Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2018'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, αν οι υπερήρωες χρειάζονται κάποια ψυχολογική υποστήριξη, καθώς αντιμετωπίζουν τεράστιες απειλές και σώζουν τον κόσμο συνέχεια; Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, όχι. Το σκέφτηκε, όμως, ο Τομ Κινγκ, αναμφισβήτητα ικανός συγγραφέας, που υποφέροντας και ο ίδιος από κρίσεις άγχους, συνέλαβε την ιδέα του Sanctuary, ενός ησυχαστηρίου, ας το πούμε, όπου θα πηγαίνουν οι υπερήρωες μέχρι να ανακάμψουν ψυχολογικά, εξομολογούμενοι τις σκέψεις τους σε μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης. Το άσυλο είναι σε μυστική τοποθεσία, οι εξομολογήσεις των ηρώων δεν καταγράφονται και γενικά όλα μοιάζουν να βαίνουν καλώς. Μέχρι τη στιγμή που διαπράττονται φόνοι υπερηρώων στο άσυλο και ως ύποπτοι θεωρούνται ο Booster Gold και η Harley Quinn, οι οποίοι, όμως, επιμένουν, ότι δεν έχουν διαπράξει τα εγκλήματα και κατηγορούν ο ένας την άλλη. Στην υπόθεση θα εμπλακούν οι τρεις μεγάλοι της DC (Superman, Batman, Wonder Woman), αλλά και άλλοι ήρωες. Δεν θα μακρηγορήσω: μου αρέσει ο Τομ Κινγκ και βρίσκω την αρχική ιδέα πρωτότυπη και καλή. Δυστυχώς, όμως, αντί να επικεντρωθεί στο βασικό σημείο, το πώς δηλαδή κάποιοι άνθρωποι με απίστευτες δυνάμεις ταλαιπωρούνται από τον ίδιο τους τον εαυτό, κάτι που δυνητικά θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, ο Κινγκ αναλώνεται σε μια μάλλον αδιάφορη "αστυνομική" ίντριγκα. Ένα επιπλέον αρνητικό σημείο είναι, ότι εμφανίζονται πάρα πολλοί λιγότερο γνωστοί υπερήρωες (κάποιους/ες δεν τους/τις ήξερα ούτε εγώ) κι αυτό κάνει το μη ενημερωμένο αναγνώστη της DC να χάσει ελαφρώς τη μπάλα. Δεν αρνούμαι, ότι υπάρχουν και καλές στιγμές στο κόμικ ("I am Batman, I don't do press", μια ατάκα, που μου έμεινε), αλλά χάνονται μέσα στη γενική αδιαφορία. Ευτυχώς, το σχέδιο του Κλέι Μαν, που είναι ο κύριος σχεδιαστής, αφού υπάρχουν και άλλοι - όλοι τους καλοί, είναι εξαιρετικό και βοηθάει την κατάσταση και κάπως έτσι, το κόμικ κυλά από αδιάφορα έως ανώδυνα. Εξάλλου, από ό,τι καταλαβαίνω, κυρίως το σχέδιο επαινέθηκε. Δεν νομίζω, ότι υπάρχει κάποιος λόγος να το διαβάσετε, εκτός αν θέλετε να διαβάσετε κάποιες από τις ενδόμυχες σκέψιες υπερηρώων της DC. Για να είμαι ειλικρινείς, αυτές μου φάνηκαν τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του κόμικ. Είναι προφανές, ότι παρά τον τίτλο, το κόμικ δεν έχει καμία σχέση με τις διάφορες "Κρίσεις" που από καιρού εις καιρόν ταλανίζουν το σύμπαν της DC. Εννέα τεύχη, συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο, εγώ έχω το hardcover, που περιέχει και κάποια σχέδια του Μαν. Υποθέτω, ότι θα βγήκε και σε έκδοση με μαλακό εξώφυλλο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  2. Μετά από αρκετά χρόνια όπου βασίλευε ένα τεράστιο κενό στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία του Ιταλού κομίστα Sergio Toppi η Lionforge έκανε μια ανακοίνωση που ακούστηκε πολύ μελωδικά στα αυτιά των απανταχού θαυμαστών του αλλά και των εν δυνάμει όπως εγώ. Ξεκίνησε να εκδίδει σε τόμους το σύνολο του έργου του μοναδικού αυτού δημιουργού υπό τον τίτλο The Collected Toppi. Ο πρώτος τόμος έφτασε πριν ένα μήνα στα χέρια μου και υποσυνείδητα καθυστερούσα να τον διαβάσω γιατί φοβόμουν μην πέσουν στο κενό οι τεράστιες προσδοκίες μου, αλλά ευτυχώς συνέβη το αντίθετο. Καταρχήν ο τόμος των 168 σελίδων είναι εξαιρετικής ποιότητας με σκληρό εξώφυλλο και ακριβό χαρτί πάνω στο οποίο γράφει πανέμορφα το βαριά μελανωμενο σχέδιο του Toppi. Τα εξώφυλλα έχουν στρογγυλεμένες γωνίες, μια λεπτομέρεια που ίσως σε κάποιους φαίνεται ασήμαντη αλλά μου φάνηκε πολύ φρέσκια αλλαγή. Με τίτλο "The Enchanted World" περιέχει 11 μικρές ιστορίες (ο Τόπι κατά κύριο λόγο προτιμούσε τα μικρά compact σενάρια που μπορούσε να διηγηθεί σε 5-10 σελίδες) που παίζουν στα όρια μεταξύ fantasy-mystery-horror. Το μαεστρικό του χέρι και το άφταστο επίπεδο του στο ασπρόμαυρο σχέδιο το οποίο είναι ταυτόχρονα ασαφές και πολύ λεπτομερές, προσφέρει ατμοσφαιρικές και σκοτεινές ιστορίες που καταφέρνουν να σε μαγνητίσουν και να σου κάνουν την τρίχα να σηκωθεί με 4 σελίδες και 10 μπαλονάκια λίγου κειμένου, όταν άλλοι χρειάζονται δεκάδες σελίδες ίσα για να σε ιντριγκάρουν. Έχει ένα φοβερό τρόπο να παίζει με τις σκιές έχοντας όλους του τους χαρακτήρες πάντα μισοκρυμμένους από το φως, ενώ ο ριζοσπαστικός τρόπος που ανακατεύει τα καρέ μεταξύ τους και σπάει τα συμβατικά όρια των πάνελ σε απορροφά άμεσα. Είναι πραγματικά από αυτούς που χαζεύεις για πολλή ώρα την κάθε σελίδα μετά την ανάγνωση της. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ανταποκρίθηκε σε αυτό που περίμενα και ακόμα παραπάνω, όπως και χαίρομαι που αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή επαφή μου με το έργο του. Παραδέχομαι ότι, αν και τελείως διαφορετικοί, υπήρχαν σημεία που ξεπέρασε και τον Μοέμπιους στο δέος που μου δημιούργησε. Η σειρά πλέον απαριθμεί 2 τόμους με τον δεύτερο να βγαίνει 10 του περασμένου μήνα, ελπίζω οι πωλήσεις να είναι τέτοιες που να μην ναυαγήσει η προσπάθεια. Εδώ τσεκάρετε και promo trailer της Lionforge. :)
  3. Πριν μπω σε λεπτομέρειες, πρέπει να πω το εξής: όταν αποφάσισα να ξεκινήσω το Land of Sons του Gipi, δεν περίμενα με τίποτα να διαβάσω αυτό που διάβασα. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μετα-αποκαλυπτικό μέλλον, πιθανότατα κάπου στην Ιταλία, μετά από ένα γεγονός γνωστό απλώς ως «Δηλητηρίαση». Τόνοι σκουπιδιών βρίσκονται εδώ κι εκεί, η τροφή είναι δυσεύρετη, το νερό της λίμνης είναι ακάθαρτο. Σε αυτό το άγριο περιβάλλον, ζουν δύο αδέρφια, στις αρχές της εφηβείας τους ίσως. Ζουν μαζί με τον πατέρα τους, έναν σκληρό άντρα που θέτει αυστηρούς κανόνες και αρνείται ακόμη και την ελάχιστη στοργή στους γιους του. Κι ενώ έχει εξοβελίσει τη γραφή και την ανάγνωση ως δεξιότητες άχρηστες στον κόσμο τους, καθώς δεν μπορούν να συμβάλλουν στην επιβίωσή τους, ο ίδιος κάθεται συχνά και γράφει σε ένα μαύρο ημερολόγιο. Στις σελίδες τους, πιστεύει ο ένας από τους αδερφούς, κρύβονται τα μυστικά του παρελθόντος και οι σκέψεις του πατέρα. Η ιδέα των απομονωμένων πατέρα-γιων και του μυστηριώδους ημερολογίου θυμίζει το Sweet Tooth του Jeff Lemire, αλλά σε γενικές γραμμές οι ομοιότητες σταματούν εκεί. Το cast είναι πολύ πιο περιορισμένο και οι στόχοι των δύο δημιουργών διαφορετικοί. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, το Land of the Sons αποπνέει μια ζοφερότητα που προσωπικά έχω συναντήσει σε ελάχιστα κόμικ, για να μην πω σε κανένα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη βία στην οποία (αναμενόμενα) επιδίδονται οι χαρακτήρες, αλλά κυρίως στο πόσο άδειες είναι οι ψυχές τους. Σε έναν τέτοιο κόσμο, δεν έχει χώρο η εμπιστοσύνη, δεν υπάρχουν φιλίες, η ζωή κάποιου εξαρτάται από την χρησιμότητά της για κάποιους άλλους. Το σχέδιο του Gipi, παρότι υπερβολικά sketchy, είναι δυνατό, έχει ορμητικότητα και αποδίδει τέλεια το σκοτεινό συναίσθημα που επιθυμεί. Ο Gipi, όμως, αφήνει μια υπόνοια ελπίδας για τους ήρωές του. Ίσως σε κάποια άλλη άκρη της λίμνης να υπάρχει μια ελπίδα, ίσως τα δύο αδέρφια να μπορέσουν να βρουν την προσωπική τους λύτρωση. Το σκοτάδι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το φως. Το κόμικ διαβάζεται σχετικά γρήγορα, παρά το βάρος και τον όγκο του (282 σελίδες). Η ροή είναι εξαιρετική, δεν σκαλώνει πουθενά, και θα πρότεινα να το διαβάσετε το πολύ σε δύο καθισιές, για να παραμείνετε στο mood. Το La Terra dei Figli κυκλοφόρησε το 2016 από την Coconino Press και σύντομα μεταφράστηκε σε καμιά δεκαριά γλώσσες. Στα αγγλικά, βγήκε το 2018 από την Fantagraphics σε φυσική και ηλεκτρονική μορφή. Το κόμικ κέρδισε βραβεία σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ, με σημαντικότερο το Grand prix de la Critique στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ.
