Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2017'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Έχετε ακούσει για τον θρύλο του Κόναν του Βάρβαρου? Φυσικά. Έχετε ακούσει για τον θρύλο του Πόναν του Μάρμαρου? Όχι? Αυτόν ακριβώς τον θρύλο έρχεται να μας διδάξει ο καθ ύλην αρμόδιος σε τέτοια θέματα, Γιάννης Ρουμπούλιας. Ο σπουδαίος δημιουργός έφτιαξε μία ιστορία με την μορφή αυτοέκδοσης, η οποία φέρει τον τίτλο “Πόναν ο Μάρμαρος - Μπράτσα, μάγια και καράτε!” και την κυκλοφόρησε στο ComicDom 2017 (για την ακρίβεια στις 7 Απριλίου). Πρόκειται για μία ασπρόμαυρη παρωδία του Κόναν. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος ο δημιουργός, η ιδέα του Πόναν υπήρχε στο μυαλό του από το Λύκειο και τώρα που ωρίμασαν (λάθος χρήση της λέξης! ) οι καιροί, βγήκε στην επιφάνεια. Η έκδοση θυμίζει fanzine, αλλά γενικά είναι αρκετά προσεγμένη. Έχει καλής ποιότητας σελίδες και η βιβλιοδεσία έχει γίνει με συνδετήρες. Στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου υπάρχει ένα ολοσέλιδο σκίτσο του Πόναν, από τον Μάνο Λαγουβάρδο. Είχαμε συνηθίσει εδώ κι αρκετό καιρό τον Ρουμπούλια να δημιουργεί τον κόσμο του Δρακοφοίνικα και ο Πόναν ήταν ένα διάλειμμα από την σοβαρότητα. Είχε πλάκα το ατημέλητο στιλ, τόσο στο σενάριο όσο και στο σχέδιο, που και πάλι όμως έβγαζε επαγγελματισμό και εμπειρία. Σεναριακά είχε μία βάση και μία υπόθεση, αλλά το ζητούμενο είναι να γελάσει ο αναγνώστης με την παρωδία κι αυτό το πέτυχε και με το παραπάνω. Το σχέδιο, λεπτομερές κι αυτό, έβγαζε με την σειρά του κωμικά στοιχεία και συνέβαλε στην απόλαυση. Σίγουρα θέλω αυτός ο ήρωας να μείνει. Έναν χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα στις 20/04/2018, ο Πόναν ξαναχτυπά! Ο δημιουργός, στα πλαίσια του ComicDom 2018, επαναφέρει στο προσκήνιο τον ήρωά του και μας χαρίζει μία νέα του ιστορία, που φέρει τον τίτλο: “Πόναν ο Μάρμαρος - Η επέλαση των Μαρμάρων!”. Γι' άλλη μία φορά ο Γιάννης Ρουμπούλιας, μέσα από την καφρίλα και τον ορισμό του "κουφού", μας ταξιδεύει στον μυθικό κόσμο του Πόναν και της παρέας του. Στο δεύτερό του τεύχος διέκρινα μία πιο στρωτή υπόθεση με αρχή, μέση και τέλος. Επίσης φτάνουμε μέχρι την Μαρμαρία, όπου θα γνωρίσουμε πολλούς από τους συμπατριώτες του πρωταγωνιστή, καθώς και δύο προσωπικότητες που ξεχωρίζει. Πρόκειται για τον παιδικό του έρωτα, την πεντάμορφη Βαλεριάνα και τον Τσακόναν, τον πατέρα του, μέσω του οποίου ο δημιουργός θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής σε έναν αξέχαστο ηθοποιό των 80s. Και φυσικά απαντάται ένα ερώτημα που μας ταλάνιζε όλους εμάς τους απανταχού κομικσόφιλους. Μιλάω για το πώς ήρθε στα χέρια του Μάρμαρου ο περιβόητος Φλάφης. Από εκεί και πέρα το χαβαλετζίδικο χιούμορ ήταν σχεδόν σε κάθε καρέ της ιστορίας και μπορώ να πω ότι πέρασα όμορφα διαβάζοντάς την. Νομίζω ότι η ιστορία αυτή ήταν καλύτερη από την προηγούμενη του Πόναν. Το σχέδιο είναι χαρακτηριστικό του δημιουργού. Είναι εκφραστικότατο και πλούσιο. Λέω πλούσιο, διότι ο αναγνώστης θα βρει μία πληθώρα από διαφορετικούς χαρακτήρες (πρωταγωνιστές και κομπάρσους) να παρελαύνουν στα καρέ. : Και φυσικά ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι αυτό το περίεργο τρωκτικό που ακολουθεί τον Πόναν και κάνει διάφορες σκέψεις ανάλογα με την περίσταση. Και δεν θα λέγαμε ότι μένει μόνο στις σκέψεις. Ο χρόνος πέρασε, ήρθε το επόμενο ComicDom (στις 19/04/2019) κι ο Πόναν ξαναήρθε φρέσκος στα χέρια μας, με την ιστορία “Πόναν ο Μάρμαρος - Τσαντίλα, ο βασιλιάς των τεράτων”. Ο θρυλικός Πόναν, λοιπόν, ξεκινάει γι' ακόμα μία από τις περιπέτειές του. Αυτή την φορά έχει να αντιμετωπίσει τον Τσαντίλα, τον βασιλιά των τεράτων, ο οποίος είναι όνομα και πράγμα! Ο Ρουμπούλιας συνεχίζει να κάνει χαβαλέ και να εδραιώνει τον χαρακτήρα του, ενώ ταυτόχρονα κάνει τους αναγνώστες να διασκεδάζουν με το έξυπνο χιούμορ του. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι μπορεί η ιστορία να παρουσιάζει σημαντικά κωμικά και σατιρικά στοιχεία, το σενάριο όμως εμφανίζει συνοχή και είναι ολοκληρωμένο. Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν πολλά inside jokes, με αποκορύφωμα τον φόρο τιμής στους δύο δασκάλους του δημιουργού, Σπύρο Ορνεράκη και Ηλία Ταμπακέα. Και φυσικά, μετά από τόσες ιστορίες, αρχίζει ο ξακουστός Φλάφης να αποκτά τις δυνάμεις που όλοι οι φαν του, περίμεναν! Γενικά το κατατάσσω στα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) φανζίν που βγαίνει κάθε χρόνο. Το σχέδιο, ενώ νιώθεις ότι είναι ατημέλητο, αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι ο Ρουμπούλιας απλά ΔΕΝ μπορεί να σχεδιάσει άσχημα. Ενισχύει εκεί που πρέπει το χιούμορ κι εντείνει τις περιπετειώδεις σκηνές. Το ασπρόμαυρο χρώμα και το μελάνωμα είναι εξαιρετικά, με το μόνο μου παράπονο να είναι τα μικρά καρέ, που έκαναν το σχέδιο να ασφυκτιά. Η έκδοση, πιστεύω ότι αξίζει και με το παραπάνω τα λεφτά της. Έχει καλής ποιότητας χαρτί κι αξιοπρεπή εκτύπωση. Πολλά μπράβο!
  2. Ένα κόμικ που ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτηρίζει εύστοχα "no-genre". Η ιστορία της εξαμελούς οικογένειας Pike που κατοικεί στο Royal City. Ο Thomas Pike, ο μικρότερος γιος, είναι ένας εσωστρεφής έφηβος που δεν κοινωνικοποιείται άνετα και του αρέσει να γράφει. Όταν χάνει τραγικά και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες τη ζωή του ως έφηβος, όπως είναι φυσικό, επηρεάζεται όλη η οικογένεια. Κάθε μέλος γεμίζει το κενό με την δική του εκδοχή για τον παρελθοντικό ή μελλοντικό Tom. Χωρίζεται σε τρία θεματικά arcs. Στο πρώτο, με όνομα "Next of kin", γνωρίζουμε την οικογένεια στο σήμερα και τις σχέσεις μεταξύ τους. Στο "Sonic Youth" πηγαίνουμε στα παιδικά χρόνια των χαρακτήρων και γνωρίζουμε τον πραγματικό Thomas και τις σκέψεις του, ενώ στο τρίτο και τελευταίο, με όνομα "We All Float On" μαθαίνουμε λεπτομέρειες για τον θάνατο του Thomas και έχουμε το τελικό resolution. Ο δημιουργός εξηγεί ότι σε αντίθεση με άλλες ιστορίες, όπως το Sweet Tooth, ξεκίνησε το Royal City χωρίς να έχει αποφασίσει το τέλος ή τη διάρκεια. Γράφει ότι μετά το δεύτερο arc άρχισε να "βλέπει" ξεκάθαρα το τέλος του κόμικ και πως ο κόσμος αυτός που ξεκίνησε να χτίζει δεν τον εξυπηρετούσε για κάτι πιο μακροσκελές. Και ομολογώ πως αυτό είναι εμφανές όταν το διαβάζεις. Μπορείς να διακρίνεις ότι άρχισε αφήνοντας πολλά περιθώρια ανάπτυξης, χωρίς όμως αυτό να φαίνεται άσχημο ή ημιτελές μετά το επιλεγμένο τέλος. Στο σενάριο κάνει αυτό που ξέρει καλά: αναπτύσσει χαρακτήρες, πλέκει τις σχέσεις τους και τους συνδέει με το περιβάλλον τους. Όλα τα μέλη της οικογένειας γράφονται προσεκτικά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τεύχος ώστε να είναι ρεαλιστικά και να μπορείς εύκολα να ταυτιστείς μαζί τους. Ο Patrick είναι συγγραφέας, παντρεμένος με σταρ του Hollywood, και έχει κολλήσει μετά την επιτυχία του πρώτου βιβλίου του. Η Tara είναι αρχιτέκτονας/πολιτικός μηχανικός και έχει μία ιδέα που προϋποθέτει το γκρέμισμα του εργοστασίου που δουλεύει ο σύζυγός της και δούλευε η οικογένειά της - ένα σημαντικό κτίσμα με συμβολική σημασία για την πόλη, αλλά και την ιστορία μας. Ο Richie είναι αλκοολικός και ναρκομανής, μπλεγμένος οικονομικά και αποκομμένος από την υπόλοιπη οικογένεια. Η μητέρα, Patricia, είναι αφοσιωμένη στην εκκλησία και ο πατέρας, Peter, στη συλλογή και την επιδιόρθωση παλιών ραδιοφώνων. Είναι ένα σεναριακά απλοϊκό slice of life που μπορεί να σε επηρεάσει ευθέως ανάλογα με το χώρο που θα του δώσεις. Σχεδιαστικά είναι ο κλασσικός Lemire. Αν έχετε δει αλλού το σχέδιο του μάλλον δεν υπάρχει κάτι πολύ διαφορετικό εδώ. Ωστόσο κάποιες από τις σουρεαλιστικές του απεικονίσεις με τα ραδιοφωνικά σήματα (τα οποία είναι το εικαστικό θέμα -ας πούμε- αυτής της σειράς) μπορεί να σας μαγέψουν. Η παλέτα των χρωμάτων είναι κατά βάση γήινη. Προσωπικά δεν είμαι τεράστιος fan του σχεδιαστικού του στυλ, αλλά δεν υπήρχε καμία δυσάρεστη έκπληξη. Ακόμα μια φορά, όπως παρατηρώ συχνά τελευταία στα κόμικ που διαβάζω, πολύ δυνατό σημείο ήταν η χρήση των σιωπηλών σελίδων. Η σειρά ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2017 και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2018 στα 14 τεύχη. Στα τρία βασικά πόστα είναι ο Lemire, ενώ στο lettering ο Steve Wands. Περιττό να πω ότι με υπερενθουσίασε και το προτείνω σε οποιονδήποτε γνωρίζει ή θέλει να γνωρίσει τον συγγραφέα. Στην χειρότερη, θα σας συγκινήσει. Κάτι αρκετά ιδιαίτερο με αυτό το κόμικ είναι ότι - λόγω κυρίως του δεύτερου story arc που ανέφερα παραπάνω και γυρνάει πίσω στα '90s - ο Lemire επιμελήθηκε μια playlist με indie rock τραγούδια της εποχής και τα αντιστοίχησε σε κάθε τεύχος. Αντίστοιχα, δημοσιεύτηκαν και κάποια variants-φόρος τιμής σε albums της εποχής.
  3. Και τώρα μια παρουσίαση που κανείς ποτέ δεν περίμενε από μένα: Darth Vader Imperial Machine. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν είμαι φαν του Star Wars. Ίσως επειδή δεν τα έβλεπα ως παιδί; Πολύ πιθανό. Η πρώτη ταινία Star Wars που είδα ήταν το Phantom Menace στην τρυφερή ηλικία των δώδεκα ή δεκατριών Μαΐων και μου είχε φανεί ως ένα από τα πιο βαρετά πράματα που είχα δει στη ζωή μου. Είδα την ορίτζιναλ τριλογία ως φοιτητής και ήμουν σε φάση «εμμ...οκ». Καταλαβαίνω τη σημασία τους, αλλά μέχρι εκεί. Θα συνεχίσω λέγοντας ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που διαβάζω ένα Star Wars κόμικ και μπορώ να πω ότι εξεπλάγην πολύ ευχάριστα. Η ιστορία αυτή ξεκινάει από εκεί που τελειώνει το Episode III: Revenge of the Sith. Προφανώς ακολουθούμε τον Vader σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ο οποίος μοιάζει ιδιαιτέρως τσαμπουκαλεμένος και θανατηφόρος, αλλά, όπως είναι λογικό, δεν είναι ακριβώς αυτό το απόλυτο κακό και άτρωτο πλάσμα που φαίνεται να είναι στην ορίτζιναλ Star Wars trilogy (αν θυμάμαι καλά). Αυτό βέβαια, δεν τον εμποδίζει από το να επιτίθεται κυριολεκτικά σε ό,τι βρίσκεται στο διάβα του χωρίς δεύτερη σκέψη. Αφού σε κάποια φάση είπα «έλεος ρε φίλε, ρώτα τους πρώτα μήπως μπορούν να κάνουν λίγο πιο πέρα να περάσεις». Βλέπουμε επίσης το πώς αποκτάει το κόκκινο light saber του, τη σχέση που αναπτύσσεται με τον Emperor και γενικά όλη τη μεταστροφή που γίνεται μέσα του (και έξω του) εξαιτίας του θυμού και της απώλειας. Εδώ βλέπουμε ξεκάθαρα μια στιγμή παραφροσύνης Το σενάριο του Soule δεν ξέρω αν είναι όντως τόσο τρομερό, παρόλο που μου άρεσε. Αυτό που με εντυπωσίασε κυρίως είναι το σχέδιο του Camuncoli, το οποίο είναι τελείως κινηματογραφικό και ο τρόπος με τον οποίο δείχνει την κίνηση, χωρίς να τη δείχνει (ακούγεται περίεργο, αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω) είναι απίστευτος. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μου άρεσε τόσο με διαφορετικό σχέδιο δηλαδή. Τέλος, θα πω ότι αυτό το κόμικ μου άρεσε τόσο πολύ που νομίζω ότι θα πρέπει να ψαχτώ περισσότερο με Star Wars κόμικς (πρωτάκουστο).
