Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2013'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-08-2013 Υλικό Τευχών: Thor: God of Thunder 01-05 (November 2012 / February 2013) Η αρχή του καταξιωμένου run του Jason Aaron ξεκίνησε από εδώ και το είχε βγάλει και η Anubis. Σε αυτήν, ο Θωρ απαντάει στην έκκληση για βοήθεια μιας εξωγήινης φυλής και προσπαθώντας να μάθει τι απέγιναν οι δικοί τους θεοί, έρχεται αντιμέτωπος με μια γνώριμη απειλή του παρελθόντος. O Aaron αναπτύσσει την ιστορία του σε τρεις χρονικές περιόδους: Το παρελθόν το οποίο παρακολουθούμε γεγονότα που συνέβηκαν πάνω από μια χιλιετία πριν, όταν ο Θωρ ήταν ακόμα νέος, το παρόν, και το απώτατο μέλλον, στο οποίο ο Θωρ είναι ο ηγεμόνας της Άσγκαρντ και ο μόνος επιζών. Αυτό μας βοηθά στο να γνωρίσουμε την απειλή αλλά και να καταλάβουμε την σημαντικότητα της, βλέποντας το εύρος της σε χρονολογική κλίμακα. Και εδώ είναι που ο Άαρον «δανείζεται» στοιχεία από το run του Dan Jurgens, αλλά ευτυχώς δεν μένει εκεί, παραδίδοντας μας μια μεστή ιστορία και ενδιαφέρουσα από τις απαρχές της. Γενικά αυτή η σειρά είναι πιο κοντά στην Σκανδιναβική μυθολογία και ο Θωρ συμπεριφέρεται ανάλογα. Οπότε και η επιλογή του Ribic που έχει σχεδιάσει και την μίνι σειρά LOKI που ήταν εκτός continuity δεν είναι τυχαία, μιας και η παρούσα έκδοση έχει μεγαλύτερη σχέση με εκείνη την έκδοση παρά με τα άλλα κόμικς με τον χαρακτήρα που έχει βγάλει η Marvel στο παρελθόν, αν και εδώ ο Ribic σχεδιάζει πιο παραδοσιακά αντί να καταφεύγει σε painting. Η σειρά στην Αμερική σταμάτησε μετά από 25 τεύχη παρουσιάζοντας μια νέα Thor στο επόμενο volume, αλλά ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια ο Aaron έγραφε διαφορετικά κεφάλαια της ίδιας ιστορίας, η οποία απλώθηκε σε 5 διαφορετικές επανεκκινήσεις της σειράς, μιας αναρίθμησης, μιας μίνι σειράς και ενός event πριν ολοκληρωθεί στις αρχές του 2020 και με τα τελευταία δύο να είναι τα μόνα που έχουμε δει δυστυχώς μεταφρασμένα και στην χώρα μας. Τα πέντε τεύχη που βγήκαν από την Anubis, ήταν με αφορμή της κυκλοφορίας της δεύτερης κινηματογραφικής ταινίας του Thor. Ήταν επίσης η δεύτερη σειρά που είχε βγει από το διαβόητο Marvel Now! στην χώρα μας και η δεύτερη σειρά τευχών που βγήκε με το νέο - τότε - φορμά τευχών μικρότερων διαστάσεων και υποδεέστερων χαρτιών (τύφλα να έχουν τα τσιγαρόχαρτα! ) που χρησιμοποιεί μέχρι και σήμερα.
  2. Τίτλος: Stand Still. Stay Silent. Σενάριο: Minna Sundberg Σχέδιο: Minna Sundberg Πρώτη Έκδοση: Νοέμβριος 2013 Κατηγορία: Webcomic, long-form Περιεχόμενο: Επιστ. Φαντασίας, Μυθολογικό, Περιπέτεια Σελίδες: >680 Χρώμα: Έγχρωμο (ΕΓΧ) Περιοδικότητα: Κάθε εργάσιμη μέρα εκτός της Τετάρτης Προέλευση: Σουηδική/Φιλανδική Φυσική Έκδοση: Τόμος Α’ ΠΛΟΚΗ Όταν μια θανατηφόρος ασθένεια εξαπλώθηκε απροσδόκητα σε κάθε σχεδόν γωνιά του πλανήτη, ο ανθρώπινος πολιτισμός κατέρρευσε. Παραμένουν μόνο κάποιοι δεκάδες χιλιάδες επιζώντες που κατάφεραν να βρουν καταφύγιο στις παγωμένες ερημιές της Σκανδιναβίας. 90 χρόνια αργότερα, οι επιζώντες έχουν επιστρέψει στην μυθολογία των προγόνων τους και προσπαθούν να προφυλαχθούν από τους κινδύνους που καραδοκούν στον Σιωπηλό Κόσμο. Αλλά τώρα ήρθε επιτέλους η ώρα για την οργάνωση μιας (κακώς χρηματοδοτημένης) εκστρατείας στα παλιά ερείπια. Ένα μείγμα βετεράνων και πρωτάρηδων εξερευνητών από διαφορετικές εθνικότητες και ειδικότητες κάνει το πρώτο βήμα προς τον Σιωπηλό Κόσμο. To SSSS ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2013 και το 2015 πήρε το βραβείο Reuben για το καλύτερο webcomic μακράς μορφής. ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ Η συγγραφέας είναι η Φιλανδοσουηδή Minna Sundberg. Γεννήθηκε στην Σουηδία το 1990 και πέρασε τα σχολικά της χρόνια στην Φιλανδία κατά την περίοδο 1997-2013. Μετά την αποφοίτηση της από το πανεπιστήμιο επέστρεψε στην Σουηδία ανάμεσα στο 2014-2015 και τώρα έχει μετακομίσει ξανά στην Φιλανδία. Είναι από το 2013 απόφοιτος γραφίστικης του Πανεπιστημίου Βιομηχανικών Τεχνών του Ελσίνκι, και κατά τα τελευταία δυο χρόνια των σπουδών της ξεκίνησε να σχεδιάζει το πρώτο της σοβαρό webcomic, A Redtail's dream, το οποίο διήρκεσε 556 σελίδες και βασίστηκε σε θέματα Φιλανδικής μυθολογίας. Διετέλεσε ένα είδος εξάσκησης για το SSSS, το οποίο είναι το πρότζεκτ-όνειρο της. ΚΡΙΤΙΚΗ Αυτό που με τράβηξε στο συγκεκριμένο webcomic ήταν αρχικά το σχέδιο και κάπως αργότερα και το σενάριο. Περιέχει ένα πλούσιο και συμπαθητικό σύμπαν, το οποίο υποστηρίζεται συχνά-πυκνά με σελίδες lore (με επίσης πολύ ωραίο γραφικό design). Δεν περίμενα ποτέ να χαρακτηρίσω ένα μεταποκαλυπτικό σύμπαν ως ‘χαριτωμένο’. Υπάρχει μια καλή ποικιλία χρωματικών ‘παλετών’, από ψυχρές αποχρώσεις του μπλε μέχρι και έναν περίεργο συνδυασμό μωβ και γήινων χρωμάτων που μου θυμίζει Χριστούγεννα, για κάποιο λόγο. Είναι ένα αρκετά ταξιδιάρικο κόμικ, όχι μόνο λόγω της ‘σκηνοθεσίας’ και των προαναφερθέντων χρωμάτων, αλλά και σεναριακά, σε ένα θεματικό επίπεδο. Ένα μεγάλο μέρος της πλοκής αφορά την μεταφορά των χαρακτήρων από το ένα μέρος στο άλλο, και την εξερεύνηση των ερειπίων. Σαν σύνολο, με κάνει να θέλω να κουκουλωθώ κάτω από μια κουβέρτα και για να πιω ζεστή σοκολάτα. Το μόνο που δεν με πείθει σχετικά με το όλο σύμπαν είναι η επιστροφή της μεταποκαλυπτικής κοινωνίας στην σκανδιναβική μυθολογία, κάτι που πιστεύω ότι θα μπορούσε να εισαχθεί ως concept καλύτερα. Οι χαρακτήρες είναι όλοι σχετικά συμπαθητικοί, παρόλο που πολλές φορές δεν είναι όλοι τους χρήσιμοι. Ένα μεγάλο μειονέκτημα του συγκεκριμένου κόμικ είναι πάντως το γεγονός ότι είχα ειλικρινά δυσκολία να ξεχωρίσω το φύλο του κάθε χαρακτήρα. Είναι σύνηθες σχεδιαστικό λάθος το να μην μπορεί ο δημιουργός να ξεχωρίσει σχεδιαστικά το άλλο φύλο. Πολλές γυναίκες δημιουργοί τείνουν να χρησιμοποιούν θηλυπρεπή χαρακτηριστικά σε αρσενικούς χαρακτήρες (and vice versa οι άνδρες δημιουργοί). Απλά θα περίμενα κάποιο τέτοιο σφάλμα από λιγότερο έμπειρο σχεδιαστή. Γενικά το σχέδιο είναι σε καλό επίπεδο, αλλά έχω παρατηρήσει ότι η ποιότητα του είναι αρκετά μεταβλητή, πιθανώς εξ’αιτίας του γεγονότος ότι η δημιουργός ενημερώνει το κόμικ 4 φορές την εβδομάδα. Κάτι το οποίο προσωπικά εκτιμώ, ακόμα και αν το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο αν είχε λίγο περισσότερο χρόνο. Η τελευταία παρατήρηση που θα έκανα είναι ότι ο πρόλογος θα μπορούσε να σουλουπωθεί λίγο. Στην παρούσα του μορφή εισάγει πολλούς χαρακτήρες ελάχιστης σημασίας. Εν κατακλείδι, καραπροτείνεται! Ιστοσελίδα Webcomic Πρώτη Σελίδα
  3. Ο νεαρός Όλιβερ Κουίν, έχει επιστρέψει στο Σηάτλ μετά την παραμονή του στο νησί, όπου έμαθε την τέχνη της τοξοβολίας και από κακομαθημένο πλουσιόπαιδο έγινε ήρωας στα γεγονότα, που διαδραματίστηκαν στο Green Arrow - Year One. Από τότε έχουν περάσει έξι χρόνια και τώρα ο Όλιβερ καλείται να αντιμετωπίσει έναν τοξοβόλο, τον Komodo, που φαίνεται να είναι πολύ καλύτερος από αυτόν. Η αναμέτρησή του με εκείνον, θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για τον Όλιβερ, που θα δει όσα ξέρει για το παρελθόν του να ανατρέπονται εντελώς. Θα αποκτήσει νέους συμμάχους και νέους εχθρούς και θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια πανάρχαια αδελφότητα. Το run των Lemire και Sorrentino ξεκινά από το #17 του Vol.5, δηλαδή του τίτλου μετά την "επανεκκίνηση" της σειράς στο σύμπαν του New 52. Δεν χρειάζεται παρά ελάχιστη προηγούμενη γνώση του χαρακτήρα, εκτός ίσως από το κόμικ των Andy Diggle και Jock, που αναφέρω παραπάνω. Οι δύο δημιουργοί ανέλαβαν τον τίτλο μετά τη χλιαρή υποδοχή, που επεφύλαξαν οι αναγνώστες στα πρώτα τεύχη της σειράς και κατάφεραν να της δώσουν μια νέα πνοή. Η σειρά είναι πολύ καλογραμμένη και με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή γεμάτη με ανατροπές. Ο Lemire εκσυγχρονίζει τον ήρωα και παράλληλα εισάγει στο σύμπαν του New 52 και δίνει ένα επαρκές ψυχολογικό βάθος στους χαρακτήρες. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να πω, ότι με ενθουσίασε το αποτέλεσμα, παρόλο, που μου αρέσει πάρα πολύ ο Green Arrow. Πραγματικά, δεν ξέρω τι μου έφταιξε, ίσως το ότι η ιστορία απλώθηκε σε πολλά τεύχη, ίσως το ότι αποδείχθηκε μάλλον αχρείαστα μπλεγμένη, ίσως επειδή ο - κατά τα άλλα αγαπημένος Lemire - μου φάνηκε ότι ασθμαίνει συγγραφικά, προκειμένου να γεμίσει τις σελίδες. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ: το κόμικ είναι καλό, διαβάζεται με ενδιαφέρον, αλλά δεν προσθέτει το κάτι παραπάνω στον ήρωα, αυτό που θα έκανε κάποιον που δεν έχει διαβάσει Green Arrow πιο πριν, να θέλει να τον γνωρίσει. Κι εμένα προσωπικά, με κούρασε. Ήταν καλό, αλλά με κούρασε. Το σχέδιο του Sorrentino, όμως είναι πραγματική απόλαυση. Γεμάτο ιδέες με εντυπωσιακά πάνελ, που αψηφούν κάθε έννοια τάξης και δεν οπτικοποιούν απλά το σενάριο, αλλά του δίνουν μια νέα πνοή. Πραγματικά, έμεινα άφωνος με κάποια σχέδια και υπόψιν, ότι έχω ξαναθαυμάσει τα σχέδια του Sorrentino πολλές φορές και σε άλλα κόμικ. Πραγματικά απίστευτο σχέδιο και εξαιρετικοί χρωματισμοί από τον Marcelo Maiolo. Ακόμη κι αν κάποιος δεν πολυθυμάται την υπόθεση του κόμικ μετά από λίγο καιρό, σίγουρα το σχέδιο θα χαραχτεί στο μυαλό του - τουλάχιστον με εμένα αυτό συνέβη. Και για του λόγου του αληθές: Ολόκληρο το run συγκεντρώθηκε σε κάποια trades και τελικά σε μια πολύ όμορφη, σκληρόδετη (και όχι φτηνή, να τα λέμε κι αυτά) Deluxe έκδοση, την οποία διάβασα και η οποία περιέχει λίγα πράγματα επιπλέον, δηλαδή κάποια σχέδια και τα εξώφυλλα. