαντούχος καλλιτέχνης. Κάποια μικρά λαθάκια (κατά την άποψή μου) που εντόπισα (δυσαναλογίες μεταξύ κεφαλιού και σώματος, έλλειψη πλαστικότητας στις κινήσεις σε μερικά καρέ) πιστεύω ότι, τεύχος με το τεύχος, θα εξαλειφθούν. Η έκδοση, για την τιμή που διατίθεται, είναι προσεγμένη. Έχει όμορφο γυαλιστερό χαρτί, στο οποίο αποτυπώνονται εξαιρετικά τα έγχρωμα καρέ. Ίσως να ήθελα λίγο πιο παχύ το εξώφυλλο για να μην είναι επιρρεπές σε τσαλακώματα. Αν και το πρώτο τεύχος εκτείνεται σε λίγες σελίδες, παρόλα αυτά έχει πλούσιο συνοδευτικό υλικό. Από άρθρα κι εναλλακτικά εξώφυλλα, μέχρι art gallery, βιογραφίες των δημιουργών, διαφήμιση του επόμενου τεύχους και αποκόμματα εφημερίδων της εποχής. Σίγουρα βέβαια αυτό λειτουργεί σε βάρος της κύριας ιστορίας, που τις κόβει σελίδες από το τεύχος, αλλά αυτή την διαχείριση την ξέρουν καλύτερα οι συντελεστές. Μοναδική παραφωνία το μονοσέλιδο κόμικ "Ιστορίες από τον λάκκο", το οποίο το βρήκα εντελώς παράταιρο με το ύφος του περιοδικού και κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε να φιλοξενηθεί. Μέρος Δεύτερο - Η Τιμή Μετά την ανάγνωση διαπιστώνω ότι το δεύτερο τεύχος εντείνει την δυναμικότητά του, όσον αφορά την περιγραφή των σκληρών σκηνών και των σκηνών δράσης. Ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας του φινάλε μίας τραγικής ιστορίας εκδίκησης, ενώ στις τελευταίες σελίδες γίνεται η σύνδεση με το επόμενο τεύχος. Για να πούμε όμως και την αλήθεια, ένιωσα ότι το τεύχος αυτό δεν "προχωράει" και πολύ την υπόθεση, καθώς ουσιαστικά μένει σε μία μόνο κύρια σκηνή. Εννοείται ότι δεν με πείραξε αυτή η πρακτική, αλλά με τις σελίδες που έχει το τεύχος στην διάθεσή του και την περιοδικότητά του, φοβάμαι μήπως συνεχίζει με το σταγονόμετρο. Όπως και να έχει, η πορεία θα δείξει. Για το σχέδιο δεν έχω να πω κάτι καινούργιο. Πολύ καθαρό και ρεαλιστικό, με τις όποιες μικρές ατέλειες έχουμε επισημάνει σε προηγούμενες τοποθετήσεις. Το χρώμα είναι επιτυχημένο, αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά μονότονο. Αρκετά τίμια δουλειά εξακολουθεί να γίνεται και από μεριάς έκδοσης. Το τεύχος, για διανομή σε περίπτερο, στέκεται αξιοπρεπώς, καθώς έχει καλό χαρτί κι εκτύπωση. Θεωρώ όμως υπερβολικό, σε 36 σελίδες που έχει στην διάθεσή του, να υπάρχουν 5 ολόκληρες σελίδες με preview μίας άλλης έκδοσης (Αιώνιος). Συμφωνώ ότι γίνεται για λόγους διαφημιστικούς, αλλά και πάλι τις βρήκα πολλές για το συνολικό αριθμό. Μέρος Τρίτο - Η Ενέδρα Σε αντίθεση με την δεύτερη συνέχεια, εδώ έχουμε μία πλοκή που αναπνέει και ρολάρει πολύ καλύτερα, ενώ έχουμε κι εξέλιξη του μύθου. Οι ισχυρές προσωπικότητες της εποχής συνεχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και μέσω αυτών περιγράφεται η κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την άστατη και βάρβαρη εποχή στην Ελλάδα. Κι εδώ υπάρχουν έντονες σκηνές δράσης, αλλά η αλήθεια είναι ότι η εναλλαγή των καταστάσεων ήταν λίγο ζαλιστική. Θα την ήθελα πιο ήπια (βέβαια αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν περισσότερες σελίδες στο “επεισόδιο”). Τέλος, το plot twist στο φινάλε του τρίτου μέρους και η αποκάλυψη του Άφαντου Ληστή ήταν καλογραμμένα. Το σχέδιο του Παναγιώτη είναι πολύ ζωντανό και με μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρεια. Φαίνεται ότι αποτυπώνει αξιόλογα τις σκηνές δράσης και βίας (ιδίως στα πρόσωπα των χαρακτήρων). Επίσης, η διαδοχή των καρέ και η σκηνοθεσία μού άρεσαν πολύ. Η έκδοση κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με τα προηγούμενα τεύχη. Εξακολουθώ να διατηρώ τις εντάσεις μου για τις αρκετές σελίδες (από τις συνολικές του τεύχους) με την διαφήμιση των “Αιωνίων” και της επιστροφής του “Στρατιώτη Κέιν”. Κι αν εξαιρέσουμε το μελάνι που σκυλοβρωμάει ( ), μιλάμε για μία καλής ποιότητας έκδοση περιπτέρου. Μέρος Τέταρτο - Η Λίμνη Διαβάστηκε και το τέταρτο τεύχος κι αυτό που σκέφτηκα πρώτο είναι ότι πάμε πολύ καλά! Σε αυτό το επεισόδιο, ασχολούμαστε με ένα μικρό love story, το οποίο στάθηκε αφορμή να χωρίσουν δύο σύντροφοι και να ξεκινήσει ένας "εμφύλιος" ανάμεσα στους λήσταρχους. Το σενάριο συνεχίζει να λειτουργεί με την μορφή αφήγησης, χωρίς όμως πολλά επεξηγηματικά πλαίσια, δίνοντας περισσότερο χρόνο στους χαρακτήρες να είναι εκείνοι που θα διηγηθούν τα γεγονότα. Η πλοκή κυλάει αβίαστα και παρά τις λίγες (σχετικά) σελίδες που έχει στην διάθεσή της, προλαβαίνει να παρουσιάσει μία σκηνή αρκετά δυνατή. Το επόμενο επεισόδιο, που είναι κι εκείνο που ολοκληρώνει την ιστορία, υπόσχεται να μας δώσει μία σύγκρουση ανάμεσα σε δύο πρώην φίλους. Υπομονή λοιπόν. Το σχέδιο κυμαίνεται στα ίδια αξιόλογα επίπεδα με τα προηγούμενα επεισόδια. Το δυνατό του σημείο, νομίζω ότι είναι το background και οι σκιάσεις. Μικρές ενστάσεις έχω από την απόδοση των χαρακτήρων, όπου εξακολουθεί να εμφανίζεται μία δυσαναλογία ανάμεσα στα σώματα και στα κεφάλια. Γενικά όμως είναι αρκετά ευχάριστο. Η έκδοση δεν κρύβει εκπλήξεις. Είναι καλής ποιότητας, πάντα για έκδοση περιπτέρου. Το ευχάριστο είναι ότι έχουν μειωθεί οι σελίδες με διαφημίσεις των άλλων εκδόσεων της εταιρίας, κρατώντας το τεύχος περισσότερο “καθαρό”. Αρκετά βοηθητική είναι η περίληψη των προηγουμένων. Η αλήθεια είναι ότι με τόσα πολλά ονόματα που παρελαύνουν στην ιστορία (αλλά και με την αραιή