Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2006'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 25 results

  1. Πρόλογος Ας κάνουμε ένα χρονοταξίδι στις αρχές του 2006. Οι εκδόσεις "Κόμπρα Πρεςς" εκδίδουν ένα κόμικ Αραβικής προέλευσης(δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν εκεί κόμικς) ηρωικής φαντασίας, το οποίο ολοκληρώνεται στα τέλη της ίδιας χρονιάς μετά το πέμπτο τεύχος.Το κόμικ παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τον κόσμο του Κόναν του Βαρβάρου, που αποτελεί μπούσουλα για όποιον δημιουργό αποφασίσει να επινοήσει ένα βιβλίο τέτοιας θεματολογίας( εν τω μεταξύ, η ίδια εκδοτική, κυκλοφορούσε και τα Κόναν, τυχαίο- δε νομίζω). Λίγα λόγια για την έκδοση Η έκδοση, πολύ φροντισμένη, με ωραίο, αρκετά χοντρό κι ανθεκτικό χαρτί( όχι ιλουστρασιόν, αλλά αρκετά γυαλιστερό), που βοηθάει την καλύτερη αποτύπωση των( πολύ ζωντανών) χρωμάτων. Η γραμματοσειρά, εκτός από ευανάγνωστη, είναι μεγάλη και γεμίζει τα μπαλονάκια. Εκτίμησα πολύ το γεγονός, ότι στο κέντρο του τεύχους, υπήρχε δωράκι( μια αφίσα του ήρωα), καθώς και το εισαγωγικό σημείωμα( τα οποία βέβαια, παραπέμπουν σε παλαιότερη εποχή- 1970, 1980 κτλ). Οι απόψεις μου Από το πρώτο τεύχος που διάβασα(δεν έχω τα υπόλοιπα τέσσερα) Το σχέδιο δεν μου είπε και πολλά. Αρκετές γωνίες στα πρόσωπα, που θα ταίριαζαν καλύτερα σε ένα πιο χιουμοριστικό κόμικ. Το σενάριο τώρα, ήταν τίγκα στα κλισέ. Γενικά όμως, τα κλισέ, δε θα με ενοχλούσαν-τόσο- εάν δεν υπήρχαν τόσες σεναριακές τρύπες. Είχε προοπτικές να ήταν μια πολύ καλή δουλειά( κι ας ήταν γεμάτη κλισέ και ψιλό- αντιγραφή του Κόναν), αν οι δημιουργοί είχαν αφιερώσει λίγο χρόνο, να σκεφτούν καλύτερα τη δομή και να κλείσουν όοοολες αυτές τις τρύπες. Θα βοηθούσε, πιστεύω, να είχαν στην κατοχή τους παραπάνω σελίδες. Από τη μία μου άρεσε, από την άλλη θεωρώ ότι πρόκειται για αρπαχτή. Οι ήρωες εντελώς επίπεδοι, οι σχέσεις τους καθόλου αληθοφανείς και η πλοκή γρήγορη και γεμάτη τρύπες. Όπως προείπα, θα έπρεπε οπωσδήποτε να υπήρχαν κάποιες επιπλέον σελίδες. Άμα το βρείτε αγοράστε το, δεν θα περάσετε άσχημα, αλλά δεν είναι και αριστούργημα. Βαθμολογία 6/10 Οι εικόνες του πρώτου τεύχους είναι δικές μου και τα εξώφυλλα των υπολοίπων τευχών, είναι από διασυνοριακές αγγελίες
  2. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 24-05-2006 Κυκλοφορία Τόμου της Hachette: 22-11-2019 Το 2004, η Marvel έφερε άλλο ένα μεγάλο όνομα του Χόλιγουντ για να αναλάβει συγγραφικά καθήκοντα, δημιουργώντας για άλλη μια φορά αίσθηση. Αυτή την φορά ήταν ο Τζος Γουίντον, γνωστός από την Buffy και το Firefly, δύο ιδιαίτερα αγαπητές τηλεοπτικές σειρές που είχαν προσδώσει στον συγγραφέα/σκηνοθέτη μεγάλο κύρος ανάμεσα στους οπαδούς. Αντί να αναλάβει κάποιον υπάρχοντα τίτλο, η Μάρβελ θεώρησε σωστό να του δώσει έναν νέο, όλο δικό του. Ο τίτλος ήταν το Astonishing X-Men που ήταν καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, και η συνεργασία του με την εταιρία ήταν τόση καλή, που έφτασε μέχρι και στην ανάθεση της σκηνοθεσίας των δύο πρώτων ταινιών των Εκδικητών. Το περιεχόμενο Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε το run του Γκραντ Μόρισον και χρησιμοποιώντας μεγάλο μέρος εκείνης της σύνθεσης της ομάδας, βλέπουμε την Κίττι Πράιντ να επιστρέφει στους X-Men ως καθηγήτρια, σε μια περίοδο που η εικόνα της ομάδας διαμορφώνεται για να είναι πιο κατάλληλη για δημόσιες σχέσεις υπέρ των μεταλλαγμένων. Αμέσως όμως αντιμετωπίζουν την πρώτη τους σοβαρή κρίση καθώς μια επιστήμων, η Καβίτα Ράο υποστηρίζει πως ανακάλυψε την θεραπεία για το γονίδιο Χ. Οι έσωθεν εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Ακολουθούν σπόιλερς. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Φυσικά η θεραπεία είναι παραμύθι που της έχει τροφοδοτήσει ο εξωγήινος Ουρντ, ο οποίος προσπαθεί να αποτρέψει μια προφητεία που θέλει τον πλανήτη του να καταστρέφεται από έναν μεταλλαγμένο. Αυτό δεν έχει σημασία όμως μιας και δημιουργεί διχασμό ανάμεσα στους μεταλλαγμένους για το αν θα πρέπει να την χρησιμοποιήσουν και αν μπορούν να θεωρήσουν το να είναι κανείς μεταλλαγμένος ασθένεια. Το πιο σημαντικό γεγονός πάντως των πρώτων τευχών είναι πως ο Κολοσσός επιστρέφει από τους νεκρούς. Η σημαντικότητα του διχασμού που μας έδειξε το πρώτο storyline υποβαθμίστηκε δυστυχώς πολύ γρήγορα από τα γεγονότα του House of M. Η συνέχεια μας έφερε την επιστροφή της Κασάντρα Νόβα και της Λέσχης της Κολάσεως την δημιουργία του οργανισμού S.W.O.R.D. και της πράκτωρ Μπραντ, την αποκάλυψη πως το Δωμάτιο Κινδύνου το διαχειρίζεται μια έλλογη οντότητα που επιτίθεται στην ομάδα και την τελική αναμέτρηση με την εξωγήινη φυλή της οποίας ο Ουρντ είναι μέλος. Οι δημιουργοί Ο Γούιντον είναι περισσότερο γνωστός για τους δυνατούς διαλόγους του και την μεστή ανάπτυξη χαρακτήρων και αυτό ακριβώς είναι και το ατού της συγκεκριμένης σειράς. Όχι βέβαια πως δεν είναι καλή η πλοκή και η ανέλιξη. Αν μη τι άλλο έχουμε μια στρωτή και έξυπνη σάγκα με τις κατάλληλες ανατροπές στα κατάλληλα σημεία, αλλά οι διάλογοι του και το συναίσθημα που βγάζουν, παραμένει το σημαντικό κέρδος του αναγνώστη από την ανάγνωση της ιστορίας. Εν πολλοίς, το ηθικό κέντρο της πλοκής είναι η Κίττι Πράιντ, αλλά σε αυτές τις ιστορίες δεν παραμελείται κανείς, ενώ η σχέση του Κύκλωπα με την Έμμα Φροστ περνάει σε άλλο επίπεδο, με τον Σκοτ να ξεκολλάει επιτέλους από το φάντασμα της Τζιν Γκρέι. Όσο για το σχέδιο του Κάσαντει, τι να πει κανείς; Σε αυτή την σειρά δίνει ρέστα εκφραστικότητας και ανατομικής πληρότητας και απλότητας. Πραγματικά a match made in heaven. Οι αργοί ρυθμοί σχεδίασης όμως είχαν στοιχίσει στο πρόγραμμα κυκλοφορίας σε τευχάκια στην Αμερική. Ο Γουίντον είχε αρχικά πρόγραμμα μια ιστορία 12 τευχών η οποία ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2004 και τελείωσε τον Μάιο του 2005. Όταν αποφάσισε να προσθέσει και άλλα 12 τεύχη, χρειάστηκαν να περάσουν 8 μήνες μέχρι να επιστρέψουν, από τον Απρίλιο του 2006 μέχρι και τον Μάρτιο του 2008! Όταν συνειδητοποίησαν πως η ιστορία χρειαζόταν μια μεγαλύτερη κατάληξη, προγραμμάτισαν την τελευταία στιγμή ένα διπλό τεύχος εκτός σειράς, το Giant Size Astonishing X-Men 01, το οποίο βγήκε τον Ιούλιο του 2008. Ο απολογισμός δηλαδή ήταν 4 χρόνια για 25 τεύχη, τα διπλάσια από το κανονικό. Αλλά, θα δείτε πως άξιζε την αναμονή. Στην Ελλάδα Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από την Anubis, στις 24 Μάιου του 2006, ένα μήνα μετά την επιστροφή του τίτλου με το τεύχος 13 στην Αμερική. Αποτέλεσε δε, τον πρώτο τίτλο της εκδοτικής με ιστορία από το κανονικό σύμπαν της Μάρβελ, μιας και είχε