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  4. Τίτλος Πρωτότυπου: Unastoria, Coconino Press, 2013 Υπάρχουν κάποια έργα, που σε μαγεύουν ακόμη κι αν είσαι σίγουρος, ότι συλλαμβάνεις απόλυτα το νόημά τους. Ένα τέτοιο έργο είναι και αυτό εδώ, το πρώτο κόμικ του Τζίπι (κατά κόσμον Gianni Pacinotti), που διαβάζω. Μια ιστορία, που είναι δύο ή μήπως όχι; Ο Σιλβάνο Λάντι είναι ένας συγγραφέας 50 ετών, που παθαίνει νευρικό κλονισμό και η αρχή της αφήγησης τον βρίσκει στο ψυχιατρείο. Παράλληλα, είναι και η ιστορία του προπάππου του, του Μάουρο, που πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. από την αρχή μαθαίνουμε, ότι ο Σιλβάνο κατατρύχεται από δύο συγκεκριμένες εικόνες, εκείνης ενός δέντρου και εκείνης ενός βενζινάδικου. Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στον ψυχισμό του Σιλβάνο, ο οποίος φαίνεται να έχει εμμονή με την έννοια της ηλικίας και πώς αυτή επηρεάζει την οπτική μας, αλλά και με τα ημερολόγια του προπάππου του. Από την αρχή κιόλας, η αφήγηση φαίνεται θολή και κατακερματισμένη: Διαβάζουμε μια κάτι που φαίνεται σαν μονόλογος και μετά μεταφερόμαστε σε ένα μέρος, όπου δύο άνθρωποι (ο Σιλβάνο και ο Μάουρο, όπως ανακαλύπτουμε στη συνέχεια, οδηγούν ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο. Η ιστορία δεν ακολουθεί μια γραμμική εξέλιξη, αλλά δίνεται με φλας μπακ και ενδιάμεσα στις δύο αφηγήσεις παρεμβάλλονται και άλλες, όπως μια αφήγηση μιας βαρόνης, η οποία εμπνέει κατά κάποιο τρόπο, έναν εφευρέτη να φτιάξει το πολυβόλο, που θα θερίσει τους στρατιώτες στον πόλεμο. Γενικά το κόμικ φαίνεται να έχει μια συνειρμική ροή, που δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει κατανοητή και αφήνει πολλά πράγματα ασαφή και συγκεχυμένα. Είναι δύο οι ιστορίες ή τελικά είναι μόνο μια, αυτή των ανθρώπων, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να απεγκλωβιστούν από μια δύσκολη κατάσταση; Μήπως ο Σιλβάνο έχει πάθει σοκ από την αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίον τελικά σώθηκε ο προπάππους του; Και συνέβησαν όλα αυτά πραγματικά ή ανήκουν στη φαντασία του αποξενωμένου από την οικογένειά του Σιλβάνο; Πώς κατάφερε ο Μάουρο να επιζήσει μετά από τις πράξεις του, ενώ ο φαινομενικά επιτυχημένος Σιλβάνο έχει καταρρεύσει; Μήπως η κατάρρευση του τελευταίου απεικονίζει κάποια παρόμοια κατάσταση του πρώτου, την οποία δεν τη βλέπουμε στην αφήγηση; Δεν έχω καμία απάντηση για τίποτα από αυτά, είναι ένα έργο ανοιχτό σε ερμηνείες και θα επιθυμούσα διακαώς να διαβάσω και τις απόψεις σας. Το σχέδιο του Τζίπι είναι εξαιρετικό, μετακινείται από ασπρόμαυρα σχέδια σε έγχρωμα, από το μελάνι στην ακουαρέλα, από καρέ με αρκετά λόγια σε βουβά καρέ και με κάθε αλλαγή στην τεχνοτροπία προσπαθεί, υποθέτω, να δείξει και μια αλλαγή στο μοτίβο της αφήγησης. Υπέροχο σχέδιο, εκπληκτική και εμπνευσμένη σκηνοθεσία, πραγματικά μια οπτική απόλαυση σε συνδυασμό με την αφήγηση, δημιουργούν μια εξαιρετική εμπειρία. Δύσκολο και απαιτητικό έργο. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τη Fantagraphics το 2020 σε μια πολύ όμορφη έκδοση, η οποία, όμως, δεν περιέχει τίποτα επιπλέον. Περισσότερος Gipi εδώ (κόμικ που πρέπει να βάλω επειγόντως στο πρόγραμμα!!). Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: μια πολύ ενδιαφέρουσα κριτική
  5. Πως θα αντιδρούσες αν βρισκόσουν ξαφνικά σε ένα μέρος όπου γερνούσες 2 χρόνια σε μία ώρα; Πως θα το διαχειριζόσουν; Θα έπεφτες σε μαύρη κατάθλιψη; Θα πάλευες με νύχια και με δόντια να ξεφύγεις; Θα τα φόρτωνες στον κόκκορα και θα πηδιόσουν με ο,τι υπήρχε, επιδιδόμενος σε ομαδικά όργια; Οι πρωταγωνιστές του Sandcastle (ή αλλιώς Château de sable) σε σενάριο Levy και σχέδιο Peeters τα δοκιμάζουν όλα. Η ιστορία ξεκινά με τον παραθερισμό κάποιων ανθρώπων σε μια παραλία. Δύο μικροαστικές οικογένειες, ένας τύπος μόνος του, ένα ζευγάρι με τον πεθερό και ένας σκύλος. Όταν ανακαλύπτουν το πτώμα μιας κοπέλας αυτόματα ο συντηρητικός πατέρας της μιας οικογένειας κατηγορεί τον μοναχικό τύπο ότι την βίασε και την σκότωσε, επειδή είναι Αφρικανός και δεν του αρέσει η φάτσα του. Μάνι μάνι οι δημιουργοί τάσσονται και στήνουν γρήγορα την σκακιέρα των συμπαθειών και αντιπαθειών. Ταυτόχρονα, παρατηρούν ότι τα παιδάκια των οικογενειών, που είναι στο ηλικιακό εύρος 6-14, αρχίζουν και μεγαλώνουν πολύ γρήγορα και δεν αργούν να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος στην παραλία αυτή περνάει με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Δημιουργείται ένα χάος, άνθρωποι απελπίζονται, άλλοι κάνουν σεξ για να ξεχαστούν, παιδιά δεν μπορούν να διαχειριστούν την μετάβαση στην ενηλικίωση μέσα σε 3 ώρες, τσακωμοί, επιθέσεις, αμελοφιλοσοφία και τα ρέστα. Είναι μια ιστορία λιτή και ελλειπτική, δοσμένη με μπόλικη αλληγορία και αφηγηματική οικονομία. Στις μόλις 116 σελίδες του, οι δημιουργοί συζητούν το αναπόφευκτο του θανάτου και την αδυναμία του ανθρώπου να το διαχειριστεί, ξεσκεπάζοντας μερικές άβολες αλήθειες σχετικά με την ανθρώπινη κατάσταση. Συζητούν τις μεταβάσεις μεταξύ των ηλικιών, κάνοντας ταυτόχρονα το κοινωνικό τους σχόλιο τοποθετώντας interracial ζευγάρια, νέους, γέρους, συντηρητικούς, ανοιχτόμυαλους σε μια στρεσογόνα κατάσταση, παρατηρώντας τις εξελίξεις. Συζητούν τον ερχομό των πρώτων σεξουαλικών σκιρτημάτων και την απουσία της ντροπής ως απόρροια του ότι τα παιδιά δεν πρόλαβαν να καταπιεστούν από κοινωνικές νόρμες. Το σχέδιο του Πίτερς που κάποιοι τον ξέρουμε από το Pachyderme, το Lupus και το Koma είναι ασπρόμαυρο και απαλό, με τόνους που περνάνε άμεσα την ατμόσφαιρα στον αναγνώστη. Εκεί που θέλει να μας δώσει την τραγικότητα της κατάστασης γίνεται αιχμηρός και με κοφτές μικρές γραμμές, ενώ στις στιγμές συνειδητοποίησης του αναπόφευκτου από τους ήρωες χαλαρώνει και γίνεται γλυκός και μειλίχιος. Αξίζει ένα βλέφαρο, είναι ξώφαλτσο δείγμα του SoL ζάνρα με κοινωνικές προεκτάσεις, ένα είδος που η BD σχολή είναι μανούλα. *Ένα μικρό σχόλιο σχετικά με το Old του Συαμαλάν που βασίζεται στο Sandcastle. Μην μπείτε καν στον κόπο. Οι ηθοποιοί είναι κάκιστοι και η ταινία στο τέλος έχει ένα τελείως σάπιο plot twist που προφανώς δεν υπάρχει στο κόμικ, απλά και μόνο για να μας φιντάρει αμερικανική σαπίλα. Επίσης δείχνει ανθρώπους να σαπίζουν και να βγάζουν όγκους ξέρω γω, πράγματα άσχετα τελείως με το κόμικ που υπονομεύουν φοβερά το νόημα της ιστορίας. Πως καταφέρνουν ο,τι καλό πιάνουν να του αλλάζουν τα φώτα.
  6. Καταρχάς, πρόκειται για Moebius και Jodorowsky. Αυτό φυσικά σημαίνει μπόλικο σουρεαλισμό τόσο σε σχέδιο όσο και σε σενάριο. Αν δεν είστε οπαδοί του κινήματος μη στεναχωριέστε, αυτό το κόμικ έχει τη μικρότερη δόση που μπορούν να προσφέρουν οι δημιουργοί.(Αν θυμηθούμε το 40 days in the dessert και το Holy mountain ή το Sons of el topo) Η ιστορία είναι μικρή και αυτό δε μου επιτρέπει τη διεξοδική αναφορά στο περιεχόμενο. Ωστόσο μπορώ να πω πως πρόκειται για μια ιστορία που μιλά μέσα από τις εικόνες, ενώ το σενάριο είναι επικουρικό. Γιάυτό λοιπόν ας παραθέσω κάποιες για να πάρετε μια γεύση. Με όσους κομιξόφιλους έχω μιλήσει περί Moebius, όλοι καταλήγουν στην εξαιρετικά κοινότυπη, αλλά αληθινή φράση: "Ε καλά αφού είναι θεός, κανείς δεν το φτάνει..." Το ίδιο ωστόσο δεν λέγεται και για τον Jodorowsky. Σε αντίθεση με τον σχεδιαστή, τον Jodo είτε τον αγαπάς είτε τον μισείς. Προσωπικά, δηλώνω φαν των έργων του, τόσο στα κόμικς όσο και στις ταινίες, προτιμώ ωστόσο την κινηματογραφική περσόνα του. Η συγκεκριμένη ιστορία σε σενάριο δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά σε επίπεδο σχεδίου ξεπερνά κατ'εμε οποιαδήποτε δημιουργία του Moebius.(Ίσως να βρίσκεται στο ίδιο βάθρο, με το 40 days in the desert) Αν είστε φαν του σχεδίου και θέλετε ένα κόμικ να το χαζεύετε για μήνες τότε το προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν από την άλλη δε μπορείτε χωρίς μία καταπληκτική και συναρπαστική ιστορία, τότε αποφύγετε το. Συνολικά είναι μία όμορφη προσπάθεια και σε περίπτωση που το προμηθευτείτε, διαβάστε το foreword από τον Jodo, πραγματικά δίνει άλλο χρώμα στην ιστορία. Ωστόσο!!! Διαβάστε το, αφού ολοκληρώσετε την ιστορία, όχι από την αρχή, πιστέψτε με, κάνει τη διαφορά. ΥΓ: Η 2η έκδοση που έχω από humanoids(η πρώτη το 2013), είναι υπερπολυτελής με 56 σελίδες σκληρόδετο και σκληρό εσωτερικό χαρτί σε ικανοποιητικό μέγεθος(195 x 267 x 11.94mm ) Ωστόσο είναι αρκετά ακριβή (γύρω στα 35 πρέπει να ήταν). Αν είστε φαν του Moebius πρέπει να την έχετε στη βιβλιοθήκη σας.
