Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2013'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. (εξώφυλλο κι οπισθόφυλλο για το αρχείο μας!) ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ Μέρα που ήταν εχθές. Ας κάνω μια παρουσίαση σχετική. Χωρίς πολλά πολλά, χωρίς διαχωρισμούς μεταξύ σχεδίου και σεναρίου( μιας που μιλάμε για γελοιογραφίες). Ξεκινάω λοιπόν . ΟΙ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ Αρχικά οι γελοιογραφίες είναι όλες εξαιρετικές, γεμάτες χιούμορ. Παρατήρησα ότι σε αρκετές από αυτές οι δημιουργοί "έπαιζαν" με το ρητό "Veni, vidi, vici". Λογικό, μιας που βλέπουν το Μουσολίνι, ως έναν μοντέρνο Καίσαρα πλην όμως... ασόβαρο! Επιπρόσθετα, αντιμετώπιζαν τον Μουσολίνι ως μία καρικατούρα, ένα καρτούν παρά σαν μία σοβαρή οντότητα- στρατιωτική απειλή. Παρόμοια αντιμετωπίζεται και ο Ιταλικός στρατός. Πραγματικά πιστεύω ότι οι Έλληνες θα ενθαρρύνονταν κατά πολύ με αυτή την προσέγγιση των Ιταλών. Παράλληλα υπάρχει κι ένα επιπλέον σκέλος, στο οποίο έχουν συμπεριληφθεί οι Αγγλικές γελοιογραφίες της εποχής με το αντίστοιχο θέμα. Το ενδιαφέρον είναι, ότι σε αυτές, το πρόσωπο που γελοιοποιείται, είναι -κυρίως- ο Χίτλερ κι όχι ο Μουσολίνι. Αυτό συμβαίνει, επειδή οι Βρετανοί κήρυξαν τον πόλεμο στους Γερμανούς, όχι στους Ιταλούς. Αντίθετα, εμείς δεχθήκαμε ιταλική επίθεση. Αν και πολυσέλιδο, το άλμπουμ διαβάζεται μέσα σε μία ώρα, καθώς πρόκειται για γελοιογραφίες κι άρα ελάχιστα λόγια. Πριν διαβάσετε το βιβλίο, ρίξτε και μια ματιά στον εξαιρετικό και καλογραμμένο πρόλογο- εισαγωγή του Χρήστου Σολομωνίδη( τον οποίο επισυνάπτω παρακάτω). Πραγματικά πολύ ενημερωτικός. Στο τέλος έχει μία μικρή βιογραφία για τον δημιουργό επίσης εξαιρετικά ενημερωτική. Δημιουργός, όχι των γελοιογραφιών, αλλά του βιβλίου. Στο βιβλίο όμως, παρατίθενται έργα πολλών γελοιογράφων της εποχής, τα οποία διασώθηκαν από τον προαναφερθέντα κύριο κατά τη διάρκεια της κατοχής. Τέλος, να διευκρινίσω πως οι λεζάντες, είναι σε καθαρεύουσα κι εννοείται ότι δεν είναι όλα τα σκίτσα της ίδιας υφής. Κάποια είναι πιο σοβαρά, άλλα πιο αστεία, άλλα όχι και τόσο πετυχημένα. Όλα όμως, έχουν ως θεματική την εισβολή των Ιταλών ή τη γελοιοποίηση του αρχηγού τους Μουσολίνι. Η ΕΚΔΟΣΗ Η έκδοση που παρουσίασα μόλις δόθηκε με την εφημερίδα :" ΤΑ ΝΕΑ", όταν ακόμη αυτά υπάγονταν στο γνωστό . Υπάρχει όμως και προγενέστερη έκδοση εδώ με το ίδιο περιεχόμενο, με διαφορετικό γραφιστικό κομμάτι και διαφορετικό σχήμα. Η ποιότητα έκδοσης είναι υψηλή με καλό χαρτί και στιβαρή κόλληση. Οι διαστάσεις του είναι 20.5 x 18.5, με αποτέλεσμα να μοιάζει με στριπ. Κυκλοφόρησε πριν εννιά χρόνια, τέλη Οκτωβρίου 2013. Εξυπακούεται νομίζω, ότι όλες οι γελοιογραφίες είναι ασπρόμαυρες. Γενικά στο μέλλον εκτός από συλλεκτικό θεωρώ ότι θα είναι και μία εκπληκτική πηγή γνώσης για το Έπος του 1940. Κρίμα μόνο που κυκλοφόρησε μόνο ως ένθετο. Μια τέτοια ωραία έκδοση θα έπρεπε να κοσμεί τα ράφια πολλών βιβλιοπωλείων( θεωρώ πως παρ' ότι έκδοση εφημερίδας, είναι ανώτερη από την άλλη). Και η διαφήμιση στο youtube για το αρχείο του φόρουμ!
  2. Σε ένα δυστοπικό μέλλον, 16 πλούσιες Οικογένειες έχουν αντικαταστήσει τις κυβερνήσεις και καθεμία από αυτές διαθέτει έναν "προστάτη"-πολεμιστή, έναν Λάζαρο. Κάθε Λάζαρος είναι μια πολεμική μηχανή και, επειδή έχει υποβληθεί σε πειράματα από την Οικογένεια στην οποία ανήκει, είναι φαινομενικά άτρωτος, αφού μπορεί να πεθάνει και ύστερα να επανέλθει στη ζωή. Πρωταγωνίστρια του κόμικ είναι η Forever Carlyle, Λάζαρος της Οικογένειας Carlyle. Το πρώτο Deluxe καλύπτει τα πρώτα 9 τεύχη, γραμμένα από τον Greg Rucka και σχεδιασμένα από τον Michael Lark. O Rucka είναι γνωστός από τα (πολλά) τεύχη που έχει γράψει για τη Wonder Woman, ενώ και ο Lark είναι εξίσου δημοφιλής. Προσωπικά τον είχα σταμπάρει από τη σειρά Daredevil, όπου είχε δουλέψει παρέα με τον Ed Brubaker. Το Lazarus είναι μία απόδειξη ότι ο Rucka όχι μόνο γνωρίζει να γράφει ενδιαφέροντες γυναικείους χαρακτήρες, αλλά και προσεχτικά μελετημένους και δομημένους δυστοπικούς κόσμους. Καθεμία από τις 16 Οικογένειες έχει τη δική της ιστορία για το πως ήλθε στο προσκήνιο και έφτασε να ελέγχει το τάδε γεωγραφικό κομμάτι της Γης, ενώ όλες έχουν σχηματίσει συμμαχίες και έχουν κόντρες με άλλες Οικογένειες. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι χαρακτήρες κινούνται κυρίως στη κλίμακα του γκρι, ενώ υπάρχουν πολλές ίντριγκες, ανατροπές και προδοσίες, που κρατούν την ιστορία ενδιαφέρουσα. Ο Michael Lark είναι ο ιδανικότερος για να αποτυπώσει τον βρώμικο κόσμο του Lazarus, με το "dark and gritty" σχέδιο του. Ειλικρινά, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να χαζεύει τις σελίδες και τα καρεδάκια μετά την ανάγνωση του εκάστοτε τεύχους. Παράλληλα με το Lazarus, κυκλοφόρησε και το X+ 66, ένα mini series 6 τευχών επικεντρωμένο σε διάφορους δευτερεύοντες χαρακτήρες. (το 3o Deluxe περιέχει και τα 6 τεύχη.) Προσωπικά, έχω στη κατοχή μου το 1ο και το 3ο Deluxe και τα τεύχη του 2ου σε trades. Συνολικά μέχρι στιγμής, η σειρά έχει 28 τεύχη + 6 "X+66" + 6 καινούρια κεφάλαια από το νέο volume, ονόματι Lazarus Risen. Αν υπάρχει κάτι αρνητικό σε αυτό το εξαιρετικό κατά τα άλλα κόμικ, αυτό θα ήταν ο προγραμματισμός του. Η σειρά συνεχίζεται κανονικά, αλλά έχει να κυκλοφορήσει κάποιο καινούργιο τεύχος εδώ και πολύ καιρό. Κάπου διάβασα ότι θα έβγαινε ένα καινούργιο κάθε τέσσερις μήνες σε ένα format 64 σελίδων/ τεύχος, αλλά νομίζω ότι αυτός ο στόχος δε τηρήθηκε, δυστυχώς. Πάντως, αναμένουμε το επόμενο κεφάλαιο αυτόν ή τον επόμενο μήνα. Εντωμεταξύ εγώ, αφού τελείωσα το πρώτο Deluxe, διάβασα μονορούφι το 3ο trade και τώρα πάω κατευθείαν να πιάσω στα χέρια μου το επόμενο.
  3. Ένας άνθρωπος πυροβολεί έναν άλλο. Πόσο χρόνο μπορεί να χρειάζεται μία σφαίρα για να πετύχει το στόχο της; 3 δευτερόλεπτα; 'Ισως, και είναι αρκετά για να δημιουργήσουν ένα θρίλερ μυστηρίου που τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Σκεφτείτε για λίγο πόσο περίεργο είναι το φαινόμενο του χρόνου. Μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα μπορεί να γίνουν πραγματικά τα πάντα. Απλά θυμηθείτε τον πληθυσμό της Γης. Μέχρι να τελειώσω αυτήν την παρουσίαση θα έχουν πεθάνει χιλιάδες άνθρωποι και θα έχουν γεννηθεί ακόμη περισσότεροι. 3'': Ένα έγκλημα μυστηρίου που καλεί τον αναγνώστη να το λύσει. Πρόκειται για ένα βουβό κόμικ που βασίζεται στο ζουμάρισμα και το ξεζουμάρισμα των πλάνων, δείχνοντας πόσο σημαντική είναι η λεπτομέρεια. Δεν μπορώ να αναφέρω κάτι παραπάνω πέρα από το γνωστό: "Τα φαινόμενα απατούν" Πρόκειται για μια ιστορία που ειλικρινά μου διέλυσε το μυαλό. Ποτέ δε φανταζόμουν πόσο ευέλικτο είναι το μέσο του κόμικ πρίν γνωρίσω τον κύριο Marc Antoine Mathieu. Νομίζω πως είναι ασφαλές να το χαρακτηρίσω αριστούργημα. Ίσως το καλύτερο κόμικ που έχω διαβάσει στη ζωή μου και μία από τις πιο πρωτότυπες και ριζοσπαστικές ιδέες που θα εντοπίσετε σε ολόκληρη την ιστοριία των κόμικ. Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο που να μου θυμίζει τη ζωντάνια και τη δύναμη αυτού του δημιουργού. Η ροή της αφήγησης είναι αριστοτεχνική, ενώ το σχέδιο απλό και καθαρό συνοδεύει ιδανικά το μυστήριο της ιστορίας. Αφότου το διάβασα αμέσως το ξαναδιάβασα και παρακινώ τον μελλοντικό αναγνώστη να κάνει το ίδιο. Δε φαντάζεστε πόσες νέες λεπτομέρειες θα εντοπίσετε. Ετοιμαστείτε για ένα ταξίδι στην αυθεντική δημιουργία της τέχνης των κόμικ. ΥΓ: Αποτελείται από 72 σελίδες, με σκληρό εξώφυλλο και μεγάλο μέγεθος(βοηθά στην ανάγνωση-23,8χ24χ1),είναι βουβό οπότε πάρτε το στην πιο φθηνή έκδοση που θα βρείτε. ΥΓ2: Για όσους δε σκέφτονται την αγορά, προτείνω τη θέαση της ιστορίας σε δωρεάν βίντεο στο youtube(αν και η μορφολογία του κόμικ δίνει άλλη διάσταση στην ιστορία):
  4. Αυτή τη στιγμή, αποτελεί τον ιστορικότερο εκδοτικό οίκο της χώρας μας. Αποτελεί συνέχεια του οίκου Ανεμουδουρά, ο οποίος ιδρύθηκε το 1949, κυκλοφορώντας- αρχικά- λαϊκά αναγνώσματα,στα πλαίσια της πολύ δημοφιλούς τότε "Μάσκας". Αρχικά εκδόθηκαν βραχύβια παραλογοτεχνικά περιοδικά, όπως η Μάσκα(1949) κι έπειτα ο Υπεράνθρωπος(1950) Κυκλοφορεί λοιπόν το 1952 ένα περιοδικό, ο Μικρός Ήρως, ο οποίος αποτελεί έκδοση- φαινόμενο όχι μόνο για τα ελληνικά, αλλά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα της εποχής. Κυκλοφορούν 799 τεύχη, επί δεκαέξι συνεχόμενα χρόνια. Η έκδοση θα σταματήσει στα τέλη του '60(1968),εξ' αιτίας της δικτατορίας. Αργότερα(το 1995) θα εκδοθούν τα τεύχη #799 κι #800 ως επετειακά. Το #1 της Μάσκας Β' περιόδου 1946- 1949 Το θρυλικό #1 τεύχος του Μικρού Ήρωα Τα τεύχη #799- 800( 1995) Το 2009, η εκδοτική δραστηριότητα του οίκου( ο οποίος έχει μετονομαστεί σε Περιοδικό Τύπο), θα τερματιστεί αφήνοντας πολλούς εργαζόμενους απλήρωτους κι ένα τεράστιο κενό στον χώρο των ελληνικών εκδόσεων, όχι μόνο κόμικς, αλλά και περιοδικών με σταυρόλεξα, γρίφους κ.α. Τα δικαιώματα των τίτλων θα περάσουν στην Black and White editions, η οποία μέχρι σήμερα, εκδίδει περιοδικά όπως το Σάββατο, το οποίο είχε κυκλοφορήσει πρώτη φορά υπό την αιγίδα του Περιοδικού Τύπου. Το τελευταίο τεύχος του Συλλεκτικού Μπλεκ(2009) Το 2013, ο εγγονός του Στέλιου Ανεμουδουρά, Λεωκράτης, αρχίζει μια διόλου δυναμική επανέναρξη, με μερικούς πεντάτευχους τόμους του Μικρού Ήρωα, να εκδίδονται δειλά- δειλά. Φτηνή ποιότητα, παραλογοτεχνία με θεματολογία την κατοχή. Πραγματικά από άλλη εποχή! Παρ' όλα αυτά τότε είναι που μπαίνουν τα θεμέλια για όλες τις υπόλοιπες εκδόσεις που θα δούμε από την εταιρία αργότερα. Αρχές του 2014 εκδίδεται ένα περιοδικό αφιερωμένο στους ρετρολάγνους, βγαλμένο από χρονομηχανή. Είναι ο "Νέος Μπλεκ" που ξεκινά , με φτηνό χαρτοπολτό, χρωματισμό από το 1970 και ιστορίες του Μπλεκ και Ζαγκόρ κυρίως. Σιγά- σιγά, το χρώμα βελτιώνεται(από τα πρώτα κιόλας τεύχη) , το χαρτί καλυτερεύει(εξακολουθεί βέβαια να είναι φτηνό) και η ύλη εμπλουτίζεται με πιο σύγχρονα κόμικς και ποιοτικά. Μπαίνουν διαγωνισμοί, ενδιαφέρουσες στήλες με άρθρα και το κυριότερο, ακόμη και να μη σου αρέσει κάποιος ήρωας, το επιτελείο του περιοδικού φροντίζει να δημοσιεύει ιστορίες οι οποίες πρέπει να αναγνωστούν( περισσότερα στην παρουσίαση του περιοδικού). Έπειτα από εξήντα τεύχη και τέσσερα χρόνια εκδοτικής παρουσίας, ο τίτλος σταματάει και τη θέση του δίνει στο Μπλεκ. Πρόκειται για μία πολυθεματική διμηνιαία έκδοση, που μέσα από τις σελίδες της, έχουμε διαβάσει ιστορίες, πολλών κι αγαπημένων χαρακτήρων. Παράλληλα, εκδίδονται σειρές όπως το Μιστερ Νο και το Ζαγκόρ. Στις σελίδες τους, παρελαύνουν εντελώς καλτ ήρωες, όπως ο Τζόννυ λόγκαν, ο Κοκομπίλ, ο Τεξ κι άλλοι πολλοί. Αργότερα, θα αρχίσει η έκδοση, πολυτελών graphic novels με τους χαρακτήρες αυτούς. Παράλληλα, βλέπουμε ότι γίνεται προσπάθεια "διαφυγής" από τους ρετρό τίτλους κι έτσι βλέπουμε την έκδοση όλων των Κόρτο Μαλτέζε, καινούριων ελληνικών graphic novels( με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται κι ενθαρρύνεται η εγχώρια παραγωγή κόμικς), καθώς ακόμη και πολλών ακόμη, από κλασική λογοτεχνία, ως μοντέρνα αμερικάνικα ή βιογραφίες. Σήμερα, ο εκδοτικός οίκος, κλείνει εννιά χρόνια λειτουργίας κι πλέον είναι ένας από τους κυριότερους εκδοτικούς κόμικς στην Ελλάδα.