περιοδικότητά της), χάνεται λίγο η μπάλα. Σίγουρα μετά την ολοκλήρωσή της, θα διαβάσω όλα τα τεύχη μαζί για μία καλή επανάληψη. Μέρος Πέμπτο - Η Σύγκρουση Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να γραφτεί ο επίλογος της όμορφης αυτής σειράς, με το 5ο κεφάλαιο. Το σενάριο επικεντρώνεται στην βασική διαμάχη, ανάμεσα στους δύο πρώην συντρόφους, η οποία εδώ μεταμορφώνεται σε ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό μεταξύ του Ενωμοτάρχη (πλέον) Καρδάρα και του τρομερού ληστή Πένγκου. Ο συγγραφέας φροντίζει να μας δώσει μία μεγάλη σκηνή καταδίωξης, που συνοδεύεται από δράση, αλλά και δυνατές στιγμές ωμής βίας (όπως το ζητούσε η περίσταση), ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε έναν Πένγκο, κάπως αλλαγμένο. Ο αιμοβόρος λήσταρχος φαίνεται να έχει μία διάθεση απολογητική κι εξομολογείται στους αναγνώστες την ζωή του, την γνωριμία του με τον Καρδάρα και τους λόγους που τον ώθησαν να ακολουθήσει αυτού του είδους την πορεία και “καριέρα”. Σαν να θέλει την τελευταία στιγμή να εξιλεωθεί για τους φόνους που έχει διαπράξει. Η πλοκή, λοιπόν, μεταφέρει τον αναγνώστη στους δασώδεις πρόποδες του Σμόλικα, όπου θα εκτυλιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος. Μετά την ανάγνωση ολόκληρης της ιστορίας, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν μία πολύ ευχάριστη δουλειά, με όμορφη πλοκή κι ανάπτυξη χαρακτήρων. Οι αναδρομές στο παρελθόν, μπορεί να είναι αρκετές, αλλά προσωπικά δεν με πείραξαν. Το θέμα το οποίο έχει επιλεχθεί το βρήκα πρωτότυπο. Ασχολείται με μία εποχή στην Ελλάδα (αυτή του Μεσοπολέμου), η οποία προσφέρεται για ιστορίες και ταυτόχρονα δεν έχει “πολυδουλευτεί” από τους κομίστες, σε αντίθεση με εκείνη της επανάστασης του 1821. Η ιστορία κλείνει ικανοποιητικά, αλλά αισθάνθηκα ότι το φινάλε ήταν κάπως βιαστικό. Επίσης, πιστεύω ότι θα μπορούσε άνετα να υπάρξει κι άλλο κεφάλαιο, που να αναλύει τις λεπτομέρειες μετά την σύλληψη του Πένγκου. Όπως και να έχει, πάντως, είναι μία αξιόλογη ιστορία, που συνδυάζει ιστορικές αλήθειες και κινηματογραφικό σασπένς. Αξίζει να διαβαστεί από όλους. Για το σχέδιο δεν έχω να πω κάτι περισσότερο. Αξίζει, νομίζω, να σταθούμε στην μελέτη που έχει εκπονήσει ο Παναγιώτης, όσον αφορά την απεικόνιση του οπλισμού που χρησιμοποιήθηκε στην σειρά. Ειλικρινά, αξίζει συγχαρητήρια. Εννοείται, φυσικά, ότι τα ίδια συγχαρητήρια θα πρέπει να λάβει κι ο Βασίλης Χειλάς για την δική του έρευνα επάνω στου Ληστές και γενικά την επικρατούσα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1920. Σαν φαν του έξτρα υλικού, δεν μπορώ να έχω παράπονο από το 5ο τεύχος. Στο εσωτερικό του εξώφυλλου, ο αναγνώστης θα βρει μία λεπτομερή περίληψη των προηγούμενων μερών, γεγονός που με έκανε να μην πραγματοποιήσω την επανάληψη που έλεγα. Μετά το πέρας της ιστορίας, έχουμε ένα άρθρο της εφημερίδας “Ακρόπολις” που αναφέρεται στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μετά την σύλληψη του Πένγκου. Εδώ είναι που θα προτιμούσα αντί για το άρθρο να διαβάζαμε ένα ακόμα μέρος. Θα ακολουθήσουν δύο σελίδες με τα λόγια των δύο πρώην συντρόφων και μετά από ένα όμορφο σκίτσο της Αρετής, επιμελημένο από τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο, έρχεται το καλύτερο. Μία λίστα με τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν από τους πρωταγωνιστές, μαζί με τα βασικά χαρακτηριστικά τους! Δεν λείπουν, βέβαια, και οι απαραίτητες διαφημίσεις της εκδοτικής.
  14. Το νέο πόνημα του Robert Kirkman είναι – καμία έκπληξη – εξαιρετικά ενδιαφέρον. Η υπόθεση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και την παραθέτω συνοπτικά και χωρίς spoiler: δέκα χρόνια πριν την αρχή της αφήγησης, έλαβε χώρα μια καταστροφή στη Φιλαδέλφεια και ένα μεγάλο μέρος της πόλης μαζί με 300.000 κατοίκους της εξαφανίστηκε σε μια άλλη διάσταση, την οποία ο κόσμος αποκαλεί “Oblivion” (Λήθη). Ο Νέιθαν Κόουλ είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος μετακινείται με μεγάλη δυσκολία ανάμεσα στις διαστάσεις και προσπαθεί να βρει επιζώντες, για να τους ξαναφέρει στον κόσμο μας. Καθώς όμως ο καιρός περνά και οι επιζώντες λιγοστεύουν, αντιμετωπίζει δυσκολίες στη χρηματοδότηση. Όπως είναι αναμενόμενο, θα προσπαθήσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα κίνητρά του δεν είναι 100% ανιδιοτελή, αφού μέσα στου αγνοούμενους είναι και ο αδελφός του. Από εδώ και πέρα, αρχίζουν οι ανατροπές, συνεπώς όσα λιγότερα ξέρει κανείς, τόσο το καλύτερο ? . Ο Κέρκμαν κρατά πολλούς άσσους στο μανίκι του και κάθε ανατροπή φωτίζει λίγο παραπάνω τους ήρωες και τα κίνητρά τους. Η δράση και το μυστήριο συνδυάζονται πολύ αρμονικά με διάφορα θέματα, τα οποία θίγει ο Κέρκμαν, με τα κυριότερα από αυτά να είναι οι τύψεις, η εξιλέωση, αλλά και οι διαφορετικές αντιλήψεις που έχει ο καθένας μας για το τι είναι ωραίο και τι είναι άσχημο, τι είναι ευτυχία και τι δυστυχία. Για μια ακόμη φορά μετά το The Walking Dead, ο συγγραφέας ασχολείται με ανθρώπους που βρίσκονται σε ένα εξωπραγματικό περιβάλλον και προσπαθούν να επιβιώσουν, αλλά εδώ τους βλέπουμε αρχικά από έξω και επιπλέον η αποκάλυψη που έρχεται μας βρίσκει σχετικά απροετοίμαστους και δίνει στην ιστορία μια εντελώς διαφορετική τροπή και τη διαφοροποιεί πλήρως από τη μεγάλη επιτυχία των αλά