Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2017'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ο Oscar Forrest, ένας Ιρλανδός φωτογράφος που προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, συμμετέχει σε μια ολιγομελή αποστολή στις ανεξερεύνητες (από τον λευκό άνθρωπο) εκτάσεις της Άγριας Δύσης. Ο κύριος Stingley, αρχηγός της αποστολής, καταγράφει με ασυνήθιστη ακρίβεια όσα βλέπει στους ινδιάνικους καταυλισμούς και μιλάει συνεχώς για έναν καινούργιο, τέλειο κόσμο που θα γεννηθεί σε αυτά τα εδάφη. Το τρίτο και τελευταίο μέλος της αποστολής είναι ο Milton, ένα αγροτόπαιδο από το Κάνσας με παράξενες ικανότητες. Οι τρεις τους, αφού διασχίσουν το Τέξας, φτάνουν στην περιοχή των Κομάντσι, των φημισμένων ιππέων των Μεγάλων Πεδιάδων... Πρόκειται για ένα graphic novel 104 σελίδων, το οποίο εκδόθηκε το 2016 από την Casterman, με τον τίτλο L'odeur des garçons affamés. Απέσπασε τρία βραβεία, με κυριότερο αυτό του Prix Saint-Michel Καλύτερου Σχεδίου. Το 2017 η SelfMafeHero έβγαλε την αγγλόφωνη (σκληρόδετη) έκδοση. Κάθε κόμικ που βγάζει ο Frederik Peeters, αποτελεί για εμένα γεγονός. Όταν πριν κάποια χρόνια είδα ότι πρόκειται να ασχοληθεί με το western, ενθουσιάστηκα, γιατί περίμενα ότι θα δώσει μια φρέσκια οπτική στο κουρασμένο αυτό είδος. Βέβαια, τα credits του σεναρίου πάνε στην Loo Hui Phang. Γεννημένη στο Λάος και μεγαλωμένη στην Γαλλία, η Phang έχει γράψει αρκετά κόμικς, αλλά προσωπικά δεν την γνώριζα. Τελικά, το γιατί καθυστέρησα τόσο πολύ να διαβάσω το The Smell of Starving Boys δεν το ξέρω ούτε κι εγώ. Είναι κάπως δύσκολο να γράψω για το κόμικ αυτό. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, υπάρχουν λεπτομέρειες που δημιουργούν μια αδιευκρίνιστα απόκοσμη αίσθηση. Μέχρι να ολοκληρώσω την ανάγνωση, αυτή η αίσθηση παρέμενε στο στομάχι μου. Στο ενδιάμεσο είχαν περάσει μπροστά από τα μάτια μου παρανοϊκά σχέδια, υπερφυσικά όντα και σεξουαλικές «παρεκκλίσεις». Δεν είναι τόσο παράξενο όσο το Pachyderme, αλλά αρκεί για να αποκλείσει ένα σημαντικό μέρος του αναγνωστικού κοινού που θέλει να διαβάσει ένα western. Οι απόψεις της Phang με βρίσκουν σύμφωνο και μου άρεσε ο τρόπος που τις πέρασε στο κόμικ, παρότι πιστεύω ότι σε κάποιους θα φανούν παράταιρες. Η ιστορία έχει ενδιαφέρον, γιατί είναι αδύνατη οποιαδήποτε πρόβλεψη για το τι μέλλει γενέσθαι. Σίγουρα κάποια πράγματα έχουν επίτηδες αφεθεί μετέωρα κι αυτό είναι κάτι που δεν με χαλάει, if done right. Το στοιχείο αυτό είναι που το καθιστά ένα κόμικ πολλαπλών αναγνώσεων. Όσον αφορά το artwork, δεν θα αναλωθώ σε πολλά λόγια: θα μπορούσα να μιλάω για ώρα για τον Peeters, για την ευαισθησία που διακρίνει τα πρόσωπα των χαρακτήρων του, τον ρεαλισμό των τοπίων και την δυναμική των ονειρικών σκηνών. Όχι μόνο για το εν λόγω κόμικ, αλλά για το σύνολο της βιβλιογραφίας του. Μου άρεσε; Σαφώς. Θα το ξαναδιάβαζα; Ναι. Δεν ξέρω σε πόσους θα το πρότεινα, αλλά σίγουρα θα μείνει για αρκετό καιρό στο μυαλό μου.
  2. Τι είναι ο άνθρωπος τελικά; Πως γνωρίζει πραγματικά τον κόσμο; Μέσω της εμπειρίας ή της φαντασίας; Τι δίνει νόημα στη ζωή; Καταρχάς, έχει νόημα από μόνη της ή πρέπει να της το δώσουμε εμείς; Τελικά, είναι κοινωνικό ον ή μπορεί να ζήσει μια ζωή κλεισμένος σε ένα φάρο, μακριά από την ανθρώπινη επαφή; Αντέχει μόνος του; ή καλύτερα, μπορεί να ζήσει μια ποιοτική ζωή χωρίς άλλου ανθρώπους; Πότε θα σταματήσουν οι ερωτήσεις αυτής της παρουσίασης; Με όλα αυτά τα ερωτήματα(πλην του τελευταίου) ασχολείται το αριστουργηματικό Alone του μετρ του ασπρόμαυρου σχεδίου και της noir αισθητικής των έντονων κοντράστων, Christophe Chabouté. Πραγματικά δε θέλω να εισχωρήσω σε λεπτομέρειες της πλοκής, για να μη καταστρέψω την μοναδική ροή των γεγονότων που όσο προχωρά η ανάγνωση σε ξαφνιάζουν και σε μαγνητίζουν. Δίνοντας το γενικότερο πλαίσιο λοιπον, η ιστορία κυλά γύρω από τον μοναδικό κάτοικο ενός φάρου, τον οποίο συχνά πυκνά επισκέπτεται ένα πλοίο, μεταφέροντας τρόφιμα για να τον εφοδιάσουν. Ποτέ ωστόσο δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών. Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: γιατι; Η απάντηση βρίσκεται στη ανάγνωση του βιβλίου, που σας συστήνω οπωσδήποτε να ξεκινήσετε. Προσωπικά ήταν μια ιστορία που μου δίδαξε πως αναπτύσσεται μια αφήγηση σχεδόν αποκλειστικά με τις εικόνες. Οι διάλογοι είναι λιγοστοί(είναι πολύ κοντά στο βουβό κόμικ) και παρά τις πολλές σελίδες του(συγκεκριμένα 384) του, ολοκληρώνεται μέσα σε μία βραδιά. Κάτι που φυσικά δεν προτείνω, διότι έτσι δε θα απολαύσετε το μοναδικό ασπρόμαυρο σχέδιο το οποίο αξίζει να χαζεύετε για ώρα. Κάποια καρέ είναι τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο περίπλοκα, που δε γίνεται να τα προσπεράσεις. Είναι μια μοναδική εμπειρία, όπως καταλαβαίνετε, ανήκει στα αγαπημένα μου κόμικ. Αν μπορούσα να το συνδέσω με κάποιον άλλο δημιουργό, θα έλεγα πως συγγραφικά μου θυμίζει την απλότητα του Jarmusch, ενώ σε επίπεδο σχεδίου τα πυκνά σχέδια φέρνουν στο μυαλό, τον επίσης αγαπημένο Eduardo Risso. Διαβάστε το, αξίζει. ΥΓ: Διαβάστηκε σε 3 μέρες, με κάμποσες ώρες μελέτης του σχεδίου, από Faber κ Faber- με ποιοτική βιβλιοδεσία και ποιότητα σελίδων, και σε προσιτή τιμή, νομίζω αξίζει πραγματικά. Η πρώτη έκδοση ήταν από Gallery 13
  3. Το "Dissolving Classroom" είναι ένα βιβλίο manga του Junji Ito, το οποίο κυκλοφόρησε στα Αγγλικά από τη Vertical Comics στις αρχές του 2017. Πρόκειται για μια συλλογή ιστοριών συνδεδεμένων μεταξύ τους, με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια, τον Yuuma και την Chizumi Azawa. Ο Yuuma είναι ένας νέος μαθητής λυκείου Hikage, ο οποίος απολογείται διαρκώς. Μια συμμαθήτρια του, η Keiko Arisu, συναντά ένα φρικιαστικό κοριτσάκι, την Chizumi. Μετά από μια σειρά γεγονότων, ο Yuuma απολογείται σε έναν συμμαθητή του, το μυαλό του οποίου αρχίζει να λιώνει. Εκεί είναι που μπαίνει η γενική πλοκή σε τροχιά: δύο αδέρφια που φέρνουν τη καταστροφή στο δρόμο τους. Το σχέδιο είναι στο κλασσικό στυλ του Ito. Υπάρχει ο μεταφυσικός τρόμος, που παρουσιάζεται μέσω του body horror. Οι μελαγχολικές εκφράσεις των χαρακτήρων αναδεικνύουν το τρόμου που βιώνουν και τη ματαιότητα της κατάστασης. Οι ιστορίες έχουν ένα ενδιαφέρον, αλλά υπάρχουν κάποιες ανακρίβειες στα γεγονότα που τις συνδέουν. Κι όμως, στο τέλος αυτές οι ανακρίβειες ίσως δίνουν τελικά ένα μυστήριο στα γεγονότα. Υπάρχει βέβαια ένα στοιχείο των ιστοριών που ίσως απογοητεύσει κάποιους. Παρ' όλο που το το body horror παρουσιάζεται μέσω μεταφυσικών δυνάμεων, φαίνεται πως τελικά εκείνο κλέβει τη παράσταση, κάτι που είναι λιγότερο χαρακτηριστικό της δουλειάς του Ito. Το Dissolving Classroom παρά το γεγονός ότι είναι ασυνήθιστο και ίσως προβλέψιμο, μπορεί να κρατήσει τον αναγνώστη, ενώ το περιεχόμενο μπορεί να προσελκύσει λάτρεις των θρίλερ και του body horror. Τέλος, το σχέδιο δίνει το κλασσικό vibe του Ito που τόσο όμορφο είναι στο μάτι και προκαλεί τον αναγνώστη να γυρίσει τη σελίδα για να δει τι γίνεται στη συνέχεια.