  4. Ένας κόσμος που καταστρέφεται από τον πόλεμο. Αιτία; Ο χρυσός. Ολόκληρες φυλές έχουν εξολοθρευτεί. Μόνο δύο έχουν επιβιώσει. Οι Κανίβαλλοι, γιατί δεν έχουν μάθει να κάνουν κάτι άλλο εκτός από το να πολεμούν. Και οι Αλχημιστές, επειδή είναι οι μόνοι που μπορούν να δουλεύουν τον χρυσό. Ανάμεσα τους, θύματα και δράστες μαζί, είναι οι Γουίβερν. Πλάσματα τα οποία έχουν την δύναμη να εξαφανίζουν ολόκληρους στρατούς. Πλάσματα που χρησιμοποιούνται και από τα δύο στρατόπεδα ως όπλα. Πλάσματα που ελέγχονται μόνο από το χρυσό. Από το τέλμα που έχει δημιουργηθεί, θα ξεπηδήσει ο Ιγκορ, στρατηγός των Αλχημιστών, με -σχεδόν- ανθρωπιστικές απόψεις. Οι οποίες, όμως, απόψεις του, θα αλλάξουν, άμεσα! Σαλαμαλίκη rulez! Μετά από αυτή, την αυστηρά ουδέτερη και καθαρά αντικειμενική, άποψη μου, θα συνεχίσω την παρουσίαση αυτής της υπέροχης σειράς, η οποία ήδη έχει φτάσει στο τρίτο της τεύχος (1.Ο Σκλάβος, 2. Ο Αλχημιστής, 3.Γενοκτονία), κυκλοφορόντας κάθε χρονιά την περίοδο του ComicDom. Σχεδιαστικά, πρόκειται για ότι πιο όμορφο και τεχνικά άρτιο υπάρχει εκεί έξω σε ελληνική παραγωγή. Απίστευτα δυναμικό, πανέξυπνη σκηνοθεσία και πρωτότυπη χρησιμοποίηση των καρέ. Συνδυάζει πολλά διαφορετικά στυλ και είναι πραγματικά κρίμα που δεν το βλέπουμε σε μεγαλύτερο μέγεθος, σε σχέση με το (ελαφρά μικρότερο από το) αμερικάνικο στο οποίο κυκλοφορεί. Γίνεται πλήρης χρήσης όλης της παλέτας των χρωμάτων, τόσο θερμών όσο και παστέλ με εκπληκτικά αποτελέσματα. Μόνο παράπονο ότι μερικές φορές το σχέδιο φορτώνει, όχι σε μολύβια και μελάνια, αλλά σε χρώματα, τα οποία κάνουν δυσδιάκριτη τη δράση, γεγονός που πιστεύω ότι οφείλεται στο μικρό μέγεθος που αναφέρθηκα πριν. Το σενάριο κινείται σε κλασσικά fantasy πρότυπα, διατηρώντας όμως την πρωτοτυπία του. Επιτυγχάνει ομαλή ροή, χρησιμοποιώντας συγκρατημένα την περιγραφή και τους διαλόγους, δίνοντας έμφαση στο σχέδιο και στην διαρκή συνέχεια της δράσης μέσω της έξυπνης σκηνοθεσίας. Κάποια μικρή χρήση υβριστικών εκφράσεων είναι ελαφρά αταίριαστη, καθώς δεν ομοιάζει με την υπόλοιπη χρησιμοποιούμενη γλώσσα. Θεωρώ πραγματικά κρίμα το γεγονός ότι η πραγματικότητα της ελληνικής αγοράς και ο μεγάλος φόρτος δουλειάς της Αγγελικής, δεν επιτρέπουν την πολύ πιο συχνή κυκλοφορία. Πρόκειται για μια σειρά την οποία πρέπει να τη διαβάσουν όλοι και πιστεύω ότι πραγματικά κανείς δεν θα μείνει παραπονεμένος!
  5. Το "Dissolving Classroom" είναι ένα βιβλίο manga του Junji Ito, το οποίο κυκλοφόρησε στα Αγγλικά από τη Vertical Comics στις αρχές του 2017. Πρόκειται για μια συλλογή ιστοριών συνδεδεμένων μεταξύ τους, με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια, τον Yuuma και την Chizumi Azawa. Ο Yuuma είναι ένας νέος μαθητής λυκείου Hikage, ο οποίος απολογείται διαρκώς. Μια συμμαθήτρια του, η Keiko Arisu, συναντά ένα φρικιαστικό κοριτσάκι, την Chizumi. Μετά από μια σειρά γεγονότων, ο Yuuma απολογείται σε έναν συμμαθητή του, το μυαλό του οποίου αρχίζει να λιώνει. Εκεί είναι που μπαίνει η γενική πλοκή σε τροχιά: δύο αδέρφια που φέρνουν τη καταστροφή στο δρόμο τους. Το σχέδιο είναι στο κλασσικό στυλ του Ito. Υπάρχει ο μεταφυσικός τρόμος, που παρουσιάζεται μέσω του body horror. Οι μελαγχολικές εκφράσεις των χαρακτήρων αναδεικνύουν το τρόμου που βιώνουν και τη ματαιότητα της κατάστασης. Οι ιστορίες έχουν ένα ενδιαφέρον, αλλά υπάρχουν κάποιες ανακρίβειες στα γεγονότα που τις συνδέουν. Κι όμως, στο τέλος αυτές οι ανακρίβειες ίσως δίνουν τελικά ένα μυστήριο στα γεγονότα. Υπάρχει βέβαια ένα στοιχείο των ιστοριών που ίσως απογοητεύσει κάποιους. Παρ' όλο που το το body horror παρουσιάζεται μέσω μεταφυσικών δυνάμεων, φαίνεται πως τελικά εκείνο κλέβει τη παράσταση, κάτι που είναι λιγότερο χαρακτηριστικό της δουλειάς του Ito. Το Dissolving Classroom παρά το γεγονός ότι είναι ασυνήθιστο και ίσως προβλέψιμο, μπορεί να κρατήσει τον αναγνώστη, ενώ το περιεχόμενο μπορεί να προσελκύσει λάτρεις των θρίλερ και του body horror. Τέλος, το σχέδιο δίνει το κλασσικό vibe του Ito που τόσο όμορφο είναι στο μάτι και προκαλεί τον αναγνώστη να γυρίσει τη σελίδα για να δει τι γίνεται στη συνέχεια.
  6. Ο Paco Roca είναι ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή Ισπανούς δημιουργούς κόμικς και ευτυχώς η φήμη του έχει αρχίσει να διαδίδεται και έξω από τα σύνορα της πατρίδας του. Η αρχή έγινε με το Wrinkles, αναμφίβολα το γνωστότερο έργο του, και ακολούθησε το The Lighthouse, που κυκλοφόρησε το 2017 από την NBM σε σκληρόδετη έκδοση. Χρονική αφετηρία της ιστορίας είναι ο Ισπανικός Εμφύλιος, όταν η πλάστιγγα έχει αρχίσει να γέρνει εμφανώς υπέρ της Φασιστικής παράταξης. Ο δεκαοχτάχρονος Fransisco, τυφεκιοφόρος των Δημοκρατικών δυνάμεων, τρέχει σε ένα δάσος να γλυτώσει. Σκοπός του, να περάσει τα σύνορα και να βρεθεί, στην ελεύθερη Γαλλία. Καταλήγει, όμως, τραυματισμένος και παραιτημένος, σε έναν φάρο, όπου γνωρίζει τον Telmo. Ο μοναχικός φαροφύλακας θα μπολιάσει το κεφάλι του νεαρού με τις ιστορίες των διασημότερων ναυτικών που έχει συλλάβει η ανθρώπινη φαντασία, διώχνοντας το σκοτάδι από την ψυχή του... Όπως γράφει ο Roca στον επίλογο της αμερικανικής έκδοσης, στο κόμικ αυτό συνδυάζει την αγάπη του για τις κλασικές ιστορίες του Ομήρου, του Herman Melville, του Robert Louis Stevenson και άλλων λογοτεχνών με τις μαρτυρίες που έχει από τον στενό του κύκλο για τις βιαιότητες που διαπράχθηκαν στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, αλλά και μετά. Δεν γράφει, ωστόσο, μια πολιτική ιστορία εποχής. Προβάλλει περισσότερο την αίσθηση ελευθερίας που χαρίζει εδώ και αιώνες η θάλασσα στον άνθρωπο, παρά τους κινδύνους που κρύβει. Η ροή είναι στρωτή, γεγονός που υποβοηθείται από το μινιμαλιστικό, ξεκούραστο στο μάτι σχέδιο, με τον χρωματισμό στις αποχρώσεις του γκρίζου. Δεν είναι ένα κόμικ που θα αλλάξει τη ζωή του αναγνώστη. Αλλά είναι μικρό, ευκολοδιάβαστο, λιτό, και όταν τελειώνει, αφήνει μια οσμή θαλάσσιας αύρας.
  7. Οι Bowman είναι μια οικογένεια βρυκολάκων, οι οποίοι ζουν ήσυχα σε μία μικρή πόλη της Αμερικής, το Sulphur Springs. Εκτρέφουν τις αγελάδες τους, τις οποίες μετά πωλούν στο εστιατόρειο/ψησταριά που έχουν, αφού βέβαια πρώτα, έχουν πιει το αίμα τους. Ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν την πραγματική τους φύση, και με αυτούς, υπάρχει μια ισορροπία τρόμου και σιωπής. Όταν όμως αυτές οι ισορροπίες διαταράσσονται, έχθρες και αντιδικίες γενεών ξυπνάνε, με, προφανώς αιματηρά αποτελέσματα. Οι Bowman θα αναγκαστούν να φύγουν από το Sulphur Springs, και θα ακολουθήσει μια πορεία, που θα τους οδηγήσει, από ένα απομωνομένο σπίτι σε ένα δάσος, σε μια φυλή βρυκολάκων, οι οποίοι μάλλον δεν τους υποδέχονται και πολύ ευχάριστα..... Μια ιστορία, η οποία είναι πολύ Image, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον καθένα παλιό αναγνώστη της εταιρείας. Παρόλο που το ζήτημα των βρυκολάκων, όπως και αυτό των ζόμπι, ίσως και περισσότερο, έχει πιαστεί από πάρα πολλές διαφορετικές οπτικές και κάποιος θα μπορούσε να πει ότι έχει κουράσει, ο συγγραφέας καταφέρνει να δώσει κάτι αρκετά φρέσκο και πρωτότυπο. Η ιδέα ότι μπορεί να ζουν ανάμεσα μας, αλλά όντας φιλήσυχοι και, ακόμα περισσότερο, χωρίς να θέλουν να βλάψουν τους ανθρώπους γύρω τους, δίνει μια διαφορετική πνοή στον χιλιοειπωμένο μύθο. Ουσιαστικά, αν βάλουμε το γεγονός της φύσης τους στο πλάι, ερχόμαστε σε επαφή με άλλο ένα οικογενειακό δράμα, με τις δυναμικές και τις αντιπαραθέσεις που έχουν τα μέλη αυτής της παράξενης οικογένειας, γύρω από το υπόβαθρο της φύσης, αλλά χωρίς αυτό να αποτελεί απαραίτητα τροχοπέδη για την εξέλιξη της πλοκής. Αγάπες, μίση, οικογενειακές βεντέτες και, πάνω από όλα, απόγνωση και αδιέξοδα, προχωρούν πλάι-πλάι με την απόκοσμη δύναμη των πρωταγωνιστών αλλά και την, ειρωνικά αλλά ρεαλιστικά, ατέρμονη προσπάθεια τους να ξεφύγουν από την βιολογική τους ανάγκη να τρέφονται με αίμα ως κάτι το οποίο σηματοδοτεί την πραγματικότητα τους. Ο Donny Cates, ο οποίος γνωρίζει μεγάλη επιτυχία αυτή τη περίοδο με τα Venom, Guardians of the Galaxy, Cosmic Ghost Rider και Silver Surfer Black της Marvel, αλλά και με τα indie God Country και Babyteeth, απέδειξε σε εμένα ότι καλώς γνωρίζει αυτή την επιτυχία. Με αμεσότητα, ζωντάνια και αληθοφάνεια στους διαλόγους αλλά και αρκετό μυστήριο και επιβλητικότητα στις λεζάντες και τις περιγραφές, κάνει απόλυτα πιστευτή μια απίστευτη ιστορία. Με πολύ καλή χρήση των flashbacks αλλά κυρίως με τον ρυθμό που κάνει τις αποκαλύψεις, και για το παρελθόν των ηρώων, αλλά και για την παρούσα πραγματικότητα, συνθέτει μια ωραία ιστορία, αν όχι απόλυτα πρωτότυπη, αλλά σίγουρα καλογραμμένη και συναρπαστική. Ειδικά το πρώτο arc, με τα πρώτα 6 τεύχη, σε κρατάει γερά μέχρι το τέλος, με αναπάντεχες αποκαλύψεις μέχρι τις τελευταίες σελίδες. Τα επόμενα 2 είναι και αυτά αρκετά καλά, αν και πιο συμβατικά και αναμενόμενα. Το Redneck ήταν η πρώτη μου επαφή με τον σχεδιαστή Lisandro Estherren, και η πρώτη μεγάλη του δουλειά στις ΗΠΑ, πέρα από κάποια mini-series στη Boom και την Red-5. Συνολικά αποδίδει μια αρκετά καλή δουλειά, χωρίς βέβαια να δίνει κάτι τρομερά αξιόλογο στις λεπτομέρειες αλλά και στις εκφράσεις των προσώπων. Το σημαντικό προσόν του, πάντως, βρίσκεται στο στήσιμο των καρέ αλλά και στην τεχνική του καρέ-μέσα σε καρέ, το οποίο το κάνει ιδιαίτερα πετυχημένα, δίνοντας κίνηση και αμεσότητα στους χαρακτήρες, αλλά και στο ζουμάρισμα σε αντικείμενα ή/και σημεία του σώματος, με τρόπο ιδιαίτερα κινηματογραφικό. Ο χρωματισμός χρησιμοποιεί κατα βάση μουντές παλέτες, με έμφαση στις διάφορες αποχρώσεις του μπλε, αρκετά ταιριαστές με την ατμόσφαιρα του κόμικ. Γενικά μια σειρά που μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, διαβάστηκε άνετα, γρήγορα και με σχετική αγωνία για τη συνέχεια. Έχουν κυκλοφορήσει 25 τεύχη μέχρι τώρα, και 4 trade paperbacks τα οποία συλλέγουν τα πρώτα 24.