  5. Πως θα αντιδρούσες αν βρισκόσουν ξαφνικά σε ένα μέρος όπου γερνούσες 2 χρόνια σε μία ώρα; Πως θα το διαχειριζόσουν; Θα έπεφτες σε μαύρη κατάθλιψη; Θα πάλευες με νύχια και με δόντια να ξεφύγεις; Θα τα φόρτωνες στον κόκκορα και θα πηδιόσουν με ο,τι υπήρχε, επιδιδόμενος σε ομαδικά όργια; Οι πρωταγωνιστές του Sandcastle (ή αλλιώς Château de sable) σε σενάριο Levy και σχέδιο Peeters τα δοκιμάζουν όλα. Η ιστορία ξεκινά με τον παραθερισμό κάποιων ανθρώπων σε μια παραλία. Δύο μικροαστικές οικογένειες, ένας τύπος μόνος του, ένα ζευγάρι με τον πεθερό και ένας σκύλος. Όταν ανακαλύπτουν το πτώμα μιας κοπέλας αυτόματα ο συντηρητικός πατέρας της μιας οικογένειας κατηγορεί τον μοναχικό τύπο ότι την βίασε και την σκότωσε, επειδή είναι Αφρικανός και δεν του αρέσει η φάτσα του. Μάνι μάνι οι δημιουργοί τάσσονται και στήνουν γρήγορα την σκακιέρα των συμπαθειών και αντιπαθειών. Ταυτόχρονα, παρατηρούν ότι τα παιδάκια των οικογενειών, που είναι στο ηλικιακό εύρος 6-14, αρχίζουν και μεγαλώνουν πολύ γρήγορα και δεν αργούν να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος στην παραλία αυτή περνάει με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Δημιουργείται ένα χάος, άνθρωποι απελπίζονται, άλλοι κάνουν σεξ για να ξεχαστούν, παιδιά δεν μπορούν να διαχειριστούν την μετάβαση στην ενηλικίωση μέσα σε 3 ώρες, τσακωμοί, επιθέσεις, αμελοφιλοσοφία και τα ρέστα. Είναι μια ιστορία λιτή και ελλειπτική, δοσμένη με μπόλικη αλληγορία και αφηγηματική οικονομία. Στις μόλις 116 σελίδες του, οι δημιουργοί συζητούν το αναπόφευκτο του θανάτου και την αδυναμία του ανθρώπου να το διαχειριστεί, ξεσκεπάζοντας μερικές άβολες αλήθειες σχετικά με την ανθρώπινη κατάσταση. Συζητούν τις μεταβάσεις μεταξύ των ηλικιών, κάνοντας ταυτόχρονα το κοινωνικό τους σχόλιο τοποθετώντας interracial ζευγάρια, νέους, γέρους, συντηρητικούς, ανοιχτόμυαλους σε μια στρεσογόνα κατάσταση, παρατηρώντας τις εξελίξεις. Συζητούν τον ερχομό των πρώτων σεξουαλικών σκιρτημάτων και την απουσία της ντροπής ως απόρροια του ότι τα παιδιά δεν πρόλαβαν να καταπιεστούν από κοινωνικές νόρμες. Το σχέδιο του Πίτερς που κάποιοι τον ξέρουμε από το Pachyderme, το Lupus και το Koma είναι ασπρόμαυρο και απαλό, με τόνους που περνάνε άμεσα την ατμόσφαιρα στον αναγνώστη. Εκεί που θέλει να μας δώσει την τραγικότητα της κατάστασης γίνεται αιχμηρός και με κοφτές μικρές γραμμές, ενώ στις στιγμές συνειδητοποίησης του αναπόφευκτου από τους ήρωες χαλαρώνει και γίνεται γλυκός και μειλίχιος. Αξίζει ένα βλέφαρο, είναι ξώφαλτσο δείγμα του SoL ζάνρα με κοινωνικές προεκτάσεις, ένα είδος που η BD σχολή είναι μανούλα. *Ένα μικρό σχόλιο σχετικά με το Old του Συαμαλάν που βασίζεται στο Sandcastle. Μην μπείτε καν στον κόπο. Οι ηθοποιοί είναι κάκιστοι και η ταινία στο τέλος έχει ένα τελείως σάπιο plot twist που προφανώς δεν υπάρχει στο κόμικ, απλά και μόνο για να μας φιντάρει αμερικανική σαπίλα. Επίσης δείχνει ανθρώπους να σαπίζουν και να βγάζουν όγκους ξέρω γω, πράγματα άσχετα τελείως με το κόμικ που υπονομεύουν φοβερά το νόημα της ιστορίας. Πως καταφέρνουν ο,τι καλό πιάνουν να του αλλάζουν τα φώτα.
  6. Πρωτότυπος τίτλος: Daddy’s girl (Fantagraphics, 2008) Η Λίλη είναι μαθήτρια του δημοτικού σε μια πόλη των ΗΠΑ και ζει με τους γονείς της και τις αδερφές της μια φαινομενικά φυσιολογική ζωή. Η λέξη κλειδί είναι το "φαινομενικά", επειδή η Λίλη κακοποιείται σεξουαλικά από τον πατέρα της σε πολύ μεγάλη συχνότητα. Το κόμικ είναι οι αφηγήσεις της, οι οποίες εκτείνονται σε βάθος χρόνου, όπως εξάλλου και η συστηματική της κακοποίηση. Είναι επίσης και η πιο σύντομη ιστορία της Φραν, η οποία επίσης κακοποιείται σεξουαλικά από ένα μεγαλύτερό της άνδρα. Είναι, δυστυχώς, οι ιστορίες πολλών κοριτσιών, που έχουν υποστεί έναν παρόμοιο εφιάλτη στα χέρια συγγενών, γνωστών ή αγνώστων, χωρίς να μπορούν να μιλήσουν, γιατί, πολύ απλά, φοβούνται, ευρισκόμενες υπό το κράτος μιας διαρκούς ψυχολογικής βίας, εξίσου καταστροφικής και απεχθούς με τη σωματική. Κι όμως, παρά τα όσα υφίστανται, οι νεαρές ηρωίδες της Drechsler προσπαθούν, όσο μπορούν, να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή, κρύβοντας τις πληγές τους. Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι άλλο, το κόμικ είναι ένα εξαιρετικά δυσάρεστο ανάγνωσμα, λόγω της θεματολογίας του και σε καμία περίπτωση λόγω της ποιότητάς του. Η Drechsler από τις πρώτες κιόλας σελίδες μας βάζει κατευθείαν στο νοσηρό κλίμα της οικογένειας της Λίλη και δεν μας χαρίζεται καθόλου. Το κόμικ αποτελείται από ολιγοσέλιδες ιστορίες, σχεδόν όλες ασπρόμαυρες, εκτός από μια. Το σχέδιο θυμίζει Charles Burns όχι τόσο λόγω του ασπρόμαυρου και της τεχνικής, αλλά και επειδή η Drechsler χρησιμοποιεί τον περιβάλλοντα χώρο, την προοπτική και το υπόβαθρο με τρόπο παρόμοιο με εκείνο του Burns. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα αγγλικά από την Phantagraphics το 2008, αλλά οι ιστορίες έχουν γραφτεί μέσα στη δεκαετία του 1990. Δεν γνωρίζω εάν υπήρξε μια προηγούμενη έκδοση. Η ελληνική έκδοση είναι πολύ προσεγμένη και έχει και μια εξαιρετική μετάφραση σε ρέουσα, καθημερινή γλώσσα από την Kyoko Kishida. Αξίζει να την αναζητήσετε, εφόσον αντέχετε το θέμα του κόμικ, γιατί φυσικά δεν απευθύνεται σε όλους. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κείμενο του @Lazaros στο ιστολόγιό του.