  4. Blood on the Tracks/Chi no Wadachi (εναλλακτικός τίτλος A trail of blood) Ο Seiichi δείχνει το κλασικό αγόρι στην προεφηβεία. Κάνει παρέα με τους φίλους του στο σχολείο, αράζει στο σπίτι με με τον ξάδελφό του και έχει το πρώτο του ερωτικό ενδιαφέρον. Η οικογένειά του εκ πρώτης όψεως δείχνει τέλεια, με μια μητέρα να τον λατρεύει. Ίσως περισσότερο από το συνηθισμένο... (Κι αυτό οδηγεί σε πολλά και διάφορα, αλλά θα τα ανακαλύψετε διαβάζοντας το manga, να μη σας το χαλάσω - όσα λιγότερα ξέρετε για την υπόθεση, τόσο το καλύτερο ) Η σχέση της μητέρας με τον τρόμο δεν είναι καθόλου άγνωστη στον κόσμο της τέχνης. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Ψυχώ; Η οικογένεια και η σχέση του παιδιού με τη μητέρα, είναι από τις σχέσεις που δημιουργούν την μεγαλύτερη ασφάλεια (ή έστω έτσι θα έπρεπε). Όταν αυτό δεν συμβαίνει, όταν η υπερπροστατευτικότητα και το δέσιμο παίρνει απρόσμενες τροπές, η ανασφάλεια κι η αγωνία που δημιουργείται στον αναγνώστη/θεατή, είναι ιδανικό περιβάλλον για τη γέννηση του τρόμου. Εκεί, στα πιο κοντινά, όχι στο χώρο του φανταστικού. Στα πράγματα δυστυχώς, που μπορεί να συμβούν κι ο καθένας απεύχεται. Παρακολουθούμε, από τις πρώτες σελίδες, τη Μητέρα, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Κυριολεκτικά. οι πρώτες σελίδες αφήνουν την αίσθηση ότι είσαι εσύ το παιδί που κρατάει το χέρι της μητέρας σου. Που όλα δείχνουν φυσιολογικά μέσα από τα παιδικά μάτια, μέχρι που κάποιες λεπτομέρειες, κάποιες εκφράσεις, κάποια μικρογεγονότα, δείχνουν ότι δεν είναι όλα τόσο τέλεια όσο μοιάζουν. Βλέπουμε τα ψυχολογικά προβλήματα ενός γονιού, μέσα από το POV ενός παιδιού, που αντιλαμβάνεται αργά και βασανιστικά την αλήθεια και μπορεί να καθορίσουν και τη μετέπειτα προσωπικότητά του. Τις ενοχές που μπορεί να νιώθει για το αν κρίνει την μητέρα του, τις τοξικές πλευρές της αγάπης. Ίσως να είναι το slow burner κόμικ που έχω διαβάσει, με την πιο γρήγορη ροή - εκπληκτικά δουλεμένη, νομίζω ότι ο Shūzō Oshimi εκμεταλλεύεται τος δυνατότητες του μέσου των κόμικς στο έπακρο. Η ικανότητά του να χτίζει ατμόσφαιρα ψυχολογικού τρόμου, μέσα από μια φαινομενικά απλή ιστορία, είναι υποδειγματική. Στήνει σελίδες, που φαίνονται πολύ φυσιολογικές, αλλά έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι το κακό παραμονεύει. Η χρήση των σκιών, τα αποσπασματικά κοντινά, μικρές μη φυσιολογικές κινήσεις, οι σιωπές, κρατούν τον αναγνώστη συνεχώς σε εγρήγορση, μέσα από ένα καταπληκτικό ντεκουπάζ. Ο Shūzō Oshimi είναι πολύ γνωστός mangaka και για άλλα έργα του, κυρίως το Happiness και το Flowers of Evil, που θα είναι σίγουρα ανάμεσα στα επόμενα manga που θα διαβάσω. Τα τελευταία κεφάλαια του manga έχουν δώσει μια νέα τροπή στην ιστορία και δεν ξέρω πως νιώθω γι αυτό. Σίγουρα δεν μπορώ να μαντέψω πως θα εξελιχθεί, ο δημιουργός κάνει πολύ καλή δουλειά στο να μην κάνει exposition. Να μη σε αφήνει να μαντέψεις πότε θα γίνει το κακό και τι μορφή θα έχει. Συνολικά, από τα πιο δυνατά manga που έχω διαβάσει και από τα πιο δυνατά ψυχολογικά θρίλερ γενικότερα. Πιθανότατα δεν είναι για όλους, καθώς η ψυχολογική παιδική κακοποίηση είναι πολύ αληθοφανής και μπορεί κάποιοι να μην το σηκώνουν. Έχουν κυκλοφορήσει 10 τόμοι, 97 κεφάλαια ως τώρα και έπεται συνέχεια. Μπορείτε να το διαβάσετε και από δω (μέχρι να το αγοράσετε)
  5. Μία ακόμα κόμικ κυκλοφορία των εκδόσεων Πατάκη, το "Πρόσφυγες" έρχεται από την ομάδα πίσω από τα πασίγνωστα μυθιστορήματα παιδικής λογοτεχνίας "Αρτέμης Φάουλ". Ο Eoin Colfer συνεργάζεται με τον Andrew Donkin στο σενάριο και με το σκίτσο του Giovanni Rigano μας προσφέρει μια - όχι και τόσο - παιδική ιστορία με κοινωνικό περιεχόμενο όπου διαπραγματεύεται την πορεία ενός μικρού πρόσφυγα, του Ίμπο, και το ταξίδι του για επιβίωση στην Βόρεια Αφρική. Η έκδοση του Πατάκη είναι σκληρόδετη με βαρύ χαρτί. Πέρα από δύο εισαγωγικά σημειώματα από τους Έλι Βιζέλ (Βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης και επιζών του ολοκαυτώματος) και Μυρσίνη Ζορμπά (Μέλος του δικτύου για τα δικαιώματα του παιδιού) καθώς και ένα μονοσέλιδο επίλογο των δημιουργών, περιέχεται μια πεντασέλιδη παρόμοια θεματολογικά ιστορία με τίτλο "Η ιστορία της Έλεν", πέντε σελίδες προσχέδια και σύντομα βιογραφικά της δημιουργικής ομάδας. Ο εκδότης δίνει στο σάιτ ονομαστική τιμή στα 11,10 αλλά βρίσκεται με 6,60 στην πρωτοπορία. Άρθρο της Guardian για το κόμικ Προσωπική ιστοσελίδα του Eoin Colfer
  6. Έχουμε διαβάσει κόμικς αφιερωμένα στα...κόμικς, αφιερωμένα στους δημιουργούς κόμικς, αφιερωμένα στα συνέδρια κόμικς. Ε, ήρθε η ώρα να διαβάσουμε κι ένα κόμικ, αφιερωμένο στους ιδιοκτήτες κομικσάδικων. Ο βετεράνος δημιουργός Σπύρος Δερβενιώτης, βασιζόμενος σε αφηγήσεις του Φραγκίσκου Ζουταλούρη, ανέβασε στο Socomic μερικά μονοσέλιδα στριπάκια, που έχουν σαν κύριο θέμα την καθημερινότητα ενός τυπικού ιδιοκτήτη κομικσάδικου και τρελαμένου με τα κόμικς και τα οποία ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να περάσουν από την οθόνη του υπολογιστή, στο χαρτί. Έτσι κι έγινε, λοιπόν, στο ComicDom 2017 (συγκεκριμένα στις 07/04). Υπεύθυνη γι΄αυτό είναι η JEMMA PRESS, η οποία δημιούργησε ένα τεύχος 52 σελίδων. Στις σελίδες 45-48 τα κείμενα επιμελήθηκε ο ίδιος ο Φραγκίσκος Ζουταλούρης. Η έκδοση της JEMMA κυμαίνεται στα ίδια πλαίσια με τις υπόλοιπες εκδόσεις της. Το τεύχος έχει μαλακό εξώφυλλο, δεμένο με ράχη κι έχει διαστάσεις 16.5 x 24.0 cm. Το κόμικ, με εξαίρεση το εξώφυλλο είναι ασπρόμαυρο με ένα χαρτί που έχει μία μπεζ απόχρωση τεχνητής "παλαιότητας". Από το οπισθόφυλλο Η γνώμη μου Κόμικ του Σπύρου Δερβενιώτη + κόμικ που αφορά των κλάδο των κόμικς = Αυτό είχα στο μυαλό μου όταν ξεκίνησα να διαβάζω το άλμπουμ αυτό και στο τέλος δεν διαψεύστηκα ούτε στο ελάχιστο. Τα στριπάκια ήταν κωμικά και χαριτωμένα και βάζουν τον αναγνώστη αρκετά βαθιά στην κουλτούρα και στα μυστικά του επαγγέλματος του ιδιοκτήτη ενός κομικσάδικου. Μεταξύ αστείου και σοβαρού (εντάξει, πιο πολύ αστείου) αναλύονται καταστάσεις, θεωρίες επάνω στο αντικείμενο καθώς και είδη πελατών που επισκέπτονται ένα τέτοιο μαγαζί. Είναι μία σειρά που σίγουρα την ξεχωρίζω για το εύστοχο χιούμορ της. Είμαι περίεργος να μάθω την γνώμη του "Mr. JEMMA", Λευτέρη Σταυριανού, για το θέμα. Συμφωνεί, διαφωνεί, έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις? Την επόμενη φορά που θα τον συναντήσω, θα τον ρωτήσω. Το σχέδιο είναι λιτό και χοντροκομμένο, με αρκετά εξώφυλλα γνωστών κόμικς να παρελαύνουν στις σελίδες. Προσωπικά δεν με πείραζε, ούτε και χρειαζόταν κάτι ιδιαίτερο, μιας και το "σενάριο" μιλούσε από μόνο του. Μία σύντομη παρουσίαση του κόμικ από το Comicdom
  7. Ο Mister Invincible είναι ο προστάτης των αδυνάμων, υπερασπιστής του Νόμου, ο Καλός Σαμαρείτης που βοηθάει την τυφλή Δικαιοσύνη να περάσει τον δρόμο! Δεν πετάει, δεν έχει υπεράνθρωπη δύναμη, ούτε κάποιον παράγοντα ίασης... απλά κάμπτει τους κανόνες των κόμικς! Δημιούργημα του Pascal Jousselin και χρωματισμένος από την Laurence Croix, ο Mister Invincible (Imbattable στην χώρα του ροκφόρ και της σαμπάνιας), εμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού Spirou το 2013, προκαλώντας αρκετή βαβούρα. Με την καλή έννοια πάντα, γιατί αυτά που σκαρφίζεται ο Jousselin είναι εξαιρετικά πρωτότυπα και αστεία. Δεν συμβαίνει συχνά πια ένα χιουμοριστικό κόμικ να βοηθάει στην πρόοδο του μέσου, αλλά το Mister Invincible αποτελεί εξαίρεση. Οι περιπέτειες του Mister Invincible κυμαίνονται από μονοσέλιδες διασώσεις γατών σε μια γαλλική κωμόπολη ως την πολυσέλιδη αντιμετώπιση χρωμο-τρομοκρατών στην Ουάσιγκτον. Με εφευρετικότητα, οικονομία και φρεσκάδα ο Jousselin στήνει ένα πολύ φρέσκο κόμικ. Δείτε τις από πάνω σελίδες, μην χαραμίζω (ηλεκτρονικό) μελάνι. Στα γαλλικά έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Dupuis (2017 και 2018), συν ένα αλμπουμάκι, με πρωταγωνιστή τον Jean-Pierre, αστυνόμο και συχνό sidekick του Mister Invincible. Το 2018 μεταφράστηκαν στα αγγλικά τα δύο βασικά άλμπουμ από την Europe Comics και το 2020 κυκλοφόρησαν (υποθέτω με την ίδια μετάφραση) σε έντυπη μορφή από την Magnetic Press. Διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή!
  8. Από το οπισθόφυλλο: ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΛΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΜΟΣ Αφού έγραψε το θρυλικό Hitchhiker's Guide to the Galaxy, ο αγαπημένος συγγραφέας Douglas Adams δημιούργησε τον Ντερκ Τζέντλυ: έναν ντετέκτιβ που πιστεύει στη θεμελιώδη διασυνδεσιμότητα των πάντων και έχει μια μοναδική σχέση με τους νόμους των πιθανοτήτων και της φυσικής. Επίσης, αγαπάει τις γάτες και την πίτσα. Ο Μεγάλος Ολιστικός τόμος περιέχει τις ιστορίες "Ένα κουτάλι πολύ κοντό" και "Η διασυνδεσιμότητα των Βασιλέων". Στο "Ένα κουτάλι πολύ κοντό" ο Ντέρκ ερευνά μια παράξενη υπόθεση λαθροθηρίας, μερικούς άφωνους τουρίστες και το εσωτερικό της μύτης ενός ρινόκερου. Στο " Η διασυνδεσιμότητα των βασιλέων" ο Ντερκ βρίσκεται στην υπερβολικά ηλιόλουστη, υπερβολικά χαρούμενη και γενικά υπερβολικά παράξενη - ακόμη και για τον Ντερκ - πόλη του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια, με μια υπόθεση στην οποία εμπλέκονται μετενσαρκωμένοι Αιγύπτιοι, χρυσά κινητά τηλέφωνα και κατά συρροή δολοφόνοι. Και οι δυο ιστορίες ακολουθούν τα γεγονότα των μυθιστορημάτων Dirk Gently's Holistic Detective Agency και The Long Dark Tea-Time of the Soul. Ανήκω σ' αυτούς που ανακάλυψαν τον Dirk Gently σχετικά πρόσφατα. Είχα δει την πολύ καλή σειρά σειρά του BBC America σε συνεργασία με το Netflix , ότι αυτός ο τύπος ήταν δημιούργημα του Douglas Adams (που δεν έχω διαβάσει τίποτα δικό του και ντρέπομαι γι αυτό) είδα και στο περίπτερο του Star Comics ότι είχε βγει αμερικάνικη έκδοση του κόμικ με σχέδιο του Κυριαζή και το τσίμπησα! Γούσταρα πολύ το κόμικ, όπως και τη σειρά και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα διαβάσω και τα βιβλία στην πρώτη ευκαιρία. Σκεφτόμουν επίσης ότι είναι κρίμα που δεν έχει βγει στα ελληνικά. Και χάρηκα πάρα πολύ όταν ανακοινώθηκε η ελληνική έκδοση και ακόμα περισσότερο όταν την έπιασα στα χέρια μου. Η έκδοση: Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την αμερικάνικη έκδοση της IDW εξίσου καλό χαρτί, χορταστικό μέγεθος, σταθερή ράχη, έξτρας : εξώφυλλα και φωτογραφίες από τα γυρίσματα της σειράς και πρόλογο από τον Ηλία Κυριαζή. Η γραφιστική επιμέλεια και το lettering είναι του Βασίλη Φωτσεινού (The Sandman) και η μεταφραστική επιμέλεια του Bασίλη Γιαννόπουλου (saveapenguin) που έκαναν πολύ καλή δουλειά. Από τις ελληνικές εκδόσεις που χαίρομαι που υπάρχουν στη βιβλιοθήκη μου κι εύχομαι πολλές ακόμα αντίστοιχες εκδόσεις στο Star Comics! Το σενάριο: Όπως ανέφερα και πιο πάνω, η επαφή μου με τον ήρωα είναι πολύ φρέσκια, οπότε δεν μπορώ να σας πω αν είναι εξίσου καλό με το πρωτότυπο υλικό ή όχι, μπορώ να σας πω όμως ότι το όλο κονσεπτ μου άρεσε πολύ, οι χαρακτήρες κι οι ιστορίες έχουν φρέσκο αέρα και ιδιαίτερες πινελιές που κάνουν το κόμικ να ξεχωρίζει, ακόμα κι όταν δεν είναι σούπερ πρωτότυπες. Το χιούμορ είναι λεπτό και σουρεαλιστικό, ο ρυθμός σωστός. Κάπου διάβασα ότι ο Ντέρκ Τζέντλυ είναι κράμα Doctor Who & Sherlock Holmes. Εμένα μου έκανε περισσότερο για εκλεκτή συγγένεια Doctor Who & Dylan Dog, που διατηρεί όμως την αυθεντικότητά του. Η ικανότητα του ήρωα να λύνει μυστήρια μέσα από τρελές συμπτώσεις και την ικανότητά του να συνδέει τα πάντα είναι απολαυστική! Διασκέδασα και με τις δύο ιστορίες, αλλά ξεχωρίζω την ¨Ένα κουτάλι πολύ Κοντό". Το σχέδιο: Μπορώ να πω 'ότι το σχεδιαστικό στυλ του Κυριαζή ταιριάζει γάντι με το Dirk Gently. Tο σχέδιο του Akins μου φαινόταν λίγο πιο "σοβαρό" και "παλιό" για τα γούστα μου συγκριτικό με το σχέδιο του Κυριαζή, που ήταν πιο παιχνιδιάρικο, όπως νομίζω ότι ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του ήρωα, τις περιπέτειες του και τα φλασμπακς του. και μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του σεναριογράφου Arvind Ethan David για το κόμικ, αλλά και για τη γνωριμία του με τον Douglas Adams.