  8. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 10-02-2017 Δημοσιευμένο αρχικά σε 13 συνέχειες των 8 σελίδων το 1991 στα τεύχη 72-84 του περιοδικού-ανθολογία Marvel Comics Presents, το Όπλο X εξιστορεί το πως ο Wolverine απέκτησε τον σκελετό από Αδαμάντιο (και τα νύχια βεβαίως ). Σε ένα δεύτερο επίπεδο βέβαια, δείχνει πως ένας άνθρωπος που μετά από δεκαετίες επιτέλους τα βρήκε με τον εαυτό του και την φύση του, οδηγείται στην αποκτήνωση από άτομα που το μόνο που βλέπουν σε αυτόν είναι το τέλειο Όπλο. Γενικά είναι έκδοση αναφοράς για το σύμπαν της Μάρβελ και η πρώτη τόσο σημαντική ματιά στο παρελθόν ενός από τους πιο δημοφιλής χαρακτήρες της. Δεν είναι όμως το τυπικό υπερηρωικό σεναριακά και στο στήσιμο των καρέ του, με τον Μπάρι Σμιθ - που εδώ είναι άνθρωπος-ορχήστρα κάνοντας τα όλα μόνος του - να παίζει το παιχνίδι της αναξιόπιστης αφήγησης σε πολλά επίπεδα και αφήνοντας τον αναγνώστη να αποφασίσει μόνος του αν αυτά που διαδραματίστηκαν συνέβηκαν ή είναι η απόρροια ενός θρυμματισμένου μυαλού, ανάγοντας την φιγούρα του Wolverine σε κάτι που δεν θα περίμενε κανείς μέχρι τότε. τραγική. Σαφώς δεν είναι ιστορία για όλους λοιπόν, καθώς απαιτεί αρκετή κατανάλωση φαιάς ουσίας από τον αναγνώστη. Παρόλο αυτά... ...και είθε να έρθει κάποια στιγμή που θα είστε σε θέση να το απολαύσετε, όσοι δεν το κατάλαβαν την πρώτη φορά.
  9. Η πρώτη δουλειά της Αγγελικής Σαλαμαλίκη μας μεταφέρει στο Παρίσι του 1930. Ο ομώνυμος πρωταγωνιστής, Γάλλος διάσημος ντετέκτιβ στο παρελθόν, έχει επιστρέψει στο Παρίσι κατεστραμμένος, τόσο οικονομικά λόγω του Κραχ του 1929, όσο και συναισθηματικά επειδή τον έχει αφήσει η γυναίκα του. Μαζί του και πάντα στου πλάι του, μια δημοσιογράφος-φίλη με την οποία μοιράζονται ένα ένοχο μυστικό. Ένα πρόσωπο από το παρελθόν του Charlatan κάνει την εμφάνιση του στο Παρίσι και......... Το Monsieur Charlatan ξεκίνησε ως web-comic, και με τη βοήθεια του indiegogo και της kickstarter πλατφόρμας του, κατάφερε να φτάσει και στην έντυπη μορφή του, μαζεύοντας μάλιστα πάνω από €7.000! Το βιβλίο είναι μεγάλου μεγέθους,γερό, με μαλακό εξώφυλλο, και το χαρτί είναι illustration, βαρύ και ανθεκτικό. Γενικά, η ποιότητα έκδοσης είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα και οι 220 σελίδες του, μαζί με το μέγεθος και την ποιότητα του χαρτιού, κάνουν τα €15,00 μια πολύ καλή τιμή. Στο ευρύ κοινό διατέθηκε στο Comicdom του 2017. Το γεγονός ότι ξεκίνησε την πορεία του ως web-comic γίνεται εμφανές στα πρώτα κεφάλαια οπότε και η δράση "πετάει" από καρέ σε καρέ, χωρίς ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους. Στην πορεία όμως ομαλοποιείται και αποκτά έναν κανονικό ρυθμό. Η ιστορία δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά είναι ωραία δοσμένη και 1-2 twists είναι έξυπνα και ωραία τοποθετημένα στην ροή της ιστορίας. Το σχέδιο είναι "καρτουνέ", αλλά καλοδουλεμένο και όχι πρόχειρο και οι χρωματισμοί είναι άλλοτε φωτεινοί και άλλοτε μουντοί, πάντοτε όμως ταιριαστοί. Δεν δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στους διαλόγους, αλλά στη δράση και στα γρήγορα εναλλασσόμενα και εντυπωσιακά καρέ. Σαν γενική αίσθηση, θα το κατατάξω στα κόμικ που εγώ αποκαλώ "κινηματογραφικά". Κόμικς δηλαδή στα οποία οι σελίδες γυρίζουν πάρα πολύ γρήγορα, διαβάζονται πάρα πολύ γρήγορα (το διάβασα ολόκληρο σε μισή ώρα) αλλά και δυστυχώς ξεχνιούνται εξίσου γρήγορα. Ίσως είναι άδικο γιατί, ειδικά στο σχέδιο, η Σαλαμαλίκη έχει κάνει καλή δουλειά και σίγουρα δεν "ξεπέταγε" τις σελίδες της. Τα περισσότερα καρέ έχουν ωραίες λεπτομέρειες και έχουν πολύ γούστο και καλαισθησία. Για ελληνική δουλειά την θεωρώ πάρα πολύ καλή και θα πρότεινα σε όλους να τη διαβάσουν. Από τις καλύτερες πρώτες εντυπώσεις που έχω αποκομίσει από πρωτοεμφανιζόμενο δημιουργό, η Σαλαμαλίκη στη πορεία μας έχει δώσει 3 τεύχη από την σειρά "Η Μητρόπολη του Χρυσού" (Jemma Press) αποδεικνύοντας ότι ήρθε για να μείνει και να πρωταγωνιστήσει στα ελληνικά κομιξικά δρώμενα.
  10. Ημερομηνία Έκδοσης: 11-2017 472 π.Χ και οι Αθηναίοι παρακολουθούν μια παράσταση του Αισχύλου για τον αποκαλούμενο ως μεγάλο πόλεμο, τον πόλεμο ενάντια στους Πέρσες, την οποία χορηγεί ο Περικλής στην πρώτη του δημόσια ενέργεια. Το ανέβασμα ενός έργου βασισμένο σε πρόσφατα πραγματικά γεγονότα παραξενεύει τους πολίτες αλλά στο τέλος το επευφημούν, δίνοντας αφορμή να θυμηθούν την δική τους συμβολή στον πόλεμο, αναλύοντας γεγονότα που αναγκαστικά η παράσταση δεν μπορούσε να καλύψει, δίνοντας έτσι τα γεγονότα υπό την ματιά των απλών ανθρώπων. Συνέχεια τις σειράς που καλύπτει τα γεγονότα των Περσικών Πολέμων από την Κατερίνα Σέρβη και τον Θανάση Πέτρου. Το ίδιο αξιόλογη με το Στη μάχη του Μαραθώνα και το Στη μάχη των Θερμοπυλών. Ίδιο μεγάλο μέγεθος επίσης ενώ ακόμα για μια φορά έχει παράρτημα με επεξηγήσεις. Η χρήση των δημιουργών ως πρωταγωνιστών στο κόμικ, συνεχίζει να γίνεται με ισορροπημένο τρόπο, δίνοντας μας το πλαίσιο αναφοράς της εποχής και των τεκταινόμενων της εκεί που χρειάζεται. Τα συγκεκριμένα άλμπουμ εντάσσονται σε μια υπερσειρά με τίτλο Ιστορικά Εικονογραφημένα του Πατάκη. Δεν ξέρω αν υπάρχουν ήδη άλλα άλμπουμ υπό αυτή την ομπρέλα ή αν υπάρχει πλάνο και για άλλα άλμπουμ σε αυτή την σειρά.
  11. Επική φαντασία κόντρα στα στερεότυπα Ξεκίνησε το 2017 και ολοκληρώθηκε πριν από λίγες εβδομάδες η «Μητρόπολη του Χρυσού» της Αγγελικής Σαλαμαλίκη, μια συναρπαστική ιστορία επικής φαντασίας σε τέσσερα μέρη για τη φιλία, την αφοσίωση, την επανάσταση, την αντίσταση στην εξουσία «Άκου… Αυτόν τον πόλεμο δεν τον θέλαμε. Αλλά όταν έρχονται να σε σκοτώσουν και να καταστρέψουν ό,τι αγαπάς, οφείλεις να αμυνθείς. Έτσι δεν είναι; Έχουν μείνει ελάχιστοι πλέον από εμάς και όλοι αιχμάλωτοι. Ο χρυσός. Ο χρυσός μάς κρατάει αιχμάλωτους. Όταν κατάλαβαν ότι μπορούν να μας ελέγχουν με τον χρυσό, μετατραπήκαμε σε όπλα. Φυλές εξαφανίστηκαν. Κόσμοι καταστράφηκαν. Και οι δυνατοί έμειναν να παλεύουν. Οι Κανίβαλοι γιατί είναι πολεμιστές και δεν ξέρουν τίποτα άλλο να κάνουν από το να σκοτώνονται σε μάχες και οι Αλχημιστές που είναι οι μόνοι που κατασκευάζουν τον χρυσό. Και οι δυο κοιτάνε ποιος θα κυριαρχήσει. Θες να σου πω εγώ; Κανείς. Κανείς δεν θα κυριαρχήσει. Γιατί σύντομα όλοι θα είναι νεκροί». Με αυτό τον πρόλογο ξεκινούσε το πρώτο μέρος από τη «Μητρόπολη του Χρυσού» (εκδόσεις Jemma Press) της Αγγελικής Σαλαμαλίκη («Monsieur Charlatan» κ.ά.) συστήνοντας στους αναγνώστες τους κεντρικούς πρωταγωνιστές: τον Ιγκόρ, στρατηγό του στρατού των Αλχημιστών την ώρα που κινδυνεύει να πεθάνει από τα χέρια των συντρόφων του σε έναν αγώνα για την εξουσία, και ένα πανίσχυρο τηλεπαθητικό Γουίβερν, έναν Σκλάβο που μπορεί να γίνει υπερόπλο στα χέρια των μοχθηρών. Ο Σκλάβος ζητά άσυλο αλλά διψά για εκδίκηση από όσους του κατέστρεψαν τη ζωή. Είναι φοβερά επιφυλακτικός, έχει όμως αισθήματα και ένα ισχυρό ένστικτο να εμπιστεύεται το Καλό. Μια μοναδική φιλία αναπτύσσεται ανάμεσα στον Σκλάβο και τον Ιγκόρ που θα εξελιχθεί σε ερωτική σχέση μεταξύ τους. Ανατρέποντας κάθε στερεότυπο στην επική φαντασία, εκεί που συνήθως οι άνδρες είναι αρρενωποί, μάτσο και «κυνηγοί» θηλυκών και νοιάζονται μόνο για την ολοκλήρωση της αποστολής τους, την επίδειξη της ανδρείας τους, την απόδειξη της υπακοής τους στον αρχηγό, τον βασιλιά, τον αφέντη. Θα ήταν αρκετή και μόνο η τόλμη της δημιουργού, σε ένα περιβάλλον με φωτιές, αποκεφαλισμούς, θανάτους και άφθονο αίμα, να επικεντρωθεί σε έναν έρωτα μεταξύ ανδρών για μια αναφορά στο έργο της. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η μεστή ιστορία, οι κοφτοί διάλογοι, οι ανατροπές και πάνω απ’ όλα τα πολύ όμορφα σχέδια. Για το πρώτο μέρος της σειράς με τίτλο «Ο Σκλάβος» η Αγγελική Σαλαμαλίκη απέσπασε το Βραβείο Καλύτερου Σχεδίου στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς το 2018 και πάνω σε αυτή την επιτυχημένη συνταγή συνέχισε και στα τρία επόμενα τεύχη της σειράς («Ο Αλχημιστής», «Γενοκτονία» και «Αμάλγαμα»), παρουσιάζοντας εντυπωσιακές σκηνές μαχών με πλάσματα μιας οργιώδους φαντασίας και συνθέτοντας έναν δυστοπικό κόσμο που μόνα κίνητρα είναι η επιβίωση, ο χρυσός και η εξουσία. Αυτό το κλισέ σε πολλά ανάλογης θεματικής έργα που αρκούνται στην περιπέτεια, τη δράση και τη δύναμη, καταρρέει από την αφοσίωση των δύο πρωταγωνιστών και την πίστη τους σε έναν καλύτερο κόσμο πάνω σε άλλα πρότυπα. Με την αγάπη τους να μην είναι ίσως ικανή να νικήσει τα πάντα. Να είναι αρκετή όμως για να τους κάνει ευτυχισμένους. Πηγή