  7. Πρωτότυπος τίτλος: Souvenirs de l' Empire de l' Atome, Dargaud, 2013 Ακόμη ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κόμικ από το δίδυμο που μας έδωσε το "Diabolical Summer", αλλά προγενέστερο κατά τρία χρόνια. Όπως το "Diabolical Summer" ήταν ένας φόρος τιμής στο κόμικ Διαβολίκ, αλλά και στις κατασκοπευτικές περιπέτειες, έτσι και το "Atomic Empire" είναι ένας φόρος τιμής στην επιστημονική φαντασία της δεκαετίας του 1950, εποχή κατά την οποία διαδραματίζεται το κόμικ. Η υπόθεση δεν μπορεί να συνοψιστεί με λίγα λόγια, αλλά στο περίπου πρόκειται για την ιστορία του Πολ, ο οποίος εργάζεται για την κυβέρνηση των ΗΠΑ και ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε τηλεπαθητική επαφή με τον Zarth Arn, ήρωα, αλλά και τέως αντίπαλο της παντοδύναμης Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας, 121.000 χρόνια στο μέλλον. Και ενώ, ο Πολ υποχρεώνεται να πηγαίνει σε έναν ψυχίατρο, για να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση, που, όπως είναι φυσικό, κανείς δεν πιστεύει, ο ψυχίατρος αποδεικνύεται ότι ενδιαφέρεται πάρα πολύ για εκείνον και δημοσιεύει ένα άρθρο για την περίπτωσή του, χωρίς την έγκριση του Πολ. Αυτό το άρθρο γίνεται η αφορμή για να ενδιαφερθεί για εκείνον ο Δόκτωρ Zelbub, άτομο που κάνει κάποια περίεργα πειράματα για νεφελώδεις σκοπούς. Αυτά! Δεν χρειάζεται να ξέρετε κάτι παραπάνω, που, ενδεχομένως, να σας χαλάσει τη διασκέδαση. Περιορίζομαι να γράψω, ότι η αφήγηση δεν είναι γραμμική, καθώς ξεκινά το 1964, όταν όλα έχουν τελειώσει και στη συνέχεια μεταφερόμαστε στο 1956, στο 1953, στο 1926, και σε διάφορες χώρες (ΗΠΑ, Βέλγιο, Κίνα, αλλά και στην Ελλάδα) με συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, αλλά και άλματα στο πολύ μακρινό μέλλον της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας. Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, το κόμικ είναι εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία. Υπήρξε όντως ένας ασθενής με το ψευδώνυμο Κερκ Άλεν, για τον οποίον ο ψυχίατρός του, Ρόμπερτ Λίντνερ, έγραψε ένα άρθρο, όπου αφηγούταν την περίπτωσή του, παρόμοια με εκείνη του Πολ στο κόμικ (μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο σε δύο μέρη εδώ κι εδώ, στα αγγλικά). Ο Smolderen χρησιμοποιεί ακριβώς τον ίδιο τίτλο ("The Jet-Propelled Couch,") για το άρθρο, που γράφει ο ψυχίατρος του κόμικ. Η ταυτότητα του Άλεν δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη, αλλά πολλοί πιστεύουν, ότι πρόκειται για το διάσημο συγγραφέα ΕΦ Cordwainer Smith, του οποίου το κανονικό όνομα ήταν Paul Myron Anthony Linebarger, είχε γεννηθεί περίπου την ίδια χρονιά με τον ήρωα του κόμικ, είχε μεγαλώσει στην Κίνα, ήξερε τη γλώσσα της χώρας, δούλευε για την κυβέρνηση των ΗΠΑ (πιθανώς για τη CIA), έγραφε ΕΦ και είχε μια κόρη, χαρακτηριστικά, που μοιράζεται μαζί του ο Πολ (του κόμικ). Όλα αυτά κάνουν μάλλον αναπόφευκτη την ταύτιση του Πολ (του κόμικ) με το συγγραφέα Σμιθ. Οι αναφορές του κόμικ, όμως δεν σταματούν εδώ. Ο συγγραφέας και σχεδιαστής κόμικ André Franquin, δημιουργός του Μαρσουπιλαμί και του Γκαστόν, κάνει ένα σύντομο πέρασμα από το έργο, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι ένας κακός που δημιούργησε ο Φρανκέν για το "Σπιρού και Φαντάζιο" ονομαζόταν Zorglub, όνομα με μεγάλη ομοιότητα με τον Zelbub του κόμικ. Στην υπόθεση του κόμικ διαδραματίζει, συμβολικό έστω ρόλο, και το περίφημο Ατόμιουμ (τι καλύτερο σύμβολο της ατομικής εποχής; ), που εγκαινιάστηκε το 1958 στις Βρυξέλλες, έτος και τόπο, που διεξάγεται σημαντικό τμήμα της δράσης. Πέρα από όλα αυτά, είναι ένα κόμικ, για τη διαχείριση της κατάθλιψης, ίσως και της κακοποίησης, του αγώνα, της τιμωρίας και της τελικής λύτρωσης μέσω της λέξης κλειδί, που εμφανίζεται στο τέλος του κόμικ: ενσυναίσθηση. Είναι όμως, πάνω από όλα, ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που χρησιμοποιεί μια κατακερματισμένη αφηγηματική τεχνική, για να αφηγηθεί μια ιστορία, που μπορεί να την έχει βιώσει ο πρωταγωνιστής, μπορεί και όχι. Το σχέδιο του Clérisse, είναι απολαυστικό, λιγότερο ποπ και πολύχρωμο από ότι στο "Diabolical Summer", σαφώς πιο σκοτεινό και απειλητικό, αλλά και εμπνευσμένο από τη δεκαετία του 1950, όταν όλοι πίστευαν πως η ανθρωπότητα είχε μπει σε μια νέα τροχιά, εκείνη της διαστημικής εποχής και του ψυχρού πολέμου, που ρίχνει τη σκιά του στο κόμικ. Οι συνθέσεις του είναι εξαιρετικές και μεταφέρουν άψογα στο χαρτί τις ιδέες του συγγραφέα. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 2013 από την Dargaud και μεταφράστηκε στα αγγλικά από την IDW το 2018 σε έναν πολύ καλαίσθητο, σκληρόδετο τόμο. Αν σας άρεσε το "Diabolical Summer", πιστεύω, ότι θα σας αρέσει κι αυτό. Οι δύο δημιουργοί έχουν συνεργαστεί ακόμη σε ένα κόμικ με τον πάρα πολύ υποσχόμενο τίτλο "Une année sans Cthulhu" (Ένα έτος χωρίς τον Κθούλου), που εύχομαι να μεταφρασθεί στα αγγλικά σύντομα. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: bedetheque
  8. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-08-2013 Υλικό Τευχών: Thor: God of Thunder 01-05 (November 2012 / February 2013) Η αρχή του καταξιωμένου run του Jason Aaron ξεκίνησε από εδώ και το είχε βγάλει και η Anubis. Σε αυτήν, ο Θωρ απαντάει στην έκκληση για βοήθεια μιας εξωγήινης φυλής και προσπαθώντας να μάθει τι απέγιναν οι δικοί τους θεοί, έρχεται αντιμέτωπος με μια γνώριμη απειλή του παρελθόντος. O Aaron αναπτύσσει την ιστορία του σε τρεις χρονικές περιόδους: Το παρελθόν το οποίο παρακολουθούμε γεγονότα που συνέβηκαν πάνω από μια χιλιετία πριν, όταν ο Θωρ ήταν ακόμα νέος, το παρόν, και το απώτατο μέλλον, στο οποίο ο Θωρ είναι ο ηγεμόνας της Άσγκαρντ και ο μόνος επιζών. Αυτό μας βοηθά στο να γνωρίσουμε την απειλή αλλά και να καταλάβουμε την σημαντικότητα της, βλέποντας το εύρος της σε χρονολογική κλίμακα. Και εδώ είναι που ο Άαρον «δανείζεται» στοιχεία από το run του Dan Jurgens, αλλά ευτυχώς δεν μένει εκεί, παραδίδοντας μας μια μεστή ιστορία και ενδιαφέρουσα από τις απαρχές της. Γενικά αυτή η σειρά είναι πιο κοντά στην Σκανδιναβική μυθολογία και ο Θωρ συμπεριφέρεται ανάλογα. Οπότε και η επιλογή του Ribic που έχει σχεδιάσει και την μίνι σειρά LOKI που ήταν εκτός continuity δεν είναι τυχαία, μιας και η παρούσα έκδοση έχει μεγαλύτερη σχέση με εκείνη την έκδοση παρά με τα άλλα κόμικς με τον χαρακτήρα που έχει βγάλει η Marvel στο παρελθόν, αν και εδώ ο Ribic σχεδιάζει πιο παραδοσιακά αντί να καταφεύγει σε painting. Η σειρά στην Αμερική σταμάτησε μετά από 25 τεύχη παρουσιάζοντας μια νέα Thor στο επόμενο volume, αλλά ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια ο Aaron έγραφε διαφορετικά κεφάλαια της ίδιας ιστορίας, η οποία απλώθηκε σε 5 διαφορετικές επανεκκινήσεις της σειράς, μιας αναρίθμησης, μιας μίνι σειράς και ενός event πριν ολοκληρωθεί στις αρχές του 2020 και με τα τελευταία δύο να είναι τα μόνα που έχουμε δει δυστυχώς μεταφρασμένα και στην χώρα μας. Τα πέντε τεύχη που βγήκαν από την Anubis, ήταν με αφορμή της κυκλοφορίας της δεύτερης κινηματογραφικής ταινίας του Thor. Ήταν επίσης η δεύτερη σειρά που είχε βγει από το διαβόητο Marvel Now! στην χώρα μας και η δεύτερη σειρά τευχών που βγήκε με το νέο - τότε - φορμά τευχών μικρότερων διαστάσεων και υποδεέστερων χαρτιών (τύφλα να έχουν τα τσιγαρόχαρτα! ) που χρησιμοποιεί μέχρι και σήμερα.
  9. Τίτλος: Stand Still. Stay Silent. Σενάριο: Minna Sundberg Σχέδιο: Minna Sundberg Πρώτη Έκδοση: Νοέμβριος 2013 Κατηγορία: Webcomic, long-form Περιεχόμενο: Επιστ. Φαντασίας, Μυθολογικό, Περιπέτεια Σελίδες: >680 Χρώμα: Έγχρωμο (ΕΓΧ) Περιοδικότητα: Κάθε εργάσιμη μέρα εκτός της Τετάρτης Προέλευση: Σουηδική/Φιλανδική Φυσική Έκδοση: Τόμος Α’ ΠΛΟΚΗ Όταν μια θανατηφόρος ασθένεια εξαπλώθηκε απροσδόκητα σε κάθε σχεδόν γωνιά του πλανήτη, ο ανθρώπινος πολιτισμός κατέρρευσε. Παραμένουν μόνο κάποιοι δεκάδες χιλιάδες επιζώντες που κατάφεραν να βρουν καταφύγιο στις παγωμένες ερημιές της Σκανδιναβίας. 90 χρόνια αργότερα, οι επιζώντες έχουν επιστρέψει στην μυθολογία των προγόνων τους και προσπαθούν να προφυλαχθούν από τους κινδύνους που καραδοκούν στον Σιωπηλό Κόσμο. Αλλά τώρα ήρθε επιτέλους η ώρα για την οργάνωση μιας (κακώς χρηματοδοτημένης) εκστρατείας στα παλιά ερείπια. Ένα μείγμα βετεράνων και πρωτάρηδων εξερευνητών από διαφορετικές εθνικότητες και ειδικότητες κάνει το πρώτο βήμα προς τον Σιωπηλό Κόσμο. To SSSS ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2013 και το 2015 πήρε το βραβείο Reuben για το καλύτερο webcomic μακράς μορφής. ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ Η συγγραφέας είναι η Φιλανδοσουηδή Minna Sundberg. Γεννήθηκε στην Σουηδία το 1990 και πέρασε τα σχολικά της χρόνια στην Φιλανδία κατά την περίοδο 1997-2013. Μετά την αποφοίτηση της από το πανεπιστήμιο επέστρεψε στην Σουηδία ανάμεσα στο 2014-2015 και τώρα έχει μετακομίσει ξανά στην Φιλανδία. Είναι από το 2013 απόφοιτος γραφίστικης του Πανεπιστημίου Βιομηχανικών Τεχνών του Ελσίνκι, και κατά τα τελευταία δυο χρόνια των σπουδών της ξεκίνησε να σχεδιάζει το πρώτο της σοβαρό webcomic, A Redtail's dream, το οποίο διήρκεσε 556 σελίδες και βασίστηκε σε θέματα Φιλανδικής μυθολογίας. Διετέλεσε ένα είδος εξάσκησης για το SSSS, το οποίο είναι το πρότζεκτ-όνειρο της. ΚΡΙΤΙΚΗ Αυτό που με τράβηξε στο συγκεκριμένο webcomic ήταν αρχικά το σχέδιο και κάπως αργότερα και το σενάριο. Περιέχει ένα πλούσιο και συμπαθητικό σύμπαν, το οποίο υποστηρίζεται συχνά-πυκνά με σελίδες lore (με επίσης πολύ ωραίο γραφικό design). Δεν περίμενα ποτέ να χαρακτηρίσω ένα μεταποκαλυπτικό σύμπαν ως ‘χαριτωμένο’. Υπάρχει μια καλή ποικιλία χρωματικών ‘παλετών’, από ψυχρές αποχρώσεις του μπλε μέχρι και έναν περίεργο συνδυασμό μωβ και γήινων χρωμάτων που μου θυμίζει Χριστούγεννα, για κάποιο λόγο. Είναι ένα αρκετά ταξιδιάρικο κόμικ, όχι μόνο λόγω της ‘σκηνοθεσίας’ και των προαναφερθέντων χρωμάτων, αλλά και σεναριακά, σε ένα θεματικό επίπεδο. Ένα μεγάλο μέρος της πλοκής αφορά την μεταφορά των χαρακτήρων από το ένα μέρος στο άλλο, και την εξερεύνηση των ερειπίων. Σαν σύνολο, με κάνει να θέλω να κουκουλωθώ κάτω από μια κουβέρτα και για να πιω ζεστή σοκολάτα. Το μόνο που δεν με πείθει σχετικά με το όλο σύμπαν είναι η επιστροφή της μεταποκαλυπτικής κοινωνίας στην σκανδιναβική μυθολογία, κάτι που πιστεύω ότι θα μπορούσε να εισαχθεί ως concept καλύτερα. Οι χαρακτήρες είναι όλοι σχετικά συμπαθητικοί, παρόλο που πολλές φορές δεν είναι όλοι τους χρήσιμοι. Ένα μεγάλο μειονέκτημα του συγκεκριμένου κόμικ είναι πάντως το γεγονός ότι είχα ειλικρινά δυσκολία να ξεχωρίσω το φύλο του κάθε χαρακτήρα. Είναι σύνηθες σχεδιαστικό λάθος το να μην μπορεί ο δημιουργός να ξεχωρίσει σχεδιαστικά το άλλο φύλο. Πολλές γυναίκες δημιουργοί τείνουν να χρησιμοποιούν θηλυπρεπή χαρακτηριστικά σε αρσενικούς χαρακτήρες (and vice versa οι άνδρες δημιουργοί). Απλά θα περίμενα κάποιο τέτοιο σφάλμα από λιγότερο έμπειρο σχεδιαστή. Γενικά το σχέδιο είναι σε καλό επίπεδο, αλλά έχω παρατηρήσει ότι η ποιότητα του είναι αρκετά μεταβλητή, πιθανώς εξ’αιτίας του γεγονότος ότι η δημιουργός ενημερώνει το κόμικ 4 φορές την εβδομάδα. Κάτι το οποίο προσωπικά εκτιμώ, ακόμα και αν το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο αν είχε λίγο περισσότερο χρόνο. Η τελευταία παρατήρηση που θα έκανα είναι ότι ο πρόλογος θα μπορούσε να σουλουπωθεί λίγο. Στην παρούσα του μορφή εισάγει πολλούς χαρακτήρες ελάχιστης σημασίας. Εν κατακλείδι, καραπροτείνεται! Ιστοσελίδα Webcomic Πρώτη Σελίδα
