Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2018'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ο Mister Invincible είναι ο προστάτης των αδυνάμων, υπερασπιστής του Νόμου, ο Καλός Σαμαρείτης που βοηθάει την τυφλή Δικαιοσύνη να περάσει τον δρόμο! Δεν πετάει, δεν έχει υπεράνθρωπη δύναμη, ούτε κάποιον παράγοντα ίασης... απλά κάμπτει τους κανόνες των κόμικς! Δημιούργημα του Pascal Jousselin και χρωματισμένος από την Laurence Croix, ο Mister Invincible (Imbattable στην χώρα του ροκφόρ και της σαμπάνιας), εμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού Spirou το 2013, προκαλώντας αρκετή βαβούρα. Με την καλή έννοια πάντα, γιατί αυτά που σκαρφίζεται ο Jousselin είναι εξαιρετικά πρωτότυπα και αστεία. Δεν συμβαίνει συχνά πια ένα χιουμοριστικό κόμικ να βοηθάει στην πρόοδο του μέσου, αλλά το Mister Invincible αποτελεί εξαίρεση. Οι περιπέτειες του Mister Invincible κυμαίνονται από μονοσέλιδες διασώσεις γατών σε μια γαλλική κωμόπολη ως την πολυσέλιδη αντιμετώπιση χρωμο-τρομοκρατών στην Ουάσιγκτον. Με εφευρετικότητα, οικονομία και φρεσκάδα ο Jousselin στήνει ένα πολύ φρέσκο κόμικ. Δείτε τις από πάνω σελίδες, μην χαραμίζω (ηλεκτρονικό) μελάνι. Στα γαλλικά έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Dupuis (2017 και 2018), συν ένα αλμπουμάκι, με πρωταγωνιστή τον Jean-Pierre, αστυνόμο και συχνό sidekick του Mister Invincible. Το 2018 μεταφράστηκαν στα αγγλικά τα δύο βασικά άλμπουμ από την Europe Comics και το 2020 κυκλοφόρησαν (υποθέτω με την ίδια μετάφραση) σε έντυπη μορφή από την Magnetic Press. Διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή!
  2. "It's ture a mother is nothing without her child..." Και ενώ τα lockdown συνεχίζονται αμείωτα(κοντεύουμε να χάσουμε τον αριθμό πια) ευτυχώς που πάντα έχουμε τα αγαπημένα μας κόμικ να μας κρατάνε συντροφιά. Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα κόμικ ΓαλλοΒελγικής σχολής που με συγκίνησε και άγγιξε τη ψυχή μου ιδιαίτερα. Έιναι το Lydie γραμμένη από τον Zidrou(A Hell of an Innocence,Shi,Protecto) και εικονογραφημένη από τον Jordi LaFerbe(La Mondaine,Vice Squad). Η ιστορία της Lydie (με αφηγητή το άγαλμα της Παναγίας που δεσπόζει σε ένα κεντρικό κτίριο της πόλης) είναι μία συγκινητική ωδή για την απώλεια αλλά και ένας ύμνος στη φιλία και την ελπίδα. Τη συμπόνια και την αλληλεγγύη.. Όταν η νεαρή Camille φέρνει στο κόσμο το νεκρό μωρό της, όλοι στη μικρή κωμόπολη του Παρισιού όπου εκείνη ζει, νιώθουν μία συμπάθεια και συγκίνηση για το χαμό της νεαρής μητέρας...Δύο μήνες αργότερα όμως η Camille επιμένει ότι το μωρό της γύρισε κοντά της από τον ουρανό, και έτσι μία ολόκληρη γειτονιά, για να δώσει μία στιγμή ευτυχίας στη πονεμένη μάνα, θα αναγκαστεί να προσποιηθεί ότι το παιδί της υπάρχει ακόμα και αν κανείς φυσικά δε το βλέπει, ενώ η Camille οδηγεί με τα χρόνια τη Lydie στην ενηλικίωση.... Μιλώντας σε ένα αόρατο παιδί που μεγαλώνει όσο περνούν τα χρόνια, οι γείτονες βοηθούν την Camille να αντιμετωπίσει τη θλίψη της για το νεκρό της παιδί...Έιναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται; “After all, why bring somebody pain when it's so easy to bring joy instead?” Mέσα από αυτή την τόσο απλή αλλά συνάμα ευαίσθητη και συγκινητική ιστορία της Camille και της "φανταστικής" κόρης της Lydie, ο Zidrou (που όπως έχω επαναλάβει τείνει να γίνει μέσα στους πιο αγαπημένους μου ευρωπαίους σεναριογράφους)μας δίνει μία μικρογραφία μιας συνοικίας του Παρισιού της δεκαετίας του '30, με τους χαρακτηριστικούς της τύπους ανθρώπων αλλά και καταστάσεων, που συναντά κανείς ακόμα και σήμερα στις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας κυρίως. Τα κουτσομπολιά σχετικά με το γεγονός πως η Camille ήταν ανύπαντρη μητέρα, η σκληρότητα των μικρών κυρίως παιδιών που την αντιμετωπίζουν σαν τη τρελή της γειτονιάς.. Οι ιδιοτροπίες και οι καθημερινές ζωές των απλών ανθρώπων, τα άτακτα παιδιά, ο σοβαρός γιατρός, τα παιχνιδιάρικα κορίτσια, τα κουτσομπολιά των ηλικιωμένων. Μία μικρή γειτονιά με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, και όμως ενώνονται όλοι μαζί μέσα από μία τραγωδία για να παίξουν ο καθένας τους και έναν ρόλο. Όλοι τους τόσο αληθινά δοσμένοι που αμέσως γίνονται οικείοι στα μάτια του αναγνώστη, ο οποίος ήδη έχει ταυτιστεί με τη τραγωδία της Camille από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κόμικ, και συνεχίζει να είναι στο πλευρό της ακόμα και όταν εκείνη πιστεύει ότι το παιδί της ξαναγύρισε ζωντανό κοντά της. Και ο συγγραφέας έρχεται να δώσει το ερώτημα-τροφή για σκέψη στον αναγνώστη ''πόσο αληθινή είναι η Lydie;; Και αν είναι πραγματική, πώς έγινε αληθινή; Μέσα σε λίγες σελίδες ο Zidrou καταφέρνει να συγκινήσει, να προβληματίσει και να μαγέψει τον αναγνώστη εμπνευσμένος από την απώλεια του δικού του πατέρα και να μας δώσει ένα μάθημα ψυχής ότι η ζωή συνεχίζεται, ακόμα και αν ο πόνος που προκαλεί αυτή είναι δυσβάσταχτος και η πληγή μοιάζει να μην κλείνει ποτέ...Το σχέδιο του LaFebre λεπτομερές, με έντονη πλαστικότητα και μία καρτουνίστικη διάθεση που σε καμία περίπτωση δε μειώνει τη σοβαρότητα ή τη συγκίνηση της ιστορίας αλλά δίνει μία πιο κωμική χροιά στο θλιβερό θέμα της. Το κόμικ κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τo Dargaud και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τη Europe comics το 2018.
  3. Το Inside Moebius είναι μέρος της συλλογής Moebius Library από την Moebius Production και την Dark Horse. Το Inside Moebius αποτελείται από τρεις τόμους που ήρθαν μετά το World of Edena και το artbook του. Το Inside Moebius είναι επίσης το πιο εσωτερικό κόμικ του δημιουργού και ένα από τα υπερρεαλιστικά και γεια σου κόμικ εκεί έξω. Τι είναι; Αυτό που λέει ο τίτλος - μια ματιά μέσα στον Μοέμπιους. Ή για την ακρίβεια μέσα το κεφάλι του, δεν πάμε να τον ανοίξουμε κιόλας για να δούμε αν είχαν καεί τα πνευμόνια του από τους μπάφους. Μουα χα χα. Αχεμ. Λοιπόν. Η Desert B είναι μια έρημος. Είναι επίσης και μια αλληγορία για το μυαλό του. Μέσα στην έρημο, δηλαδή μέσα στο μυαλό του, συναντιούνται οι γνωστότερες δημιουργίες του. Stel και Artan από Edena, o Blueberry, o Arzach, ο Major Fatal. Ο καθένας θέλει να γυρίσει στο κόμικ του, να ξεφύγει από την έρημο που δεν έχει τελειωμό. Αυτό βέβαια, εμείς σαν αναγνώστες ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ μιας και η έρημος είναι κομμάτι τους και αυτοί αυτής. Ο σουρρεαλισμός συμπληρώνεται όταν στο ησυχαστήριο του Μοέμπιους μέσα στο κεφάλι του, ένα τετράγωνο κτήριο (το οποίο έχει όνομα αλλά δεν θυμάμαι τώρα πως το λένε), ο γέρος πλέον Μοέμπιους συναντά παλιότερους εαυτούς του. Όπως έγραψα, το κόμικ είναι εσωτερικό, σχεδόν το έγραψε για την πάρτη του και αποφάσισε να το μοιραστεί. Στις σελίδες του εξερευνά διάφορα σχεδιαστικά στιλ τα οποία ταυτόχρονα σχολιάζει, κάνει αναδρομές στις παλιότερες δουλειές του (δυστυχώς όχι στον Ινκάλ για προφανείς λόγους), βάζει τους εαυτούς του να τσακώνονται για το τι πιστεύει ο καθένας ότι ο άλλος έκανε λάθος στο τάδε ή το δείνα κόμικ, βάζει τους χαρακτήρες του να παραπονεθούν για τις ιστορίες των οποίων ήταν μέρη. Το να πω ότι σπάει τον τέταρτο τοίχο είναι απλοϊκό, μιας και ο σκοπός του κόμικ είναι αυτός. Να βάλει τον αναγνώστη ενεργά μέσα στο μυαλό του δημιουργού, να μοιραστεί μαζί του τις ανασφάλειες του, διάφορες φάσεις που πέρασε κάποτε ή πέρναγε όταν το έγραφε και λοιπά. Δεν θα πω το τετριμμένο "δεν είναι για όλους" αλλά δεν έχει νόημα να το διαβάσει κανείς αν δεν έχει διαβάσει τα επιμέρους κόμικ. Όχι γιατί δεν θα καταλάβει τι γίνεται, απλά γιατί δεν θα το ευχαριστηθεί και θα χάνει ένα κάρο αναφορές σε αυτά. Είναι μια έκθεση ιδεών που δεν περπάτησαν, ένα παράθυρο στο δημιουργικό χάος που υπήρχε στο μυαλό και στην άκρη του χεριού του κάθε φορά που ξύπναγε μέχρι την στιγμή που κοιμόταν. Το τρίτομο είναι μια άψογη ευκαιρία να έρθουμε λίγο πιο κοντά σε έναν από τους πιο περίεργους/παράξενους/κουλούς και μοναδικούς δημιουργούς κόμικς. Όχι πιο κοντά στα έργα του, αλλά στον ίδιο, στην δημιουργική διαδικασία του και στην απαράμιλλη(ες) αισθητική(ες) του. Έχει ολοκληρωθεί στην διετία 2018-19 από την dark horse, το βρίσκετε πλήρες στα αγγλικά πλέον. Βγήκε στα γαλλικά την δεκαετία του '00.
  4. Ο Gabriel Lesaffre είναι ένας χαρισματικός αλλά ιδιόρρυθμος άντρας. Το μόνο του όνειρο είναι να επιστρέψει στις «ρίζες» του. Όχι στο οικογενειακό αρχοντικό στα δάση της Νορμανδίας, ούτε στο παριζιάνικο διαμέρισμα πλησίον της Μονμάρτρης, αλλά στην έπαυλη που έχτισαν οι πρόγονοί του στα βάθη της αφρικανικής ζούγκλας. Για να επιτύχει τον σκοπό του δεν θα υπολογίσει κόπο, χρήματα και, πολύ περισσότερο, τους ανθρώπους γύρω του. Η εμμονή του με το σπίτι και την επιχείρηση υλοτομίας θα τον σπρώξει σε έναν γκρεμό άστατης ζωής, συμπαρασύροντας μαζί την γυναίκα και τα παιδιά του... Το Malaterre του Pierre-Henry Gomont είναι η βιογραφία ενός φανταστικού ανθρώπου, που όμως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια αληθινή ιστορία, παράξενη έστω αλλά αληθινή. Χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω πλήρως (ίσως λόγω της εξωτικής τοποθεσίας;), μου θύμισε το Daytripper, με μια γενναία δόση από τον Σεληνιασμό του Georges Simenon και το Fitzcarraldo του Werner Herzog. Υπάρχει ρεαλισμός σε κάθε πτυχή της ζωής των προσώπων, στο δράμα, στο χιούμορ, στη φιλία, στον έρωτα. Στην «εισαγωγή», μέσα σε μερικές αράδες και λίγα καρέ, ο Gomont καταφέρνει να πλάσει έναν τρισδιάστατο χαρακτήρα, να αιτιολογήσει πλήρως τις επακόλουθες πράξεις του και κατ' επέκταση να προσδώσει αυθεντικότητα στην ψυχοσύνθεση των παιδιών του Gabriel. Τα οποία μπορεί να δει κανείς ως τους έμμεσους πρωταγωνιστές του κόμικ ή, τουλάχιστον, το πρίσμα μέσα από το οποίο κοιτάμε τον Gabriel. Το σχέδιο ίσως φανεί άτεχνο και τσαπατσούλικο, αλλά πραγματικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστό. Οι πρώτες επιρροές που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν και πάλι οι Fábio Moon and Gabriel Bá (δύσκολο από ηλικιακής άποψης), καθώς και ο Reiser, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Ψάχνοντας, ανακάλυψα ότι οι Γάλλοι τον συγκρίνουν μεταξύ άλλων με τους Blutch και Christophe Blain. Όπως κι αν έχει, ο δυναμισμός των γραμμών, η απλότητα του στησίματος των καρέ και ο εναλλασσόμενος χρωματισμός, δημιουργούν ένα εξαιρετικό σύνολο, που υπογραμμίζει και σιγοντάρει το σενάριο. Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε στο να ξεκινήσω το Malaterre, αλλά υπήρξαν πολλοί λόγοι με έκαναν να το διαβάσω σε ένα διήμερο. Ο Gomont με έβαλε στον κόσμο του, με τρόπο που ελάχιστοι δημιουργοί έχουν καταφέρει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε πολύ κόσμο εδώ μέσα. Κάντε μια βόλτα στα γνωστά διαδικτυακά στέκια και ξεφυλλίστε την ψηφιακή διμερή έκδοση της Europe Comics.