  12. Ο Oscar Forrest, ένας Ιρλανδός φωτογράφος που προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, συμμετέχει σε μια ολιγομελή αποστολή στις ανεξερεύνητες (από τον λευκό άνθρωπο) εκτάσεις της Άγριας Δύσης. Ο κύριος Stingley, αρχηγός της αποστολής, καταγράφει με ασυνήθιστη ακρίβεια όσα βλέπει στους ινδιάνικους καταυλισμούς και μιλάει συνεχώς για έναν καινούργιο, τέλειο κόσμο που θα γεννηθεί σε αυτά τα εδάφη. Το τρίτο και τελευταίο μέλος της αποστολής είναι ο Milton, ένα αγροτόπαιδο από το Κάνσας με παράξενες ικανότητες. Οι τρεις τους, αφού διασχίσουν το Τέξας, φτάνουν στην περιοχή των Κομάντσι, των φημισμένων ιππέων των Μεγάλων Πεδιάδων... Πρόκειται για ένα graphic novel 104 σελίδων, το οποίο εκδόθηκε το 2016 από την Casterman, με τον τίτλο L'odeur des garçons affamés. Απέσπασε τρία βραβεία, με κυριότερο αυτό του Prix Saint-Michel Καλύτερου Σχεδίου. Το 2017 η SelfMafeHero έβγαλε την αγγλόφωνη (σκληρόδετη) έκδοση. Κάθε κόμικ που βγάζει ο Frederik Peeters, αποτελεί για εμένα γεγονός. Όταν πριν κάποια χρόνια είδα ότι πρόκειται να ασχοληθεί με το western, ενθουσιάστηκα, γιατί περίμενα ότι θα δώσει μια φρέσκια οπτική στο κουρασμένο αυτό είδος. Βέβαια, τα credits του σεναρίου πάνε στην Loo Hui Phang. Γεννημένη στο Λάος και μεγαλωμένη στην Γαλλία, η Phang έχει γράψει αρκετά κόμικς, αλλά προσωπικά δεν την γνώριζα. Τελικά, το γιατί καθυστέρησα τόσο πολύ να διαβάσω το The Smell of Starving Boys δεν το ξέρω ούτε κι εγώ. Είναι κάπως δύσκολο να γράψω για το κόμικ αυτό. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, υπάρχουν λεπτομέρειες που δημιουργούν μια αδιευκρίνιστα απόκοσμη αίσθηση. Μέχρι να ολοκληρώσω την ανάγνωση, αυτή η αίσθηση παρέμενε στο στομάχι μου. Στο ενδιάμεσο είχαν περάσει μπροστά από τα μάτια μου παρανοϊκά σχέδια, υπερφυσικά όντα και σεξουαλικές «παρεκκλίσεις». Δεν είναι τόσο παράξενο όσο το Pachyderme, αλλά αρκεί για να αποκλείσει ένα σημαντικό μέρος του αναγνωστικού κοινού που θέλει να διαβάσει ένα western. Οι απόψεις της Phang με βρίσκουν σύμφωνο και μου άρεσε ο τρόπος που τις πέρασε στο κόμικ, παρότι πιστεύω ότι σε κάποιους θα φανούν παράταιρες. Η ιστορία έχει ενδιαφέρον, γιατί είναι αδύνατη οποιαδήποτε πρόβλεψη για το τι μέλλει γενέσθαι. Σίγουρα κάποια πράγματα έχουν επίτηδες αφεθεί μετέωρα κι αυτό είναι κάτι που δεν με χαλάει, if done right. Το στοιχείο αυτό είναι που το καθιστά ένα κόμικ πολλαπλών αναγνώσεων. Όσον αφορά το artwork, δεν θα αναλωθώ σε πολλά λόγια: θα μπορούσα να μιλάω για ώρα για τον Peeters, για την ευαισθησία που διακρίνει τα πρόσωπα των χαρακτήρων του, τον ρεαλισμό των τοπίων και την δυναμική των ονειρικών σκηνών. Όχι μόνο για το εν λόγω κόμικ, αλλά για το σύνολο της βιβλιογραφίας του. Μου άρεσε; Σαφώς. Θα το ξαναδιάβαζα; Ναι. Δεν ξέρω σε πόσους θα το πρότεινα, αλλά σίγουρα θα μείνει για αρκετό καιρό στο μυαλό μου.
  13. Τι είναι ο άνθρωπος τελικά; Πως γνωρίζει πραγματικά τον κόσμο; Μέσω της εμπειρίας ή της φαντασίας; Τι δίνει νόημα στη ζωή; Καταρχάς, έχει νόημα από μόνη της ή πρέπει να της το δώσουμε εμείς; Τελικά, είναι κοινωνικό ον ή μπορεί να ζήσει μια ζωή κλεισμένος σε ένα φάρο, μακριά από την ανθρώπινη επαφή; Αντέχει μόνος του; ή καλύτερα, μπορεί να ζήσει μια ποιοτική ζωή χωρίς άλλου ανθρώπους; Πότε θα σταματήσουν οι ερωτήσεις αυτής της παρουσίασης; Με όλα αυτά τα ερωτήματα(πλην του τελευταίου) ασχολείται το αριστουργηματικό Alone του μετρ του ασπρόμαυρου σχεδίου και της noir αισθητικής των έντονων κοντράστων, Christophe Chabouté. Πραγματικά δε θέλω να εισχωρήσω σε λεπτομέρειες της πλοκής, για να μη καταστρέψω την μοναδική ροή των γεγονότων που όσο προχωρά η ανάγνωση σε ξαφνιάζουν και σε μαγνητίζουν. Δίνοντας το γενικότερο πλαίσιο λοιπον, η ιστορία κυλά γύρω από τον μοναδικό κάτοικο ενός φάρου, τον οποίο συχνά πυκνά επισκέπτεται ένα πλοίο, μεταφέροντας τρόφιμα για να τον εφοδιάσουν. Ποτέ ωστόσο δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών. Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: γιατι; Η απάντηση βρίσκεται στη ανάγνωση του βιβλίου, που σας συστήνω οπωσδήποτε να ξεκινήσετε. Προσωπικά ήταν μια ιστορία που μου δίδαξε πως αναπτύσσεται μια αφήγηση σχεδόν αποκλειστικά με τις εικόνες. Οι διάλογοι είναι λιγοστοί(είναι πολύ κοντά στο βουβό κόμικ) και παρά τις πολλές σελίδες του(συγκεκριμένα 384) του, ολοκληρώνεται μέσα σε μία βραδιά. Κάτι που φυσικά δεν προτείνω, διότι έτσι δε θα απολαύσετε το μοναδικό ασπρόμαυρο σχέδιο το οποίο αξίζει να χαζεύετε για ώρα. Κάποια καρέ είναι τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο περίπλοκα, που δε γίνεται να τα προσπεράσεις. Είναι μια μοναδική εμπειρία, όπως καταλαβαίνετε, ανήκει στα αγαπημένα μου κόμικ. Αν μπορούσα να το συνδέσω με κάποιον άλλο δημιουργό, θα έλεγα πως συγγραφικά μου θυμίζει την απλότητα του Jarmusch, ενώ σε επίπεδο σχεδίου τα πυκνά σχέδια φέρνουν στο μυαλό, τον επίσης αγαπημένο Eduardo Risso. Διαβάστε το, αξίζει. ΥΓ: Διαβάστηκε σε 3 μέρες, με κάμποσες ώρες μελέτης του σχεδίου, από Faber κ Faber- με ποιοτική βιβλιοδεσία και ποιότητα σελίδων, και σε προσιτή τιμή, νομίζω αξίζει πραγματικά. Η πρώτη έκδοση ήταν από Gallery 13
  14. Blood on the Tracks/Chi no Wadachi (εναλλακτικός τίτλος A trail of blood) Ο Seiichi δείχνει το κλασικό αγόρι στην προεφηβεία. Κάνει παρέα με τους φίλους του στο σχολείο, αράζει στο σπίτι με με τον ξάδελφό του και έχει το πρώτο του ερωτικό ενδιαφέρον. Η οικογένειά του εκ πρώτης όψεως δείχνει τέλεια, με μια μητέρα να τον λατρεύει. Ίσως περισσότερο από το συνηθισμένο... (Κι αυτό οδηγεί σε πολλά και διάφορα, αλλά θα τα ανακαλύψετε διαβάζοντας το manga, να μη σας το χαλάσω - όσα λιγότερα ξέρετε για την υπόθεση, τόσο το καλύτερο ) Η σχέση της μητέρας με τον τρόμο δεν είναι καθόλου άγνωστη στον κόσμο της τέχνης. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Ψυχώ; Η οικογένεια και η σχέση του παιδιού με τη μητέρα, είναι από τις σχέσεις που δημιουργούν την μεγαλύτερη ασφάλεια (ή έστω έτσι θα έπρεπε). Όταν αυτό δεν συμβαίνει, όταν η υπερπροστατευτικότητα και το δέσιμο παίρνει απρόσμενες τροπές, η ανασφάλεια κι η αγωνία που δημιουργείται στον αναγνώστη/θεατή, είναι ιδανικό περιβάλλον για τη γέννηση του τρόμου. Εκεί, στα πιο κοντινά, όχι στο χώρο του φανταστικού. Στα πράγματα δυστυχώς, που μπορεί να συμβούν κι ο καθένας απεύχεται. Παρακολουθούμε, από τις πρώτες σελίδες, τη Μητέρα, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Κυριολεκτικά. οι πρώτες σελίδες αφήνουν την αίσθηση ότι είσαι εσύ το παιδί που κρατάει το χέρι της μητέρας σου. Που όλα δείχνουν φυσιολογικά μέσα από τα παιδικά μάτια, μέχρι που κάποιες λεπτομέρειες, κάποιες εκφράσεις, κάποια μικρογεγονότα, δείχνουν ότι δεν είναι όλα τόσο τέλεια όσο μοιάζουν. Βλέπουμε τα ψυχολογικά προβλήματα ενός γονιού, μέσα από το POV ενός παιδιού, που αντιλαμβάνεται αργά και βασανιστικά την αλήθεια και μπορεί να καθορίσουν και τη μετέπειτα προσωπικότητά του. Τις ενοχές που μπορεί να νιώθει για το αν κρίνει την μητέρα του, τις τοξικές πλευρές της αγάπης. Ίσως να είναι το slow burner κόμικ που έχω διαβάσει, με την πιο γρήγορη ροή - εκπληκτικά δουλεμένη, νομίζω ότι ο Shūzō Oshimi εκμεταλλεύεται τος δυνατότητες του μέσου των κόμικς στο έπακρο. Η ικανότητά του να χτίζει ατμόσφαιρα ψυχολογικού τρόμου, μέσα από μια φαινομενικά απλή ιστορία, είναι υποδειγματική. Στήνει σελίδες, που φαίνονται πολύ φυσιολογικές, αλλά έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι το κακό παραμονεύει. Η χρήση των σκιών, τα αποσπασματικά κοντινά, μικρές μη φυσιολογικές κινήσεις, οι σιωπές, κρατούν τον αναγνώστη συνεχώς σε εγρήγορση, μέσα από ένα καταπληκτικό ντεκουπάζ. Ο Shūzō Oshimi είναι πολύ γνωστός mangaka και για άλλα έργα του, κυρίως το Happiness και το Flowers of Evil, που θα είναι σίγουρα ανάμεσα στα επόμενα manga που θα διαβάσω. Τα τελευταία κεφάλαια του manga έχουν δώσει μια νέα τροπή στην ιστορία και δεν ξέρω πως νιώθω γι αυτό. Σίγουρα δεν μπορώ να μαντέψω πως θα εξελιχθεί, ο δημιουργός κάνει πολύ καλή δουλειά στο να μην κάνει exposition. Να μη σε αφήνει να μαντέψεις πότε θα γίνει το κακό και τι μορφή θα έχει. Συνολικά, από τα πιο δυνατά manga που έχω διαβάσει και από τα πιο δυνατά ψυχολογικά θρίλερ γενικότερα. Πιθανότατα δεν είναι για όλους, καθώς η ψυχολογική παιδική κακοποίηση είναι πολύ αληθοφανής και μπορεί κάποιοι να μην το σηκώνουν. Έχουν κυκλοφορήσει 10 τόμοι, 97 κεφάλαια ως τώρα και έπεται συνέχεια. Μπορείτε να το διαβάσετε και από δω (μέχρι να το αγοράσετε)