  9. Το "Strange Fruit" είναι ένα θρυλικό τραγούδι, που το ξέρουμε από την τεράστια Billie Holiday, η οποία το έκανε διάσημο, αν και δεν ήταν η πρώτη που το τραγούδησε. Μιλάει για τα "περίεργα φρούτα", τα οποία υπήρχαν σε δέντρα των ΗΠΑ, κυρίως στο Νότο, και τα οποία έμοιαζαν σκανδαλωδώς με πτώματα κρεμασμένων μαύρων. Το ομότιτλο κόμικ των J.G. Jones και Mark Waid αφηγείται μια ιστορία, που έχει σχέση με το ρατσισμό. Η ιστορία τοποθετείται χρονικά το 1927 και τοπολογικά στην πολιτεία του Μισισίπη, στην καρδιά του αμερικανικού νότου, εκεί που βασίλευε ο ρατσισμός και εκκινεί από το πραγματικό περιστατικό μιας μεγάλης πλημμύρας στην περιοχή εκείνη ακριβώς τη χρονιά. Ενώ οι περισσότεροι λευκοί περιφρονούν τους μαύρους και τους υποχρεώνουν να δουλέψουν στο φράγμα με μισθούς πείνας. Καθώς ένας τσακώνεται με μια παρέα λευκών και επιχειρεί να διαφύγει, όλοι παρατηρούν μια λάμψη από τον ουρανό, η οποία καταλήγει στην πρόσκρουση ενός αντικειμένου στη Γη. Δεν αποτελεί έκπληξη, το ότι το αντικείμενο είναι ένα διαστημόπλοιο, είναι όμως έκπληξη, ότι ο επιβάτης είναι ένας θηριωδών διαστάσεων μαύρος! Καθώς ο ποταμός πλημμυρίζει και οι φυλετικές εντάσεις βαίνουν σε κορύφωση, όλοι ετοιμάζονται για μια σύγκρουση. Είναι προφανείς οι προθέσεις των δημιουργών, να φτιάξουν μια ιστορία, που να εμπνέεται τόσο από πραγματικά περιστατικά, όσο και να αποτελεί φόρο τιμής στα κλασικά αμερικανικά κόμικς, προσπαθώντας να θίξουν και το φλέγον και, δυστυχώς ακόμη και σήμερα υπαρκτό, ζήτημα του ρατσισμού στις ΗΠΑ. Η ιστορία είναι αρκετά καλογραμμένη, οι πληροφορίες, που μαθαίνουμε ακριβώς όσες χρειάζονται για την υπόθεση (για παράδειγμα, δεν πληροφορούμαστε για την προέλευση του εξωγήινου, ούτε για το λόγο παρουσίας του στη Γη) και οι πρωταγωνιστές σκιαγραφούνται επαρκώς και σίγουρα όσο χρειάζεται, για να προχωρήσει η ιστορία. Οι περισσότεροι λευκοί παρουσιάζονται ως ρατσιστές, η ΚΚΚ κάνει την εμφάνισή της, ενώ υπάρχουν και κάποιοι λευκοί, που δεν έχουν δηλητηριαστεί ακόμη από το ρατσισμό. Τα σχέδια και τα χρώματα του J.G. Jones είναι πραγματικά υπέροχα, σαν πίνακας ζωγραφικής στο στιλ του Alex Ross και το ίδιο ισχύει και για τη γενικότερη σκηνοθεσία του. Οι εκφράσεις των χαρακτήρων είναι απόλυτα αληθοφανείς κα ιαυτό επιτρέπει στους αναγνώστες να καταλάβουν τα συναισθήματά τους. Δεν νομίζω, ότι υπάρχει έστω και ένα σχέδιο, που να μην προωθεί την πλοκή με κάποια τρόπο, επιτρέποντας έτσι στους συγγραφείς να αφηγηθούν την ιστορία με όσο λιγότερα λόγια γίνεται. Από ό,τι καταλαβαίνω, αρκετοί στις ΗΠΑ δυσαρεστήθηκαν με το συγκεκριμένο κόμικ, επειδή, αν και αναφέρεται στο ρατσισμό είναι γραμμένο από δύο λευκούς, αλλά και επειδή κάποια πράγματα στην ιστορία μπορούν να ερμηνευθούν ως μια προσπάθεια άμβλυνσης του φλέγοντος θέματος, όπως για παράδειγμα το γεγονός, ότι οι μη ρατσιστές λευκοί είναι μια εύπορη οικογένεια ενός Γερουσιαστή., κάτι που θα ήταν μάλλον δύσκολο εκείνη την εποχή. Από την άλλη, βέβαια, υπήρξαν και διάφοροι, που εκθείασαν το κόμικ, αλλά σε κάθε περίπτωση υπήρξε μια διαμάχη, κάτι, που από μόνο του δεν είναι καθόλου κακό. Προσωπικά πιστεύω, ότι το κόμικ είναι καλογραμμένο και εξαιρετικά σχεδιασμένο, αλλά όπως και να το κάνουμε η ιδέα ενός μαύρου από μηχανής θεού, που βοηθάει όλον τον κόσμο και στο τέλος τα πάντα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, είναι κάπως προβληματική. Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις των δημιουργών, απλά δεν νομίζω, ότι αυτή ήταν η κατάλληλη προσέγγιση για το θέμα. Από την άλλη, όπως έγραψα, το κόμικ διαβάζεται με μεγάλη άνεση ακριβώς λόγω της αφηγηματικής και σχεδιαστικής ικανότητας των Jones και Waid. Θα χαρώ ιδιαίτερα να διαβάσω και άλλες απόψεις πάνω στο θέμα. Η σειρά κυκλοφόρησε σε 4 τεύχη το 2015, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν σκληρόδετο τόμο, λίγο μεγαλύτερου μεγέθους από το συνηθισμένο και με χοντρό χαρτί, που αναδεικνύει το σχέδιο του Jones και τον οποίον διάβασα. Περιέχει εισαγωγή, επίλογο, σχέδια και τα εξώφυλλα. Δεν γνωρίζω εάν έχει κυκλοφορήσει και άλλη έκδοση. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η κριτικός κόμικς J. A. Micheline κατακεραυνώνει το κόμικ Ο Mark Waid απαντά Άλλη μια αρνητική κριτική Μια σαφώς πιο νηφάλια, αλλά και αυτή αρνητική Και μια θετική
  10. Αυτή είναι η μεταφορά σε κόμικ ενός πολύ γνωστού, σχεδόν εμβληματικού μυθιστορήματος της σπουδαίας και δυστυχώς πρόωρα χαμένης Αμερικανίδας συγγραφέως Octavia E. Butler, μια από τις ελάχιστες συγγραφείς ΕΦ, που ενσωμάτωσε τόσο το φύλο της, όσο και το χρώμα του δέρματός της (ήταν Αφροαμερικανίδα) στις ιστορίες της, όπου όλοι κεντρικοί χαρακτήρες είναι αφροαμερικανίδες γυναίκες. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, που εκδόθηκε το 1979 και διαδρματίζεται το 1976, ενσωματώνει τη φρίκη της δουλείας στις ΗΠΑ με την ιδέα του ταξιδιού στο χρόνο. Η Ντέινα, μια νεαρή Αφροαμερικανίδα, πάσχει από κρίσεις, που της προκαλούν λιποθυμίες, με τις οποίες μεταφέρεται πίσω στο χρόνο και σώζει ένα μικρό, λευκό παιδί. Οι κρίσεις αυτές θα γίνονται ολοένα και συχνότερες και μεγαλύτερες σε διάρκεια, πάντα όμως θα έχουν σχέση με τη διάσωση εκείνου του παιδιού, το οποίο σε κάθε ταξίδι της Ντέινα το βλέπουμε να μεγαλώνει. Γρήγορα η Ντέινα θα καταλάβει, ότι μεταφέρεται πίσω στο χρόνο, στις ΗΠΑ πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, όταν η δουλεία ήταν καθεστώς στις νότιες πολιτείες. Το σοκαριστικότερο όλων όμως, θα είναι η συνειδητοποίηση, ότι καλείται να σώσει ένα κακομαθημένο λευκό παιδί, που είναι γιος του ιδιοκτήτη μιας φυτείας, όπου οι μαύροι σκλάβοι δεινοπαθούν, επειδή αυτό το παιδί είναι πρόγονός της, κάτι που εξηγεί και τον τίτλο του βιβλίου ("kindred" σημαίνει "συγγενής"). Η σύλληψη είναι ίσως απλή, αλλά το βιβλίο προσφέρει χαρακτήρες δουλεμένους σε μεγάλο βάθος, ανατριχιαστικές περιγραφές της ζωής των δούλων, αρκετή αγωνία και φυσικά πολλές ερμηνείες για τον απάνθρωπο θεσμό της δουλείας και τη σχέση του με το σήμερα (το παρελθόν ως τραύμα, η μνήμη της τραγωδίας, η αμερικανική ιστορία και πολλά άλλα). Αυτή την πρώτη ύλη πήραν ο σεναριογράφος Damian Duffy και ο σχεδιαστής John Jennings και τη μετέτρεψαν σε ένα πολυσέλιδο graphic novel, που γνώρισε εμπορική και κλλιτεχνική επιτυχία και τιμήθηκε με τα βραβεία Locus και Bram Stoker στην κατηγορία του. Ο σεναριογράφος ακολουθεί πάρα πολύ πιστά το βιβλίο της Butler, χωρίζει τα κεφάλαια, όπως εκείνη και χρησιμοποιεί αυτούσιους διαλόγους και περιγραφές από το βιβλίο. Αυτό έχει το πλεονέκτημα, ότι απολαμβάνουμε σε πολλά σημεία την πρόζα της Butler, αλλά από την άλλη, είναι αρκετά ξεπερασμένο αφηγηματικά και ορισμένες φορές κουραστικό. Ο σχεδιαστής κάνει ό,τι μπορεί, αλλά πιστεύω ότι το στιλ δεν ταιριάζει σε ένα κόμικ, που επιθυμεί να είναι ρεαλιστικό (μέσα στο πλαίσιο της αρχικής φανταστικής σύλληψης, φυσικά). Σε γενικές γραμμές, το βρήκα ικανοποιητικό, πιστεύω όμως, ότι θα μου είχε αρέσει πολύ περισσότερο, εάν δεν είχα ήδη διαβάσει το βιβλίο (που, δυστυχώς, δεν έχει μεταφραστεί ακόμη στα ελληνικά) και εδώ βρίσκω και την αδυναμία του κόμικ: δεν προσφέρει πολλά παραπάνω σε σχέση με το βιβλίο. Από την άλλη, όμως, επειδή είναι ένα έντιμο έργο, πιστεύω, ότι έστω και με τη δύναμη της ιστορίας του, θα ικανοποιήσει και θα προβληματίσει τους αναγνώστες και θεωρώ, ότι αξίζει μια ανάγνωση. Εντούτοις, θα συνιστούσα να διαβάσει κανείς το βιβλίο, αφού διαβάσει το κόμικ ή να το προτιμήσει μεταξύ των δύο. Γενικά, πιστεύω, ότι οι εξαιρετικές κριτικές που έχει πάρει, οφείλονται, φυσικά, και στο θέμα του (απολύτως αναμενόμενο) και στο γεγονός, ότι μπορεί να αξιοποιηθεί και διδακτικά. Για επιβεβαίωση αυτού, δεν είναι τυχαίο, πως το κόμικ έχει στο τέλος του σημειώσεις για διδασκαλία μέσα σε σχολική τάξη. Ο πολύ καλαίσθητος τόμος περιλαμβάνει, εκτός από τις σημειώσεις αυτές, εισαγωγή, συνέντευξη με τους δημιουργούς και σχέδια. Το ίδιο δημιουργικό δίδυμο εξέδωσε και μια ακόμη διασκευή βιβλίου της Butler, το "The Parable of the Sower", το οποίο δεν έχω διαβάσει, ούτε σε βιβλίο, ούτε σε κόμικ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά, για το βιβλίο και με spoilers)
  11. Οι πρώτες εικόνες του κόμικ μας μεταφέρουν μέσα σε έναν τύμβο, όπου βρίσκονται τα οστά των προγόνων. Μια νεαρή γυναίκα αποχαιρετά τον πατέρα της, που κείται νεκρός μέσα στον τάφο. Ένας νεαρός με κόκκινους κύκλους κάτω από τα μάτια του έρχεται να την πάρει, για να πάνε σε κάποια στέψη. Βρισκόμαστε στο βασίλειο της Harbeny, όπου ο σεβαστός βασιλιάς μόλις έχει πεθάνει και ο κόσμος ετοιμάζεται να στέψει τον αδερφό του ως διάδοχο. Η νεαρή γυναίκα ονομάζεται Pypennia, αλλά όλοι σχεδόν την φωνάζουν Poppy. Είναι η νόθα κόρη του βασιλιά, καρπός του έρωτά του με μια γυναίκα από άλλη χώρα, που έχει κάποιες μαγικές ικανότητες. Ο νεαρός άνδρας ονομάζεται Cyrenic. Είναι μέλος μιας επίλεκτης ομάδας φρουρών, που ονομάζονται "Sleepless" και έχει δώσει όρκο να μην κοιμηθεί ποτέ, παρά να ξαγρυπνά στο πλευρό της Poppy, για να την προστατεύει. Δεν έχει χρειαστεί μέχρι τώρα, επειδή η Poppy είναι πολύ αγαπητή στην αυλή, παρόλο που είναι αλλοδαπή, χωρίς δικαίωμα διαδοχής στο θρόνο, και με πιο σκούρο δέρμα από τους κατοίκους της Harbeny. Από την άλλη, οι "Άγρυπνοι" βρίσκονται στο στόχαστρο, επειδή θεωρούνται ξεπερασμένος θεσμός, αλλά και επειδή η παρατεταμένη αγρύπνια προκαλεί παραισθήσεις, από τις οποίες κάποιοι δεν ξεφεύγουν ποτέ. Τώρα όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει.... Γιατί, από ό,τι φαίνεται η Poppy διατρέχει σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή της, από κάποιον ή κάποιους, που για κάποιο λόγο τη θέλουν νεκρή. Κάπως έτσι, κυλά αυτή η όμορφη ιστορία, που δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά διαβάζεται ευχάριστα. Είναι μια σχετικά απλή ιστορία, ίσως λίγο απλοϊκή σε κάποια σημεία (πχ η Poppy