  7. Ο Jacques Tardi δημιούργησε το Goddamn this War! (Putain de Guerre! γαλλιστί) για τα θύματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή η προσήλωσή του με το θέμα αυτό (θυμίζω το αριστουργηματικό It was the War of the Trenches), προέρχεται από την ιστορία της οικογένειάς του: και οι δύο παππούδες του πολέμησαν στον «πόλεμο που θα τελείωνε όλους τους πολέμους». Ο ένας σκοτώθηκε, ο άλλος επέστρεψε σπίτι του, αλλά ποτέ δεν μιλούσε για τη φρίκη που έζησε. Το Goddamn this War! δεν είναι ένα αμιγές κόμικ. Το 30% περίπου αποτελείται από σχετικά ντοκουμέντα και μια αναδρομή του ιστορικού Jean-Pierre Verney. Όταν άρχισε να εκδίδεται το 2008 από την Casterman, έβγαινε ανά κεφάλαιο σε μέγεθος εικοσασέλιδης εφημερίδας. Κάθε τεύχος κάλυπτε έναν χρόνο του πολέμου και συνοδευόταν από τα κείμενα του Verney. Η αγγλόφωνη συγκεντρωτική έκδοση, της Fantagraphics φυσικά, είναι λογικά παρόμοια με την αντίστοιχη γαλλική και συμπεριλαμβάνει τα του Verney στο τέλος. Ως προς την μορφή δεν μοιάζει με το It was the War of the Trenches, παρά την ταύτιση του αντιπολεμικού μηνύματος. Μόνο αφήγηση υπάρχει, οι διάλογοι απουσιάζουν παντελώς. Κάθε καρέ είναι μια μεμονωμένη «ιστορία» και η εναλλαγή μεταξύ των καρέ ακολουθεί ως επί το πλείστον τη μετάβαση σκηνή-προς-σκηνή που θα 'λεγε κι ο Scott McCloud. Υπό αυτή την έννοια, μοιάζει περισσότερο με ντοκιμαντέρ, παρότι νομίζω ότι κάποιες «ιστορίες» είναι βγαλμένες από το μυαλό του Tardi. Όπως κι αν έχει, βασικός σκοπός του δημιουργού είναι να μας περάσει τον τρόμο που διάβρωνε λεπτό το λεπτό τους στρατιώτες των χαρακωμάτων. Και τα καταφέρνει. Χωρίς διακρίσεις. Στα μάτια του Tardi, οι Γάλλοι υπέφεραν το ίδιο με τους Γερμανούς, τους Άγγλους και τους Σκωτσέζους, έρμαια στα χέρια μοναρχών, πολιτικών και κεφαλαιοκρατών που από την θαλπωρή των γραφείων τους κραύγαζαν υπέρ της συνέχισης του πολέμου. Σε χειρότερη μοίρα ίσως να βρίσκονταν μόνο οι Σενεγαλέζοι, οι Ινδοί και οι άλλοι λαοί που μάτωναν για τα συμφέροντα των λευκών τους αφεντικών. Εικαστικά, πρόκειται για έναν ώριμο Tardi, με βρώμικες και αδρές γραμμές. Η πρώτη σελίδα είναι πολύχρωμη. Ο πόλεμος βρίσκεται στην αρχή του, οι Γάλλοι πεζικάριοι με τις γελοία πολύχρωμες στολές τους πορεύονται σε καταπράσινα λιβάδια, ενώ οι Γερμανοί τυφεκιοφόροι παρελαύνουν όλο αυτοπεποίθηση στις λεωφόρους του Βερολίνου. Όσο γυρνάνε οι σελίδες και μαζί τους περνάνε οι μήνες, τα ζωηρά χρώματα δίνουν την θέση τους σε μουντούς τόνους που σπάνε μόνο από το κόκκινο των εκρήξεων και του αίματος. Στο τέλος του βιβλίου, το χρώμα της ειρήνης δεν επανέρχεται πλήρως. Γιατί παρά τα παράσημα και τις ιαχές της νίκης, περισσότεροι από 22 εκατομμύρια στρατιώτες έμειναν ακρωτηριασμένοι, τυφλοί, με εκτεταμένα εγκαύματα ή μόνιμα ψυχολογικά προβλήματα.
  8. Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας γερο-ξυλοκόπος που ζούσε δίπλα σ' ένα δασάκι. Έκοβε μπαμπού και έφτιαχνε καλάθια και άλλα αντικείμενα, με τη βοήθεια της γυναίκας του. Μια μέρα, λίγο αφότου είχε ξεκινήσει τη δουλειά του, βλέπει μια απόκοσμη λάμψη να πηγάζει από μια καλαμιά μπαμπού. Πλησιάζει και βλέπει μέσα του ένα μικροσκοπικό κορίτσι, σε μια στάση όμοια με αυτή του Βούδα εντός του άνθους λωτού. Σίγουρος ότι πρόκειται για θεϊκό σημάδι, παίρνει το κοριτσάκι στις παλάμες του και αποφασίζει να το μεγαλώσει σαν δικό του παιδί. Της δίνει το όνομα Hime (Πριγκίπισσα), αλλά τα παιδιά του χωριού, την φωνάζουν Takenoko, δηλαδή Μικρή Μπαμπού, λόγω της ταχύτατης ανάπτυξής της. Η ιστορία της μικρής Kaguya είναι ένα σύγχρονο αριστούργημα των κινουμένων σχεδίων, σε κάθε επίπεδο. Έχει βασιστεί στο Taketori Monogatari, ένα έργο των τελών του 9ου αιώνα (ή αρχών του 10ου) και πιθανότατα τον παλαιότερο σωζόμενο εκπρόσωπο της λογοτεχνικής φόρμας "monogatari". Η αρχή της ταινίας είναι όμορφη, γλυκιά, αλλά όσο προχωράει, γίνεται ολοένα και πιο στενάχωρη. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι παρότι έχει βασιστεί σε ένα τόσο παλιό κείμενο, αντηχεί τις σύγχρονες απόψεις για την χειραφέτηση της γυναίκας. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια στοιχεία στο πρωτότυπο ή αν είναι μια προσθήκη από τον σπουδαίο σκηνοθέτη Isao Takahata και την συν-σεναριογράφο Riko Sakaguchi. Το animation έλκει το στιλ του από την κλασική ιαπωνική αισθητική, με αδρές πινελιές και απαλό χρωματισμό, μια τεχνοτροπία που προσωπικά δεν έχω ξανασυναντήσει (ή δεν θυμάμαι να έχω ξανασυναντήσει). Παρόλα αυτά, αλλάζει πού και πού, ώστε να αποδώσει καλύτερα το επιδιωκόμενο συναίσθημα. Καλύτερο παράδειγμα, φυσικά: Απεικόνιση μια σκηνής του έπους από τον μεγάλο Yoshitoshi Η θέασή της είναι μια γλυκόπικρη εμπειρία, από αυτές που μένουν μαζί σου για πάντα. Καιρό είχε να με συναρπάσει έτσι κάποιο animation.
  9. Έχοντας διαβάσει αρκετά είδη κόμικ, θα μπορούσα να πω πως ένα από τα αγαπημένα μου, είναι τα βιογραφικά γκράφικ νόβελ. Εξερευνώντας το ρεαλισμό στη ζωή του ανθρώπου μέσα από ένα μέσο που χρειάζεται φαντασία είναι κάτι που θεωρώ ελκυστικό και ίσως ρομαντικό. Κάποια στιγμή λοιπόν, έμαθα για αυτό εδώ το έργο του Li Kunwu και μου πήρε μερικά χρόνια, αλλά κατάφερα εν τέλη να το διαβάσω. (πηγή www.politeianet.gr) "Τα Μπανταρισμένα Πόδια" είναι ένα Κινέζικο βιογραφικό γκράφικ νόβελ του Li Kunwu, από τα λίγα που έχουν εκδοθεί εκτός Κίνας. Η αρχική έκδοση, δημοσιεύτηκε το 2013 από τις εκδόσεις Kana, με την Ελληνική μεταγλώττιση να κυκλοφορεί το 2014 από τη Μαμουθκόμιξ. Το έργο, περιγράφει τη ζωή της παραμάνας του, της Τσουνξιού, με βάση τις ιστορίες που έλεγε η ίδια στον συγγραφέα και στην αδερφή του όταν ήταν παιδιά. Η Τσουνξιού, όπως πολλά μικρά κορίτσια της ηλικίας της στη Κίνα, υποβλήθηκε σε μια πρακτική της εποχής, το μπαντάρισμα των ποδιών, όπου δένανε τα πόδια των κοριτσιών από μικρή ηλικία έτσι ώστε να τους δώσουν ένα κομψό σχήμα, αλλά και καταστρέφοντας το ίδιο το πόδι στη πορεία. (πηγή https://www.efsyn.gr/nisides/kare-kare/9955_ta-mpantarismena-podia-tis-kinezikis-epanastasis) Σα βιογραφικό βιβλίο, η ιστορία παρουσιάζει τα γεγονότα που θέλει με τη βοήθεια του προσώπου στο οποίο αναφέρεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αφήγηση γίνεται από τη Τσουνξιού, τη παραμάνα του συγγραφέα. Η ιστορία κυλάει ομαλά στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, αν και αρκετές φορές η ροή της ιστορίας σταματάει και δίνεται έμφαση στη παρουσίαση της Κίνας της εποχής, πράγμα που ενώ δεν είναι κακό, ίσως αποπροσανατολήσει τον αναγνώστη από το κύριο μέρος της αφήγησης. Η εικονογράφηση είναι τέτοια, ώστε να κυμαίνεται μεταξύ ρεαλιστικού σχεδίου και στυλιζαρισμένου. Οι παραμορφωμένες εκφράσεις των ανθρώπων δίνουν μια αληθοφανή παρουσίαση και πιθανόν και μία μικρή δόση της φρίκης της πρακτικής του δέσιμου των ποδιών. Όλα αυτά με λιτή, ασπρόμαυρη εικονογράφηση. Έτσι αποδίδεται καλύτερα και η ένταση και η κοινωνική ζωή της πόλης και γενικά όλης της ιστορίας. Σε γενικές γραμμές ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το οποίο δίνει μια εικόνα της παλαιάς Κίνας και της κοινωνικής ζωής της και προσφέρει μια πρώτη ματιά στον ασιατικό κόσμο με τα ήθη και έθιμά του.
  10. The Gigantic Beard That Was Evil Ο Dave ζει στο νησί ΕΔΩ. Είναι ένα νησί εντελώς καθαρό, απόλυτα τακτοποιημένο, υπερβολικά ασφαλές. Έξω από τα όρια του ΕΔΩ, υπάρχει όμως το μυστηριώδες και τρομακτικό ΕΚΕΙ, αυτό για το οποίο υπάρχουν μόνο ιστορίες και κανείς δε θέλει να μιλάει και να διαταράσσει την απόλυτη ηρεμία και κανονικότητα του ΕΔΩ. Ο Dave είναι ένας "συνηθισμένος" άνθρωπος του νησιού αυτού, με μια απόλυτα τακτοποιημένη ζωή, με μια εντελώς τακτοποιημένη δουλειά στη στατιστική (σε μια εταιρία που δεν ξέρει τι ακριβώς είναι και τι κάνει). Έχει χόμπι τη ζωγραφική και αγαπημένο του τραγούδι είναι το Eternal Flame των Bangles. Το μόνο παράταιρο πάνω του είναι μια εκνευριστική τρίχα κάτω από τη μύτη του, που επιμένει να ξαναφυτρώνει, παρά τις προσπάθειές του να την ξεφορτωθεί. Η πεισματάρα αυτή τρίχα, την ώρα μιας κάποιας παρουσίασης στη ρουτίνα της δουλειάς του, θα γίνει ακόμα πιο απείθαρχη και θα παρασύρει κι άλλες, θα μεγαλώσει και θα γίνει γενειάδα και θα φέρει το χάος του ΕΚΕΙ στο ΕΔΩ, αλλάζοντας για πάντα τη ζωή του Dave και των υπολοίπως κατοίκων του νησιού. Το κόμικ αυτό είναι ένα κόμικ για τις τόσο επίκαιρες τρίχες . Μιλά όμως ακόμα, για την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, το φόβο για το διαφορετικό, την υποψία ότι όλα είναι μάταια, την πίεση της κανονικότητας, τις περίεργες στιγμές που τα πάντα αλλάζουν μονομιάς. Είναι μια καυστική σάτιρα των μήντια, των κοινωνικών σχέσων και των ψευτοφιλοσοφικών θεωριών. Είναι επίσης μια παραβολή για το πως το σύστημα μπορεί να ξεπερνάει τις κρίσεις του και τις ενσωματώνει στην κυρίαρχη αφήγηση. Είναι ένα ιδιαίτερο παραμύθι που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Βραβεύτηκε με Will Eisner Comic Industry Awards Nominee for Best Graphic Album-New, Best Writer/Artist (for Stephen Collins) (2015) και αξίζει σίγουρα να διαβαστεί