  15. Μία ακόμα κόμικ κυκλοφορία των εκδόσεων Πατάκη, το "Πρόσφυγες" έρχεται από την ομάδα πίσω από τα πασίγνωστα μυθιστορήματα παιδικής λογοτεχνίας "Αρτέμης Φάουλ". Ο Eoin Colfer συνεργάζεται με τον Andrew Donkin στο σενάριο και με το σκίτσο του Giovanni Rigano μας προσφέρει μια - όχι και τόσο - παιδική ιστορία με κοινωνικό περιεχόμενο όπου διαπραγματεύεται την πορεία ενός μικρού πρόσφυγα, του Ίμπο, και το ταξίδι του για επιβίωση στην Βόρεια Αφρική. Η έκδοση του Πατάκη είναι σκληρόδετη με βαρύ χαρτί. Πέρα από δύο εισαγωγικά σημειώματα από τους Έλι Βιζέλ (Βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης και επιζών του ολοκαυτώματος) και Μυρσίνη Ζορμπά (Μέλος του δικτύου για τα δικαιώματα του παιδιού) καθώς και ένα μονοσέλιδο επίλογο των δημιουργών, περιέχεται μια πεντασέλιδη παρόμοια θεματολογικά ιστορία με τίτλο "Η ιστορία της Έλεν", πέντε σελίδες προσχέδια και σύντομα βιογραφικά της δημιουργικής ομάδας. Ο εκδότης δίνει στο σάιτ ονομαστική τιμή στα 11,10 αλλά βρίσκεται με 6,60 στην πρωτοπορία. Άρθρο της Guardian για το κόμικ Προσωπική ιστοσελίδα του Eoin Colfer
  16. Έχουμε διαβάσει κόμικς αφιερωμένα στα...κόμικς, αφιερωμένα στους δημιουργούς κόμικς, αφιερωμένα στα συνέδρια κόμικς. Ε, ήρθε η ώρα να διαβάσουμε κι ένα κόμικ, αφιερωμένο στους ιδιοκτήτες κομικσάδικων. Ο βετεράνος δημιουργός Σπύρος Δερβενιώτης, βασιζόμενος σε αφηγήσεις του Φραγκίσκου Ζουταλούρη, ανέβασε στο Socomic μερικά μονοσέλιδα στριπάκια, που έχουν σαν κύριο θέμα την καθημερινότητα ενός τυπικού ιδιοκτήτη κομικσάδικου και τρελαμένου με τα κόμικς και τα οποία ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να περάσουν από την οθόνη του υπολογιστή, στο χαρτί. Έτσι κι έγινε, λοιπόν, στο ComicDom 2017 (συγκεκριμένα στις 07/04). Υπεύθυνη γι΄αυτό είναι η JEMMA PRESS, η οποία δημιούργησε ένα τεύχος 52 σελίδων. Στις σελίδες 45-48 τα κείμενα επιμελήθηκε ο ίδιος ο Φραγκίσκος Ζουταλούρης. Η έκδοση της JEMMA κυμαίνεται στα ίδια πλαίσια με τις υπόλοιπες εκδόσεις της. Το τεύχος έχει μαλακό εξώφυλλο, δεμένο με ράχη κι έχει διαστάσεις 16.5 x 24.0 cm. Το κόμικ, με εξαίρεση το εξώφυλλο είναι ασπρόμαυρο με ένα χαρτί που έχει μία μπεζ απόχρωση τεχνητής "παλαιότητας". Από το οπισθόφυλλο Η γνώμη μου Κόμικ του Σπύρου Δερβενιώτη + κόμικ που αφορά των κλάδο των κόμικς = Αυτό είχα στο μυαλό μου όταν ξεκίνησα να διαβάζω το άλμπουμ αυτό και στο τέλος δεν διαψεύστηκα ούτε στο ελάχιστο. Τα στριπάκια ήταν κωμικά και χαριτωμένα και βάζουν τον αναγνώστη αρκετά βαθιά στην κουλτούρα και στα μυστικά του επαγγέλματος του ιδιοκτήτη ενός κομικσάδικου. Μεταξύ αστείου και σοβαρού (εντάξει, πιο πολύ αστείου) αναλύονται καταστάσεις, θεωρίες επάνω στο αντικείμενο καθώς και είδη πελατών που επισκέπτονται ένα τέτοιο μαγαζί. Είναι μία σειρά που σίγουρα την ξεχωρίζω για το εύστοχο χιούμορ της. Είμαι περίεργος να μάθω την γνώμη του "Mr. JEMMA", Λευτέρη Σταυριανού, για το θέμα. Συμφωνεί, διαφωνεί, έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις? Την επόμενη φορά που θα τον συναντήσω, θα τον ρωτήσω. Το σχέδιο είναι λιτό και χοντροκομμένο, με αρκετά εξώφυλλα γνωστών κόμικς να παρελαύνουν στις σελίδες. Προσωπικά δεν με πείραζε, ούτε και χρειαζόταν κάτι ιδιαίτερο, μιας και το "σενάριο" μιλούσε από μόνο του. Μία σύντομη παρουσίαση του κόμικ από το Comicdom
  17. Ο Mister Invincible είναι ο προστάτης των αδυνάμων, υπερασπιστής του Νόμου, ο Καλός Σαμαρείτης που βοηθάει την τυφλή Δικαιοσύνη να περάσει τον δρόμο! Δεν πετάει, δεν έχει υπεράνθρωπη δύναμη, ούτε κάποιον παράγοντα ίασης... απλά κάμπτει τους κανόνες των κόμικς! Δημιούργημα του Pascal Jousselin και χρωματισμένος από την Laurence Croix, ο Mister Invincible (Imbattable στην χώρα του ροκφόρ και της σαμπάνιας), εμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού Spirou το 2013, προκαλώντας αρκετή βαβούρα. Με την καλή έννοια πάντα, γιατί αυτά που σκαρφίζεται ο Jousselin είναι εξαιρετικά πρωτότυπα και αστεία. Δεν συμβαίνει συχνά πια ένα χιουμοριστικό κόμικ να βοηθάει στην πρόοδο του μέσου, αλλά το Mister Invincible αποτελεί εξαίρεση. Οι περιπέτειες του Mister Invincible κυμαίνονται από μονοσέλιδες διασώσεις γατών σε μια γαλλική κωμόπολη ως την πολυσέλιδη αντιμετώπιση χρωμο-τρομοκρατών στην Ουάσιγκτον. Με εφευρετικότητα, οικονομία και φρεσκάδα ο Jousselin στήνει ένα πολύ φρέσκο κόμικ. Δείτε τις από πάνω σελίδες, μην χαραμίζω (ηλεκτρονικό) μελάνι. Στα γαλλικά έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Dupuis (2017 και 2018), συν ένα αλμπουμάκι, με πρωταγωνιστή τον Jean-Pierre, αστυνόμο και συχνό sidekick του Mister Invincible. Το 2018 μεταφράστηκαν στα αγγλικά τα δύο βασικά άλμπουμ από την Europe Comics και το 2020 κυκλοφόρησαν (υποθέτω με την ίδια μετάφραση) σε έντυπη μορφή από την Magnetic Press. Διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή!
  18. Από το οπισθόφυλλο: ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΛΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΜΟΣ Αφού έγραψε το θρυλικό Hitchhiker's Guide to the Galaxy, ο αγαπημένος συγγραφέας Douglas Adams δημιούργησε τον Ντερκ Τζέντλυ: έναν ντετέκτιβ που πιστεύει στη θεμελιώδη διασυνδεσιμότητα των πάντων και έχει μια μοναδική σχέση με τους νόμους των πιθανοτήτων και της φυσικής. Επίσης, αγαπάει τις γάτες και την πίτσα. Ο Μεγάλος Ολιστικός τόμος περιέχει τις ιστορίες "Ένα κουτάλι πολύ κοντό" και "Η διασυνδεσιμότητα των Βασιλέων". Στο "Ένα κουτάλι πολύ κοντό" ο Ντέρκ ερευνά μια παράξενη υπόθεση λαθροθηρίας, μερικούς άφωνους τουρίστες και το εσωτερικό της μύτης ενός ρινόκερου. Στο " Η διασυνδεσιμότητα των βασιλέων" ο Ντερκ βρίσκεται στην υπερβολικά ηλιόλουστη, υπερβολικά χαρούμενη και γενικά υπερβολικά παράξενη - ακόμη και για τον Ντερκ - πόλη του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια, με μια υπόθεση στην οποία εμπλέκονται μετενσαρκωμένοι Αιγύπτιοι, χρυσά κινητά τηλέφωνα και κατά συρροή δολοφόνοι. Και οι δυο ιστορίες ακολουθούν τα γεγονότα των μυθιστορημάτων Dirk Gently's Holistic Detective Agency και The Long Dark Tea-Time of the Soul. Ανήκω σ' αυτούς που ανακάλυψαν τον Dirk Gently σχετικά πρόσφατα. Είχα δει την πολύ καλή σειρά σειρά του BBC America σε συνεργασία με το Netflix , ότι αυτός ο τύπος ήταν δημιούργημα του Douglas Adams (που δεν έχω διαβάσει τίποτα δικό του και ντρέπομαι γι αυτό) είδα και στο περίπτερο του Star Comics ότι είχε βγει αμερικάνικη έκδοση του κόμικ με σχέδιο του Κυριαζή και το τσίμπησα! Γούσταρα πολύ το κόμικ, όπως και τη σειρά και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα διαβάσω και τα βιβλία στην πρώτη ευκαιρία. Σκεφτόμουν επίσης ότι είναι κρίμα που δεν έχει βγει στα ελληνικά. Και χάρηκα πάρα πολύ όταν ανακοινώθηκε η ελληνική έκδοση και ακόμα περισσότερο όταν την έπιασα στα χέρια μου. Η έκδοση: Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την αμερικάνικη έκδοση της IDW εξίσου καλό χαρτί, χορταστικό μέγεθος, σταθερή ράχη, έξτρας : εξώφυλλα και φωτογραφίες από τα γυρίσματα της σειράς και πρόλογο από τον Ηλία Κυριαζή. Η γραφιστική επιμέλεια και το lettering είναι του Βασίλη Φωτσεινού (The Sandman) και η μεταφραστική επιμέλεια του Bασίλη Γιαννόπουλου (saveapenguin) που έκαναν πολύ καλή δουλειά. Από τις ελληνικές εκδόσεις που χαίρομαι που υπάρχουν στη βιβλιοθήκη μου κι εύχομαι πολλές ακόμα αντίστοιχες εκδόσεις στο Star Comics! Το σενάριο: Όπως ανέφερα και πιο πάνω, η επαφή μου με τον ήρωα είναι πολύ φρέσκια, οπότε δεν μπορώ να σας πω αν είναι εξίσου καλό με το πρωτότυπο υλικό ή όχι, μπορώ να σας πω όμως ότι το όλο κονσεπτ μου άρεσε πολύ, οι χαρακτήρες κι οι ιστορίες έχουν φρέσκο αέρα και ιδιαίτερες πινελιές που κάνουν το κόμικ να ξεχωρίζει, ακόμα κι όταν δεν είναι σούπερ πρωτότυπες. Το χιούμορ είναι λεπτό και σουρεαλιστικό, ο ρυθμός σωστός. Κάπου διάβασα ότι ο Ντέρκ Τζέντλυ είναι κράμα Doctor Who & Sherlock Holmes. Εμένα μου έκανε περισσότερο για εκλεκτή συγγένεια Doctor Who & Dylan Dog, που διατηρεί όμως την αυθεντικότητά του. Η ικανότητα του ήρωα να λύνει μυστήρια μέσα από τρελές συμπτώσεις και την ικανότητά του να συνδέει τα πάντα είναι απολαυστική! Διασκέδασα και με τις δύο ιστορίες, αλλά ξεχωρίζω την ¨Ένα κουτάλι πολύ Κοντό". Το σχέδιο: Μπορώ να πω 'ότι το σχεδιαστικό στυλ του Κυριαζή ταιριάζει γάντι με το Dirk Gently. Tο σχέδιο του Akins μου φαινόταν λίγο πιο "σοβαρό" και "παλιό" για τα γούστα μου συγκριτικό με το σχέδιο του Κυριαζή, που ήταν πιο παιχνιδιάρικο, όπως νομίζω ότι ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του ήρωα, τις περιπέτειες του και τα φλασμπακς του. και μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του σεναριογράφου Arvind Ethan David για το κόμικ, αλλά και για τη γνωριμία του με τον Douglas Adams.