είναι απόλυτα συμπαθής ακόμη και στη γυναίκα του νεκρού βασιλιά), αλλά δεν νομίζω, ότι αυτά τα σημεία είναι τόσα πολλά ή τόσο σοβαρά, έτσι ώστε να χαλάσουν την αίσθηση. Είναι ένα μεσαιωνικό ή αναγεννησιακό παραμύθι, χωρίς όμως σημαντική παρουσία του υπερφυσικού στοιχείου και με έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις. Σωστοί διάλογοι, χωρίς καθόλου φλυαρία και ένα σενάριο, που δίνει έμφαση στη σιωπή. Καλογραμμένο, διαβάζεται γρήγορα, αφήνει μια ωραία επίγευση, αλλά ίσως να μη μένει για πολύ στη μνήμη. Η σεναριογράφος Sarah Vaughn είχε δημιουργήσει το Alex + Ada, άλλο ένα συμπαθητικό κόμικ, πάλι από την Image. Την πολύ καλή σχεδιάστρια Leila Del Duca, την είχα γνωρίσει από το πολύ ενδιαφέρον Wonder Woman: Tempest Tossed (για το οποίο, θα διαβάσετε παρουσίαση σύντομα ). Εδώ τα καταφέρνει εξίσου καλά, ίσως και καλύτερα, αφού τη βοηθά το μεγαλύτερο σχήμα του κόμικ. Απλή σκηνοθεσία, αλλά απολύτως λειτουργική, με σχέδιο, που συλλαμβάνει επιτυχώς τα συναισθήματα των χαρακτήρων και με κάποια πολύ ωραία πλάνα, που δείχνουν την ικανότητα της σχεδιάστριας. Φυσικά, η συμβολή της κολορίστριας Alissa Sallah, που προσφέρει ζωντανά και υπέροχα χρώματα είναι καθοριστική. Γενικά, ένα κόμικ, που διάβασα σχεδόν μονορούφι, μου άρεσε, αν και αμφιβάλλω, αν θα θυμάμαι λεπτομέρειες σε λίγο καιρό. Πέρασα όμως καλά, με κράτησε έως το τέλος και αυτό δεν το θεωρώ λίγο. Το κόμικ κυκλοφόρησε το 2017 και ολοκληρώθηκε σε 11 τεύχη, που συγκεντρώθηκαν σε 2 ΤΡΒ, με κάποιο έξτρα υλικό, τα οποία και διάβασα. Ήταν και υποψήφιο για Eisner, αν θυμάμαι καλά, από εκεί το έμαθα κι εγώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia και ένα ιστολόγιο (αμφότερα με σπόιλερ)
  12. O Adam είναι κτηνίατρος στο Σαν Φρανσίσκο και έχει φωνάξει τον εξολοθρευτή τρωκτικών, επειδή υπάρχει μια τεράστια τρύπα μέσα στην κλινική. Ενώ μιλάει μαζί του, διαπιστώνει έντρομος ότι οι αρουραίοι έχουν επιτεθεί στον εξολοθρευτή, αλλά και ότι ... μιλάνε και φαίνονται να έχουν αποκτήσει συνείδηση... Και όντως αυτό συμβαίνει. Σε όλο τον κόσμο, ταυτόχρονα, όλα τα είδη ζώων, άγρια ή εξημερωμένα, φαίνονται να έχουν αποκτήσει όχι μόνο συνείδηση, αλλά και τη δυνατότητα ομιλίας, κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό εάν αναλογιστούμε ότι δεν έχουν φωνητικές χορδές κατάλληλες να παράγουν ήχους της ανθρώπινης γλώσσας. Αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε "Wake" (ξύπνημα, αφύπνιση) και μας εισάγει στον κόσμο του Animosity (= ισχυρή εχθρότητα, υπόψιν ότι η λέξη παράγεται από το λατινικό anima [=ψυχή] και ως εκ τούτου είναι ομόρριζη της λέξης animal), ενός κόμικ που πρωτοκυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Aftershock, τις οποίες προσωπικά αγνοούσα μέχρι που διάβασα αυτό το κόμικ. Αν και το κόμικ ξεκινά με τον Adam, αμέσως καταλαβαίνουμε ότι η κεντρική ηρωίδα είναι η προ-έφηβη Jesse (μαθαίνουμε πολύ νωρίς ότι είναι ετεροθαλής αδελφή του Adam) και ο σκύλος της, Sandor. Οι δυο τους θα αρχίσουν μια περιπλάνηση κατά μήκος των (πάλαι ποτέ, πλέον) ΗΠΑ, προκειμένου να φτάσουν στο Σαν Φρανσίσκο και να βρουν τον Adam. Στο ταξίδι τους αυτό θα συναντήσουν και ενίοτε θα αντιμετωπίσουν διάφορες κοινότητες ζώων, ανθρώπων, αλλά και μεικτές , οι οποίες προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που έχει καταρρεύσει, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις να συμβιώσουν αρμονικά. Παράλληλα, αναρωτιούνται τι προκάλεσε την Αφύπνιση και γνωρίζονται με κάποιους επιστήμονες, οι οποίοι διατείνονται ότι γνωρίζουν (και πιθανόν και πώς θα την αναστρέψουν; ). Αυτοί είναι οι δραματουργικοί άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται το καλογραμμένο σενάριο της Bennett, το οποίο δεν αποφεύγει κάποιες αφέλειες (Όλα τα ζώα μιλάνε αγγλικά; Δηλαδή στις άλλες χώρες, μιλάνε τις άλλες επίσημες γλώσσες των χωρών; Πού βρίσκονται τα έντομα, η μακράν πολυπληθέστερη μορφή ζωής στον πλανήτη; ), αλλά από την άλλη, κατορθώνει να αποφύγει τη σχηματοποίηση και τον εύκολο μανιχαϊσμό (δεν έχουν όλα τα ζώα εχθρικά αισθήματα απέναντι στους ανθρώπους, αλλά δεν έχουν απαραιτήτως και φιλικές σχέσεις μεταξύ τους, αντιθέτως, βλέπουμε και κάποια ζώα να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους ή άλλα είδη ζώων) και γενικά κατορθώνει να κρατήσει το ενδιαφέρον και να θέσει και κάποια κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τον άνθρωπο και τη σχέση του με τη φύση. Το σχέδιο του De Latorre δεν με ενθουσίασε, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι απεικονίζει με μεγάλη μαεστρία τις εκφράσεις των ανθρώπων, μολονότι οι εκφράσεις των ζώων απεικονίζονται υπερβολικά ανθρωπομορφικές (κατανοητή επιλογή, αλλά δεν ξέρω εάν με βρίσκει σύμφωνο). Εν πάση περιπτώσει, δεν θέλω να αδικήσω ένα σχέδιο, που εξυπηρετεί απόλυτα το σκοπό του και ισορροπεί πολύ επιτυχημένα ανάμεσα στο ρεαλιστικό/ενήλικο και το φανταστικό/παιδικό και μας χαρίζει κάποιες όμορφες στιγμές. Συνοπτικά, δεν πρόκειται φυσικά για το καλύτερο κόμικ που έχω διαβάσει, αλλά θεωρώ βαίνει βελτιούμενο καθώς προχωρά και ότι είναι μια σειρά που αξίζει να διαβάσετε. Η σειρά συνεχίζεται στις ΗΠΑ και νομίζω έχει φτάσει έως το #25. Τα 8 πρώτα τεύχη, μαζί με ένα ειδικό τεύχος, συγκεντρώθηκαν σε 2 TPB (και, νομίζω, σε ένα Deluxe Hardcover). Εγώ τα διάβασα από τα 2 ΤPB, το πρώτο εκ των οποίων έχει εκτεταμένο Cover Gallery, ενώ το δεύτερο περιέχει ένα εξαιρετικό παράρτημα με τίτλο "The World of Animosity", με σύντομα βιογραφικά των βασικών ηρώων (δίποδων και τετράποδων ), αλλά και μια ενότητα με το ποια είναι η κατάσταση σε κάθε μια από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ ξεχωριστά (με πολλά inside jokes, που απευθύνονται σε Αμερικανούς, φαντάζομαι) αλλά και σε πολλές περιοχές του κόσμου - δυστυχώς η Ελλάδα δεν αναφέρεται καν Έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο TPBs, τα οποία δεν έχω διαβάσει ακόμη, και ακόμα ένα Deluxe Hardcover. Η σειρά έχει και ένα spin-off με τίτλο "Animosity: Evolution", το οποίο επίσης δεν έχω διαβάσει Το κόμικ περιέχει κάποιες βωμολοχίες, αλλά γενικά διαβάζεται και από έφηβους.
  13. Τι σημαίνει Angola Janga; σύμφωνα με ορισμένους σημαίνει "μικρή Αγκόλα", για άλλους "η Αγκόλα μας". Σε κάθε περίπτωση, ο τίτλος αναφέρεται στις κοινότητες τις οποίες είχαν συστήσει δραπέτες σκλάβοι σε ορισμένα μέρη της Βραζιλίας, οι οποίες κράτησαν σχεδόν έναν αιώνα. Τι σχέση όμως έχει η Αγκόλα με τη Βραζιλία; Η απάντηση είναι, δυστυχώς, πολύ απλή: υπήρξαν και οι δύο αποικίες της Πορτογαλίας και η πρώτη ήταν πηγή σκλάβων για τις αχανείς φυτείες της δεύτερης. Αυτή την ιστορία αφηγείται το πάρα πολύ ενδιαφέρον κόμικ του Βραζιλιάνου Marcelo D’Salete, το οποίο κυκλοφόρησε το 2017 στη χώρα του, αφού είχε προηγηθεί υπερδεκαετής έρευνα σχετικά με τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και μεταφράστηκε στα Αγγλικά το 2019 από τη Fantagraphics. Αν και το κόμικ ακολουθεί τα ιστορικά γεγονότα και φυσικά έχει και ιστορικούς χαρακτήρες, η ιστορία επικεντρώνεται σε ένα φανταστικό πρόσωπο, το μιγά Αντόνιο Σοάρες, ο οποίος μαζί με ένα φίλο του αποδρά από μια φυτεία το 1673, προκειμένου να ενωθούν με τους φυγάδες σκλάβους. Από εκεί και μετά, αρχίζει η ιστορία, η οποία είναι πολυπρόσωπη και εκτείνεται σε μεγάλο χρονικό διάστημα, για να ολοκληρωθεί σε πρώτη φάση το 1695 και να ακολουθήσει ένας επίλογος, ο οποίος θα αφήσει πολλά πράγματα εσκεμμένα ανοιχτά. Η αφήγηση χωρίζεται σε διάφορα κεφάλαια, που κινούνται γραμμικά με ορισμένες αναδρομές στο παρελθόν, οι οποίες αποσαφηνίζουν κάποια πράγματα, που βλέπουμε να διαδραματίζονται στο χρόνο αφήγησης της ιστορίας. Κάθε κεφάλαιο αρχίζει με μια παράθεση από αφηγήσεις εκείνης της εποχής, που δείχνουν τη στάση των Πορτογάλων απέναντι στους εξεγερμένους. Μέσα σε όλα αυτά, ο Ντ'Σαλέτε αναμειγνύει ιστορικά γεγονότα με μυθοπλασία και σκληρές σκηνές με σουρεαλιστικά όνειρα και πολύ ωραίους συνδυασμούς εικόνων, που από το πουθενά μας μεταφέρουν σε άλλη διάσταση. Παρόλα αυτά, δεν χάνει ούτε στιγμή το στόχο του, που είναι να δείξει τις δοκιμασίες των άτυχων ανθρώπων, που μεταφέρθηκαν μακριά από την πατρίδα τους, προκειμένου να πλουτίσουν κάποιοι άλλοι. Μέσα στην αφήγησή του, το προσωπικό και το ιστορικό δράμα ενώνονται, για να μας προσφέρουν μια πολύ δυνατή και πολύ δυσάρεστη ιστορία. Το ασπρόμαυρο σχέδιό του είναι πολύ δυνατό με ορισμένα εξαιρετικές συνθέσεις, αλλά και πολύ προσεκτικό στήσιμο των καρέ. Σε πολλές σελίδες χρησιμοποιεί περίπου 10 καρέ ανά σελίδα, σε άλλες όμως πολύ λιγότερα, ανάλογα με τη δραματουργική ένταση που θέλει να δώσει. Χρησιμοποιεί με φειδώ το διάλογο και αποφεύγει κάθε είδους αφήγηση, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι υπάρχουν αρκετά σημεία με πολλές σελίδες χωρίς καθόλου λόγια. Αν και η ιστορία είναι σκληρή, αποφεύγει να δείξει άμεσα σκηνές φρικτής βίας, αλλά το μήνυμα έχει περάσει από την ίδια την ιστορία. Η έκδοση της Fantagraphics είναι φυσικά υποδειγματική. Σκληρόδετη, με πάνω από 400 σελίδες σε σκληρό χαρτί, περιέχει επίσης πρόλογο και επίλογο του δημιουργού, καθώς και γλωσσάρι και φυσικά βιογραφικό του Marcelo D’Salete. Εννοείται, ότι η τιμή είναι, δυστυχώς, ανάλογη (γύρω στα 40 ευρώ), αλλά μπορείτε να το βρείτε και φτηνότερα. Όταν το αγόρασα εγώ, ήταν διαθέσιμο στη μισή τιμή, αλλά δυστυχώς, όχι πια. Πιστεύω ότι είναι ένα κόμικ, που αξίζει να διαβάσετε και αν γίνεται, να αποκτήσετε. Λόγω του θέματος, δεν είμαι σίγουρος όμως, εάν θα ενδιαφέρει πολύ κόσμο, ούτε εάν αρέσει σε όλους. Προσφέρει όμως, αν μη τι άλλο, μια ευκαιρία να μάθετε πολλά πράγματα για μια πολύ ζοφερή περίοδο της ιστορίας. Παραθέτω την εισαγωγή του συγγραφέα, που δίνει μια ιδέα για το ιστορικό υπόβαθρο Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (για ιστορικές πληροφορίες) Μια κριτική και μια δεύτερη κριτική. Μπορείτε να βρείτε και άλλες.