  5. Υπάρχουν αρκετά καλά κόμικς εκεί έξω. Μια στο τόσο όμως εμφανίζεται κάποιο πολύ καλό κόμικ, που ξεχωρίζει. Που οι σελίδες του καρφώνονται στο μυαλό σου. Gideon Falls. Το όνομα μιας πόλης (ή πολλών;). Ένας ρακοσυλλέκτης μαζεύει με εμμονή αντικείμενα από τα σκουπίδια, που θεωρεί ότι είναι κομμάτια του Μαύρου Αχυρώνα. Ένας ιερέας καταλήγει στην πόλη με τα σκοτεινά μυστικά. Ο Μαύρος Αχυρώνας, ένα μυστηριώδες κτίριο που εικάζεται ότι εμφανίζεται κι εξαφανίζεται σε βάθος χρόνου, σημαδεύει τη ζωή και των δύο, όπως και τα μέρη που εμφανίζεται. Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά για την ιστορία, αλλά θα ταν κρίμα να σας σποιλεριάσω. Προτιμώ να σας αφήσω να βυθιστείτε στο κόμικ (αν δεν το έχετε κάνει), χωρίς να γνωρίζετε παραπάνω πράγματα για την υπόθεση Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Lemire, τα πρώτα ψήγματα της ιστορίας γεννήθηκαν στο μυαλό του το 1996, κατά τη διάρκεια των κνηματογραφικών σπουδών του. Έπρεπε να φτιάξει μια ταινία μικρού μήκους. Καθώς περπατούσε στους γεμάτους σκουπίδια δρόμους του Τορόντο, γεννήθηκε η ιδέα του Norton Sinclair, ενός εμμονικού ρακοσυλλέκτη που φορούσε μάσκα και ήταν πεισμένος ότι στα σκουπίδια θα μπορούσε να βρει αποδείξεις μιας συνωμοσίας, που αντιλαμβανόταν μόνο αυτός. Η ταινία γυρίστηκε και κάποια χρόνια αργότερα, το πρώτο του κόμικ είχε πάλι τον Norton για πρωταγωνιστή, μαζί με τον Fred, που όμως δεν ήταν ιερέας, αλλά μεσήλικας εργάτης εργοστασίου. Αυτοεκδόθηκαν δυο τεύχη του κόμικ αυτού, με τον τίτλο Ashtray. Οι αρχικές ιδέες έμειναν στο μυαλό του για χρόνια, ωρίμαζαν, άλλαζαν μορφές. 20 χρόνια μετά, συζητούσε με τον Sorrentino για τη δημιουργία ενός creator-owned κόμικ, σκοτεινού ψυχολογικού θρίλερ. Ενώ το κόμικ του επρόκειτο να έχει ως βασικό πρωταγωνιστή τον ιερέα, σκέφτηκε ότι θα είχε ενδιαφέρον να χρησιμποιήσει και τον Norton και να βλέπουμε την ιστορία να εκτυλίσσεται από δύο διαφορετικά POV. Είχε έρθει η ώρα οι παλιοί ήρωες να ξαναδούν το φως. Κάποιες άλλες από τις πηγές έμπνευσης του κόμικ είναι το τραγούδι "What's he building in there?" του Tom Waits, η ταινία "π" του Αρονόφσκι, το Batman Gothic (Grant Morrison, Klaus Janson), το βιβλίο "The Bishop’s Man" (Linden MacIntyre) και φυσικά το Twin Peaks (David Lynch). Για την ακρίβεια ο Lemire λέει ότι το Gideon Falls είναι ένα love letter στο Twin Peaks, χωρίς όμως να το αντιγράφει. Θα συμφωνήσω απόλυτα. Το Gideon Falls είναι ένα κόμικ τρόμου, χωρίς υπερβολική βία και σπλατεριές. Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, που υποβάλει τον αναγνώστη στον τρόμο χωρίς να τον πλασάρει φόρα παρτίδα. Στο μεγαλύτερο μέρος του είναι αφανής και υπόγειος. Κρύβεται σ΄αυτά που δε λέγονται, στην υποβλητική ατμόσφαιρα, στις εκφράσεις των προσώπων, στις σκιές. Η εικόνα αποκαλύπτεται τεύχος με το τεύχος, που κάθε ένα είναι ένα κομμάτι του παζλ. Το κάνει αυτό χωρίς να βιάζεται αλλά και χωρίς να μπερδεύει ή να κουράζει. Χτίζει τον κόσμο του αργά και σταθερά. Οι λεπτομέρειες έχουν σημασία κι αυτό αποκαλύπτεται στη συνέχεια. Η κινηματογραφική ροή είναι υποδειγματική. Η δυνατή ιστορία δένει υπέροχα με το σχέδιο του Sorrentino, που κάνει απίστευτη δουλειά και τον εξαιρετικό χρωματισμό του Dave Stewart. Πραγματικά υπέροχο δημιουργικό team με φοβερή χημεία. Ο κόσμος του Gideon Falls μοιάζει τόσο ζωντανός και σκοτεινός ταυτόχρονα. Το εικαστικό κομμάτι του κόμικ εκμεταλλεύεται όλες τις δυνατότητες του μέσου και δίνει πραγματικά αριστουργηματικές σελίδες που μαγνητίζουν το βλέμμα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο κόμικ που να κυκλοφορεί τώρα, που να έχει την ίδια σχεδιαστική και σκηνοθετική δυναμική. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 20 τεύχη και έχει βραβευτεί το 2019 με Eisner στην κατηγορία Best New Series. Πρόκειται σύντομα να μεταφερθεί και σε τηλεοπτική σειρά πηγές Gideon Falls #1 Συνέντευξη του Lemire στο The Beat Jeff Lemire Takes Us on a Tour of Gideon Falls στο paste magazine
  6. Είναι μια προσπάθεια στον χώρο που δεν μπορείς να παραβλέψεις... Είναι μια ιδέα, στηριζόμενη σε θεμέλια ετών, αλλά πάντα σε επαναστατικά μοτίβα. To πολυθεματικό περιοδικό κόμικς Μπλεκ κυκλοφορεί για έναν χρόνο τώρα, με τον υπότιτλο "Τα Καλύτερα Κόμικς". Έχει ως απώτερο σκοπό την δημοσίευση έργων, τόσο παλαιών όσο και νέων, διεθνώς αναγνωρισμένων δημιουργών, από (σχεδόν) κάθε είδους σχολή κόμικς. Πλειάδα τίτλων αποτελούν τα περιεχόμενα όλων των τευχών, με 8 έως και 12 τίτλους ανά τεύχος, όλοι παίρνοντας τον χώρο τους, άλλοι ως guest ενώ άλλοι ως μόνιμοι (μέχρι μετά από κάποιο ικανοποιητικό αριθμό τευχών να αντικατασταθούν από κάτι άλλο, εξίσου, αν όχι περισσότερο, καλό). Μερικοί από τους μόνιμους είναι: Μπλεκ (αυτό έλειπε), Ταρζάν, Στορμ (έως το #06 έμπαινε ολόκληρη ιστορία, από το #07 κόβεται στα 2), Μάντυ Ρίλεϋ (εξαίρεση το 7ο τεύχος), Φάντομ (, Δικαστής Ντρεντ, και το Παιδί Πάνθηρας. Guest ήρωες έχουμε: Κόρτο Μαλτέζε (#01), Λ-Ο: Πήγασος 4-Ω (#01-03), Γιορ (#01 & #07), Ο Ίσκιος (#03), Μισέλ Βαγιάν (#04-05), Τζόνι Ρεντ (#05-12), Γουίντς (#06-09), Ποπάϋ (#07-08), Κοκομπίλ (#08-...) κα Η βασική ομάδα του περιοδικού έχει αλλάξει δύο φορές σκυτάλη, από το ντουέτο Ανεμοδουράς-Ταρλαντέζος στους Ανεμοδουράς-Τομπαλίδης. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς έχει και τον εκδοτικό Μικρός Ήρως, συνεχίζοντας (και διευρύνοντας) το έργο του παππού και του θείου του, ενώ και ο Λευτέρης Ταρλαντέζος και ο Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι μεγάλοι γνώστες του χώρου, και έχουν ένα πλούσιο παρελθόν στο αντικείμενο των κόμικς... Με 164 σελίδες, όμορφο στήσιμο (από το #03 ειδικά έφτιαξε ιδιαίτερα), πολύ καλό χαρτί, εξαιρετική εκτύπωση, και όλα αυτά στην (απολύτως) λογική τιμή των 5, 90! Μπορεί να βρεθεί σε επιλεγμένα περίπτερα, σε βιβλιοπωλεία και κομιξάδικα πανελλαδικά... Μέχρι το Δεκέμβριο του 20 αριθμεί 8 τεύχη. Μια έκδοση που ξεχειλίζει μεράκι, αγάπη και σεβασμό για την 9η τέχνη... Και έχει σίγουρα πολλά ακόμα να δώσει! O προβληματισμός που φέρει η έκδοση όσον αφορά τον ρετρό χαρακτήρα ή ακόμα και τη στρατηγική της δημοσίευσης αποκλειστικά παλιών έργων, εύκολα εξαλείφεται, χάρη στη μοντέρνα αισθητική του, στους νέους τίτλους που περιλαμβάνει (παράδειγμα ο Λάργκο Γουίντς που δεν είχε συμπεριληφθεί σε κανένα ελληνικό έντυπο έως και σήμερα) ή σε reboots ή νέες συνέχειες παλαιότερων διάσημων δημιουργιών (παραδείγματα είναι ο Μισέλ Βαγιάν και ο Τζόνι Ρεντ), ενώ η παρουσίαση Ελλήνων καλλιτεχνών, η πυκνή αρθρογραφία γύρω από τα κόμικς και την επικαιρότητα στην γενικότερη ποπ κουλτούρα, δείχνει μια τάση αποφυγής επικόλλησης μιας ετικέτας, και αποτελεί απόδειξη πως το Μπλέκ ακόμα πειραματίζεται και θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα. Κείμενό μου στην έκδοση
  7. Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή (γαλλικά: La Position du tireur couché) είναι η τρίτη κατά σειρά μεταφορά βιβλίου του Jean-Patrick Manchette από τον Jacques Tardi. Το πρωτότυπο έργο δημοσιεύτηκε σε συνέχειες μεταξύ 1980 και 1981 στο Hara-Kiri (στα ελληνικά κυκλοφορεί, φυσικά, από την Άγρα) και αποτελεί το τελευταίο ολοκληρωμένο μυθιστόρημα του Manchette. Ο Tardi το μετέγραψε στη μορφή κόμικς μόλις το 2010, όταν και κυκλοφόρησε από την Futuropolis. Το 2018, η Σανγκάη μας εξέπληξε τυπώνοντας μια καλαίσθητη έκδοση, η οποία ωστόσο χρησιμοποιεί την αγγλική μετάφραση από την (σκληρόδετη) έκδοση της Fantagraphics (2011). Το κόμικ της Σανγκάης είναι πραγματικά υπέροχο στην αφή. Μεγάλο μέγεθος, σαγρέ εξώφυλλο, ωραία σελιδοποίηση. Ανοίγοντάς το, πέφτουμε πάνω σε τρία εισαγωγικά κείμενα: ένα για τον Tardi και την καριέρα του, ένα για το έργο και την ιδεολογία του Manchette κι ένα που αναλύει το κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο του μυθιστορήματος. Παρά τις κατά τόπους δυσνόητες φράσεις, πρόκειται για τρία πραγματικά πολύ ενδιαφέροντα κείμενα, ιδιαίτερα το δεύτερο, το οποίο δίνει την δυνατότητα στον αναγνώστη να διαβάσει το κόμικ με άλλο μάτι. Γυρίζουμε σελίδα... ... και βρισκόμαστε στο Worcester της Αγγλίας, ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ. Ο άντρας που κάποιοι αποκαλούν Μαρτέν Τεριέ και κάποιοι άλλοι Κριστιάν βγάζει το χέρι του από το παράθυρο του βαν του και τινάζει τα μυαλά κάποιου κύριου Ντουμπόφκσι. Ύστερα, βγαίνει από το όχημα και πυροβολεί εξ επαφής την γυναίκα που τον συνοδεύει. Μπαίνει στο αμάξι, οδηγεί μέχρι το Λονδίνο, μπαίνει στο αεροπλάνο και επιστρέφει στο Παρίσι. Αυτές είναι οι πρώτες σκηνές του κόμικ. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας πληρωμένος δολοφόνος με διεθνή δράση. Εργάζεται για την Εταιρεία, έναν σκοτεινό πολυεθνικό οργανισμό, όχι και τόσο επίσημο, με άκρες από τις παριζιάνικες εφημερίδες μέχρι την UNESCO. Μετά από αυτήν την δουλειά, ο Τεριέ αποφασίζει ότι ήρθε πλέον η ώρα να αποσυρθεί. Αυτό, ωστόσο, όπως ίσως ξέρει κάθε αναγνώστης με μια ελάχιστη επαφή με το νουάρ, είναι πάντοτε ένα όνειρο απατηλό. Κατά την γνώμη μου Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή είναι ένα κόμικ με αρκετά σκαμπανεβάσματα. Αν και δεν έχω διαβάσει το πρωτότυπο έργο, γνωρίζω ότι η γραφή του Manchette είναι εξαιρετικά λιτή, με αποτέλεσμα τα βιβλία του να είναι πολύ ευκολοδιάβαστα. Το ίδιο ισχύει και για την μεταφορά, θεωρώ τον Tardi πραγματικό τεχνίτη της αφήγησης, μόνο που σε μερικά σημεία η ροή είναι υπερβολικά γρήγορη, με αποτέλεσμα να χάνεται η απαιτούμενη «βαρύτητα». Σεναριακά, στο κομμάτι του Manchette δηλαδή, υπάρχουν σκηνές και διάλογοι που δεν μου κάθονται τόσο καλά. Φταίει και η μετάφραση μέσω των αγγλικών, που ποτέ δεν είναι καλή ιδέα, αλλά έχοντας διαβάσει τις άλλες μεταφορές, δεν μπορώ να επιρρίψω όλες τις ευθύνες στον/ην μεταφραστή/ρια. Ο Jean-Patrick Manchette Αυτό που μου άρεσε περισσότερο απ' όλα είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Manchette επιχειρεί να σχολιάσει την κοινωνία της εποχής του. Υποτίθεται ότι ο Τεριέ κινείται στον υπόκοσμο, αλλά γίνεται ξεκάθαρο ότι στην εποχή του και κατ' επέκταση σήμερα, δεν υπάρχουν στεγανά όρια ανάμεσα στον υπόκοσμο και τον «επάνω κόσμο». Είναι δε εκπληκτική η ακρίβεια με την οποία ο Manchette προβλέπει το μέλλον. Ο αέρας της ανανέωσης που έπνευσε στις δεκαετίες του '60 και '70 κοπάζει. Και παρότι το βιβλίο δημοσιεύεται στο μεταίχμιο, ο συγγραφέας του πέφτει μέσα, αφού από την δεκαετία του '80 ξεκινάει η ολοκληρωτική κυριαρχία των μεγάλων εταιρειών-κολοσσών που βλέπουμε ακόμη εντονότερα τα τελευταία χρόνια. Σχεδιαστικά δεν μπορώ να πω πολλά. Το 2010 ο Tardi είχε προ πολλού φτάσει στον κολοφώνα του (στον οποίο διατηρείται λίγο-πολύ έως σήμερα!). Στις σελίδες αυτού του κόμικ υπάρχουν μερικά από τα καλύτερά του καρέ. Μπορεί το στιλ του Tardi να έχει αποκρυσταλλωθεί εδώ και δεκαετίες και να μην αλλάζει, άρα να μην εκπλήσσει, αλλά πάντοτε είναι όμορφο στο μάτι. Ίσως Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή είναι ένα ανάγνωσμα για τους φαν του Tardi (και του Manchette). Όχι ότι δεν μπορεί να το απολαύσει ένας «αμύητος», αλλά θα πρότεινα άλλα κόμικς για την γνωριμία. Επισήμως, το κόμικ είναι εξαντλημένο, αν και δεν πιστεύω ότι θα είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί κάποιο αντίτυπο.