  19. Το "Strange Fruit" είναι ένα θρυλικό τραγούδι, που το ξέρουμε από την τεράστια Billie Holiday, η οποία το έκανε διάσημο, αν και δεν ήταν η πρώτη που το τραγούδησε. Μιλάει για τα "περίεργα φρούτα", τα οποία υπήρχαν σε δέντρα των ΗΠΑ, κυρίως στο Νότο, και τα οποία έμοιαζαν σκανδαλωδώς με πτώματα κρεμασμένων μαύρων. Το ομότιτλο κόμικ των J.G. Jones και Mark Waid αφηγείται μια ιστορία, που έχει σχέση με το ρατσισμό. Η ιστορία τοποθετείται χρονικά το 1927 και τοπολογικά στην πολιτεία του Μισισίπη, στην καρδιά του αμερικανικού νότου, εκεί που βασίλευε ο ρατσισμός και εκκινεί από το πραγματικό περιστατικό μιας μεγάλης πλημμύρας στην περιοχή εκείνη ακριβώς τη χρονιά. Ενώ οι περισσότεροι λευκοί περιφρονούν τους μαύρους και τους υποχρεώνουν να δουλέψουν στο φράγμα με μισθούς πείνας. Καθώς ένας τσακώνεται με μια παρέα λευκών και επιχειρεί να διαφύγει, όλοι παρατηρούν μια λάμψη από τον ουρανό, η οποία καταλήγει στην πρόσκρουση ενός αντικειμένου στη Γη. Δεν αποτελεί έκπληξη, το ότι το αντικείμενο είναι ένα διαστημόπλοιο, είναι όμως έκπληξη, ότι ο επιβάτης είναι ένας θηριωδών διαστάσεων μαύρος! Καθώς ο ποταμός πλημμυρίζει και οι φυλετικές εντάσεις βαίνουν σε κορύφωση, όλοι ετοιμάζονται για μια σύγκρουση. Είναι προφανείς οι προθέσεις των δημιουργών, να φτιάξουν μια ιστορία, που να εμπνέεται τόσο από πραγματικά περιστατικά, όσο και να αποτελεί φόρο τιμής στα κλασικά αμερικανικά κόμικς, προσπαθώντας να θίξουν και το φλέγον και, δυστυχώς ακόμη και σήμερα υπαρκτό, ζήτημα του ρατσισμού στις ΗΠΑ. Η ιστορία είναι αρκετά καλογραμμένη, οι πληροφορίες, που μαθαίνουμε ακριβώς όσες χρειάζονται για την υπόθεση (για παράδειγμα, δεν πληροφορούμαστε για την προέλευση του εξωγήινου, ούτε για το λόγο παρουσίας του στη Γη) και οι πρωταγωνιστές σκιαγραφούνται επαρκώς και σίγουρα όσο χρειάζεται, για να προχωρήσει η ιστορία. Οι περισσότεροι λευκοί παρουσιάζονται ως ρατσιστές, η ΚΚΚ κάνει την εμφάνισή της, ενώ υπάρχουν και κάποιοι λευκοί, που δεν έχουν δηλητηριαστεί ακόμη από το ρατσισμό. Τα σχέδια και τα χρώματα του J.G. Jones είναι πραγματικά υπέροχα, σαν πίνακας ζωγραφικής στο στιλ του Alex Ross και το ίδιο ισχύει και για τη γενικότερη σκηνοθεσία του. Οι εκφράσεις των χαρακτήρων είναι απόλυτα αληθοφανείς κα ιαυτό επιτρέπει στους αναγνώστες να καταλάβουν τα συναισθήματά τους. Δεν νομίζω, ότι υπάρχει έστω και ένα σχέδιο, που να μην προωθεί την πλοκή με κάποια τρόπο, επιτρέποντας έτσι στους συγγραφείς να αφηγηθούν την ιστορία με όσο λιγότερα λόγια γίνεται. Από ό,τι καταλαβαίνω, αρκετοί στις ΗΠΑ δυσαρεστήθηκαν με το συγκεκριμένο κόμικ, επειδή, αν και αναφέρεται στο ρατσισμό είναι γραμμένο από δύο λευκούς, αλλά και επειδή κάποια πράγματα στην ιστορία μπορούν να ερμηνευθούν ως μια προσπάθεια άμβλυνσης του φλέγοντος θέματος, όπως για παράδειγμα το γεγονός, ότι οι μη ρατσιστές λευκοί είναι μια εύπορη οικογένεια ενός Γερουσιαστή., κάτι που θα ήταν μάλλον δύσκολο εκείνη την εποχή. Από την άλλη, βέβαια, υπήρξαν και διάφοροι, που εκθείασαν το κόμικ, αλλά σε κάθε περίπτωση υπήρξε μια διαμάχη, κάτι, που από μόνο του δεν είναι καθόλου κακό. Προσωπικά πιστεύω, ότι το κόμικ είναι καλογραμμένο και εξαιρετικά σχεδιασμένο, αλλά όπως και να το κάνουμε η ιδέα ενός μαύρου από μηχανής θεού, που βοηθάει όλον τον κόσμο και στο τέλος τα πάντα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, είναι κάπως προβληματική. Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις των δημιουργών, απλά δεν νομίζω, ότι αυτή ήταν η κατάλληλη προσέγγιση για το θέμα. Από την άλλη, όπως έγραψα, το κόμικ διαβάζεται με μεγάλη άνεση ακριβώς λόγω της αφηγηματικής και σχεδιαστικής ικανότητας των Jones και Waid. Θα χαρώ ιδιαίτερα να διαβάσω και άλλες απόψεις πάνω στο θέμα. Η σειρά κυκλοφόρησε σε 4 τεύχη το 2015, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν σκληρόδετο τόμο, λίγο μεγαλύτερου μεγέθους από το συνηθισμένο και με χοντρό χαρτί, που αναδεικνύει το σχέδιο του Jones και τον οποίον διάβασα. Περιέχει εισαγωγή, επίλογο, σχέδια και τα εξώφυλλα. Δεν γνωρίζω εάν έχει κυκλοφορήσει και άλλη έκδοση. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η κριτικός κόμικς J. A. Micheline κατακεραυνώνει το κόμικ Ο Mark Waid απαντά Άλλη μια αρνητική κριτική Μια σαφώς πιο νηφάλια, αλλά και αυτή αρνητική Και μια θετική
  20. Αυτή είναι η μεταφορά σε κόμικ ενός πολύ γνωστού, σχεδόν εμβληματικού μυθιστορήματος της σπουδαίας και δυστυχώς πρόωρα χαμένης Αμερικανίδας συγγραφέως Octavia E. Butler, μια από τις ελάχιστες συγγραφείς ΕΦ, που ενσωμάτωσε τόσο το φύλο της, όσο και το χρώμα του δέρματός της (ήταν Αφροαμερικανίδα) στις ιστορίες της, όπου όλοι κεντρικοί χαρακτήρες είναι αφροαμερικανίδες γυναίκες. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, που εκδόθηκε το 1979 και διαδρματίζεται το 1976, ενσωματώνει τη φρίκη της δουλείας στις ΗΠΑ με την ιδέα του ταξιδιού στο χρόνο. Η Ντέινα, μια νεαρή Αφροαμερικανίδα, πάσχει από κρίσεις, που της προκαλούν λιποθυμίες, με τις οποίες μεταφέρεται πίσω στο χρόνο και σώζει ένα μικρό, λευκό παιδί. Οι κρίσεις αυτές θα γίνονται ολοένα και συχνότερες και μεγαλύτερες σε διάρκεια, πάντα όμως θα έχουν σχέση με τη διάσωση εκείνου του παιδιού, το οποίο σε κάθε ταξίδι της Ντέινα το βλέπουμε να μεγαλώνει. Γρήγορα η Ντέινα θα καταλάβει, ότι μεταφέρεται πίσω στο χρόνο, στις ΗΠΑ πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, όταν η δουλεία ήταν καθεστώς στις νότιες πολιτείες. Το σοκαριστικότερο όλων όμως, θα είναι η συνειδητοποίηση, ότι καλείται να σώσει ένα κακομαθημένο λευκό παιδί, που είναι γιος του ιδιοκτήτη μιας φυτείας, όπου οι μαύροι σκλάβοι δεινοπαθούν, επειδή αυτό το παιδί είναι πρόγονός της, κάτι που εξηγεί και τον τίτλο του βιβλίου ("kindred" σημαίνει "συγγενής"). Η σύλληψη είναι ίσως απλή, αλλά το βιβλίο προσφέρει χαρακτήρες δουλεμένους σε μεγάλο βάθος, ανατριχιαστικές περιγραφές της ζωής των δούλων, αρκετή αγωνία και φυσικά πολλές ερμηνείες για τον απάνθρωπο θεσμό της δουλείας και τη σχέση του με το σήμερα (το παρελθόν ως τραύμα, η μνήμη της τραγωδίας, η αμερικανική ιστορία και πολλά άλλα). Αυτή την πρώτη ύλη πήραν ο σεναριογράφος Damian Duffy και ο σχεδιαστής John Jennings και τη μετέτρεψαν σε ένα πολυσέλιδο graphic novel, που γνώρισε εμπορική και κλλιτεχνική επιτυχία και τιμήθηκε με τα βραβεία Locus και Bram Stoker στην κατηγορία του. Ο σεναριογράφος ακολουθεί πάρα πολύ πιστά το βιβλίο της Butler, χωρίζει τα κεφάλαια, όπως εκείνη και χρησιμοποιεί αυτούσιους διαλόγους και περιγραφές από το βιβλίο. Αυτό έχει το πλεονέκτημα, ότι απολαμβάνουμε σε πολλά σημεία την πρόζα της Butler, αλλά από την άλλη, είναι αρκετά ξεπερασμένο αφηγηματικά και ορισμένες φορές κουραστικό. Ο σχεδιαστής κάνει ό,τι μπορεί, αλλά πιστεύω ότι το στιλ δεν ταιριάζει σε ένα κόμικ, που επιθυμεί να είναι ρεαλιστικό (μέσα στο πλαίσιο της αρχικής φανταστικής σύλληψης, φυσικά). Σε γενικές γραμμές, το βρήκα ικανοποιητικό, πιστεύω όμως, ότι θα μου είχε αρέσει πολύ περισσότερο, εάν δεν είχα ήδη διαβάσει το βιβλίο (που, δυστυχώς, δεν έχει μεταφραστεί ακόμη στα ελληνικά) και εδώ βρίσκω και την αδυναμία του κόμικ: δεν προσφέρει πολλά παραπάνω σε σχέση με το βιβλίο. Από την άλλη, όμως, επειδή είναι ένα έντιμο έργο, πιστεύω, ότι έστω και με τη δύναμη της ιστορίας του, θα ικανοποιήσει και θα προβληματίσει τους αναγνώστες και θεωρώ, ότι αξίζει μια ανάγνωση. Εντούτοις, θα συνιστούσα να διαβάσει κανείς το βιβλίο, αφού διαβάσει το κόμικ ή να το προτιμήσει μεταξύ των δύο. Γενικά, πιστεύω, ότι οι εξαιρετικές κριτικές που έχει πάρει, οφείλονται, φυσικά, και στο θέμα του (απολύτως αναμενόμενο) και στο γεγονός, ότι μπορεί να αξιοποιηθεί και διδακτικά. Για επιβεβαίωση αυτού, δεν είναι τυχαίο, πως το κόμικ έχει στο τέλος του σημειώσεις για διδασκαλία μέσα σε σχολική τάξη. Ο πολύ καλαίσθητος τόμος περιλαμβάνει, εκτός από τις σημειώσεις αυτές, εισαγωγή, συνέντευξη με τους δημιουργούς και σχέδια. Το ίδιο δημιουργικό δίδυμο εξέδωσε και μια ακόμη διασκευή βιβλίου της Butler, το "The Parable of the Sower", το οποίο δεν έχω διαβάσει, ούτε σε βιβλίο, ούτε σε κόμικ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά, για το βιβλίο και με spoilers)
  21. Οι πρώτες εικόνες του κόμικ μας μεταφέρουν μέσα σε έναν τύμβο, όπου βρίσκονται τα οστά των προγόνων. Μια νεαρή γυναίκα αποχαιρετά τον πατέρα της, που κείται νεκρός μέσα στον τάφο. Ένας νεαρός με κόκκινους κύκλους κάτω από τα μάτια του έρχεται να την πάρει, για να πάνε σε κάποια στέψη. Βρισκόμαστε στο βασίλειο της Harbeny, όπου ο σεβαστός βασιλιάς μόλις έχει πεθάνει και ο κόσμος ετοιμάζεται να στέψει τον αδερφό του ως διάδοχο. Η νεαρή γυναίκα ονομάζεται Pypennia, αλλά όλοι σχεδόν την φωνάζουν Poppy. Είναι η νόθα κόρη του βασιλιά, καρπός του έρωτά του με μια γυναίκα από άλλη χώρα, που έχει κάποιες μαγικές ικανότητες. Ο νεαρός άνδρας ονομάζεται Cyrenic. Είναι μέλος μιας επίλεκτης ομάδας φρουρών, που ονομάζονται "Sleepless" και έχει δώσει όρκο να μην κοιμηθεί ποτέ, παρά να ξαγρυπνά στο πλευρό της Poppy, για να την προστατεύει. Δεν έχει χρειαστεί μέχρι τώρα, επειδή η Poppy είναι πολύ αγαπητή στην αυλή, παρόλο που είναι αλλοδαπή, χωρίς δικαίωμα διαδοχής στο θρόνο, και με πιο σκούρο δέρμα από τους κατοίκους της Harbeny. Από την άλλη, οι "Άγρυπνοι" βρίσκονται στο στόχαστρο, επειδή θεωρούνται ξεπερασμένος θεσμός, αλλά και επειδή η παρατεταμένη αγρύπνια προκαλεί παραισθήσεις, από τις οποίες κάποιοι δεν ξεφεύγουν ποτέ. Τώρα όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει.... Γιατί, από ό,τι φαίνεται η Poppy διατρέχει σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή της, από κάποιον ή κάποιους, που για κάποιο λόγο τη θέλουν νεκρή. Κάπως έτσι, κυλά αυτή η όμορφη ιστορία, που δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά διαβάζεται ευχάριστα. Είναι μια σχετικά απλή ιστορία, ίσως λίγο απλοϊκή σε κάποια σημεία (πχ η Poppy