  10. Ο νεαρός Όλιβερ Κουίν, έχει επιστρέψει στο Σηάτλ μετά την παραμονή του στο νησί, όπου έμαθε την τέχνη της τοξοβολίας και από κακομαθημένο πλουσιόπαιδο έγινε ήρωας στα γεγονότα, που διαδραματίστηκαν στο Green Arrow - Year One. Από τότε έχουν περάσει έξι χρόνια και τώρα ο Όλιβερ καλείται να αντιμετωπίσει έναν τοξοβόλο, τον Komodo, που φαίνεται να είναι πολύ καλύτερος από αυτόν. Η αναμέτρησή του με εκείνον, θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για τον Όλιβερ, που θα δει όσα ξέρει για το παρελθόν του να ανατρέπονται εντελώς. Θα αποκτήσει νέους συμμάχους και νέους εχθρούς και θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια πανάρχαια αδελφότητα. Το run των Lemire και Sorrentino ξεκινά από το #17 του Vol.5, δηλαδή του τίτλου μετά την "επανεκκίνηση" της σειράς στο σύμπαν του New 52. Δεν χρειάζεται παρά ελάχιστη προηγούμενη γνώση του χαρακτήρα, εκτός ίσως από το κόμικ των Andy Diggle και Jock, που αναφέρω παραπάνω. Οι δύο δημιουργοί ανέλαβαν τον τίτλο μετά τη χλιαρή υποδοχή, που επεφύλαξαν οι αναγνώστες στα πρώτα τεύχη της σειράς και κατάφεραν να της δώσουν μια νέα πνοή. Η σειρά είναι πολύ καλογραμμένη και με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή γεμάτη με ανατροπές. Ο Lemire εκσυγχρονίζει τον ήρωα και παράλληλα εισάγει στο σύμπαν του New 52 και δίνει ένα επαρκές ψυχολογικό βάθος στους χαρακτήρες. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να πω, ότι με ενθουσίασε το αποτέλεσμα, παρόλο, που μου αρέσει πάρα πολύ ο Green Arrow. Πραγματικά, δεν ξέρω τι μου έφταιξε, ίσως το ότι η ιστορία απλώθηκε σε πολλά τεύχη, ίσως το ότι αποδείχθηκε μάλλον αχρείαστα μπλεγμένη, ίσως επειδή ο - κατά τα άλλα αγαπημένος Lemire - μου φάνηκε ότι ασθμαίνει συγγραφικά, προκειμένου να γεμίσει τις σελίδες. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ: το κόμικ είναι καλό, διαβάζεται με ενδιαφέρον, αλλά δεν προσθέτει το κάτι παραπάνω στον ήρωα, αυτό που θα έκανε κάποιον που δεν έχει διαβάσει Green Arrow πιο πριν, να θέλει να τον γνωρίσει. Κι εμένα προσωπικά, με κούρασε. Ήταν καλό, αλλά με κούρασε. Το σχέδιο του Sorrentino, όμως είναι πραγματική απόλαυση. Γεμάτο ιδέες με εντυπωσιακά πάνελ, που αψηφούν κάθε έννοια τάξης και δεν οπτικοποιούν απλά το σενάριο, αλλά του δίνουν μια νέα πνοή. Πραγματικά, έμεινα άφωνος με κάποια σχέδια και υπόψιν, ότι έχω ξαναθαυμάσει τα σχέδια του Sorrentino πολλές φορές και σε άλλα κόμικ. Πραγματικά απίστευτο σχέδιο και εξαιρετικοί χρωματισμοί από τον Marcelo Maiolo. Ακόμη κι αν κάποιος δεν πολυθυμάται την υπόθεση του κόμικ μετά από λίγο καιρό, σίγουρα το σχέδιο θα χαραχτεί στο μυαλό του - τουλάχιστον με εμένα αυτό συνέβη. Και για του λόγου του αληθές: Ολόκληρο το run συγκεντρώθηκε σε κάποια trades και τελικά σε μια πολύ όμορφη, σκληρόδετη (και όχι φτηνή, να τα λέμε κι αυτά) Deluxe έκδοση, την οποία διάβασα και η οποία περιέχει λίγα πράγματα επιπλέον, δηλαδή κάποια σχέδια και τα εξώφυλλα. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  11. Τίτλος Πρωτότυπου: Unastoria, Coconino Press, 2013 Υπάρχουν κάποια έργα, που σε μαγεύουν ακόμη κι αν είσαι σίγουρος, ότι συλλαμβάνεις απόλυτα το νόημά τους. Ένα τέτοιο έργο είναι και αυτό εδώ, το πρώτο κόμικ του Τζίπι (κατά κόσμον Gianni Pacinotti), που διαβάζω. Μια ιστορία, που είναι δύο ή μήπως όχι; Ο Σιλβάνο Λάντι είναι ένας συγγραφέας 50 ετών, που παθαίνει νευρικό κλονισμό και η αρχή της αφήγησης τον βρίσκει στο ψυχιατρείο. Παράλληλα, είναι και η ιστορία του προπάππου του, του Μάουρο, που πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. από την αρχή μαθαίνουμε, ότι ο Σιλβάνο κατατρύχεται από δύο συγκεκριμένες εικόνες, εκείνης ενός δέντρου και εκείνης ενός βενζινάδικου. Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στον ψυχισμό του Σιλβάνο, ο οποίος φαίνεται να έχει εμμονή με την έννοια της ηλικίας και πώς αυτή επηρεάζει την οπτική μας, αλλά και με τα ημερολόγια του προπάππου του. Από την αρχή κιόλας, η αφήγηση φαίνεται θολή και κατακερματισμένη: Διαβάζουμε μια κάτι που φαίνεται σαν μονόλογος και μετά μεταφερόμαστε σε ένα μέρος, όπου δύο άνθρωποι (ο Σιλβάνο και ο Μάουρο, όπως ανακαλύπτουμε στη συνέχεια, οδηγούν ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο. Η ιστορία δεν ακολουθεί μια γραμμική εξέλιξη, αλλά δίνεται με φλας μπακ και ενδιάμεσα στις δύο αφηγήσεις παρεμβάλλονται και άλλες, όπως μια αφήγηση μιας βαρόνης, η οποία εμπνέει κατά κάποιο τρόπο, έναν εφευρέτη να φτιάξει το πολυβόλο, που θα θερίσει τους στρατιώτες στον πόλεμο. Γενικά το κόμικ φαίνεται να έχει μια συνειρμική ροή, που δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει κατανοητή και αφήνει πολλά πράγματα ασαφή και συγκεχυμένα. Είναι δύο οι ιστορίες ή τελικά είναι μόνο μια, αυτή των ανθρώπων, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να απεγκλωβιστούν από μια δύσκολη κατάσταση; Μήπως ο Σιλβάνο έχει πάθει σοκ από την αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίον τελικά σώθηκε ο προπάππους του; Και συνέβησαν όλα αυτά πραγματικά ή ανήκουν στη φαντασία του αποξενωμένου από την οικογένειά του Σιλβάνο; Πώς κατάφερε ο Μάουρο να επιζήσει μετά από τις πράξεις του, ενώ ο φαινομενικά επιτυχημένος Σιλβάνο έχει καταρρεύσει; Μήπως η κατάρρευση του τελευταίου απεικονίζει κάποια παρόμοια κατάσταση του πρώτου, την οποία δεν τη βλέπουμε στην αφήγηση; Δεν έχω καμία απάντηση για τίποτα από αυτά, είναι ένα έργο ανοιχτό σε ερμηνείες και θα επιθυμούσα διακαώς να διαβάσω και τις απόψεις σας. Το σχέδιο του Τζίπι είναι εξαιρετικό, μετακινείται από ασπρόμαυρα σχέδια σε έγχρωμα, από το μελάνι στην ακουαρέλα, από καρέ με αρκετά λόγια σε βουβά καρέ και με κάθε αλλαγή στην τεχνοτροπία προσπαθεί, υποθέτω, να δείξει και μια αλλαγή στο μοτίβο της αφήγησης. Υπέροχο σχέδιο, εκπληκτική και εμπνευσμένη σκηνοθεσία, πραγματικά μια οπτική απόλαυση σε συνδυασμό με την αφήγηση, δημιουργούν μια εξαιρετική εμπειρία. Δύσκολο και απαιτητικό έργο. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τη Fantagraphics το 2020 σε μια πολύ όμορφη έκδοση, η οποία, όμως, δεν περιέχει τίποτα επιπλέον. Περισσότερος Gipi εδώ (κόμικ που πρέπει να βάλω επειγόντως στο πρόγραμμα!!). Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: μια πολύ ενδιαφέρουσα κριτική
  12. Καταρχάς, πρόκειται για Moebius και Jodorowsky. Αυτό φυσικά σημαίνει μπόλικο σουρεαλισμό τόσο σε σχέδιο όσο και σε σενάριο. Αν δεν είστε οπαδοί του κινήματος μη στεναχωριέστε, αυτό το κόμικ έχει τη μικρότερη δόση που μπορούν να προσφέρουν οι δημιουργοί.(Αν θυμηθούμε το 40 days in the dessert και το Holy mountain ή το Sons of el topo) Η ιστορία είναι μικρή και αυτό δε μου επιτρέπει τη διεξοδική αναφορά στο περιεχόμενο. Ωστόσο μπορώ να πω πως πρόκειται για μια ιστορία που μιλά μέσα από τις εικόνες, ενώ το σενάριο είναι επικουρικό. Γιάυτό λοιπόν ας παραθέσω κάποιες για να πάρετε μια γεύση. Με όσους κομιξόφιλους έχω μιλήσει περί Moebius, όλοι καταλήγουν στην εξαιρετικά κοινότυπη, αλλά αληθινή φράση: "Ε καλά αφού είναι θεός, κανείς δεν το φτάνει..." Το ίδιο ωστόσο δεν λέγεται και για τον Jodorowsky. Σε αντίθεση με τον σχεδιαστή, τον Jodo είτε τον αγαπάς είτε τον μισείς. Προσωπικά, δηλώνω φαν των έργων του, τόσο στα κόμικς όσο και στις ταινίες, προτιμώ ωστόσο την κινηματογραφική περσόνα του. Η συγκεκριμένη ιστορία σε σενάριο δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά σε επίπεδο σχεδίου ξεπερνά κατ'εμε οποιαδήποτε δημιουργία του Moebius.(Ίσως να βρίσκεται στο ίδιο βάθρο, με το 40 days in the desert) Αν είστε φαν του σχεδίου και θέλετε ένα κόμικ να το χαζεύετε για μήνες τότε το προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν από την άλλη δε μπορείτε χωρίς μία καταπληκτική και συναρπαστική ιστορία, τότε αποφύγετε το. Συνολικά είναι μία όμορφη προσπάθεια και σε περίπτωση που το προμηθευτείτε, διαβάστε το foreword από τον Jodo, πραγματικά δίνει άλλο χρώμα στην ιστορία. Ωστόσο!!! Διαβάστε το, αφού ολοκληρώσετε την ιστορία, όχι από την αρχή, πιστέψτε με, κάνει τη διαφορά. ΥΓ: Η 2η έκδοση που έχω από humanoids(η πρώτη το 2013), είναι υπερπολυτελής με 56 σελίδες σκληρόδετο και σκληρό εσωτερικό χαρτί σε ικανοποιητικό μέγεθος(195 x 267 x 11.94mm ) Ωστόσο είναι αρκετά ακριβή (γύρω στα 35 πρέπει να ήταν). Αν είστε φαν του Moebius πρέπει να την έχετε στη βιβλιοθήκη σας.
  13. Ο Jacques Tardi δημιούργησε το Goddamn this War! (Putain de Guerre! γαλλιστί) για τα θύματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή η προσήλωσή του με το θέμα αυτό (θυμίζω το αριστουργηματικό It was the War of the Trenches), προέρχεται από την ιστορία της οικογένειάς του: και οι δύο παππούδες του πολέμησαν στον «πόλεμο που θα τελείωνε όλους τους πολέμους». Ο ένας σκοτώθηκε, ο άλλος επέστρεψε σπίτι του, αλλά ποτέ δεν μιλούσε για τη φρίκη που έζησε. Το Goddamn this War! δεν είναι ένα αμιγές κόμικ. Το 30% περίπου αποτελείται από σχετικά ντοκουμέντα και μια αναδρομή του ιστορικού Jean-Pierre Verney. Όταν άρχισε να εκδίδεται το 2008 από την Casterman, έβγαινε ανά κεφάλαιο σε μέγεθος εικοσασέλιδης εφημερίδας. Κάθε τεύχος κάλυπτε έναν χρόνο του πολέμου και συνοδευόταν από τα κείμενα του Verney. Η αγγλόφωνη συγκεντρωτική έκδοση, της Fantagraphics φυσικά, είναι λογικά παρόμοια με την αντίστοιχη γαλλική και συμπεριλαμβάνει τα του Verney στο τέλος. Ως προς την μορφή δεν μοιάζει με το It was the War of the Trenches, παρά την ταύτιση του αντιπολεμικού μηνύματος. Μόνο αφήγηση υπάρχει, οι διάλογοι απουσιάζουν παντελώς. Κάθε καρέ είναι μια μεμονωμένη «ιστορία» και η εναλλαγή μεταξύ των καρέ ακολουθεί ως επί το πλείστον τη μετάβαση σκηνή-προς-σκηνή που θα 'λεγε κι ο Scott McCloud. Υπό αυτή την έννοια, μοιάζει περισσότερο με ντοκιμαντέρ, παρότι νομίζω ότι κάποιες «ιστορίες» είναι βγαλμένες από το μυαλό του Tardi. Όπως κι αν έχει, βασικός σκοπός του δημιουργού είναι να μας περάσει τον τρόμο που διάβρωνε λεπτό το λεπτό τους στρατιώτες των χαρακωμάτων. Και τα καταφέρνει. Χωρίς διακρίσεις. Στα μάτια του Tardi, οι Γάλλοι υπέφεραν το ίδιο με τους Γερμανούς, τους Άγγλους και τους Σκωτσέζους, έρμαια στα χέρια μοναρχών, πολιτικών και κεφαλαιοκρατών που από την θαλπωρή των γραφείων τους κραύγαζαν υπέρ της συνέχισης του πολέμου. Σε χειρότερη μοίρα ίσως να βρίσκονταν μόνο οι Σενεγαλέζοι, οι Ινδοί και οι άλλοι λαοί που μάτωναν για τα συμφέροντα των λευκών τους αφεντικών. Εικαστικά, πρόκειται για έναν ώριμο Tardi, με βρώμικες και αδρές γραμμές. Η πρώτη σελίδα είναι πολύχρωμη. Ο πόλεμος βρίσκεται στην αρχή του, οι Γάλλοι πεζικάριοι με τις γελοία πολύχρωμες στολές τους πορεύονται σε καταπράσινα λιβάδια, ενώ οι Γερμανοί τυφεκιοφόροι παρελαύνουν όλο αυτοπεποίθηση στις λεωφόρους του Βερολίνου. Όσο γυρνάνε οι σελίδες και μαζί τους περνάνε οι μήνες, τα ζωηρά χρώματα δίνουν την θέση τους σε μουντούς τόνους που σπάνε μόνο από το κόκκινο των εκρήξεων και του αίματος. Στο τέλος του βιβλίου, το χρώμα της ειρήνης δεν επανέρχεται πλήρως. Γιατί παρά τα παράσημα και τις ιαχές της νίκης, περισσότεροι από 22 εκατομμύρια στρατιώτες έμειναν ακρωτηριασμένοι, τυφλοί, με εκτεταμένα εγκαύματα ή μόνιμα ψυχολογικά προβλήματα.