Κέρκμαν ζόμπι. Υποθέτω, ότι, καθώς η σειρά θα συνεχίζεται, ο Κέρκμαν θα προσφέρει περισσότερες πληροφορίες και επιπλέον ανατροπές στην υπόθεση, οπότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε με μεγαλύτερη σιγουριά. Το σχέδιο του Lorenzo De Felici είναι πραγματικά υπέροχο, αν και για να είμαι ειλικρινής, σχεδιάζει τα πρόσωπα με τρόπο που δεν είναι απολύτως της αρεσκείας μου, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Κατά τα άλλα, προσφέρει αξέχαστες σελίδες, πολλές από τις οποίες δεν περιέχουν διαλόγους και προωθεί τη δράση με πολύ καλό τρόπο. Εκτός από τα πρόσωπα (είπαμε, γούστα είναι αυτά ? ), όλα τα άλλα πιστεύω ότι είναι σχεδιασμένα με έξοχο τρόπο. Αρωγός του στο εικαστικό κομμάτι η κολορίστρια Annalisa Leoni, που δίνει μια εξαιρετική παλέτα χρωμάτων, η οποία διαφοροποιείται ανάλογα με την εξέλιξη της ιστορίας. Καλό είναι να διαβάσουμε το κόμικ έχοντας υπόψη μας, ότι ο Κέρκμαν επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί (και πολύ καλά κάνει!) από το The Walking Dead, συνεπώς, η οποιαδήποτε προσπάθεια σύγκρισης με αυτό το κόμικ είναι άνευ ουσίας, κατά τη γνώμη μου. Αξίζει σίγουρα να διαβαστεί και αναμένω τη συνέχεια! ? Για τη ώρα έχουν κυκλοφορήσει τρα TPB, τα οποία έχω διαβάσει και τα οποία περιέχουν τα πρώτα 18 τεύχη. Σε λίγο κυκλοφορεί και ο τέταρτος τόμος και η σειρά συνεχίζεται! Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  15. Το Jujutsu Kaisen 0 είναι το prequel της ομώνυμης σειράς manga από τον Gege Akutami. Μετά την κυκλοφορία του μέσω του περιοδικού "Jump GIGA" το 2017, εκδόθηκε ξανά το 2018, αυτή τη φορά σε μορφή tankobon ως μέρος της σειράς manga "Jujutsu Kaisen" από τον ίδιο mangaka. Καθώς αναμένεται και η μεταφορά της ιστορίας σε ταινία, αποφάσισα να το διαβάσω και η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι που το έκανα. Η ιστορία έχει ως εξής: Ένα πνεύμα στοιχειώνει τον πρωταγωνιστή μας, τον Yuta Okkotsu. Εκείνος απομονώνεται και κλείνεται στον εαυτό του για να προστατεύσει τους γύρω του, μέχρι που τον προσεγγίζει ο Satoru Gojo, δάσκαλος του Jujutsu High, ο οποίος σκοπεύει να τον εκπαιδεύσει ώστε ο Yuta να καταφέρει να δαμάσει και να ελέγξει την ενέργεια του πνεύματος που τον στοιχειώνει. Είναι σε γενικές γραμμές μια απλή αλλά ικανοποιητική ιστορία και κυλάει ομαλά, ούτε αργά ούτε γρήγορα, ενώ ολοκληρώνεται σε τέσσερα κεφάλαια. Είναι μια ωραία εισαγωγή για την υπόλοιπη σειρά, καθώς ο αναγνώστης εξοικειώνεται με τους χαρακτήρες και τη βασική μυθολογία του κόσμου. Ο σχεδιασμός τον χαρακτήρων είναι κάτι που με εντυπωσίασε, καθώς ακόμα και τα πνεύματα είναι σχεδιασμένα με τρόπο τέτοιο που σε κάνει να τα θυμάσαι (προσωπικά δύσκολα θυμάμαι ονόματα σε anime ή manga χεχε). Το σχέδιο αρκετά εντυπωσιακό καθώς σε κρατάει και γενικά είναι ευχάριστο στο μάτι, καθώς οι τόνοι του άσπρου και του μαύρου βρίσκονται σε μια ικανοποιητική ισορροπία, σε οπτικά επίπεδα. Ο σχεδιασμός των χεριών με εντυπωσίασε ιδιαίτερα, καθώς δίνει επιπλέον χαρακτηριστικά στις φιγούρες. Υπάρχει μια εκφραστικότητα που δε τη συναντάω συχνά, τουλάχιστον στα manga. Σε γενικές γραμμές ήταν μια ωραία εμπειρία και σε σίγουρα θα εκτιμηθεί αρκετά από λάτρεις των shonen manga, καθώς και των horror/supernatural. Είναι ένας ισορροπημένος συνδυασμός των δυο ειδών και το σχεδιαστικό είδος είναι ιδανικό για κάτι τέτοιο. Σημείωση: Φαίνεται ότι ο Akutami έχει ψαχτεί αρκετά στο είδος του horror. Όσοι ξέρουν θα διαπιστώσουν μια ευχάριστη, αν και μικρή αναφορά σε ένα αγαπημένο manga, υπό τη μορφή μιας σπείρας...
  16. Ψάχνοντας για βραβευμένα one-shots, έπεσα πάνω σε ένα κόμικ με τον τίτλο-σιδηρόδρομο που βλέπετε πάνω πάνω και δεν χρειάζεται να επαναλάβω. Το κόμικ αυτό ήταν υποψήφιο για Best Single Issue/One-Shot στα Eisner 2019. Δημιουργός είναι ο Βραζιλιάνος Arabson (με χρώματα από τον συμπατριώτη του Anderson Cabral). Πρωτοεκδόθηκε στην Βραζιλία το 2016 και το 2018 μεταφράστηκε ("adaptation" αναφέρεται στο εσωτερικό της αμερικανικής έκδοσης) από τον James Robinson για λογαριασμό της Image. Η Elisabeth Dumn είναι σωστό αγρίμι. «Ούτε ο Διάβολος δεν μπορεί να την κάνει καλά», λένε όλοι στην περιοχή. Γι' αυτό άλλωστε την έχει κλείσει ο πατέρας της σε οικοτροφείο. Όταν, μια νύχτα, ο ίδιος ο Διάβολος θα τον επισκεφτεί, εξαιτίας μιας παλιάς συμφωνίας, ο κύριος Dumn θα προτείνει κάποιο άλλο αντίτιμο για τα πλούτη του: την Elisabeth. Ο Arabson παίρνει το αρχέτυπο της συμφωνίας με τον Διάβολο και τo μεταφέρει στο σήμερα, με δράση, αναφορές στην μπλουζ και μπόλικο χιούμορ. Μην περιμένετε κάτι βαθυστόχαστο, παρότι κάνει κάποιες νύξεις σε κοινωνικά θέματα και, προς το τέλος, επιχειρεί να δώσει μια κάποια φιλοσοφικότητα. Παραμένει ένα διασκεδαστικό κόμικ, ευκολοδιάβαστο (είναι εξάλλου μόνο 66 σελίδες) και φρέσκο. Φρέσκο, κυρίως χάρη στο σχέδιο του Arabson. Ίσως ξενίσει αρκετούς, αλλά εγώ το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Μου θύμισε έντονα το στιλ του Rafael Grampá στο πιο καρτουνίστικο, ενώ το στήσιμο ορισμένων καρέ μου έφερε στο μυαλό τα καδραρίσματα του Eduardo Risso. Πολύ καλό και το coloring του Cabral, ο οποίος έχει εργαστεί ως κολορίστας σε εκδόσεις της IDW και της Titan. Το προτείνω. Δεν θα σας αλλάξει την ζωή, αλλά επουδενί δεν θα σας αφήσει και αδιάφορους.