  4. Τίτλος Πρωτότυπου: Héraklès (Akileos, 2012-2015) Με λίγα λόγια: η ιστορία του Ηρακλή, του μεγαλύτερου ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, των 12 άθλων του και διάφορων άλλων περιστατικών στη ζωή του, όχι όμως όλων. Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω, ότι ο Εντουάρ Κουρ έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στην έρευνα και ακολουθεί αρκετά πιστά τους μύθους, τουλάχιστον, από όσο μπόρεσα να καταλάβω. Εάν νομίζετε, ότι ξέρετε την ιστορία του Ηρακλή, να είστε προετοιμασμένοι/ες, ότι υπάρχουν πολλά πράγματα, που δεν ξέρετε, για αυτό και δεν θα θεωρήσω, ότι είναι όλα γνωστά και θα αποφύγω τα σπόιλερ. Δεύτερον, να επισημάνω / υπενθυμίσω, ότι χρησιμοποιεί το ελληνικό όνομα του ήρωα και σχεδόν όλων των χαρακτήρων, και όχι τη λατινική εκδοχή του, πόσο μάλλον τη γαλλική (Hercules / Hercule). Μάλιστα, στο μεγαλύτερο μέρος του κόμικ, ο ήρωας αναφέρεται με το όνοιμα της γενιάς του (Αλκείδης) και όχι ως Ηρακλής. Ο Ηρακλής του κόμικ δεν έχει καμία σχέση με τις εξευγενισμένες μορφές, που βλέπουμε συνήθως σε κόμικς, τηλεόραση, σινεμά ή εικονογραφήσεις. Είναι ένας αγριάνθρωπος με μια πυκνή γενειάδα και είναι απίστευτα βίαιος. Ο τρόπος, που κινείται και τρέχει και κάνει τεράστια άλματα, θυμίζει περισσότερο τον Χουλκ, παρά τον οποιοδήποτε μυθολογικό ήρωα. Επίσης, βρίζει συχνά: μια από τις αγαπημένες του λέξεις είναι "σκωρ". Κι όμως, δεν του λείπει το χιούμορ! Αλλά και οι θεοί δεν παρουσιάζονται καλόβολοι. Είναι ιπτάμενες σκιές, που εμφανίζονται, συνήθως για τον κατσαδιάσουν, όταν εκείνος παραβιάζει αυτά, που εκείνοι θεωρούν ιδιοκτησία τους. Όσο για τους βασιλιάδες, αυτοί, με λίγες εξαιρέσεις, κοιτάνε την πάρτη τους. Είναι σαφές από όλα αυτά, ότι το κόμικ απέχει παρασάγγας, από το να είναι ένα τυπικό, ψυχαγωγικό, εκπαιδευτικό κτλ. κτλ. κόμικ σχετικά με την ελληνική μυθολογία. Αντίθετα, είναι ένα κόμικ σχετικά με τη βία και το θάνατο, χωρίς όμως να είναι ένα βαθυστόχαστο ή απαισιόδοξο έργο. Ο Κουρ ξεκινά την αφήγηση κυριολεκτικά in medias res με τον Ηρακλή να εκτελεί τον πρώτο άθλο, που ήταν να σκοτώσει το λιοντάρι της Νεμέας. Δεν μας δίνει στην αρχή καμία πληροφορία για το πώς φτάσαμε ως εδώ, αυτά θα γίνουν μετά. Παρακολουθούμε τους 12 άθλους και παράλληλα, κάποια άλλα συμβάντα της ζωής του και ανακαλύπτουμε τα βάσανα, που έχει στην ψυχή του. Καθώς προχωρά το κόμικ, βλέπουμε το πόσο έχει ταλαιπωρηθεί στη ζωή του από τη ζήλια και το μίσος της Ήρας, που τον οδήγησαν στο σημείο να καταστρέψει κυριολεκτικά να καταστρέψει τη ζωή του, κάτι για το οποίο, ο δημιουργός μας προετοιμάζει από σχετικά νωρίς. Στο τέλος του κόμικ διαπιστώνουμε τη ματαιότητα των πάντων. Ο Ηρακλής ήθελε να γίνει δεκτός στον Όλυμπο, να τον δεχτούν οι θεοί και οι θεές ως ισάξιό τους και στην τελική, γιατί όχι; Καλύτερα ήταν τα άλλα νόθα τέκνα του Δία από εκείνον; Για αυτό και αναλαμβάνει τους 12 άθλους, αλλά η έχθρα της Ήρας δεν τον αφήνει σε ησυχία. Είναι καταραμένος, αλλά δεν είναι ποτέ πολύ συμπαθητικός. Θέλει να πείσει τον κόσμο, τους θεούς και τον εαυτό του, ότι του αξίζει μια θέση στο Πάνθεον, αλλά αυτή η επιλογή του θα καταστρέψει και τον ίδιον και πολλούς γύρω του, γιατί θα κάνει και κάποιες φρικαλέες πράξεις. Μια πολύ ενδιαφέρουσα, αν και όχι απόλυτα επιτυχημένη ανάγνωση του μύθου υπό μία σύγχρονη οπτική γωνία. Δεν ξετρελάθηκα με το κόμικ, αλλά είναι σίγουρα και ενδιαφέρον και διαφορετικό από τα συνηθισμένα - και όχι μόνο της θεματολογίας του. Το σχέδιο του Κουρ είναι ακριβώς όπως ο ήρωάς του: κάπως άτεχνο, αρκετά βίαιο και πολύ σκοτεινό σε κάποια σημεία. Αψηφά αρκετές φορές το παραδοσιακό στήσιμο των καρέ, φτιάχνει ορισμένες εντυπωσιακές συνθέσεις, έχει μια πετυχημένη σκηνοθεσία και καταφέρνει να μας μεταφέρει σε έναν πρωτόγονο κόσμο, όπου, δυστυχώς, οι ανθρώπινες ζωές έχουν μικρή ή ελάχιστη αξία. Αναγνωρίζω, όμως, ότι δεν είναι σχέδιο, που δεν ευχαριστεί το μάτι όλων (ούτε και το δικό μου). Το κόμικ κυκλοφόρησε αρχικά σε τρεις τόμους (2012, 2014, 2015) και μετά σε έναν συγκεντρωτικό (2016) στα γαλλικά και μετά εκδόθηκε σε ισάριθμους, σκληρόδετους τόμους στα αγγλικά μεταξύ των ετών 2018 και 2019. Ο πρώτος τόμος ήταν υποψήφιος για Eisner το 2019 στην κατηγορία "Best U.S. Edition of International Material", χωρίς να κερδίσει (έτσι ανακάλυψα κι εγώ το κόμικ). Οι αγγλικοί τόμοι, και υποθέτω και ο γαλλικοί, είναι περίπου 150 σελίδες ο καθένας και στο τέλος έχουν χάρτες και ευρετήριο ονομάτων, των χαρακτήρων, που εμφανίζονται σε κάθε τόμο. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική στο The Comics Journal Κριτική στο multiversitycomics
  5. Τα κόμικς επικοινωνούν με όλες τις τέχνες, δανείζονται στοιχεία από αυτές και δανείζουν επίσης. Το Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ επιχείρησε να προάγει αυτή τη συνομιλία μεταξύ των τεχνών τοποθετώντας τα κόμικς στο επίκεντρο. Το πέτυχε για 14 φορές. Διεκόπη απότομα το 2012. Ολοι εύχονται μια μέρα, κάποιον Σεπτέμβρη όπως πάντα, να επιστρέψει Τέτοιες μέρες, συνήθως τέλη Σεπτέμβρη, μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι φίλοι των κόμικς («και όχι μόνο» για να θυμηθούμε το πολυφορεμένο μότο που εισήγαγε η Βαβέλ) περίμεναν με ανυπομονησία το ετήσιο Φεστιβάλ Κόμικς. Ηταν το πρώτο φεστιβάλ κόμικς τέτοιου μεγέθους και τέτοιας διάρκειας που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα. Ξεκίνησε το 1996 με τον υπέροχο τίτλο «Τα Γήινα και Φλογερά Χρώματα της Μεσογείου» και καλεσμένους ορισμένους από τους κορυφαίους Ευρωπαίους δημιουργούς: Francesco Tulio Altan, Daniele Brolli, Max Cabanes, Pablo Echaurren, Édika, Vittorio Giardino, Jacques de Loustal, Frank Margerin, Lorenzo Mattotti, Miguelanxo Prado, Philippe Vuillemin. Οι Ελληνες που συμμετείχαν ήταν ή φτασμένοι δημιουργοί ή καλλιτέχνες που μεγαλούργησαν τα επόμενα χρόνια: Διαμαντής Αϊδίνης, Αρκάς, Σπύρος Βερύκιος, Σπύρος Δερβενιώτης, Γιάννης Ιωάννου, Λέανδρος Κοκκόρης, Νίκος Κούρτης, Γιώργος Μπότσος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Φώτης Πεχλιβανίδης, Στάθης, Γιώργος Τραγάκης και οι πρόσφατα χαμένοι Γιάννης Καλαϊτζής και Χρήστος Δημητρίου. Εκείνη τη χρονιά συμπληρώνονταν 15 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του περιοδικού Βαβέλ που συνέβαλε τα μέγιστα στη δημοσιοποίηση και τη διάδοση των κόμικς για ενήλικους στην Ελλάδα και γιορτάζονταν, επίσης σε ολόκληρο τον κόσμο τα «100 χρόνια των Κόμικς» με θεωρούμενη αφετηρία της ένατης τέχνης τη δημιουργία του εμβληματικού «Yellow Kid» από τον Richard Outcault το 1896 στις ΗΠΑ. Τον κατάλογο του φεστιβάλ προλόγιζε ο τότε δήμαρχος Αθηναίων, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ενώ ο Γιώργος Σιούνας εκ μέρους των διοργανωτών έγραφε: «Πάνω απ’ όλα, όμως είναι η γιορτή, το πανηγύρι, το καρναβάλι. Ας αρχίσουν οι χοροί κι ας τους σύρουν οι δημιουργοί κι όσοι μας βοήθησαν σ’ αυτή τη δύσκολη προσπάθεια. Γιατί τα κόμικς είναι συμμετοχή και επαφή, είναι επικοινωνία και γλέντι. Καλώς ήρθατε στο μεγάλο γλέντι των κόμικς!» Από τότε οι άνθρωποι της Βαβέλ, η Νίκη Τζούδα, ο Γιώργος Σιούνας, η Εύη Τζούδα, η Βιβή Φωτοπούλου, η Παυλίνα Καλλίδου και οι φίλοι και συνεργάτες τους είχαν σκοπό να μετατρέπουν κάθε χρόνο, για λίγες αλλά γεμάτες ημέρες, το κέντρο της Αθήνας σε επίκεντρο των τεχνών με τα κόμικς να έχουν την πρώτη θέση, αλλά να μην είναι ποτέ μόνα τους. Γι’ αυτό και αντιμετώπιζαν το φεστιβάλ ως γιορτή. Ούτε ως ακαδημαϊκό συνέδριο, ούτε ως αποστειρωμένη έκθεση σε white cubes, ούτε ως μια συνάντηση των φανατικών των κόμικς και μόνο αυτών. Διαμόρφωναν το πρόγραμμα του φεστιβάλ που κάθε χρόνο μεγάλωνε με εκθέσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές ταινίες, κινούμενα σχέδια, κουκλοθέατρο, performances, εικαστικές δράσεις, workshops, ομιλίες, βιβλιοπαρουσιάσεις κ.α. Πολλοί τους κατηγόρησαν γιατί, λέει, δεν έκαναν ένα αμιγές φεστιβάλ κόμικς αλλά ένα πολυσυλλεκτικό πανηγύρι. Μα αυτός ήταν ο στόχος τους. Και τον πέτυχαν προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Και πάντα με ελεύθερη είσοδο (με εξαίρεση την τελευταία χρονιά που υπήρχε ένα συμβολικό αντίτιμο εισόδου λόγω αυξημένων εξόδων ελέω κρίσης). Ολα αυτά τα χρόνια παρευρέθηκαν στο φεστιβάλ ως καλεσμένοι, παρουσιάζοντας έργα τους και συνομιλώντας με το κοινό κορυφαίοι δημιουργοί κόμικς από ολόκληρο τον κόσμο: ο μετρ της επιστημονικής φαντασίας Moebius, ο Gilbert Shelton, δημιουργός των «Freak Brothers» και εκ των θεμελιωτών των underground κόμικς, ο πατέρας της «Μαφάλντα», Quino, ο εναλλακτικός Kaz, ο καταγραφέας του γιουγκοσλαβικού πολέμου Aleksandar Zograf, ο δημιουργός του «Luther Arkwright», Bryan Talbot, ο Jeff Smith με το «Bone», oι σκοτεινοί Max Andersson και Thomas Ott, ο Peter Kuper και ο Seth Tobocman με τα αντιπολεμικά κόμικς τους, ο Jordi Bernet, σχεδιαστής του «Torpedo», ο Liberatore του «RanXerox», ο Ralf König με το αυτοσαρκαστικό χιούμορ, η Marjane Satrapi με το αυτοβιογραφικό «Persepolis», ο José Muñoz, εκφραστής του σύγχρονου μετανουάρ, ο Brent Anderson που έδωσε μορφή στο «Astro City» του Kurt Busiek και αμέτρητοι ακόμα που έδωσαν το «παρών» στο Γκάζι (με εξαίρεση το 2002 που το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στο Αλσος Στρατού στου Γουδή και το 2012 που έλαβε χώρα στη Διπλάρειο Σχολή). Κοντά σε αυτούς εξέθεσαν έργα τους και παρουσίασαν τις δουλειές τους δεκάδες Ελληνες δημιουργοί, αλλά και πολλές δημιουργικές ομάδες απ’ όλο τον κόσμο όπως η L’ Association, η Ultrapop, το Stripburger κ.α. Στη μνήμη όλων, όσοι επισκέπτονταν τακτικά το φεστιβάλ, δεν μπορεί φυσικά να μην έχει μείνει χαραγμένη η «κατάρα» των ημερών του Σεπτεμβρίου. Σχεδόν κάθε χρόνο, λίγο πριν ή κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ κάτι φοβερό γινόταν: ο μεγάλος σεισμός της Αθήνας το 1999, τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001, ημέρα έναρξης του 6ου φεστιβάλ, καταρρακτώδεις βροχές σχεδόν κάθε χρόνο, διακοπές ρεύματος, όλα τα δεινά μαζί. Αλλά οι άνθρωποι του φεστιβάλ δεν πτοήθηκαν ποτέ. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες και τη στενότητα, που γινόταν ασφυκτική τα τελευταία χρόνια, το φεστιβάλ τα κατάφερε πολύ καλά. Εδειξε στην πράξη πώς μπορεί να διοργανωθεί ένα γεγονός τεράστιας κλίμακας με λίγα μέσα αλλά πολύ μεράκι και πολλή αγάπη από φίλους, γνωστούς και καλλιτέχνες. Εστρωσε, επίσης, τον δρόμο σε άλλα φεστιβάλ που ακολούθησαν και διαδέχτηκαν τη Βαβέλ, έστω και σε άλλο ύφος, με άλλους στόχους και, πιθανώς, με διαφορετική σύνθεση κοινού. Είναι αδιανόητο ότι σήμερα, ένα τόσο επιτυχημένο φεστιβάλ με ζωή 16 ετών δεν υπάρχει πια, πληρώνοντας, όπως τόσα και τόσα πολιτιστικά γεγονότα, το μάρμαρο της ελεεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Ποτέ δεν είναι αργά, όμως, για μια νέα αρχή. Είναι βέβαιο ότι το κοινό, σαφώς πολυπληθέστερο από ό,τι το 1996, θα αγκαλιάσει και πάλι αυτή τη γιορτή και θα γίνει μέρος της όπως και τις 14 προηγούμενες φορές. Οι τίτλοι των 14 φεστιβάλ 1ο: Τα Γήινα και Φλογερά Χρώματα της Μεσογείου (1996) 2ο: Πόλεις (1997) 3ο: Από τη Σιωπή στην Εκρηξη – Ο Ηχος στα Κόμικς (1998) 4ο: Η Μνήμη του Μέλλοντος (1999) 5ο: Χα! (2000) 6ο: Φυγή (2001) 7ο: Το Αλλο Μισό του Ουρανού (2002) 8ο: Μακρινά Ταξίδια (2003) 9ο: System Terror (2004) 10ο: Αόρατοι (2005) 11ο: Ονειρο... Ισως (2006) 12ο: Αστικοί Μύθοι (2007) 13ο: 13 (2009) 14ο: Αντοχή Υλικών (2012) Πηγή
  6. Τίτλος Πρωτότυπου: La Sombra de lo que fuimos (Mertin Witt Literarische Agentur) Διασκευή σε κόμικ του ομότιτλου βιβλίου του πολύ γνωστού και στην Ελλάδα Xιλιανού συγγραφέα Λουίς Σεπούλβεδα, ο οποίος πέθανε το 2020 από κορωνοϊό σε σχέδιο του αλγερινής καταγωγής Χαλίλ Μπεντίμπ, τον οποίο έχουμε γνωρίσει στην Ελλάδα από το κόμικ "Ο Παράδεισος της Ζεχρά". Το κόμικ αφηγείται το μετά από χρόνια ξανασμίξιμο τριών φίλων, που πολέμησαν ενάντια και ηττήθηκαν από το βάρβαρο καθεστώς του Πινοτσέτ. Οι τρεις φίλοι, ο καθένας εκ των οποίων κουβαλάει τις δικές του μνήμες και τις δικές του πληγές, εσωτερικές, αλλά και σωματικές συναντιούνται σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο στο Σαντιάγο περιμένοντας έναν τέταρτο άνδρα, που θα τους βοηθήσει σε ένα σχέδιο που έχουν. Μόνο που η μοίρα έχει άλλα σχέδια και ο τέταρτος άνδρας δεν εμφανίζεται, αλλά στη θέση του θα εμφανιστεί ένας άλλος, επίσης παλιός γνώριμος των τριών. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και γενικά δεν έχω διαβάσει Σεπούλβεδα, αλλά αυτό θα αλλάξει μετά την ανάγνωση αυτού του κόμικ. Αν και ξεκινά με όλα τα εχέγγυα για ένα νουάρ, πολύ γρήγορα οι πραγματικές προθέσεις του συγγραφέα γίνονται αντιληπτές: δεν είναι ένα αστυνομικό έργο, αν και χρησιμοποιεί κάποια από τα συστατικά του είδους. Δεν είναι ούτε και αμιγώς πολιτικό, αν και η πολιτική είναι πανταχού παρούσα μέσα στο έργο. Είναι κυρίως ένα έργο για την απώλεια της νεότητας και τη διαρκή πάλη ενάντια στο κατεστημένο - τουλάχιστον έτσι το προσέλαβα εγώ. Οι ήρωες είναι πλέον στα πρώτα -ήντα, αισθάνονται ηττημένοι και απογοητευμένοι, τόσο από τη διάψευση των πολιτικών τους πεποιθήσεων, όσο και από την προσωπική τους ζωή, τα φαντάσματα του παρελθόντος τους κατατρύχουν. Έχουν πλέον μια ευκαιρία να αποδώσουν δικαιοσύνη για ένα από τα πολλά εγκλήματα του Πινοτσέτ. Και θα το κάνουν, επειδή μπορεί να είναι σκιές του εαυτού τους, αλλά οι σκιές κινούνται ακόμη και πολεμούν. Πολύ ωραίο κόμικ, το ευχαριστήθηκα πραγματικά. Η αφήγηση, χωρισμένη σε μικρά κεφάλαια, ρέει αβίαστα, το σενάριο έχει πάντα μια δόση αποστασιοποίησης και είναι γεμάτο ειρωνεία και παντού υπάρχει μια διάχυτη θλίψη, που συμβολίζεται από τη βροχή που πέφτει στο Σαντιάγο. Υπάρχει όμως και αισιοδοξία, η αίσθηση, ότι, παρά τις πληγές του παρελθόντος, που έχουν σημαδέψει όλους τους πρωταγωνιστές, τελικά θα υπάρξει, έστω μιας μορφής, δικαιοσύνη. Οι διάλογοι είναι φυσικοί και ο Σεπούλβεδα καταφέρνει με μικρές πινελιές να προσδώσει βάθος στους χαρακτήρες και να κάνει ακόμη και κάποιες σχεδόν σουρεαλιστικές καταστάσεις να φαίνονται φυσιολογικές. Το σχέδιο του Μπεντίμπ είναι καλό, χωρίς να με έχει ξετρελάνει. Συλλαμβάνει, πάντως, την ουσία της ιστορίας και την αποτυπώνει επαρκέστατα στο χαρτί, βοηθώντας το σενάριο να προχωρήσει. Και επίσης, εικονογραφεί με σχετική επιτυχία τη θλίψη στα πρόσωπα των ηρώων. Οι εικονογραφήσεις των κτηρίων είναι πετυχημένες μαι η χρήση της σκιάς σε καίρια σημεία εύστοχη. Η έκδοση από την Opera, έναν εκδοτικό οίκο, που δεν μας έχει συνηθίσει στα κόμικ είναι πολύ ωραία σε μεγάλο μέγεθος, ωραίο χαρτί και στιβαρή βιβλιοδεσία και, επιπλέον, σε λογική τιμή. Η μετάφραση ανήκει στον Αχιλλέα Κυριακίδη, ο οποίος είχε μεταφράσει και το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις ίδιες εκδόσεις. Σε γενικές γραμμές, μια ευχάριστη έκπληξη για εμένα. Το αγόρασα λόγω θεματολογίας, αλλά τελικά, αποδείχθηκε πολύ παραπάνω από ένα απλό πολιτικό κόμικ. Πραγματικά, πιστεύω, ότι αξίζει να το ανακαλύψετε. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική του κόμικ από το rednnoir.gr Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα. Οι εικόνες της ελληνικής έκδοσης είναι από το hartismag.gr, ενώ οι αγγλικές σελίδες από την ιστοσελίδα του ίδιου του Μπεντίμπ.