είναι απόλυτα συμπαθής ακόμη και στη γυναίκα του νεκρού βασιλιά), αλλά δεν νομίζω, ότι αυτά τα σημεία είναι τόσα πολλά ή τόσο σοβαρά, έτσι ώστε να χαλάσουν την αίσθηση. Είναι ένα μεσαιωνικό ή αναγεννησιακό παραμύθι, χωρίς όμως σημαντική παρουσία του υπερφυσικού στοιχείου και με έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις. Σωστοί διάλογοι, χωρίς καθόλου φλυαρία και ένα σενάριο, που δίνει έμφαση στη σιωπή. Καλογραμμένο, διαβάζεται γρήγορα, αφήνει μια ωραία επίγευση, αλλά ίσως να μη μένει για πολύ στη μνήμη. Η σεναριογράφος Sarah Vaughn είχε δημιουργήσει το Alex + Ada, άλλο ένα συμπαθητικό κόμικ, πάλι από την Image. Την πολύ καλή σχεδιάστρια Leila Del Duca, την είχα γνωρίσει από το πολύ ενδιαφέρον Wonder Woman: Tempest Tossed (για το οποίο, θα διαβάσετε παρουσίαση σύντομα ). Εδώ τα καταφέρνει εξίσου καλά, ίσως και καλύτερα, αφού τη βοηθά το μεγαλύτερο σχήμα του κόμικ. Απλή σκηνοθεσία, αλλά απολύτως λειτουργική, με σχέδιο, που συλλαμβάνει επιτυχώς τα συναισθήματα των χαρακτήρων και με κάποια πολύ ωραία πλάνα, που δείχνουν την ικανότητα της σχεδιάστριας. Φυσικά, η συμβολή της κολορίστριας Alissa Sallah, που προσφέρει ζωντανά και υπέροχα χρώματα είναι καθοριστική. Γενικά, ένα κόμικ, που διάβασα σχεδόν μονορούφι, μου άρεσε, αν και αμφιβάλλω, αν θα θυμάμαι λεπτομέρειες σε λίγο καιρό. Πέρασα όμως καλά, με κράτησε έως το τέλος και αυτό δεν το θεωρώ λίγο. Το κόμικ κυκλοφόρησε το 2017 και ολοκληρώθηκε σε 11 τεύχη, που συγκεντρώθηκαν σε 2 ΤΡΒ, με κάποιο έξτρα υλικό, τα οποία και διάβασα. Ήταν και υποψήφιο για Eisner, αν θυμάμαι καλά, από εκεί το έμαθα κι εγώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia και ένα ιστολόγιο (αμφότερα με σπόιλερ)
  22. O Adam είναι κτηνίατρος στο Σαν Φρανσίσκο και έχει φωνάξει τον εξολοθρευτή τρωκτικών, επειδή υπάρχει μια τεράστια τρύπα μέσα στην κλινική. Ενώ μιλάει μαζί του, διαπιστώνει έντρομος ότι οι αρουραίοι έχουν επιτεθεί στον εξολοθρευτή, αλλά και ότι ... μιλάνε και φαίνονται να έχουν αποκτήσει συνείδηση... Και όντως αυτό συμβαίνει. Σε όλο τον κόσμο, ταυτόχρονα, όλα τα είδη ζώων, άγρια ή εξημερωμένα, φαίνονται να έχουν αποκτήσει όχι μόνο συνείδηση, αλλά και τη δυνατότητα ομιλίας, κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό εάν αναλογιστούμε ότι δεν έχουν φωνητικές χορδές κατάλληλες να παράγουν ήχους της ανθρώπινης γλώσσας. Αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε "Wake" (ξύπνημα, αφύπνιση) και μας εισάγει στον κόσμο του Animosity (= ισχυρή εχθρότητα, υπόψιν ότι η λέξη παράγεται από το λατινικό anima [=ψυχή] και ως εκ τούτου είναι ομόρριζη της λέξης animal), ενός κόμικ που πρωτοκυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Aftershock, τις οποίες προσωπικά αγνοούσα μέχρι που διάβασα αυτό το κόμικ. Αν και το κόμικ ξεκινά με τον Adam, αμέσως καταλαβαίνουμε ότι η κεντρική ηρωίδα είναι η προ-έφηβη Jesse (μαθαίνουμε πολύ νωρίς ότι είναι ετεροθαλής αδελφή του Adam) και ο σκύλος της, Sandor. Οι δυο τους θα αρχίσουν μια περιπλάνηση κατά μήκος των (πάλαι ποτέ, πλέον) ΗΠΑ, προκειμένου να φτάσουν στο Σαν Φρανσίσκο και να βρουν τον Adam. Στο ταξίδι τους αυτό θα συναντήσουν και ενίοτε θα αντιμετωπίσουν διάφορες κοινότητες ζώων, ανθρώπων, αλλά και μεικτές , οι οποίες προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που έχει καταρρεύσει, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις να συμβιώσουν αρμονικά. Παράλληλα, αναρωτιούνται τι προκάλεσε την Αφύπνιση και γνωρίζονται με κάποιους επιστήμονες, οι οποίοι διατείνονται ότι γνωρίζουν (και πιθανόν και πώς θα την αναστρέψουν; ). Αυτοί είναι οι δραματουργικοί άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται το καλογραμμένο σενάριο της Bennett, το οποίο δεν αποφεύγει κάποιες αφέλειες (Όλα τα ζώα μιλάνε αγγλικά; Δηλαδή στις άλλες χώρες, μιλάνε τις άλλες επίσημες γλώσσες των χωρών; Πού βρίσκονται τα έντομα, η μακράν πολυπληθέστερη μορφή ζωής στον πλανήτη; ), αλλά από την άλλη, κατορθώνει να αποφύγει τη σχηματοποίηση και τον εύκολο μανιχαϊσμό (δεν έχουν όλα τα ζώα εχθρικά αισθήματα απέναντι στους ανθρώπους, αλλά δεν έχουν απαραιτήτως και φιλικές σχέσεις μεταξύ τους, αντιθέτως, βλέπουμε και κάποια ζώα να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους ή άλλα είδη ζώων) και γενικά κατορθώνει να κρατήσει το ενδιαφέρον και να θέσει και κάποια κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τον άνθρωπο και τη σχέση του με τη φύση. Το σχέδιο του De Latorre δεν με ενθουσίασε, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι απεικονίζει με μεγάλη μαεστρία τις εκφράσεις των ανθρώπων, μολονότι οι εκφράσεις των ζώων απεικονίζονται υπερβολικά ανθρωπομορφικές (κατανοητή επιλογή, αλλά δεν ξέρω εάν με βρίσκει σύμφωνο). Εν πάση περιπτώσει, δεν θέλω να αδικήσω ένα σχέδιο, που εξυπηρετεί απόλυτα το σκοπό του και ισορροπεί πολύ επιτυχημένα ανάμεσα στο ρεαλιστικό/ενήλικο και το φανταστικό/παιδικό και μας χαρίζει κάποιες όμορφες στιγμές. Συνοπτικά, δεν πρόκειται φυσικά για το καλύτερο κόμικ που έχω διαβάσει, αλλά θεωρώ βαίνει βελτιούμενο καθώς προχωρά και ότι είναι μια σειρά που αξίζει να διαβάσετε. Η σειρά συνεχίζεται στις ΗΠΑ και νομίζω έχει φτάσει έως το #25. Τα 8 πρώτα τεύχη, μαζί με ένα ειδικό τεύχος, συγκεντρώθηκαν σε 2 TPB (και, νομίζω, σε ένα Deluxe Hardcover). Εγώ τα διάβασα από τα 2 ΤPB, το πρώτο εκ των οποίων έχει εκτεταμένο Cover Gallery, ενώ το δεύτερο περιέχει ένα εξαιρετικό παράρτημα με τίτλο "The World of Animosity", με σύντομα βιογραφικά των βασικών ηρώων (δίποδων και τετράποδων ), αλλά και μια ενότητα με το ποια είναι η κατάσταση σε κάθε μια από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ ξεχωριστά (με πολλά inside jokes, που απευθύνονται σε Αμερικανούς, φαντάζομαι) αλλά και σε πολλές περιοχές του κόσμου - δυστυχώς η Ελλάδα δεν αναφέρεται καν Έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο TPBs, τα οποία δεν έχω διαβάσει ακόμη, και ακόμα ένα Deluxe Hardcover. Η σειρά έχει και ένα spin-off με τίτλο "Animosity: Evolution", το οποίο επίσης δεν έχω διαβάσει Το κόμικ περιέχει κάποιες βωμολοχίες, αλλά γενικά διαβάζεται και από έφηβους.
  23. Τι σημαίνει Angola Janga; σύμφωνα με ορισμένους σημαίνει "μικρή Αγκόλα", για άλλους "η Αγκόλα μας". Σε κάθε περίπτωση, ο τίτλος αναφέρεται στις κοινότητες τις οποίες είχαν συστήσει δραπέτες σκλάβοι σε ορισμένα μέρη της Βραζιλίας, οι οποίες κράτησαν σχεδόν έναν αιώνα. Τι σχέση όμως έχει η Αγκόλα με τη Βραζιλία; Η απάντηση είναι, δυστυχώς, πολύ απλή: υπήρξαν και οι δύο αποικίες της Πορτογαλίας και η πρώτη ήταν πηγή σκλάβων για τις αχανείς φυτείες της δεύτερης. Αυτή την ιστορία αφηγείται το πάρα πολύ ενδιαφέρον κόμικ του Βραζιλιάνου Marcelo D’Salete, το οποίο κυκλοφόρησε το 2017 στη χώρα του, αφού είχε προηγηθεί υπερδεκαετής έρευνα σχετικά με τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και μεταφράστηκε στα Αγγλικά το 2019 από τη Fantagraphics. Αν και το κόμικ ακολουθεί τα ιστορικά γεγονότα και φυσικά έχει και ιστορικούς χαρακτήρες, η ιστορία επικεντρώνεται σε ένα φανταστικό πρόσωπο, το μιγά Αντόνιο Σοάρες, ο οποίος μαζί με ένα φίλο του αποδρά από μια φυτεία το 1673, προκειμένου να ενωθούν με τους φυγάδες σκλάβους. Από εκεί και μετά, αρχίζει η ιστορία, η οποία είναι πολυπρόσωπη και εκτείνεται σε μεγάλο χρονικό διάστημα, για να ολοκληρωθεί σε πρώτη φάση το 1695 και να ακολουθήσει ένας επίλογος, ο οποίος θα αφήσει πολλά πράγματα εσκεμμένα ανοιχτά. Η αφήγηση χωρίζεται σε διάφορα κεφάλαια, που κινούνται γραμμικά με ορισμένες αναδρομές στο παρελθόν, οι οποίες αποσαφηνίζουν κάποια πράγματα, που βλέπουμε να διαδραματίζονται στο χρόνο αφήγησης της ιστορίας. Κάθε κεφάλαιο αρχίζει με μια παράθεση από αφηγήσεις εκείνης της εποχής, που δείχνουν τη στάση των Πορτογάλων απέναντι στους εξεγερμένους. Μέσα σε όλα αυτά, ο Ντ'Σαλέτε αναμειγνύει ιστορικά γεγονότα με μυθοπλασία και σκληρές σκηνές με σουρεαλιστικά όνειρα και πολύ ωραίους συνδυασμούς εικόνων, που από το πουθενά μας μεταφέρουν σε άλλη διάσταση. Παρόλα αυτά, δεν χάνει ούτε στιγμή το στόχο του, που είναι να δείξει τις δοκιμασίες των άτυχων ανθρώπων, που μεταφέρθηκαν μακριά από την πατρίδα τους, προκειμένου να πλουτίσουν κάποιοι άλλοι. Μέσα στην αφήγησή του, το προσωπικό και το ιστορικό δράμα ενώνονται, για να μας προσφέρουν μια πολύ δυνατή και πολύ δυσάρεστη ιστορία. Το ασπρόμαυρο σχέδιό του είναι πολύ δυνατό με ορισμένα εξαιρετικές συνθέσεις, αλλά και πολύ προσεκτικό στήσιμο των καρέ. Σε πολλές σελίδες χρησιμοποιεί περίπου 10 καρέ ανά σελίδα, σε άλλες όμως πολύ λιγότερα, ανάλογα με τη δραματουργική ένταση που θέλει να δώσει. Χρησιμοποιεί με φειδώ το διάλογο και αποφεύγει κάθε είδους αφήγηση, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι υπάρχουν αρκετά σημεία με πολλές σελίδες χωρίς καθόλου λόγια. Αν και η ιστορία είναι σκληρή, αποφεύγει να δείξει άμεσα σκηνές φρικτής βίας, αλλά το μήνυμα έχει περάσει από την ίδια την ιστορία. Η έκδοση της Fantagraphics είναι φυσικά υποδειγματική. Σκληρόδετη, με πάνω από 400 σελίδες σε σκληρό χαρτί, περιέχει επίσης πρόλογο και επίλογο του δημιουργού, καθώς και γλωσσάρι και φυσικά βιογραφικό του Marcelo D’Salete. Εννοείται, ότι η τιμή είναι, δυστυχώς, ανάλογη (γύρω στα 40 ευρώ), αλλά μπορείτε να το βρείτε και φτηνότερα. Όταν το αγόρασα εγώ, ήταν διαθέσιμο στη μισή τιμή, αλλά δυστυχώς, όχι πια. Πιστεύω ότι είναι ένα κόμικ, που αξίζει να διαβάσετε και αν γίνεται, να αποκτήσετε. Λόγω του θέματος, δεν είμαι σίγουρος όμως, εάν θα ενδιαφέρει πολύ κόσμο, ούτε εάν αρέσει σε όλους. Προσφέρει όμως, αν μη τι άλλο, μια ευκαιρία να μάθετε πολλά πράγματα για μια πολύ ζοφερή περίοδο της ιστορίας. Παραθέτω την εισαγωγή του συγγραφέα, που δίνει μια ιδέα για το ιστορικό υπόβαθρο Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (για ιστορικές πληροφορίες) Μια κριτική και μια δεύτερη κριτική. Μπορείτε να βρείτε και άλλες.