  14. Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας γερο-ξυλοκόπος που ζούσε δίπλα σ' ένα δασάκι. Έκοβε μπαμπού και έφτιαχνε καλάθια και άλλα αντικείμενα, με τη βοήθεια της γυναίκας του. Μια μέρα, λίγο αφότου είχε ξεκινήσει τη δουλειά του, βλέπει μια απόκοσμη λάμψη να πηγάζει από μια καλαμιά μπαμπού. Πλησιάζει και βλέπει μέσα του ένα μικροσκοπικό κορίτσι, σε μια στάση όμοια με αυτή του Βούδα εντός του άνθους λωτού. Σίγουρος ότι πρόκειται για θεϊκό σημάδι, παίρνει το κοριτσάκι στις παλάμες του και αποφασίζει να το μεγαλώσει σαν δικό του παιδί. Της δίνει το όνομα Hime (Πριγκίπισσα), αλλά τα παιδιά του χωριού, την φωνάζουν Takenoko, δηλαδή Μικρή Μπαμπού, λόγω της ταχύτατης ανάπτυξής της. Η ιστορία της μικρής Kaguya είναι ένα σύγχρονο αριστούργημα των κινουμένων σχεδίων, σε κάθε επίπεδο. Έχει βασιστεί στο Taketori Monogatari, ένα έργο των τελών του 9ου αιώνα (ή αρχών του 10ου) και πιθανότατα τον παλαιότερο σωζόμενο εκπρόσωπο της λογοτεχνικής φόρμας "monogatari". Η αρχή της ταινίας είναι όμορφη, γλυκιά, αλλά όσο προχωράει, γίνεται ολοένα και πιο στενάχωρη. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι παρότι έχει βασιστεί σε ένα τόσο παλιό κείμενο, αντηχεί τις σύγχρονες απόψεις για την χειραφέτηση της γυναίκας. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια στοιχεία στο πρωτότυπο ή αν είναι μια προσθήκη από τον σπουδαίο σκηνοθέτη Isao Takahata και την συν-σεναριογράφο Riko Sakaguchi. Το animation έλκει το στιλ του από την κλασική ιαπωνική αισθητική, με αδρές πινελιές και απαλό χρωματισμό, μια τεχνοτροπία που προσωπικά δεν έχω ξανασυναντήσει (ή δεν θυμάμαι να έχω ξανασυναντήσει). Παρόλα αυτά, αλλάζει πού και πού, ώστε να αποδώσει καλύτερα το επιδιωκόμενο συναίσθημα. Καλύτερο παράδειγμα, φυσικά: Απεικόνιση μια σκηνής του έπους από τον μεγάλο Yoshitoshi Η θέασή της είναι μια γλυκόπικρη εμπειρία, από αυτές που μένουν μαζί σου για πάντα. Καιρό είχε να με συναρπάσει έτσι κάποιο animation.
  15. Έχοντας διαβάσει αρκετά είδη κόμικ, θα μπορούσα να πω πως ένα από τα αγαπημένα μου, είναι τα βιογραφικά γκράφικ νόβελ. Εξερευνώντας το ρεαλισμό στη ζωή του ανθρώπου μέσα από ένα μέσο που χρειάζεται φαντασία είναι κάτι που θεωρώ ελκυστικό και ίσως ρομαντικό. Κάποια στιγμή λοιπόν, έμαθα για αυτό εδώ το έργο του Li Kunwu και μου πήρε μερικά χρόνια, αλλά κατάφερα εν τέλη να το διαβάσω. (πηγή www.politeianet.gr) "Τα Μπανταρισμένα Πόδια" είναι ένα Κινέζικο βιογραφικό γκράφικ νόβελ του Li Kunwu, από τα λίγα που έχουν εκδοθεί εκτός Κίνας. Η αρχική έκδοση, δημοσιεύτηκε το 2013 από τις εκδόσεις Kana, με την Ελληνική μεταγλώττιση να κυκλοφορεί το 2014 από τη Μαμουθκόμιξ. Το έργο, περιγράφει τη ζωή της παραμάνας του, της Τσουνξιού, με βάση τις ιστορίες που έλεγε η ίδια στον συγγραφέα και στην αδερφή του όταν ήταν παιδιά. Η Τσουνξιού, όπως πολλά μικρά κορίτσια της ηλικίας της στη Κίνα, υποβλήθηκε σε μια πρακτική της εποχής, το μπαντάρισμα των ποδιών, όπου δένανε τα πόδια των κοριτσιών από μικρή ηλικία έτσι ώστε να τους δώσουν ένα κομψό σχήμα, αλλά και καταστρέφοντας το ίδιο το πόδι στη πορεία. (πηγή https://www.efsyn.gr/nisides/kare-kare/9955_ta-mpantarismena-podia-tis-kinezikis-epanastasis) Σα βιογραφικό βιβλίο, η ιστορία παρουσιάζει τα γεγονότα που θέλει με τη βοήθεια του προσώπου στο οποίο αναφέρεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αφήγηση γίνεται από τη Τσουνξιού, τη παραμάνα του συγγραφέα. Η ιστορία κυλάει ομαλά στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, αν και αρκετές φορές η ροή της ιστορίας σταματάει και δίνεται έμφαση στη παρουσίαση της Κίνας της εποχής, πράγμα που ενώ δεν είναι κακό, ίσως αποπροσανατολήσει τον αναγνώστη από το κύριο μέρος της αφήγησης. Η εικονογράφηση είναι τέτοια, ώστε να κυμαίνεται μεταξύ ρεαλιστικού σχεδίου και στυλιζαρισμένου. Οι παραμορφωμένες εκφράσεις των ανθρώπων δίνουν μια αληθοφανή παρουσίαση και πιθανόν και μία μικρή δόση της φρίκης της πρακτικής του δέσιμου των ποδιών. Όλα αυτά με λιτή, ασπρόμαυρη εικονογράφηση. Έτσι αποδίδεται καλύτερα και η ένταση και η κοινωνική ζωή της πόλης και γενικά όλης της ιστορίας. Σε γενικές γραμμές ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το οποίο δίνει μια εικόνα της παλαιάς Κίνας και της κοινωνικής ζωής της και προσφέρει μια πρώτη ματιά στον ασιατικό κόσμο με τα ήθη και έθιμά του.
  16. The Gigantic Beard That Was Evil Ο Dave ζει στο νησί ΕΔΩ. Είναι ένα νησί εντελώς καθαρό, απόλυτα τακτοποιημένο, υπερβολικά ασφαλές. Έξω από τα όρια του ΕΔΩ, υπάρχει όμως το μυστηριώδες και τρομακτικό ΕΚΕΙ, αυτό για το οποίο υπάρχουν μόνο ιστορίες και κανείς δε θέλει να μιλάει και να διαταράσσει την απόλυτη ηρεμία και κανονικότητα του ΕΔΩ. Ο Dave είναι ένας "συνηθισμένος" άνθρωπος του νησιού αυτού, με μια απόλυτα τακτοποιημένη ζωή, με μια εντελώς τακτοποιημένη δουλειά στη στατιστική (σε μια εταιρία που δεν ξέρει τι ακριβώς είναι και τι κάνει). Έχει χόμπι τη ζωγραφική και αγαπημένο του τραγούδι είναι το Eternal Flame των Bangles. Το μόνο παράταιρο πάνω του είναι μια εκνευριστική τρίχα κάτω από τη μύτη του, που επιμένει να ξαναφυτρώνει, παρά τις προσπάθειές του να την ξεφορτωθεί. Η πεισματάρα αυτή τρίχα, την ώρα μιας κάποιας παρουσίασης στη ρουτίνα της δουλειάς του, θα γίνει ακόμα πιο απείθαρχη και θα παρασύρει κι άλλες, θα μεγαλώσει και θα γίνει γενειάδα και θα φέρει το χάος του ΕΚΕΙ στο ΕΔΩ, αλλάζοντας για πάντα τη ζωή του Dave και των υπολοίπως κατοίκων του νησιού. Το κόμικ αυτό είναι ένα κόμικ για τις τόσο επίκαιρες τρίχες . Μιλά όμως ακόμα, για την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, το φόβο για το διαφορετικό, την υποψία ότι όλα είναι μάταια, την πίεση της κανονικότητας, τις περίεργες στιγμές που τα πάντα αλλάζουν μονομιάς. Είναι μια καυστική σάτιρα των μήντια, των κοινωνικών σχέσων και των ψευτοφιλοσοφικών θεωριών. Είναι επίσης μια παραβολή για το πως το σύστημα μπορεί να ξεπερνάει τις κρίσεις του και τις ενσωματώνει στην κυρίαρχη αφήγηση. Είναι ένα ιδιαίτερο παραμύθι που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Βραβεύτηκε με Will Eisner Comic Industry Awards Nominee for Best Graphic Album-New, Best Writer/Artist (for Stephen Collins) (2015) και αξίζει σίγουρα να διαβαστεί
  17. Όσο κι αν έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω παρουσίαση για το συγκεκριμένο, οπότε αποφάσισα να διορθώσω αυτήν την παράλειψη. Έχουμε και λέμε: The Walking Dead Σενάριο: Robert Kirman Σχέδιο: Tony Moore, Charlie Adlard Ο Rick Grimes είναι ο σερίφης μιας μικρής πόλης στα προάστια της Ατλάντα. Κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής, δέχεται μια σφαίρα και πέφτει σε κώμα. Όταν ξύπνησε λίγους μήνες μετά, συνειδητοποίησε ότι βρίσκεται μόνος του στο δωμάτιο ενός εγκαταλελειμμένου νοσοκομείου. Ο πραγματικός τρόμος, όμως, ξεκινά όταν ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι εγκατέλειψαν ολόκληρη την πόλη και πλέον οι μόνοι που διαβαίνουν είναι οι νεκροί, οι οποίοι κυνηγάνε να καταβροχθίσουν την ανθρώπινη σάρκα. Ο λόγος που οι νεκροί ξυπνάνε, άγνωστος. Η μοίρα της ανθρωπότητας, άγνωστη. Μπορεί η αρχή να είναι σχεδόν πανομοιότυπη με το «28 Μέρες Μετά», αλλά οι ομοιότητες αρχίζουν και σταματάνε εδώ. Ο Rick θα βρει πολύ σύντομα την οικογένειά του και μαζί με μια ομάδα αγνώστων, θα ξεκινήσει μια ιστορία επιβίωσης, μια επιβίωση που μοιάζει ολοένα και πιο αμφίβολη. Σε έναν κόσμο που ο οποιοσδήποτε μπορεί να πεθάνει ανά πάσα στιγμή, εμείς, ως αναγνώστες, καλούμαστε να δούμε την αποκτήνωση των ανθρώπων, να εστιάσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις και να αναρωτηθούμε ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής και μέχρι που είμαστε ικανοί να φτάσουμε για να προστατέψουμε τα άτομα που αγαπάμε. Πολλά έχουν γραφτεί για το έπος του Robert Kirkman. Και είναι πραγματικά αυτό, ένα έπος. Η σειρά ολοκληρώθηκε σχετικά πρόσφατα, με 193 τεύχη στο δυναμικό του. Σαν σύνολο, δεν πλατιάζει σχεδόν καθόλου και οι κοιλιές είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Όλα τα arcs κρατάνε όσο πρέπει να κρατήσουν, δεν τραβάνε περισσότερο απ' όσο πρέπει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσετε είναι ότι δε θα μπορείτε να σταματήσετε να το διαβάζετε. Όπως ξέρετε, υπάρχει και μια τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο Walking Dead, αλλά σας προτείνω να διαβάσετε το κόμικ. Είναι σαφώς καλύτερο από τη σειρά. Αρχικά, δεν έχει κάτι άπλυτους λιγδιάρηδες hillbilies και η μοίρα πολλών χαρακτήρων είναι διαφορετική από αυτή της σειράς. Κυρίως, ορισμένοι εξ αυτών, έχουν πολύ καλύτερη ανάπτυξη. Ένα από τα στοιχεία που έκαναν εντύπωση με τη συγκεκριμένη σειρά είναι ότι αντί να στραφεί στο συνεχές gore και να το ντύσει με τα ανάλογα χρώματα, επέλεξε να είναι ασπρόμαυρο και να εστιάσει στους ίδιους τους πρωταγωνιστές του. Και ειδικά το κομμάτι του ασπρόμαυρου, λειτουργεί υπέρ του. Βέβαια, πρόσφατα ξεκίνησαν να κυκλοφορούν τα τεύχη σε έγχρωμη επανακυκλοφορία, αλλά καλύτερα να τα αποφύγετε. Το χρώμα πιο πολύ αφαιρεί από την ατμόσφαιρα, παρά προσδίδει. Θα μπορούσα να φλυαρώ για ώρες για το συγκεκριμένο, αλλά δεν έχει νόημα. Καλύτερα να το διαβάσετε. Είναι από τα καλύτερα κόμικ που υπάρχουν. Προσωπικά, πήρα 3 από τα 4 Compendium που έχουν κυκλοφορήσει και συγκεντρώνουν όλη τη σειρά. Μπορείτε να τα βρείτε εύκολα και σε σχετικά καλή τιμή. Πραγματικά, δε βρίσκω κάποιο λόγο για να ΜΗΝ το διαβάσετε. Do it. Do it now.