  14. Έχετε ακούσει για τον θρύλο του Κόναν του Βάρβαρου? Φυσικά. Έχετε ακούσει για τον θρύλο του Πόναν του Μάρμαρου? Όχι? Αυτόν ακριβώς τον θρύλο έρχεται να μας διδάξει ο καθ ύλην αρμόδιος σε τέτοια θέματα, Γιάννης Ρουμπούλιας. Ο σπουδαίος δημιουργός έφτιαξε μία ιστορία με την μορφή αυτοέκδοσης, η οποία φέρει τον τίτλο “Πόναν ο Μάρμαρος - Μπράτσα, μάγια και καράτε!” και την κυκλοφόρησε στο ComicDom 2017 (για την ακρίβεια στις 7 Απριλίου). Πρόκειται για μία ασπρόμαυρη παρωδία του Κόναν. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος ο δημιουργός, η ιδέα του Πόναν υπήρχε στο μυαλό του από το Λύκειο και τώρα που ωρίμασαν (λάθος χρήση της λέξης! ) οι καιροί, βγήκε στην επιφάνεια. Η έκδοση θυμίζει fanzine, αλλά γενικά είναι αρκετά προσεγμένη. Έχει καλής ποιότητας σελίδες και η βιβλιοδεσία έχει γίνει με συνδετήρες. Στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου υπάρχει ένα ολοσέλιδο σκίτσο του Πόναν, από τον Μάνο Λαγουβάρδο. Είχαμε συνηθίσει εδώ κι αρκετό καιρό τον Ρουμπούλια να δημιουργεί τον κόσμο του Δρακοφοίνικα και ο Πόναν ήταν ένα διάλειμμα από την σοβαρότητα. Είχε πλάκα το ατημέλητο στιλ, τόσο στο σενάριο όσο και στο σχέδιο, που και πάλι όμως έβγαζε επαγγελματισμό και εμπειρία. Σεναριακά είχε μία βάση και μία υπόθεση, αλλά το ζητούμενο είναι να γελάσει ο αναγνώστης με την παρωδία κι αυτό το πέτυχε και με το παραπάνω. Το σχέδιο, λεπτομερές κι αυτό, έβγαζε με την σειρά του κωμικά στοιχεία και συνέβαλε στην απόλαυση. Σίγουρα θέλω αυτός ο ήρωας να μείνει. Έναν χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα στις 20/04/2018, ο Πόναν ξαναχτυπά! Ο δημιουργός, στα πλαίσια του ComicDom 2018, επαναφέρει στο προσκήνιο τον ήρωά του και μας χαρίζει μία νέα του ιστορία, που φέρει τον τίτλο: “Πόναν ο Μάρμαρος - Η επέλαση των Μαρμάρων!”. Γι' άλλη μία φορά ο Γιάννης Ρουμπούλιας, μέσα από την καφρίλα και τον ορισμό του "κουφού", μας ταξιδεύει στον μυθικό κόσμο του Πόναν και της παρέας του. Στο δεύτερό του τεύχος διέκρινα μία πιο στρωτή υπόθεση με αρχή, μέση και τέλος. Επίσης φτάνουμε μέχρι την Μαρμαρία, όπου θα γνωρίσουμε πολλούς από τους συμπατριώτες του πρωταγωνιστή, καθώς και δύο προσωπικότητες που ξεχωρίζει. Πρόκειται για τον παιδικό του έρωτα, την πεντάμορφη Βαλεριάνα και τον Τσακόναν, τον πατέρα του, μέσω του οποίου ο δημιουργός θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής σε έναν αξέχαστο ηθοποιό των 80s. Και φυσικά απαντάται ένα ερώτημα που μας ταλάνιζε όλους εμάς τους απανταχού κομικσόφιλους. Μιλάω για το πώς ήρθε στα χέρια του Μάρμαρου ο περιβόητος Φλάφης. Από εκεί και πέρα το χαβαλετζίδικο χιούμορ ήταν σχεδόν σε κάθε καρέ της ιστορίας και μπορώ να πω ότι πέρασα όμορφα διαβάζοντάς την. Νομίζω ότι η ιστορία αυτή ήταν καλύτερη από την προηγούμενη του Πόναν. Το σχέδιο είναι χαρακτηριστικό του δημιουργού. Είναι εκφραστικότατο και πλούσιο. Λέω πλούσιο, διότι ο αναγνώστης θα βρει μία πληθώρα από διαφορετικούς χαρακτήρες (πρωταγωνιστές και κομπάρσους) να παρελαύνουν στα καρέ. : Και φυσικά ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι αυτό το περίεργο τρωκτικό που ακολουθεί τον Πόναν και κάνει διάφορες σκέψεις ανάλογα με την περίσταση. Και δεν θα λέγαμε ότι μένει μόνο στις σκέψεις. Ο χρόνος πέρασε, ήρθε το επόμενο ComicDom (στις 19/04/2019) κι ο Πόναν ξαναήρθε φρέσκος στα χέρια μας, με την ιστορία “Πόναν ο Μάρμαρος - Τσαντίλα, ο βασιλιάς των τεράτων”. Ο θρυλικός Πόναν, λοιπόν, ξεκινάει γι' ακόμα μία από τις περιπέτειές του. Αυτή την φορά έχει να αντιμετωπίσει τον Τσαντίλα, τον βασιλιά των τεράτων, ο οποίος είναι όνομα και πράγμα! Ο Ρουμπούλιας συνεχίζει να κάνει χαβαλέ και να εδραιώνει τον χαρακτήρα του, ενώ ταυτόχρονα κάνει τους αναγνώστες να διασκεδάζουν με το έξυπνο χιούμορ του. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι μπορεί η ιστορία να παρουσιάζει σημαντικά κωμικά και σατιρικά στοιχεία, το σενάριο όμως εμφανίζει συνοχή και είναι ολοκληρωμένο. Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν πολλά inside jokes, με αποκορύφωμα τον φόρο τιμής στους δύο δασκάλους του δημιουργού, Σπύρο Ορνεράκη και Ηλία Ταμπακέα. Και φυσικά, μετά από τόσες ιστορίες, αρχίζει ο ξακουστός Φλάφης να αποκτά τις δυνάμεις που όλοι οι φαν του, περίμεναν! Γενικά το κατατάσσω στα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) φανζίν που βγαίνει κάθε χρόνο. Το σχέδιο, ενώ νιώθεις ότι είναι ατημέλητο, αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι ο Ρουμπούλιας απλά ΔΕΝ μπορεί να σχεδιάσει άσχημα. Ενισχύει εκεί που πρέπει το χιούμορ κι εντείνει τις περιπετειώδεις σκηνές. Το ασπρόμαυρο χρώμα και το μελάνωμα είναι εξαιρετικά, με το μόνο μου παράπονο να είναι τα μικρά καρέ, που έκαναν το σχέδιο να ασφυκτιά. Η έκδοση, πιστεύω ότι αξίζει και με το παραπάνω τα λεφτά της. Έχει καλής ποιότητας χαρτί κι αξιοπρεπή εκτύπωση. Πολλά μπράβο!
  15. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 22-03-2017 Υλικό Συλλογής: Daredevil: The Man Without Fear v1 01-05 (October 1993 / February 1994) Ένας πιτσιρικάς, ο Ματ Μέρντοκ, χάνει την όραση του όταν προσπαθεί να σώσει έναν τυφλό από τις ρόδες ενός καμιονιού που κουβαλάει χημικά. Τα χημικά πέφτουν στα μάτια του και του οξύνουν τις αισθήσεις του πέρα από τα συνηθισμένα. Ο πατέρας του, ο μόνος γονιός που ξέρει, είναι μποξέρ χαμηλής κλάσης και προσπαθεί να παράσχει τα απαραίτητα για να τον αναθρέψει σωστά. Όταν του δίνεται η δυνατότητα να δώσει μερικούς σημαντικούς αγώνες, αρνείται να τους πουλήσει και δολοφονείται από τους μαφιόζους που ελέγχουν τα στοιχήματα της πόλης. Αυτό οδηγεί τον ορφανό πλέον Ματ στο να γίνει δικηγόρος, για να καταπολεμήσει νομικά την διαφθορά, ενώ ταυτόχρονα γαλουχεί το σώμα του, σε υψηλά επίπεδα εκγύμνασης. Όταν οι συνθήκες το απαιτούν, ράβει μια στολή και γίνεται τιμωρός του εγκλήματος με το παρατσούκλι Ατρόμητος, μιας και η έλλειψη όρασης και η εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του τον κάνουν παράτολμο πέρα από τα όρια που ένας αρτιμελής άνθρωπος θα έφτανε ποτέ. Αυτή τουλάχιστον είναι μέσες-άκρες η ιστορία προέλευσης του χαρακτήρα όταν έκανε την εμφάνιση του στις σελίδες του Daredevil 01 τον Απρίλιο του 1964. Μια προέλευση που είχε λίγο απ’ όλα: Τις ομοιότητες με την προέλευση του Μπάτμαν, τις ανησυχίες των δημιουργών του για την πυρηνική ενέργεια και την ραδιενέργεια και τις κλασικές ανησυχίες μιας τυπικής καθημερινής ζωής, για την οποία φημίζονταν τα κόμικς της Μάρβελ. Όμως όλα αυτά δεν ήταν αρκετά για τον Φρανκ Μίλερ, τον άνθρωπο που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα στα στάνταρ που ξέρουμε σήμερα, στάνταρ με τα οποία κρίνονται όλες οι μετέπειτα ιστορίες του Daredevil. Ο Μίλερ ήθελε, σε συνεργασία με τον Τζον Ρομίταν Τζ., να προσθέσει στην προέλευση τρεις βασικές προσωπικότητες που είχε εισαγάγει ο ίδιος. Την Ηλέκτρα, τον Στικ και τον Κίνγκπιν, ο οποίος αρχικά ήταν μέρος των αντιπάλων του Σπάιντερ-Μαν. Έπρεπε να περάσουν μερικά χρόνια όμως μέχρι να φτάσουν από την αρχική ιδέα μέχρι την δημοσίευση των πέντε ενισχυμένων τευχών της μίνι σειράς που συλλέγεται στον τόμο που παρουσιάζεται εδώ, μιας και ο Μίλερ ήταν απασχολημένος με το Χόλιγουντ και την συγγραφή των σεναρίων των Ρόμποκοπ 2 και 3, που του είχαν αφήσει μια πικρή γεύση για την βιομηχανία του θεάματος. Ο παρών τίτλος όμως, μαζί με το Sin City, έδειξε πως ο δημιουργός είχε αρκετά ακόμα να συνεισφέρει στην τέχνη των κόμικς. Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Σε αυτή την εκδοχή λοιπόν, ο Ματ προσπαθεί αμέσως να εκπαιδεύσει τον εαυτό του στο εγκαταλειμμένο γυμναστήριο μετά το ατύχημα, ενώ ο πατέρας του είναι ακόμα ζωντανός. Εκεί εμφανίζεται ο Στικ και τον βοηθάει στην εκπαίδευση του, χωρίς να τον ενημερώσει για τον απώτερο σκοπό του. Σε αυτή την εκδοχή επίσης, ο πατέρας του δουλεύει για τον τοπικό μαφιόζο, τον Φίξερ, υπό εξαναγκασμό, στήνοντας τους αγώνες του και ως "συλλέκτης χρεών" το υπόλοιπο διάστημα, κάτι που ο Ματ το ξέρει εξαρχής αλλά δεν λέει τίποτα, γιατί καταλαβαίνει το παιχνίδι. Οι εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Δεν λέει τίποτε, γιατί σε αυτή την εκδοχή η πόλη είναι ένας ακόμα πρωταγωνιστής, μια πόλη που δεν έχει καμιά σχέση με την καθαρή μεγαλούπολη των αρχικών ιστοριών. Είναι μια πόλη που η διαφθορά έχει φτάσει το απόγειο της. Ζωές θυσιάζονται στον βωμό των κερδών της μαφίας και οι νταήδες κυβερνούν. Είναι η πόλη που έβλεπε ο Μίλερ καθημερινά, όταν μετακόμισε στην Νέα Υόρκη για να κάνει καριέρα στα κόμικς. Οπότε οι χαρακτήρες του κατοικούν σε αυτό το σύστημα. Ο Ματ ξέρει τι παίζεται, το ζει καθημερινά, οπότε η αναγκαστική συναίνεση του πατέρα του στην εγκληματική οργάνωση του Φίξερ, δεν τον κάνει να τον βλέπει υποτιμητικά. Εξάλλου, αυτός είναι που τον ωθεί να διαβάσει και να διαπρέψει, αυτός το στρέφει προς την νομική. Μια μέρα όμως, καθώς ο Ματ έχει μεγαλώσει, ο πατέρας αποφασίζει να στήσει το ανάστημα του απέναντι στους ελεγκτές του, για να κάνει τον γιο του να νοιώθει περήφανος για αυτόν. Κερδίζει τον αγώνα που έπρεπε να είχε χάσει και χάνει την ζωή του για αυτό. Κάτι που οδηγεί τον Ματ στα άκρα, ψάχνοντας και τιμωρώντας τους υπεύθυνους για τον θάνατο του πατέρα του, κάτι που ο Μίλερ χρησιμοποιεί για να