  7. Ο θρυλικός ήρωας των κόμικς Ζαγκόρ δημιουργήθηκε το 1961 από τον Guido Nolitta. Το αληθινό του όνομα είναι Πάτρικ Ουίλντινγκ, αλλά οι Ινδιάνοι τον αποκαλούν Ζαγκόρ ή Za-Gor-Te-Nay, «Το Πνεύμα Με Το Τσεκούρι». Η ιστορία του Ζαγκόρ τοποθετείται στο Βορειοανατολικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, σε μια ελώδη, δύσβατη περιοχή του φανταστικού δάσους του Ντάρκγουντ στην Πενσυλβάνια. Ο Ζαγκόρ είναι ο θρυλικός ήρωας των δασών, των βουνών και των λιμνών που τηρεί την ειρήνη ανάμεσα σε λευκούς και Ινδιάνους και τιμωρεί τους εγκληματίες. Ο Πάτρικ Ουίλντινγκ εξαιτίας κάποιων θλιβερών γεγονότων στο παρελθόν μεταμόρφωσε τον εαυτό του σε ένα είδος φρουρού και απονεμητή του δικαίου, που απεχθάνεται την αδικία και που πάντοτε βρίσκεται στο πλευρό των αδυνάτων και των καταπιεσμένων ανεξαρτήτου χρώματος ή φυλής. Στην Ιταλία αποτελεί εθνικό ήρωα μαζί με τον Τex, και έχουν εκδοθεί πάνω από 1035 εκδόσεις του, με τις 655 να είναι μόνο της κανονικής σειράς... Με βαθιά εκδοτική ιστορία, ακόμα και σήμερα συνεχίζει με πολλές εκδόσεις μηνιαίως στην Ιταλία, και δεκάδες δημιουργούς να τον αναλαμβάνουν, ο καθένας δίνοντας μια δική του νότα - αναγνωρίζουμε τα "runs" των Guido Nollita (για τα πρώτα περίπου 180 τεύχη), του Tiziano Sclavi (μέχρι περίπου το τεύχος 240) και μετά τις πιο πρόσφατες των Jacopo Rauch και Moreno Burattini (ίσως ο μακροβιότερος καλλιτεχνικός διευθυντής της σειράς, μετά τον Sclavi και στα νεότερα τεύχη). Στην Ελλάδα ο ήρωας έχει εξίσου πλούσια ιστορία, ξεκινώντας την Παραμονή Χριστουγέννων του 1970, μέχρι το 1975 από τον Στέλιο Ανεμοδουρά και μετέπειτα από τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά και τις εκδόσεις Μικρός Ήρως (στο ενδιάμεσο διάστημα έγιναν και κάποιες ανεξάρτητες απόπειρες από τις εκδοτικές Edimas το 1984 και Κόμπρα Πρες το 1999). Από τον Μικρό Ήρωα η πιο πρόσφατη σειρά είναι εκείνη των graphic novels, με αυτοτελείς μεγάλες ιστορίες. Από τον Οκτώβριο του 2018 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2020 έχουν εκδοθεί 5 άλμπουμ. Πρώτο άλμπουμ το κόμικς Η Δικαιοσύνη Του Περιπλανώμενου Φίτζι ("La Giustizia Di "Wandering" Fitzy", των Giorgio Giusfredi & Mauro Laurenti, Color Zagor #07, Αύγουστος 2018), και μας αποκαλύπτεται ακόμη ένα άγνωστο κομμάτι από το παρελθόν του Ζαγκόρ... τότε που ήταν ακόμη πολύ νέος και περιπλανιόταν στο δάσος του Ντάρκγουντ, υπό την επίβλεψη και προστασία του θετού του πατέρα, Φίτζι. Ένα αρκετά καλό τεύχος που, όσον αφορά τον κεντρικό του άξονα, βασίζεται στο αριστούργημα του Victor Hugo [1802 – 1885], Ο Άνθρωπος Που Γελά [1869]. Τον Φεβρουάριο του 2019 βγαίνει το Η Απειλή Των Μορμπ ("La Minaccia dei Morb", των Tito Faraci & Walter Venturi, Color Zagor #08, Δεκέμβριος 2018) , έχουμε ένα δυνατό crossover ανάμεσα στους ήρωες Ζαγκόρ και Μπραντ Μπάρον [Brad Barron]. Ο Ζαγκόρ και ο Τσίκο, μετά τους Ακρονιανούς, αντιμετωπίζουν μια ακόμα εισβολή μοχθηρών εξωγήινων. Αυτή τη φορά οι εχθροί είναι οι σατανικοί Μορμπ. Οι Μορμπ επιλέγουν το Ντάργκουντ για να εξαπολύσουν την επίθεσή τους για την κατάκτηση της Γης. Ο Ζαγκόρ δεν είναι μόνος του σε αυτή την μάχη, μια και ο πρώην στρατιωτικός και μάχιμος ερευνητής και επιστήμονας Μπραντ Μπάρον μεταφέρεται, μέσω μιας πύλης, πίσω στο παρελθόν, στο Ντάρκγουντ του πρώτου μισού του 19ου αιώνα και βοηθά το Ζαγκόρ και τους συντρόφους του στην καταπολέμηση και ήττα των εισβολέων. Απόλυτη μετριότητα, δεν προσφέρει τίποτα άλλο παρά πολύ ωραία σκηνικά. Για τα επόμενα 3 άλμπουμ (Μάιος 2019 - Φεβρουάριος 2020) έχουμε χωρισμένη την σειρά 6 τευχών ZAGOR - LE ORIGINI, η οποία αφηγείται ολόκληρη την ιστορία του ήρωα, συνδυάζοντας όλα τα στοιχεία που δόθηκαν σε παλαιότερες ιστορίες, και γεμίζοντας κάποια κενά. Πρώτο μέρος το Η αρχή [Zagor. Le Origini, Ιανουάριος 2019], σε σενάριο Moreno Burattini και σχέδιο Maurizio Di Vincenzo και Valerio Piccioni, αποτελεί το πρώτο από τα έξι συνολικά κεφάλαια, που σκοπό έχουν να εμβαθύνουν και να εμπλουτίσουν το παρελθόν του Βασιλιά του Ντάρκγουντ. Στις πληροφορίες που γνωρίζαμε, προστίθενται νέα στοιχεία τα οποία αποκαλύπτουν άγνωστα γεγονότα και παρουσιάζουν χαρακτήρες που δεν έχουμε ξανασυναντήσει. Πιο συγκεκριμένα, η ιστορία εστιάζει στη σφαγή του Clear Water (πρόκειται για το ποτάμι μέσα από το οποίο διασώθηκε ο Ζαγκόρ από τον Φίτζι), αλλά και στο τραγικό μυστικό παρελθόν του Μάικ Ουίλντινγκ (πατέρα του Ζαγκόρ), που χρονολογείται από την περίοδο που ήταν αξιωματικός του αμερικανικού στρατού. Το κόμικς συνοδεύεται από 12σέλιδο αφιέρωμα που περιλαμβάνει ανάλυση των χαρακτήρων, πληροφορίες για όλες τις origin ιστορίες του ήρωα, αλλά και πολλά σπάνια σκίτσα.Το κόμικς Ο Όρκος [Zagor – Le Origini #2-3, Ιούνιος-Ιούλιος 2019], σε σενάριο Moreno Burattini και σχέδιο Walter Trono (το #2) και Giuseppe Candita (το #3), αποτελεί τη συνέχεια της νέας σειράς του Ζαγκόρ, που σκοπό έχει να εμβαθύνει και να εμπλουτίσει το παρελθόν του Βασιλιά του Ντάρκγουντ. Ο νεαρός Ζαγκόρ (Πατ Ουίλντινγκ) ορκίζεται επάνω στον τάφο των γονιών του, να εκδικηθεί τους Ινδιάνους της φυλής Αμπενάκι και τον επικεφαλής τους, Σάλομον Κίνσκυ. Έτσι, εγκαταλείπει την καλύβα που γεννήθηκε και έζησε, μαζί με τον μέντορα του, «Περιπλανώμενο Φίτζι»... Ο νομάδας κυνηγός θέλει να παραδώσει το νεαρό Πατ, σε κάποιον που μπορεί να τον φροντίσει, καθώς, δεν αισθάνεται ακόμα έτοιμος γι’ αυτή την αποστολή. Σύντομα, θα αλλάξει γνώμη και θα αποφασίσει να εκπαιδεύσει το νεαρό Ζαγκόρ ως κυνηγό , θηρευτή και πολεμιστή, προκειμένου να γίνει ένας σωστός, αλλά και δίκαιος άντρας! Όμως, ο Φίτζι βασανίζεται από τους δικούς του δαίμονες... Πρόκειται για ένα μυστικό από το παρελθόν, που τον ώθησε να επιλέξει αυτή τη μοναχική ζωή... Το κόμικς Ο Ήρωας Του Ντάρκγουντ [Zagor - Le Origini #4-6, Αύγουστος-Οκτώβριος 2019], σε σενάριο Moreno Burattini και σχέδιο Maurizio Di Vincenzo (#4), Valerio Piccioni (#4), Giovanni Freghieri (#5) και Oscar (#6) περιέχει τα τρία τελευταία κεφάλαια, από τα έξι, που σκοπό έχουν να εμβαθύνουν και να εμπλουτίσουν το παρελθόν του Βασιλιά του Ντάρκγουντ. Η περίοδος ενηλικίωσης του Πατ ολοκληρώνεται, όχι μονάχα γιατί είναι πλέον ολόκληρος άντρας, αν και μόλις εικοσιενός, αλλά γιατί τα δραματικά γεγονότα που πρόκειται να διαβάσετε, θα σημαδέψουν για πάντα τη ζωή του. Παράλληλα, ο Πατ Ουίλντινγκ θα έρθει σε επαφή με τη μαγική πλευρά της πραγματικότητας και με την εξαιρετικά πολύπλοκη ινδιάνικη πνευματικότητα. Ποιος τον βοήθησε να τα ανακαλύψει όλα αυτά; Η απάντηση βρίσκεται μέσα στις σελίδες του δεύτερου κεφαλαίου αυτού του τεύχους. Φτάνοντας στο τέλος, ο νεαρός Πατ ξανασυναντά τους Σάλιβαν και γίνεται, χάρη στη σημαντική βοήθεια τους, ο Ζα - Γκορ - Τε - Νάι, το Πνεύμα με το Τσεκούρι. Ο Ζαγκόρ, είναι επιτέλους ο Ζαγκόρ και μπορεί να ξεκινήσει τη μάχη για την οποία επιλέχθηκε. Ο τρίτος τόμος είναι και ο πιο δυνατός, κλείνοντας με όμορφο -ίσως λίγο βιαστικά- τρόπο την θεματολογία της σειράς. Κλείνω λέγοντας πως είναι αρκετά διασκεδαστικός ως ήρωας, παρ' όλα αυτά δεν πρόκειται να διαφωνήσω στη ρηχότητα του κόμικ, αλλά θα αναδείξω την σειρά Le Origini για το όμορφο σχέδιό της, και την ενδιαφέρουσα ροή της. Τον Ιούνιο θα έρθει και η συνέχεια, με το Η Εκδίκηση Της Γκάμπιτ [La Vendetta De Gambit, Αύγουστος 2019] σε σενάριο Jacopo Rauch και σχέδιο Massimo Pesce από τη σειρά Color Zagor (ξανά).