  18. The Superior Spider-Man, Vol. 1: My Own Worst Enemy Η παρουσίαση αυτή ενδεχομένως να περιέχει spoilers, ειδικά για όσους δε γνωρίζουν το τέλος του Amazing Spider-Man #700. •Ο τόμος αυτός περιλαμβάνει τα πρώτα πέντε τεύχη της σειράς Superior Spider-Man (2013), η οποία ολοκληρώθηκε σε 31 τεύχη και 2 Annuals. •Ο συγγραφέας του κόμικ αυτού,Dan Slott, επιφύλασσε στους αναγνώστες μία μεγάλη έκπληξη στο τέλος της σειράς Amazing Spider-Man, η οποία ήταν τόσο ανατρεπτική όσο και σοκαριστική για τους μακροχρόνιους φίλους του Spidey. Συγκεκριμένα, στο τεύχος #700, επειδή ο Dock Ock a.k.a. Otto Octavius πέθαινε, κατάφερε να βάλει σε εφαρμογή ένα σχέδιο προκειμένου αφενός να «επιβιώσει» και αφετέρου να πάρει εκδίκηση από το χρόνιο αντίπαλο του, Peter Parker. Χρησιμοποιώντας τη ευφυϊα του πέτυχε να αλλάξει σώμα με τον Peter, ο οποίος παγιδεύτηκε στο ετοιμοθάνατο σώμα του Otto. Η ιστορία εκείνη κλείνει με τον Peter να ζητά από τον Otto να τιμήσει το όνομα του Spider-Man. •Στο My Own Worst Enemy, βλέπουμε τα πρώτα βήματα του Dock Ock, ο οποίος έχοντας υιοθετήσει τη διπλή ζωή του PeterParker/Spider-Man, προσπαθεί να γίνει αντάξιος του ονόματος αυτού… με το δικό του τρόπο. Ο Slott εστιάζει στη προσπάθεια του Otto να «προσαρμοστεί» σε αυτή τη νέα ζωή, δίνοντας έμφαση στη σχέση του Otto με τον προσωπικό και επαγγελματικό περίγυρο του Peter. Πρέπει να πω ότι ο Otto ακολουθεί διαφορετικές μεθόδους στην αντιμετώπιση του εγκλήματος απ΄ ό, τι ο Peter, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο ακραίες και δραστικές. Το γεγονός αυτό καθιστά τον νέο «Superior Spider-Man» ξεχωριστό. •Ειδικά μάλιστα, μου φαίνεται ενδιαφέρουσα/αστεία/ creepy η στάση του Otto απέναντι στη MJ, στη θεία May και στους συνεργάτες του στη Horizon Labs. Ωστόσο, ο Slott κάνει μία καλή προσπάθεια στο να κάνει το χαρακτήρα συμπαθητικό, τόσο όσο όμως, ειδικά όταν παρουσιάζει flashbacks από τη παιδική ηλικία του Otto! •Το σχέδιο του Stegman είναι πολύ ωραίο και ταιριάζει με τη νέα, πιο «σκοτεινή» προσέγγιση του Spider-Man. Στο σχέδιο επίσης συμβάλλει και ο Camuncoli, τον οποίο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω στο Athens Con 2019 και να μου υπογράψει αυτό το κόμικ! Γενικά, αν και μου δημιούργησε αρχικά ανάμεικτα συναισθήματα, στη πορεία το «αποδέχθηκα» και μου άρεσε πάρα πολύ! Η σειρά γίνεται όλο και καλύτερη και θέλεις να δεις τη τελική μοίρα του Otto. Είναι ένα πρωτότυπο κόμικ με αστείες και ενδιαφέρουσες ιδέες και το προτείνω σε όλους τους φίλους του Spider-Man!
  19. "Superheroes were the summit of American aspiration and so our children grew up to remind mankind of everything we could ever hope to be..." - Sheldon Sampson (The Utopian) Τι θα γινόταν αλήθεια αν οι πιο δυνατοί υπερήρωες της ανθρωπότητας,έπαιρναν την εξουσία στα χέρια τους και προσπαθούσαν να διορθώσουν το κόσμο;Θα ήταν άραγε καλύτεροι από τους πολιτικούς που μας κυβερνάνε ή μήπως όχι;Την απάντηση μας τη δίνει ο πολυγραφότατος Mark Millar με το Jupiter's Legacy,ένα μίνι έπος που δημιούργησε για λογαριασμό της Image με το πρώτο τεύχος της να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 2013.Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 10 τεύχη(2 σειρές των 5 τευχών) μέχρι στιγμής και ετοιμάζεται και η τρίτη σειρά. Βρισκόμαστε το 1932.Ο Sheldon Sampson έχοντας ζήσει το μεγάλο κραχ του 1929 στο οποίο έχασε τα πάντα,βλέπει τη χώρα του να έχει γονατίσει οικονομικά και τους συνανθρώπους του να ζούνε οι περισσότεροι στην εξαθλίωση..Αρχίζει να έχει κάποια παράξενα όνειρα στα οποία βλέπει ένα μυστηριώδες νησί να τον καλεί...Πείθει το μικρότερο αδελφό του,τον Walter, και τη μέλλουσα γυναίκα του την Grace,μαζί με φίλους του να αρχίσουν να αναζητούν στα πέρατα της Γης αυτό το νησί γιατί γνωρίζει βαθιά μέσα του ότι κάτι καλό θα του συμβεί όταν το βρει...Όταν ο Sheldon μαζί με τους συντρόφους του μετά από αναζήτηση μηνών κατορθώνουν και βρίσκουν το νησί,πραγματικά θα ανταμειφτεί αφού τόσο ο ίδιος,όσο και οι συνεργάτες του θα αποκτήσουν υπερδυνάμεις.Έτσι θα γίνουν υπερήρωες που θα δώσουν ελπίδα και δύναμη σε έναν λαό που έχει υποστεί τις καταστροφικές συνέπειες ενός οικονομικού κράχ και αργότερα και εκείνες ενός ακόμα παγκόσμιου πολέμου....O Sheldon θα γίνει ο Utopian ο μεγαλύτερος ήρωας του αμερικάνικου έθνους και όχι μόνο... ....Αρκετά χρόνια αργότερα τα παιδιά αυτής της πρώτης γενιάς υπερηρώων,έχοντας κληρονομήσει και εκείνα δυνάμεις,δε νοιάζονται να συνεχίσουν στα βήματα των γωνιών τους,και ειδικά τα παιδιά του Sheldon και της Grace,o Brandon και η Chloe.Τα οποία απλά είναι celebrities,εθισμένα στα ναρκωτικά και στην εφήμερη δημοσιότητα...Ο Utopian προσπαθεί να συμμαζέψει όπως μπορεί τα ατίθασα παιδιά του,που μοιάζουν να αποτελούν κηλίδα στη κατά τα άλλα τέλεια ζωή του υπερήρωα...Ο Brandon από την άλλη απλά βαρέθηκε να ζει κάτω από τη σκιά του πατέρα του,ενώ η Chloe περιμένει παιδί από το φίλο της,ο οποίος τυγχάνει να είναι γιος ενός πρώην ήρωα που αργότερα έγινε villain... Ο αδελφός του Sheldon,o Walter,γνωστός πλέον με το όνομα Brainwave,βλέποντας τη πολιτική κατάσταση που κυριαρχεί,υποστηρίζει ότι οι υπερήρωες πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πολύχρωμες στολές που ρίχνουν απλά ξύλο στους κακοποιούς.Υποστηρίζει ότι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μοιάζει να έχει στείλει την Αμερική πίσω στο κραχ του '29.Αυτό θα τον φέρει σε σύγκρουση με τον Sheldon,που υποστηρίζει ότι οι ήρωες πρέπει απλά να είναι υπηρέτες του λαού,και να σέβονται το πρόεδρο και τους πολιτικούς που έχει εκείνος επιλέξει...Όμως ο Walter βλέποντας ότι όσο υπάρχει ο Sheldon δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει τίποτα,θα αρχίσει να διαβάλλει τον ήδη απογοητευμένο Brandon,και να τον γυρίζει ολοένα περισσότερο εναντίων του πατέρα του με καταστροφικές συνέπειες για τον Utopian και την οικογένεια του....Όταν όλα τελειώσουν οι εναπομείναντες υπερήρωες θα είναι άραγε καλύτεροι στο να κυβερνούν τις τύχες ενός λαού; Ο Millar επηρεάστηκε από πολλά στοιχεία και γεγονότα για τη συγγραφή αυτού του κόμικ.Με θέματα όπως τη σύγκρουση νέας γενιάς με τη παλαιότερη(τα παιδιά των ηρώων που δεν επιθυμούν να συνεχίσουν το έργο την γωνιών τους και το θεωρούν ένα βάρος)το καπιταλισμό(σύγκρουση Walter με Sheldon)την ανησυχία για τη (τότε που έγραφε το κόμικ))τρέχουσα οικονομία και τη μεγάλη ύφεση που είχε δημιουργηθεί στις παγκόσμιες αγορές...Ενώ αντλεί πολλά στοιχεία από τη σειρά Star Wars(το βαρύ τίμημα να ακολουθήσεις το legacy των γωνιών σου)τη ταινία King Kong(το μυστηριώδες νησί-αν και δεν είναι όπως νομίζουμε αρχικά)τη Ρωμαική μυθολογία(Jupiter's Legacy) και τη Golden age εποχή των υπερηρώων(όλα ξεκινάνε τη δεκαετία του '30)κατορθώνοντας να συνδυάσει τους υπερήρωες με το αμερικάνικο ιδεώδες. Έιναι αξιοσημείωτο ότι ο Millar σε 5 μόνο (αρχικά) τεύχη κατορθώνει να στήσει ένα ολόκληρο σύμπαν υπερηρώων και να αναπτύξει όλους τους χαρακτήρες του όσο καλύτερα μπορεί.O Utopian(ουσιαστικά μία replica του Superman) που εκτός από αρχηγός των υπερηρώων,προσπαθεί μεν να έχει μία φυσιολογική ζωή(δεν έχει αποκαλύψει ούτε εκείνος ούτε η οικογένεια του τη πραγματική τους ταυτότητα) έχει δε να αντιμετωπίσει τα ατίθασα παιδιά του αλλά και έναν αδερφό που μαζί με τους υπόλοιπους υπερήρωες έχει βαρεθεί να ζει κάτω από τη σκιά του...Η γυναίκα του η Grace που αν και παντοδύναμη σαν Lady Liberty(replica της Wonder Woman) δεν ξεχνάει ποτέ ότι πρώτα απ'όλα είναι μάνα και στέκεται δίπλα στη κόρη της Chloe όταν εκείνη ανακαλύπτει μετά από μία νοσηλεία για υπερβολική δόση,ότι είναι έγκυος... Ο ίδιος ο Millar είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι η βιογραφία της Carrie Fisher έπαιξε και το δικό της ρόλο στη συγγραφή του κόμικ,και το πως η ίδια αισθανόταν με το να μεγαλώνει στη σκιά των δύο διάσημων γωνιών της.Ακόμα ένα στοιχείο από το Star Wars που συνδυασμένο με τις αναμνήσεις της πρωταγωνίστριας του αντικατοπτρίζεται στην ιστορία του Jupiter's Legacy.Το γεγονός όμως που πραγματικά προβληματίζει είναι ότι οι υπερήρωες αποδυκνύονται χειρότεροι τελικά από τους πολιτικούς στο να κυβερνούν μία χώρα.Ο Walter Sampson μαζί με τον ανιψιό του τον Brandon(σε μία σχέση που θυμίζει -πάλι Star Wars-εκείνη του Palpatine με τον Anakin)θα γίνουν οι εγώ-μανιακοί ηγέτες ενός δικτατορικού καθεστώτος,που επιβάλλει τις απόψεις και τις ιδέες του μόνο με τη χρήση ωμής δύναμης...Παρ'όλα αυτά εδώ πρέπει να επισημάνω ότι ο Miller επαναλαμβάνει κάποιες από τις ιδέες του που έχει χρησιμοποιήσει σε παλαιότερες δουλειές του όπως το Authority του Warren Ellis(πάλι για την Image)στο Civil War της Marvel όσο και από το Superman:Red Son για λογαριασμό της DC.