  11. Ένας άνθρωπος πυροβολεί έναν άλλο. Πόσο χρόνο μπορεί να χρειάζεται μία σφαίρα για να πετύχει το στόχο της; 3 δευτερόλεπτα; 'Ισως, και είναι αρκετά για να δημιουργήσουν ένα θρίλερ μυστηρίου που τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Σκεφτείτε για λίγο πόσο περίεργο είναι το φαινόμενο του χρόνου. Μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα μπορεί να γίνουν πραγματικά τα πάντα. Απλά θυμηθείτε τον πληθυσμό της Γης. Μέχρι να τελειώσω αυτήν την παρουσίαση θα έχουν πεθάνει χιλιάδες άνθρωποι και θα έχουν γεννηθεί ακόμη περισσότεροι. 3'': Ένα έγκλημα μυστηρίου που καλεί τον αναγνώστη να το λύσει. Πρόκειται για ένα βουβό κόμικ που βασίζεται στο ζουμάρισμα και το ξεζουμάρισμα των πλάνων, δείχνοντας πόσο σημαντική είναι η λεπτομέρεια. Δεν μπορώ να αναφέρω κάτι παραπάνω πέρα από το γνωστό: "Τα φαινόμενα απατούν" Πρόκειται για μια ιστορία που ειλικρινά μου διέλυσε το μυαλό. Ποτέ δε φανταζόμουν πόσο ευέλικτο είναι το μέσο του κόμικ πρίν γνωρίσω τον κύριο Marc Antoine Mathieu. Νομίζω πως είναι ασφαλές να το χαρακτηρίσω αριστούργημα. Ίσως το καλύτερο κόμικ που έχω διαβάσει στη ζωή μου και μία από τις πιο πρωτότυπες και ριζοσπαστικές ιδέες που θα εντοπίσετε σε ολόκληρη την ιστοριία των κόμικ. Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο που να μου θυμίζει τη ζωντάνια και τη δύναμη αυτού του δημιουργού. Η ροή της αφήγησης είναι αριστοτεχνική, ενώ το σχέδιο απλό και καθαρό συνοδεύει ιδανικά το μυστήριο της ιστορίας. Αφότου το διάβασα αμέσως το ξαναδιάβασα και παρακινώ τον μελλοντικό αναγνώστη να κάνει το ίδιο. Δε φαντάζεστε πόσες νέες λεπτομέρειες θα εντοπίσετε. Ετοιμαστείτε για ένα ταξίδι στην αυθεντική δημιουργία της τέχνης των κόμικ. ΥΓ: Αποτελείται από 72 σελίδες, με σκληρό εξώφυλλο και μεγάλο μέγεθος(βοηθά στην ανάγνωση-23,8χ24χ1),είναι βουβό οπότε πάρτε το στην πιο φθηνή έκδοση που θα βρείτε. ΥΓ2: Για όσους δε σκέφτονται την αγορά, προτείνω τη θέαση της ιστορίας σε δωρεάν βίντεο στο youtube(αν και η μορφολογία του κόμικ δίνει άλλη διάσταση στην ιστορία):
  12. Όσο κι αν έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω παρουσίαση για το συγκεκριμένο, οπότε αποφάσισα να διορθώσω αυτήν την παράλειψη. Έχουμε και λέμε: The Walking Dead Σενάριο: Robert Kirman Σχέδιο: Tony Moore, Charlie Adlard Ο Rick Grimes είναι ο σερίφης μιας μικρής πόλης στα προάστια της Ατλάντα. Κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής, δέχεται μια σφαίρα και πέφτει σε κώμα. Όταν ξύπνησε λίγους μήνες μετά, συνειδητοποίησε ότι βρίσκεται μόνος του στο δωμάτιο ενός εγκαταλελειμμένου νοσοκομείου. Ο πραγματικός τρόμος, όμως, ξεκινά όταν ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι εγκατέλειψαν ολόκληρη την πόλη και πλέον οι μόνοι που διαβαίνουν είναι οι νεκροί, οι οποίοι κυνηγάνε να καταβροχθίσουν την ανθρώπινη σάρκα. Ο λόγος που οι νεκροί ξυπνάνε, άγνωστος. Η μοίρα της ανθρωπότητας, άγνωστη. Μπορεί η αρχή να είναι σχεδόν πανομοιότυπη με το «28 Μέρες Μετά», αλλά οι ομοιότητες αρχίζουν και σταματάνε εδώ. Ο Rick θα βρει πολύ σύντομα την οικογένειά του και μαζί με μια ομάδα αγνώστων, θα ξεκινήσει μια ιστορία επιβίωσης, μια επιβίωση που μοιάζει ολοένα και πιο αμφίβολη. Σε έναν κόσμο που ο οποιοσδήποτε μπορεί να πεθάνει ανά πάσα στιγμή, εμείς, ως αναγνώστες, καλούμαστε να δούμε την αποκτήνωση των ανθρώπων, να εστιάσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις και να αναρωτηθούμε ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής και μέχρι που είμαστε ικανοί να φτάσουμε για να προστατέψουμε τα άτομα που αγαπάμε. Πολλά έχουν γραφτεί για το έπος του Robert Kirkman. Και είναι πραγματικά αυτό, ένα έπος. Η σειρά ολοκληρώθηκε σχετικά πρόσφατα, με 193 τεύχη στο δυναμικό του. Σαν σύνολο, δεν πλατιάζει σχεδόν καθόλου και οι κοιλιές είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Όλα τα arcs κρατάνε όσο πρέπει να κρατήσουν, δεν τραβάνε περισσότερο απ' όσο πρέπει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσετε είναι ότι δε θα μπορείτε να σταματήσετε να το διαβάζετε. Όπως ξέρετε, υπάρχει και μια τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο Walking Dead, αλλά σας προτείνω να διαβάσετε το κόμικ. Είναι σαφώς καλύτερο από τη σειρά. Αρχικά, δεν έχει κάτι άπλυτους λιγδιάρηδες hillbilies και η μοίρα πολλών χαρακτήρων είναι διαφορετική από αυτή της σειράς. Κυρίως, ορισμένοι εξ αυτών, έχουν πολύ καλύτερη ανάπτυξη. Ένα από τα στοιχεία που έκαναν εντύπωση με τη συγκεκριμένη σειρά είναι ότι αντί να στραφεί στο συνεχές gore και να το ντύσει με τα ανάλογα χρώματα, επέλεξε να είναι ασπρόμαυρο και να εστιάσει στους ίδιους τους πρωταγωνιστές του. Και ειδικά το κομμάτι του ασπρόμαυρου, λειτουργεί υπέρ του. Βέβαια, πρόσφατα ξεκίνησαν να κυκλοφορούν τα τεύχη σε έγχρωμη επανακυκλοφορία, αλλά καλύτερα να τα αποφύγετε. Το χρώμα πιο πολύ αφαιρεί από την ατμόσφαιρα, παρά προσδίδει. Θα μπορούσα να φλυαρώ για ώρες για το συγκεκριμένο, αλλά δεν έχει νόημα. Καλύτερα να το διαβάσετε. Είναι από τα καλύτερα κόμικ που υπάρχουν. Προσωπικά, πήρα 3 από τα 4 Compendium που έχουν κυκλοφορήσει και συγκεντρώνουν όλη τη σειρά. Μπορείτε να τα βρείτε εύκολα και σε σχετικά καλή τιμή. Πραγματικά, δε βρίσκω κάποιο λόγο για να ΜΗΝ το διαβάσετε. Do it. Do it now.
  13. The Superior Spider-Man, Vol. 1: My Own Worst Enemy Η παρουσίαση αυτή ενδεχομένως να περιέχει spoilers, ειδικά για όσους δε γνωρίζουν το τέλος του Amazing Spider-Man #700. •Ο τόμος αυτός περιλαμβάνει τα πρώτα πέντε τεύχη της σειράς Superior Spider-Man (2013), η οποία ολοκληρώθηκε σε 31 τεύχη και 2 Annuals. •Ο συγγραφέας του κόμικ αυτού,Dan Slott, επιφύλασσε στους αναγνώστες μία μεγάλη έκπληξη στο τέλος της σειράς Amazing Spider-Man, η οποία ήταν τόσο ανατρεπτική όσο και σοκαριστική για τους μακροχρόνιους φίλους του Spidey. Συγκεκριμένα, στο τεύχος #700, επειδή ο Dock Ock a.k.a. Otto Octavius πέθαινε, κατάφερε να βάλει σε εφαρμογή ένα σχέδιο προκειμένου αφενός να «επιβιώσει» και αφετέρου να πάρει εκδίκηση από το χρόνιο αντίπαλο του, Peter Parker. Χρησιμοποιώντας τη ευφυϊα του πέτυχε να αλλάξει σώμα με τον Peter, ο οποίος παγιδεύτηκε στο ετοιμοθάνατο σώμα του Otto. Η ιστορία εκείνη κλείνει με τον Peter να ζητά από τον Otto να τιμήσει το όνομα του Spider-Man. •Στο My Own Worst Enemy, βλέπουμε τα πρώτα βήματα του Dock Ock, ο οποίος έχοντας υιοθετήσει τη διπλή ζωή του PeterParker/Spider-Man, προσπαθεί να γίνει αντάξιος του ονόματος αυτού… με το δικό του τρόπο. Ο Slott εστιάζει στη προσπάθεια του Otto να «προσαρμοστεί» σε αυτή τη νέα ζωή, δίνοντας έμφαση στη σχέση του Otto με τον προσωπικό και επαγγελματικό περίγυρο του Peter. Πρέπει να πω ότι ο Otto ακολουθεί διαφορετικές μεθόδους στην αντιμετώπιση του εγκλήματος απ΄ ό, τι ο Peter, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο ακραίες και δραστικές. Το γεγονός αυτό καθιστά τον νέο «Superior Spider-Man» ξεχωριστό. •Ειδικά μάλιστα, μου φαίνεται ενδιαφέρουσα/αστεία/ creepy η στάση του Otto απέναντι στη MJ, στη θεία May και στους συνεργάτες του στη Horizon Labs. Ωστόσο, ο Slott κάνει μία καλή προσπάθεια στο να κάνει το χαρακτήρα συμπαθητικό, τόσο όσο όμως, ειδικά όταν παρουσιάζει flashbacks από τη παιδική ηλικία του Otto! •Το σχέδιο του Stegman είναι πολύ ωραίο και ταιριάζει με τη νέα, πιο «σκοτεινή» προσέγγιση του Spider-Man. Στο σχέδιο επίσης συμβάλλει και ο Camuncoli, τον οποίο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω στο Athens Con 2019 και να μου υπογράψει αυτό το κόμικ! Γενικά, αν και μου δημιούργησε αρχικά ανάμεικτα συναισθήματα, στη πορεία το «αποδέχθηκα» και μου άρεσε πάρα πολύ! Η σειρά γίνεται όλο και καλύτερη και θέλεις να δεις τη τελική μοίρα του Otto. Είναι ένα πρωτότυπο κόμικ με αστείες και ενδιαφέρουσες ιδέες και το προτείνω σε όλους τους φίλους του Spider-Man!
  14. "Superheroes were the summit of American aspiration and so our children grew up to remind mankind of everything we could ever hope to be..." - Sheldon Sampson (The Utopian) Τι θα γινόταν αλήθεια αν οι πιο δυνατοί υπερήρωες της ανθρωπότητας,έπαιρναν την εξουσία στα χέρια τους και προσπαθούσαν να διορθώσουν το κόσμο;Θα ήταν άραγε καλύτεροι από τους πολιτικούς που μας κυβερνάνε ή μήπως όχι;Την απάντηση μας τη δίνει ο πολυγραφότατος Mark Millar με το Jupiter's Legacy,ένα μίνι έπος που δημιούργησε για λογαριασμό της Image με το πρώτο τεύχος της να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 2013.Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 10 τεύχη(2 σειρές των 5 τευχών) μέχρι στιγμής και ετοιμάζεται και η τρίτη σειρά. Βρισκόμαστε το 1932.Ο Sheldon Sampson έχοντας ζήσει το μεγάλο κραχ του 1929 στο οποίο έχασε τα πάντα,βλέπει τη χώρα του να έχει γονατίσει οικονομικά και τους συνανθρώπους του να ζούνε οι περισσότεροι στην εξαθλίωση..Αρχίζει να έχει κάποια παράξενα όνειρα στα οποία βλέπει ένα μυστηριώδες νησί να τον καλεί...Πείθει το μικρότερο αδελφό του,τον Walter, και τη μέλλουσα γυναίκα του την Grace,μαζί με φίλους του να αρχίσουν να αναζητούν στα πέρατα της Γης αυτό το νησί γιατί γνωρίζει βαθιά μέσα του ότι κάτι καλό θα του συμβεί όταν το βρει...Όταν ο Sheldon μαζί με τους συντρόφους του μετά από αναζήτηση μηνών κατορθώνουν και βρίσκουν το νησί,πραγματικά θα ανταμειφτεί αφού τόσο ο ίδιος,όσο και οι συνεργάτες του θα αποκτήσουν υπερδυνάμεις.Έτσι θα γίνουν υπερήρωες που θα δώσουν ελπίδα και δύναμη σε έναν λαό που έχει υποστεί τις καταστροφικές συνέπειες ενός οικονομικού κράχ και αργότερα και εκείνες ενός ακόμα παγκόσμιου πολέμου....O Sheldon θα γίνει ο Utopian ο μεγαλύτερος ήρωας του αμερικάνικου έθνους και όχι μόνο... ....Αρκετά χρόνια αργότερα τα παιδιά αυτής της πρώτης γενιάς υπερηρώων,έχοντας κληρονομήσει και εκείνα δυνάμεις,δε νοιάζονται να συνεχίσουν στα βήματα των γωνιών τους,και ειδικά τα παιδιά του Sheldon και της Grace,o Brandon και η Chloe.Τα οποία απλά είναι celebrities,εθισμένα στα ναρκωτικά και στην εφήμερη δημοσιότητα...Ο Utopian προσπαθεί να συμμαζέψει όπως μπορεί τα ατίθασα παιδιά του,που μοιάζουν να αποτελούν κηλίδα στη κατά τα άλλα τέλεια ζωή του υπερήρωα...Ο Brandon από την άλλη απλά βαρέθηκε να ζει κάτω από τη σκιά του πατέρα του,ενώ η Chloe περιμένει παιδί από το φίλο της,ο οποίος τυγχάνει να είναι γιος ενός πρώην ήρωα που αργότερα έγινε villain... Ο αδελφός του Sheldon,o Walter,γνωστός πλέον με το όνομα Brainwave,βλέποντας τη πολιτική κατάσταση που κυριαρχεί,υποστηρίζει ότι οι υπερήρωες πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πολύχρωμες στολές που ρίχνουν απλά ξύλο στους κακοποιούς.