  8. Ελασσόνα Θεσσαλίας, λίγα χρόνια πριν την επανάσταση του 1821. Ο Δήμος Καραμάνος, έχει εγκαταλείψει την ζωή του κλέφτη, και έχει γίνει οικογενειάρχης και αγρότης. Έχει εγκαταλείψει την παλιά του ζωή, η οποία όμως έρχεται πίσω και με το πρόσωπο του παλιού του καπετάνιου, τον μπλέκει πάλι σε κίνδυνο. Ο ένας από τα πέντε του παιδιά ερωτεύεται την κόρη του προύχοντα του χωριού και βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Τραγική εικόνα η γυναίκα του, η οποία θα αποτελέσει τον εύκολο στόχο των εχθρών του Καραμάνου. Περιφερειακά της ιστορίας, κινούνται πασίγνωστες φιγούρες της επόχης, όπως ο Αλή Πασάς, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Στο κέντρο όμως, βρίσκεται πάντα ο Καραμάνος, τα παιδιά του και το ταξίδι του για εκδίκηση και απελευθέρωση Ότι πιο κοντινό, από πλευράς σύλληψης/στησίματος/απόδοσης, σε BD έχουμε στην Ελλάδα. Λένε ότι έχεις μόνο μια ευκαιρια να κάνεις καλή πρώτη εντύπωση, και ο Καραμπάλιος την έκανε. Μια ιστορία, η οποία, κατά δήλωση του, θα ολοκληρωθεί σε 6 τεύχη, από τα οποία έχουμε ήδη τα 3. Μια ιστορία η οποία κυλάει αβίαστα, χωρίς κολλήματα, χωρίς περιττές και μακρόσυρτες λεζάντες και περιγραφές. Ουσιαστικά, μια ιστορία οικογενειακής τραγωδίας, η οποία δεν πέφτει στην εύκολη παγίδα να αναλωθεί σε εθνικιστικές κορώνες. Και δεν πέφτει στην εξίσου εύκολη παγίδα να δώσει βάρος στους πασίγνωστους πρωταγωνιστές της ελληνικής ιστορίας του 19ου αιώνα, παρά παραμένει, στο κορμό της, μια κοινωνική ιστορία εκδίκησης, συγχώρεσης, ενηλικίωσης και αναζήτησης. Και όλα τα παραπάνω, συνοδευόμενο από το σχέδιο, το οποίο σε μερικά σημεία είναι τρομερά δουλεμένο, με πολύ καλή επιλογή χρώματος και πανέξυπνου στησίματος της κάμερας. Όταν είχα δει τις πρώτες (έξυπνα επιλεγμένες) σελίδες στο FB του δημιουργού, είχα ενθουσιαστεί. Όταν βέβαια αγόρασα και διάβασα το πρώτο τεύχος, προσγειώθηκα (όμαλά όμως). Γιατί, όπως και κάθε πρωτοεμφανιζόμενος δημιουργός, παρουσίασε κάποιες αδυναμίες, μελετώντας το σύνολο του πρώτου άλμπουμ. Ενώ σχεδιάζει υπέροχα τα πρόσωπα των ώριμων αντρών, έχει θέμα με τα παιδικά και τα γυναικεία πρόσωπα, αφήνοντας τα "γυμνά" από γωνίες και σκιές. Επίσης, ήταν εμφανές ότι κάποια καρέ δουλεύτηκαν πολύ περισσότερο από κάποια άλλα, κάνοντας το αποτέλεσμα λίγο άνισο. Στην πορεία, και διαβάζοντας το δεύτερο και το τρίτο τεύχος μαζί, διαπίστωσα ότι οι λεπτομέρειες ( και ειδικά η προσοχή σε αυτές ) και το στήσιμο των καρέ βελτιώθηκε σε εντυπωσιακό βαθμό, αλλά παρέμεινε το πρόβλημα με τα πρόσωπα αλλά και με το ρυθμό. Συνολικά μια ιδιαίτερα αξιόλογη προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια, τόσο στον Καραμπάλιο όσο και στην εκδοτική η οποία, για άλλη μια φορά, έβγαλε στην επιφάνεια ένα διαμαντάκι. Παρόλες τις αδυναμίες, ξεκινάει από πολύ υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με τις περισσότερες ελληνικές δουλειές και, προσωπικά, θα περιμένω πολλά περισσότερα στο μέλλον!
  9. Αυτό το κόμικ είναι ιστορικό, από μια άποψη, επειδή υπήρξε το πρώτο, που ήταν υποψήφιο, έστω και στη μακρά λίστα, για το Booker Prize, ένα από τα πιο αξιοζήλευτα λογοτεχνικά βραβεία παγκοσμίως. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα κόμικ, που έσπασε τα στεγανά, που κρατούσαν τη λογοτεχνία και τα κόμικς χωριστά. Αυτή η υποψηφιότητα δεν είχε μέχρι στιγμής κάποια συνέχεια, αλλά ίσως αποτελέσει το πρώτο βήμα για τη λογοτεχνική καταξίωση των κόμικς. Το κόμικ ξεκινά με μια νεαρή κοπέλα, η οποία βρίσκεται στο σπίτι των γονιών της, για να ταΐσει τη γάτα και έχει μια σύντομη συνάντηση με την αδερφή της. Στο τέλος της συζήτησής τους, οι δυο κοπέλες φεύγουν και η νεαρή, που είδαμε στην αρχή, η Σαμπρίνα, θα εξαφανιστεί από προσώπου γης. Μετά την εξαφάνισή της, ο φίλος της, ο Τέντι, ο οποίος πάσχει πλέον από κατάθλιψη, πηγαίνει να μείνει σε ένα φίλο του, τον Κάλβιν, που εργάζεται στην Αεροπορία και ο γάμος του οποίου βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης. Η ανακάλυψη μιας βιντεοκασέτας θα ρίξει νέο φως στην υπόθεση της Σαμπρίνα, αλλά θα βάλει τους ήρωές μας, τον Τέντι, την αδερφή της Σαμπρίνα και κυρίως τον Κάλβιν στο στόχαστρο διάφορων ομάδων, που διακινούν θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με το τι συνέβη στη Σαμπρίνα και όχι μόνο. Αν και στο κέντρο του κόμικ υπάρχει μια εξαφάνιση και ένας πιθανός φόνος, το έργο δεν ασχολείται καθόλου με την αστυνομική πλευρά της υπόθεσης. Αντίθετα, τα κύρια θέματα είναι η διαχείριση της απώλειας, αλλά και η αντίδραση απέναντι στα κάθε λογής fake news, τα οποία κατακλύζουν τον κόσμο μας. Η εξαφάνιση της Σαμπρίνα θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για όλους τους πρωταγωνιστές, που είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, οι οποίοι θα ανακαλύψουν, ότι τελικά είναι μόνοι τους. Από αυτήν την άποψη, το "Sabrina" είναι ένα βαθιά πολιτικό κόμικ και ως τέτοιο, θεωρώ ότι πρέπει να διαβαστεί, χωρίς σε καμία περίπτωση να θέλω να υποτιμήσω τη βαθιά ψυχολογική ανάλυση, που έχει κάνει ο δημιουργός. Η αφήγηση του Ντερνάζο (κάπως έτσι προφέρεται) δεν δίνει όλες τις πληροφορίες στους αναγνώστες, οι οποίοι καλούνται μόνοι τους να ενώσουν τις κουκίδες της πλοκής Δεν υπάρχουν καθόλου επεξηγηματικές λεζάντες και αρκετές φορές η αφήγηση αλλάζει χρόνο, τόπο και πρόσωπο, καθώς παρακολουθούμε την εξέλιξη της ιστορίας μέσα από την οπτική διάφορων χαρακτήρων. Υπάρχουν σελίδες χωρίς καθόλου διάλογο και κάποιες σελίδες με μεγάλους μονολόγους. Είναι δύσκολο, απαιτητικό αφήγημα, αλλά θα επισημάνω, ότι, παρά την σε κάποια σημεία μεγάλη δόση λόγου, το εκφραστικό μέσο είναι αποκλειστικά η εικόνα. Και αυτό μας φέρνει στο σχέδιο. Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου: με ξένισε. Ίσως και να μη μου άρεσε, γιατί η τεχνική σίγουρα δεν είναι του γούστου μου. Τα μάτια των πρωταγωνιστών είναι απλές κουκίδες, οι ανθρώπινες μορφές χοντροκομμένες, τα ντεκόρ σχεδόν μινιμαλιστικά, με κάποιες εξαιρέσεις. Το σχέδιο φαίνεται να είναι άτεχνο και ίσως να όντως να είναι, αλλά διαβάζοντας το κόμικ, πιστεύω, ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου, ότι ανακλά την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών: άδειοι, τεράστιοι χώροι, μουντά, γήινα χρώματα, άνθρωποι εγκλωβισμένοι, που δεν δείχνουν τα συναισθήματά τους και όταν το κάνουν, είναι μόνο για να κλάψουν ή για να ουρλιάξουν. Ακόμη κι αν έχω αντίρρηση για την τεχνική, η σκηνοθεσία του Ντερνάζο είναι ανεπανάληπτη. Ο τρόπος που τεμαχίζει τη δράση, που επιμηκύνει το χρόνο, για να δώσει έμφαση σε μια σκηνή ή σε ένα συναίσθημα ή τον συμπυκνώνει για λόγους αφηγηματικής οικονομίας είναι πραγματικά ευρηματικός. Και σε πολλά σημεία, σκηνές που επαναλαμβάνονται, δείχνοντας τη ρουτίνα, τη μονοτονία, αλλά και την έλλειψη πραγματικής ανθρώπινης επαφής. Δεν θέλω να πάρω κανένα / καμία στο λαιμό μου, αλλά πραγματικά, πιστεύω, ότι είναι ένα έργο, που επιχειρεί να πάει τη γλώσσα των κόμικς λίγο πιο μπροστά. Αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία, ακόμη κι αν το σχέδιο σας ξενίζει. Υπάρχουν και σκέψεις για κινηματογραφική μεταφορά, αν και δεν γνωρίζω τι θα είχε να προσφέρει σε ένα κόμικ, που είναι ήδη σκηνοθετημένο άψογα. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η κριτική του @Lazaros Κριτική από το Σωτήρη Κουστούκο στην Αυγή Κριτική του Chris Ware στο theguardian.com Κριτική στο newyorker με βιογραφία του δημιουργού Κριτική στο nytimes.com Και μια συνέντευξη, όπου δίδεται ο λόγος στον ίδιο το δημιουργό.
  10. Πρωτότυπος τίτλος: Souvenirs de l' Empire de l' Atome, Dargaud, 2013 Ακόμη ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κόμικ από το δίδυμο που μας έδωσε το "Diabolical Summer", αλλά προγενέστερο κατά τρία χρόνια. Όπως το "Diabolical Summer" ήταν ένας φόρος τιμής στο κόμικ Διαβολίκ, αλλά και στις κατασκοπευτικές περιπέτειες, έτσι και το "Atomic Empire" είναι ένας φόρος τιμής στην επιστημονική φαντασία της δεκαετίας του 1950, εποχή κατά την οποία διαδραματίζεται το κόμικ. Η υπόθεση δεν μπορεί να συνοψιστεί με λίγα λόγια, αλλά στο περίπου πρόκειται για την ιστορία του Πολ, ο οποίος εργάζεται για την κυβέρνηση των ΗΠΑ και ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε τηλεπαθητική επαφή με τον Zarth Arn, ήρωα, αλλά και τέως αντίπαλο της παντοδύναμης Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας, 121.000 χρόνια στο μέλλον. Και ενώ, ο Πολ υποχρεώνεται να πηγαίνει σε έναν ψυχίατρο, για να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση, που, όπως είναι φυσικό, κανείς δεν πιστεύει, ο ψυχίατρος αποδεικνύεται ότι ενδιαφέρεται πάρα πολύ για εκείνον και δημοσιεύει ένα άρθρο για την περίπτωσή του, χωρίς την έγκριση του Πολ. Αυτό το άρθρο γίνεται η αφορμή για να ενδιαφερθεί για εκείνον ο Δόκτωρ Zelbub, άτομο που κάνει κάποια περίεργα πειράματα για νεφελώδεις σκοπούς. Αυτά! Δεν χρειάζεται να ξέρετε κάτι παραπάνω, που, ενδεχομένως, να σας χαλάσει τη διασκέδαση. Περιορίζομαι να γράψω, ότι η αφήγηση δεν είναι γραμμική, καθώς ξεκινά το 1964, όταν όλα έχουν τελειώσει και στη συνέχεια μεταφερόμαστε στο 1956, στο 1953, στο 1926, και σε διάφορες χώρες (ΗΠΑ, Βέλγιο, Κίνα, αλλά και στην Ελλάδα) με συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, αλλά και άλματα στο πολύ μακρινό μέλλον της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας. Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, το κόμικ είναι εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία. Υπήρξε όντως ένας ασθενής με το ψευδώνυμο Κερκ Άλεν, για τον οποίον ο ψυχίατρός του, Ρόμπερτ Λίντνερ, έγραψε ένα άρθρο, όπου αφηγούταν την περίπτωσή του, παρόμοια με εκείνη του Πολ στο κόμικ (μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο σε δύο μέρη εδώ κι εδώ, στα αγγλικά). Ο Smolderen χρησιμοποιεί ακριβώς τον ίδιο τίτλο ("The Jet-Propelled Couch,") για το άρθρο, που γράφει ο ψυχίατρος του κόμικ. Η ταυτότητα του Άλεν δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη, αλλά πολλοί πιστεύουν, ότι πρόκειται για το διάσημο συγγραφέα ΕΦ Cordwainer Smith, του οποίου το κανονικό όνομα ήταν Paul Myron Anthony Linebarger, είχε γεννηθεί περίπου την ίδια χρονιά με τον ήρωα του κόμικ, είχε μεγαλώσει στην Κίνα, ήξερε τη γλώσσα της χώρας, δούλευε για την κυβέρνηση των ΗΠΑ (πιθανώς για τη CIA), έγραφε ΕΦ και είχε μια κόρη, χαρακτηριστικά, που μοιράζεται μαζί του ο Πολ (του κόμικ). Όλα αυτά κάνουν μάλλον αναπόφευκτη την ταύτιση του Πολ (του κόμικ) με το συγγραφέα Σμιθ. Οι αναφορές του κόμικ, όμως δεν σταματούν εδώ. Ο συγγραφέας και σχεδιαστής κόμικ André Franquin, δημιουργός του Μαρσουπιλαμί και του Γκαστόν, κάνει ένα σύντομο πέρασμα από το έργο, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι ένας κακός που δημιούργησε ο Φρανκέν για το "Σπιρού και Φαντάζιο" ονομαζόταν Zorglub, όνομα με μεγάλη ομοιότητα με τον Zelbub του κόμικ. Στην υπόθεση του κόμικ διαδραματίζει, συμβολικό έστω ρόλο, και το περίφημο Ατόμιουμ (τι καλύτερο σύμβολο της ατομικής εποχής; ), που εγκαινιάστηκε το 1958 στις Βρυξέλλες, έτος και τόπο, που διεξάγεται σημαντικό τμήμα της δράσης. Πέρα από όλα αυτά, είναι ένα κόμικ, για τη διαχείριση της κατάθλιψης, ίσως και της κακοποίησης, του αγώνα, της τιμωρίας και της τελικής λύτρωσης μέσω της λέξης κλειδί, που εμφανίζεται στο τέλος του κόμικ: ενσυναίσθηση. Είναι όμως, πάνω από όλα, ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που χρησιμοποιεί μια κατακερματισμένη αφηγηματική τεχνική, για να αφηγηθεί μια ιστορία, που μπορεί να την έχει βιώσει ο πρωταγωνιστής, μπορεί και όχι. Το σχέδιο του Clérisse, είναι απολαυστικό, λιγότερο ποπ και πολύχρωμο από ότι στο "Diabolical Summer", σαφώς πιο σκοτεινό και απειλητικό, αλλά και εμπνευσμένο από τη δεκαετία του 1950, όταν όλοι πίστευαν πως η ανθρωπότητα είχε μπει σε μια νέα τροχιά, εκείνη της διαστημικής εποχής και του ψυχρού πολέμου, που ρίχνει τη σκιά του στο κόμικ. Οι συνθέσεις του είναι εξαιρετικές και μεταφέρουν άψογα στο χαρτί τις ιδέες του συγγραφέα. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 2013 από την Dargaud και μεταφράστηκε στα αγγλικά από την IDW το 2018 σε έναν πολύ καλαίσθητο, σκληρόδετο τόμο. Αν σας άρεσε το "Diabolical Summer", πιστεύω, ότι θα σας αρέσει κι αυτό. Οι δύο δημιουργοί έχουν συνεργαστεί ακόμη σε ένα κόμικ με τον πάρα πολύ υποσχόμενο τίτλο "Une année sans Cthulhu" (Ένα έτος χωρίς τον Κθούλου), που εύχομαι να μεταφρασθεί στα αγγλικά σύντομα. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: bedetheque