  17. Ο Mister Invincible είναι ο προστάτης των αδυνάμων, υπερασπιστής του Νόμου, ο Καλός Σαμαρείτης που βοηθάει την τυφλή Δικαιοσύνη να περάσει τον δρόμο! Δεν πετάει, δεν έχει υπεράνθρωπη δύναμη, ούτε κάποιον παράγοντα ίασης... απλά κάμπτει τους κανόνες των κόμικς! Δημιούργημα του Pascal Jousselin και χρωματισμένος από την Laurence Croix, ο Mister Invincible (Imbattable στην χώρα του ροκφόρ και της σαμπάνιας), εμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού Spirou το 2013, προκαλώντας αρκετή βαβούρα. Με την καλή έννοια πάντα, γιατί αυτά που σκαρφίζεται ο Jousselin είναι εξαιρετικά πρωτότυπα και αστεία. Δεν συμβαίνει συχνά πια ένα χιουμοριστικό κόμικ να βοηθάει στην πρόοδο του μέσου, αλλά το Mister Invincible αποτελεί εξαίρεση. Οι περιπέτειες του Mister Invincible κυμαίνονται από μονοσέλιδες διασώσεις γατών σε μια γαλλική κωμόπολη ως την πολυσέλιδη αντιμετώπιση χρωμο-τρομοκρατών στην Ουάσιγκτον. Με εφευρετικότητα, οικονομία και φρεσκάδα ο Jousselin στήνει ένα πολύ φρέσκο κόμικ. Δείτε τις από πάνω σελίδες, μην χαραμίζω (ηλεκτρονικό) μελάνι. Στα γαλλικά έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Dupuis (2017 και 2018), συν ένα αλμπουμάκι, με πρωταγωνιστή τον Jean-Pierre, αστυνόμο και συχνό sidekick του Mister Invincible. Το 2018 μεταφράστηκαν στα αγγλικά τα δύο βασικά άλμπουμ από την Europe Comics και το 2020 κυκλοφόρησαν (υποθέτω με την ίδια μετάφραση) σε έντυπη μορφή από την Magnetic Press. Διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή!
  18. "It's ture a mother is nothing without her child..." Και ενώ τα lockdown συνεχίζονται αμείωτα(κοντεύουμε να χάσουμε τον αριθμό πια) ευτυχώς που πάντα έχουμε τα αγαπημένα μας κόμικ να μας κρατάνε συντροφιά. Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα κόμικ ΓαλλοΒελγικής σχολής που με συγκίνησε και άγγιξε τη ψυχή μου ιδιαίτερα. Έιναι το Lydie γραμμένη από τον Zidrou(A Hell of an Innocence,Shi,Protecto) και εικονογραφημένη από τον Jordi LaFerbe(La Mondaine,Vice Squad). Η ιστορία της Lydie (με αφηγητή το άγαλμα της Παναγίας που δεσπόζει σε ένα κεντρικό κτίριο της πόλης) είναι μία συγκινητική ωδή για την απώλεια αλλά και ένας ύμνος στη φιλία και την ελπίδα. Τη συμπόνια και την αλληλεγγύη.. Όταν η νεαρή Camille φέρνει στο κόσμο το νεκρό μωρό της, όλοι στη μικρή κωμόπολη του Παρισιού όπου εκείνη ζει, νιώθουν μία συμπάθεια και συγκίνηση για το χαμό της νεαρής μητέρας...Δύο μήνες αργότερα όμως η Camille επιμένει ότι το μωρό της γύρισε κοντά της από τον ουρανό, και έτσι μία ολόκληρη γειτονιά, για να δώσει μία στιγμή ευτυχίας στη πονεμένη μάνα, θα αναγκαστεί να προσποιηθεί ότι το παιδί της υπάρχει ακόμα και αν κανείς φυσικά δε το βλέπει, ενώ η Camille οδηγεί με τα χρόνια τη Lydie στην ενηλικίωση.... Μιλώντας σε ένα αόρατο παιδί που μεγαλώνει όσο περνούν τα χρόνια, οι γείτονες βοηθούν την Camille να αντιμετωπίσει τη θλίψη της για το νεκρό της παιδί...Έιναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται; “After all, why bring somebody pain when it's so easy to bring joy instead?” Mέσα από αυτή την τόσο απλή αλλά συνάμα ευαίσθητη και συγκινητική ιστορία της Camille και της "φανταστικής" κόρης της Lydie, ο Zidrou (που όπως έχω επαναλάβει τείνει να γίνει μέσα στους πιο αγαπημένους μου ευρωπαίους σεναριογράφους)μας δίνει μία μικρογραφία μιας συνοικίας του Παρισιού της δεκαετίας του '30, με τους χαρακτηριστικούς της τύπους ανθρώπων αλλά και καταστάσεων, που συναντά κανείς ακόμα και σήμερα στις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας κυρίως. Τα κουτσομπολιά σχετικά με το γεγονός πως η Camille ήταν ανύπαντρη μητέρα, η σκληρότητα των μικρών κυρίως παιδιών που την αντιμετωπίζουν σαν τη τρελή της γειτονιάς.. Οι ιδιοτροπίες και οι καθημερινές ζωές των απλών ανθρώπων, τα άτακτα παιδιά, ο σοβαρός γιατρός, τα παιχνιδιάρικα κορίτσια, τα κουτσομπολιά των ηλικιωμένων. Μία μικρή γειτονιά με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, και όμως ενώνονται όλοι μαζί μέσα από μία τραγωδία για να παίξουν ο καθένας τους και έναν ρόλο. Όλοι τους τόσο αληθινά δοσμένοι που αμέσως γίνονται οικείοι στα μάτια του αναγνώστη, ο οποίος ήδη έχει ταυτιστεί με τη τραγωδία της Camille από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κόμικ, και συνεχίζει να είναι στο πλευρό της ακόμα και όταν εκείνη πιστεύει ότι το παιδί της ξαναγύρισε ζωντανό κοντά της. Και ο συγγραφέας έρχεται να δώσει το ερώτημα-τροφή για σκέψη στον αναγνώστη ''πόσο αληθινή είναι η Lydie;; Και αν είναι πραγματική, πώς έγινε αληθινή; Μέσα σε λίγες σελίδες ο Zidrou καταφέρνει να συγκινήσει, να προβληματίσει και να μαγέψει τον αναγνώστη εμπνευσμένος από την απώλεια του δικού του πατέρα και να μας δώσει ένα μάθημα ψυχής ότι η ζωή συνεχίζεται, ακόμα και αν ο πόνος που προκαλεί αυτή είναι δυσβάσταχτος και η πληγή μοιάζει να μην κλείνει ποτέ...Το σχέδιο του LaFebre λεπτομερές, με έντονη πλαστικότητα και μία καρτουνίστικη διάθεση που σε καμία περίπτωση δε μειώνει τη σοβαρότητα ή τη συγκίνηση της ιστορίας αλλά δίνει μία πιο κωμική χροιά στο θλιβερό θέμα της. Το κόμικ κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τo Dargaud και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τη Europe comics το 2018.