Βέβαια είναι παράδοση ειδικά στο χώρο της 9ης τέχνης οι ιστορίες και οι ιδέες να ανακυκλώνονται,αλλά όταν γίνεται από τον ίδιο συγγραφέα σε επόμενη δουλειά του φαίνεται κάπως..Παρ'όλα αυτά το κόμικ κατορθώνει να τραβήξει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και είναι γεμάτο δράση,εντυπωσιακές σκηνές μάχης αλλά και πολλή(και άσκοπη ορισμένες φορές) βία,και σίγουρα να θέλει να δει που θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία. Φυσικά το σχέδιο του Quitely με έναν αέρα ευρωπαικό,για μία ακόμα φορά εντυπωσιάζει με το δυναμισμό του,τις καλοσχεδιασμένες σωματικές ανατομίες των ηρώων,τις ρεαλιστικές εκφράσεις που δίνει στα πρόσωπα των χαρακτήρων,τη λεπτομέρεια στα background τα οποία όμως δεν είναι φορτωμένα και αφήνουν στους ήρωες χώρο να "αναπνεύσουν" καθώς και να αποτυπώσουν με ζωντάνια τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης.Για το συγκεκριμένο είδος ο Quitely αποτελεί τη καταλληλότερη επιλογή συνεργάτη και κατορθώνει για μία ακόμα φορά να επιδείξει μία δουλειά υψηλής ποιότητας,όπως εκείνης που είχε δώσει στο εκπληκτικό All Star Superman με τον Morrison. Το κόμικ ακολούθησε και ένα prequel που ονομάζεται Jupiter's Cycle και επικεντρώνεται στους αρχικούς χαρακτήρες τις δεκαετίες του '40 και του '50 και είναι σχεδιασμένο από τον Wilfredo Torres(Βat Man '66,Shadow) ενώ η τηλεοπτική μεταφορά της ετοιμάζεται από το Netflix μέσα στο 2020. Mία σκοτεινή ιστορία για τη σύγκρουση των γενεών,τη διαφθορά της εξουσίας,την απώλεια και την ξαφνική ενηλικίωση,αλλά για την ελπίδα που ποτέ δε χάνεται,για το μέλλον και τη κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας, όλα δοσμένα μοναδικά από τη συγγραφική πένα του Millar.Το κείμενο θα το βρείτε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  20. Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς το όνομα Alejandro Jodorowsky είναι οι σουρεαλιστικές-avant garde ταινίες του Χιλιανού-Γάλλου καλλιτέχνη όπως το El topo (1970) και the Holy Mountain (1973) που κυριολεκτικά άφησαν εποχή στη μεγάλη οθόνη, δημιούργησαν ολόκληρη σχολή και ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή τους. Ή επίσης οι δουλειές του στο χώρο της 9ης τέχνης με τα science fiction αριστουργήματα όπως οι τριλογίες L'Incal(1980-2014) The Metabarons (1992-2003)μαζί με τους 8 τόμους του The Technopriests (1992-2003). Στο Pietrolino που κυκλοφόρησε αρχικά στη Γαλλία από τις εκδόσεις Les Humanoïdes Associés σε δύο άλμπουμ το 2013, ο μεγάλος δημιουργός κινείται σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια από αυτά που κατά καιρούς μας έχει οδηγήσει με τη φαντασία του για να μας διηγηθεί μία ιστορία βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή και συνάμα μελοδραματική, όπου η μελαγχολία ενός μεγάλου αρτίστα κρύβεται πίσω από ένα βαμμένο πρόσωπο και τις πολυδιάστατες, χορευτικές κινήσεις της παντομίμας. Βρισκόμαστε στη Γαλλία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου όπου η ναζιστική λαίλαπα κυριαρχεί σε όλο το κόσμο. Αφηγητής της ιστορίας μας είναι ο Simio, συνεργάτης του μίμου Pietrolino, που λόγο του νανισμού του έχει αναλάβει τον άχαρο ρόλο του κλόουν-διασκεδαστή στις υπαίθριες παραστάσεις τους, πριν ο μίμος αρχίσει τη δική του παράσταση για ένα κοινό που τις περισσότερες φορές αδιαφορεί για το τι βλέπει μπροστά του. Άλλωστε οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τον καλλιτέχνη μας, να εκφράζει τη δική του αντιπάθεια ενάντια στον Χίτλερ και το ναζισμό, με μία παντομίμα που κάνει κυρίως με τα χέρια του.. Μέσα σε ένα μικρό μπαρ, και δίνοντας μία από τις καλύτερες παραστάσεις του, ο Pietrolino(προδομένος από την ίδια του τη σύντροφο και τον ιδιοκτήτη του μπαρ) θα γνωρίσει προσωπικά τα δεινά του ναζισμού όταν ένα τάγμα θα τον συλλάβει αφού πρώτα ο διοικητής της φρουράς του τσαλαπατήσει τα χέρια, σπάζοντας τελείως τα κόκκαλα και αχρηστεύοντας τα...Ο Pietrolino θα συλληφθεί, και μαζί με τον φίλο του θα περάσουν όλο τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μέχρι τη λήξη του πολέμου...Ακόμα όμως και μέσα στη κόλαση ο Pietrolino με τα σακατεμένα χέρια του θα συνεχίσει να ονειρεύεται για έναν καλύτερο κόσμο, θα συνεχίσει τη παντομίμα του για ένα ανύπαρκτο κοινό, θα συνεχίσει να διατηρεί ένα χαμόγελο στο πονεμένο του πρόσωπο για να μη δείξει σε κανέναν ότι κάτω από τη perfomace του κλαίει γοερά... Η λήξη του πολέμου θα τον βρει να συνεχίζει τις παραστάσεις για μερικά ψίχουλα σε ένα ίδιο αδιάφορο κοινό όπως και την εποχή του πολέμου, μέχρι που θα δει μπροστά του μία νεαρή καλλιτέχνιδα που ειδικεύεται και εκείνη στη τέχνη της παντομίμας, την Alma, και τότε θα νιώσει ξανά και εκείνος πάλι σαν αναγεννημένος άνθρωπος, αφού ο έρωτας θα σκιρτήσει και πάλι στη καρδιά του, και θα δώσει νόημα στη ζωή του αφού θα πάρει τη νεαρή γυναίκα κάτω από τις φτερούγες του για να τη διδάξει τη τέχνη του(ο ίδιος έχει βρει έναν νέο τρόπο να χρησιμοποιεί προς όφελος του τα σακατεμένα του χέρια), όπως εκείνη τον δίδαξε ξανά πως να αγαπά...Μονάχα που τα προβλήματα δεν μοιάζουν να έχουν τελειώσει... Ένα όμορφο, άκρως ποιητικό, μελαγχολικό αλλά και μελοδραματικό κόμικ που αποτελεί σημείο αναφοράς στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στον αγώνα για επιβίωση μέσα σε οποιαδήποτε κακουχία και αν παρουσιάζεται εμπρός μας, το Pietrolino, είναι ίσως από τις πιο αληθινές, τρυφερές και συγκινητικές ιστορίες που έχει ποτέ διηγηθεί ο μεγάλος δημιουργός Jodorowsky. Ένα μείγμα τραγωδίας, κωμωδίας, και ιστορικού δράματος, εικονογραφημένο με έντονη πλαστικότητα και εκφραστική ρεαλιστικότητα-κυρίως στα πρόσωπα-στους χαρακτήρες μαζί με ζωντανά και ζεστά χρώματα, από τον Olivier Boiscommun( Le Livre de Jack,Troll ) το Pietrolino είναι ένα κόμικ που σίγουρα θα κερδίσει τη καρδιά σας. Οι δημιουργοί αφιερώνουν το κόμικ στο μεγάλο δάσκαλο της παντομίμας Marcel Marceau του οποίου ίσως χρησιμοποιούν και πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και βιώματα μέσα στην ιστορία του. Μία υπέροχη, συγκινητική και όμορφη αναγνωστική εμπειρία.
  21. Γεια και χαρά σου, πιστέ αναγνώστη! Είμαι σίγουρος, όπως σε βλέπω και με βλέπεις, ότι γνωρίζεις τις περιπέτειες του Δον Κιχώτη ντε λα Μάντσα, του πιο γενναίου ιππότη που περιπλανήθηκε ποτέ στα χώματα της Ισπανίας! Είμαι εξίσου σίγουρος ότι δεν έχει διαβάσει το βιβλίο του Miguel de Cervantes (φευ! η κατάρα των κλασικών μυθιστορημάτων, όλοι τα εξαίρουν, μα κανείς δεν τα διαβάζει!). Θα έχεις ακούσει για την μάχη με τους ανεμόμυλους ή το πετσόκομμα των προβάτων. Ήρθε η ώρα λοιπόν, αγαπητέ, να τα διαβάσεις όλα αυτά, με σκίτσα και μπαλονάκια! Μπαρμπαδέλια στην υπηρεσία της κλασικής λογοτεχνίας! Το 2015, μια εκδοτική με πολύ μικρή παρουσία στον χώρο, η Χαραμάδα, εξέδωσε μια μεταφορά του κλασικού Δον Κιχώτη. Δημιουργός του κόμικ είναι ο Rob Davis, μια σημαντική φυσιογνωμία των σύγχρονων βρετανικών (εναλλακτικών) κόμικς. Τα επόμενα χρόνια θα ακολουθούσαν μεταφράσεις κι άλλων έργων του Davis, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το ορίτζιναλ κόμικ, λοιπόν, είχε αρχικά κυκλοφορήσει σε δύο τόμους (2011 και 2013), ενώ το 2013 συγκεντρώθηκε σε έναν τόμο, υπό τον τίτλο The Complete Don Quixote. Όλα από την SelfMadeHero. Την υπόθεση του έργου του Cervantes, την ξέρουμε λίγο-πολύ όλοι: ένας γερο-ιδαλγός σε κάποιο ισπανικό χωριό, ο οποίος το 'χασε από το πολύ διάβασμα, πίστεψε ότι είναι ιππότης και αποφάσισε να σώσει τον κόσμο από αιμοβόρους γίγαντες και διαβολικούς νεκρομάντεις. Ο πιστός αλλά χαζός Σάντσο Πάντσα, το περήφανο ψωράλογο Ροσινάντε, η «πανέμορφη» Δουλτσινέα, η έφοδος κατά των ανεμόμυλων κλπ κλπ. Μπορεί να έχετε διαβάσει στα μικράτα σας κάποια παιδική διασκευή ή να έχετε δει (όπως εγώ ) την σειρά κινουμένων σχεδίων ή κάποιο θεατρικό. Το κόμικ κυκλοφόρησε σε έναν ωραίο σκληρόδετο τόμο, στον οποίο αργότερα προστέθηκε ένα dustcover ειδικά για την ελληνική έκδοση Με το παρόν κόμικ ο Davis δίνει την δική του ματιά στις περιπέτειες του Δον Κιχώτη. Και καταφέρνει να ξεχωρίσει. Δεν είναι μια μεταφορά του σωρού, αλλά ένα θαυμάσιο κόμικ. Ένα κόμικ με καρτουνίστικο σχέδιο, ζωντανά χρώματα, γρήγορη ροή, αφηγηματικούς πειραματισμούς και ταυτόχρονα μεγάλη πιστότητα στο πρωτότυπο (απ' ό,τι διαβάζω σε κριτικές). Όσο κι αν εκθειάζουμε τα κλασικά έργα σαν κι αυτό ή την Οδύσσεια ή τους Τρεις Σωματοφύλακες, ανήκουν σε άλλες εποχές και η «αναβίωσή» τους είναι εξαιρετικά δύσκολη. Όμως ο Davis το κάνει να φαίνεται φρέσκο. Την πρώτη φορά που διάβασα το κόμικ, σαφώς μου άρεσε, αλλά δεν ήμουν τόσο ενθουσιασμένος. Ωστόσο, με την δεύτερη ανάγνωση, που πραγματοποιώ αυτές τις μέρες, ανέβηκε αρκετά στα μάτια μου. Και κυρίως κατόρθωσε να μου δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσω το πρωτότυπο. Σε όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμη, το προτείνω με τα χίλια!