δείξει πως η σκοτεινή πλευρά του Ματ που είδαμε στο run του, προϋπήρχε. Γιατί στην προσπάθεια να τους πληγώσει, μια - όχι και τόσο αθώα - πόρνη χάνει την ζωή της. Και αυτή η παράτολμη φύση του Ματ είναι που κάνει τον Στικ να τον παρατήσει χωρίς καμιά ειδοποίηση. Και είναι αυτή η πράξη που τον κάνει να συνειδητοποιήσει, πως υπάρχουν όρια και το πρώτο του μεγάλο μάθημα προς την σύνεση. Σύνεση που πάει περίπατο λίγα χρόνια αργότερα, όταν πλέον φοιτητής της νομικής, με συγκάτοικο τον Φόγκι Νέλσον, παρατάει όλα τα προσχήματα για να είναι με την Ηλέκτρα. Μια Ηλέκτρα που είναι ήδη καθόδων προς την σκοτεινή πλευρά της μάχης για την οποία προετοιμάζεται ο Στικ, αλλά προσπαθεί ακόμα να τις αντισταθεί. Μια Ηλέκτρα που νοιώθει μια ακαταμάχητη έλξη για τον Ματ, τον έτερο μαχητή/αντίπαλο της μελλοντικής μάχης, παρόλο που ξέρει πως πρέπει να μείνει μακριά, αλλά αντί αυτού καταλήγει σε μια σχέση χειραγώγησης που οδηγεί στην πρώτη ερωτική απογοήτευση, όταν η Ηλέκτρα αποφασίζει να αποχωρήσει χωρίς να εξηγήσει το γιατί. Αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας, μπορεί να φαντάζει κάπως παράταιρο σε σχέση με την τελική αναμέτρηση και μετατροπή του Ματ στον Ατρόμητο, αλλά είναι σημαντικό για την ενίσχυση του ηθικού πυρήνα του χαρακτήρα. Μας δείχνει πως ο Ματ έμαθε με τον σκληρό τρόπο να είναι αυτός που είναι. Δεν είναι ο άμεμπτος, τυπικός χαρακτήρας των κόμικς που κυκλοφορούσαν όταν ο Μίλερ εμφανίστηκε στο προσκήνιο. Και δείχνει πως στο παρασκήνιο, ένας καινούργιος παίχτης κάνει την εμφάνιση του, αποκτώντας σταδιακά τα ηνία του υποκόσμου. Πρόκειται φυσικά για τον Γουίλσον Φισκ, τον Κίνγκπιν. Ο Ματ θα τον αντιμετωπίσει, χωρίς να το ξέρει, στο επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας, όταν ασκώντας πλέον το επάγγελμα του δικηγόρου για μια φίρμα στην Βοστόνη, επιστρέφει στην πόλη για μια υπόθεση και βλέπει πως έχει καταντήσει η πόλη. Προσπαθεί να μην ανακατευτεί, αλλά μια έφηβη κοπέλα την οποία γνώρισε στην πορεία, απαγάγεται από τσιράκια του Κίνγκπιν για να την χρησιμοποιήσουν σε μια από τις παράνομες δραστηριότητες τους. Η "βασιλεία" του Κίνγκπιν είναι εντελώς ανήθικη, με μόνο στόχο τα κέρδη. Και ο Ματ θα χρειαστεί δώσει σκληρή μάχη για να σώσει την κοπέλα. Η εμπειρία όμως θα τον κάνει να συνειδητοποιήσει πως πρέπει να παραμείνει στην πόλη και να παλέψει την διαφθορά. Χωρίς να το ξέρει όμως, έχει κάνει έναν σημαντικό εχθρό, ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει τα τσιράκια του ως αποδιοπομπαίους τράγους για να γλυτώσει την αποκάλυψη της δική του εμπλοκής. Σε καμιά στιγμή στην διάρκεια της ιστορίας ο Ματ δεν φορά την κλασική στολή του Ατρόμητου. Μόνο στις τελευταίες δύο σελίδες έχουμε ένα pin-up με τις δύο βασικές περιβολές του, αλλά ακόμα και αν δεν το έβαζαν, δεν θα χρειαζόταν. Αυτή δεν είναι μια ιστορία κουστουμιών, αλλά ανάπτυξης χαρακτήρα, μια σπουδή του τι κάνει τον Ματ Μέρντοκ να είναι ο Ατρόμητος, οπότε σε καμιά στιγμή δεν λείπει αυτό το στοιχείο στον αναγνώστη. Αντί για αυτό βέβαια έχουμε την μαύρη φόρμα/περιβολή που σχεδίασε ο Ρομίτα για την κατάληξη της ιστορίας, που κατάφερε να γίνει κλασική με τον τρόπο της και ταιριάζει στο σαφώς πιο σκληροτράχηλο περιβάλλον που σχεδιάζει ο Ρομίτα για τις ανάγκες της ιστορίας [Αν αναρωτιέστε γιατί επέλεξε ο Μαρκ Μιλάρ τον Ρομίταν Τζ. για το Kick Ass, ο παρόν τόμος είναι η λύση της απορίας σας, μιας και το ύφος είναι παραπλήσιο, street level]. Συνολικά, πρόκειται για μια ιστορία που είναι κατάλληλη τόσο για νέους αναγνώστες του χαρακτήρα, όσο και για τους γνώστες του παρελθόντος μιας και αφήνει κάμποσα στοιχεία που είναι εμφανές πως έχουν ήδη επιλυθεί αλλού, αλλά πιστεύω πως ο Μίλερ έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία ώστε αυτό να μην ξενίζει τους αμύητους, αλλά να τους ωθεί να το ψάξουν λίγο παραπάνω. Και φυσικά, η στακάτη και δεικτική αφήγηση του δεν επιτρέπει στον αναγνώστη να βαρεθεί ή να τον αγνοήσει. Είναι στημένη για να του προκαλέσει κάποιου είδους αντίδραση, θέλει δεν θέλει. Η Ελληνική έκδοση. Η παρούσα έκδοση σηματοδότησε την πρώτη φορά που βγήκε έκδοση αφιερωμένη αποκλειστικά για τον Daredevil στην χώρα μας. Κάτι που θα περίμενε κανείς πολύ νωρίτερα, βάσει την δημοφιλίας του χαρακτήρα. Βγήκε με αφορμή την σειρά του Netflix, μιας και η ιστορία του τόμου είναι ουσιαστικά ο βασικός σκελετός των πρώτων δύο σεζόν του Daredevil. Ο τόμος περιλαμβάνει και την εισαγωγή του συντάκτη των αρχικών τευχών, Ραλφ Μάκιο (που γράφεται με τον ίδιο τρόπο όπως του Ραλφ - Καράτε Κιντ - Μάτσιο).
  16. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Λος Άντζελες του 2019. Η Ντετέκτιβ Τζένιφερ Γκάφρεϊ του LAPD συνεργάζεται με τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και φανατικό ταινιών επιστημονικής φαντασίας Ντικ Φιλίπο (αναγραμματισμός του Φίλιπ Ντικ) για την επίλυση μιας σειράς φόνων διάσημων ηθοποιών της δεκαετίας του '80. Οι δολοφονίες έγιναν μόλις ανακοινώθηκε η επιστροφή τους σε σίκουελ των ταινιών που τους έκαναν διάσημους. Όλως περιέργως πρόκειται για παραγωγές του B. B. Eightiz... Serial killer δολοφονεί ηθοποιούς των 80ς με την ανακοίνωση της συμμετοχής τους σε σύγχρονα σικουελ, πως να μη με τραβήξει ένα τέτοιο κόμικ; Εδώ που τα λέμε, όλοι έχουμε ψιλοαγανακτήσει με ατελείωτα κακόγουστα remakes & sequels των 80ς. Υπήρξαν και διάφορα πετυχημένα φυσικά, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς την υπάρχουσα έλλειψη φαντασίας, την αγοραπωλησία νοσταλγίας και το ξεζούμισμα παλιότερων δεκαετιών από την κινηματογραφική βιομηχανία. Πίσω στο κόμικ. Με αυτήν την έξυπνη ιδέα ο Δερβενιώτης φτιάχνει ένα πολύ καλό αστυνομικό/scifi κόμικ (και όχι καλό κόμικ για ελληνικό). Είναι ένας φόρος τιμής στα 80ς, με καυστική χιουμοριστική ματιά, με δεκάδες αναφορές στην ποπ κουλτούρα, εξαιρετικά χρησιμοποιημένα easter eggs , καλή ανάπτυξη χαρακτήρων, αληθοφανείς διαλόγους με πετυχημένες ατάκες, σωστή ροή χωρίς κοιλιές, που παρά το μέγεθος του κόμικ δεν κουράζει. Σχεδιαστικά είναι από τις πιο ώριμες δουλειές του Δερβενιώτη, με πολύ καλή σκηνοθεσία και σωστή ατμόσφαιρα. Νομίζω ότι του πάει περισσότερο το ασπρόμαυρο τελικά και αναδεικνύει καλύτερα τις δυνατότητές του. Συνολικά, πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο, χορταστικό κόμικ, που μου άρεσε πολύ και νομίζω πως μπορεί να σταθεί άνετα και στο εξωτερικό. Είναι αυτοτελές, αλλά ακολουθείται από τη συνέχειά του (το εξαιρετικό) Shark Nation και το Hasta La Vista Baby που διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν. Σύμφωνα με το δημιουργό, θα δούμε ακόμα ένα κόμικ σε αυτή τη σειρά (ελπίζω σύντομα). Προς το παρόν πάντως, ετοιμάζει μια έγχρωμη digital εκδοχή του Yesternow, όπως δήλωσε στο Comic Cultura #3 τον φετινό Μάιο. από το fb του Δερβενιώτη ενδιαφέροντα σχετικά άρθρα: Αγάπη Μου, ο Σπύρος Δερβενιώτης Μόλις Σκότωσε τα 80s (propaganda) Yesternow- Να τελειώνουμε με το παρελθόν - Σταύρος Πασπαλάκης (Smassing Culture)
  17. «Αθήναι», σου λέει. Πολλές, όχι μία. Στο σύμπαν του Στηβ Στιβακτή, υπάρχουν πολλές Αθήνες. Επικοινωνούν αναμεταξύ τους κι ας μην γνωρίζουν όλοι οι κάτοικοι ότι μπορεί, άμα χαθείς σε κάποιο δρομάκι κοντά στον Παρθενώνα, να βρεθείς σε μία διαφορετική πραγματικότητα, στην Αθήνα Προ Πολλού ή στην Αθήνα Παραπέρα. Πολλοί, ωστόσο, τα γνωρίζουν όλα αυτά και ταξιδεύουν εδώ κι εκεί, αναζητώντας την περιπέτεια... Ο Ξένος, ο σκοτεινός θεός-φάντασμα με τα τρία μάτια, απολαμβάνει να μοιράζει επικίνδυνες αποστολές, συνοδευόμενες από κατάρες. Έτσι, η πριγκίπισσα Έλενα, η μικρότερη κόρη του Βασιλιά της Αθήνας Εδωχάμω, αναλαμβάνει μια τρομερά δύσκολη αποστολή: να βρει το Εσμέ Πουλί, με το πανέμορφο φτέρωμα και το μελωδικό κελάηδισμα. Θα ξεκινήσει την περιπέτειά της καβάλα σε ένα ποδήλατο και στον δρόμο θα συμμαχήσει με τον πρόσχαρο πολεμιστή Αχιλλέα Τριγένη και την μάγισσα με τη σιδερένια πυγμή, που θα τη βοηθήσουν να αντιμετωπίσει την κάθε δυσκολία. Εμπνευσμένος από πληθώρα πηγών (παραμύθια της γιαγιάς του, κόμικς, ελληνική παράδοση, ταινίες...), ο Στιβακτής δημιουργεί έναν ευφάνταστο κόσμο, και πετάει τους αξέχαστους χαρακτήρες του σε μια ανατρεπτική πλοκή. Και παρότι είναι το πρώτο τέτοιας έκτασης κόμικ του (108 σελίδες), τα καταφέρνει εξαίρετα. Το χιούμορ, λεκτικό ή οπτικό, προκαλεί αβίαστα το γέλιο, συχνά παίζοντας με κλισέ της ευρύτερης μυθοπλασίας και με γνωστές καταστάσεις της ελληνικής πραγματικότητας. Διαβάζεται γρήγορα και σ' αυτό βοηθάει πολύ το καθαρό σχέδιο, που φέρει επιρροές από την αμερικανική και ιαπωνική σχολή. Ο ίδιος ο Στηβ, στον επίλογό του (γενικά έχει πολλά καλούδια στο τέλος), αναγνωρίζει ότι έδωσε βάση περισσότερο στην ταχύτητα, παρά στην ποιότητα του σχεδίου. Αλλά ακόμη κι έτσι, θεωρώ το Εσμέ μια από τις καλύτερες αυτοεκδόσεις που έχουν πέσει στα χέρια μου και ένα από τα πλέον αξιομνημόνευτα ελληνικά κόμικς των τελευταίων ετών. Πληροφοριακά, κυκλοφόρησε το 2017 και επαν(αυτο)εκδόθηκε έναν χρόνο αργότερα, με διαφορετικό εξώφυλλο. Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε ότι ο Στιβακτής θα επισκεφτεί ξανά τον κόσμο των πολλαπλών Αθηνών, παρέα με την Έλενα Γώγου, αυτή τη φορά πάνω στο άρμα της Jemma Press. Προσωπικά, το περιμένω με ανυπομονησία!