  19. Το Inside Moebius είναι μέρος της συλλογής Moebius Library από την Moebius Production και την Dark Horse. Το Inside Moebius αποτελείται από τρεις τόμους που ήρθαν μετά το World of Edena και το artbook του. Το Inside Moebius είναι επίσης το πιο εσωτερικό κόμικ του δημιουργού και ένα από τα υπερρεαλιστικά και γεια σου κόμικ εκεί έξω. Τι είναι; Αυτό που λέει ο τίτλος - μια ματιά μέσα στον Μοέμπιους. Ή για την ακρίβεια μέσα το κεφάλι του, δεν πάμε να τον ανοίξουμε κιόλας για να δούμε αν είχαν καεί τα πνευμόνια του από τους μπάφους. Μουα χα χα. Αχεμ. Λοιπόν. Η Desert B είναι μια έρημος. Είναι επίσης και μια αλληγορία για το μυαλό του. Μέσα στην έρημο, δηλαδή μέσα στο μυαλό του, συναντιούνται οι γνωστότερες δημιουργίες του. Stel και Artan από Edena, o Blueberry, o Arzach, ο Major Fatal. Ο καθένας θέλει να γυρίσει στο κόμικ του, να ξεφύγει από την έρημο που δεν έχει τελειωμό. Αυτό βέβαια, εμείς σαν αναγνώστες ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ μιας και η έρημος είναι κομμάτι τους και αυτοί αυτής. Ο σουρρεαλισμός συμπληρώνεται όταν στο ησυχαστήριο του Μοέμπιους μέσα στο κεφάλι του, ένα τετράγωνο κτήριο (το οποίο έχει όνομα αλλά δεν θυμάμαι τώρα πως το λένε), ο γέρος πλέον Μοέμπιους συναντά παλιότερους εαυτούς του. Όπως έγραψα, το κόμικ είναι εσωτερικό, σχεδόν το έγραψε για την πάρτη του και αποφάσισε να το μοιραστεί. Στις σελίδες του εξερευνά διάφορα σχεδιαστικά στιλ τα οποία ταυτόχρονα σχολιάζει, κάνει αναδρομές στις παλιότερες δουλειές του (δυστυχώς όχι στον Ινκάλ για προφανείς λόγους), βάζει τους εαυτούς του να τσακώνονται για το τι πιστεύει ο καθένας ότι ο άλλος έκανε λάθος στο τάδε ή το δείνα κόμικ, βάζει τους χαρακτήρες του να παραπονεθούν για τις ιστορίες των οποίων ήταν μέρη. Το να πω ότι σπάει τον τέταρτο τοίχο είναι απλοϊκό, μιας και ο σκοπός του κόμικ είναι αυτός. Να βάλει τον αναγνώστη ενεργά μέσα στο μυαλό του δημιουργού, να μοιραστεί μαζί του τις ανασφάλειες του, διάφορες φάσεις που πέρασε κάποτε ή πέρναγε όταν το έγραφε και λοιπά. Δεν θα πω το τετριμμένο "δεν είναι για όλους" αλλά δεν έχει νόημα να το διαβάσει κανείς αν δεν έχει διαβάσει τα επιμέρους κόμικ. Όχι γιατί δεν θα καταλάβει τι γίνεται, απλά γιατί δεν θα το ευχαριστηθεί και θα χάνει ένα κάρο αναφορές σε αυτά. Είναι μια έκθεση ιδεών που δεν περπάτησαν, ένα παράθυρο στο δημιουργικό χάος που υπήρχε στο μυαλό και στην άκρη του χεριού του κάθε φορά που ξύπναγε μέχρι την στιγμή που κοιμόταν. Το τρίτομο είναι μια άψογη ευκαιρία να έρθουμε λίγο πιο κοντά σε έναν από τους πιο περίεργους/παράξενους/κουλούς και μοναδικούς δημιουργούς κόμικς. Όχι πιο κοντά στα έργα του, αλλά στον ίδιο, στην δημιουργική διαδικασία του και στην απαράμιλλη(ες) αισθητική(ες) του. Έχει ολοκληρωθεί στην διετία 2018-19 από την dark horse, το βρίσκετε πλήρες στα αγγλικά πλέον. Βγήκε στα γαλλικά την δεκαετία του '00.
  20. Ο Gabriel Lesaffre είναι ένας χαρισματικός αλλά ιδιόρρυθμος άντρας. Το μόνο του όνειρο είναι να επιστρέψει στις «ρίζες» του. Όχι στο οικογενειακό αρχοντικό στα δάση της Νορμανδίας, ούτε στο παριζιάνικο διαμέρισμα πλησίον της Μονμάρτρης, αλλά στην έπαυλη που έχτισαν οι πρόγονοί του στα βάθη της αφρικανικής ζούγκλας. Για να επιτύχει τον σκοπό του δεν θα υπολογίσει κόπο, χρήματα και, πολύ περισσότερο, τους ανθρώπους γύρω του. Η εμμονή του με το σπίτι και την επιχείρηση υλοτομίας θα τον σπρώξει σε έναν γκρεμό άστατης ζωής, συμπαρασύροντας μαζί την γυναίκα και τα παιδιά του... Το Malaterre του Pierre-Henry Gomont είναι η βιογραφία ενός φανταστικού ανθρώπου, που όμως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια αληθινή ιστορία, παράξενη έστω αλλά αληθινή. Χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω πλήρως (ίσως λόγω της εξωτικής τοποθεσίας;), μου θύμισε το Daytripper, με μια γενναία δόση από τον Σεληνιασμό του Georges Simenon και το Fitzcarraldo του Werner Herzog. Υπάρχει ρεαλισμός σε κάθε πτυχή της ζωής των προσώπων, στο δράμα, στο χιούμορ, στη φιλία, στον έρωτα. Στην «εισαγωγή», μέσα σε μερικές αράδες και λίγα καρέ, ο Gomont καταφέρνει να πλάσει έναν τρισδιάστατο χαρακτήρα, να αιτιολογήσει πλήρως τις επακόλουθες πράξεις του και κατ' επέκταση να προσδώσει αυθεντικότητα στην ψυχοσύνθεση των παιδιών του Gabriel. Τα οποία μπορεί να δει κανείς ως τους έμμεσους πρωταγωνιστές του κόμικ ή, τουλάχιστον, το πρίσμα μέσα από το οποίο κοιτάμε τον Gabriel. Το σχέδιο ίσως φανεί άτεχνο και τσαπατσούλικο, αλλά πραγματικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστό. Οι πρώτες επιρροές που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν και πάλι οι Fábio Moon and Gabriel Bá (δύσκολο από ηλικιακής άποψης), καθώς και ο Reiser, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Ψάχνοντας, ανακάλυψα ότι οι Γάλλοι τον συγκρίνουν μεταξύ άλλων με τους Blutch και Christophe Blain. Όπως κι αν έχει, ο δυναμισμός των γραμμών, η απλότητα του στησίματος των καρέ και ο εναλλασσόμενος χρωματισμός, δημιουργούν ένα εξαιρετικό σύνολο, που υπογραμμίζει και σιγοντάρει το σενάριο. Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε στο να ξεκινήσω το Malaterre, αλλά υπήρξαν πολλοί λόγοι με έκαναν να το διαβάσω σε ένα διήμερο. Ο Gomont με έβαλε στον κόσμο του, με τρόπο που ελάχιστοι δημιουργοί έχουν καταφέρει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε πολύ κόσμο εδώ μέσα. Κάντε μια βόλτα στα γνωστά διαδικτυακά στέκια και ξεφυλλίστε την ψηφιακή διμερή έκδοση της Europe Comics.