  22. Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Γιώργο Τσακιρέλλη σ' ένα φανζίν του 2004. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε ο Χρήστος Σταμπουλής. Πήρε την ιστορία αυτή και την επανασχεδίασε, προσθέτοντας αρκετές ακόμη σελίδες και δημιουργώντας τελικά μια πιο πολύπλοκη (λέμε τώρα) αφήγηση, η οποία κυκλοφόρησε το 2012 σε αυτοέκδοση. Ακολούθησε Ο Αμνός του Θεού, επίσης σε αυτοέκδοση (2013). Το 2015, οι δύο αυτές ιστορίες, συν η πρωτότυπη ιστορία του Τσακιρέλλη και μια νέα περιπέτεια με τίτλο Στον Κάτω Κόσμο, τυπώθηκαν σ' έναν ωραίο σκληρόδετο τόμο από την In-k Situ Comix. Μέρος 1ο: Μαύρη Φουστανέλα Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας ταπεινός τσομπάνης, σε κάποιο λαγκάδι της Πελοποννήσου. Δεν τον κόφτουν και πολύ όλα τα κοσμοϊστορικά που συμβαίνουν γύρω του (η δράση των κλεφτών, η κόντρα οπλαρχηγών και πολιτικών, οι Εθνοσυνελεύσεις, η επέλαση του Ιμπραήμ Πασά κ.λπ.). Όταν, όμως, μαθαίνει ότι κάποιος έκλεψε την πολυαγαπημένη του Μαυροβουλίτσα, ε τότε ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε! Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να είμαι και πολύ αντικειμενικός με το εν λόγω κόμικ, καθώς το διάβασα στα πρώτα μου κομιξο-χρόνια και το εφηβικό μου μυαλουδάκι ανατινάχθηκε από αυτή την ασόβαρα σοβαρή θεώρηση της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Σταμπουλής ανακατεύει στο ίδιο καζάνι τους ήρωες (;) της Εθνεγερσίας και αναφορές στην ποπ κουλτούρα (από το Αστερίξ έως το Muppet Show και το Star Trek). Γελάω ακόμη και σήμερα, ίσως με διαφορετικές σκηνές και για διαφορετικούς λόγους, αλλά γελάω. Και νομίζω ότι η κριτική του στον «μύθο» της Επανάστασης του '21 διαθέτει μια σπάνια διαύγεια, παρότι απλοποιεί τα γεγονότα και τα αίτιά τους χάριν αστεϊσμού. Το σχέδιο δεν είναι ραφιναρισμένο, αλλά λατρεύω τις δυναμικές γραμμές και την γρήγορη σκηνοθεσία, στοιχεία σαφώς επηρεασμένα από τα manga. Σε κάποιους μπορεί να φανεί αλλοπρόσαλλο ή άτεχνο, αλλά δεν είναι έτσι. Γενικά, θεωρώ ότι ο Σταμπουλής διαθέτει μια σχεδιαστική άνεση, την οποία ελάχιστοι Έλληνες δημιουργοί κατέχουν. Μέρος 2ο: Ο Αμνός του Θεού Στο δεύτερο μέρος, η Μαύρη Φουστανέλα ξαναχάνει την Μαυροβουλίτσα και για να την βρει, είναι πρόθυμος να τα βάλει με θεούς και δαίμονες. Κυριολεκτικά. Περνάει από ένα μοναστήρι Σαολίν, πίνει καφεδάκι στην Κόλαση, για να καταλήξει στον Παράδεισο, όπου θα τα βάλει με ολόκληρες διμοιρίες ματατζήδων, τον τραγουδισταρά Χριστό και τον ίδιο τον (αλά Lautréamont) Θεό. Εδώ, όπως γίνεται αντιληπτό, ο Σταμπουλής καυτηριάζει το θέμα της θρησκείας. Ασχολείται όχι μόνο με τον Χριστιανισμό, αλλά γενικότερα με την οργανωμένη λατρεία, από τις μυθολογίες των αρχαίων λαών. Κι εδώ είναι έντονη η διακειμενικότητα, καθώς αναφέρονται ταινίες, τραγούδια και άλλα. Ίσως δεν είναι τόσο γαμάτο όσο το πρώτο μέρος, λόγω των διαλόγων/μονολόγων, που αυξάνονται σε όγκο και αριθμό, αλλά έχει τις στιγμές του (αγαπημένη όλων, η έλευση του από μηχανής θεού θεοκτόνου Kratos ). Το σχέδιο είναι πιο λεπτομερές και καθαρό. Μέρος 3ο: Στον Κάτω Κόσμο Ένα πουλί βγαλμένο από τα παραδοσιακά τραγούδια λέει στην Μαύρη Φουστανέλα ότι Μαυροβουλίτσα δεν υπάρχει πια, έχει κατέβει στον Κάτω Κόσμο. Έτσι, ο ήρωάς μας μπαίνει στην βάρκα του Χάροντα και κατευθύνεται προς τον Κόσμο των Νεκρών. Ωστόσο, η διαδρομή του είναι περισσότερο πνευματική, καθώς οι διάφορες μορφές που θα συναντήσει (από τον Σίσυφο και την Περσεφόνη έως τον Sigmund Freud) θα του πιπιλίσουν το μυαλό με έννοιες όπως Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα, Μητριαρχία και Υποσυνείδητο. Η πλοκή του τελευταίου μέρους είναι υποτυπώδης, με έμφαση στους διαλόγους και ελάχιστη (αντιφασιστική) δράση. Εδώ ο Σταμπουλής έχει μια εμφανώς διδακτική πρόθεση, συνδέοντας θεωρίες αταίριαστες, ιδωμένες όλες μέσα από το προσωπικό του φακό. Δεν λείπει το χιούμορ και η όλη φάση έχει ένα ενδιαφέρον, αλλά πρόκειται σαφέστατα για το πιο αδύναμο από τα τρία κεφάλαια. Δεν θα παρεξηγούσα κάποιον που θα το χαρακτήριζε αχταρμά. ________ Στο τέλος του τόμου υπάρχει ένα εκτεταμένο κι εξαιρετικά ενδιαφέρον «λυσάρι», με σημειώσεις κι επεξηγήσεις για τις πάμπολλες αναφορές του κόμικ. Το οποίο, σε τελική ανάλυση, είναι πολλά παραπάνω από ένα βουκολικό manga, όπως αυτοδιαφημίζεται: μια βίαιη, υπερσεξουαλική φιλοσοφική περιπέτεια δια μέσω των αιώνων, που παρά τις αδυναμίες της καταφέρνει να διασκεδάσει και ταυτόχρονα να προσφέρει πολλή τροφή για σκέψη.
  23. Σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η αμαρτία, είναι επιτακτική η ανάγκη να διαδοθεί ο λόγος του Θεού. Γι' αυτό και ο Winshluss (Vincent Paronnaud) αποφάσισε να δημιουργήσει το In God We Trust. Μέσα από το πεφωτισμένο του σκίτσο και με καθοδηγητή τον Άγιο Φράνκυ (προστάτη της μπίρας και των κόμικς, που τόσο ωραία συνδυάζονται), μας διδάσκει με τρόπο απλό και γοητευτικό τις μεγάλες αλήθειες της Βίβλου. Μας μιλάει για την χρήση ψυχοτρόπων ουσιών στον Παράδεισο, πώς ο Μωυσής τα τακίμιασε με τον Κόναν τον Σουμέριο και για την αφορμή που ώθησε τον Ιησούς να λιώσει στα βάρη και τις κάμψεις. Αμήν. Όπως καταλαβαίνετε, το παρόν κόμικ είναι σατιρικό. Ακολουθώντας τα βήματα των Gotlib και Maëster (οι μεγάλοι «αντίχριστοι» των γαλλικών κόμικς) και με σχέδιο σαφώς επηρεασμένο από τα καλόπαιδα του αμερικανικού underground, ο Winshluss παραδίδει μια χιουμοριστική θεώρηση των ιερών κειμένων και των κακώς κειμένων του Χριστιανισμού. Στο ανίερο αυτό εγχείρημα συμμετέχει επίσης ο Cizo, που σχεδίασε το εξώφυλλο και διάφορες διαφημίσεις (π.χ. πεπαλαιωμένα κρασιά για την Θεία Κοινωνία ) και ο Frédéric Boniaud στον χρωματισμό. Θεωρώ ότι ο τρόπος που ο Winshluss παρωδεί ορισμένα εδάφια της Βίβλου, ιδιαίτερα της Παλαιάς Διαθήκης, είναι φρέσκος και αστείος. Δεν ξέρω τι αντιδράσεις προκάλεσε στην γαλλική κοινωνία, αλλά νομίζω ότι μπορεί να χαρακτηριστεί τολμηρή δουλειά, σε μια εποχή που κατά κάποιο τρόπο όλα επιτρέπονται. Σίγουρα θα αρέσει σε όσους δηλώνουν άθεοι, αγνωστικιστές ή παγανιστές. Ακόμη και ορισμένοι πιστοί, ίσως βρουν μερικά καρέ που θα τους κάνουν να χαμογελάσουν. Το κόμικ κυκλοφόρησε το 2013 από την Les Requins Marteaux, μία από τις εκδοτικές που ξεπήδησε από το κύμα των ανεξάρτητων BD της δεκαετίας του '90 (και στην οποία ο Winshluss πρέπει να έχει κάποια θέση). Το 2015 μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Knockabout, σε μια έκδοση που είναι ολόιδια με την γαλλική.
  24. Τίτλος: Beyond the Western Deep Σενάριο: Alex Kain Σχέδιο: Rachel Bennett, Jerome Jacinto Πρώτη Έκδοση: Νοέμβριος 2013 Κατηγορία: Webcomic, long-form Περιεχόμενο: Περιπέτεια, Φαντασίας Σελίδες: >264 Χρώμα: Έγχρωμο (ΕΓΧ) Περιοδικότητα: Εβδομαδιαία Προέλευση: Αμερικάνικο Φυσική Έκδοση: Τόμος Α’ Τόμος Β’ Ανθρωπόμορφα ζώα, περιπετειώδες κλίμα, και μια εξόρμηση πέρα από το δάσος του Western Deep. Ένα ακόμη ‘καλοκαιρινό’ κόμικ. Μετά από τον μεγάλο πόλεμο, μια εύθραστη ειρήνη επικρατεί ανάμεσα στα Τέσσερα Βασίλεια. Στον Βορρά όμως, καραδοκεί ο κίνδυνος νέας σύρραξης μεταξύ των νομαδικών Ermehn (Ερμίνες) και των μιλιταριστικών Canid (Σκυλιά) που εκδίωξαν τους Ermehn από την γη τους. To δυτικό βασίλειο της Sunsgrove, που αποτελείται από μια σύμπραξη των Tamian (Σκίουροι) και των Lutren (Ενυδρίδες), στέλνει μια ομάδα αντιπροσώπων στον Βορρά ώστε να αποφευχθεί o νέος πόλεμος. Αλλά οι πρωταγωνιστές μας, ο Quinlan και ο Dakkan που είναι παιδικοί φίλοι, και ο Kenosh, πατέρας του Dakkan και βετεράνος του προηγούμενου πολέμου, θα βρουν ότι η διπλωματική τους αποστολή δεν θα είναι καθόλου απλή. Αυτόν τον κόσμο με προφανείς επιρροές από Redwall και Mouse Guard έγραψε o Alex Kain και σχεδίασε με το συμπαθητικότατο καρτουνίστικο της στυλ η Rachel Bennett, που είναι απόφοιτος σχολής κινουμένων σχεδίων (κάτι που φαίνεται έντονα στο σχέδιο της). Ο Φιλιππινέζος Jerome Jacinto κοσμεί τα ενδιάμεσα κεφάλαια σε στυλ digital painting. Και ο Kain και ο Jacinto δουλεύουν ενεργά στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών. Φαινομενικά, θυμίζει κόμικ που θα μπορούσαν να διαβάσουν τα δημογραφικά γκρούπ που θα διάβαζαν ΚΟΜΙΞ ή Αστερίξ. Και όμως, παρόλο που η όλη η ιστορία κυμαίνεται σε επίπεδα PG-13, έχει πασπαλιστεί με μερικά πιο ενήλικα στοιχεία. Θα έλεγα ότι είναι εξίσου προσβάσιμο σε ενήλικες και νεαρούς αναγνώστες. Απλά μην περιμένετε ούτε κάτι μοβόρικο και gritty ούτε μια παιδική ιστοριούλα. Το συνολικό αποτέλεσμα σίγουρα αξίζει, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο webcomic με storyline που έχω διαβάσει. Webcomic
  25. Τίτλος: Daughter of the Lilies Σενάριο: Meg Syverud Σχέδιο: Meg Syverud Χρωματισμός: Jessica Weaver Πρώτη Έκδοση: Οκτώμβριος 2013 Κατηγορία: Webcomic, long-form Περιεχόμενο: Φαντασία, Περιπέτεια, Μυθολογικό Σελίδες: >300 Χρώμα: Έγχρωμο (ΕΓΧ) Περιοδικότητα: 2 φορές/εβδομάδα (Τρίτη-Πέμπτη) Προέλευση: Αμερικάνικη Φυσική Έκδοση: - H Thistle είναι μια μάγισσα που παραμόρφωσε το πρόσωπο της υπό μυστηριώδεις συνθήκες , και ως αποτέλεσμα, το κρύβει πάντα πίσω από μια κουκούλα. Εξ' αιτίας της τερατόμορφης της όψης, οι συγχωριανοί της την κυνήγησαν και την εκδίωξαν. Χωρίς δουλειά ή λεφτά, αναγκάζεται να βρει απασχόληση ως μισθοφόρος υπό τον Orrig, ένα σκυθρωπό όρκ που έχει ξοδέψει πολλά χρόνια σε αυτή την δουλειά και δεν έχει χρόνο για αστεία. Νέοι της συνάδελφοι είναι η Lyra, μια αθυρόστομη ξωτικίνα τοξότρια, και ο Brent, ο γοητευτικός πολεμιστής της ομάδας, που είναι ορκ κατά το 1/4ο. Η ομάδα προσλαμβάνεται για να επιτηρήσει ένα απλό ακαδημαϊκό πείραμα, αλλά η σκοτεινή μαγεία που χρησιμοποιείται δεν μπορεί να ελεγχθεί και σπέρνει χάος... Ξεκίνησε το 2013, από την 25χρονη γραφίστρια Meg Syverud, που ειδικεύεται στον σχεδιασμό storyboard. Τον χρωματισμό έχει αναλάβει η Jessica “Yoko” Weaver. Η Meg ζει στο Λος Άντζελες και ανανεώνει το webcomic της κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Πρόκειται για ένα κόσμο φαντασίας που δεν ξεφεύγει τελείως από τον μεσαίωνα, αλλά παίρνει κάποιες εμπνεύσεις από μεταγενέστερες εποχές καθώς και σε μικρότερο βαθμό, αισθητική από την Άπω Ανατολή. Οι χαρακτήρες και το character design τους είναι εξίσου συμπαθητικοί, ενώ ο χρωματισμός και το σχέδιο αν και όχι τέλεια βαίνουν σε πολύ καλά επίπεδα. Το σενάριο ως τώρα είναι αρκετά προσγειωμένο, με λίγες και γρήγορες μόνο ματιές σε κάποια φοβερή και επική απειλή που πρόκειται να τα ανατρέψει όλα κτλ, κτλ. Θα πρέπει να δούμε που θα το οδηγήσει η δημιουργός για να το κρίνουμε. Webcomic
×
×
  • Create New...