  8. Μετά από αρκετά χρόνια όπου βασίλευε ένα τεράστιο κενό στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία του Ιταλού κομίστα Sergio Toppi η Lionforge έκανε μια ανακοίνωση που ακούστηκε πολύ μελωδικά στα αυτιά των απανταχού θαυμαστών του αλλά και των εν δυνάμει όπως εγώ. Ξεκίνησε να εκδίδει σε τόμους το σύνολο του έργου του μοναδικού αυτού δημιουργού υπό τον τίτλο The Collected Toppi. Ο πρώτος τόμος έφτασε πριν ένα μήνα στα χέρια μου και υποσυνείδητα καθυστερούσα να τον διαβάσω γιατί φοβόμουν μην πέσουν στο κενό οι τεράστιες προσδοκίες μου, αλλά ευτυχώς συνέβη το αντίθετο. Καταρχήν ο τόμος των 168 σελίδων είναι εξαιρετικής ποιότητας με σκληρό εξώφυλλο και ακριβό χαρτί πάνω στο οποίο γράφει πανέμορφα το βαριά μελανωμενο σχέδιο του Toppi. Τα εξώφυλλα έχουν στρογγυλεμένες γωνίες, μια λεπτομέρεια που ίσως σε κάποιους φαίνεται ασήμαντη αλλά μου φάνηκε πολύ φρέσκια αλλαγή. Με τίτλο "The Enchanted World" περιέχει 11 μικρές ιστορίες (ο Τόπι κατά κύριο λόγο προτιμούσε τα μικρά compact σενάρια που μπορούσε να διηγηθεί σε 5-10 σελίδες) που παίζουν στα όρια μεταξύ fantasy-mystery-horror. Το μαεστρικό του χέρι και το άφταστο επίπεδο του στο ασπρόμαυρο σχέδιο το οποίο είναι ταυτόχρονα ασαφές και πολύ λεπτομερές, προσφέρει ατμοσφαιρικές και σκοτεινές ιστορίες που καταφέρνουν να σε μαγνητίσουν και να σου κάνουν την τρίχα να σηκωθεί με 4 σελίδες και 10 μπαλονάκια λίγου κειμένου, όταν άλλοι χρειάζονται δεκάδες σελίδες ίσα για να σε ιντριγκάρουν. Έχει ένα φοβερό τρόπο να παίζει με τις σκιές έχοντας όλους του τους χαρακτήρες πάντα μισοκρυμμένους από το φως, ενώ ο ριζοσπαστικός τρόπος που ανακατεύει τα καρέ μεταξύ τους και σπάει τα συμβατικά όρια των πάνελ σε απορροφά άμεσα. Είναι πραγματικά από αυτούς που χαζεύεις για πολλή ώρα την κάθε σελίδα μετά την ανάγνωση της. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ανταποκρίθηκε σε αυτό που περίμενα και ακόμα παραπάνω, όπως και χαίρομαι που αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή επαφή μου με το έργο του. Παραδέχομαι ότι, αν και τελείως διαφορετικοί, υπήρχαν σημεία που ξεπέρασε και τον Μοέμπιους στο δέος που μου δημιούργησε. Η σειρά πλέον απαριθμεί 2 τόμους με τον δεύτερο να βγαίνει 10 του περασμένου μήνα, ελπίζω οι πωλήσεις να είναι τέτοιες που να μην ναυαγήσει η προσπάθεια. Εδώ τσεκάρετε και promo trailer της Lionforge. :)
  9. Είναι βράδυ Χριστουγέννων και οι άντρες της οικογένειας Poliveau (παππούς, μπαμπάς και γιος) τρέχουν μέσα στο χιόνι. Έχουν αργήσει στο ρεβεγιόν στο σπίτι των Dutaret και τα Τάγματα Χαράς περιπολούν διαρκώς τους δρόμους. Γιατί στην χώρα αυτή, κάθε μέρα είναι Χριστούγεννα και οι πολίτες είναι δια νόμου υποχρεωμένοι να ανταλλάσσουν δώρα, να τρώνε γαλοπούλα και να διασκεδάζουν. Υπάρχουν, όμως, πολλοί που προσπαθούν να αντισταθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, στο καθεστώς του ημίτρελου Προέδρου... Ο Tronchet είναι ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους χιουμορίστες που συστήθηκαν τη δεκαετία του '80 και το Joylandia (Houppeland στο πρωτότυπο), που λίγο έλειψε να τιμηθεί με το Βραβείο Καλύτερου Άλμπουμ στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ, συγκαταλέγεται στα καλύτερα κόμικς του. Στα γαλλικά κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ, από την Dupuis, το 1997 και το 1998. Στα αγγλικά μεταφράστηκε από την Europe Comics, σε ηλεκτρονική μορφή φυσικά, το 2018. Για πολλούς τα Χριστούγεννα (με εξαίρεση τα φετινά ) είναι η πιο γιορτινή και χαρούμενη περίοδος του χρόνου, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τους κατοίκους της Joylandia. Στους κατάφωτους δρόμους κυκλοφορούν αγιοβασίληδες με αυτόματα και πίσω από ένα λαμπρό έλατο μπορεί να κρύβεται ένας καταδότης με χαμογελαστό πρόσωπο. Ο Tronchet καταφέρνει με πρωτότυπο τρόπο να συνδυάζει το χιούμορ με την δυστοπία. Γιατί ναι μεν υπάρχουν πολλές στιγμές γέλιου, ιδιαίτερα στο πρώτο μισό, αλλά δε λείπουν και οι μηχανορραφίες που καταλήγουν με κάποιο πτώμα, διάτρητο από σφαίρες. Ο Tronchet σχολιάζει δηκτικά μια πλειάδα προβλημάτων της σύγχρονης κοινωνίας, όπως ο καταναλωτισμός, οι πάσης φύσεως δικτατορίες (ιδιαίτερα οι κεκαλυμμένες) και η ποδηγέτηση των ΜΜΕ. Το σχέδιο θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως ένα μείγμα Tardi και Μαρουλάκη () είναι ατημέλητο, απολύτως ταιριαστό στο «χαζοβιόλικο» σενάριο. Που προς το τέλος μπορεί να φανεί λίγο cheesy σε αρκετούς, αλλά αυτό δεν αναιρεί το πόσο διασκεδαστικό και εύκολο ανάγνωσμα είναι. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.
  10. Ένας από τους πιο εφευρετικούς και ιδιότροπους πρωταγωνιστές της ελληνικής σκηνής των αυτοεκδόσεων, δεν είναι άλλος από τον τρελό/μανιακό/ψυχάκια/κοινωνιοπαθή ΨΥΧΑΛΑΣΤΡΑ του Πανάγου (κατά κόσμον Παναγιώτης Γερακάκης). Ξεκίνησε με 28 σελίδες στο Comicdom Con του 2018 και έπειτα ήρθε με μια 36 σελίδων συνέχεια στο Comicdom Con του 2019. Τον Ιανουάριο του 2019 δημοσιεύθηκε στο 6ο τεύχος του Comic Cultura μια δισέλιδη spin-off ιστορία. Ο δημιουργός υπόσχεται μια τρίτη συνέχεια στο φετινό Comicdom Con το τριήμερο 10-12 Απριλίου. Η σειρά απέσπασε και υποψηφιότητα στην κατηγορία "Καλύτερη Αυτοέκδοση" των ΕΒΚ το 2019. Η σειρά διακρίνεται για το μαύρο χιούμορ της, και τον πολιτικό της σχολιασμό, πάνω στην κοινωνία, ενώ παράλληλα αποτελεί μια κριτική στην ψυχοθεραπεία, και στους λόγους που κάνουν έναν άνθρωπο σχιζοφρενή. Στο πρώτο μέρος έχουμε τον Ψυχαλάστρα σε ένα rampage, ενώ στο δεύτερο αλλάζει τοποθεσία και αντιμετωπίζει άλλων ειδών τρέλες, και προσπαθεί να αναδειχθεί μέσα από ένα μικρότερο κοινωνικό (και κυρίως αιμοβόρο) πλαίσιο. Συνολικά, όλο το κόμικ φέρει στοιχεία αρκετά πρωτότυπα, και έχει αρκετό ενδιαφερόν. Είναι αδιαμφισβήτητα μια από τις ασφαλέστερες και καλύτερες επιλογές όσον αφορά τα νεώτερα φανζίν, το προτείνω ανεπιφύλαχτα...
  11. Ελασσόνα Θεσσαλίας, λίγα χρόνια πριν την επανάσταση του 1821. Ο Δήμος Καραμάνος, έχει εγκαταλείψει την ζωή του κλέφτη, και έχει γίνει οικογενειάρχης και αγρότης. Έχει εγκαταλείψει την παλιά του ζωή, η οποία όμως έρχεται πίσω και με το πρόσωπο του παλιού του καπετάνιου, τον μπλέκει πάλι σε κίνδυνο. Ο ένας από τα πέντε του παιδιά ερωτεύεται την κόρη του προύχοντα του χωριού και βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Τραγική εικόνα η γυναίκα του, η οποία θα αποτελέσει τον εύκολο στόχο των εχθρών του Καραμάνου. Περιφερειακά της ιστορίας, κινούνται πασίγνωστες φιγούρες της επόχης, όπως ο Αλή Πασάς, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Στο κέντρο όμως, βρίσκεται πάντα ο Καραμάνος, τα παιδιά του και το ταξίδι του για εκδίκηση και απελευθέρωση Ότι πιο κοντινό, από πλευράς σύλληψης/στησίματος/απόδοσης, σε BD έχουμε στην Ελλάδα. Λένε ότι έχεις μόνο μια ευκαιρια να κάνεις καλή πρώτη εντύπωση, και ο Καραμπάλιος την έκανε. Μια ιστορία, η οποία, κατά δήλωση του, θα ολοκληρωθεί σε 6 τεύχη, από τα οποία έχουμε ήδη τα 3. Μια ιστορία η οποία κυλάει αβίαστα, χωρίς κολλήματα, χωρίς περιττές και μακρόσυρτες λεζάντες και περιγραφές. Ουσιαστικά, μια ιστορία οικογενειακής τραγωδίας, η οποία δεν πέφτει στην εύκολη παγίδα να αναλωθεί σε εθνικιστικές κορώνες. Και δεν πέφτει στην εξίσου εύκολη παγίδα να δώσει βάρος στους πασίγνωστους πρωταγωνιστές της ελληνικής ιστορίας του 19ου αιώνα, παρά παραμένει, στο κορμό της, μια κοινωνική ιστορία εκδίκησης, συγχώρεσης, ενηλικίωσης και αναζήτησης. Και όλα τα παραπάνω, συνοδευόμενο από το σχέδιο, το οποίο σε μερικά σημεία είναι τρομερά δουλεμένο, με πολύ καλή επιλογή χρώματος και πανέξυπνου στησίματος της κάμερας. Όταν είχα δει τις πρώτες (έξυπνα επιλεγμένες) σελίδες στο FB του δημιουργού, είχα ενθουσιαστεί. Όταν βέβαια αγόρασα και διάβασα το πρώτο τεύχος, προσγειώθηκα (όμαλά όμως). Γιατί, όπως και κάθε πρωτοεμφανιζόμενος δημιουργός, παρουσίασε κάποιες αδυναμίες, μελετώντας το σύνολο του πρώτου άλμπουμ. Ενώ σχεδιάζει υπέροχα τα πρόσωπα των ώριμων αντρών, έχει θέμα με τα παιδικά και τα γυναικεία πρόσωπα, αφήνοντας τα "γυμνά" από γωνίες και σκιές. Επίσης, ήταν εμφανές ότι κάποια καρέ δουλεύτηκαν πολύ περισσότερο από κάποια άλλα, κάνοντας το αποτέλεσμα λίγο άνισο. Στην πορεία, και διαβάζοντας το δεύτερο και το τρίτο τεύχος μαζί, διαπίστωσα ότι οι λεπτομέρειες ( και ειδικά η προσοχή σε αυτές ) και το στήσιμο των καρέ βελτιώθηκε σε εντυπωσιακό βαθμό, αλλά παρέμεινε το πρόβλημα με τα πρόσωπα αλλά και με το ρυθμό. Συνολικά μια ιδιαίτερα αξιόλογη προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια, τόσο στον Καραμπάλιο όσο και στην εκδοτική η οποία, για άλλη μια φορά, έβγαλε στην επιφάνεια ένα διαμαντάκι. Παρόλες τις αδυναμίες, ξεκινάει από πολύ υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με τις περισσότερες ελληνικές δουλειές και, προσωπικά, θα περιμένω πολλά περισσότερα στο μέλλον!