  11. Ο Νταν είναι ένας νεαρός άνδρας, που φαίνεται να είναι ιδιωτικός ερευνητής. Τον καλεί στο σπίτι του ο πλούσιος κύριος Γουόρεν, για να του αναθέσει μια αποστολή, να βρει την κόρη του και την εγγονή του, οι οποίες εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς. Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις του, ο Νταν θα δεχτεί τη δουλειά, επειδή αυτός είναι ο πατέρας του μικρού κοριτσιού, της εγγονής του κ. Γουόρεν και είχε εγκαταλείψει τη μητέρα της, πριν ακόμη γεννηθεί η κόρη τους. Οι έρευνές του θα τον οδηγήσουν (με αρκετή ευκολία, η αλήθεια είναι) σε ένα νησί, όπου η θερμοκρασία είναι ιδιαιτέρως χαμηλή, αν και βρισκόμαστε στο μέσο του καλοκαιριού. Και πολύ γρήγορα, ο Νταν θα ανακαλύψει, ότι η γυναίκα του και η κόρη τους έχουν κάποια σχέση με αυτό το περίεργο φαινόμενο. Και κάπως έτσι, αρχίζει ακόμη ένα κόμικ υπερφυσικού τρόμου από το σπεσιαλίστα στο είδος Cullen Bunn, ο οποίος, όμως, δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά εδώ, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Η ιστορία δεν είναι κάτι σπουδαίο ή κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει, οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται όσο πρέπει, διάφορα στοιχεία του υπερφυσικού εισέρχονται στην υπόθεση χωρίς, δυστυχώς, να εξηγούνται όσο θα έπρεπε και γενικά, το κόμικ φαίνεται να ασφυκτιά μέσα στα 5 τεύχη, που αποτελούν τη σειρά. Αν κρίνω από το ανοιχτό τέλος, υποψιάζομαι, ότι οι δημιουργοί ήθελαν να το συνεχίσουν, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει ως τώρα και η σειρά φαίνεται ανολοκλήρωτη. Το σχέδιο του Τόρες δεν μου άρεσε. Είναι σίγουρα ιδιαίτερο, έχει καλό στήσιμο και καλή σκηνοθεσία και χρησιμοποιεί με ωραίο τρόπο τα χρώματα, αλλά δεν νομίζω, ότι προωθεί την ιστορία σωστά, ούτε καταφέρνει να τρομάξει τον αναγνώστη ή να τον κάνει να ενδιαφερθεί για τους χαρακτήρες. Δεν είναι κακό κόμικ, διαβάζεται ευχάριστα, αλλά ίσως να είχε δυνατότητες για κάτι καλύτερο και έτσι όπως είναι δεν ξεφεύγει από την ασημαντότητα, απευθυνόμενο μόνο στους οπαδούς του είδους. Ευχαριστώ πολύ την @kabukiγια τη δωρεά! Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  12. Μια μικρή συλλογή ιστοριών με πρόλογο και επίλογο, παρακαλώ, του Neil Gaiman σε εικονογράφηση του Mark Buckingham, που κινούνται στο χώρο του φανταστικού, όπως όλες οι ιστορίες του συγγραφέα. Συνδετικός κρίκος των ιστοριών είναι μια παμπ στο Λονδίνο, όπου συχνάζουν κάποιοι θαμώνες, ανάμεσα στους οποίους και ο αφηγητής, το πρόσωπο του οποίου δεν βλέπουμε ποτέ. Δεν πρόκειται για την καλύτερη δουλειά του Gaiman, αλλά οι ιστορίες του είναι πάντοτε ευφάνταστες και πρωτότυπες, ακόμη κι όταν ασχολούνται με τετριμμένα θέματα και η αλήθεια είναι, ότι βάζει κάποιες πολύ ωραίες πινελιές, που κάνουν τις ιστορίες ακόμη πιο απολαυστικές. Σε όλες τις ιστορίες της συλλογής το υπερφυσικό ελλοχεύει κάτω από τη ρεαλιστική επιφάνεια, όπου οι κεντρικοί ήρωες ξεκινούν από κάποιες καθημερινές καταστάσεις, για να βρεθούν στη συνέχεια μπλεγμένοι σε μια ιστορία, η οποία τους ξεπερνά και δεν μπορούν να τη χειριστούν. Οι ρητές ή άρρητες επιθυμίες τους κι οι φόβοι τους παίρνουν σάρκα και οστά, αλλά σε κάθε περίπτωση με απρόβλεπτη εξέλιξη. Στην πρώτη ιστορία (Foreign Parts) ένας νεαρός άνδρας ανακαλύπτει, ότι ο αυνανισμός μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες, καθώς μια απροσδιόριστη ασθένεια καταλαμβάνει αρχικά το πέος του και στη συνέχεια τον ίδιον. Η δεύτερη ιστορία (Feeders and Eaters) αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού, ο οποίος προσπαθώντας να βοηθήσει μια ηλικιωμένη, γίνεται - κυριολεκτικά! - βορά των επιθυμιών της. Στην τρίτη ιστορία (Looking for the Girl) παρακολουθούμε τις προσπάθειες ενός φωτογράφου να εντοπίσει ένα νεαρό μοντέλο, το οποίο φαίνεται να είναι ανέγγιχτο από το πέρασμα του χρόνου. Και η τελευταία ιστορία (Closing Time) ανήκει στον ίδιο τον αφηγητή, που διηγείται μια ιστορία της νιότης του, που καταλήγει στην εξαφάνιση κάποιων φίλων του. Το σχέδιο του Buckingham είναι εξαιρετικό. Γνωρίζει πώς να αναδείξει το υπερφυσικό στοιχείο, ακόμη κι όταν αυτό δεν δηλώνεται εξαρχής και τα καρέ του, αρκετά σε κάθε σελίδα, είναι πολύ καλά σκηνοθετημένα και κατορθώνουν να μεταδώσουν την επιθυμία, το φόβο ή την απόγνωση των πρωταγωνιστών. Πραγματικά, ο Buckingham είναι ένας σχεδιαστής, που μπορεί να μεταφέρει άψογα στο χαρτί το αλλόκοσμο και το φανταστικό και να μας κάνει να αμφισβητούμε την αξιοπιστία της αφήγησης, όπως άλλωστε είναι και ο σκοπός του κόμικ. Το κόμικ κυκλοφορεί σε μια σκληρόδετη έκδοση από την Headline (υπαάρχει και έκδοση από την Dark Horse) και έχει γίνει και τηλεοπτική σειρά, που δεν έχω δει. Δεν θα χάσετε κάτι, αν δεν το διαβάσετε, αλλά δεν νομίζω ότι θα μετανιώσετε αν το διαβάσετε. Κακά τα ψέμματα, οι δύο δημιουργοί είναι εγγύηση, ακόμη κι όταν δεν παραδίδουν το καλύτερο έργο τους. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  13. Το “Kafkaesque” αποτελεί μια σειρά δεκατεσσάρων σύντομων ιστοριών με αντικείμενο αναφοράς ορισμένα από τα διηγήματα του πασίγνωστου συγγραφέα Φραντς Κάφκα, σε προσαρμογή και σχέδιο του Peter Kuper. Όπως φανερώνει το όνομα του βιβλίου(Kafkaesque = “κάφκικο”), όλες οι ιστορίες έχουν τα χαρακτηριστικά στοιχεία του Γερμανόφωνου συγγραφέα, ήτοι καθημερινά αδιέξοδα, παράλογες καταστάσεις, απομόνωση, αποξένωση, γραφειοκρατικό παραλήρημα, δυστυχία, κοινωνική αδιαφορία και έλλειψη ανθρωπιάς, πάντα με νότες μαύρου χιούμορ(ενδέχεται με το τελευταίο να διαφωνήσουν αρκετοί-ωστόσο ο ίδιος ο Κάφκα, πολλές φορές, γελούσε καθώς διάβαζε κάποιες από τις πιο σκοτεινές ιστορίες του). Οι ιστορίες είναι προσαρμοσμένες ώστε να εξυπηρετούν το μέσο και κατά τη γνώμη μου το επιτυγχάνουν, διατηρώντας μια συμμετρία με το σχέδιο χωρίς να το βαραίνουν. Η αιχμηρή πρόζα του Kuper είναι προσαρμοσμένη στο εσωτερικό των καρέ (στις περισσότερες ιστορίες) χωρίς να ξεχωρίζει από το ασπρόμαυρο σχέδιο με μπαλονάκια η παραλληλόγραμμα, αλλά να συμπλέει αβίαστα. Το σχέδιο είναι αυτό που πλέον χαρακτηρίζεται άτυπα ως κάφκικο, όντας ασπρόμαυρο, με αλλόκοτα πρόσωπα και γεωμετρικές σιλουέτες, βαθιά επηρεασμένο από γερμανικό εξπρεσιονισμό και ειδικότερα από τις ξυλογραφίες του Lynd Ward(God’s man a novel in woodcuts). Σίγουρα έχει επηρεαστεί από τις γραμμές του Charles Burns και των κομικς τρόμου του 50’, διατηρώντας ωστόσο το δικό του χαρακτήρα. Από τις ιστορίες ξεχώρισα το “before the law”(ίσως να σας θυμίσει τη Δίκη) και το “the bridge”(το πιο ποιητικό της συλλογής, θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρξει ως αυτοτελές ποίημα). Όσον αφορά τη συγκεκριμένη έκδοση, πρόκειται για μια εξαιρετική δουλεία με σκληρόδετο εξώφυλλο και μέτριο μέγεθος, όπως ένα απλό τεύχος της Image πχ. Αν είστε φαν του Κάφκα νομίζω πως πρέπει να του δώσετε μια ευκαιρία καθώς αποτελεί μια πιστή απόδοση του έργου του και του αποτυπώματος του, με ένα εξαιρετικό σχέδιο με παχιά και εκφραστική γραμμή. Αν από την άλλη δεν είστε μυημένοι στο έργο του σκοτεινού συγγραφέα, θα ήταν μια καλή εισαγωγή στη σκέψη και τον κόσμο του. ΥΓ: Αγοράστηκε από τα Public πριν από λίγες μέρες κοντά στα 9 ευρώ με έκπτωση 50%, έλεγε μαλακό εξώφυλλο, ήρθε σκληρό και σε σχεδόν άψογη κατάσταση , οπότε αν το προλάβετε, πάρτε το. ΥΓ2:Ποιές άλλες συλλογές μικρών ιστοριών έχετε να προτείνετε, καθώς διαπιστώνω πως εκλείπουν σιγά σιγά(στο μυαλό μου έρχονται μόνο ο Clowes, ο Τοmine και ο Οtt). ΥΓ3:Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  14. Από το 1951 που βγήκαν για πρώτη φορά στην χώρα μας, μέχρι και σήμερα, δεν έχει υπάρξει δεκαετία που δεν έχει κυκλοφορήσει σε κάποια μορφή μια έκδοση με ιστορίες από την σειρά Κλασσικά Εικονογραφημένα, βοηθώντας με αυτό τον τρόπο κάθε γενιά Ελλήνων από τότε μέχρι τώρα, στο να έρθει σε πρώτη επαφή με μερικά από τα πιο επιφανή βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας. Στην τρέχουσα δεκαετία μάλιστα είχαμε 2 εκδόσεις που βγήκαν από την Ατλαντίς σε συνεργασία με 2 εφημερίδες. Το 2018, ήταν η σειρά των εκδόσεων Οξύ στο να προστεθεί στην λίστα των εκδοτικών οίκων που μας πρόσφεραν την θρυλική σειρά. Έχει όμως νόημα μια εκ νέου εκτύπωση μιας σειράς που έχει τυπωθεί τόσες φορές, που υπάρχει αφθονία αντιτύπων σε λογικές τιμές στην αγορά και ότι αντίτυπο έχει εκδοθεί από το 1975 και ύστερα δεν ξεπερνάει τα 2-3€; Η σύντομη απάντηση είναι ναι, υπό προοπτικές. Εκεί λοιπόν που η έκδοση του 2013 ήταν η πιο αδιάφορη σε όλους τους τομείς, η έκδοση της Οξύ είναι η πιο ενδιαφέρουσα απ' όσες έχουν βγει ως τώρα. Σκληρόδετη - σε αντίθεση με ότι συνεχίζει να αναγράφει στο σάιτ του public - με καλή ράχη, με νέα αποκατάσταση των σχεδίων και νέα πλακάτ χρωματισμό, καθώς και νέα σύγχρονη μετάφραση, η έκδοση αναδεικνύει και ενισχύει την όλη εμπειρία ανάγνωσης ενός τεύχους των Κλασσικών Εικονογραφημένων. Τα τεύχη πλέον είναι έτοιμα για να μπουν στην βιβλιοθήκη των κατόχων τους, ενώ ακούω πως η τωρινή μορφή έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον κάποιων σχολείων της χώρας, που ενδιαφέρονται να τα προσθέσουν στην βιβλιοθήκη τους. Στα συν επίσης το ότι μας παρουσιάζουν για πρώτη φορά και μερικούς τίτλους που δεν είχαν ξαναεκδοθεί στην Ελλάδα είτε καθόλου, είτε σε αυτή την μορφή, μιας και ο μισός κατάλογος των Κλασικών στην Αμερική είχε διασκευαστεί εκ νέου από το 1953 και έπειτα, αλλά η Ατλαντίς διατήρησε τις παλιές εκδόσεις όσων είχε προλάβει να κυκλοφορήσει μέχρι τότε. Αυτές είναι: Το Φρανκεστάιν (05) της Μαίρη Σέλεϊ, το οποίο η Ατλαντίς θεώρησε πως θα ήταν τρομακτικό για τα παιδιά της εποχής. Το Αγγλικής παραγωγής Οι Αργοναύτες (07), το οποίο στην Ελλάδα είχε παραβλεφθεί, μιας και είχε βγει Ελληνική διασκευή της ιστορίας με τον τίτλο Ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες. Το Ρομπέν των Δασών (17) Το Τζέιν Έιρ (18) Το Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες (20) Επίσης, οι διασκευές των Ροβινσώνας Κρούσος (03), Οι Τρεις Σωματοφύλακες (06), Άθλιοι (08), ο Άνθρωπος με την σιδερένια μάσκα (12) είναι μεταγενέστερες από αυτές που δημοσίευσε η Ατλαντίς, αν και αυτές είχαν δημοσιευτεί για πρώτη φορά μέσα στην σειρά Μεγάλα Αριστουργήματα της Modern Times, οπότε δεν πρόκειται για πρώτες δημοσιεύσεις στην χώρα μας. Απλά για εκδοχές που δεν έχουν κυκλοφορήσει τόσες φορές, όσες οι υπόλοιπες. Αν όμως δεν σας ενδιαφέρουν όλα αυτά, τα 11,99€ που στοιχίζει χωρίς την έκπτωση το κάθε τεύχος, θα σας φανούν πολλά και η απόκτηση και αυτών των αντίτυπων αδιάφορη. Η Οξύ τώρα, έχει πάρει τα δικαιώματα για την έκδοση της Αγγλικής Classic Comic Store LTD, αν κρίνω από τα δικαιώματα που αναγράφονται μέσα στην έκδοση, η οποία κάνει πολύ καλή δουλειά τα τελευταία χρόνια στην εκ νέου διάθεση της σειράς. Όπως φάνηκε επίσης τόσο από την τελική κυκλοφορία της σειράς, όσο και από τα επηρεασμένα από την έκδοση του 1951 οπισθόφυλλα, δεν είχαν προγραμματίσει παραπάνω από 20 επιλεγμένα τεύχη. Η διαθεσιμότητα των τευχών γίνεται ανά τετράδες. Η πρώτη τετράδα βγήκε στις 13 Μαρτίου του 2018 και περιλάμβανε τα εξής: 1. 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα 2. Μόμπι Ντικ 3. Ροβινσώνας Κρούσος 4. Η μηχανή του χρόνου Η δεύτερη τετράδα βγήκε στις 06 Ιουνίου αν και μέσα στα τεύχη αναγράφεται πως βγήκαν τον Μάιο. 5. Φρανκεστάιν 6. Οι τρεις σωματοφύλακες 7. Οι Αργοναύτες 8. Οι άθλιοι Η τρίτη τετράδα βγήκε στις 06 Αυγούστου. 9. Ρωμαίος και Ιουλιέτα 10. Ο τελευταίος των Μοικανών 11. Ο πόλεμος των κόσμων 12. Ο άνθρωπος με τη σιδερένια μάσκα Η τέταρτη τετράδα βγήκε στις 23 Νοεμβρίου 13. Μεγάλες προσδοκίες 14. Το νησί των θησαυρών 15. Ανεμοδαρμένα ύψη 16. Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων Η πέμπτη και τελευταία τετράδα βγήκε τον Μάρτιο του 2019. 17. Ρομπέν των δασών 18. Τζέιν Έιρ 19. Οι ιππότες της στρογγυλής τραπέζης 20. Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες Edit: Τον Νοέμβριο του 2019, η εκδοτική πρόσθεσε άλλα τρία τεύχη στην σειρά. Πρόκειται για τα: 21) Αινειάδα 22) Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος Α' & Β ηΤόμος 23) Μπεν Χουρ Και τα 3 προέρχονται από την Αγγλική έκδοση, με την Αινειάδα και τον Μπεν Χουρ να έχουν κυκλοφορήσει ξανά στην χώρα μας και τον πρώτο παγκόσμιο να είναι ουσιαστικά ένας εκτός σειράς τόμος 100 σελίδων, που στην χώρα μας αποφάσισαν να το χωρίσουν στα δύο.