  18. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 28-07-2017 Νέος εκδότης για το σύμπαν του Mike Mignola στην Ελλάδα λοιπόν και δεδομένου του παρελθόντος των εκδόσεων Οξύ, πιο ταιριαστό στο εκδοτικό ύφος τους απ' ότι τα υπερηρωικά. Η αρχή έγινε με έναν τόμο που συνδυάζει τόσο τις περιπέτειες του Hellboy όσο και του B.P.R.D. που πλέον μεταφράζεται ως Υ.Μ.Ε.Α., μιας και δεν επέλεξαν να διατηρήσουν την μετάφραση ως Γ.Π.Ε.Α. της Jemma Press. Η ιστορία είναι καλή, αλλά πιο τυπική σε σύγκριση με τους πρώτους τόμους που είχε βγάλει η Jemma. Ίσως η Οξύ το θεώρησε πιο βατό για το νέο κοινό μιας και παίρνει στοιχεία και από τον πρώτο τόμο της σειράς του Hellboy και τα εξετάζει υπό άλλο πρίσμα, οπότε είναι σαν μια εκ νέου σύσταση του σύμπαντος στους αναγνώστες. Όχι ότι υπήρχε κάποιο μπέρδεμα στις παλιές δουλειές... Η υπόθεση. Η Υ.Μ.Ε.Α. καλείται να πάει σε ένα χωριό της Βραζιλίας για να λύσουν μια σειρά δολοφονιών που δείχνουν να έγιναν με υπερφυσικά μέσα. Αυτή είναι και η πρώτη αποστολή του Hellboy, μετά από επιμονή του Καθηγητή Μπρουμ, ο οποίος πιστεύει πλέον πως ήρθε η ώρα για τον Hellboy να δει τον έξω κόσμο. Όταν φτάνουν στο χωριό. συναντούν την γυναίκα που τους κάλεσε, η οποία καταφεύγει κατευθείαν σε υπεκφυγές. Παρόλα αυτά μαθαίνουν πως μια φυλακή που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για βασανιστήρια και μετέπειτα για εγκλεισμό αρρώστων χωρικών, πριν εγκαταλειφθεί, έχει γίνει η βάση ενός κινηματογραφικού συνεργείου. Η νυχτερινή ανάπαυλα της ομάδας διακόπτεται από μια επίθεση ενός υπερφυσικού πλάσματος και η ομάδα διασπάται για να το κυνηγήσει. Όλα οδηγούν στην παλιά φυλακή και στα μυστικά που κρύβει, μαζί με στοιχεία που ενισχύουν τις γεγονότα στους τόμους που κυκλοφόρησε η Jemma. Παράλληλα, μια προδοσία απειλεί την αποστολή… Σε αυτή την περιπέτεια ο Hellboy είναι σαν ψάρι έξω από τον νερό, με τα υπόλοιπα μέλη της Υ.Μ.Ε.Α. να κατευθύνουν την αποστολή. Στο τέλος όμως, όπως είναι αναμενόμενο, ο Hellboy είναι αυτός που θα οδηγήσει στην επίλυση της κατάστασης. Ο Maleev κάνει εξαιρετική δουλειά, προσαρμόζοντας το σχέδιο του στο ύφος του Μινιόλα, οπότε μην περιμένετε το κλασικό sketchy ύφος του, αλλά πλακάτ μαύρα και ασυνήθιστο για αυτόν καδράρισμα. Ο τόμος συλλέγει την μίνι σειρά 5 τευχών Hellboy and The B.P.R.D. - 1952 η οποία βγήκε στην Αμερική από τον Δεκέμβριο του 2014 έως και τον Απρίλιο του 2015 και παρουσιάζει την πρώτη αποστολή του Hellboy για την Υ.Μ.Ε.Α. Στο εξωτερικό η σύμπραξη συνεχίζεται και με μερικές ακόμα μίνι σειρές και αυτοτελή τεύχη με τις επόμενες διαδοχικά χρονιές στο σύμπαν του κόμικ. Η έκδοση δεν έχει ποιοτικά διαφορές από τις εκδόσεις της Μάρβελ που βγάζει η εκδοτική. Περιέχει πάντως ένα πρόλογο του μεταφραστή και sketchbook του Maleev, ενώ μια ωραία πινελιά είναι τα page layouts που κοσμούν τα εσώφυλλα, σε μαύρο φόντο. Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε στους 6 τόμους από το σύμπαν του Μινιόλα. Άλλοι 90+ έμειναν. Μακάρι να συνεχιστεί και εδώ η σειρά. Δεν αναφέρει κάτι ο τόμος μέσα πάντως.
  19. Αίγυπτος, 12ος αιώνας π.Χ. Ο Ραμσής ο Γ' βασιλεύει στη Γη του Νείλου, προσπαθώντας να την κρατήσει όρθια ενάντια στις ορδές των Λαών της Θάλασσας και άλλων εισβολέων. Ωστόσο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος ελλοχεύει μέσα στο ίδιο του το παλάτι, καθώς γύρω του υφαίνεται μια πλεκτάνη από παλλακίδες και αυλικούς. Στο επίκεντρο θα βρεθούν επίσης οι πριγκίπισσες Τιτι-νεφέρ και Κικι-νεφέρ, κόρες του Φαραώ από διαφορετικές μητέρες. Την ίδια στιγμή, όμως, μπλέκονται σε μια ιστορία που έχει τις ρίζες της πολλές δεκαετίες πριν και συνδέεται με εκδικητικούς ιερείς και αιωνόβιους μάγους... Τρέφω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Igor Baranko, στην εύθραυστη γραμμή του, στον τρόπο που εγχέει τη φαντασία του σε ρεαλιστικό/ιστορικό περιβάλλον. Και το κόμικ αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση. Η πλοκή ταξιδεύει τον αναγνώστη στην ιστορία και τις μυθολογίες των Αιγυπτίων, των Ισραηλιτών και των Ελλήνων. Όμως οι «μείξεις» που κάνει ο Baranko, δεν είναι ζορισμένες ή υπερβολικές. Έχουν μια στέρεα λογική, βασισμένη σε ιστορικά κείμενα και θρησκειολογικές θεωρίες, γεγονός που προσδίδει πολύ ενδιαφέρον. Η ροή είναι εξαιρετική στο μεγαλύτερο μέρος του κόμικ, αν και στο δεύτερο μισό τα εκτεταμένα flashback κουράζουν κάπως. Και η ανατροπή στο τέλος, ενώ είναι έξυπνη, δε χτίζεται τόσο καλά. Σε αντίθεση με άλλα έργα του Baranko, εδώ το σχέδιο είναι ασπρόμαυρο. Η επιλογή αυτή ταιριάζει στο ξηρό, σκληρό κλίμα της περιοχής και επιπλέον αναδεικνύει τις επιδέξια δουλεμένες λεπτομέρειες των προσώπων, των ρούχων, των κτιρίων, των φόντων. Εξάλλου, ένα κόμικ με μυστηριακό χαρακτήρα έχει ανάγκη την αντίθεση φωτός και σκιάς... Το The Egyptian Princesses κυκλοφόρησε μεταξύ 2010 και 2011 στα γαλλικά και το 2017 εκδόθηκε στα αγγλικά από την Humanoids, σε έναν ενιαίο, χαρτόδετο τόμο. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά μα τον Όσιρι και μα τον Άπι, μπορεί να διασκεδάσει τον αναγνώστη με την ατμόσφαιρα, τη δράση και τους χαρακτήρες του. Ίσως και να τον παρακινήσει να διαβάσει μερικά πράγματα για την ιστορία της Αρχαίας Αιγύπτου.
  20. Στο χωριό της μικρής Fatou επικρατεί πανζουρλισμός, καθώς επιστρέφει ο Μια-φορά-κι-έναν-καιρό, ο διάσημος κουκλοπαίχτης, που διηγείται τις πιο όμορφες ιστορίες. Ο Zidrou, ένας από τους πιο δραστήριους σεναριογράφους των σύγχρονων BD, συνεργάζεται με τον Raphaël Beuchot για να μας πουν πολλές μικρές ιστορίες οι οποίες συνενώνονται σε μια μεγαλύτερη, αληθινή ιστορία. Η ιστορία της Dialu, που προσμένει τον άντρα της να έρθει από το Παρίσι; Πραγματική. Η τραγική ιστορία του νεκρού στο ποτάμι; Επίσης. Η ιστορία του Toubab, του Γέτι που λιώνει κάτω από τον καυτό αφρικανικό ήλιο; Ναι, ακόμη κι αυτή. Μα έχουμε και μάρτυρα, έναν άντρα που δεν μας αποκαλύπτει τ' όνομά του: «Αλλά ήμουν εκεί και σας διαβεβαιώ, όλα αυτά είναι αλήθεια. Ή, αν είναι ψέμα, είναι ένα πολύ όμορφο ψέμα». Ο Zidrou εμπνέεται από τις πανέμορφες παραδόσεις, αλλά και την σκληρή πραγματικότητα της Υποσαχάριας Αφρικής και μας μιλάει για τη δύναμη των ιστοριών, φανταστικών ή όχι. Γιατί συχνά, ένα παραμύθι, όπως αυτό της Ωραίας Κοιμωμένης, μπορεί να έχει την ίδια δύναμη με την ιστορία ενός κοριτσιού που θυσιάστηκε στον βωμό του χρήματος ή αυτή ενός σαδιστικού δικτάτορα. Μέσα από τα παραμύθια προβάλλονται ωμές σκηνές βίας, που δυστυχώς είναι πέρα για πέρα αληθινές. Και ίσως πιο κοντά απ' όσο νομίζουμε. Ο Beuchot, από τη μεριά του, καταφέρνει να αποτυπώνει με την ίδια επιτυχία τις στιγμές γέλιου και πόνου, χαράς και φόβου. Το Once Upon a Time in Africa εκδόθηκε ως Le montreur d'histoires το 2011 από την Le Lombard και μερικά χρόνια αργότερα μεταφράστηκε στ' αγγλικά από την Europe Comics. Ανήκει σε μια άτυπη τριλογία των δύο δημιουργών με κόμικς που διαδραματίζονται στην Αφρική. Τα άλλα δύο είναι τα Turntable και A Little Piece of Her, αλλά το καθένα διαβάζεται ανεξάρτητα από το άλλο. Το παρόν δεν είναι αριστούργημα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μπλέκει το χιούμορ με το δράμα και, κυρίως, η φαντασία με την πραγματικότητα είναι μοναδικός.
  21. Πρώτη Κυκλοφορία: 04-2017 Έχοντας δει ήδη δύο διασκευές σε κόμικ της ιστορίας του μικρού πρίγκιπα μεταφρασμένες στα Ελληνικά, ήταν ίσως λογικό η τρίτη να είναι από Ελληνίδα δημιουργό. Η πιο πρόσφατη διασκευή λοιπόν μας ήρθε από τις εκδόσεις Polaris και αυτή που ανέλαβε να μεταφέρει σε κόμικ το γνωστό βιβλίο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερί, είναι η Στέλλα Στεργίου. Η ιστορία είναι γνωστή: Ένας πιλότος πέφτει στην έρημο και συναντά ένα παιδί που του κάνει ένα σωρό περίεργες ερωτήσεις και του περιγράφει την ζωή και τα πλάσματα σε άλλους πλανήτες, και πάνω σε αυτά τα μοτίβα, ο συγγραφέας δράττεται τις ευκαιρίας να κάνει ένα σωρό φιλοσοφικές παρατηρήσεις. Αφαιρετικό και παραβολικό σεναριακά, χαριτωμένα παράξενο σχεδιαστικά, το κόμικ της Στεργίου είναι σαφές πως απευθύνεται κυρίως σε παιδιά και όχι σε κυνικούς ενήλικες, αν και σαφώς μπορεί και να τους κερδίσει και αυτούς και να τους κάνει και για λίγο ξανά παιδιά, μιας και το σενάριο επιφυλάσσει ένα έξτρα εύρος για τους μεγάλους υπενθυμίζοντας τους αλήθειες που είχαν ξεχάσει, αποδομώντας τις συμβάσεις που είχαν αποδεχτεί. Σήμερα (06-05-2020) μας ενημέρωσε η εκδοτική στα social της πως το άλμπουμ κυκλοφόρησε και από Τουρκικό εκδοτικό οίκο. Βιογραφικά
  22. Ένα εξαιρετικό φανζίν, με αξιοθαύμαστη οικονομία δράσης, πολύ καλό σχέδιο και δυστυχώς επίκαιρο μήνυμα Με πολύ λίγα λόγια, το κόμικ περιγράφει την κατάρρευση της δυτικής κοινωνίας μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και το πώς οι έσχατοι θα γίνουν πρώτοι και οι δήμαρχοι κλητήρες. Θεωρώ περιττό να γράψω πολλά, αφού τα βασικά στοιχεία του κόμικ βρίσκονται σε δύο άρθρα, εδώ και εδώ. Εξάλλου, η δράση είναι τόσο καταιγιστική, ώστε συμβαίνουν πάρα πολλά πράγματα μέσα στις λίγες σελίδες του κόμικ Οφείλω να επαινέσω τη στρωτή αφήγηση, αφού για πρώτη φορά διαβάζω ελληνικό φανζίν, που να μπορεί σε 20 σελίδες να είναι τόσο ολοκληρωμένο και μεστό. Θα είναι όμως μεγάλη αδικία αν δεν απονείμω και τα εύσημα στο πολύ ωραίο σχέδιο της Κουμάκη, που αν και απλό, είναι ιδιαιτέρως εύστοχο. Εξάλλου, μας προσφέρει και πορτρέτα αληθινών προσωπικοτήτων (Τραμπ, Ζίζεκ, Τσόμσκυ, Βαρουφάκης, Κιμ) που δεν είναι καρικατούρες. Η εξέλιξή της θα είναι σίγουρα σημαντική και δικαίως. Ωραία έκδοση, που περιλαμβάνει στο τέλος και ένα wiki με πληροφορίες που επεξηγούν κάποια από τα θέματα που θίγονται στο κόμικ και που ορισμένα περνούν απαρατήρητα. Το φανζίν είναι έκδοση του κέντρου "Αντιγόνη", και έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά και στα αγγλικά. Η ύπαρξη ISBN δεν ξέρω εάν αρκεί για να τοποθετηθεί στους εκδοτικούς οίκους, για αυτό και το καταχωρώ στα φανζίν. Εξάλλου, αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία από μόνο του, σημασία έχει, ότι αξίζει η ανάγνωσή του. Μποοείτε να το βρείτε όμως και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία σε πολύ χαμηλή τιμή. Να έχετε υπόψη σας και το πολύ ωραίο φανζίν της Κουμάκη "Born to Die"