ξεκινήσει με τίτλους του Ultimate Universe. Στα εξώφυλλα των τριών πρώτων τευχών αναφέρει πως πρόκειται για μίνι σειρά πάνω στην οποία βασιζόταν η ταινία X-Men The Last Stand, αλλά κανένα από τα δύο δεν ισχύει φυσικά. Πρέπει να τους είχαν δώσει λάθος πληροφορίες όταν πήραν τα δικαιώματα. Οι ρυθμοί κυκλοφορίας θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν τουλάχιστον ιδιόμορφοι, ξεκινώντας πρώτα με μια τριπλέτα διπλών τευχών, με τα πρώτα 2 να βγαίνουν στις 24 του μηνός και το τρίτο δύο μέρες μετά. Μετά από μια παύση έξι μηνών, συνέχισαν με άλλη μια τριπλέτα, που βγήκε στις 15, 20 και 24 του Νοέμβρη. Μια νέα παύση 5,5 μηνών έσπασε με την επόμενη τριπλέτα που βγήκε στις 15 Μάιου, 5 και 26 Ιουνίου του 2007, σε 15νθήμερη κυκλοφορία δηλαδή. Η τελευταία τριπλέτα καθυστέρησε αναγκαστικά καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί η ιστορία στην Αμερική, οπότε το δέκατο τεύχος κυκλοφόρησε στις 28 Μαρτίου του 2008 και τα τελευταία δύο τεύχη βγήκαν στις 2 και 30 Μάιου αντίστοιχα. Δυστυχώς το Giant-Size Astonishing δεν μεταφράστηκε ποτέ στην χώρα μας. Η προσθήκη του την τελευταία στιγμή από την Μάρβελ, πρέπει να δημιούργησε κάποιο μπλόκο με τα δικαιώματα που δεν επιλύθηκε ποτέ. Τα πρώτα έξι τεύχη κυκλοφόρησαν ξανά σε σκληρόδετη έκδοση, μέσα από την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel με τον τίτλο Astonishing X-Men - Το Χάρισμα.
  3. Όλοι αγνοούν τον Πελοπίδα Μπογδανάκη. Είναι σαν να μην υπάρχει, είναι ένα τίποτα. Μέχρι τη στιγμή, που ένας λυσσασμένος (;) φωτογράφος τον δαγκώνει και τον μετατρέπει στον Φωτογράφο, τον νέον υπερήρωα της πόλης, που είναι έτοιμος να ισοοπεδώσει τους κακούς, να σώσει τον πλανήτη και να γοητεύσει τις γυναίκες. Ανάμεσα στους εχθρούς του βρίσκονται ο Φρουτέμπορας, ο Άνθρωπος Χελώνα, ο αδίστακτος Άνθρωπος - Άνθρωπος και διάφορα άλλα αποβράσματα. Αυτή είναι, αν δεν κάνω λάθος, η πρώτη επαγγαλεματική δουλειά του Βαβαγιάννη, ο οποίος συνεργάστηκε με το Σπύρο Δερβενιώτη, για να φτιάξουν αυτό το αποθεωτικά σουρεαλιστικό κόμικ, το σενάριο του οποίου ο Βαβαγιάννης είχε ανεβάσει σε ένα σάιτ, που είχε τότε, όπου το είδε ο Δερβενιώτης και αποφάσισε να το κάνει κόμικ (οι πληροφορίες από αυτή τη συνέντευξη). Ό,τι και να πω για το χιούμορ του κόμικ είναι λίγο. Τρελό και παλαβό, με πάρα πολύ καλές και ορισμένες πραγματικά προχωρημένες ιδέες και, εντάξει, κάποια σημεία, που δεν είναι και τόσο επιτυχημένα, αλλά δεν αλλάζουν σε τίποτα την γενική εικόνα του έργου. Το σχέδιο και τα χρώματα του Δερβενιώτη είναι απλά εξαιρετικά, αφού έχει συλλάβει απόλυτα το πνεύμα και το γράμμα του σεναρίου. Να, εδώ έχουμε μια σκηνή που θυμίζει Mister Invincible, μόνο που προηγείται χρονικά κατά 6 χρόνια περίπου. Κυκλοφόρησαν 2 τεύχη των 48 σελίδων έκαστο, έγχρωμοι, σε μεγάλο σχήμα και μαλακό εξώφυλλο και οι δύο από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, με τους κατάλληλους τίτλους "Πες Τυρί" και "Κοίτα το Πουλάκι" το 2006 και το 2007 αντίστοιχα. Πραγματικά, αξίζει να το ψάξετε. Αν είστε οπαδοί του χιούμορ του Βαβαγιάννη και του σχεδίου του Δερβενιώτη, θα το λατρέψετε. Ίσως ταλαιπωρηθείτε λίγο, γιατί είναι πλέον εξαντλημένο, αλλά εμφανίζονται και κάποια τεύχη σε λογικές τιμές. Τα εξώφυλλα είναι από το Ίντερνετ, οι φωτογραφίες των εσωτερικών σελίδων από εμένα.