  15. Ο Mister Invincible είναι ο προστάτης των αδυνάμων, υπερασπιστής του Νόμου, ο Καλός Σαμαρείτης που βοηθάει την τυφλή Δικαιοσύνη να περάσει τον δρόμο! Δεν πετάει, δεν έχει υπεράνθρωπη δύναμη, ούτε κάποιον παράγοντα ίασης... απλά κάμπτει τους κανόνες των κόμικς! Δημιούργημα του Pascal Jousselin και χρωματισμένος από την Laurence Croix, ο Mister Invincible (Imbattable στην χώρα του ροκφόρ και της σαμπάνιας), εμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού Spirou το 2013, προκαλώντας αρκετή βαβούρα. Με την καλή έννοια πάντα, γιατί αυτά που σκαρφίζεται ο Jousselin είναι εξαιρετικά πρωτότυπα και αστεία. Δεν συμβαίνει συχνά πια ένα χιουμοριστικό κόμικ να βοηθάει στην πρόοδο του μέσου, αλλά το Mister Invincible αποτελεί εξαίρεση. Οι περιπέτειες του Mister Invincible κυμαίνονται από μονοσέλιδες διασώσεις γατών σε μια γαλλική κωμόπολη ως την πολυσέλιδη αντιμετώπιση χρωμο-τρομοκρατών στην Ουάσιγκτον. Με εφευρετικότητα, οικονομία και φρεσκάδα ο Jousselin στήνει ένα πολύ φρέσκο κόμικ. Δείτε τις από πάνω σελίδες, μην χαραμίζω (ηλεκτρονικό) μελάνι. Στα γαλλικά έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Dupuis (2017 και 2018), συν ένα αλμπουμάκι, με πρωταγωνιστή τον Jean-Pierre, αστυνόμο και συχνό sidekick του Mister Invincible. Το 2018 μεταφράστηκαν στα αγγλικά τα δύο βασικά άλμπουμ από την Europe Comics και το 2020 κυκλοφόρησαν (υποθέτω με την ίδια μετάφραση) σε έντυπη μορφή από την Magnetic Press. Διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή!
  16. Chainsaw Man MAL Status: finished (EDIT: publishing (as of 13/7)) Author & Artist: Tatsuki Fujimoto Volumes: 11 Chapters: 97 (EDIT: not accurate anymore) Serialization: Shounen Jump (part 1) / Online Shounen Jump (part 2) Run (Part 1): 3/12/18 – 14/12/20 Run (Part 2): 13/7/22 – ??? Λοιπόν, το Chainsaw Man είναι ένα διαμαντάκι. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναφερθεί είναι πως, ενώ έχει τελειώσει το run του στο περιοδικό, η ιστορία δεν έχει ολοκληρωθεί και μάλιστα αναμένεται το δεύτερο μέρος της να ξεκινήσει σχετικά σύντομα, λογικά με παρεμφερή τίτλο (13/7 EDIT: το δεύτερο παρτ έχει επίσημα ξεκινήσει κάτω από το ίδιο όνομα, καθώς πρόκειται για direct continuation). Για να δούμε λίγο την πλοκή: Με λίγα λόγια, ο Denji είναι ένας ορφανός νέος με κατοικίδιο τον διάβολο του αλυσοπρίονου, ονόματι Pochita. Όντας πολύ φτωχός, πρέπει να ξεπληρώσει τα χρέη του πατέρα του και το επιτυγχάνει κυνηγώντας άλλους διαβόλους. Ύστερα από την προδοσία που δέχεται από τους εργοδότες του, κάνει ένα συμβόλαιο με τον Pochita ώστε ο τελευταίος να γίνει η καρδιά του και, σε αντάλλαγμα, ο Denji να του δείξει τα όνειρά του. Έτσι, δημιουργείται επίσημα ο Chainsaw Man, ο οποίος απορροφάται από μια υπηρεσία η οποία μάχεται επίσημα τους διαβόλους, με υπεύθυνο την Makima, μια μυστηριώδη και χειριστική γυναίκα, και εντάσσεται σε μια αρκετά ιδιαίτερη ομάδα κυνηγών. Κάπως έτσι ξεκινά η περιπέτεια του Denji, ο οποίος δείχνει να προσπαθεί να απολαύσει τη νέα του ζωή όσο περισσότερο μπορεί. Η ιστορία είναι παραδόξως εξαιρετική. Υπάρχει αρκετή βία και σπλάτερ, αλλά θεωρώ ότι το χειρίζεται πολύ καλά, δίνοντας κιόλας στους φανς του gore υλικό για διασκέδαση! Από εκεί και πέρα, το έργο είναι κατά κύριο λόγο κωμικό, έχοντας όμως αρκετές φάσεις με ένταση και δυνατές σκηνές, παρολ'αυτά η συνταγή παραμένει ίδια σε όλο το μάνγκα. Προσωπικά, απόλαυσα πάρα πολύ την ιστορία, φεύγει νεράκι και δεν κάνει κάποια κοιλιά πουθενά. Ενώ το αρχικό κόνσεπτ δεν είναι αρκετά πρωτότυπο, το στόρυ είναι ιδιότροπο, έξυπνο και απίστευτα διασκεδαστικό. Έχει ένα σωρό φανταστικές ιδέες, που δεν στηρίζονται στην τέλεια δομημένη πλοκή χωρίς τρύπες, αλλά στο πως θα είναι το έργο σε μάξιμουμ διασκέδαση! Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που χειρίζονται την ύπαρξη των διαβόλων, μιας και όλοι οι διάβολοι είναι αντίστοιχοι με τους φόβους των ανθρώπων και, ανάλογα το πόσο τους φοβούνται, έχουν και την αντίστοιχη δύναμη. Για παράδειγμα, ο Darkness Devil ή ο Gun Devil (οι οποίοι εμφανίζονται στην ιστορία) θα ήταν πολύ δυνατοί, εφόσον όλοι οι άνθρωποι φοβούνται τα πιστόλια και το σκοτάδι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Τέλος, έχει φοβερή ανάπτυξη για ορισμένους χαρακτήρες και γενικά ένα πολύ ενδιαφέρον και πλούσιο καστ. Το αστείο με το έργο είναι ότι σου δίνει την αίσθηση ότι πρόκειται για κατί βαθύ και ψαγμένο, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις εάν ήταν εσκεμμένο ή εάν έτσι έτυχε να παρουσιαστεί. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η κόντρα στη σκέψη πως, μήπως εν τέλει δεν προσπαθεί να προωθήσει κάτι με σκοπό; Το art direction στο μάνγκα είναι φοβερό. Από το ιδιοφυές paneling, το οποίο προωθεί άψογα το fast-paced action και την ροή της ιστορίας, έως τους σχεδιασμούς των χαρακτήρων και συγκεκριμένα των διαβόλων, δεν πάσχει πουθενά. Τα εξώφυλλα είναι πολύχρωμα και vibrant, προσκαλούν το μάτι να τα ανοίξει, οι σελίδες είναι καθαρές, οι μάχες κατανοητές, χωρίς την "βρωμιά" που κουράζει, το στήσιμο εξυπηρετεί πολύ την ιστορία και τα συναισθήματα που προσπαθεί να περάσει η κάθε σκηνή. Το πιο σημαντικό στοιχείο όμως είναι όταν υπάρχει ένταση. Σε κάποια φάση, όταν εμφανίζεται ο Darkness Devil, δεν γίνεται να μην νιώσεις όλο τον τρόμο που ξεπετσιάζει τους χαρακτήρες εκείνη τη στιγμή. Το στήσιμο των σελίδων, ο σουρρεαλιστικός τρόπος που επιλέχθηκε για να εκτυλιχθεί η σκηνή, είναι τόσο εξαιρετικά που, από το σχέδιο μόνο, έχει περάσει όλη η ουσία του φόβου ενάντια σε έναν τόσο δυνατό διάβολο. Επίσης, σε μένα αρέσει και το ιδιαίτερο, αναγνωρίσιμο στυλ του Fujimoto, ξεχωρίζει πολύ από δουλειές άλλων μανγκάκα και δεν παριστάνει ότι δεν είναι ψηφιακό. Θέλω πάρα πολύ να μοιραστώ διάφορα φανταστικά designs ορισμένων πολύ σημαντικών devils, αλλά οι αποκαλύψεις τους είναι πολύ δυνατές στο μάνγκα, οπότε συνισταται χίλιες φορές να τα βιώσει κάποιος μέσα στο έργο. Το τρίτο σημείο στο οποίο θέλω οπωσδήποτε να αναφερθώ είναι οι πολύ έντονες επιρροές του Fujimoto από τον κινηματογράφο, όντας μεγάλος σινεφίλ. Η ροή των ιστοριών του, τα ίδια τα καρέ, οι οπτικές γωνίες που επιλέγει, οι πολύ έντονες οπτικά σκηνές που παρουσιάζονται σχεδόν σαν σκηνικά, ο τρόπος που το μάτι του αναγνώστη "γλιστρά" από το ένα καρέ στο άλλο, τα τρικς που χρησιμοποιεί για να δείξει την ροή του χρόνου με το paneling, είναι όλα πράγματα και τεχνικές που καθιστούν την ανάγνωση του Chainsaw Man πολύ παρόμοια με την προβολή μιας B-ταινίας δράσης. Είναι πολύ ιδιαίτερο και σπέσιαλ και είναι πολύ σημαντικό να του αναγνωριστεί αυτή η μοναδική κατεύθυνση που έχει πάρει στον τομέα των μάνγκα. Αυτή η κινηματογραφική αίσθηση υπάρχει σε όλες τις δουλειές του και είναι, θεωρώ, φυσικό επακόλουθο της αγάπης του για τις ταινίες. Ένα άνιμε βασισμένο στο μάνγκα πρόκειται να ξεκινήσει πολύ σύντομα και υπάρχει φοβερό hype επειδή το πρώτο υλικό που έχουμε δει είναι εξαιρετικό. Μην ξεχνάμε ότι το στούντιο που έχει αναλάβει τη μεταφορά είναι η MAPPA, που είναι γνωστή για την φοβερή ποιότητα στα έργα τους. Η παραπάνω εικόνα είναι από τα πρώτα key art που βγήκαν στη δημοσιότητα αφού ανακοινώθηκε το άνιμε! Εν ολίγοις, χάρμα οφθαλμών, γαμάτη ιστορία, διασκεδαστική παρέα στο τραίνο για τη σχολή. Το συγκεκριμένο μάνγκα είναι σχεδόν τέλειο. Το μόνο πράγμα που θα με εμπόδιζε ίσως από το να του δώσω ένα 10 από θέμα απόλαυσης θα ήταν το γεγονός ότι τα τελικά κεφάλαια σε ένα σημείο, για πολύ λίγο, με έχασαν γιατί μπερδεύτηκα Δώστε του μια ευκαιρία, υπάρχει λόγος που είναι στα ανερχόμενα επικά μάνγκα για αναγνώστες!
  17. Ημερομηνία Κυκλοφορίας στα Ελληνικά: 19-04-2018 Υλικό της Συλλογής: Venom by Rick Remender v1 (Venom v2 01-05, May/ September 2011) Ο Φλας Τόμσον έχει αλλάξει αρκετά ως χαρακτήρας από τότε που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Amazing Fantasy 15 το 1962, παρέα με τον φιλικό αραχνάκια της γειτονιάς σας: Από νταής και νέμεση του Πίτερ Πάρκερ που όμως ήταν οπαδός του Σπάιντι, σε φίλο του Πίτερ, και τελικά σε στρατιώτη που έχασε τα πόδια του υπηρετώντας την πατρίδα του. Την μεγαλύτερη πρόκληση όμως θα την αναλάβει όταν κλιθεί να γίνει ο νέος ξενιστής του συμβιωτικού οργανισμού γνωστού ως Βένομ, που έφερε μαζί του ο Σπάιντι από τους αρχικούς μυστικούς πολέμους, που μετά διάλεξε τον Έντι Μπροκ, οδηγώντας τον στην παράνοια και μετά δόθηκε στον ήδη παρανοϊκό Μακ Κάργκαν, τον πρώην Σκορπιό. Θα τα πάει άραγε καλύτερα αυτός σε σχέση με τους προκάτοχους ξενιστές ή θα τον κυριεύσει και αυτόν ο Βένομ. Σπόιλερ: Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η έκδοση περιέχει τα πρώτα 5 τεύχη της σειράς του Rick Remender και βγήκε για να εκμεταλλευτεί τον ενδιαφέρον που υπήρχε χάρη στην - τότε - επερχόμενη ταινία της Sony, ταινία που παραδόξως έκανε μεγάλη επιτυχία, παρόλα τα προβλήματα της. Η σειρά στο εξωτερικό έφτασε τα 47 τεύχη (μαζί με τα διάφορα .1 ενδιάμεσα τεύχη). Περίεργη επιλογή για πρώτο τίτλο Βένομ στην χώρα μας, μιας και προφανώς θα περίμενε κανείς κάτι από Έντι Μπροκ, αλλά είναι από τους τίτλους που είχαν πέραση στην Αμερική στην τρέχουσα δεκαετία από την παραγωγή της Μάρβελ, και μπορεί κανείς να καταλάβει το γιατί διαβάζοντας τον τόμο. Η ιστορία είναι εύπεπτη και έχει ένα άλφα ενδιαφέρον, αντιγράφει την φόρμουλα των τίτλων του Spider-Man (στην προσπάθεια του Φλας να ισορροπήσει μεταξύ της τροπής που έχουν οι περιπέτειες του και τις υποχρεώσεις που έχει απέναντι στα άτομα που αγαπά) και σαφώς προκαλεί το ενδιαφέρον και για πιθανή συνέχεια, άσχετα που πιθανότατα αυτή δεν θα έρθει ποτέ στην χώρα μας. Τον τροχό πάντως δεν τον ανακαλύπτει ξανά. Η έκδοση είναι στα τυπικά στάνταρ της Οξύ. Περιέχει πάντως και ένα gallery με μερικές σελίδες του κόμικ ως δείγμα αμελάνωτες και μελανωμένες.