  21. Είναι μια προσπάθεια στον χώρο που δεν μπορείς να παραβλέψεις... Είναι μια ιδέα, στηριζόμενη σε θεμέλια ετών, αλλά πάντα σε επαναστατικά μοτίβα. To πολυθεματικό περιοδικό κόμικς Μπλεκ κυκλοφορεί για έναν χρόνο τώρα, με τον υπότιτλο "Τα Καλύτερα Κόμικς". Έχει ως απώτερο σκοπό την δημοσίευση έργων, τόσο παλαιών όσο και νέων, διεθνώς αναγνωρισμένων δημιουργών, από (σχεδόν) κάθε είδους σχολή κόμικς. Πλειάδα τίτλων αποτελούν τα περιεχόμενα όλων των τευχών, με 8 έως και 12 τίτλους ανά τεύχος, όλοι παίρνοντας τον χώρο τους, άλλοι ως guest ενώ άλλοι ως μόνιμοι (μέχρι μετά από κάποιο ικανοποιητικό αριθμό τευχών να αντικατασταθούν από κάτι άλλο, εξίσου, αν όχι περισσότερο, καλό). Μερικοί από τους μόνιμους είναι: Μπλεκ (αυτό έλειπε), Ταρζάν, Στορμ (έως το #06 έμπαινε ολόκληρη ιστορία, από το #07 κόβεται στα 2), Μάντυ Ρίλεϋ (εξαίρεση το 7ο τεύχος), Φάντομ (, Δικαστής Ντρεντ, και το Παιδί Πάνθηρας. Guest ήρωες έχουμε: Κόρτο Μαλτέζε (#01), Λ-Ο: Πήγασος 4-Ω (#01-03), Γιορ (#01 & #07), Ο Ίσκιος (#03), Μισέλ Βαγιάν (#04-05), Τζόνι Ρεντ (#05-12), Γουίντς (#06-09), Ποπάϋ (#07-08), Κοκομπίλ (#08-...) κα Η βασική ομάδα του περιοδικού έχει αλλάξει δύο φορές σκυτάλη, από το ντουέτο Ανεμοδουράς-Ταρλαντέζος στους Ανεμοδουράς-Τομπαλίδης. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς έχει και τον εκδοτικό Μικρός Ήρως, συνεχίζοντας (και διευρύνοντας) το έργο του παππού και του θείου του, ενώ και ο Λευτέρης Ταρλαντέζος και ο Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι μεγάλοι γνώστες του χώρου, και έχουν ένα πλούσιο παρελθόν στο αντικείμενο των κόμικς... Με 164 σελίδες, όμορφο στήσιμο (από το #03 ειδικά έφτιαξε ιδιαίτερα), πολύ καλό χαρτί, εξαιρετική εκτύπωση, και όλα αυτά στην (απολύτως) λογική τιμή των 5, 90! Μπορεί να βρεθεί σε επιλεγμένα περίπτερα, σε βιβλιοπωλεία και κομιξάδικα πανελλαδικά... Μέχρι το Δεκέμβριο του 20 αριθμεί 8 τεύχη. Μια έκδοση που ξεχειλίζει μεράκι, αγάπη και σεβασμό για την 9η τέχνη... Και έχει σίγουρα πολλά ακόμα να δώσει! O προβληματισμός που φέρει η έκδοση όσον αφορά τον ρετρό χαρακτήρα ή ακόμα και τη στρατηγική της δημοσίευσης αποκλειστικά παλιών έργων, εύκολα εξαλείφεται, χάρη στη μοντέρνα αισθητική του, στους νέους τίτλους που περιλαμβάνει (παράδειγμα ο Λάργκο Γουίντς που δεν είχε συμπεριληφθεί σε κανένα ελληνικό έντυπο έως και σήμερα) ή σε reboots ή νέες συνέχειες παλαιότερων διάσημων δημιουργιών (παραδείγματα είναι ο Μισέλ Βαγιάν και ο Τζόνι Ρεντ), ενώ η παρουσίαση Ελλήνων καλλιτεχνών, η πυκνή αρθρογραφία γύρω από τα κόμικς και την επικαιρότητα στην γενικότερη ποπ κουλτούρα, δείχνει μια τάση αποφυγής επικόλλησης μιας ετικέτας, και αποτελεί απόδειξη πως το Μπλέκ ακόμα πειραματίζεται και θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα. Κείμενό μου στην έκδοση
  22. Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή (γαλλικά: La Position du tireur couché) είναι η τρίτη κατά σειρά μεταφορά βιβλίου του Jean-Patrick Manchette από τον Jacques Tardi. Το πρωτότυπο έργο δημοσιεύτηκε σε συνέχειες μεταξύ 1980 και 1981 στο Hara-Kiri (στα ελληνικά κυκλοφορεί, φυσικά, από την Άγρα) και αποτελεί το τελευταίο ολοκληρωμένο μυθιστόρημα του Manchette. Ο Tardi το μετέγραψε στη μορφή κόμικς μόλις το 2010, όταν και κυκλοφόρησε από την Futuropolis. Το 2018, η Σανγκάη μας εξέπληξε τυπώνοντας μια καλαίσθητη έκδοση, η οποία ωστόσο χρησιμοποιεί την αγγλική μετάφραση από την (σκληρόδετη) έκδοση της Fantagraphics (2011). Το κόμικ της Σανγκάης είναι πραγματικά υπέροχο στην αφή. Μεγάλο μέγεθος, σαγρέ εξώφυλλο, ωραία σελιδοποίηση. Ανοίγοντάς το, πέφτουμε πάνω σε τρία εισαγωγικά κείμενα: ένα για τον Tardi και την καριέρα του, ένα για το έργο και την ιδεολογία του Manchette κι ένα που αναλύει το κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο του μυθιστορήματος. Παρά τις κατά τόπους δυσνόητες φράσεις, πρόκειται για τρία πραγματικά πολύ ενδιαφέροντα κείμενα, ιδιαίτερα το δεύτερο, το οποίο δίνει την δυνατότητα στον αναγνώστη να διαβάσει το κόμικ με άλλο μάτι. Γυρίζουμε σελίδα... ... και βρισκόμαστε στο Worcester της Αγγλίας, ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ. Ο άντρας που κάποιοι αποκαλούν Μαρτέν Τεριέ και κάποιοι άλλοι Κριστιάν βγάζει το χέρι του από το παράθυρο του βαν του και τινάζει τα μυαλά κάποιου κύριου Ντουμπόφκσι. Ύστερα, βγαίνει από το όχημα και πυροβολεί εξ επαφής την γυναίκα που τον συνοδεύει. Μπαίνει στο αμάξι, οδηγεί μέχρι το Λονδίνο, μπαίνει στο αεροπλάνο και επιστρέφει στο Παρίσι. Αυτές είναι οι πρώτες σκηνές του κόμικ. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας πληρωμένος δολοφόνος με διεθνή δράση. Εργάζεται για την Εταιρεία, έναν σκοτεινό πολυεθνικό οργανισμό, όχι και τόσο επίσημο, με άκρες από τις παριζιάνικες εφημερίδες μέχρι την UNESCO. Μετά από αυτήν την δουλειά, ο Τεριέ αποφασίζει ότι ήρθε πλέον η ώρα να αποσυρθεί. Αυτό, ωστόσο, όπως ίσως ξέρει κάθε αναγνώστης με μια ελάχιστη επαφή με το νουάρ, είναι πάντοτε ένα όνειρο απατηλό. Κατά την γνώμη μου Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή είναι ένα κόμικ με αρκετά σκαμπανεβάσματα. Αν και δεν έχω διαβάσει το πρωτότυπο έργο, γνωρίζω ότι η γραφή του Manchette είναι εξαιρετικά λιτή, με αποτέλεσμα τα βιβλία του να είναι πολύ ευκολοδιάβαστα. Το ίδιο ισχύει και για την μεταφορά, θεωρώ τον Tardi πραγματικό τεχνίτη της αφήγησης, μόνο που σε μερικά σημεία η ροή είναι υπερβολικά γρήγορη, με αποτέλεσμα να χάνεται η απαιτούμενη «βαρύτητα». Σεναριακά, στο κομμάτι του Manchette δηλαδή, υπάρχουν σκηνές και διάλογοι που δεν μου κάθονται τόσο καλά. Φταίει και η μετάφραση μέσω των αγγλικών, που ποτέ δεν είναι καλή ιδέα, αλλά έχοντας διαβάσει τις άλλες μεταφορές, δεν μπορώ να επιρρίψω όλες τις ευθύνες στον/ην μεταφραστή/ρια. Ο Jean-Patrick Manchette Αυτό που μου άρεσε περισσότερο απ' όλα είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Manchette επιχειρεί να σχολιάσει την κοινωνία της εποχής του. Υποτίθεται ότι ο Τεριέ κινείται στον υπόκοσμο, αλλά γίνεται ξεκάθαρο ότι στην εποχή του και κατ' επέκταση σήμερα, δεν υπάρχουν στεγανά όρια ανάμεσα στον υπόκοσμο και τον «επάνω κόσμο». Είναι δε εκπληκτική η ακρίβεια με την οποία ο Manchette προβλέπει το μέλλον. Ο αέρας της ανανέωσης που έπνευσε στις δεκαετίες του '60 και '70 κοπάζει. Και παρότι το βιβλίο δημοσιεύεται στο μεταίχμιο, ο συγγραφέας του πέφτει μέσα, αφού από την δεκαετία του '80 ξεκινάει η ολοκληρωτική κυριαρχία των μεγάλων εταιρειών-κολοσσών που βλέπουμε ακόμη εντονότερα τα τελευταία χρόνια. Σχεδιαστικά δεν μπορώ να πω πολλά. Το 2010 ο Tardi είχε προ πολλού φτάσει στον κολοφώνα του (στον οποίο διατηρείται λίγο-πολύ έως σήμερα!). Στις σελίδες αυτού του κόμικ υπάρχουν μερικά από τα καλύτερά του καρέ. Μπορεί το στιλ του Tardi να έχει αποκρυσταλλωθεί εδώ και δεκαετίες και να μην αλλάζει, άρα να μην εκπλήσσει, αλλά πάντοτε είναι όμορφο στο μάτι. Ίσως Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή είναι ένα ανάγνωσμα για τους φαν του Tardi (και του Manchette). Όχι ότι δεν μπορεί να το απολαύσει ένας «αμύητος», αλλά θα πρότεινα άλλα κόμικς για την γνωριμία. Επισήμως, το κόμικ είναι εξαντλημένο, αν και δεν πιστεύω ότι θα είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί κάποιο αντίτυπο.
  23. Είναι βράδυ Χριστουγέννων και οι άντρες της οικογένειας Poliveau (παππούς, μπαμπάς και γιος) τρέχουν μέσα στο χιόνι. Έχουν αργήσει στο ρεβεγιόν στο σπίτι των Dutaret και τα Τάγματα Χαράς περιπολούν διαρκώς τους δρόμους. Γιατί στην χώρα αυτή, κάθε μέρα είναι Χριστούγεννα και οι πολίτες είναι δια νόμου υποχρεωμένοι να ανταλλάσσουν δώρα, να τρώνε γαλοπούλα και να διασκεδάζουν. Υπάρχουν, όμως, πολλοί που προσπαθούν να αντισταθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, στο καθεστώς του ημίτρελου Προέδρου... Ο Tronchet είναι ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους χιουμορίστες που συστήθηκαν τη δεκαετία του '80 και το Joylandia (Houppeland στο πρωτότυπο), που λίγο έλειψε να τιμηθεί με το Βραβείο Καλύτερου Άλμπουμ στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ, συγκαταλέγεται στα καλύτερα κόμικς του. Στα γαλλικά κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ, από την Dupuis, το 1997 και το 1998. Στα αγγλικά μεταφράστηκε από την Europe Comics, σε ηλεκτρονική μορφή φυσικά, το 2018. Για πολλούς τα Χριστούγεννα (με εξαίρεση τα φετινά ) είναι η πιο γιορτινή και χαρούμενη περίοδος του χρόνου, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τους κατοίκους της Joylandia. Στους κατάφωτους δρόμους κυκλοφορούν αγιοβασίληδες με αυτόματα και πίσω από ένα λαμπρό έλατο μπορεί να κρύβεται ένας καταδότης με χαμογελαστό πρόσωπο. Ο Tronchet καταφέρνει με πρωτότυπο τρόπο να συνδυάζει το χιούμορ με την δυστοπία. Γιατί ναι μεν υπάρχουν πολλές στιγμές γέλιου, ιδιαίτερα στο πρώτο μισό, αλλά δε λείπουν και οι μηχανορραφίες που καταλήγουν με κάποιο πτώμα, διάτρητο από σφαίρες. Ο Tronchet σχολιάζει δηκτικά μια πλειάδα προβλημάτων της σύγχρονης κοινωνίας, όπως ο καταναλωτισμός, οι πάσης φύσεως δικτατορίες (ιδιαίτερα οι κεκαλυμμένες) και η ποδηγέτηση των ΜΜΕ. Το σχέδιο θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως ένα μείγμα Tardi και Μαρουλάκη () είναι ατημέλητο, απολύτως ταιριαστό στο «χαζοβιόλικο» σενάριο. Που προς το τέλος μπορεί να φανεί λίγο cheesy σε αρκετούς, αλλά αυτό δεν αναιρεί το πόσο διασκεδαστικό και εύκολο ανάγνωσμα είναι. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.