Υποστηρίζει ότι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μοιάζει να έχει στείλει την Αμερική πίσω στο κραχ του '29.Αυτό θα τον φέρει σε σύγκρουση με τον Sheldon,που υποστηρίζει ότι οι ήρωες πρέπει απλά να είναι υπηρέτες του λαού,και να σέβονται το πρόεδρο και τους πολιτικούς που έχει εκείνος επιλέξει...Όμως ο Walter βλέποντας ότι όσο υπάρχει ο Sheldon δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει τίποτα,θα αρχίσει να διαβάλλει τον ήδη απογοητευμένο Brandon,και να τον γυρίζει ολοένα περισσότερο εναντίων του πατέρα του με καταστροφικές συνέπειες για τον Utopian και την οικογένεια του....Όταν όλα τελειώσουν οι εναπομείναντες υπερήρωες θα είναι άραγε καλύτεροι στο να κυβερνούν τις τύχες ενός λαού; Ο Millar επηρεάστηκε από πολλά στοιχεία και γεγονότα για τη συγγραφή αυτού του κόμικ.Με θέματα όπως τη σύγκρουση νέας γενιάς με τη παλαιότερη(τα παιδιά των ηρώων που δεν επιθυμούν να συνεχίσουν το έργο την γωνιών τους και το θεωρούν ένα βάρος)το καπιταλισμό(σύγκρουση Walter με Sheldon)την ανησυχία για τη (τότε που έγραφε το κόμικ))τρέχουσα οικονομία και τη μεγάλη ύφεση που είχε δημιουργηθεί στις παγκόσμιες αγορές...Ενώ αντλεί πολλά στοιχεία από τη σειρά Star Wars(το βαρύ τίμημα να ακολουθήσεις το legacy των γωνιών σου)τη ταινία King Kong(το μυστηριώδες νησί-αν και δεν είναι όπως νομίζουμε αρχικά)τη Ρωμαική μυθολογία(Jupiter's Legacy) και τη Golden age εποχή των υπερηρώων(όλα ξεκινάνε τη δεκαετία του '30)κατορθώνοντας να συνδυάσει τους υπερήρωες με το αμερικάνικο ιδεώδες. Έιναι αξιοσημείωτο ότι ο Millar σε 5 μόνο (αρχικά) τεύχη κατορθώνει να στήσει ένα ολόκληρο σύμπαν υπερηρώων και να αναπτύξει όλους τους χαρακτήρες του όσο καλύτερα μπορεί.O Utopian(ουσιαστικά μία replica του Superman) που εκτός από αρχηγός των υπερηρώων,προσπαθεί μεν να έχει μία φυσιολογική ζωή(δεν έχει αποκαλύψει ούτε εκείνος ούτε η οικογένεια του τη πραγματική τους ταυτότητα) έχει δε να αντιμετωπίσει τα ατίθασα παιδιά του αλλά και έναν αδερφό που μαζί με τους υπόλοιπους υπερήρωες έχει βαρεθεί να ζει κάτω από τη σκιά του...Η γυναίκα του η Grace που αν και παντοδύναμη σαν Lady Liberty(replica της Wonder Woman) δεν ξεχνάει ποτέ ότι πρώτα απ'όλα είναι μάνα και στέκεται δίπλα στη κόρη της Chloe όταν εκείνη ανακαλύπτει μετά από μία νοσηλεία για υπερβολική δόση,ότι είναι έγκυος... Ο ίδιος ο Millar είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι η βιογραφία της Carrie Fisher έπαιξε και το δικό της ρόλο στη συγγραφή του κόμικ,και το πως η ίδια αισθανόταν με το να μεγαλώνει στη σκιά των δύο διάσημων γωνιών της.Ακόμα ένα στοιχείο από το Star Wars που συνδυασμένο με τις αναμνήσεις της πρωταγωνίστριας του αντικατοπτρίζεται στην ιστορία του Jupiter's Legacy.Το γεγονός όμως που πραγματικά προβληματίζει είναι ότι οι υπερήρωες αποδυκνύονται χειρότεροι τελικά από τους πολιτικούς στο να κυβερνούν μία χώρα.Ο Walter Sampson μαζί με τον ανιψιό του τον Brandon(σε μία σχέση που θυμίζει -πάλι Star Wars-εκείνη του Palpatine με τον Anakin)θα γίνουν οι εγώ-μανιακοί ηγέτες ενός δικτατορικού καθεστώτος,που επιβάλλει τις απόψεις και τις ιδέες του μόνο με τη χρήση ωμής δύναμης...Παρ'όλα αυτά εδώ πρέπει να επισημάνω ότι ο Miller επαναλαμβάνει κάποιες από τις ιδέες του που έχει χρησιμοποιήσει σε παλαιότερες δουλειές του όπως το Authority του Warren Ellis(πάλι για την Image)στο Civil War της Marvel όσο και από το Superman:Red Son για λογαριασμό της DC.Βέβαια είναι παράδοση ειδικά στο χώρο της 9ης τέχνης οι ιστορίες και οι ιδέες να ανακυκλώνονται,αλλά όταν γίνεται από τον ίδιο συγγραφέα σε επόμενη δουλειά του φαίνεται κάπως..Παρ'όλα αυτά το κόμικ κατορθώνει να τραβήξει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και είναι γεμάτο δράση,εντυπωσιακές σκηνές μάχης αλλά και πολλή(και άσκοπη ορισμένες φορές) βία,και σίγουρα να θέλει να δει που θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία. Φυσικά το σχέδιο του Quitely με έναν αέρα ευρωπαικό,για μία ακόμα φορά εντυπωσιάζει με το δυναμισμό του,τις καλοσχεδιασμένες σωματικές ανατομίες των ηρώων,τις ρεαλιστικές εκφράσεις που δίνει στα πρόσωπα των χαρακτήρων,τη λεπτομέρεια στα background τα οποία όμως δεν είναι φορτωμένα και αφήνουν στους ήρωες χώρο να "αναπνεύσουν" καθώς και να αποτυπώσουν με ζωντάνια τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης.Για το συγκεκριμένο είδος ο Quitely αποτελεί τη καταλληλότερη επιλογή συνεργάτη και κατορθώνει για μία ακόμα φορά να επιδείξει μία δουλειά υψηλής ποιότητας,όπως εκείνης που είχε δώσει στο εκπληκτικό All Star Superman με τον Morrison. Το κόμικ ακολούθησε και ένα prequel που ονομάζεται Jupiter's Cycle και επικεντρώνεται στους αρχικούς χαρακτήρες τις δεκαετίες του '40 και του '50 και είναι σχεδιασμένο από τον Wilfredo Torres(Βat Man '66,Shadow) ενώ η τηλεοπτική μεταφορά της ετοιμάζεται από το Netflix μέσα στο 2020. Mία σκοτεινή ιστορία για τη σύγκρουση των γενεών,τη διαφθορά της εξουσίας,την απώλεια και την ξαφνική ενηλικίωση,αλλά για την ελπίδα που ποτέ δε χάνεται,για το μέλλον και τη κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας, όλα δοσμένα μοναδικά από τη συγγραφική πένα του Millar.Το κείμενο θα το βρείτε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  15. Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς το όνομα Alejandro Jodorowsky είναι οι σουρεαλιστικές-avant garde ταινίες του Χιλιανού-Γάλλου καλλιτέχνη όπως το El topo (1970) και the Holy Mountain (1973) που κυριολεκτικά άφησαν εποχή στη μεγάλη οθόνη, δημιούργησαν ολόκληρη σχολή και ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή τους. Ή επίσης οι δουλειές του στο χώρο της 9ης τέχνης με τα science fiction αριστουργήματα όπως οι τριλογίες L'Incal(1980-2014) The Metabarons (1992-2003)μαζί με τους 8 τόμους του The Technopriests (1992-2003). Στο Pietrolino που κυκλοφόρησε αρχικά στη Γαλλία από τις εκδόσεις Les Humanoïdes Associés σε δύο άλμπουμ το 2013, ο μεγάλος δημιουργός κινείται σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια από αυτά που κατά καιρούς μας έχει οδηγήσει με τη φαντασία του για να μας διηγηθεί μία ιστορία βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή και συνάμα μελοδραματική, όπου η μελαγχολία ενός μεγάλου αρτίστα κρύβεται πίσω από ένα βαμμένο πρόσωπο και τις πολυδιάστατες, χορευτικές κινήσεις της παντομίμας. Βρισκόμαστε στη Γαλλία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου όπου η ναζιστική λαίλαπα κυριαρχεί σε όλο το κόσμο. Αφηγητής της ιστορίας μας είναι ο Simio, συνεργάτης του μίμου Pietrolino, που λόγο του νανισμού του έχει αναλάβει τον άχαρο ρόλο του κλόουν-διασκεδαστή στις υπαίθριες παραστάσεις τους, πριν ο μίμος αρχίσει τη δική του παράσταση για ένα κοινό που τις περισσότερες φορές αδιαφορεί για το τι βλέπει μπροστά του. Άλλωστε οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τον καλλιτέχνη μας, να εκφράζει τη δική του αντιπάθεια ενάντια στον Χίτλερ και το ναζισμό, με μία παντομίμα που κάνει κυρίως με τα χέρια του.. Μέσα σε ένα μικρό μπαρ, και δίνοντας μία από τις καλύτερες παραστάσεις του, ο Pietrolino(προδομένος από την ίδια του τη σύντροφο και τον ιδιοκτήτη του μπαρ) θα γνωρίσει προσωπικά τα δεινά του ναζισμού όταν ένα τάγμα θα τον συλλάβει αφού πρώτα ο διοικητής της φρουράς του τσαλαπατήσει τα χέρια, σπάζοντας τελείως τα κόκκαλα και αχρηστεύοντας τα...Ο Pietrolino θα συλληφθεί, και μαζί με τον φίλο του θα περάσουν όλο τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μέχρι τη λήξη του πολέμου...Ακόμα όμως και μέσα στη κόλαση ο Pietrolino με τα σακατεμένα χέρια του θα συνεχίσει να ονειρεύεται για έναν καλύτερο κόσμο, θα συνεχίσει τη παντομίμα του για ένα ανύπαρκτο κοινό, θα συνεχίσει να διατηρεί ένα χαμόγελο στο πονεμένο του πρόσωπο για να μη δείξει σε κανέναν ότι κάτω από τη perfomace του κλαίει γοερά... Η λήξη του πολέμου θα τον βρει να συνεχίζει τις παραστάσεις για μερικά ψίχουλα σε ένα ίδιο αδιάφορο κοινό όπως και την εποχή του πολέμου, μέχρι που θα δει μπροστά του μία νεαρή καλλιτέχνιδα που ειδικεύεται και εκείνη στη τέχνη της παντομίμας, την Alma, και τότε θα νιώσει ξανά και εκείνος πάλι σαν αναγεννημένος άνθρωπος, αφού ο έρωτας θα σκιρτήσει και πάλι στη καρδιά του, και θα δώσει νόημα στη ζωή του αφού θα πάρει τη νεαρή γυναίκα κάτω από τις φτερούγες του για να τη διδάξει τη τέχνη του(ο ίδιος έχει βρει έναν νέο τρόπο να χρησιμοποιεί προς όφελος του τα σακατεμένα του χέρια), όπως εκείνη τον δίδαξε ξανά πως να αγαπά...Μονάχα που τα προβλήματα δεν μοιάζουν να έχουν τελειώσει... Ένα όμορφο, άκρως ποιητικό, μελαγχολικό αλλά και μελοδραματικό κόμικ που αποτελεί σημείο αναφοράς στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στον αγώνα για επιβίωση μέσα σε οποιαδήποτε κακουχία και αν παρουσιάζεται εμπρός μας, το Pietrolino, είναι ίσως από τις πιο αληθινές, τρυφερές και συγκινητικές ιστορίες που έχει ποτέ διηγηθεί ο μεγάλος δημιουργός Jodorowsky. Ένα μείγμα τραγωδίας, κωμωδίας, και ιστορικού δράματος, εικονογραφημένο με έντονη πλαστικότητα και εκφραστική ρεαλιστικότητα-κυρίως στα πρόσωπα-στους χαρακτήρες μαζί με ζωντανά και ζεστά χρώματα, από τον Olivier Boiscommun( Le Livre de Jack,Troll ) το Pietrolino είναι ένα κόμικ που σίγουρα θα κερδίσει τη καρδιά σας. Οι δημιουργοί αφιερώνουν το κόμικ στο μεγάλο δάσκαλο της παντομίμας Marcel Marceau του οποίου ίσως χρησιμοποιούν και πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και βιώματα μέσα στην ιστορία του. Μία υπέροχη, συγκινητική και όμορφη αναγνωστική εμπειρία.