  18. Ψάχνοντας για βραβευμένα one-shots, έπεσα πάνω σε ένα κόμικ με τον τίτλο-σιδηρόδρομο που βλέπετε πάνω πάνω και δεν χρειάζεται να επαναλάβω. Το κόμικ αυτό ήταν υποψήφιο για Best Single Issue/One-Shot στα Eisner 2019. Δημιουργός είναι ο Βραζιλιάνος Arabson (με χρώματα από τον συμπατριώτη του Anderson Cabral). Πρωτοεκδόθηκε στην Βραζιλία το 2016 και το 2018 μεταφράστηκε ("adaptation" αναφέρεται στο εσωτερικό της αμερικανικής έκδοσης) από τον James Robinson για λογαριασμό της Image. Η Elisabeth Dumn είναι σωστό αγρίμι. «Ούτε ο Διάβολος δεν μπορεί να την κάνει καλά», λένε όλοι στην περιοχή. Γι' αυτό άλλωστε την έχει κλείσει ο πατέρας της σε οικοτροφείο. Όταν, μια νύχτα, ο ίδιος ο Διάβολος θα τον επισκεφτεί, εξαιτίας μιας παλιάς συμφωνίας, ο κύριος Dumn θα προτείνει κάποιο άλλο αντίτιμο για τα πλούτη του: την Elisabeth. Ο Arabson παίρνει το αρχέτυπο της συμφωνίας με τον Διάβολο και τo μεταφέρει στο σήμερα, με δράση, αναφορές στην μπλουζ και μπόλικο χιούμορ. Μην περιμένετε κάτι βαθυστόχαστο, παρότι κάνει κάποιες νύξεις σε κοινωνικά θέματα και, προς το τέλος, επιχειρεί να δώσει μια κάποια φιλοσοφικότητα. Παραμένει ένα διασκεδαστικό κόμικ, ευκολοδιάβαστο (είναι εξάλλου μόνο 66 σελίδες) και φρέσκο. Φρέσκο, κυρίως χάρη στο σχέδιο του Arabson. Ίσως ξενίσει αρκετούς, αλλά εγώ το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Μου θύμισε έντονα το στιλ του Rafael Grampá στο πιο καρτουνίστικο, ενώ το στήσιμο ορισμένων καρέ μου έφερε στο μυαλό τα καδραρίσματα του Eduardo Risso. Πολύ καλό και το coloring του Cabral, ο οποίος έχει εργαστεί ως κολορίστας σε εκδόσεις της IDW και της Titan. Το προτείνω. Δεν θα σας αλλάξει την ζωή, αλλά επουδενί δεν θα σας αφήσει και αδιάφορους.
  19. Το εξώφυλλο είναι εμπνευσμένο από την "κραυγή" του Edvard Munch Ο Junji Ito είναι για τα manga ότι είναι ο Stephen King για τη λογοτεχνία: Ο Βασιλιάς του Τρόμου. Κι είμαστε στην ευχάριστη θέση, εν έτει 2022, να δούμε την πρώτη κυκλοφορία ανθολογίας του Ίτο στα ελληνικά, από την Jemma Press! Πρόκειται για την πρώτη συλλογή της νέας horror περιόδου του, μετά από 8 χρόνια απουσίας από το είδος του τρόμου. Οι ιστορίες αυτής της συλλογής, πρωτοδημοσιεύτηκαν στο shojo περιοδικό Nemuki (2013-2014). Κυκλοφόρησε σε τόμο από τη Viz Media το 2018. Όπως λέει κι ο ίδιος, στην εισαγωγή του τόμου, στην πρώτη του ιστορία, "Το Κρεβάτι", ο επιμελητής του είχε αμφιβολίες για το αποτέλεσμα και το ξαναέφτιαξε από την αρχή. Κι η αλήθεια είναι ότι το "Κρεβάτι" είναι ίσως κι η πιο αδύναμη ιστορία του τόμου. Η συνέχεια όμως... είναι ανατριχιαστικά καλή, για τα γούστα μου τουλάχιστον. Πολλοί δεν βάζουν αυτή τη συλλογή στα καλύτερα έργα του Ίτο, αλλά προσωπικά θα διαφωνήσω. Έχει αυτόν τον τρόμο, που "it grows on you". Έχει όλα τα κλασσικά συστατικά: body horror; τσεκ. δημιουργεί τρόμο μέσα από τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα; τσεκ; βρίσκει ισορροπίες ανάμεσα στο αθώο και το αποτρόπαιο, το γκροτέσκο; τσεκ. Επίσης έχει και κάτι που έλειπε από τα υπόλοιπα έργα του που έχω διαβάσει: το υπόγειο χιούμορ. Η επιτυχία των ιστοριών του κάποιες φορές έχει να κάνει με το τρομακτικό, που προβάλλει μέσα σε πράγματα και σχέσεις που γεννούν ασφάλεια. Το σπίτι, το κρεβάτι, την οικογένεια, τις συντροφικές/οικογενειακές σχέσεις, την επιστήμη. Ή άλλοτε με την άγρια φύση ή την "άγρια" ανάγκη του καλλιτέχνη για έμπνευση κι επιτυχία. Εδώ, οι ιστορίες είναι αυτοτελείς, μόνο σε δυο ιστορίες τα ονόματα των πρωταγωνιστών επαναλαμβάνονται. Αν και όλοι οι ήρωες των ιστοριών έχουν τα θέματά τους, στην πλειοψηφία τους οι γυναικείοι χαρακτήρες του είναι αρκετά ενεργοί, είτε για το καλύτερο είτε για το χειρότερο. Ενώ οι αντρικοί χαρακτήρες είναι συνήθως πιο αποστασιοποιημένοι ή παγιδευμένοι. Αυτό μπορεί να έχει να κάνει και με το ότι αρχικά ο Ίτο απευθυνόταν σε κοινό των shojo manga. Οι ιστορίες που ξεχώρισα περισσότερο είναι το Μαυροπούλι, Ο Ήπιος Αποχαιρετισμός κι Η γυναίκα που ψιθύριζε. Tο σχέδιο είναι για μια ακόμη φορά υπέροχο. Η ελληνική έκδοση είναι πολύ όμορφη, με προσεγμένο εξώφυλλο με αυτιά, καλή μετάφραση, ένα κατατοπιστικό επίμετρο από τη Μυρτώ Τσελέντη κι έναν πρόλογο του ίδιου του δημιουργού. Θα μπορούσε να αποτελέσει άνετα μια πρώτη γνωριμία με το έργο του Ίτο και τα manga τρόμου, ακόμα και για όποιους δεν έχουν ξανασχοληθεί με το είδος. Εννοείται πως προτείνεται και πολύ θα ήθελα να δω κι άλλες τέτοιες εκδόσεις στο μέλλον! Μια πού ενδιαφέρουσα κριτική από τον Joe McCulloch στο Comics Journal
  20. Πρόκειται για ένα από τα πολλά κόμικς εκεί έξω που ασχολούνται με τη "μαύρη κουλτούρα". Τι όχι; Η υπόθεση του κόμικ εκτυλίσσεται τη δεκαετία του 1920, κατά την περίοδο της "αναγέννησης του Harlem". Μια ιστορική περίοδο φορτισμένη από τις κινητοποιήσεις των αφροαμερικάνων, την έκρηξη της μαύρης καλλιτεχνικής δραστηριότητας και το λευκό ρατσισμό. Για να είμαστε πιο ακριβείς, σε μια steampunk εκδοχή της. Η Νέα Υόρκη έχει γεμίσει από τέρατα δηλητηριασμένα από ρατσισμό κι η οικογένεια Sangerye προσπαθεί να σώσει την πόλη και να γιατρέψει τα τέρατα επιστρέφοντάς τα στην αρχική τους μορφή. Το έργο αυτό αποδεικνύεται όλο και δυσκολότερο. Η υπόθεση του κόμικ έχει να κάνει με μια οικογένεια κυνηγών τεράτων. Αλλά μιλάει για πολύ περισσότερα απ' αυτό. Οι πρωταγωνιστές μας όπως θα χετε καταλάβει ήδη είναι αφροαμερικάνοι. Από τα πρώτα τεύχη γίνεται αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για καρικατούρες, αλλά για τρισδιάστατους διακριτούς χαρακτήρες, με διαφορετικές συμπεριφορές, όνειρα, τρόπο δράσης, αντίληψη της πραγματικότητας. Οι συγκρούσεις δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα τέρατα, την αστυνομία και εξωτερικές απειλές γενικότερα, αλλά εξελίσσονται και μες στους κόλπους της οικογένειας (όπως συμβαίνει και στις περισσότερες άλλωστε). Χωρίς να χάσει καθόλου τη διασκεδαστική του μορφή, το κόμικ μιλάει αβίαστα για το ρατσισμό και το σεξισμό, χωρίς να δημιουργεί πουθενά την αίσθηση ότι κάνει κήρυγμα. Η δυναμική των φύλων μέσα στα πλαίσια της οικογένειας, δίνει μια ακόμα αληθοφανή κι ιστορική πτυχή στο κόμικ, σε αυτό το συνεχές παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασία, τον τρόμο και την αληθινή ζωή. Άλλο ένα σημείο που εκτίμησα είναι ο τρόπος που παρουσιάζει την αντιπαράθεση με την αστυνομία. Διαθέτει ρεαλισμό και διαχρονικότητα, που ανταποκρίνεται και στη σημερινή πραγματικότητα εξίσου. Το κόμικ διακρίνεται από μπόλικη δράση σε σωστές δόσεις, υποβλητική ατμόσφαιρα, αληθοφανείς χαρακτήρες, ζωντανό Harlem. Μιλάει για τα τέρατα, εμφανή και αφανή. Διακατέχεται από έντονα συναισθήματα: μίσος, φόβο, πικρία και στον αντίποδα ελπίδα και συντροφικότητα, γενναιότητα που ξυπνά απρόβλεπτες στιγμές. Πρόκειται για ένα ταξίδι στις πικρές ρίζες. Η όρεξη των δημιουργών αποτυπώνεται στη ζωντάνια αυτού του κόμικ που λειτουργεί πολυεπίπεδα. οι διάλογοι είναι έξυπνοι, άμεσοι, αληθοφανείς. Το εικαστικό κομμάτι μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή. Καθώς το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της νύχτας, η χρωματική παλέτα αποδεικνύεται εξαιρετική. Δημιουργείται η σκοτεινή δυναμική ατμόσφαιρα που χρειάζεται, χωρίς να πέφτει στην παγίδα των μουντών χρωμάτων. Οι steampunk πινελιές δίνουν περιθώριο για πειραματισμούς. Το στήσιμο των πάνελς δεν είναι καθόλου στατικό και αναδεικνύει τη ροή της ιστορίας, χωρίς να την πνίγει. Έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα έξι τεύχη, πέντε στην κλασσική σειρά κι ένα "Red summer special". Οι πωλήσεις του πρώτου τεύχους πήγαν τόσο καλά, που χρειάστηκε ανατύπωση μόλις δυο μέρες μετά την πρώτη κυκλοφορία του. Θα μεταφερθεί σύντομα και σε ταινία, από τον Ryan Coogler, το σκηνοθέτη του Black Panther, μια από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της Marvel. Ήταν υποψήφιο για βραβείο Eisner το 2019 στην κατηγορία Best New Series και για Ringo award στην κατηγορία Best Series.
  21. H πρώτη αυτοέκδοση του Ντεννι Γιατρά, το Dark Practice είχε βγει πριν από 4 χρόνια και μου είχε τραβήξει την προσοχή από τότε. Δυστυχώς δεν βρήκα καλές φωτογραφίες από σελίδες του στο internet, οπότε βασίζομαι σε κάποιον συνφορουμίτη να προσθέσει κάποιες. Το σχέδιο του πάντως, και ειδικά ασπρόμαυρο όπως είναι σε αυτά τα δύο τεύχη, είναι πάρα πολύ όμορφο και προσεγμένο, και ξεχωρίζει από το μέσο όρο. Και μπορώ να σας πω ότι μου αρέσει περισσότερο έτσι παρά χρωματισμένο, όπως στο Equidistance και στο Διγενή. Ταιριάζει βέβαια και με το σενάριο, το οποίο ασχολείται με μάγισσες, και μια κατάρα η οποία κρατάει χρόνια, σε μια επαρχιακή πόλη της Αγγλίας. Γραμμένο στο αγγλικά, έχει κάποιες εκφράσεις λίγο παράταιρες, αλλά, και επαναλαμβάνω, όλα τα λεφτά είναι το σχέδιο, και η σκηνοθεσία και το layout των σελίδων, είναι για δημιουργό πιο φτασμένο, και όχι πρωτοεμφανιζόμενο (το 2018 που βγήκε το πρώτο). Πάρτε τα και τα 2, αξίζουν.