  4. Ένας πατέρας αποχαιρετά τη γυναίκα του και την κορούλα του. Ετοιμάζεται για ένα μεγάλο ταξίδι σε μια μακρινή χώρα. Και όταν φτάνει εκεί, ανακαλύπτει έναν άλλο κόσμο, μια άλλη γλώσσα, μια άλλη γραφή, εντυπωσιακά κτήρια, παράξενα ζώα και καινούριους ανθρώπους, με κάποιους από τους οποίους θα δεθεί και θα μάθει τις δικές τους ιστορίες. Το "The Arrival " του Αυστραλού καλλιτέχνη Shaun Tan, ο οποίος, ανάμεσα σε όλα τα άλλα έχει κερδίσει και Όσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους για την κινηματογραφική μεταφορά ενός άλλου έργου του, μιλάει για τους μετανάστες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στις νέες χώρες με έναν αφαιρετικό και πρωτότυπο τρόπο. Το κόμικ δεν περιέχει διαλόγους ή κάποιας μορφής αφήγηση, παρά μόνο εικόνες, που δείχνουν ανθρώπους σχεδιασμένους με μεγάλη αληθοφάνεια μέσα σε ένα σουρεαλιστικό, αλλά σχετικά γνώριμο τοπίο. Όλο το κόμικ χρησιμοποιεί μουντά χρώματα, τα οποία δίνουν την εντύπωση μιας παλιάς φωτογραφίας ή μιας παλιάς ασπρόμαυρης ταινίας, κάτι που υποθέτω, ότι ήταν ακριβώς η πρόθεση του Ταν. Κι αυτό γιατί το κόμικ δεν αναφέρεται σε κάτι άμεσα πολιτικό. Ο πατέρας δεν γίνεται θύμα κάποιων κακών και δεν τον εκμεταλλεύεται κανείς, αν και αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες προσαρμογής, δεν βλέπουμε συνθήκες ακραίας φτώχειας στη νέα χώρα, αντίθετα, οι μετανάστες είναι γεμάτοι ελπίδες, επειδή οι ιστορίες, που έχουν πίσω τους είναι τραγικές. Το κύριο θέμα του κόμικ είναι η νοσταλγία και η επιθυμία για μια νέα ζωή, το όνειρο πολλών μεταναστών και αυτό το κάνει τελικά να είναι αισιόδοξο. Η χώρα υποδοχής και οι χώρες προέλευσης δεν κατονομάζονται, ούτε αναφέρεται κάποια χρονολογία. εξάλλου, ο κόσμος του Σον Ταν δεν είναι ο δικός μας, αλλά μια εναλλακτική πραγματικότητα, η οποία, παρά τις διαφορές με τη δικιά μας, είναι αναγνωρίσιμη. Η ιστορία του πατέρα θα μπορούσε να ήταν η ιστορία εκατομμυρίων ανθρώπων σε αυτόν τον πλανήτη εδώ και πολλούς αιώνες. Ανέφερα κάποια πράγματα για το σχέδιο πιο πάνω, αλλά πρέπει να προσθέσω, ότι το βρήκα απλά υπέροχο. Ο συνδυασμός ρεαλισμού και σουρεαλισμού λειτουργεί άψογα και οι εμπνεύσεις του Ταν (τα διάφορα αντικείμενα στις εικόνες, ο τρόπος που φτιάχνει τα καρέ) απευθύνονται τόσο στο μυαλό, όσο και στην καρδιά των αναγνωστών, επιχειρώντας να μεταδώσουν περισσότερο μια εμπειρία, παρά απλές πληροφορίες. Και το αισθητικό αποτέλεσμα είναι πραγματικά υπέροχο! Ένα