  16. Γεια και χαρά σου, πιστέ αναγνώστη! Είμαι σίγουρος, όπως σε βλέπω και με βλέπεις, ότι γνωρίζεις τις περιπέτειες του Δον Κιχώτη ντε λα Μάντσα, του πιο γενναίου ιππότη που περιπλανήθηκε ποτέ στα χώματα της Ισπανίας! Είμαι εξίσου σίγουρος ότι δεν έχει διαβάσει το βιβλίο του Miguel de Cervantes (φευ! η κατάρα των κλασικών μυθιστορημάτων, όλοι τα εξαίρουν, μα κανείς δεν τα διαβάζει!). Θα έχεις ακούσει για την μάχη με τους ανεμόμυλους ή το πετσόκομμα των προβάτων. Ήρθε η ώρα λοιπόν, αγαπητέ, να τα διαβάσεις όλα αυτά, με σκίτσα και μπαλονάκια! Μπαρμπαδέλια στην υπηρεσία της κλασικής λογοτεχνίας! Το 2015, μια εκδοτική με πολύ μικρή παρουσία στον χώρο, η Χαραμάδα, εξέδωσε μια μεταφορά του κλασικού Δον Κιχώτη. Δημιουργός του κόμικ είναι ο Rob Davis, μια σημαντική φυσιογνωμία των σύγχρονων βρετανικών (εναλλακτικών) κόμικς. Τα επόμενα χρόνια θα ακολουθούσαν μεταφράσεις κι άλλων έργων του Davis, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το ορίτζιναλ κόμικ, λοιπόν, είχε αρχικά κυκλοφορήσει σε δύο τόμους (2011 και 2013), ενώ το 2013 συγκεντρώθηκε σε έναν τόμο, υπό τον τίτλο The Complete Don Quixote. Όλα από την SelfMadeHero. Την υπόθεση του έργου του Cervantes, την ξέρουμε λίγο-πολύ όλοι: ένας γερο-ιδαλγός σε κάποιο ισπανικό χωριό, ο οποίος το 'χασε από το πολύ διάβασμα, πίστεψε ότι είναι ιππότης και αποφάσισε να σώσει τον κόσμο από αιμοβόρους γίγαντες και διαβολικούς νεκρομάντεις. Ο πιστός αλλά χαζός Σάντσο Πάντσα, το περήφανο ψωράλογο Ροσινάντε, η «πανέμορφη» Δουλτσινέα, η έφοδος κατά των ανεμόμυλων κλπ κλπ. Μπορεί να έχετε διαβάσει στα μικράτα σας κάποια παιδική διασκευή ή να έχετε δει (όπως εγώ ) την σειρά κινουμένων σχεδίων ή κάποιο θεατρικό. Το κόμικ κυκλοφόρησε σε έναν ωραίο σκληρόδετο τόμο, στον οποίο αργότερα προστέθηκε ένα dustcover ειδικά για την ελληνική έκδοση Με το παρόν κόμικ ο Davis δίνει την δική του ματιά στις περιπέτειες του Δον Κιχώτη. Και καταφέρνει να ξεχωρίσει. Δεν είναι μια μεταφορά του σωρού, αλλά ένα θαυμάσιο κόμικ. Ένα κόμικ με καρτουνίστικο σχέδιο, ζωντανά χρώματα, γρήγορη ροή, αφηγηματικούς πειραματισμούς και ταυτόχρονα μεγάλη πιστότητα στο πρωτότυπο (απ' ό,τι διαβάζω σε κριτικές). Όσο κι αν εκθειάζουμε τα κλασικά έργα σαν κι αυτό ή την Οδύσσεια ή τους Τρεις Σωματοφύλακες, ανήκουν σε άλλες εποχές και η «αναβίωσή» τους είναι εξαιρετικά δύσκολη. Όμως ο Davis το κάνει να φαίνεται φρέσκο. Την πρώτη φορά που διάβασα το κόμικ, σαφώς μου άρεσε, αλλά δεν ήμουν τόσο ενθουσιασμένος. Ωστόσο, με την δεύτερη ανάγνωση, που πραγματοποιώ αυτές τις μέρες, ανέβηκε αρκετά στα μάτια μου. Και κυρίως κατόρθωσε να μου δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσω το πρωτότυπο. Σε όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμη, το προτείνω με τα χίλια!
  17. Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Γιώργο Τσακιρέλλη σ' ένα φανζίν του 2004. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε ο Χρήστος Σταμπουλής. Πήρε την ιστορία αυτή και την επανασχεδίασε, προσθέτοντας αρκετές ακόμη σελίδες και δημιουργώντας τελικά μια πιο πολύπλοκη (λέμε τώρα) αφήγηση, η οποία κυκλοφόρησε το 2012 σε αυτοέκδοση. Ακολούθησε Ο Αμνός του Θεού, επίσης σε αυτοέκδοση (2013). Το 2015, οι δύο αυτές ιστορίες, συν η πρωτότυπη ιστορία του Τσακιρέλλη και μια νέα περιπέτεια με τίτλο Στον Κάτω Κόσμο, τυπώθηκαν σ' έναν ωραίο σκληρόδετο τόμο από την In-k Situ Comix. Μέρος 1ο: Μαύρη Φουστανέλα Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας ταπεινός τσομπάνης, σε κάποιο λαγκάδι της Πελοποννήσου. Δεν τον κόφτουν και πολύ όλα τα κοσμοϊστορικά που συμβαίνουν γύρω του (η δράση των κλεφτών, η κόντρα οπλαρχηγών και πολιτικών, οι Εθνοσυνελεύσεις, η επέλαση του Ιμπραήμ Πασά κ.λπ.). Όταν, όμως, μαθαίνει ότι κάποιος έκλεψε την πολυαγαπημένη του Μαυροβουλίτσα, ε τότε ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε! Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να είμαι και πολύ αντικειμενικός με το εν λόγω κόμικ, καθώς το διάβασα στα πρώτα μου κομιξο-χρόνια και το εφηβικό μου μυαλουδάκι ανατινάχθηκε από αυτή την ασόβαρα σοβαρή θεώρηση της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Σταμπουλής ανακατεύει στο ίδιο καζάνι τους ήρωες (;) της Εθνεγερσίας και αναφορές στην ποπ κουλτούρα (από το Αστερίξ έως το Muppet Show και το Star Trek). Γελάω ακόμη και σήμερα, ίσως με διαφορετικές σκηνές και για διαφορετικούς λόγους, αλλά γελάω. Και νομίζω ότι η κριτική του στον «μύθο» της Επανάστασης του '21 διαθέτει μια σπάνια διαύγεια, παρότι απλοποιεί τα γεγονότα και τα αίτιά τους χάριν αστεϊσμού. Το σχέδιο δεν είναι ραφιναρισμένο, αλλά λατρεύω τις δυναμικές γραμμές και την γρήγορη σκηνοθεσία, στοιχεία σαφώς επηρεασμένα από τα manga. Σε κάποιους μπορεί να φανεί αλλοπρόσαλλο ή άτεχνο, αλλά δεν είναι έτσι. Γενικά, θεωρώ ότι ο Σταμπουλής διαθέτει μια σχεδιαστική άνεση, την οποία ελάχιστοι Έλληνες δημιουργοί κατέχουν. Μέρος 2ο: Ο Αμνός του Θεού Στο δεύτερο μέρος, η Μαύρη Φουστανέλα ξαναχάνει την Μαυροβουλίτσα και για να την βρει, είναι πρόθυμος να τα βάλει με θεούς και δαίμονες. Κυριολεκτικά. Περνάει από ένα μοναστήρι Σαολίν, πίνει καφεδάκι στην Κόλαση, για να καταλήξει στον Παράδεισο, όπου θα τα βάλει με ολόκληρες διμοιρίες ματατζήδων, τον τραγουδισταρά Χριστό και τον ίδιο τον (αλά Lautréamont) Θεό. Εδώ, όπως γίνεται αντιληπτό, ο Σταμπουλής καυτηριάζει το θέμα της θρησκείας. Ασχολείται όχι μόνο με τον Χριστιανισμό, αλλά γενικότερα με την οργανωμένη λατρεία, από τις μυθολογίες των αρχαίων λαών. Κι εδώ είναι έντονη η διακειμενικότητα, καθώς αναφέρονται ταινίες, τραγούδια και άλλα. Ίσως δεν είναι τόσο γαμάτο όσο το πρώτο μέρος, λόγω των διαλόγων/μονολόγων, που αυξάνονται σε όγκο και αριθμό, αλλά έχει τις στιγμές του (αγαπημένη όλων, η έλευση του από μηχανής θεού θεοκτόνου Kratos ). Το σχέδιο είναι πιο λεπτομερές και καθαρό. Μέρος 3ο: Στον Κάτω Κόσμο Ένα πουλί βγαλμένο από τα παραδοσιακά τραγούδια λέει στην Μαύρη Φουστανέλα ότι Μαυροβουλίτσα δεν υπάρχει πια, έχει κατέβει στον Κάτω Κόσμο. Έτσι, ο ήρωάς μας μπαίνει στην βάρκα του Χάροντα και κατευθύνεται προς τον Κόσμο των Νεκρών. Ωστόσο, η διαδρομή του είναι περισσότερο πνευματική, καθώς οι διάφορες μορφές που θα συναντήσει (από τον Σίσυφο και την Περσεφόνη έως τον Sigmund Freud) θα του πιπιλίσουν το μυαλό με έννοιες όπως Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα, Μητριαρχία και Υποσυνείδητο. Η πλοκή του τελευταίου μέρους είναι υποτυπώδης, με έμφαση στους διαλόγους και ελάχιστη (αντιφασιστική) δράση. Εδώ ο Σταμπουλής έχει μια εμφανώς διδακτική πρόθεση, συνδέοντας θεωρίες αταίριαστες, ιδωμένες όλες μέσα από το προσωπικό του φακό. Δεν λείπει το χιούμορ και η όλη φάση έχει ένα ενδιαφέρον, αλλά πρόκειται σαφέστατα για το πιο αδύναμο από τα τρία κεφάλαια. Δεν θα παρεξηγούσα κάποιον που θα το χαρακτήριζε αχταρμά. ________ Στο τέλος του τόμου υπάρχει ένα εκτεταμένο κι εξαιρετικά ενδιαφέρον «λυσάρι», με σημειώσεις κι επεξηγήσεις για τις πάμπολλες αναφορές του κόμικ. Το οποίο, σε τελική ανάλυση, είναι πολλά παραπάνω από ένα βουκολικό manga, όπως αυτοδιαφημίζεται: μια βίαιη, υπερσεξουαλική φιλοσοφική περιπέτεια δια μέσω των αιώνων, που παρά τις αδυναμίες της καταφέρνει να διασκεδάσει και ταυτόχρονα να προσφέρει πολλή τροφή για σκέψη.
  18. Σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η αμαρτία, είναι επιτακτική η ανάγκη να διαδοθεί ο λόγος του Θεού. Γι' αυτό και ο Winshluss (Vincent Paronnaud) αποφάσισε να δημιουργήσει το In God We Trust. Μέσα από το πεφωτισμένο του σκίτσο και με καθοδηγητή τον Άγιο Φράνκυ (προστάτη της μπίρας και των κόμικς, που τόσο ωραία συνδυάζονται), μας διδάσκει με τρόπο απλό και γοητευτικό τις μεγάλες αλήθειες της Βίβλου. Μας μιλάει για την χρήση ψυχοτρόπων ουσιών στον Παράδεισο, πώς ο Μωυσής τα τακίμιασε με τον Κόναν τον Σουμέριο και για την αφορμή που ώθησε τον Ιησούς να λιώσει στα βάρη και τις κάμψεις. Αμήν. Όπως καταλαβαίνετε, το παρόν κόμικ είναι σατιρικό. Ακολουθώντας τα βήματα των Gotlib και Maëster (οι μεγάλοι «αντίχριστοι» των γαλλικών κόμικς) και με σχέδιο σαφώς επηρεασμένο από τα καλόπαιδα του αμερικανικού underground, ο Winshluss παραδίδει μια χιουμοριστική θεώρηση των ιερών κειμένων και των κακώς κειμένων του Χριστιανισμού. Στο ανίερο αυτό εγχείρημα συμμετέχει επίσης ο Cizo, που σχεδίασε το εξώφυλλο και διάφορες διαφημίσεις (π.χ. πεπαλαιωμένα κρασιά για την Θεία Κοινωνία ) και ο Frédéric Boniaud στον χρωματισμό. Θεωρώ ότι ο τρόπος που ο Winshluss παρωδεί ορισμένα εδάφια της Βίβλου, ιδιαίτερα της Παλαιάς Διαθήκης, είναι φρέσκος και αστείος. Δεν ξέρω τι αντιδράσεις προκάλεσε στην γαλλική κοινωνία, αλλά νομίζω ότι μπορεί να χαρακτηριστεί τολμηρή δουλειά, σε μια εποχή που κατά κάποιο τρόπο όλα επιτρέπονται. Σίγουρα θα αρέσει σε όσους δηλώνουν άθεοι, αγνωστικιστές ή παγανιστές. Ακόμη και ορισμένοι πιστοί, ίσως βρουν μερικά καρέ που θα τους κάνουν να χαμογελάσουν. Το κόμικ κυκλοφόρησε το 2013 από την Les Requins Marteaux, μία από τις εκδοτικές που ξεπήδησε από το κύμα των ανεξάρτητων BD της δεκαετίας του '90 (και στην οποία ο Winshluss πρέπει να έχει κάποια θέση). Το 2015 μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Knockabout, σε μια έκδοση που είναι ολόιδια με την γαλλική.