  22. Τον Νοέμβριο του 2018, ο Δημήτρης Κοσκινάς δημιουργεί μία σειρά τρόμου, εμπνευσμένη από τους αστικούς μύθους της Αθήνας. Η εν λόγω σειρά αποτελείται από τρία τεύχη (δύο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι αυτή την στιγμή) κι αναφέρονται στην οικία Βελισσαρίδη, ένα παλιό αρχοντικό, το οποίο κρύβει πολλά θανάσιμα μυστικά. Το πρώτο τεύχος φέρει τον τίτλο "ΕΝ ΟΙΚΙΑ ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΔΗ". Το δεύτερο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019 και τιτλοφορείται "EX INFERNIS". Σεναριακά τα δύο πρώτα τεύχη συνδυάζουν το παρελθόν με το παρόν, τον τρόμο με την αγωνία, το σεξ με τον σαδομαζοχισμό. Και φυσικά υπάρχει και το μεταφυσικό στοιχείο, που δίνει αίγλη στην όλη πλοκή. Οι δύο ιστορίες μπορούν να διαβαστούν αυτοτελώς, αλλά ταυτόχρονα είναι δημιούργημα μίας ενιαίας ιστορίας, η οποία (όπως είπα και πριν) θα ολοκληρωθεί στο τρίτο και τελευταίο τεύχος. Το αρνητικό στο όλο εγχείρημα, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ότι βγάζει μία μεγάλη βιασύνη. Οι ιστορίες είναι σύντομες, με αποτέλεσμα να παλεύουν άτσαλα να ολοκληρωθούν, χαλώντας το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είναι απείρως καλύτερο αν ήταν σε μορφή graphic novel. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, όμως, ότι έχουν κατατεθεί μεγάλα ποσοστά φαντασίας, ιδίως στον τομέα του τρόμου. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία σειρά που δημιουργεί έντονα συναισθήματα και κρατάει τον αναγνώστη, αλλά θα ήθελα να είχε γίνει καλύτερη διαχείριση. Οι λάτρεις των ιστοριών τρόμου, ας επενδύσουν άφοβα. Οι υπόλοιποι διαβάστε με δική σας ευθύνη. Από το σχέδιο και το μελάνωμα δεν έχω το παραμικρό παράπονο, καθώς είναι πολύ ρεαλιστικά. Ο δημιουργός φροντίζει να κρατά ζωντανό το σενάριο, με ένα κατάλληλο σχέδιο, που ενισχύει το μυστηριακό στυλ τρόμου, που θέλει να περάσει στον αναγνώστη. Το ασπρόμαυρο χρώμα, νομίζω, ότι ταιριάζει απόλυτα στην συγκεκριμένη περίπτωση. Και τα δύο τευχάκια, σαν εκδόσεις, είναι καλοφτιαγμένα, πάντα σε σύγκριση με το φορμά τους. Έχουν παχύ χαρτί στο εξώφυλλο, ενώ αρκετά παχύ είναι και το ματ χαρτί του εσωτερικού, με αποτέλεσμα να το κρατάει καλύτερα σταθερό η καρφίτσα. Το πρώτο τεύχος αριθμεί 16 σελίδες, ενώ το δεύτερο ανεβαίνει στις 24. Σαν έξτρα υλικό, ο αναγνώστης θα βρει μία εισαγωγή στην δημιουργία της περιβόητης οικίας Βελισσαρίδη, ενώ μετά το τέλος της κάθε ιστορίας, υπάρχει μία σελίδα που ουσιαστικά κάνει την τελική αφήγηση, που την ολοκληρώνει. Στο εσωτερικό μέρος τους οπισθόφυλλου υπάρχει η βιογραφία του δημιουργού, καθώς και (ακόμα) μία εισαγωγή της σειράς. Επέλεξα να βάλω αυτή την σειρά στο τμήμα των ενεργών εκδοτών, μιας κι αναφέρεται σαν εκδοτική η DN PUBLICATION, με εκδότη τον ίδιο τον Κοσκινά και με αριθμό ISSN: 2653-9039. Αν νομίζετε ότι θα πρέπει να πάει στα φανζίν, κανένα πρόβλημα. Ας παραθέσουμε και δύο σελίδες από το εσωτερικό, για να πάρετε μία ιδέα για το σχέδιο.
  23. Με αφορμή την ταινία Aquaman του 2018, οι εκδόσεις Anubis κυκλοφόρησαν τότε έναν αυτόνομο τόμο του ήρωα. Περιέχει την ιστορία "Throne of Atlantis", στην οποία ο Άκουαμαν προσπαθεί να εμποδίσει έναν πόλεμο ανάμεσα στην υποθαλάσσια πόλη της Ατλαντίδας και στους λαούς της στεριάς. Με αφορμή τον επικείμενο πόλεμο, έχουμε την ευκαιρία να εμβαθύνουμε στη διττή προσωπικότητα του Άκουαμαν. Από τη μια είναι ένας υπερήρωας, που προστατεύει όλους τους ανθρώπους. Από την άλλη, είναι ο αδελφός του βασιλιά της Ατλαντίδας, με τον οποίο συχνά συζητάνε για τα συμφέροντα της πατρίδας τους. Φαίνεται ότι για να επιτευχθεί η ειρήνη, ο Άκουαμαν πρέπει να συμφιλιώσει πρώτα τις αντίθετες πλευρές του εαυτού του. Η ιστορία περιέχει τεύχη από δύο τίτλους (Aquaman και Justice League), ενώ συμμετέχουν τέσσερεις συνολικά σχεδιαστές. Παρόλα αυτά το σκίτσο παραμένει ομοιόμορφο και πανέμορφο σε όλον τον τόμο. Επίσης, η ιστορία ρέει με ικανοποιητικό ρυθμό και διατηρεί την αγωνία μέχρι το τέλος. Μου άρεσε πολύ που η ιστορία επικεντρώνεται κυρίως στον Άκουαμαν και τους οικείους του: τον αδελφό του Ορμ, τον πιστό του σύμβουλο Βάλκο και την αγαπημένη του, τη Μέρα. Τα μέλη της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης είχαν συμπληρωματικό ρόλο, καθώς η ιστορία αυτή αφορά πρωτίστως τον Άκουαμαν. Ο συγγραφέας μας παραδίδει πολυσύνθετους χαρακτήρες, για τους οποίους θα ήθελα να ξαναδιαβάσω. Αποφεύγει δηλαδή με έξυπνο τρόπο να χαρακτηρίσει τον οποιονδήποτε ως "κακό" ή "καλό". Όλοι έχουν βαθύτερα κίνητρα και πράττουν με γνώμονα ό,τι θεωρούν καλύτερο για τους πολλούς, όχι για τον εαυτό τους. Η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ. Μπορώ να πω ότι πλέον εκτιμώ τον Άκουαμαν ως ήρωα, μολονότι αυτή είναι η πρώτη του ιστορία που διαβάζω. Εξαιρετική ήταν επίσης και η ελληνική έκδοση, με ωραία μετάφραση και χαρτί πολυτελείας. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!
  24. Τελευταίο πόνημα του μεγάλου Ζακ Ταρντί ( Goddamn this War!, Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή, Το Μελαγχολικό Κομμάτι της Δυτικής Ακτής, Ομίχλη στην Γέφυρα του Τόλμπιακ κ.α.), ενός από τους προσωπικά αγαπημένους μου κομίστες, είναι το πολύ προσωπικό I, Rene Tardi, Prisoner of War in Stalag IIB. Όπως περιγράφει και ο τίτλος, ο Ζακ παίρνει αφηγήσεις του πατέρα του ανά τα χρόνια και συνθέτει το ψηφιδωτό της εμπειρίας του από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ξεκινά από τον νεανικό ενθουσιασμό του 20χρονου Ρενέ που μπαίνει εθελοντικά στον -ανίκητο αλλά με εξοπλισμό του 1915- γαλλικό στρατό το 1939. Περνά από την βραχεία θητεία του ως χειριστής πολυβόλου στα γαλλικά τεθωρακισμένα και καταλήγει στην αιχμαλώτιση του και την μεταφορά του ως PoW στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Stalag IIB στην Πομερανία. Το πολύ μεγάλο αυτό κόμικ πήρε στον Ταρντί πάνω από 3 χρόνια για να ολοκληρώσει (χρόνος που μου φάνηκε και σχετικά λίγος δεδομένης της ηλικίας του και της πολιτικής του δραστηριότητας στην Γαλλία που του τρώει αρκετό χρόνο) και χωρίζεται σε τρεις τόμους, εκ των οποίων ο πρώτος εκδόθηκε ταυτόχρονα στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά το 2018 και είναι αυτός που μέχρι στιγμής έχω διαβάσει. Δεν θα μπω στην διαδικασία να εκθειάσω το έργο ή να βυθιστώ σε πληροφορίες περί ιστορικής ακρίβειας και λεπτομέρειας γιατί ο τόμος (και υποθέτω και οι επόμενοι δύο) έχει αρκετές σελίδες προλόγου με αυτό το περιεχόμενο και μεταξύ μας δεν είναι αυτά που κράτησα διαβάζοντας το. Το συμπάθησα από την πρώτη στιγμή γιατί βγάζει από τα πρώτα καρέ αυτό τον χλευαστικό γλυκόπικρο αέρα που μόνο όσοι έζησαν δια ζώσης το όλο σκηνικό μπορούν να εκπέμψουν. Ανήκει σε αυτή την κατηγορία των πολεμικών έργων (είτε βιογραφιών, είτε ιστορικής φαντασίας, είτε μαρτυριών) που προσφέρουν την ρεαλιστικότερη δυνατή ματιά στο πως βίωσε ο εκάστοτε πρωταγωνιστής την κατάσταση. Κουνώντας το δάχτυλο στο Χόλιγουντ και γενικά στα μέινστριμ μίντια όσον αφορά την απεικόνιση του β' π.π., αποφεύγει απόλυτα να παίξει το χαρτί του άρρωστου ρομαντισμού του πολέμου. Ταυτόχρονα δεν μπαίνει στο τριπάκι να τα δείξει όλα μαύρα και άραχνα ανά πάσα ώρα και στιγμή, θυμίζοντας μας ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το χιούμορ υπήρχε και αποτελούσε βασικό όπλο αντεπίθεσης και συσπείρωσης των φυλακισμένων. Ενδεικτικά, ο Ρενέ περιγράφει πως σε κάθε μέτρημα των φυλακισμένων πρωί και βράδυ μπέρδευαν τους φύλακες με αποτέλεσμα να μετράνε ξανά και ξανά βγάζοντας άλλα αθροίσματα. Ακόμα και αν έτρωγαν ξύλο με μακριά λάστιχα και γκλοπ, ή ακόμα και αν έστεκαν για ώρες στο χιόνι, κάθε φορά έκαναν το ίδιο και γελούσαν με τους Γερμανούς που τσακώνονταν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο πιο ανίκανος. Είναι ένα έργο λοιπόν που παρόλο την μαυρίλα που αναμενόμενα περιέχει έχει αστεία σημεία και έναν κυνικό Ρενέ που πετάει την μια ατάκα μετά την άλλη. Θυμίζει έντονα Σλουμπ και Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο και αυτό αρκεί για να το εκτιμήσεις. Το σχέδιο είναι πιο άγριο από το σύνηθες του Ταρντί, επίτηδες ασπρόμαυρο με μόνο χρώμα το κόκκινο της ναζιστικής σημαίας και του αίματος. Κλασικό τρικ του Ταρντί που χρησιμοποιεί και αλλού (π.χ. στον εξολοθρευτή κατσαρίδων) και δημιουργεί μεγαλύτερη και αμεσότερη αντίθεση μεταξύ των εκάστοτε μεν και δε. Αυτό που διαφέρει από τα συνηθισμένα του είναι πως έχει μεγάλα μπαλονάκια με πάρα πολύ κείμενο, σίγουρα για να βάλει μέσα όλα όσα του περιέγραψε ο πατέρας του και να ενισχύσει τον βιωματικό χαρακτήρα του κόμικ. Παρόλα αυτά, έπιασα τον εαυτό μου σε αρκετές φάσεις να κουράζομαι με το πόσο έπρεπε να διαβάσω και εδώ πιστεύω ότι μπορούσε να κάνει και καλύτερη κατανομή μεταξύ σκίτσου-κειμένου, άλλωστε δεν είναι κανένας χθεσινός. Το κόμικ έχει μια ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου γιατί μια έκθεση που βρέθηκα κάποτε και βασίστηκε στην κυκλοφορία του, ήταν και ο λόγος που γνώρισα τον Ταρντί από κοντά. Περιττό να περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, από το να τον ακούω να περιγράφει τεχνικές σχεδίου με σπαστά αγγλικά μέχρι να χαζεύω κάτι εκατοντάδες αυθεντικές σελίδες από κόμικ του. Στην έκθεση ήταν σχεδόν αυτούσια τα Α3 από το Rene Tardi και μερικά αντικείμενα του πατέρα του τα οποία εμφανίζονται στο κόμικ και χρονολογούνται από την περίοδο του πολέμου και συγκεκριμένα της φυλάκισης του (π.χ. ο ξύλινος πελεκάνος που κατασκεύασε στο Stalag IIB και υπήρχε σε σταντ στην έκθεση). Χαρακτηριστικό του κόμικ είναι η ιδέα του Ταρντί να συμπεριλάβει στα καρέ των εμπειριών του πατέρα του τον ίδιο όταν ήταν παιδί, σαν να ήταν εκεί όταν τα ζούσε. Πρακτικά σπάει τον τέταρτο τοίχο γιατί βάζει τον εαυτό του να πετάει διάφορα δηκτικά σχόλια στον πατέρα του και να συνδέει το μικρό Ζακ με τον αναγνώστη. Νομίζω για όσους γουστάρουν war literature αξίζει σίγουρα, παρά την - δικαιολογημένα - τσιμπημένη τιμή του.
  25. Η April συμμετείχε σε μια μαζική ληστεία: 52 χτυπήματα σε μία ημέρα, στην ίδια πόλη! Το σχέδιο δούλεψε στην εντέλεια, αλλά γιατί ένας-ένας οι συνεργοί της δολοφονούνται; Έχοντας στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου της πολλές τσάντες γεμάτες δολάρια, η April (ή μήπως τη λένε May;) προσπαθεί να ξεφύγει όχι μόνο από την αστυνομία, αλλά και από τους προδομένους «συναδέλφους» της. Βασικός συνοδοιπόρος σε αυτή την προσπάθεια διαφυγής είναι ο γιος της, Eugene, που δεν έχει καν μπει στην εφηβεία. Το Bastard (Bâtard στο πρωτότυπο) του Max de Radiguès αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση από εκδοτικής άποψης. Μεταξύ 2014 και 2015, ο de Radiguès αυτο-εξέδωσε την ιστορία σε 16 ολιγοσέλιδες συνέχειες, οι οποίες το 2017 συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο από την Casterman. Μάλιστα, στην έκδοση αυτή, συμμετέχουν με pin-ups και μονοσέλιδα στριπάκια πολλοί δημιουργοί, μεταξύ των οποίων οι Lewis Trondheim, Noah Van Sciver και Luke Pearson. Το 2018, το κόμικ μεταφράστηκε από την Fantagraphics και τυπώθηκε σε μια παρόμοια έκδοση, αλλά χωρίς τα προαναφερθέντα μονοσέλιδα. Όπως φαίνεται και στις εικόνες, το σχέδιο είναι υποτυπώδες, αλλά κάνει μια χαρά τη δουλειά του. Ο de Radiguès ξέρει πώς να στήσει τα καρέ του, έτσι ώστε να μην κάνουν τον αναγνώστη να χασμουριέται, γεγονός όχι παράξενο αν σκεφτεί κανείς ότι έχει αποφοιτήσει από το περίβλεπτο Institut Saint-Luc των Βρυξελλών. Βέβαια, αυτό που «μετράει» πραγματικά, είναι το σενάριο. Στα χνάρια των Lone Wolf and Cub και Road to Perdition, ο de Radiguès σκιτσάρει ένα βίαιο νεο-νουάρ, το οποίο ωστόσο χρησιμοποιεί για να μιλήσει για τις ανθρώπινες σχέσεις: μητέρας-γιου, πατέρα-γιου, μεταξύ συζύγων και μεταξύ φίλων. Χωρίς να καταδύεται σε μεγάλα βάθη, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ενδιαφέρον δίδυμο και να δώσει αρκετές συγκινητικές στιγμές. Αξίζει να σημειωθεί ότι η σπίθα που άναψε το φιτίλι αυτού του κόμικ, ήταν ένα road trip του δημιουργού στις νοτιοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, περιοχές όπου κινούνται και οι χαρακτήρες του. Το κόμικ είχε σημαντική απήχηση στο γαλλόφωνο κοινό. Διακρίθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της Ανγκουλέμ (έλαβε το Prix des lycées και ήταν υποψήφιο για Polar SNCF) και κέρδισε το σημαντικό Prix SNCF du Polar. Αν ψάχνετε κάποιο κόμικ του είδους που να διαβάζεται γρήγορα και να προσφέρει κάτι διαφορετικό, ρίξτε του μια ματιά.
×
×
  • Create New...