πάρα πολύ ωραίο κόμικ, το οποίο μου άρεσε ακόμη περισσότερο, τώρα που το ξαναδιάβασα μετά από πολλά χρόνια. Κάποιοι ίσως πουν, ότι απευθύνεται πρωτίστως σε παιδιά ή νεαρούς εφήβους, αλλά εγώ πιστεύω, ότι έχει πολλά να πει και στους ενήλικες. Έχει πάρει αρκετά βραβεία και πλέον κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ και αξίζει να το ανακαλύψετε, αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  5. Βρισκόμαστε στον Δεκέμβριο του 2006, όταν η εκδοτική Μέδουσα, κυκλοφορεί έναν συγκεντρωτικό τόμο, των 12 άλμπουμ που εξέδωσε το 1991 αυτή σε συνεργασία με το Παρά Πέντε. Ενώ τα αλμπουμάκια, ήταν σε μορφή στριπ, ο τόμος έχει διαστάσεις κόμικ(26x20), χωρίς όμως να επηρεάζεται η δομή των στριπ. Ο τόμος είναι σκληρόδετος, με καλής ποιότητας χαρτί στο εσωτερικό( καθόλου γυαλιστερό βέβαια), αλλά δυστυχώς με αρκετά αδύναμο δέσιμο. Προφανώς δεν θα σάς μείνουν οι σελίδες στο χέρι, όμως- ειδικά κάπου στη μέση του τόμου- φοβάσαι να τό ανοίξεις πολύ. Εννοείται πως και οι 486 σελίδες είναι ασπρόμαυρες, όπως άλλωστε και τα 12 άλμπουμ στα οποία βασίστηκε. Δεν μέ χαλάει, καθώς πιστεύω ότι το χρώμα θα χαλούσε την αίσθηση του στριπ της δεκαετίας του '60. Αυτό που με ενοχλεί, είναι ότι σε ορισμένα καρέ, διάσπαρτα παντού μέσα στον τόμο, οι γραμμές του σχεδίου έχουν τυπωθεί τόσο αχνά, που χάνονται. Επίσης, να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται για τα άπαντα της Μαφάλντα. Εάν θέλετε να αποκτήσετε τα άπαντα, θα πρέπει να αποκτήσετε και το άλμπουμ της Βαβέλ Mafalda 25, μια επετειακή έκδοση που είχε κυκλοφορήσει για τα 25 χρόνια της Μαφάλντα. Σε αυτόν, περιλαμβάνονται όλα στριπ της ηρωίδας, στα οποία θίγονται πολιτικά ζητήματα της Αργεντινής της δεκαετίας του '60. Αυτά δεν είχαν συμπεριληφθεί στα αλμπουμάκια και συνεπώς ούτε σε αυτή την έκδοση. Αυτό συνέβη, επειδή ο μέσος Έλληνας, δεν είναι εξοικειωμένος με αυτές τις καταστάσεις οπότε μεγάλο μέρος του χιούμορ θα χανόταν. Τέλος, η έκδοση δεν περιλαμβάνει κάποιο συνοδευτικό άρθρο( κάτι που θα έπρεπε, κατά την γνώμη μου, αφού πρόκειται για συγκεντρωτική έκδοση).Όσον αφορά τα στριπ, είναι απλά η Μαφάλντα. Το σκίτσο αν και λιτό, πολύ καλοσχεδιασμένο,(κάτι που μού έχει λείψει,να βλέπω δηλαδή κάτι καλοσχεδιασμένο με ελάχιστες γραμμές όμως) . Η Μαφάλντα σαν χαρακτήρας, είναι καυστική, οξυδερκής, γεμάτη αμφισβήτηση και συνάμα χιούμορ. Μακράν από τα πιο φιλοσοφημένα κόμικς κατ' εμέ. Κατά 99,9% θα σάς αρέσει. Εδώ είναι και το πινακάκι που υπάρχει στην Πρωτοπορία. Λεπτομέρειες Ξενόγλωσσος τίτλος MAFALDA ISBN13 9789608338388 Εκδότης ΜΕΔΟΥΣΑ Σειρά Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 1991 Αριθμός σελίδων 486 Διαστάσεις 26x20 Μετάφραση ΤΖΟΥΔΑ ΝΙΚΗ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά) ΚΟΥΙΝΟ