  19. Τίτλος: Beyond the Western Deep Σενάριο: Alex Kain Σχέδιο: Rachel Bennett, Jerome Jacinto Πρώτη Έκδοση: Νοέμβριος 2013 Κατηγορία: Webcomic, long-form Περιεχόμενο: Περιπέτεια, Φαντασίας Σελίδες: >264 Χρώμα: Έγχρωμο (ΕΓΧ) Περιοδικότητα: Εβδομαδιαία Προέλευση: Αμερικάνικο Φυσική Έκδοση: Τόμος Α’ Τόμος Β’ Ανθρωπόμορφα ζώα, περιπετειώδες κλίμα, και μια εξόρμηση πέρα από το δάσος του Western Deep. Ένα ακόμη ‘καλοκαιρινό’ κόμικ. Μετά από τον μεγάλο πόλεμο, μια εύθραστη ειρήνη επικρατεί ανάμεσα στα Τέσσερα Βασίλεια. Στον Βορρά όμως, καραδοκεί ο κίνδυνος νέας σύρραξης μεταξύ των νομαδικών Ermehn (Ερμίνες) και των μιλιταριστικών Canid (Σκυλιά) που εκδίωξαν τους Ermehn από την γη τους. To δυτικό βασίλειο της Sunsgrove, που αποτελείται από μια σύμπραξη των Tamian (Σκίουροι) και των Lutren (Ενυδρίδες), στέλνει μια ομάδα αντιπροσώπων στον Βορρά ώστε να αποφευχθεί o νέος πόλεμος. Αλλά οι πρωταγωνιστές μας, ο Quinlan και ο Dakkan που είναι παιδικοί φίλοι, και ο Kenosh, πατέρας του Dakkan και βετεράνος του προηγούμενου πολέμου, θα βρουν ότι η διπλωματική τους αποστολή δεν θα είναι καθόλου απλή. Αυτόν τον κόσμο με προφανείς επιρροές από Redwall και Mouse Guard έγραψε o Alex Kain και σχεδίασε με το συμπαθητικότατο καρτουνίστικο της στυλ η Rachel Bennett, που είναι απόφοιτος σχολής κινουμένων σχεδίων (κάτι που φαίνεται έντονα στο σχέδιο της). Ο Φιλιππινέζος Jerome Jacinto κοσμεί τα ενδιάμεσα κεφάλαια σε στυλ digital painting. Και ο Kain και ο Jacinto δουλεύουν ενεργά στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών. Φαινομενικά, θυμίζει κόμικ που θα μπορούσαν να διαβάσουν τα δημογραφικά γκρούπ που θα διάβαζαν ΚΟΜΙΞ ή Αστερίξ. Και όμως, παρόλο που η όλη η ιστορία κυμαίνεται σε επίπεδα PG-13, έχει πασπαλιστεί με μερικά πιο ενήλικα στοιχεία. Θα έλεγα ότι είναι εξίσου προσβάσιμο σε ενήλικες και νεαρούς αναγνώστες. Απλά μην περιμένετε ούτε κάτι μοβόρικο και gritty ούτε μια παιδική ιστοριούλα. Το συνολικό αποτέλεσμα σίγουρα αξίζει, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο webcomic με storyline που έχω διαβάσει. Webcomic
  20. Τίτλος: Daughter of the Lilies Σενάριο: Meg Syverud Σχέδιο: Meg Syverud Χρωματισμός: Jessica Weaver Πρώτη Έκδοση: Οκτώμβριος 2013 Κατηγορία: Webcomic, long-form Περιεχόμενο: Φαντασία, Περιπέτεια, Μυθολογικό Σελίδες: >300 Χρώμα: Έγχρωμο (ΕΓΧ) Περιοδικότητα: 2 φορές/εβδομάδα (Τρίτη-Πέμπτη) Προέλευση: Αμερικάνικη Φυσική Έκδοση: - H Thistle είναι μια μάγισσα που παραμόρφωσε το πρόσωπο της υπό μυστηριώδεις συνθήκες , και ως αποτέλεσμα, το κρύβει πάντα πίσω από μια κουκούλα. Εξ' αιτίας της τερατόμορφης της όψης, οι συγχωριανοί της την κυνήγησαν και την εκδίωξαν. Χωρίς δουλειά ή λεφτά, αναγκάζεται να βρει απασχόληση ως μισθοφόρος υπό τον Orrig, ένα σκυθρωπό όρκ που έχει ξοδέψει πολλά χρόνια σε αυτή την δουλειά και δεν έχει χρόνο για αστεία. Νέοι της συνάδελφοι είναι η Lyra, μια αθυρόστομη ξωτικίνα τοξότρια, και ο Brent, ο γοητευτικός πολεμιστής της ομάδας, που είναι ορκ κατά το 1/4ο. Η ομάδα προσλαμβάνεται για να επιτηρήσει ένα απλό ακαδημαϊκό πείραμα, αλλά η σκοτεινή μαγεία που χρησιμοποιείται δεν μπορεί να ελεγχθεί και σπέρνει χάος... Ξεκίνησε το 2013, από την 25χρονη γραφίστρια Meg Syverud, που ειδικεύεται στον σχεδιασμό storyboard. Τον χρωματισμό έχει αναλάβει η Jessica “Yoko” Weaver. Η Meg ζει στο Λος Άντζελες και ανανεώνει το webcomic της κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Πρόκειται για ένα κόσμο φαντασίας που δεν ξεφεύγει τελείως από τον μεσαίωνα, αλλά παίρνει κάποιες εμπνεύσεις από μεταγενέστερες εποχές καθώς και σε μικρότερο βαθμό, αισθητική από την Άπω Ανατολή. Οι χαρακτήρες και το character design τους είναι εξίσου συμπαθητικοί, ενώ ο χρωματισμός και το σχέδιο αν και όχι τέλεια βαίνουν σε πολύ καλά επίπεδα. Το σενάριο ως τώρα είναι αρκετά προσγειωμένο, με λίγες και γρήγορες μόνο ματιές σε κάποια φοβερή και επική απειλή που πρόκειται να τα ανατρέψει όλα κτλ, κτλ. Θα πρέπει να δούμε που θα το οδηγήσει η δημιουργός για να το κρίνουμε. Webcomic
  21. A Silent Voice / Koe no Katachi MAL Status: finished Author & Artist: Yoshitoki Oima Volumes: 7 Chapters: 62 (+ 1 one-shot and 2 extras) Serialization: Shonen Magazine Run: 7/8/13 - 19/11/14 Ένα ιδιαίτερο μάνγκα με θεματολογία που δύσκολα αποφασίζει να αγγίξει ένας μανγκάκα. Όταν ένα κορίτσι με προβλήματα ακοής παίρνει μετεγγραφή στο σχολείο του, ο Ishida Shouya, όντας πολύ περίεργος αρχικά και ενοχλημένος μετέπειτα, την ενοχλεί συστηματικά. Αποτέλεσμα είναι όλη η τάξη να συμμετέχει ενεργά σε συστηματικό bullying, με αγγλική ορολογία, και το κορίτσι, ονόματι Shouko Nishimiya, να παίρνει για μια ακόμη φορά μετεγγραφή. Ορισμένα γεγονότα ξεμπροστιάζουν τον Ishida ως το μοναδικό άτομο που παρενοχλούσε την κωφή συμμαθήτριά του, οδηγώντας την υπόλοιπη τάξη να κάνει bullying σε αυτόν. Ο θύτης γίνεται θύμα και επιτέλους κατανοεί. Πνιγμένος από τις τύψεις αλλά και από την αντιμετώπιση που έχει λάβει, επιθυμεί να ξαναβρεί την κοπέλα και να λύσει τα θέματα μεταξύ τους. Εκεί ξεκινά η ιστορία του Silent Voice που ολοκληρώνεται σε 62 κεφάλαια, τα οποία εξερευνούν τη νέα τους σχέση, τις προσωπικές τους ανησυχίες και τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσουν, κάνοντας ταυτόχρονα και εύστοχο σχολιασμό για την τυπική κοινωνία της Ιαπωνίας. Οι δύο πρωταγωνιστές, με ένα πλούσιο και ανέλπιστα ρεαλιστικό cast χαρακτήρων, μάς οδηγούν σε όλα τα βήματα μέχρι την εξιλέωση του Ishida και την κάθαρση της Shouko. Το έργο αυτό είναι, κατ'εμέ, πολύ ιδιαίτερο, διαφορετικό και σίγουρα απευθύνεται στους πάντες, καθώς είναι απαραίτητο μια κοινωνία να κατανοεί και να μη διακρίνει αδίκως. Θα έλεγα ότι πολλές σκηνές του εν λόγω μάνγκα είναι πολύ στενάχωρες σε περιεχόμενο, ειδικά αφού αναλογιστούμε τη θέση των παιδιών. Όντας και εγώ κουφός, παραδέχομαι ότι δεν είχα σε καμία περίπτωση τις ίδιες εμπειρίες με τη Shouko, αλλά είναι αναφαίρετο γεγονός πως δυστυχώς πολλά κωφά παιδιά δέχονται κακή μεταχείριση μονάχα επειδή δεν μπορούν να ακούσουν και, αναπόφευκτα, προκαλούν δυσφορία λόγω της αδυναμίας τους να επικοινωνήσουν ουσιαστικά. Κατά καιρούς, έχω εμπλακεί κάπως με την κοινότητα των κωφών και έχω συναντήσει παραδείγματα διακρίσεων και εξοργισμένων γονιών. Μπορώ με ασφάλεια να πω πως η ιστορία του Silent Voice είναι πέρα για πέρα αληθινή και μάλιστα χωρίς να την περιορίσουμε στα σύνορα της Ιαπωνίας. Έχω, λοιπόν, αναπτύξει μια ιδιαίτερη αγάπη προς αυτό το έργο και την επιτυχημένη προσπάθειά του να αναδείξει την κατάσταση αυτή. Οι χαρακτήρες είναι αρκετά καλογραμμένοι και το δράμα δένει με αυτούς για να μας δοθεί μια έντονη και συναισθηματικά πολύπλοκη ιστορία με πολλά subplots και θέματα προς εξερεύνηση. Αξίζει τον κόπο σε κάθε περίπτωση. Το 2016, μάλιστα, βγήκε στους ιαπωνικούς κινηματογράφους η αρκετά τίμια άνιμε ταινία-adaptation του μάνγκα, η οποία έκανε και θραύση λόγω της άψογης δουλειάς στα τεχνικά κομμάτια (animation, μουσική, ερμηνείες κλπ), αλλά και για τη δυνατή πλοκή (η οποία όμως αφήνει αρκετά κομμάτια του μάνγκα εκτός, κάτι που ήταν μεν κατανοητό αλλά και μεγάλο κρίμα). Προτάθηκε για Όσκαρ το 2018, αλλά έχασε λόγω του Boss Baby (δεν μπορώ να περιγράψω πόσο σιχτιριάστηκα όταν το έμαθα αυτό). Αξίζει το χρόνο σας, αλλά το μάνγκα τον αξίζει ακόμη περισσότερο
  22. Ένα κόμικ ΕΦ, που κυκλοφόρησε το 2013 από την DC Comics. Ο σεναριογράφος είναι ο διάσημος και ανανεωτικός συγγραφέας ΕΦ Harlan Ellison. Για όσους δεν τον ξέρουν, περιορίζομαι να γράψω, ότι έχει γράψει τουλάχιστον ένα (και αξέχαστο) σενάριο της πρωτότυπης σειράς του Star Trek, αλλά και ορισμένα από τα πιο γνωστά διηγήματα ΕΦ στην ιστορία του είδους, με πιο γνωστό ίσως το "Δεν έχω Στόμα και Πρέπει να Ουρλιάξω", που έχει μεταφραστεί κάποιες φορές στη γλώσσα μας. Από ό,τι κατάλαβα και χωρίς να είμαι σίγουρος, η συγκεκριμένη ιστορία δεν βασίζεται πάνω σε κάποιο προϋπάρχον έργο του, αλλά γράφτηκε κατευθείαν για τη DC Comics. Σχεδιαστής είναι ο Paul Chadwick, πάρα πολύ γνωστός από τη σειρά Concrete, την οποία, δυστυχώς, δεν έχω διαβάσει, αλλά θεωρείται πολύ καλή και έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία. Με αυτούς τους δύο δημιουργούς, λοιπόν, είναι λογικό οι απαιτήσεις να βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο. Κατά τη γνώμη μου, όμως, το αποτέλεσμα δεν τους δικαιώνει. Η ιστορία είναι μια παραλλαγή του κλασικού έργου του Κουροσάγουα "Οι Επτά Σαμουράι", όπου επτά απόβλητοι, περιθωριακοί και εν γένει προβληματικοί χαρακτήρες καλούνται να φέρουν εις πέρας μια δύσκολη αποστολή, στη συγκεκριμένη περίπτωση να σώσουν το σύμπαν. Οι ομοιότητες με την ταινία σταματούν στην κεντρική ιδέα και από εκεί και μετά το κόμικ τραβά το δικό του δρόμο. Οι ήρωες παρουσιάζονται σταδιακά και χωρίς βιασύνη, το χτίσιμο της ιστορίας είναι επίσης αργό και οδηγεί στην αναπόφευκτη σύγκρουση. Τι δεν έχει πάει καλά, λοιπόν; Καταρχάς, το γεγονός ότι η ιστορία είναι σχετικά αδιάφορη και, έως ένα βαθμό, προβλέψιμη. Αυτό ίσως να μην ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα για εμένα, αλλά η υπερβολικά πολλή και σαφώς στομφώδης αφήγηση του Έλισον, που είναι λες και προσπαθεί να κάνει το κόμικ αχρείαστα σοβαροφανές ή να του προσδώσει μια λογοτεχνική χροιά, που δεν χρειαζόταν. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω, ότι η αφηγηματική τεχνική του είναι εντελώς ξεπερασμένη και εμένα προσωπικά με κούρασε πάρα πολύ. Πλεονέκτημα πάντως, θεωρώ το ότι οι χαρακτήρες είναι αναλώσιμοι και το διφορούμενο φινάλε. Ούτε όμως και ο Chadwick ήταν, πιστεύω, ο καταλληλότερος σχεδιαστής. Παρόλο που υπάρχουν αρκετές καλές σχεδιαστικές στιγμές στο κόμικ, δεν νομίζω, ότι κατάφερε να προσδώσει το απαραίτητο σχεδιαστικό βάθος στους χαρακτήρες, κάτι που λειτουργεί εις βάρος του κόμικ, το οποίο βασίζεται κυρίως σε αυτούς. Η αλήθεια βέβαια, είναι ότι και το πομπώδες ύφος του Έλισον, δεν του δίνει και πολλά περιθώρια ελιγμών και το σενάριο δεν έχει και πολλές ευκαιρίες για εντυπωσιακές συνθέσεις. Δεν ξέρω αν θα το αποκαλούσα "κακό" ή "μέτριο", αναμφισβήτητα όμως το βρήκα κουραστικό και όχι αντάξιο των ονομάτων των δημιουργών και σε κάθε περίπτωση παλαιομοδίτικο. Κυκλοφόρησε το 2013 σε μια ωραία, σκληρόδετη έκδοση, που περιέχει εξώφυλλα (ήταν να κυκλοφορήσει αρχικά σε τεύχη) και σχέδια του Chadwick, καθώς και εκτεταμένα βιογραφικά των συντελεστών. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτικές εδώ, εδώ κι εδώ (όλες στα αγγλικά και φυσικά δεν συμφωνούν όλες μαζί μου) Επίσης, άσχετο με κόμικς: εδώ μπορείτε να διαβάσετε online κάποια από τα διηγήματα του Έλισον, που έχουν δημοσιευτεί στα ελληνικά.