  12. Ένα ακόμη κόμικ από τη νεοσύστατη TKO Studios μετά το πολύ καλό Sara, αλλά σε ένα εντελώς διαφορετικό αφηγηματικό περιβάλλον. Αφηγείται την ιστορία του Έντι, ενός από τους πάρα πολλούς, δυστυχώς, άστεγους που προσπαθούν να επιβιώσουν στο Βένις, ένα προάστιο του Λος Άντζελες, που ονομάστηκε έτσι από τη γνωστή Βενετία (υπάρχει αναφορά στην ιστορία του Βένις μέσα στο κόμικ). Ο Έντι, αθεράπευτα αλκοολικός και μάλλον με κάποιας μορφής σχιζοφρένεια, θα εμπλακεί σε μια ιστορία φόνου και, ως μη όφειλε, θα επιχειρήσει να ξεδιαλύνει το μυστήριο, αλλά το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να βυθιστεί ακόμη περισσότερο σε έναν κόσμο διαφθοράς. Ο βασικός καμβάς της ιστορίας μοιάζει πάρα πολύ με το έξοχο The Dregs, ένα κόμικ, το οποίο, όπως αντιλαμβάνομαι, χρησιμοποιώ συχνά ως μέτρο σύγκρισης. Πράγματι, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία: οι άστεγοι, η παράνοια, οι ουσίες και φυσικά η περιβόητη αστική ανάπλαση (gentrification), η οποία και εδώ απειλεί τους άστεγους. Σε αντίθεση με το The Dregs, όμως, η εξέλιξη και η λύση του μυστηρίου ακολουθεί μια λιγότερο σοκαριστική οδό, η οποία όμως δεν είναι ακριβώς προβλέψιμη. Στο ενδιάμεσο, οι δημιουργοί του κόμικ φτιάχνουν μια ενδιαφέρουσα πινακοθήκη χαρακτήρων, στο παρελθόν των οποίων βρίσκονται αρκετές πληγές της Αμερικής: η θρησκοληψία, τα ακροδεξιά γκρουπούσκουλα, η κακοποίηση, η έλλειψη ανεκτικότητας απέναντι στην ομοφυλοφιλία και γενικότερα οι χαμένες ζωές, αυτές που από λάθος ή από αδιαφορία πετιούνται στο περιθώριο της κοινωνίας και καλούνται να επιβιώσουν όπως μπορούν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι δυστυχώς αναλώσιμοι για το αδηφάγο σύστημα. Μια διαδρομή με αίμα, κάποιες χιλιάδες δολάρια, κάποιους ανίκανους εγκληματίες, γενικά ένα σενάριο, που θα μπορούσε να ήταν σε ταινία των αδερφών Κοέν, αν και ο σεναριογράφος αντιμετώπιζε το θέμα με κάποια ελαφρότητα, Ευτυχώς δεν το κάνει και στο τέλος έχουμε μια πολύ πικρή γεύση: όλα όσα συνέβησαν, έγιναν πραγματικά για το τίποτα, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Και στο τέλος, όταν ο Έντι θα αποφασίσει να διανείμει, όλα όσα με αίμα και κατά λάθος κέρδισε, ξέρουμε ότι η ανακούφιση είναι προσωρινή, ότι τίποτα δεν θα αλλάξει: η αστική ανάπλαση είναι ειλημμένη απόφαση και η φωτιά που είναι διαρκώς παρούσα είναι, όπως μαθαίνουμε στο τέλος, πιθανό αποτέλεσμα της φτώχειας, η οποία μαστίζει τους άστεγους. Κι όμως, μέσα σε όλη τη θλιβερή κατάσταση, βλέπουμε, ότι η ζωή, ακόμη και για τους άστεγους, μπορεί να είναι ελπίδα. Ο σεναριογράφος Joshua Dysart και ο σχεδιαστής Alberto Ponticelli είχαν συνεργαστεί και στην εξαιρετική σειρά The Unknown Soldier και πετυχαίνουν και εδώ να δώσουν μια αξιόλογη ιστορία με πολλές πτυχές. Το σχέδιο του Ponticelli αναδεικνύει όλη την απελπισία των ηρώων και τη ζοφερή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει και σε αρκετές στιγμές το στήσιμο των καρέ είναι ευρηματικό, Τα χρώματα της Giulia Brusco συντελούν πολύ στη δημιουργία μιας ασφυκτικής ατμόσφαιρας, ενώ είναι πολύ ζωντανά στις σκηνές που υπάρχει το άπλετο φως της Καλιφόρνια. Ένα σίγουρα καλό κόμικ, ίσως όχι αξέχαστο, αλλά που αξίζει μια ανάγνωση, τουλάχιστον. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  13. Ευτυχώς, ο χώρος των κόμικς έχει αρχίσει να αφυπνίζεται εδώ και πολύ καιρό και να πειραματίζεται με θεματολογίες και αισθητική, που πριν από κάποια χρόνια θα ήταν αδιανόητα. Το κόμικ “Infidel” των Pornsak Pichetshote και Aaron Campbell είναι μια πολύ αξιοσημείωτη προσθήκη στην πρόσφατη παραγωγή κόμικς. Σε ένα πρώτο επίπεδο, είναι ένα κόμικ τρόμου και μάλιστα αρκετά τρομαχτικό, άρα απολύτως επιτυχημένο. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, είναι ένα σχόλιο πάνω στη σύγχρονη αστική πραγματικότητα, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέσα από την αποξένωση, τη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό και τη βία. Η πρωτοτυπία του κόμικ είναι ότι η κεντρική ηρωίδα, η Άισα, είναι μουσουλμάνα και μάλιστα πιστή, με τις προσευχές της, τη μαντίλα της και όλα τα καλά της, αλλά παρόλα αυτά ενσωματωμένη στο κοινωνικό σύστημα των ΗΠΑ. Στην πολυκατοικία της, ένα χρόνο πριν, έσκασε μια βόμβα σκοτώνοντας πολλούς ανθρώπους. Από τότε, η Άισα ταλαιπωρείται από εφιάλτες και μερικές φορές, ακόμα κι όταν ξύπνια βλέπει παραμορφωμένες φιγούρες να τη στοιχειώνουν. Αναρωτιέται τι τρέχει με το μυαλό της, αλλά εάν δεν είναι το μυαλό της; Οι μορφές δε στοιχειώνουν μόνο την Άισα και σύντομα ανακαλύπτουμε ότι το ίδιο το κτήριο είναι στοιχειωμένο από όλη τη μισαλλοδοξία, η οποία το έχει διαποτίσει. Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα η αντιστροφή των ιδεών: οι άνθρωποι έχουν στοιχειώσει την πολυκατοικία, άρα οι ιδέες δεν είναι αθώες, κάποιες από αυτές σκοτώνουν. Εξαιρετική σύλληψη, αλλά και πολύ καλή εκτέλεση. Ο ταϋλανδικής καταγωγής σεναριογράφος χειρίζεται με επιτυχία το δύσκολο θέμα του, ακολουθώντας ταυτόχρονα όλες τις συμβάσεις ενός κόμικ τρόμου. Η ψυχολογική απεικόνιση των ηρώων (κυρίως της Άισα) είναι πολύ πειστική και οι διάλογοι καλογραμμένοι. Κάπου βέβαια, από τη μέση και μετά, φαίνεται να ξεστρατίζει, ενώ δεν αποφεύγει εντελώς τα κλισέ. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το μήνυμά του το περνάει και με το παραπάνω. Δεν θα ήταν όλα τόσο επιτυχημένα χωρίς τα σχέδια του Κάμπελ, ο οποίος χτίζει μια πολύ τρομαχτική ατμόσφαιρα φτιάχνοντας ορισμένα αξέχαστα πάνελ. Πραγματικά, κάθε καρέ κρύβει και μια έκπληξη και συμπληρώνει, ως οφείλει, όσα δεν λέγονται στους διαλόγους. Οι χρωματισμοί του πολύ έμπειρου Jose Villarubia συμβάλλουν στη γενικότερη ατμόσφαιρα τρόμου και χτίζουν ένα υψηλής αισθητικής οπτικό αποτέλεσμα. Συνίσταται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις των κόμικ τρόμου, αλλά και σε όλους όσοι θέλουν να διαβάσουν ένα πρωτότυπο και διαφορετικό κόμικ. Μια κριτική μπορείτε να διαβάσετε εδώ (στα αγγλικά) Κυκλοφορεί στα Αγγλικά από την Image Comics σε τόμο με μαλακό εξώφυλλο, ο οποίος συλλέγει τα τεύχη 1-5 της σειράς. Μια ελάχιστα τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  14. Βρισκόμαστε στο Λος Άντζελες του 2020. Μια φεμινιστική ομάδα απελευθερώνει μια σκλάβα του σεξ, την Μπίμπι που ανήκει στον πρόεδρο -τρολ των ΗΠΑ, τον "Καρχαρία", μια ιντερνετική περσόνα που κυκλοφορεί μόνιμα με μάσκα. Η αστυνομική ιστορία που στήθηκε σ' αυτό το "ιδιόμορφο" -όχι και τόσο- μακρινό σκηνικό ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, καθώς δεν περίμενα ότι θα είναι ακόμα καλύτερο από το Yesternow . Μέσα από την ιστορία, ο Δερβενιώτης θίγει και καυτηριάζει επίκαιρα, "δύσκολα" και ακανθώδη θέματα, όπως του φεμινισμού και θέματα του φύλου γενικότερα, alt-right ιδεολογίες, παιχνίδια εξουσίας, τα όρια της ελευθερίας του λόγου και των προσωπικών επιλογών, την πολιτική ορθότητα και τη χρήση της τεχνολογίας. Κι ενώ είναι εύκολο να πέσει κανείς σε παγίδες ηθικολογίας και κηρυγμάτων, όταν καταπιάνεται με τέτοια ζητήματα, είναι πολύ δύσκολο να αποφύγει αυτές τις κακοτοπιές με την μαεστρία που το έκανε το Shark Nation. Πρόκειται για ένα ευφυές κόμικ, που δεν αρκείται στις εύκολες λύσεις και στην επιφανειακή αναφορά "πιασάρικων" θεμάτων και που σέβεται τη νοημοσύνη των αναγνωστών. Δεν πλατειάζει, δεν φλυαρεί, όλες οι λεπτομέρειες συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο παζλ. Οι pop culture αναφορές είναι πολλές, αλλά διακριτικές, τόσο όσο χρειάζεται για να ικανοποιήσουν τους προσεκτικούς αναγνώστες και όχι χοντροκομμένες ή εξόφθαλμες. Καταφέρνει να είναι ένα δυνατό, διασκεδαστικό sci-fi/noir κόμικ, που ενώ έχει πολλά παραπάνω πράγματα να πει, δεν παίρνει τόσο σοβαρά τον εαυτό του, ώστε να καταλήξει σοβαροφανές ή δήθεν. Οι χαρακτήρες είναι τρισδιάστατοι, αποκτούν βάθος κι αναπτύσσονται ακόμα περισσότερο απ' ότι στο prequel του, το Yesternow. Το Shark Nation όμως, δεν είναι ένα sequel, αλλά ένα αυτόνομο, ολοκληρωμένο κόμικ, μέσα στο ίδιο σύμπαν που είχε στήσει το Yesternow. Οι διάλογοι είναι ένα ακόμη γερό χαρτί του κόμικ, καθώς είναι αβίαστοι και καυστικοί. Παρά τον όγκο του Shark Nation, η ροή κυλάει φυσικά, χωρίς κοιλιές και το σενάριο έχει πλήθος ανατροπών, που δεν είναι καθόλου προβλέψιμες. Σχεδιαστικά ο Δερβενιώτης δείχνει να διανύει την πιο ώριμη περίοδο του, παίζοντας με άνεση στην παλέτα και τις σκιάσεις του ασπρόμαυρου. Επιδεικνύει εξαιρετικές σκηνοθετικές ικανότητες στήνοντας αυτόν τον δυστοπικό κόσμο, φωτίζοντας τις λεπτομέρειες που θέλει κάθε φορά και μας παραδίδει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Δε θα επεκταθώ στην πλοκή του σεναρίου, από φόβο μήπως αποκαλύψω στοιχεία του περιεχομένου που θα σας κάνουν πολύ μεγαλύτερη εντύπωση αν τα ανακαλύψετε μόνοι σας, καθώς καυτηριάζει τα κακώς κείμενα με ένα μοναδικό τρόπο. Δεν πρόκειται για ένα "καλό για ελληνικό" κόμικ, αλλά για ένα πραγματικά αξιόλογο σύγχρονο κόμικ, που εντυπώνεται στη μνήμη του αναγνώστη και θα του άξιζε να κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό. οι φώτος (εκτός από τα εξώφυλλα) πάρθηκαν από το propaganda.gr
  15. Black Badges, ή αλλιώς Μαύρα Σήματα (στον προσκοπισμό, τα σήματα ή αλλιώς μετάλια, είναι οι διάφορες κονκάρδες ή/και ραφτές επιγραφές που στολίζουν τις στολές και υποδεικνύουν τις γνώσεις του καθενός προσκόπου). Οι Black Badges είναι μια επίλεκτη ομάδα προσκόπων, οι καλύτεροι μεταξύ των καλυτέρων. Πέρα όμως από τα προσκοπικά τους καθήκοντα, και τελείως μυστικά, λειτουργούν ως μια άγνωστη CIA, δεχόμενοι εντολές από την κυβέρνηση και εκτελώντας αποστολές σε ξένες χώρες, εκμεταλλευόμενοι το νεαρό της ηλικίας των μελών τους αλλά και το γεγονός ότι η ύπαρξη τους είναι παγκοσμίως άγνωστη. Παράλληλα, ο αρχηγός της ομάδας ψάχνει να βρει τις αιτίες για την εξαφάνιση ενός μέλους πριν πολλά χρόνια και ο οποίος πλέον θεωρείται νεκρός. Στο ψάξιμο του όμως αυτό, θα συνειδητοποιήσει την ύπαρξη μιας μεγάλης συνομωσίας, και μάλιστα με επίκεντρο στο τελευταίο σημείο που θα το περίμενε ποτέ. Μέσα στην ίδια του την ομάδα! Μια πολύ καλή αρχική ιδέα, χωρίς όμως ιδέες που θα μπορούσαν να την πάνε παραπέρα. Πράγμα που τείνω να πιστέψω ότι είναι χαρακτηριστικό του συγγραφέα Matt Kindt (Mind Mgmt, Ether, Grass Kings κ.