  6. Το Gotham του 2039 είναι μια αστυνομοκρατούμενη πόλη. Οι κάτοικοί της έχουν ξεχάσει όχι μόνο τον Batman αλλά και κάθε έννοια ιδιωτικότητας. Μια νύχτα με καταιγίδα, ωστόσο, ο αστικός μύθος «ζωντανεύει» και τρέχει να γλυτώσει από λυσσασμένα σκυλιά και βίαιους μπάτσους, ενώ αιμορραγεί ακατάσχετα. Ο Batman, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει, έχει μπλέξει σε μια σκοτεινή συνομωσία. Όμως ο κυνηγημένος θα μετατραπεί σε κυνηγό... Είχα κοντά έναν χρόνο να διαβάσω υπερηρωικό κόμικ (αν εξαιρέσω Hellboy, Top 10 και Black Hammer) και νομίζω ότι αυτό συνέβαλε στο να απολαύσω το Year 100. Το οποίο είναι ένα δυναμικό κόμικ, δυστοπικό, χωρίς αχρείαστες υπερβολές. Η ροή είναι εξαιρετική, εν μέρει λόγω της έλλειψης εσωτερικού μονολόγου, πράγμα σπάνιο σε κόμικ του Batman. Αυτό που γούσταρα πάνω απ' όλα, ήταν η απεικόνιση/θεώρηση του χαρακτήρα. Ο Batman του Pope είναι πολύ κοντά στον τρομακτικό Spring-heeled Jack και την άγρια φιγούρα που μας σύστησαν Miller και Mazzucchelli στο Year One. Κι αυτό το εκτίμησα πολύ, γιατί νιώθω, δίχως να έχω συγκεκριμένα επιχειρήματα, ότι τα τελευταία χρόνια ο Batman έχει γίνει πιο «καθαρός» απ' όσο θα έπρεπε (ή, έστω, απ' όσο θα ήθελα προσωπικά). Το artwork είναι κοφτό και τραχύ παρά τα βαριά μελάνια, δημιουργώντας έτσι μια αισθητική που ταιριάζει απόλυτα όχι μόνο στον κόσμο του Batman, αλλά πολύ περισσότερο στον μελλοντικό κόσμο του Batman. Θα ήταν έγκλημα να παραβλέψω την συμβολή του José Villarrubia, ενός από τους κορυφαίους κολορίστες της βιομηχανίας. Μπορεί να έχουμε δει πιο εντυπωσιακές παλέτες από τον Ισπανό, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα χρώματά του αναδεικνύουν και σιγοντάρουν το σχέδιο του Pope. Το Batman: Year 100 δεν είναι άψογο, σε καμία περίπτωση. Η ιστορία δεν παρουσιάζει καμιά φοβερή πρωτοτυπία. Ίσα-ίσα, η ουσία του μυστηρίου είναι ένα χιλιοπαιγμένο κλισέ. Ωστόσο, δεν θα έλεγα ότι χτυπάει τόσο άσχημα, πιθανώς γιατί όλα τα άλλα έχουν γίνει με πολύ ωραίο και ενδιαφέροντα τρόπο. Εν κατακλείδι: ένα διασκεδαστικό Bat-κόμικ, το οποίο μπορεί άνετα να σταθεί δίπλα στα άλλα σπουδαία Bat-κόμικς.