  24. Ένα ακόμη κόμικ από τη νεοσύστατη TKO Studios μετά το πολύ καλό Sara, αλλά σε ένα εντελώς διαφορετικό αφηγηματικό περιβάλλον. Αφηγείται την ιστορία του Έντι, ενός από τους πάρα πολλούς, δυστυχώς, άστεγους που προσπαθούν να επιβιώσουν στο Βένις, ένα προάστιο του Λος Άντζελες, που ονομάστηκε έτσι από τη γνωστή Βενετία (υπάρχει αναφορά στην ιστορία του Βένις μέσα στο κόμικ). Ο Έντι, αθεράπευτα αλκοολικός και μάλλον με κάποιας μορφής σχιζοφρένεια, θα εμπλακεί σε μια ιστορία φόνου και, ως μη όφειλε, θα επιχειρήσει να ξεδιαλύνει το μυστήριο, αλλά το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να βυθιστεί ακόμη περισσότερο σε έναν κόσμο διαφθοράς. Ο βασικός καμβάς της ιστορίας μοιάζει πάρα πολύ με το έξοχο The Dregs, ένα κόμικ, το οποίο, όπως αντιλαμβάνομαι, χρησιμοποιώ συχνά ως μέτρο σύγκρισης. Πράγματι, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία: οι άστεγοι, η παράνοια, οι ουσίες και φυσικά η περιβόητη αστική ανάπλαση (gentrification), η οποία και εδώ απειλεί τους άστεγους. Σε αντίθεση με το The Dregs, όμως, η εξέλιξη και η λύση του μυστηρίου ακολουθεί μια λιγότερο σοκαριστική οδό, η οποία όμως δεν είναι ακριβώς προβλέψιμη. Στο ενδιάμεσο, οι δημιουργοί του κόμικ φτιάχνουν μια ενδιαφέρουσα πινακοθήκη χαρακτήρων, στο παρελθόν των οποίων βρίσκονται αρκετές πληγές της Αμερικής: η θρησκοληψία, τα ακροδεξιά γκρουπούσκουλα, η κακοποίηση, η έλλειψη ανεκτικότητας απέναντι στην ομοφυλοφιλία και γενικότερα οι χαμένες ζωές, αυτές που από λάθος ή από αδιαφορία πετιούνται στο περιθώριο της κοινωνίας και καλούνται να επιβιώσουν όπως μπορούν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι δυστυχώς αναλώσιμοι για το αδηφάγο σύστημα. Μια διαδρομή με αίμα, κάποιες χιλιάδες δολάρια, κάποιους ανίκανους εγκληματίες, γενικά ένα σενάριο, που θα μπορούσε να ήταν σε ταινία των αδερφών Κοέν, αν και ο σεναριογράφος αντιμετώπιζε το θέμα με κάποια ελαφρότητα, Ευτυχώς δεν το κάνει και στο τέλος έχουμε μια πολύ πικρή γεύση: όλα όσα συνέβησαν, έγιναν πραγματικά για το τίποτα, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Και στο τέλος, όταν ο Έντι θα αποφασίσει να διανείμει, όλα όσα με αίμα και κατά λάθος κέρδισε, ξέρουμε ότι η ανακούφιση είναι προσωρινή, ότι τίποτα δεν θα αλλάξει: η αστική ανάπλαση είναι ειλημμένη απόφαση και η φωτιά που είναι διαρκώς παρούσα είναι, όπως μαθαίνουμε στο τέλος, πιθανό αποτέλεσμα της φτώχειας, η οποία μαστίζει τους άστεγους. Κι όμως, μέσα σε όλη τη θλιβερή κατάσταση, βλέπουμε, ότι η ζωή, ακόμη και για τους άστεγους, μπορεί να είναι ελπίδα. Ο σεναριογράφος Joshua Dysart και ο σχεδιαστής Alberto Ponticelli είχαν συνεργαστεί και στην εξαιρετική σειρά The Unknown Soldier και πετυχαίνουν και εδώ να δώσουν μια αξιόλογη ιστορία με πολλές πτυχές. Το σχέδιο του Ponticelli αναδεικνύει όλη την απελπισία των ηρώων και τη ζοφερή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει και σε αρκετές στιγμές το στήσιμο των καρέ είναι ευρηματικό, Τα χρώματα της Giulia Brusco συντελούν πολύ στη δημιουργία μιας ασφυκτικής ατμόσφαιρας, ενώ είναι πολύ ζωντανά στις σκηνές που υπάρχει το άπλετο φως της Καλιφόρνια. Ένα σίγουρα καλό κόμικ, ίσως όχι αξέχαστο, αλλά που αξίζει μια ανάγνωση, τουλάχιστον. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  25. Ευτυχώς, ο χώρος των κόμικς έχει αρχίσει να αφυπνίζεται εδώ και πολύ καιρό και να πειραματίζεται με θεματολογίες και αισθητική, που πριν από κάποια χρόνια θα ήταν αδιανόητα. Το κόμικ “Infidel” των Pornsak Pichetshote και Aaron Campbell είναι μια πολύ αξιοσημείωτη προσθήκη στην πρόσφατη παραγωγή κόμικς. Σε ένα πρώτο επίπεδο, είναι ένα κόμικ τρόμου και μάλιστα αρκετά τρομαχτικό, άρα απολύτως επιτυχημένο. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, είναι ένα σχόλιο πάνω στη σύγχρονη αστική πραγματικότητα, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέσα από την αποξένωση, τη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό και τη βία. Η πρωτοτυπία του κόμικ είναι ότι η κεντρική ηρωίδα, η Άισα, είναι μουσουλμάνα και μάλιστα πιστή, με τις προσευχές της, τη μαντίλα της και όλα τα καλά της, αλλά παρόλα αυτά ενσωματωμένη στο κοινωνικό σύστημα των ΗΠΑ. Στην πολυκατοικία της, ένα χρόνο πριν, έσκασε μια βόμβα σκοτώνοντας πολλούς ανθρώπους. Από τότε, η Άισα ταλαιπωρείται από εφιάλτες και μερικές φορές, ακόμα κι όταν ξύπνια βλέπει παραμορφωμένες φιγούρες να τη στοιχειώνουν. Αναρωτιέται τι τρέχει με το μυαλό της, αλλά εάν δεν είναι το μυαλό της; Οι μορφές δε στοιχειώνουν μόνο την Άισα και σύντομα ανακαλύπτουμε ότι το ίδιο το κτήριο είναι στοιχειωμένο από όλη τη μισαλλοδοξία, η οποία το έχει διαποτίσει. Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα η αντιστροφή των ιδεών: οι άνθρωποι έχουν στοιχειώσει την πολυκατοικία, άρα οι ιδέες δεν είναι αθώες, κάποιες από αυτές σκοτώνουν. Εξαιρετική σύλληψη, αλλά και πολύ καλή εκτέλεση. Ο ταϋλανδικής καταγωγής σεναριογράφος χειρίζεται με επιτυχία το δύσκολο θέμα του, ακολουθώντας ταυτόχρονα όλες τις συμβάσεις ενός κόμικ τρόμου. Η ψυχολογική απεικόνιση των ηρώων (κυρίως της Άισα) είναι πολύ πειστική και οι διάλογοι καλογραμμένοι. Κάπου βέβαια, από τη μέση και μετά, φαίνεται να ξεστρατίζει, ενώ δεν αποφεύγει εντελώς τα κλισέ. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το μήνυμά του το περνάει και με το παραπάνω. Δεν θα ήταν όλα τόσο επιτυχημένα χωρίς τα σχέδια του Κάμπελ, ο οποίος χτίζει μια πολύ τρομαχτική ατμόσφαιρα φτιάχνοντας ορισμένα αξέχαστα πάνελ. Πραγματικά, κάθε καρέ κρύβει και μια έκπληξη και συμπληρώνει, ως οφείλει, όσα δεν λέγονται στους διαλόγους. Οι χρωματισμοί του πολύ έμπειρου Jose Villarubia συμβάλλουν στη γενικότερη ατμόσφαιρα τρόμου και χτίζουν ένα υψηλής αισθητικής οπτικό αποτέλεσμα. Συνίσταται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις των κόμικ τρόμου, αλλά και σε όλους όσοι θέλουν να διαβάσουν ένα πρωτότυπο και διαφορετικό κόμικ. Μια κριτική μπορείτε να διαβάσετε εδώ (στα αγγλικά) Κυκλοφορεί στα Αγγλικά από την Image Comics σε τόμο με μαλακό εξώφυλλο, ο οποίος συλλέγει τα τεύχη 1-5 της σειράς. Μια ελάχιστα τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
×
×
  • Create New...