  23. (Μπορεί να) έχει ο καιρός γυρίσματα; Μια μικρή ιστορία για το πολιτικό «φαινόμενο της πεταλούδας» Ο Σπύρος Νομπιλάκης γράφει το σενάριο και η Ευγενία Κουμάκη υπογράφει τα σχέδια σε μια μικρή ιστορία πολιτικής φαντασίας για το πώς θα μπορούσε να ανατραπεί η παγκόσμια τάξη πραγμάτων και οι απαθείς ευημερούντες να γίνουν θύματα της ίδιας τους της απάθειας Η ιστορία των κόμικς είναι γεμάτη από «What if?» αναζητήσεις των πιθανών εναλλακτικών εκδοχών της δικής τους «τεχνητής» πραγματικότητας. Από τη σειρά «What if…?» της Marvel της δεκαετίας του 1970 μέχρι τα μεταγενέστερα «Elseworlds» της DC κι από το «Kingdom Come» μέχρι το «Marvels» και το «Astro City», που εξέτασαν το πώς θα ήταν ο κόσμος (των κόμικς) «αν…», οι δημιουργοί πειραματίστηκαν με την ενδεχομενικότητα της Ιστορίας και τις συνέπειες που θα επέφεραν στο μέλλον οι μικρές διαφοροποιήσεις του παρελθόντος. Με το «Butterfly Effect» (έκδοση του κέντρου πληροφόρησης και τεκμηρίωσης για τον ρατσισμό, την οικολογία, την ειρήνη και τη μη βία, «Αντιγόνη»), ο Σπύρος Νομπιλάκης στο σενάριο και η Ευγενία Κουμάκη στα σχέδια μεταφέρουν αυτόν τον πάντα ενδιαφέροντα προβληματισμό στον πραγματικό κόσμο, φιλοτεχνώντας μια δυστοπική ιστορία πολιτικής φαντασίας για την πιθανότητα έλευσης ενός ζοφερού μέλλοντος στον δυτικό κόσμο. Ενός μέλλοντος που αποτελεί, ωστόσο, το παρόν στον υπόλοιπο κόσμο. Η επιλογή του τίτλου εξηγείται στο γλωσσάρι του επιλόγου της έκδοσης: «Φαινόμενο της Πεταλούδας: είναι η ιδέα ότι μικρές μεταβολές μπορούν να έχουν μεγάλες επιδράσεις. Στη θεωρία του χάους περιγράφει πώς μια μικρή αλλαγή σε μια κατάσταση ενός ντετερμινιστικού μη γραμμικού συστήματος μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες διαφορές σε μια μεταγενέστερη κατάσταση, π.χ. μια πεταλούδα που χτυπά τα φτερά της στη Βραζιλία μπορεί να προκαλέσει ανεμοστρόβιλο στο Τέξας». Η ιστορία ξεκινά από την τάξη ενός αμερικανικού σχολείου, με τον καθηγητή να διδάσκει αυτάρεσκα στα παιδιά τη σοβινιστική δυτική ερμηνεία της Ιστορίας, σύμφωνα με την οποία «η υπεροχή του έθνους βασίστηκε στην τεχνολογική πρόοδο και την οικονομική μας ευφυΐα…» και συνεχίζεται με τον ρατσισμό κατά των προσφύγων στη Γαλλία, το τείχος του Τραμπ στα σύνορα με το Μεξικό, το πιθανό Grexit και άλλα ζητήματα πολιτικά επίκαιρης ρουτίνας. Μια μικρή αλλαγή, όμως, ένα αναπάντεχο και απρόβλεπτο γεγονός (ίσως το μόνο σημείο που μας βρίσκει επιφυλακτικούς ως προς το σενάριο, μια και είναι πολύ πιθανότερο να συμβεί μια εκ των έσω καπιταλιστική καταστροφή παρά εξ ουρανού προερχόμενη) παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας και σε μικρό χρονικό διάστημα αλλάζει δραστικά τον πολιτικό και οικονομικό χάρτη της Γης, έτσι ώστε τα πρώην θύματα να κρατούν τώρα τις τύχες του πλανήτη στα χέρια τους και οι πρώην αδύναμοι να γίνονται ρυθμιστές. Σε ένα ευφυές σενάριο με έξυπνες επαναλήψεις εικόνων και φράσεων τοποθετημένων σε διαφορετικά συμφραζόμενα, που τονίζουν το πόσο λίγο απέχει ο θρίαμβος από την καταστροφή και πόσο τυχαίο είναι να βρίσκεσαι από την πλευρά των νικητών σε έναν διαρκή πολιτικό, θρησκευτικό και οικονομικό πόλεμο που δεν έχει τελειώσει ακόμη. Οπως λέει και ο Σλαβόι Ζίζεκ, χωρίς να κατονομάζεται, σε κάποιο καρέ της ιστορίας: «Η κατάσταση σήμερα δεν είναι όσο σταθερή φαντάζει, θα αρκούσε το πέταγμα μιας πεταλούδας για να έχουμε αναταράξεις που δεν μπορούν να προβλεφθούν». Πηγή
  24. Butterfly Effect- Οι πολλαπλές προσόψεις του καπιταλισμού ραγίζουν με το πέταγμα μιας πεταλούδας Ένα πολιτικό φανζίν που επιχειρεί να καταδείξει την ευθραυστότητα και το τυχαίο στις σύγχρονες εκμεταλλευτικές σχέσεις. Ο κοινωνικός πόλεμος διεξάγεται καθημερινά και αναμεταδίδεται μέσω των τηλεοπτικών δεικτών. Αυτό είναι το κύριο μήνυμα του «Butterfly Effect», μιας ιστορίας που δεν έχει πρωταγωνιστές αλλά όλους και όλες μας συμμέτοχους στις τραγωδίες που μαστίζουν τον σύγχρονο κόσμο. Μικρά, φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους περιστατικά δίνουν την μεγάλη εικόνα ενός κόσμου και μιας κοινωνίας γεμάτη αντιφάσεις και εκμετάλλευση. Είναι γεγονός ότι η ανθρωπότητα έχοντας στα χέρια της μια σειρά ανακαλύψεων θα μπορούσε να έχει βελτιώσει τους όρους ζωής και για τα εφτά δισεκατομμύρια κόσμου, εξαλείφοντας το πρόβλημα της φτώχειας και μια σειρά ασθενειών. Παρ’ όλα αυτά ζούμε σε μια περίοδο όπου οι προσφυγικές ροές είναι καθημερινότητα, όπως αντίστοιχα και η βάρβαρη εκμετάλλευσή τους από τις χώρες «υποδοχής». Στο «Butterfly Effect» δίνεται μια πιο δημοσιογραφική και τεχνοκρατική εξήγηση των πραγμάτων, χωρίς να παύει να έχει χειραφετητικό και ριζοσπαστικό πρόσημο. Ο Noam Chomsky μέσα από το κόμικ διατείνεται ότι η κατάσταση σήμερα είναι σαν να τοποθετούμαστε στις τελευταίες μέρες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πολιτική κίνηση που συγκροτεί μαζί με τον Βαρουφάκη και τον Zizek προσπαθεί να ανιχνεύσει ανατρεπτικές προτάσεις προκειμένου να γίνει η ΕΕ κάτι πέρα από ένα ολοκληρωτικό μηχανισμό που καταπιέζει τα οικονομικά ασθενέστερα κράτη-μέλη. Αυτή η εικόνα για την βελτίωση της θέσης της Ελλάδας εντός ΕΕ αν και έχει εν μέρει καταρριφθεί από το δημοψήφισμα του 2015 και μετά, βρίσκει την πλήρη αποδόμησή της με την «διαχείριση» των προσφυγικών ροών το καλοκαίρι του 2017. Η αλλαγή σκηνικού από lobby, meetings και συναντήσεις κορυφής που εκπροσωπούν τον κόσμο της θεωρίας συγκρούονται με διαφορά ενός καρέ με πεδία μάχης, μαχητικά αεροσκάφη και συρματοπλέγματα, δείγμα πως τα σχέδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων συνεχίζουν ακάθεκτα. Σε διάφορα σημεία του πλανήτη υψώνονται τείχη μεταξύ συνόρων, το ΝΑΤΟ λειτουργεί ως ο τηρητής της έννομης τάξης και η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου μοιάζει πια πιθανό ενδεχόμενο. Σε αυτό το δυστοπικό τοπίο, ως ραχοκοκκαλιά της αφήγησης λειτουργεί ένας άντρας. Αυτός ο cis, straight λευκός άντρας που δουλεύει για την γερμανική κυβέρνηση και κινεί εν μέρει τα νήματα βλέπει να χάνει τα πάντα μέσα σε αυτόν τον Αρμαγεδδώνα. Τελικά όμως καταλήγει και αυτός πρόσφυγας, σίγουρα όχι με την κυρίαρχη έννοια, αλλά από την άποψη ότι καταφεύγει σε ένα άλλο αναπτυγμένο κράτος που θα διατελέσει και εκεί μέρος του κρατικού μηχανισμού. Η Ευγενία Κουμάκη αν και δεν επιμελείται το σενάριο όπως στο Hubris (αυτό ανατίθεται τώρα στον Σπύρο Νομπιλάκη) βρίσκεται σε γνώριμα μονοπάτια. Άλλο ένα πρώτης τάξης επεισόδιο του Black Mirror, άλλη μια γνώριμη και εκ βαθέων κριτική στον καπιταλισμό που γίνεται με υλικούς όρους αυτή την φορά. Το σχέδιο πλαισιώνει όλη αυτή την προσπάθεια με τα γήινα χρώματα, τα κοινότυπα πρόσωπα με την καταθλιπτική έκφραση, τη σύνδεση παράλληλα με πολιτικά πρόσωπα της επικαιρότητας. Ειδικά η εικόνα του γνώριμου που δημιουργείται στον αναγνώστη για τα δρώντα πρόσωπα είναι αυτή που συγκρούεται με την αποστασιοποιημένη και υποκριτική εικόνα που δημιουργεί για τα πολιτικά πρόσωπα. Αυτό ίσως που λείπει είναι το πολιτικό αντιπρόταγμα που θα έδινε και έναν πιο θετικό τόνο στο κλείσιμο αυτής της κατά τ’ άλλα σοβαρής και προσεγμένης προσπάθειας στην κατηγορία του πολιτικού κόμικ. Πηγή
  25. Ξεκαθαρίζω από την αρχή: αν και κόμικ, αυτό το έργο δεν απευθύνεται πρωτίστως σε φίλους των κόμικς, αλλά σε φίλους του κινηματογράφου και μάλιστα σε όσους έχουν κάποιο - έστω και ελάχιστο - θεωρητικό υπόβαθρο ή / και έχουν δει και κάποιες, ας πούμε, πιο δύσκολες ταινίες. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα εικονογραφημένο ταξίδι σε κάποιες μορφές του κινηματογράφου και πώς κάποια στοιχεία φαίνονται σε ορισμένες ταινίες (σκηνικά, φωνή, τεχνολογία), αν και παραδόξως απουσιάζουν τα πιο σημαντικά συστατικά του κινηματογράφου: φωτογραφία, σενάριο και φυσικά σκηνοθεσία. Οι απόψεις και οι πληροφορίες που εκφράζονται είναι πολύ ενδιαφέρουσες για όσους έχουν ασχοληθεί και έχουν διαβάσει κείμενα σχετικά με τον κινηματογράφο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα είναι σε μεγάλο βαθμό αδιάφορες ή/και κουραστικές (ίσως και εκνευριστικές) σε όσους δεν έχουν ασχοληθεί με παρόμοια κείμενα. Η εμμονή του συγγραφέα σε συγκεκριμένες ιδέες και η διαρκής παράθεση κειμένων από άλλα βιβλία, νομίζω ότι θα κουράσει τους μη εξοικειωμένους αναγνώστες. Προσωπική άποψη, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω: ενδιαφέρουσα δουλειά, καλύπτει μεγάλο φάσμα ταινιών (από το "Πολύ σκληρός για να πεθάνει" έως τον "Καθρέφτη" του Ταρκόφσκι, για να αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα - παρεμπιπτόντως, αμφότερα εκθειάζονται ), αλλά στην ουσία πρόκειται για δοκίμιο το οποίο απλά δόθηκε με τη μορφή κόμικς και όχι για καθαρό κόμικς. Δεν συμφωνώ με όλα όσα γράφει ο δημιουργός, αλλά από την άλλη, θα ήταν αφύσικο να συμφωνούσα σε όλα. Δυστυχώς, η εικονογράφηση είναι διεκπεραιωτική και κατά τη γνώμη μου, μέτρια. Εξαιρετική έκδοση, μόνο καλά λόγια έχω να γράψω: ιλουστρασιόν χαρτί, εξαιρετική μετάφραση και επιμέλεια, οι τίτλοι των ταινιών έχουν αποδοθεί, όπου είναι δυνατόν με τον τίτλο με τον οποίο είναι γνωστή η ταινία στην Ελλάδα (μόνο ένα λαθάκι παρατήρησα: ο Δόκτωρ Μαμπούζε, έχει μεταφραστεί ως Μαμπύς), στο τέλος υπάρχουν οι σημειώσεις του δημιουργού, ευρετήριο των ταινιών, οι οποίες αναφέρονται στο έργο, καθώς και βιβλιογραφία ανά κεφάλαιο. Συμπέρασμα: εξαιρετική έκδοση, ενδιαφέρον βιβλίο (παρά τις όποιες ενστάσεις μου), το πρόβλημα είναι ότι, κατά τη γνώμη μου, απευθύνεται σε λίγους. Ξεφυλλίστε προσεκτικά πριν αγοράσετε. Κατά τα άλλα, αξιέπαινη προσπάθεια από την εκδοτική, της αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Η ελληνική έκδοση κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Χαραμάδα τον Απρίλιο του 2017. Η πρωτότυπη από τις εκδόσεις Self Made Hero το 2015. Το βιβλίο αριθμεί 200 σελίδες.
×
×
  • Create New...