α) , αν βέβαια κρίνω καλώς από τις διάφορρες κριτικές που διαβάζω δεξιά και αριστερά αλλά και από την ανάγνωση του πρώτου trade του Folklords, το οποίο θα παρουσιάσω εν καιρώ. Ενώ λοιπόν ξεκινάμε έξυπνα και ρομαντικά (για εμάς που ζήσαμε τα 80s και 90s), με ένα setting τύπου Goonies και Stanger Things (χωρίς το paranormal στοιχείο βέβαια), με μια παρέα παιδιών δηλαδή που ταξιδεύουν τον κόσμο, απελευθερώνουν κρατούμενους και μπλέκονται σε περιπέτειες, αυτό πολύ γρήγορα ξεφουσκώνει. Και χωρίς να αναπτυχθούν ιδιαίτερα οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές, οδηγούμαστε στο δεύτερο arc όπου διαγωνίζονται οι διάφορες ομάδες προσκόπων μεταξύ τους για να ακολουθήσει το τρίτο και τελευταίο στο οποίο αποκαλύπτονται άτσαλα όλα, αλλάζουν στρατόπεδα και επιλύονται μυστήρια και διαφορές ετών, και όλα αυτά μέσα σε μόλις 12 τεύχη. Τρομερά compressed σενάριο, πράγμα που απαιτεί ιδιαίτερη μαεστρία για να μην φανεί βιαστικό. Εδώ όμως, τουλάχιστον σε εμένα, μου φάνηκε βιαστικό. Σημαντικό αρνητικό για εμένα, είναι η απόφαση να δωθεί η τελική αναμέτρηση στο προτελευταίο τεύχος (11ο) και να αφιερωθεί το τελευταίο τεύχος σαν επίλογος και κλείσιμο plot holes. Κίνηση που την έχω ξαναπροσέξει σε 1-2 άλλες σειρές το τελευταίο καιρό, πράγμα που για εμένα δείχνει αδυναμία χρησιμοποίησης της ιστορίας, και κακό προγραμματισμό των όσων θέλεις να πεις. Πέρα του ότι σε αφήνει με ένα πλήρως αντικλιμακτικό τέλος/τεύχος, όπου όλη η δράση έχει γίνει στο προηγούμενο, και εδώ έχουμε ομιλίες και βγάλσιμο εσώψυχων από τους χαρακτήρες. Τα οποία, αν έμπαιναν σε κομβικά σημεία μέσα στα τρέχοντα τεύχη, θα ταίριαζαν και θα προσέφεραν στιγμιαία ξεκούραση από τη δράση, ενώ εδώ απλά μπαίνουν για να κλείσουν τρύπες. Και αν μπορώ να το καταλάβω σε μια μεγάλη σειρά πολλών τευχών, όπου πιθανόν να δικαιολογείται το κλείσιμο με την παρουσίαση των πολλών χαρακτήρων που έχουν εμφανιστεί στην πορεία των πολλών τευχών, για τα 12 τεύχη του Black Badge το θεωρώ φάουλ. Και σε όλα τα παραπάνω, δεν βοηθάει ιδιαίτερα το σχέδιο του Tyler Jenkins. O Tyler Jenkins ( Grass Kings, Peter Panzerfaust κ.α) αποφάσισε να δουλέψει (ή τεχνικά να δώσει μια αίσθηση) ακουαρέλες για τη συγκεκριμένη σειρά, το οποίο είναι μεν ταιριαστό με το coming of age και το "ας θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια" του σεναρίου, αλλά στην πορεία απλά δεν προσφέρει ουσία. Και αυτό γιατί, όπως προανέφερα, το σενάριο είναι αρκετά αδύναμο, και σε συνδυασμό με αρκετά φλου και λιτό σχέδιο, δεν σου κρατάει το ενδιαφέρον σε κανένα σημείο. Τα καρέ είναι κατά βάση αρκετά και κοντινά, όσα (λίγα) μακρινά πλάνα χρησιμοποιεί είναι χωρίς ιδιαίτερη λεπτομέρεια και γενικά προσπαθεί να δώσει μια ανάλαφρη, οπτικά, εικόνα. Σε καμία περίπτωση κακή, δεν είδα πουθενά κάτι που να με ενοχλεί, αλλά δεν είδα και κάτι που να το θυμηθώ και την επόμενη ημέρα. 12 τεύχη συνόλικά, όπως προανέφερα, τα οποία, περιέργως, μαζεύτηκαν σε 3 hardcovers αντί για τα συνηθισμένα paperbacks. H ακριβή τιμή τους ($30 cover price για 4 τεύχη το καθένα) και η γενικότερη αίσθηση ανικανοποίησης που μου άφησε η σειρά, δεν με αφήνουν να τη προτείνω. Ίσως μόνο για φανατικούς του Kindt. Οι υπόλοιποι, με μια ηλεκτρονική ανάγνωση είστε καλυμμένοι
  16. H Image Comics συνεχίζει και βγάζει πολλούς τίτλους και ορισμένοι από αυτούς είναι εξαιρετικοί. Ο συγκεκριμένος τίτλος των Brenden Fletcher και Karl Kerschl δεν είναι εξαιρετικός, κατά τη γνώμη μου, παρουσιάζει όμως αρκετό ενδιαφέρον. Συνοπτικά: η Λοχαγός Ρουκ συνοδεύει μια τίγρη μέσα σε ένα δάσος. Πολύ σύντομα μαθαίνουμε ότι η τίγρις είναι η βασίλισσα Όλγουιν, η οποία είναι εγκλωβισμένη σε αυτό το σώμα. Και οι δύο τους κατευθύνονται στο νησί Ίζολα, όπου προφανώς θα λυθούν τα μάγια. Εννοείται, ότι στην πορεία θα πρέπει να αντιμετωπίσουν διάφορους κινδύνους και πολλές δοκιμασίες. Αν ακούγεται ως κάτι που έχουμε ξαναδιαβάσει, είναι ακριβώς επειδή το έχουμε ξαναδιαβάσει .Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου κακό, σημασία έχει η νέα προσέγγιση στην παλιά ιστορία και αυτό κρίνουμε. Ο σεναριογράφος Μπρέντεν Φλέτσερ έχει ισχυρή και γόνιμη φαντασία και μας προσφέρει έναν νέο κόσμο, γεμάτο με πλάσματα που κάποια μοιάζουν, κάποια όχι με αυτά που ξέρουμε από τον πραγματικό κόσμο. Αυτό είναι ένα σκέλος της ιστορίας, απαραίτητο για κάθε έργο που εξελίσσεται σε ένα φανταστικό κόσμο. Δεύτερο σκέλος είναι η αφήγηση. Ο Φλέτσερ ξεκινά την αφήγηση in medias res, όταν πλέον πολλά έχουν συντελεστεί και σιγά σιγά μας αποκαλύπτει κάποια στοιχεία της πλοκής, αλλά αφήνει και κάποια (για την ώρα) στο σκοτάδι. Βεβαίως, μέχρι να αρχίσουν οι σταδιακές αποκαλύψεις, έχουμε προχωρήσει αρκετά στην αφήγηση και καθώς προκύπτουν νέες καταστάσεις, δημιουργούνται παράλληλα και νέα ερωτήματα. Ως αποτέλεσμα, οι απορίες πληθαίνουν και οι απαντήσεις δεν προλαβαίνουν να μας καλύψουν. Αυτό έχει ως πλεονέκτημα, ότι εξάπτεται η περιέργεια του αναγνώστη και ο ίδιος βρίσκεται σε εγρήγορση. Πιθανό μειονέκτημα όμως για ορισμένους, είναι ότι οι λίγες σχετικά αποκαλύψεις μπορεί να κουράσουν τους αναγνώστες που επιζητούν γρήγορες απαντήσεις. Προσωπικά, με κράτησε σε ενδιαφέρον, αλλά ομολογώ ότι έχω αρκετά ερωτήματα. Υποθέτω ότι αυτή ακριβώς είναι η πρόθεση του σεναριογράφου και θα ήθελα να τον εμπιστευτώ μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Τρίτο σκέλος είναι οι χαρακτήρες. Εδώ, ο Φλέτσερ προσφέρει, σκόπιμα, τα απολύτως απαραίτητα: η βασίλισσα, λόγω της μεταμόρφωσης, έχει φυσικά χάσει τη δυνατότητα της ομιλίας, ενώ και η Λοχαγός Ρουκ αποδεικνύεται φειδωλή στα λόγια και επιδεικνύει μια τυφλή πίστη στη βασίλισσά της και μια ακόρεστη επιθυμία να τη συνδράμει. Από εκεί και μετά, με διάφορες αναδρομές στο παρελθόν, μαθαίνουμε εν μέρει τι έχει συμβεί, αλλά γενικά η ανθρωπογεωγραφία του κόσμου αυτού δεν αποκαλύπτεται πλήρως. Ο σχεδιαστής Καρλ Κερσλ, με τη βοήθεια των χρωμάτων της Michele Assarasakorn, πραγματικά τα δίνει όλα και σχεδιάζει πάνελ απίστευτης ομορφιάς και πρωτοτυπίας, με εξαιρετικό βάθος πεδίου και δίνει πνοή στον καινούριο κόσμο, που έχει συλλάβει η φαντασία του σεναριογράφου. Να σημειώσω εδώ, ότι τον βοηθά σε αυτό και η σοφή επιλογή του σεναριογράφου να προωθήσει σε πολλά σημεία την πλοκή μέσω της εικόνας, χωρίς τη χρήση διαλόγων, δείγμα της εμπιστοσύνης που έχει στο σχεδιαστή του. Επιπλέον, ο Κερσλ τα καταφέρνει πάρα πολύ καλά και με την απόδοση των πρωταγωνιστών, κάτι καθόλου αυτονόητο. Σε γενικές γραμμές, φαίνεται η επιρροή από τα μάνγκα και νομίζω ότι άνετα θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε σε ταινία του Μιγιαζάκι. Ακόμη κι αν τελικά μπερδευτείτε ή δεν μείνετε απόλυτα ικανοποιημένοι από την ιστορία, το οφθαλμόλουτρο από το σχέδιο και το χρώμα θα σας αποζημιώσει και με το παραπάνω. Τα πέντε πρώτα τεύχη της σειράς κυκλοφόρησαν σε τόμο, τον οποίον διάβασα. Η σειρά συνεχίζεται και περιμένω το δεύτερο τόμο. Προτάθηκε για βραβείο Eisner καλύτερης νέας σειράς και φυσικά και για το σχέδιο του Κερσλ, αλλά δεν κέρδισε. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια συνέντευξη των δημιουργών, στα αγγλικά, φυσικά. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  17. Μια ευχάριστη και ενδιαφέρουσα σειρά κόμικ, που ολοκληρώθηκε σε 15 τεύχη και ήταν και υποψήφια για το βραβείο Eisner. Η βάση της υπόθεσης είναι σχετικά απλή και αρκετά πρωτότυπη: τι θα συνέβαινε εάν ξαφνικά μια μέρα το βαρυτικό πεδίο της Γης μειωνόταν πάρα πολύ; Η προφανής απάντηση θα ήταν, ότι εξαφανιζόταν κάθε ίχνος ζωής στον πλανήτη μας, αλλά στο χώρο των κόμικς έχουμε περιθώριο για λίγη φαντασία. Παρά τις μεγάλες απώλειες, λοιπόν, η ζωή συνεχίζεται, έστω και με δυσκολίες. Κάποιοι άνθρωποι έχουν προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και χρησιμοποιώντας ειδικό εξοπλισμό είναι σε θέση να ίπτανται στον ουρανό, ενώ κάποιοι άλλοι αρνούνται την πραγματικότητα και χρησιμοποιώντας μπότες βαρύτητας συνεχίζουν τη ζωή τους περίπου όπως πριν. Σε μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή των ρόλων, σε γενικές γραμμές οι ιπτάμενοι είναι οι λιγότερο προνομιούχοι και οι καρφωμένοι στη Γη οι πιο εύποροι. Ανάμεσα σοτυς πρώτους είναι η Γουίλα, η ηρωίδα της ιστορίας, που ήταν μικρό παιδί, όταν συνέβη το περιστατικό, στο οποίο χάθηκε και η μητέρα της. Ο δε πατέρας της Γουίλα, που είναι επιστήμονας, ζει μέσα στην απόλυτη άρνηση μη έχοντας βγει από το σπίτι του εδώ και 20 χρόνια, αλλά φαίνεται να ξέρει κάτι για το περιστατικό. Η Γουίλα θα ψάξει να βρει τον παλιό συνεργάτη του πατέρα της ψάχνοντας κάποιες απαντήσεις και η περιπέτεια θα ξεκινήσει. Ο συγγραφέας Joe Henderson έγραψε ένα καλό κόμικ, που διαβάζεται εύκολα και κυλάει με μεγάλη ευκολία. Ωραίοι, στρωτοί διάλογοι, ενδιαφέρουσα κεντρική ηρωίδα, αλλά σε γενικές γραμμές οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν είναι τόσο δουλεμένοι. Από τη στιγμή που αρχίζει η περιπέτεια και ξεκινούν και οι διάφορες αποκαλύψεις, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο συμβατικά, αλλά ακόμη κι έτσι, η ιστορία ρέει αβίαστα. Δεν θα μπει στη λίστα των καλύτερων κόμικ, που έχετε διαβάσει, αλλά πιστεύω, ότι θα αρέσει στους περισσότερους. Ο σχεδιαστής Lee Garbett είναι σε μεγάλα κέφια: οπτικοποιεί με φαντασία το κόμικ, προσδίδοντας ρεαλισμό στους χαρακτήρες, πάντα φυσικά μέσα στα πλαίσια της ιστορίας. Το σχέδιο του συνδυάζει με απόλυτη επιτυχία τς σοβαρές και τις κωμικές πτυχές της ιστορίας (πολλές φορές μέσα στο ίδιο καρέ) και γενικά το στήσιμο και η σκηνοθεσία είναι εξαιρετικά. Επίσης, κατορθώνει με το δυναμικό του σχέδιο αυτό που πρέπει να δοθεί σε ένα τέτοιου είδους κόμικ: να δείξει έναν ρευστό κόσμο, πάντα σε κίνηση εξαιτίας της έλλειψης βαρύτητας. Κυκλοφόρησαν, όπως έγραψα στην αρχή 15 τεύχη, που συγκεντρώθηκαν σε τρία TPB, που περιέχουν κάποιο πρόσθετο υλικό, όπως σελίδες από το σενάριο και αρχικά σχέδια. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μια κριτική του πρώτου τόμου (που όμως περιέχει spoiler)
  18. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 01-12-2019 Το Belzebubs είναι ένα ονλάιν κόμικ του Φιλανδού JP Ahonen, το οποίο παρουσιάζει τα έργα και ημέρες μιας οικογένειας μπλακμεταλάδων. Μετά την επιτυχία που έχει γνωρίσει σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, ήρθε και στην χώρα μας από την Jemma Press. Αρκετά καλό στριπ, με εύκολα αναγνωρίσιμες καταστάσεις/συμπεριφορές που παρωδεί - με αγάπη και πόνο - ο δημιουργός, την όλη εικόνα - και σε κάποιες περιπτώσεις - ιδεολογία που πουλάνε τα μπλακ μέταλ συγκροτήματα. Όσοι γνωρίζουν την ιστορία της σκηνής θα καταλάβουν πολλά (αν και δεν υπάρχει εμφανής αναφορά σε κάποιο γνωστό γεγονός) αλλά και οι μη γνώστες θα περάσουν ευχάριστα. Ευτυχώς δεν μένει στην εύκολη ατάκα και πιάνει και τις προσωπικές σχέσεις των μελών της οικογένειας, αλλά και της μπάντας του πατέρ φαμίλια, που είναι σε αδράνεια. Επίσης, ο δημιουργός φροντίζει να έχει το κάθε μέλος ευδιάκριτη προσωπικότητα. Το σχέδιο δε, είναι αξιολάτρευτο και τεχνικά άρτιο αξιοθρήνητο και δαιμονικά σάπιο. Η σειρά ξεκίνησε το 2016 και ο τόμος της Jemma - άρτιος σε όλα του - περιέχει στριπς από το 2016 μέχρι και σήμερα. Περιέχει επίσης μια από τις πρωτότυπες εισαγωγές που έχω διαβάσει εδώ και καιρό από την Μπέκυ Κλούναν. Πρώτη διανομή στο AthensCon 2018, όπου ήρθε και ο καλλιτέχνης για αυτόγραφα και σκιτσοαφιερώσεις. Στα πλαίσια του συνέδρειου επίσης, η Jemma έδινε με την αγορά του άλμπουμ και μια πάνινη τσάντα δώρο. Η φανταστική μπάντα του κόμικ έχει και δικιά της σελίδα, ενώ έχει συμπεριληφθεί και στην Encyclopedia Metallum μιας και έχουν κυκλοφορήσει και βίντεο κλιπ. Bonus Το σκιτσάκι που είχε κάνει ο δημιουργός για να ανακοινώσει την εμφάνιση του στην Ελλάδα. Η φώτο του με τον tasmar. και το makeover.