  7. To Sloth αποτελεί μια εξαιρετική σουρεαλιστική ιστορία από τον γνωστό συνδημιουργό του Love and Rockets, Gilbert Hernandez. Sloth(βραδύπους) είναι το παρατσούκλι του πρωταγωνιστή Miguel Serra και ταυτόχρονα το όνομα της μπάντας του. Ο νεαρός Miguel, ένας έφηβος βυθισμένος στην κατάθλιψη και την απόγνωση της καθημερινότητας, κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα που τον απασχολούσαν, εξαναγκάζοντας τον εαυτό του να πέσει σε κόμα. Ένα χρόνο αργότερα και χωρίς καμία ιατρική εξήγηση, καταφέρνει να ξυπνήσει και να έρθει και πάλι στην ενεργητική ζωή. Αυτό που παρακολουθούμε στη συνέχεια, είναι οι αλλαγές που επέφερε η μονοετής "απουσία" του, αναφορικά με τις κοινωνικές σχέσεις του, την κοπέλα του, την μπάντα του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό... Παράλληλα, ο Miguel βασανίζεται από περιέργα-συμβολικά όνειρα, ενώ σταδιακά ξετυλίγεται το μυστήριο και η προιστορία της οικογένειας του. Η γραμμή της αφήγησης είναι αρκετά περίπλοκη και δε μου επιτρέπει να μπω σε περαιτέρω λεπτομέρειες, καθώς ενδέχεται να αποκαλύψω πράγματα που θα καταστρέψουν την εξέλιξης της ιστορίας. Παρότι η ιστορία αρχικά θυμίζει οικογενειακό-κοινωνικό δράμα, η εξέλιξη των πραγμάτων θα σας αφήσει άφωνους. Πρόκειται για μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία που περιλαμβάνει υπερφυσικές καταστάσεις, ονειρική λογική και πολλά άλλα. Εαν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω με μία φράση, θα το ονόμαζα θρίλερ ταυτότητας. Ο Hernandez συχνά ονομάζεται ο David Lynch των κόμικς, κάτι που κατά τη γνώμη μου τον αδικεί, υπό την έννοια οτι ο σουρεαλισμός που κάνει είναι εντελώς διαφορετικός από αυτον του Lynch. Όπως και στον κινηματογράφο, τα είδη του σουρεαλισμού ποικίλλουν και προφανώς ο Lynch δεν τον εφηύρε:) Ο σουρεαλισμός του Gilbert, παρότι αφορμάται από την καθημερινή συνθήκη και το τετριμμένο και το κιτς, αναπτύσσεται σε επίπεδα σεξουαλικότητας, ηθογραφίας και ταυτότητας φύλου. Πρόκειται για μία πολλή ωραία ιστορία, ιδιαίτερα καλοσχεδιασμένη με το απλό και λιτό ύφος του Hernandez που θα προκαλέσει τον αναγνώστη να ξαναδιαβάσει το κόμικ αμέσως μόλις το τελιώσει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον αναζητά κάτι διαφορετικό και προκλητικό. ΥΓ: Οι διαστάσεις είναι 17.78 x 1.27 x 23.5 cm σε μαλακό εξώφυλλο και ασπρόμαυρο εκτός του εξωφύλλου. ΥΓ2: Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  8. Memories of Emanon / Omoide Emanon MAL Status: finished Author: Shinji Kajio Artist: Kenji Tsuruta Volumes: 1 Chapters: 9 Serialization: Comic Ryu Run: 19/9/06 – 19/1/08 Ένα μικρό διαμαντάκι. Συλλέχθηκε σε έναν τόμο και διαβάζεται σε ένα βραδάκι (από εμπειρία μιλώ). Είναι από τα πιο έντονα και συγκλονιστικά μάνγκα που έχουν τόσο μικρή έκταση που έχει τύχει να διαβάσω. Υπάρχει και στα αγγλικά από την Dark Horse! Για να μη χρονοτριβούμε, πάμε στην πλοκή: Στο μακρινό 1967, ο πρωταγωνιστής μας (αν και μάλλον η Emanon είναι η πραγματική πρωταγωνίστρια της ιστορίας ) ανεβαίνει στο καράβι για την Kyushu. Στο κατάστρωμα συναντά μια κοπέλα ονόματι Emanon και γνωρίζονται. Αξιοποιούν τον χρόνο τους πάνω στο καράβι γνωρίζοντας καλύτερα ο ένας τον άλλον και καταλήγουν να μιλούν για το παρελθόν της Emanon. Εκεί έρχεται και η έντονη αποκάλυψη, η οποία είναι όλο το ζουμί της ιστορίας και θεωρώ πως αξίζει τον κόπο να μαθευτεί μέσα στο έργο. Η πλοκή παίρνει μια