  23. Οι Rat Queens είναι μια γυναικεία ομάδα μισθοφόρων, η οποία αναλαμβάνει τις δυσκολότερες αποστολές, και ενδιάμεσα αυτών, παρτάρει σαν τρελή. Αυτή η πλήρως ανομοιογενής ομάδα αποτελείται από Elf μάγισσα, από μία πολεμίστρια νανο η οποία ήταν από τις πρώτες που αποφάσισαν να ξυρίσουν το μούσι τους, από μιά κληρικό η οποία είναι άθεος, από μία Halfling ( ή Smidgen όπως λέγονται σε αυτό το κόσμο ) κλέφτρα η οποία είναι εθισμένη στα γλυκά και το σεξ και από μια μονόφθαλμη τρανσέξουαλ Orc. Και από εκεί και πέρα, ΧΑΜΟΣ! Το σενάριο είναι του Kurtis J. Wiebe ( Peter Panzerfaust, Green Wake ), και ενω ξεκινάει πολύ έξυπνα και ευρηματικά, πολύ γρήγορα, "κάθεται" και περισσότερο μπερδεύει παρά προωθεί την ιστορία. Το κακό είναι ότι, ενώ μπήκε στην διαδικασία να φτιάξει μεν διαφορετικούς χαρακτήρες, αλλά και να τους δώσει ικανοποιητική προσωπικότητα, κίνητρα και βάθος, έμεινε εκεί και δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο τι γίνεται γύρω από αυτούς. Σαν αποτέλεσμα, το πρώτο arc, τα πρώτα 5 τεύχη δηλαδή, κινείται ωραία και παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια, μετά μπλεκόμαστε στα οικογενειακά/προσωπικά προβλήματα του κάθε χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα τρέχει κάποια θεωρητική περιπέτεια. Μην δίνοντας όμως βάρος έτσι, ούτε στα εσωτερικά ούτε στην περιπέτεια, καταλήγει έτσι ως ένα άνευρο και μπερδεμένο συνοθύλευμα, στο οποίο δεν βοηθάνε καθόλου οι πολλοί καινούριοι χαρακτήρες που εμφανίζονται, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, μέσα σε λίγα τεύχη. Σπάει έτσι η δυναμική και ο ρυθμός του storytelling, και από εκεί και πέρα, και ως το τέλος των 20 τευχών που διάβασα, λίγα πράγματα βελτιώνονται. Δεν βοηθάει στα παραπάνω, το γεγονός ότι έχουν αλλάξει πολλοί σχεδιαστές, και μάλιστα με αρκετή παραφιλολογία γύρω από αυτές ακριβώς τις αλλαγές. Ο Roc Upchurch, ο οποίος ξεκίνησε τη σειρά και σχεδίασε τα πρώτα 8 τεύχη, πέτυχε κατά τη γνώμη μου ακριβώς την αισθητική και την ατμόσφαιρα αλλά και την ισορροπία μεταξύ χιούμορ και σοβαρότητας που χρειαζόταν ο τίτλος. Απομακρύνθηκε όμως από τον τίτλο μετά τη σύλληψη του λόγω κατηγοριών ενδοοικογενειακής βίας. Ακολούθησαν 2 τεύχη, μετριο-αδιάφορα σχεδιαστικά από τον Stjepan Sepic, και ακολούθως ανέλαβε η Tess Fowler (για το έργο αυτής δεν έχω άποψη, πράγμα που θα το εξηγήσω παρακάτω) για ένα arc 5 τευχών και για ένα ακόμα τεύχος, το πρώτο του επομένου arc. Και αυτή όμως αποχώρησε με τη σειρά της, λόγω διαφωνιών με τον συγγραφεα. Εκείνος έκανε μια παύση στη σειρά για 2 χρόνια, και μην μπορώντας να βρει τον τρόπο να συνεχίσει από εκεί που είχε σταματήσει, αποφάσισε ουσιαστικά να διαγράψει εκείνο το τεύχος (#15) και να κάνει ένα soft reboot στη σειρά, ξεκινώντας από καινούρια αρίθμηση και με τον Owen Gieni στο σχέδιο. Ο τελευταίος κάνει καλή δουλειά και πλησιάζει στη λογική και την αισθητική του αρχικού σχεδιαστή, αλλά η αλλαγή τόσων διαφορετικών καλλιτεχνών μέσα σε τόσα λίγα τεύχη, εν τέλει, δημιουργεί πρόβλημα στην απόλαυση της σειράς. Χωρίς να είναι μεν το μεγαλύτερο πρόβλημα, καθώς, όπως προανέφερα, το γράψιμο στερείται τελικής κατεύθυνσης και πορείας, πράγμα που δυσκολεύει στην απόλαυση του τίτλου εν γένει. Η παραπάνω πορεία συνεχίζεται μέχρι το τεύχος #15 του δεύτερου κύκλου της σειράς ( έχουν παρεμβληθεί και 3 specials ), όποτε και έχουμε νέες αλλαγές, αυτή τη φορά και στη θέση του συγγραφέα, και πλέον την σειρά τρέχουν οι Ryan Ferrier και Priscilla Petraites και με αυτή τη σκέψη, εγώ έχω κάνω logout, καθώς δεν βρίσκω κανένα λόγο να συνεχίζεται η σειρά χωρίς κανέναν από τους αρχικούς δημιουργούς. Έχουν κυκλοφορήσει 6 trade paperbacks και 2 deluxe hardcovers, τα οποία και διάβασα αλλά και στα οποία όμως δεν συμπεριλαμβάνονται τα τεύχη της Tess Fowler, για αυτό και δεν έχω άποψη για τη δική της συμβολή στη σειρά. Συνολικά, κάτι που ξεκίνησε με πολύ καλές προοπτικές, αλλά η έλλειψη σεναριακής στόχευσης και σταθερού σχεδιαστή, με οδήγησε σε μια ελαφρά κουραστική ανάγνωση. Αξίζει πάντως να διαβαστεί τουλάχιστον το πρώτο trade/arc γιατί αποτελεί άλλο ένα εξαιρετικό what-if στην ιστορία των κόμικς.
  24. Υπάρχει ένας αρκετά γνωστός θρύλος, ο οποίος αφορά την μαϊμού του Χάρτλπουλ, μια πόλη στον βορειοανατολικό τμήμα της Αγγλίας. Σύμφωνα με αυτόν, κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο βυθίστηκε στα ανοιχτά της πόλης. Μαζί με τα συντρίμμια στην ακτή ξεβράστηκε μια μαϊμού ντυμένη με την γαλλική στολή, πιθανότατα για να διασκεδάζει το πλήρωμα. Οι κάτοικοι του Χάρτλπουλ, που δεν είχαν δει ούτε Γάλλο, ούτε μαϊμού, υπέθεσαν ότι επρόκειτο για κατάσκοπο του εχθρού και, μετά από μια δίκη-παρωδία, απαγχόνισαν το ζώο... Την ιστορία αυτή μετέφεραν σε κόμικ οι Γάλλοι Wilfrid Lupano (σενάριο) και Jérémie Moreau (σχέδιο, χρώμα). Το Le Singe de Hartlepool κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Delcourt και τον επόμενο χρόνο βγήκε στα αγγλικά από την λονδρέζικη Knockabout. Έχει επίσης μεταφραστεί στα ισπανικά, τα γερμανικά, τα ιταλικά και τα κροατικά. Το The Hartlepool Monkey δεν το διαβάζεις με τον συμβατικό τρόπο, καθώς ξέρεις από την αρχή το τέλος. Το διαβάζεις, όμως, για να θυμηθείς (όχι πως μπορούμε να ξεχάσουμε) την ανθρώπινη ηλιθιότητα, που τροφοδοτεί την μισαλλοδοξία και τον σωβινισμό. Ο Lupano δεν κάνει διαχωρισμούς. Προφανώς αναγκάζεται να επικεντρωθεί στα αντι-γαλλικά αισθήματα των κατοίκων του Χάρτλπουλ, αλλά στα λίγα καρέ που εμφανίζονται οι Γάλλοι ναυτικοί, εκφράζονται αντίστοιχα λόγια μίσους. Και, όπως συμβαίνει σε καιρό πολέμου, η φωνή της λογικής καλύπτεται από φωνές και εμβατήρια. Ο Lupano πανέξυπνα συμπεριλαμβάνει μια προσωπικότητα κοσμοϊστορικής σημασίας και διανθίζει την ιστορία με μερικούς φανταστικούς χαρακτήρες που προσδίδουν χιούμορ, έστω και μαύρου χρώματος. Κι αν, στο οπισθόφυλλο, η ιστορία χαρακτηρίζεται ως «τραγικωμική», προσωπικά δεν κατάφερα να χαμογελάσω πολύ. Όχι γιατί έκανε κάτι λάθος ο Lupano, αλλά επειδή το σχέδιο του Moreau είναι βαρύ και μουντό και πραγματικά σε βάζει στο κλίμα της ιστορίας. Αρχικά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά το συνήθισα γρήγορα και εν τέλει δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι απεικονίζει πολύ επιτυχημένα τα συναισθήματα της οργής και του πόνου. Το απεγνωσμένο, σχεδόν (;) ανθρώπινο βλέμμα του πιθήκου που βρίσκεται στο έλεος του όχλου, με συγκίνησε όσο με έχουν συγκινήσει λίγα κόμικς. Όσοι έχουν μια ευαισθησία στην απεικόνιση βίας πάνω σε ζώα, ας προετοιμαστούν καταλλήλως. Στο τέλος της αγγλικής έκδοσης, μεταφρασμένο από την αντίστοιχη γαλλική, υπάρχει ένα σύντομο αλλά ενδιαφέρον κείμενο, ίσως γραμμένο από τον Lupano. Κι απ' αυτό, ξεχωρίζει η εξής πρόταση: Borders are important, without them it is difficult to know who to hate...
  25. Ένα πολύ ενδιαφέρον και πρόσφατο βιβλίο, γραμμένο από έναν άνθρωπο που ασχολείται με τα κόμικς εδώ και σχεδόν 50 χρόνια, τον Γιώργο Τσίτσοβιτς, έναν από τους εκδότες της Μαμούθ Κόμιξ. Όπως αποκαλύπτει ο ίδιος στη σύντομη, αλλά περιεκτική εισαγωγή του, αυτό το βιβλίο δεν είναι ούτε μια ιστορία των κόμικς, ούτε μια θεωρητική ανάλυση διάφορων πλευρών των κόμικς, αλλά είναι μια υποκειμενική προσπάθεια προσέγγισης της 9ης τέχνης μέσα από πολλά σύντομα κεφάλαια, τα οποία είναι σε χρονολογική σειρά και αφηγούνται με σύντομο και κατανοητό τρόπο διάφορες πτυχές της ιστορίας των κόμικς και της σχέσης τους με την τέχνη, την πολιτική, την κοινωνία. Ο Τσίτσοβιτς αναφέρει χαρακτηριστικά στον πρόλογό του, ότι "πολλά σημαντικά για πολλούς παραλείπονται, Πολλά, ασήμαντα και αδιάφορα για πολλούς, αναφέρονται" και μας ξεκαθαρίζει αμέσως, ότι αυτό που θα διαβάσουμε είναι η δική του, υποκειμενική άποψη για τα κόμικς και τις πιο σημαντικές πλευρές τους, όπως και για τους πιο σημαντικούς σταθμούς της ιστορίας τους. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, το βιβλίο είναι ένα πολύ ευχάριστο έως και απολαυστικό ανάγνωσμα, που περιέχει πλήθος πληροφοριών, πολλών γνωστών, άλλων όχι και τόσο, δοσμένων όμως πάντα με απλό τρόπο και με πλούσια (ασπρόμαυρη) εικονογράφηση. Στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν πάρα πολλοί δημιουργοί, εκδόσεις και γεγονότα, που σημάδεψαν τα κόμικς. Αξίζει ίσως να σημειωθεί, ότι το βιβλίο ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με αμερικανικά κόμικς, ενώ διέκρινα και μια προτίμηση προς τα παλιά κόμικς, που εκδόθηκαν έως τη δεκαετία του 1960. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν δε συμφωνεί κάποιος με τις απόψεις και τις προτιμήσεις του συγγραφέα, σίγουρα θα βρει ενδιαφέροντα πράγματα εδώ μέσα, Εξάλλου, είναι γραμμένο με σαφήνεια και δείχνει την αγάπη του συγγραφέα για τα κόμικς, αλλά και τις γνώσεις του σχετικά με αυτά. Το βιβλίο συμπληρώνεται από ένα ευρετήριο δημιουργών κόμικς και όχι μόνο, ένα χρονολόγιο και ένα ευρετήριο με τα σημαντικότερα βραβεία των αμερικανικών κόμικς, που είχαν απονεμηθεί έως και το 2012. Αυτά τα παραρτήματα καταλαμβάνουν περίπου το 1/3 του βιβλίου. Πολύ καλή έκδοση από τη Μαμούθ, στιβαρή, καλά δεμένη, δυστυχώς όμως, όπως ανέφερα πιο πάνω, ασπρόμαυρη, υποθέτω για λόγους οικονομίας,
×
×
  • Create New...