  19. Όταν πρωτοήρθα σε επαφή με τον συγκεκριμένο δημιουργό ήξερα ότι θα με απασχολήσει στο μέλλον. Τώρα που διάβασα και μια ολοκληρωμένη του δουλειά το πιστεύω όλο και περισσότερο. Ο λόγος για τον Ελβετό Jared Muralt, του οποίου δουλειές μπορείτε να τσεκάρετε στην προσωπική του ιστοσελίδα Jared Illustrations και στην σελίδα που διατηρεί στο facebook. Εδώ θα δούμε την τρίτη ολοκληρωμένη του δουλειά μετά το χωρίς λόγια End of the Voyage και το Hellship, το The Fall. Η πρώτη του προσπάθεια στο post-apocalyptic genre αρχικά εκδόθηκε στα Γερμανικά σε 3 τεύχη μέσα στο 2017 και τον Απρίλιο του 2018 βγήκαν μαζεμένα σε ένα trade paperback στα γερμανικά και αγγλικά. Η σειρά συνεχίζεται με ακόμα 3 τεύχη τα οποία εκδόθηκαν σε ένα tpb το καλοκαίρι που μας πέρασε. Το κόμικ στήνεται πάνω σε μια παγκόσμια οικονομική κρίση που έχει ρίξει πολλές χώρες στην αναρχία και την καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα η ανθρωπότητα μαστίζεται από έναν ιό σαν την γρίπη ο οποίος εξελίσσεται πολύ γρήγορα και σκοτώνει χιλιάδες καθημερινά. Πρωταγωνιστές μια οικογένεια τριών, ο πατέρας με τον γιο και την κόρη του στο γερμανόφωνο κομμάτι της Ελβετίας. Μέχρι στιγμής στα πρώτα τρία τεύχη που διάβασα η ιστορία δουλεύει πάνω στο στήσιμο του backstory του πως έφτασε εκεί που έφτασε ο πλανήτης στην αρχή της αφήγησης και τις προσπάθειες της οικογένειας να επιβιώσει σε ένα κράτος που διαλύεται και ισχύει ξανά ο νόμος του ισχυρού. Δεν είναι κακό. Όσον αφορά τα post-apocalyptic κόμικς (από τα οποία δεν έχω διαβάσει και τα πολλά) δεν το λες υπερβολικό ή πρωτότυπο. Είναι μια ενδιαφέρουσα και ψυχαγωγική ιστορία και αυτό μου αρκεί. Το περιβάλλον για μένα που μένω εδώ είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί βλέπω μέσα από τα μάτια ενός ντόπιου μια από τις πιο οργανωμένες και δεμένες χώρες του κόσμου να καταρρέει και αναγνωρίζω μέρη στην πόλη του κόμικ (που δεν ονομάζεται) σχεδόν ίδια με αυτά που περνάω καθημερινά. Είναι πολύ περίεργο να τα βλέπω στο άλλο άκρο έστω και μέσα από το χαρτί, σαν να βλέπεις apocalypse στην Αθήνα και ορδές να αδειάζουν τον ΑΒ Βασιλόπουλο,τον Σκλαβενίτη και να τρέχουν αγκαλιά με μισοψημένους γύρους. Αυτό όμως που κερδίζει τις εντυπώσεις με τον συγκεκριμένο είναι για ακόμα μια φορά το σχέδιο. Το έχω ερωτευτεί το πενάκι του Muralt, είναι κάτι μεταξύ εικονογράφων βιβλίων ανατομίας της Βικτωριανής εποχής και Μοέμπιους. Αφού τελειώνεις τα μπαλονάκια κάθε σελίδας, αράζεις 1-2 λεπτά χαζεύοντας τα σκίτσα από την μικρότερη έκφραση στα πρόσωπα μέχρι κάτι δισέλιδα τεραστίων διαστάσεων και λεπτομέρειας. Σε αυτό το site μπορείτε να παραγγείλετε τα 2 από τα 3 κόμικ (The Fall, End of the Voyage) καθώς και scetchbook του - με τιμές Ελβετίας βέβαια . Το Vol. 2 με τα τεύχη 4-6 είναι σίγουρη αγορά, ο τύπος ελπίζω να πάει πολύ μπροστά και να καταξιωθεί γιατί του αξίζει. Στο tpb περιέχει και 5-6 σελιδούλες στο τέλος με storyboard ως εξτραδάκι. Στο goodreads του έβαλα ένα σχετικά πληρωμένο 5/5 επειδή ξέρω ότι τα διαβάζει και με θυμάται οπότε δεν θέλω να τον κακοκαρδίσω, μεταξύ μας θα έλεγα ένα 4/5 κυρίως για την παραπάνω δουλίτσα που θέλει το σενάριο. teaser από το δεύτερο tpb
  20. Το Δεκέμβριο του 2018 (και συγκεκριμένα στις 11 του μηνός), μία νέα έκδοση 36 σελίδων έκανε το ντεμπούτο της στα περίπτερα της Αθήνας (αρχικά), από την εταιρία PHASE PRODUCTIONS. Το σενάριο το έχει επιμεληθεί ο Βασίλης Χειλάς, ενώ τον σχεδιασμό τον έχει κάνει ο πολύ καλός μας φίλος, Παναγιώτης Τσαούσης. Η ιστορία τοποθετείται χρονικά στην περίοδο του Μεσοπολέμου και πιο συγκεκριμένα κοντά στο 1930, την εποχή που επικρατούσαν οι φοβεροί και τρομεροί λήσταρχοι, που ήταν γνωστοί για την δράση τους στα χωριά. Για να καταφέρει το ελληνικό κράτος να τους εξαλείψει, ψηφίζει έναν νόμο, σύμφωνα με τον οποίο, όποιος λήσταρχος πρόδιδε κάποιον “συνάδελφό” του (κι έφερνε το κεφάλι του) στην Χωροφυλακή, τότε θα έπαιρνε αμνηστία και θα μπορούσε ακόμα και να καταταγεί στις δυνάμεις της. Αυτός ο νόμος στάθηκε αφορμή, πολλές συμμορίες να διαλυθούν. Από εκεί και πέρα, το σενάριο είναι μία περιπέτεια, η οποία έχει για κεντρικούς πρωταγωνιστές δύο λήσταρχους, τον Καρδάρα και τον Πένγκο, τους οποίους η φιλία δοκιμάζεται. Η περιπέτεια αυτή, ουσιαστικά είναι μία μελλοντική αφήγηση από αυτούς που είχαν επιζήσει εκείνα τα χρόνια, αλλά δεν παραλείπονται κι αναδρομές στο παρελθόν. Όσον αφορά το σχέδιο του Παναγιώτη, αυτό είναι χαρακτηριστικό τού ταλαντούχου δημιουργού. Όπως ο ίδιος ανέφερε, όλος ο σχεδιασμός των κουστουμιών, αλλά και του οπλισμού είναι προϊόν επισταμένης ιστορικής έρευνας. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τεύχη των 36 σελίδων έκαστο, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, το 5ο τεύχος είναι σχεδόν ολοκληρωμένο κι αναμένεται (εκτός απροόπτου) να κυκλοφορήσει μέσα στον Ιούνιο. Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι Λήσταρχοι ξεκίνησαν σαν έκδοση στην Αγγλική γλώσσα, η χρηματοδότηση της οποίας έγινε μέσω της πλατφόρμας Indiegogo. Μάλιστα, κάποιο από τα πακέτα έδινε την ευκαιρία στον χρηματοδότη να δει την μορφή του να φιγουράρει σε κάποιον χαρακτήρα της ιστορίας, λήσταρχο ή χωροφύλακα. Και τώρα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να δούμε το κάθε τεύχος ξεχωριστά. Μέρος Πρώτο - Η Ομηρεία Διαβάστηκε και μου άφησε θετικές εντυπώσεις. Σεναριακά, το κόμικ, καταπιάνεται και προσπαθεί να αναλύσει μία κατάσταση της Ελλάδας που ήταν υπαρκτή και να την παρουσιάσει στο νεότερο αναγνωστικό κοινό. Σαν Έλληνας και φίλος των κόμικς, βρίσκω αυτή την κίνηση σωστή και χρήσιμη. Κι αυτό γιατί, αφενός μου δίνεται η ευκαιρία για ένα γρήγορο μάθημα νεότερης ιστορίας κι αφετέρου αυτό επιτυγχάνεται με το αγαπημένο μου μέσο. Οι διάλογοι δεν ήταν μακροσκελείς, αλλά όσο χρειαζόταν, ενώ προσπαθεί να διατηρηθεί και η ντοπιολαλιά. Οι αναδρομές στο παρελθόν, η αλήθεια είναι ότι είναι πλέον κλισέ, αλλά εδώ δεν με κούρασαν. Σίγουρα από το πρώτο τεύχος δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για την πορεία, αλλά φαίνεται ότι, αν κι έχει λίγες σελίδες στην διάθεσή του, δεν κινείται βιαστικά. Μεγάλη βοήθεια είναι και τα εισαγωγικά σημειώματα που υπάρχουν (και κατά την γνώμη μου πρέπει να διαβαστούν πριν την ιστορία) και βάζουν τον αναγνώστη αμέσως στο νόημα για το τι θα επακολουθήσει. Το σχέδιο του Παναγιώτη είναι χαρακτηριστικό και λεπτομερές. Δύσκολα κάποιος που ξέρει το έργο του, δεν θα μπορέσει να το αναγνωρίσει. Ευχάριστη έκπληξη εδώ ήταν ο χρωματισμός, κάτι στο οποίο δεν μας συνηθίζει ο ταλαντούχος καλλιτέχνης. Κάποια μικρά λαθάκια (κατά την άποψή μου) που εντόπισα (δυσαναλογίες μεταξύ κεφαλιού και σώματος, έλλειψη πλαστικότητας στις κινήσεις σε μερικά καρέ) πιστεύω ότι, τεύχος με το τεύχος, θα εξαλειφθούν. Η έκδοση, για την τιμή που διατίθεται, είναι προσεγμένη. Έχει όμορφο γυαλιστερό χαρτί, στο οποίο αποτυπώνονται εξαιρετικά τα έγχρωμα καρέ. Ίσως να ήθελα λίγο πιο παχύ το εξώφυλλο για να μην είναι επιρρεπές σε τσαλακώματα. Αν και το πρώτο τεύχος εκτείνεται σε λίγες σελίδες, παρόλα αυτά έχει πλούσιο συνοδευτικό υλικό. Από άρθρα κι εναλλακτικά εξώφυλλα, μέχρι art gallery, βιογραφίες των δημιουργών, διαφήμιση του επόμενου τεύχους και αποκόμματα εφημερίδων της εποχής. Σίγουρα βέβαια αυτό λειτουργεί σε βάρος της κύριας ιστορίας, που τις κόβει σελίδες από το τεύχος, αλλά αυτή την διαχείριση την ξέρουν καλύτερα οι συντελεστές. Μοναδική παραφωνία το μονοσέλιδο κόμικ "Ιστορίες από τον λάκκο", το οποίο το βρήκα εντελώς παράταιρο με το ύφος του περιοδικού και κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε να φιλοξενηθεί. Μέρος Δεύτερο - Η Τιμή Μετά την ανάγνωση διαπιστώνω ότι το δεύτερο τεύχος εντείνει την δυναμικότητά του, όσον αφορά την περιγραφή των σκληρών σκηνών και των σκηνών δράσης. Ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας του φινάλε μίας τραγικής ιστορίας εκδίκησης, ενώ στις τελευταίες σελίδες γίνεται η σύνδεση με το επόμενο τεύχος. Για να πούμε όμως και την αλήθεια, ένιωσα ότι το τεύχος αυτό δεν "προχωράει" και πολύ την υπόθεση, καθώς ουσιαστικά μένει σε μία μόνο κύρια σκηνή. Εννοείται ότι δεν με πείραξε αυτή η πρακτική, αλλά με τις σελίδες που έχει το τεύχος στην διάθεσή του και την περιοδικότητά του, φοβάμαι μήπως συνεχίζει με το σταγονόμετρο. Όπως και να έχει, η πορεία θα δείξει. Για το σχέδιο δεν έχω να πω κάτι καινούργιο. Πολύ καθαρό και ρεαλιστικό, με τις όποιες μικρές ατέλειες έχουμε επισημάνει σε προηγούμενες τοποθετήσεις. Το χρώμα είναι επιτυχημένο, αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά μονότονο. Αρκετά τίμια δουλειά εξακολουθεί να γίνεται και από μεριάς έκδοσης. Το τεύχος, για διανομή σε περίπτερο, στέκεται αξιοπρεπώς, καθώς έχει καλό χαρτί κι εκτύπωση. Θεωρώ όμως υπερβολικό, σε 36 σελίδες που έχει στην διάθεσή του, να υπάρχουν 5 ολόκληρες σελίδες με preview μίας άλλης έκδοσης (Αιώνιος). Συμφωνώ ότι γίνεται για λόγους διαφημιστικούς, αλλά και πάλι τις βρήκα πολλές για το συνολικό αριθμό. Μέρος Τρίτο - Η Ενέδρα Σε αντίθεση με την δεύτερη συνέχεια, εδώ έχουμε μία πλοκή που αναπνέει και ρολάρει πολύ καλύτερα, ενώ έχουμε κι εξέλιξη του μύθου. Οι ισχυρές προσωπικότητες της εποχής συνεχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και μέσω αυτών περιγράφεται η κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την άστατη και βάρβαρη εποχή στην Ελλάδα. Κι εδώ υπάρχουν έντονες σκηνές δράσης, αλλά η αλήθεια είναι ότι η εναλλαγή των καταστάσεων ήταν λίγο ζαλιστική. Θα την ήθελα πιο ήπια (βέβαια αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν περισσότερες σελίδες στο “επεισόδιο”). Τέλος, το plot twist στο φινάλε του τρίτου μέρους και η αποκάλυψη του Άφαντου Ληστή ήταν καλογραμμένα. Το σχέδιο του Παναγιώτη είναι πολύ ζωντανό και με μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρεια. Φαίνεται ότι αποτυπώνει αξιόλογα τις σκηνές δράσης και βίας (ιδίως στα πρόσωπα των χαρακτήρων). Επίσης, η διαδοχή των καρέ και η σκηνοθεσία μού άρεσαν πολύ. Η έκδοση κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με τα προηγούμενα τεύχη. Εξακολουθώ να διατηρώ τις εντάσεις μου για τις αρκετές σελίδες (από τις συνολικές του τεύχους) με την διαφήμιση των “Αιωνίων” και της επιστροφής του “Στρατιώτη Κέιν”. Κι αν εξαιρέσουμε το μελάνι που σκυλοβρωμάει ( ), μιλάμε για μία καλής ποιότητας έκδοση περιπτέρου. Μέρος Τέταρτο - Η Λίμνη Διαβάστηκε και το τέταρτο τεύχος κι αυτό που σκέφτηκα πρώτο είναι ότι πάμε πολύ καλά! Σε αυτό το επεισόδιο, ασχολούμαστε με ένα μικρό love story, το οποίο στάθηκε αφορμή να χωρίσουν δύο σύντροφοι και να ξεκινήσει ένας "εμφύλιος" ανάμεσα