  24. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 22-03-2017 Υλικό Συλλογής: Daredevil: The Man Without Fear v1 01-05 (October 1993 / February 1994) Ένας πιτσιρικάς, ο Ματ Μέρντοκ, χάνει την όραση του όταν προσπαθεί να σώσει έναν τυφλό από τις ρόδες ενός καμιονιού που κουβαλάει χημικά. Τα χημικά πέφτουν στα μάτια του και του οξύνουν τις αισθήσεις του πέρα από τα συνηθισμένα. Ο πατέρας του, ο μόνος γονιός που ξέρει, είναι μποξέρ χαμηλής κλάσης και προσπαθεί να παράσχει τα απαραίτητα για να τον αναθρέψει σωστά. Όταν του δίνεται η δυνατότητα να δώσει μερικούς σημαντικούς αγώνες, αρνείται να τους πουλήσει και δολοφονείται από τους μαφιόζους που ελέγχουν τα στοιχήματα της πόλης. Αυτό οδηγεί τον ορφανό πλέον Ματ στο να γίνει δικηγόρος, για να καταπολεμήσει νομικά την διαφθορά, ενώ ταυτόχρονα γαλουχεί το σώμα του, σε υψηλά επίπεδα εκγύμνασης. Όταν οι συνθήκες το απαιτούν, ράβει μια στολή και γίνεται τιμωρός του εγκλήματος με το παρατσούκλι Ατρόμητος, μιας και η έλλειψη όρασης και η εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του τον κάνουν παράτολμο πέρα από τα όρια που ένας αρτιμελής άνθρωπος θα έφτανε ποτέ. Αυτή τουλάχιστον είναι μέσες-άκρες η ιστορία προέλευσης του χαρακτήρα όταν έκανε την εμφάνιση του στις σελίδες του Daredevil 01 τον Απρίλιο του 1964. Μια προέλευση που είχε λίγο απ’ όλα: Τις ομοιότητες με την προέλευση του Μπάτμαν, τις ανησυχίες των δημιουργών του για την πυρηνική ενέργεια και την ραδιενέργεια και τις κλασικές ανησυχίες μιας τυπικής καθημερινής ζωής, για την οποία φημίζονταν τα κόμικς της Μάρβελ. Όμως όλα αυτά δεν ήταν αρκετά για τον Φρανκ Μίλερ, τον άνθρωπο που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα στα στάνταρ που ξέρουμε σήμερα, στάνταρ με τα οποία κρίνονται όλες οι μετέπειτα ιστορίες του Daredevil. Ο Μίλερ ήθελε, σε συνεργασία με τον Τζον Ρομίταν Τζ., να προσθέσει στην προέλευση τρεις βασικές προσωπικότητες που είχε εισαγάγει ο ίδιος. Την Ηλέκτρα, τον Στικ και τον Κίνγκπιν, ο οποίος αρχικά ήταν μέρος των αντιπάλων του Σπάιντερ-Μαν. Έπρεπε να περάσουν μερικά χρόνια όμως μέχρι να φτάσουν από την αρχική ιδέα μέχρι την δημοσίευση των πέντε ενισχυμένων τευχών της μίνι σειράς που συλλέγεται στον τόμο που παρουσιάζεται εδώ, μιας και ο Μίλερ ήταν απασχολημένος με το Χόλιγουντ και την συγγραφή των σεναρίων των Ρόμποκοπ 2 και 3, που του είχαν αφήσει μια πικρή γεύση για την βιομηχανία του θεάματος. Ο παρών τίτλος όμως, μαζί με το Sin City, έδειξε πως ο δημιουργός είχε αρκετά ακόμα να συνεισφέρει στην τέχνη των κόμικς. Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Σε αυτή την εκδοχή λοιπόν, ο Ματ προσπαθεί αμέσως να εκπαιδεύσει τον εαυτό του στο εγκαταλειμμένο γυμναστήριο μετά το ατύχημα, ενώ ο πατέρας του είναι ακόμα ζωντανός. Εκεί εμφανίζεται ο Στικ και τον βοηθάει στην εκπαίδευση του, χωρίς να τον ενημερώσει για τον απώτερο σκοπό του. Σε αυτή την εκδοχή επίσης, ο πατέρας του δουλεύει για τον τοπικό μαφιόζο, τον Φίξερ, υπό εξαναγκασμό, στήνοντας τους αγώνες του και ως "συλλέκτης χρεών" το υπόλοιπο διάστημα, κάτι που ο Ματ το ξέρει εξαρχής αλλά δεν λέει τίποτα, γιατί καταλαβαίνει το παιχνίδι. Οι εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Δεν λέει τίποτε, γιατί σε αυτή την εκδοχή η πόλη είναι ένας ακόμα πρωταγωνιστής, μια πόλη που δεν έχει καμιά σχέση με την καθαρή μεγαλούπολη των αρχικών ιστοριών. Είναι μια πόλη που η διαφθορά έχει φτάσει το απόγειο της. Ζωές θυσιάζονται στον βωμό των κερδών της μαφίας και οι νταήδες κυβερνούν. Είναι η πόλη που έβλεπε ο Μίλερ καθημερινά, όταν μετακόμισε στην Νέα Υόρκη για να κάνει καριέρα στα κόμικς. Οπότε οι χαρακτήρες του κατοικούν σε αυτό το σύστημα. Ο Ματ ξέρει τι παίζεται, το ζει καθημερινά, οπότε η αναγκαστική συναίνεση του πατέρα του στην εγκληματική οργάνωση του Φίξερ, δεν τον κάνει να τον βλέπει υποτιμητικά. Εξάλλου, αυτός είναι που τον ωθεί να διαβάσει και να διαπρέψει, αυτός το στρέφει προς την νομική. Μια μέρα όμως, καθώς ο Ματ έχει μεγαλώσει, ο πατέρας αποφασίζει να στήσει το ανάστημα του απέναντι στους ελεγκτές του, για να κάνει τον γιο του να νοιώθει περήφανος για αυτόν. Κερδίζει τον αγώνα που έπρεπε να είχε χάσει και χάνει την ζωή του για αυτό. Κάτι που οδηγεί τον Ματ στα άκρα, ψάχνοντας και τιμωρώντας τους υπεύθυνους για τον θάνατο του πατέρα του, κάτι που ο Μίλερ χρησιμοποιεί για να δείξει πως η σκοτεινή πλευρά του Ματ που είδαμε στο run του, προϋπήρχε. Γιατί στην προσπάθεια να τους πληγώσει, μια - όχι και τόσο αθώα - πόρνη χάνει την ζωή της. Και αυτή η παράτολμη φύση του Ματ είναι που κάνει τον Στικ να τον παρατήσει χωρίς καμιά ειδοποίηση. Και είναι αυτή η πράξη που τον κάνει να συνειδητοποιήσει, πως υπάρχουν όρια και το πρώτο του μεγάλο μάθημα προς την σύνεση. Σύνεση που πάει περίπατο λίγα χρόνια αργότερα, όταν πλέον φοιτητής της νομικής, με συγκάτοικο τον Φόγκι Νέλσον, παρατάει όλα τα προσχήματα για να είναι με την Ηλέκτρα. Μια Ηλέκτρα που είναι ήδη καθόδων προς την σκοτεινή πλευρά της μάχης για την οποία προετοιμάζεται ο Στικ, αλλά προσπαθεί ακόμα να τις αντισταθεί. Μια Ηλέκτρα που νοιώθει μια ακαταμάχητη έλξη για τον Ματ, τον έτερο μαχητή/αντίπαλο της μελλοντικής μάχης, παρόλο που ξέρει πως πρέπει να μείνει μακριά, αλλά αντί αυτού καταλήγει σε μια σχέση χειραγώγησης που οδηγεί στην πρώτη ερωτική απογοήτευση, όταν η Ηλέκτρα αποφασίζει να αποχωρήσει χωρίς να εξηγήσει το γιατί. Αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας, μπορεί να φαντάζει κάπως παράταιρο σε σχέση με την τελική αναμέτρηση και μετατροπή του Ματ στον Ατρόμητο, αλλά είναι σημαντικό για την ενίσχυση του ηθικού πυρήνα του χαρακτήρα. Μας δείχνει πως ο Ματ έμαθε με τον σκληρό τρόπο να είναι αυτός που είναι. Δεν είναι ο άμεμπτος, τυπικός χαρακτήρας των κόμικς που κυκλοφορούσαν όταν ο Μίλερ εμφανίστηκε στο προσκήνιο. Και δείχνει πως στο παρασκήνιο, ένας καινούργιος παίχτης κάνει την εμφάνιση του, αποκτώντας σταδιακά τα ηνία του υποκόσμου. Πρόκειται φυσικά για τον Γουίλσον Φισκ, τον Κίνγκπιν. Ο Ματ θα τον αντιμετωπίσει, χωρίς να το ξέρει, στο επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας, όταν ασκώντας πλέον το επάγγελμα του δικηγόρου για μια φίρμα στην Βοστόνη, επιστρέφει στην πόλη για μια υπόθεση και βλέπει πως έχει καταντήσει η πόλη. Προσπαθεί να μην ανακατευτεί, αλλά μια έφηβη κοπέλα την οποία γνώρισε στην πορεία, απαγάγεται από τσιράκια του Κίνγκπιν για να την χρησιμοποιήσουν σε μια από τις παράνομες δραστηριότητες τους. Η "βασιλεία" του Κίνγκπιν είναι εντελώς ανήθικη, με μόνο στόχο τα κέρδη. Και ο Ματ θα χρειαστεί δώσει σκληρή μάχη για να σώσει την κοπέλα. Η εμπειρία όμως θα τον κάνει να συνειδητοποιήσει πως πρέπει να παραμείνει στην πόλη και να παλέψει την διαφθορά. Χωρίς να το ξέρει όμως, έχει κάνει έναν σημαντικό εχθρό, ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει τα τσιράκια του ως αποδιοπομπαίους τράγους για να γλυτώσει την αποκάλυψη της δική του εμπλοκής. Σε καμιά στιγμή στην διάρκεια της ιστορίας ο Ματ δεν φορά την κλασική στολή του Ατρόμητου. Μόνο στις τελευταίες δύο σελίδες έχουμε ένα pin-up με τις δύο βασικές περιβολές του, αλλά ακόμα και αν δεν το έβαζαν, δεν θα χρειαζόταν. Αυτή δεν είναι μια ιστορία κουστουμιών, αλλά ανάπτυξης χαρακτήρα, μια σπουδή του τι κάνει τον Ματ Μέρντοκ να είναι ο Ατρόμητος, οπότε σε καμιά στιγμή δεν λείπει αυτό το στοιχείο στον αναγνώστη. Αντί για αυτό βέβαια έχουμε την μαύρη φόρμα/περιβολή που σχεδίασε ο Ρομίτα για την κατάληξη της ιστορίας, που κατάφερε να γίνει κλασική με τον τρόπο της και ταιριάζει στο σαφώς πιο σκληροτράχηλο περιβάλλον που σχεδιάζει ο Ρομίτα για τις ανάγκες της ιστορίας [Αν αναρωτιέστε γιατί επέλεξε ο Μαρκ Μιλάρ τον Ρομίταν Τζ. για το Kick Ass, ο παρόν τόμος είναι η λύση της απορίας σας, μιας και το ύφος είναι παραπλήσιο, street level]. Συνολικά, πρόκειται για μια ιστορία που είναι κατάλληλη τόσο για νέους αναγνώστες του χαρακτήρα, όσο και για τους γνώστες του παρελθόντος μιας και αφήνει κάμποσα στοιχεία που είναι εμφανές πως έχουν ήδη επιλυθεί αλλού, αλλά πιστεύω πως ο Μίλερ έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία ώστε αυτό να μην ξενίζει τους αμύητους, αλλά να τους ωθεί να το ψάξουν λίγο παραπάνω. Και φυσικά, η στακάτη και δεικτική αφήγηση του δεν επιτρέπει στον αναγνώστη να βαρεθεί ή να τον αγνοήσει. Είναι στημένη για να του προκαλέσει κάποιου είδους αντίδραση, θέλει δεν θέλει. Η Ελληνική έκδοση. Η παρούσα έκδοση σηματοδότησε την πρώτη φορά που βγήκε έκδοση αφιερωμένη αποκλειστικά για τον Daredevil στην χώρα μας. Κάτι που θα περίμενε κανείς πολύ νωρίτερα, βάσει την δημοφιλίας του χαρακτήρα. Βγήκε με αφορμή την σειρά του Netflix, μιας και η ιστορία του τόμου είναι ουσιαστικά ο βασικός σκελετός των πρώτων δύο σεζόν του Daredevil. Ο τόμος περιλαμβάνει και την εισαγωγή του συντάκτη των αρχικών τευχών, Ραλφ Μάκιο (που γράφεται με τον ίδιο τρόπο όπως του Ραλφ - Καράτε Κιντ - Μάτσιο).
  25. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Λος Άντζελες του 2019. Η Ντετέκτιβ Τζένιφερ Γκάφρεϊ του LAPD συνεργάζεται με τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και φανατικό ταινιών επιστημονικής φαντασίας Ντικ Φιλίπο (αναγραμματισμός του Φίλιπ Ντικ) για την επίλυση μιας σειράς φόνων διάσημων ηθοποιών της δεκαετίας του '80. Οι δολοφονίες έγιναν μόλις ανακοινώθηκε η επιστροφή τους σε σίκουελ των ταινιών που τους έκαναν διάσημους. Όλως περιέργως πρόκειται για παραγωγές του B. B. Eightiz... Serial killer δολοφονεί ηθοποιούς των 80ς με την ανακοίνωση της συμμετοχής τους σε σύγχρονα σικουελ, πως να μη με τραβήξει ένα τέτοιο κόμικ; Εδώ που τα λέμε, όλοι έχουμε ψιλοαγανακτήσει με ατελείωτα κακόγουστα remakes & sequels των 80ς. Υπήρξαν και διάφορα πετυχημένα φυσικά, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς την υπάρχουσα έλλειψη φαντασίας, την αγοραπωλησία νοσταλγίας και το ξεζούμισμα παλιότερων δεκαετιών από την κινηματογραφική βιομηχανία. Πίσω στο κόμικ. Με αυτήν την έξυπνη ιδέα ο Δερβενιώτης φτιάχνει ένα πολύ καλό αστυνομικό/scifi κόμικ (και όχι καλό κόμικ για ελληνικό). Είναι ένας φόρος τιμής στα 80ς, με καυστική χιουμοριστική ματιά, με δεκάδες αναφορές στην ποπ κουλτούρα, εξαιρετικά χρησιμοποιημένα easter eggs , καλή ανάπτυξη χαρακτήρων, αληθοφανείς διαλόγους με πετυχημένες ατάκες, σωστή ροή χωρίς κοιλιές, που παρά το μέγεθος του κόμικ δεν κουράζει. Σχεδιαστικά είναι από τις πιο ώριμες δουλειές του Δερβενιώτη, με πολύ καλή σκηνοθεσία και σωστή ατμόσφαιρα. Νομίζω ότι του πάει περισσότερο το ασπρόμαυρο τελικά και αναδεικνύει καλύτερα τις δυνατότητές του. Συνολικά, πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο, χορταστικό κόμικ, που μου άρεσε πολύ και νομίζω πως μπορεί να σταθεί άνετα και στο εξωτερικό. Είναι αυτοτελές, αλλά ακολουθείται από τη συνέχειά του (το εξαιρετικό) Shark Nation και το Hasta La Vista Baby που διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν. Σύμφωνα με το δημιουργό, θα δούμε ακόμα ένα κόμικ σε αυτή τη σειρά (ελπίζω σύντομα). Προς το παρόν πάντως, ετοιμάζει μια έγχρωμη digital εκδοχή του Yesternow, όπως δήλωσε στο Comic Cultura #3 τον φετινό Μάιο. από το fb του Δερβενιώτη ενδιαφέροντα σχετικά άρθρα: Αγάπη Μου, ο Σπύρος Δερβενιώτης Μόλις Σκότωσε τα 80s (propaganda) Yesternow- Να τελειώνουμε με το παρελθόν - Σταύρος Πασπαλάκης (Smassing Culture)
×
×
  • Create New...