στους λήσταρχους. Το σενάριο συνεχίζει να λειτουργεί με την μορφή αφήγησης, χωρίς όμως πολλά επεξηγηματικά πλαίσια, δίνοντας περισσότερο χρόνο στους χαρακτήρες να είναι εκείνοι που θα διηγηθούν τα γεγονότα. Η πλοκή κυλάει αβίαστα και παρά τις λίγες (σχετικά) σελίδες που έχει στην διάθεσή της, προλαβαίνει να παρουσιάσει μία σκηνή αρκετά δυνατή. Το επόμενο επεισόδιο, που είναι κι εκείνο που ολοκληρώνει την ιστορία, υπόσχεται να μας δώσει μία σύγκρουση ανάμεσα σε δύο πρώην φίλους. Υπομονή λοιπόν. Το σχέδιο κυμαίνεται στα ίδια αξιόλογα επίπεδα με τα προηγούμενα επεισόδια. Το δυνατό του σημείο, νομίζω ότι είναι το background και οι σκιάσεις. Μικρές ενστάσεις έχω από την απόδοση των χαρακτήρων, όπου εξακολουθεί να εμφανίζεται μία δυσαναλογία ανάμεσα στα σώματα και στα κεφάλια. Γενικά όμως είναι αρκετά ευχάριστο. Η έκδοση δεν κρύβει εκπλήξεις. Είναι καλής ποιότητας, πάντα για έκδοση περιπτέρου. Το ευχάριστο είναι ότι έχουν μειωθεί οι σελίδες με διαφημίσεις των άλλων εκδόσεων της εταιρίας, κρατώντας το τεύχος περισσότερο “καθαρό”. Αρκετά βοηθητική είναι η περίληψη των προηγουμένων. Η αλήθεια είναι ότι με τόσα πολλά ονόματα που παρελαύνουν στην ιστορία (αλλά και με την αραιή περιοδικότητά της), χάνεται λίγο η μπάλα. Σίγουρα μετά την ολοκλήρωσή της, θα διαβάσω όλα τα τεύχη μαζί για μία καλή επανάληψη. Μέρος Πέμπτο - Η Σύγκρουση Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να γραφτεί ο επίλογος της όμορφης αυτής σειράς, με το 5ο κεφάλαιο. Το σενάριο επικεντρώνεται στην βασική διαμάχη, ανάμεσα στους δύο πρώην συντρόφους, η οποία εδώ μεταμορφώνεται σε ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό μεταξύ του Ενωμοτάρχη (πλέον) Καρδάρα και του τρομερού ληστή Πένγκου. Ο συγγραφέας φροντίζει να μας δώσει μία μεγάλη σκηνή καταδίωξης, που συνοδεύεται από δράση, αλλά και δυνατές στιγμές ωμής βίας (όπως το ζητούσε η περίσταση), ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε έναν Πένγκο, κάπως αλλαγμένο. Ο αιμοβόρος λήσταρχος φαίνεται να έχει μία διάθεση απολογητική κι εξομολογείται στους αναγνώστες την ζωή του, την γνωριμία του με τον Καρδάρα και τους λόγους που τον ώθησαν να ακολουθήσει αυτού του είδους την πορεία και “καριέρα”. Σαν να θέλει την τελευταία στιγμή να εξιλεωθεί για τους φόνους που έχει διαπράξει. Η πλοκή, λοιπόν, μεταφέρει τον αναγνώστη στους δασώδεις πρόποδες του Σμόλικα, όπου θα εκτυλιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος. Μετά την ανάγνωση ολόκληρης της ιστορίας, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν μία πολύ ευχάριστη δουλειά, με όμορφη πλοκή κι ανάπτυξη χαρακτήρων. Οι αναδρομές στο παρελθόν, μπορεί να είναι αρκετές, αλλά προσωπικά δεν με πείραξαν. Το θέμα το οποίο έχει επιλεχθεί το βρήκα πρωτότυπο. Ασχολείται με μία εποχή στην Ελλάδα (αυτή του Μεσοπολέμου), η οποία προσφέρεται για ιστορίες και ταυτόχρονα δεν έχει “πολυδουλευτεί” από τους κομίστες, σε αντίθεση με εκείνη της επανάστασης του 1821. Η ιστορία κλείνει ικανοποιητικά, αλλά αισθάνθηκα ότι το φινάλε ήταν κάπως βιαστικό. Επίσης, πιστεύω ότι θα μπορούσε άνετα να υπάρξει κι άλλο κεφάλαιο, που να αναλύει τις λεπτομέρειες μετά την σύλληψη του Πένγκου. Όπως και να έχει, πάντως, είναι μία αξιόλογη ιστορία, που συνδυάζει ιστορικές αλήθειες και κινηματογραφικό σασπένς. Αξίζει να διαβαστεί από όλους. Για το σχέδιο δεν έχω να πω κάτι περισσότερο. Αξίζει, νομίζω, να σταθούμε στην μελέτη που έχει εκπονήσει ο Παναγιώτης, όσον αφορά την απεικόνιση του οπλισμού που χρησιμοποιήθηκε στην σειρά. Ειλικρινά, αξίζει συγχαρητήρια. Εννοείται, φυσικά, ότι τα ίδια συγχαρητήρια θα πρέπει να λάβει κι ο Βασίλης Χειλάς για την δική του έρευνα επάνω στου Ληστές και γενικά την επικρατούσα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1920. Σαν φαν του έξτρα υλικού, δεν μπορώ να έχω παράπονο από το 5ο τεύχος. Στο εσωτερικό του εξώφυλλου, ο αναγνώστης θα βρει μία λεπτομερή περίληψη των προηγούμενων μερών, γεγονός που με έκανε να μην πραγματοποιήσω την επανάληψη που έλεγα. Μετά το πέρας της ιστορίας, έχουμε ένα άρθρο της εφημερίδας “Ακρόπολις” που αναφέρεται στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μετά την σύλληψη του Πένγκου. Εδώ είναι που θα προτιμούσα αντί για το άρθρο να διαβάζαμε ένα ακόμα μέρος. Θα ακολουθήσουν δύο σελίδες με τα λόγια των δύο πρώην συντρόφων και μετά από ένα όμορφο σκίτσο της Αρετής, επιμελημένο από τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο, έρχεται το καλύτερο. Μία λίστα με τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν από τους πρωταγωνιστές, μαζί με τα βασικά χαρακτηριστικά τους! Δεν λείπουν, βέβαια, και οι απαραίτητες διαφημίσεις της εκδοτικής.
  21. Διαβασα στο σάιτ κάποια σχόλια για το κόμικ και νομίζω χρειάζεται μια παρουσίαση αυτή η ιστορία. Η πρώτη δουλειά που διάβασα από τους Bermejo Azzarello ήταν το Joker μια ιστορία που για εμένα είναι τόσο σπουδαία όσο το the killing joke. Οι δύο αποφασίζουν να ξανασυνεργαστουν και εδώ και να δώσουν μια νέα εικόνα στην ιστορία του batman. Το κόμικ ξεκινά σαν συνέχειά του Joker αλλά δεν χρειάζεται κάποιος να έχει διαβάσει το Joker για να καταλάβει κάτι. Ο Batman ξυπνάει κάπου και χωρίς να ξέρει που βρίσκετε προσπαθεί να θυμηθεί πως βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση και να λύσει έναν φόνο,σε αυτή την προσπάθεια τον βοηθάει και ο Τζον Κονσταντίν άλλος ένας ήρωας του σύμπαντος της Dc. Όλη η ιστορία είναι μια μεταφυσική ιστορία τρόμου και μυστηρίου, μέσα στα πάνελ κάνουν την εμφάνηση τους και άλλοι ήρωες που έχουν να κάνουν με τον κόσμο της μαγείας όπως η Ζατανα. Προσωπικά ή ιστορία με εντυπωσίασε όπως και η πρώτη ιστορία με το Joker δεν είναι όμως μια ιστορία για οσους δεν έχουν ασχοληθεί λίγο με το Multiverse της Dc (δηλαδή διαφορετικούς κόσμους από τον κανονικό που γίνονται οι ιστορίες)ένας νέος αναγνώστης δεν θα καταλάβει πολύ την σημασία που έχουν οι χαρακτήρες που εμφανίζονται και γενικά μόλις την διαβάσεις χρειάζεται να την ξαναδιαβασεις για να καταλάβεις καλά το νόημα της ιστορίας και να την ευχαριστηθεις, είναι μια ιστορία πειραματική και πιστεύω πως έβγαλε πολύ μίσος για τον Batman, πάντως μου άρεσε αρκετά, αν και για ακόμα μια φορά γίνεται αναφορά στο παρελθόν του Batman που για εμένα δεν έχει και πολύ νόημα και δίνει την εικόνα μιας ίδιας συνταγής που η dc ακολουθεί σε πολλές κυκλοφορίες της και την χαμένη ευκαιρία να δούμε κάτι διαφορετικό και για ποιο άγνωστους ηρωες χωρίς αυτοί να στρέφονται γύρω από τον Batman. Όσοι θέλουν κάτι εναλλακτικό και σκοτεινό με πάρα πολύ καλό σχέδιο και "φιλοσοφικές" αναζητήσεις είναι ότι πρέπει.
  22. O Mike είναι ένας πεζοναύτης με εξειδίκευση στην ανίχνευση. Στην συγκεκριμένη όμως αποστολή πρέπει να ταξίδεύσει μακριά, σε ένα πολύ μακρινό πλανήτη, σε μια αποικία η οποία έχει διακόψει την επικοινωνία της με τη Γη εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και εκείνος είναι επιφορτισμένος να ανακαλύψει το γιατί, αλλά και να επιστρέψει και να δώσει αναφορά στους ανώτερους του. Με το που φτάνει όμως, συλλαμβάνεται, πετάγεται στη φυλακή και βασανίζεται. Και αυτό γιατί κανείς δεν πιστεύει ότι ήρθε μόνος του, και ο παρανοϊκός πρόεδρος της αποκίας πιστεύει ότι θα τον ακολουθήσουν δυνάμεις από τη Γη. Ο Mike, με τη βοήθεια της ντόπιας Grace, μιας ντόπιας φυλακισμένης για εγκληματα εναντίον του καθεστώτος, θα αποδράσει από τη φυλακή. Από εκεί και πέρα, ακολουθεί ένα μακρόσυρτο κυνηγητό με τελικό προορισμό τη περιοχή Cemetery Beach, όπου και είχε αφήσει το διαστημόπλοιο του, ακολουθούμενος και βοηθούμενος πάντα από τη Grace και κυνηγημένος από όλες τις στρατιωτικές δυνάμεις του καθεστώτος, μέχρι και τον ίδιο του τον πρόεδρο Barrow. Κάτι που ξεκίνησε σαν έξυπνη ιδέα, και κατέληξε σαν κάτι διασκεδαστικό μεν, αλλά με ελάχιστο characterization και αδούλευτη πλοκή. Ο Warren Ellis ( Transmetropolitan, Trees, Injection ) ξέρει πως να γράψει μια καλή ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος, και εδώ τα καταφέρνει, αλλά δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία... στη μέση. Ξεκινάει πολύ ωραία και δυναμικά, χωρίς καθόλου exposition, διατηρώντας έτσι το ενδιαφέρον και σεβόμενος τη νοημοσύνη του αναγνώστη του μη δίνοντας του όλα μασημένα, αλλά επι της ουσίας, έγραψε μια μεγάλη σκηνή κυνηγιού. Εντυπωσιακή, ενδιαφέρουσα, με αγωνία, αλλά το παρατράβηξε και δεν έδωσε σημασία στους χαρακτήρες του. Και ενώ κάτι γίνεται με τον villain της υπόθεσης ( πρόεδρος Barrow ), ο οποίος παρ' ότι παρουσιάζεται στα όρια της καρικατούρας, αυτό δικαιολογείται από το sci-fi/post-apocalyptic περιβάλλον, για τους 2 πρωταγωνιστές μαθαίνουμε ελάχιστα. Και όσα μαθαίνουμε, μας τα δίνει με διάλογους εν μέσω εκρήξεων, εκρηγνυόμενων διαστημοπλοίων και βρισκόμενοι κρεμασμένοι από σχοινιά, πράγμα που μετά από ένα σημείο γίνεται τουλάχιστον αστείο. Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι προσέγγισε την ιστορία ο συγγραφέας, βέβαια, σαν κάτι fun, χωρίς πολλά παραπέρα, αλλά πιστεύω ότι το παράκανε. Σελίδες επί σελίδων χωρίς καν μπαλονάκια, σαν να εμπνεύστηκε το project για να επιδείξει τις σχεδιαστικές του ικανότητες ο Jason Howard. O οποίος Jason Howard ( Trees, Horizon ) σώζει ότι σώζεται από το κόμικ. Θυμίζοντας μου πολύ τον Sean Murphy στον τρόπο που σχεδιάζει με γωνίες τα σώματα των χαρακτήρων, αλλά ταυτόχρονα έχοντας πολύ δυναμική κίνηση και μεγάλη λεπτομέρεια στο σχέδιο του, μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Και πιστεύω ότι πρέπει να το δούλεψε το μεροκάματο του, γιατί, όπως είπε και ο Ellis σε μια συνέντευξη του, έγραψε ένα κόμικ 150 σελίδων με 135 σελίδες δράσης. Οι πρωταγωνιστές κινούνται συνέχεια από περιοχή σε περιοχή, με μεγάλες οπτικές διαφορές μεταξύ τους, μπαίνουν σε αεροπλάνα, τανκς, φορτηγά, τούνελ και κάθε είδους κτίριο μπορείς να φανταστείς. Και όλα αυτά τα απεικονίζει με ενδιαφέρον τρόπο, χωρίς να "κλέβει¨ με άδεια καρέ και επαναλαμβανόμενα πλάνα. Σίγουρα ένας δημιουργός τον οποίο θα έχω στα υπόψη μου στο μέλλον. Σίγουρα πέρασα καλά διαβάζοντας το trade το οποίο μαζεύει τα 7 τεύχη που κυκλοφόρησαν μεταξύ 2018 και 2019. Ελλείψει και πολλών διαλόγων, διαβάστηκε και πολύ γρήγορα. Σεναριακά όμως, και πολλές τρύπες έμειναν ανοιχτές, και πέρα από ένα ( ενδιαφέρον αλλά καθόλου πρωτότυπο ) twist στο τέλος, δεν είχε να πει πολλά πράγματα. Δεν με ζόρισε ποτέ, δεν θα το χαρακτήριζα σε καμία περίπτωση κακό, αλλά δεν θα πρότεινα και σε κάποιον να δώσει λεφτά για να το πάρει. Λίγο πριν το τέλος, δίνεται ένα μεγάλο άνοιγμα για συνέχεια, πράγμα βέβαια που το βρίσκω δύσκολο πλέον λόγω των γνωστών θεμάτων που προέκυψαν με τον Ellis.
  23. Το δημιουργικό δίδυμο των Ed Brubaker (σενάριο) και Sean Phllips (σχέδιο) είναι ίσως η πιο δυνατή ομάδα στα κόμικς αυτή τη στιγμή και προσωπικά δεν έχω απογοητευτεί ποτέ από αυτούς. Δεν νομίζω, ότι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, οπότε πάμε κατευθείαν στο ψητό. Το εν λόγω κόμικ εκτυλίσσεται στον κόσμο του Criminal, αλλά δεν έχει άμεση σχέση με το υπόλοιπο σύμπαν και διαβάζεται άνετα αυτοτελώς. Αφηγείται την ιστορία της Έλι, η οποία νοσηλεύεται σε μια πολύ ακριβή κλινική αποτοξίνωσης, Η Έλι είναι ατίθαση και δημιουργεί συνεχώς προβλήματα και επιπλέον έχει και μια απολύτως εξιδανικευμένη εικόνα για τους ναρκομανείς. Στην κλινική θα γνωρίσει τον Σκιπ, γόνο μιας ευκατάστατης οικογένειας και μεταξύ τους θα αρχίσει μια ερωτική σχέση, η οποία φυσικά, όπως σε κάθε νουάρ, που σέβεται τον εαυτό του θα έχει απροσδόκητη κατάληξη. Γιατί φυσικά, το “My Heroes Have Always Been Junkies” είναι νουάρ, όπως σχεδόν όλα τα κόμικς, που γράφει ο Μπρουμπέικερ, όταν δεν γράφει κόμικς με υπερήρωες για τις μεγάλες εταιρείες. Δεδηλωμένος οπαδός του είδους, προσπαθεί να το εκσυγχρονίσει, να το προσαρμόσει στη σύγχρονη εποχή και να το αναμίξει με άλλα είδη, ακόμα και με το είδος του υπερφυσικού τρόμου (όπως στο Fatale), παραμένοντας όμως πάντα μέσα στον κόσμο του νουάρ. Χρησιμοποιεί συνέχεια εσωτερικό μονόλογο σε πρώτο πρόσωπο (χαρακτηριστικό γνώρισμα των νουάρ μυθιστορημάτων και ταινιών) ή τρίτο πρόσωπο, πυκνογραμμένο και με σαφές λογοτεχνικό ύφος, που μας δίνει πολλές λεπτομέρειες για την υπόθεση και για την ψυχοσύνθεση του αφηγητή, ο οποίος όμως κάποιες φορές ανακαλύπτει, ότι τα δρώμενα τον ξεπερνούν και ότι ο ίδιος δεν μπορεί να χειριστεί την πολυπλοκότητα των καταστάσεων. Από αυτή την τελευταία άποψη, ο Μπρουμπέικερ αποδεικνύεται άριστος μαθητής του Χίτσκοκ, αν και ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται να χτίσει το σασπένς, που τόσο άρεσε στο μεγάλο σκηνοθέτη, ο οποίος, εξάλλου, ουδέποτε γύρισε νουάρ ταινία. Οι ήρωες στα σενάρια του Μπρουμπέικερ είναι πάντα ευάλωτοι, πάντα καταραμένοι, πάντα με κάποιο μυστικό, πάντα με κάποιο ανομολόγητο παρελθόν, που λειτουργεί ως βαρίδι. Χρησιμοποιώντας σε μεγάλη έκταση το φλάσμπακ, χτίζει σιγά σιγά έναν σύμπαν, μέσα στο οποίο βυθιζόμαστε και εμείς ως αναγνώστες μέχρι να συνειδητοποιήσουμε, ότι και εμείς έχουμε πέσει στην παγίδα, που μας έχει στήσει ο συγγραφέας. Όλα αυτά είναι παρόντα και σε αυτό το κόμικ, που μας παρασύρει προς μια κατεύθυνση, έως ότου αποκαλυφθούν τα πάντα στο τέλος. Δεν πρόκειται όμως σε καμία περίπτωση για το καλύτερο σενάριο του Μπρουμπέικερ: η ιστορία είναι κάπως ισχνή και το χτίσιμο της πρωταγωνίστριας μάλλον ανεπαρκές, για να στηρίξει την ιστορία με τον τρόπο, που θέλει ο συγγραφέας. Το κυριότερο όμως, είναι ότι η σύλληψη των ναρκωτικών και των ναρκομανών δεν αξιοποιείται, όσο και όπως θα έπρεπε, αφού ο σεναριογράφος προσεγγίζει το θέμα επιφανειακά και απλώς ως ένα έναυσμα για την πλοκή. Παρόλο που οι ήρωες της Έλι ήταν ναρκομανείς, ο ίδιος ο κόσμος των ουσιών υπάρχει μόνο διακοσμητικά στην ιστορία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι κακό ή αδιάφορο, κάθε άλλο, απλά ότι, κατά τη γνώμη μου δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στα αριστουργήματα του Μπρουμπέικερ. Κατανοώ, βέβαια, ότι η πιθανή μεταφορά των ναρκωτικών ως όχημα φυγής και κατασκευής ενός άλλου εαυτού συνάδει με τις προθέσεις και το αποτέλεσμα του έργου, αλλά και πάλι θεωρώ, ότι θα έπρεπε να εξετασθεί σε μεγαλύτερη έκταση. Προσωπικά γούστα αυτά, θεωρώ αυτονόητο ότι κάποιοι άλλοι μπορεί να έχουν την ακριβώς αντίθετη άποψη. Ο Σον Φίλιπς παραδίδει ακόμα ένα υπέροχο εικαστικά κόμικ. Έχει πλέον μάθει τι θέλει ο συγγραφέας και παραδίδει το έργο σχεδόν με κλειστά μάτια, συλλαμβάνοντας με απόλυτη επιτυχία όλες τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών και όλα τα στιγμιότυπα στα οποία πρέπει να δώσουμε προσοχή. Τα εναλλασσόμενα χρώματα, που αποτυπώνουν την ψυχική διάθεση των ηρώων προέρχονται από την πένα του Τζέικομπ Φίλιπς, του γιου του. Αυτά, λοιπόν, σίγουρα όχι το καλύτερο κόμικ από το δίδυμο, αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορο. Το γεγονός ότι είναι σύντομο σε έκταση, το καθιστά καλή εισαγωγή στον κόσμο των δημιουργών. Το “My Heroes Have Always Been Junkies”, κέρδισε, κάπως υπερβολικά ίσως, το βραβείο Eisner το 2019 στην κατηγορία καλύτερου νέου graphic album. Δεν μπορώ να κρίνω, επειδή δεν έχω διαβάσει όλα τα υπόλοιπα, που ήταν υποψήφια στην ίδια κατηγορία. Το κόμικ κυκλοφορεί σε ωραία, σκληρόδετη έκδοση από την Image. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  24. Το νέο πόνημα του Robert Kirkman είναι – καμία έκπληξη – εξαιρετικά ενδιαφέρον. Η υπόθεση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και την παραθέτω συνοπτικά και χωρίς spoiler: δέκα χρόνια πριν την αρχή της αφήγησης, έλαβε χώρα μια καταστροφή στη Φιλαδέλφεια και ένα μεγάλο μέρος της πόλης μαζί με 300.000 κατοίκους της εξαφανίστηκε σε μια άλλη διάσταση, την οποία ο κόσμος αποκαλεί “Oblivion” (Λήθη). Ο Νέιθαν Κόουλ είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος μετακινείται με μεγάλη δυσκολία ανάμεσα στις διαστάσεις και προσπαθεί να βρει επιζώντες, για να τους ξαναφέρει στον κόσμο μας. Καθώς όμως ο καιρός περνά και οι επιζώντες λιγοστεύουν, αντιμετωπίζει δυσκολίες στη χρηματοδότηση. Όπως είναι αναμενόμενο, θα προσπαθήσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα κίνητρά του δεν είναι 100% ανιδιοτελή, αφού μέσα στου αγνοούμενους είναι και ο αδελφός του. Από εδώ και πέρα, αρχίζουν οι ανατροπές, συνεπώς όσα λιγότερα ξέρει κανείς, τόσο το καλύτερο 🙂 . Ο Κέρκμαν κρατά πολλούς άσσους στο μανίκι του και κάθε ανατροπή φωτίζει λίγο παραπάνω τους ήρωες και τα κίνητρά τους. Η δράση και το μυστήριο συνδυάζονται πολύ αρμονικά με διάφορα θέματα, τα οποία θίγει ο Κέρκμαν, με τα κυριότερα από αυτά να είναι οι τύψεις, η εξιλέωση, αλλά και οι διαφορετικές αντιλήψεις που έχει ο καθένας μας για το τι είναι ωραίο και τι είναι άσχημο, τι είναι ευτυχία και τι δυστυχία. Για μια ακόμη φορά μετά το The Walking Dead, ο συγγραφέας ασχολείται με ανθρώπους που βρίσκονται σε ένα εξωπραγματικό περιβάλλον και προσπαθούν να επιβιώσουν, αλλά εδώ τους βλέπουμε αρχικά από έξω και επιπλέον η αποκάλυψη που έρχεται μας βρίσκει σχετικά απροετοίμαστους και δίνει στην ιστορία μια εντελώς διαφορετική τροπή και τη διαφοροποιεί πλήρως από τη μεγάλη επιτυχία των αλά Κέρκμαν ζόμπι. Υποθέτω, ότι, καθώς η σειρά θα συνεχίζεται, ο Κέρκμαν θα προσφέρει περισσότερες πληροφορίες και επιπλέον ανατροπές στην υπόθεση, οπότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε με μεγαλύτερη σιγουριά. Το σχέδιο του Lorenzo De Felici είναι πραγματικά υπέροχο, αν και για να είμαι ειλικρινής, σχεδιάζει τα πρόσωπα με τρόπο που δεν είναι απολύτως της αρεσκείας μου, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Κατά τα άλλα, προσφέρει αξέχαστες σελίδες, πολλές από τις οποίες δεν περιέχουν διαλόγους και προωθεί τη δράση με πολύ καλό τρόπο. Εκτός από τα πρόσωπα (είπαμε, γούστα είναι αυτά 🙂 ), όλα τα άλλα πιστεύω ότι είναι σχεδιασμένα με έξοχο τρόπο. Αρωγός του στο εικαστικό κομμάτι η κολορίστρια Annalisa Leoni, που δίνει μια εξαιρετική παλέτα χρωμάτων, η οποία διαφοροποιείται ανάλογα με την εξέλιξη της ιστορίας. Καλό είναι να διαβάσουμε το κόμικ έχοντας υπόψη μας, ότι ο Κέρκμαν επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί (και πολύ καλά κάνει!) από το The Walking Dead, συνεπώς, η οποιαδήποτε προσπάθεια σύγκρισης με αυτό το κόμικ είναι άνευ ουσίας, κατά τη γνώμη μου. Αξίζει σίγουρα να διαβαστεί και αναμένω τη συνέχεια! 🙂 Για τη ώρα έχουν κυκλοφορήσει τρα TPB, τα οποία έχω διαβάσει και τα οποία περιέχουν τα πρώτα 18 τεύχη. Σε λίγο κυκλοφορεί και ο τέταρτος τόμος και η σειρά συνεχίζεται! Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  25. Πριν μπω σε λεπτομέρειες, πρέπει να πω το εξής: όταν αποφάσισα να ξεκινήσω το Land of Sons του Gipi, δεν περίμενα με τίποτα να διαβάσω αυτό που διάβασα. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μετα-αποκαλυπτικό μέλλον, πιθανότατα κάπου στην Ιταλία, μετά από ένα γεγονός που γνωστό απλώς ως «Δηλητηρίαση». Τόνοι σκουπιδιών βρίσκονται εδώ κι εκεί, η τροφή είναι δυσεύρετη, το νερό της λίμνης είναι ακάθαρτο. Σε αυτό το άγριο περιβάλλον, ζουν δύο αδέρφια, στις αρχές της εφηβείας τους ίσως. Ζουν μαζί με τον πατέρα τους, έναν σκληρό άντρα που θέτει αυστηρούς κανόνες και αρνείται ακόμη και την ελάχιστη στοργή στους γιους του. Κι ενώ έχει εξοβελίσει τη γραφή και την ανάγνωση ως δεξιότητες άχρηστες στον κόσμο τους, καθώς δεν μπορούν να συμβάλλουν στην επιβίωσή τους, ο ίδιος κάθεται συχνά και γράφει σε ένα μαύρο ημερολόγιο. Στις σελίδες τους, πιστεύει ο ένας από τους αδερφούς, κρύβονται τα μυστικά του παρελθόντος και οι σκέψεις του πατέρα. Η ιδέα των απομονωμένων πατέρα-γιων και του μυστηριώδους ημερολογίου θυμίζει το Sweet Tooth του Jeff Lemire, αλλά σε γενικές γραμμές οι ομοιότητες σταματούν εκεί. Το cast είναι πολύ πιο περιορισμένο και οι στόχοι των δύο δημιουργών διαφορετικοί. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, το Land of the Sons αποπνέει μια ζοφερότητα που προσωπικά έχω συναντήσει σε ελάχιστα κόμικ, για να μην πω σε κανένα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη βία στην οποία (αναμενόμενα) επιδίδονται οι χαρακτήρες, αλλά κυρίως στο πόσο άδειες είναι οι ψυχές τους. Σε έναν τέτοιο κόσμο, δεν έχει χώρο η εμπιστοσύνη, δεν υπάρχουν φιλίες, η ζωή κάποιου εξαρτάται από την χρησιμότητά της για κάποιους άλλους. Το σχέδιο του Gipi, παρότι υπερβολικά sketchy, είναι δυνατό, έχει ορμητικότητα και αποδίδει τέλεια το σκοτεινό συναίσθημα που επιθυμεί. Ο Gipi, όμως, αφήνει μια υπόνοια ελπίδας για τους ήρωές του. Ίσως σε κάποια άλλη άκρη της λίμνης να υπάρχει μια ελπίδα, ίσως τα δύο αδέρφια να μπορέσουν να βρουν την προσωπική τους λύτρωση. Το σκοτάδι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το φως. Το κόμικ διαβάζεται σχετικά γρήγορα, παρά το βάρος και τον όγκο του (282 σελίδες). Η ροή είναι εξαιρετική, δεν σκαλώνει πουθενά, και θα πρότεινα να το διαβάσετε το πολύ σε δύο καθισιές, για να παραμείνετε στο mood. Το La Terra dei Figli κυκλοφόρησε το 2016 από την Coconino Press και σύντομα μεταφράστηκε σε καμιά δεκαριά γλώσσες. Στα αγγλικά, βγήκε το 2018 από την Fantagraphics σε φυσική και ηλεκτρονική μορφή. Το κόμικ κέρδισε βραβεία σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ, με σημαντικότερο το Grand prix de la Critique στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ.
×
×
  • Create New...