παραφυσική τροπή, αλλά παρουσιάζει τρομερό ενδιαφέρον και το ερώτημα που τίθεται στο μυαλό του αναγνώστη είναι φοβερό. Η βάση για την ιστορία ήταν μια ρομαντική φαντασίωση του συγγραφέα, ο οποίος ήθελε τάχα να ανέβει σε ένα καράβι και να γνωρίσει τυχαία μια κοπέλα, κάνοντας παρέα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η ίδια η Emanon είναι επίσης μια κοπέλα με τα χαρακτηριστικά που θα άρεσαν στον ίδιο, προσπαθώντας παράλληλα να της δώσει έναν μυστήριο αέρα. Μετέπειτα, εισήγαγε και την πλοκή με το παρελθόν της Emanon και την ταυτότητά της και έγραψε την ιστορία. Το ύφος είναι πολύ άνετο, η ιστορία σε κάνει να ονειρεύεσαι και να ταξιδεύεις παρέα τους. Το art δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια ανάγκη να το σχολιάσουμε. Είναι απλά εξαιρετικό. Πολύ καλό μελάνωμα, εξαιρετική απόδοση των χαρακτήρων και πολυ ρεαλιστικό σχέδιο. Οι χρωματισμένες σελίδες είναι επίσης πολύ εντυπωσιακές. Προσωπικά, το στυλ μού αρέσει πάρα πολύ, είναι αισθητικά αρτιότατο και επίσης πολύ αναγνωρίσιμο. Αξίζει να αναφερθεί πως ο καλλιτέχνης ήταν αυτός που προσέγγισε τον σεναριογράφο για να φτιάξουν το συγκεκριμένο μάνγκα, διότι ο πρώτος είχε εντυπωσιαστεί τρομερά από την ιστορία και ήθελε πολύ να την αναλάβει. Τέλος (προσωπικός σχολιασμός), με εντυπωσίασαν πολύ τα ρούχα που χρησιμοποιήθηκαν στην ιστορία για κάποιον λόγο Φαίνεται πολύ γουστόζικο. Η παραπάνω εικόνα είναι από μια άλλη ιστορία με την Emanon, η οποία δημοσιεύτηκε μετέπειτα, μετά από παρότρυνση του σχεδιαστή. Ονομάζεται Sasurai Emanon και ακολουθεί την ίδια στα ταξίδια της. Είναι εξίσου ενδιαφέρουσα σειρά, πολύ μεγαλύτερη σε έκταση, παρολ'αυτά θεωρώ ότι έχει διαφορετικό ύφος και γεγονότα και πιθανότατα αξίζει μια δική της, ξεχωριστή, mini παρουσίαση. Το αναφέρω πληροφοριακά, σε περίπτωση που κάποιος διαβάσει το παρόν και θέλει κατιτίς παραπάνω. Δυστυχώς, λόγω της φύσεως της ανατροπής που έχει η παρούσα ιστορία, δεν μπορώ να αναλύσω πολλά παραπάνω. Η παρουσίαση θα ήταν σίγουρα πιο ουσιαστική και όχι απλώς μια ξεδιάντροπη διαφήμιση, αλλά τι να κάνουμε! Συνιστάται να το διαβάσει κάποιος τυφλά και να μην τσεκάρει περιγραφές/οπισθόφυλλα, κατ'εμέ. Όχι ότι χαλάει η εμπειρία αλλιώς, απλά φαντάζομαι πως σαν σύνολο θα είναι πιο διασκεδαστικό. Επίσης, στα σχόλια μπορεί να γίνει πιο εκτενής συζήτηση, γιατί σίγουρα έχω κι άλλα να πω
  9. Μπέρμπον, βαρβιτουρικά, μελαγχολία και τζαζ Tardi / Άγρα Καρέ του Ταρντί από τη μεταφορά σε κόμικς του μυθιστορήματος του Μανσέτ, Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής. Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ, Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής. Mυθιστόρημα, μετάφραση από τα γαλλικά: Θοδωρής Τσαπακίδης, Άγρα, Αθήνα 2001, 2019, 208 σελ. Ζακ Ταρντί, Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής. Κόμικς, μετάφραση από τα γαλλικά: Θοδωρής Τσαπακίδης, λέτερινγκ: Παυλίνα Καλλίδου, Άγρα/Βαβέλ 2006, Άγρα, Αθήνα 2021, 78 σελ. Ο Ζακ-Πατρίκ Μανσέτ είναι ένας σημαντικός γάλλος αφηγητής αστυνομικών ιστοριών, με κοινωνικό βάθος. Ο Ζακ Ταρντί είναι ένας σημαντικός αφηγητής ιστοριών με εικόνες που στον Μανσέτ βρίσκει τους ιδανικούς μύθους για να φτιάξει ατμοσφαιρικά νουάρ αφηγήματα που εκτυλίσσονται στο αγαπημένο του Παρίσι, Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής είναι ένα καθηλωτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που έγινε εξίσου καθηλωτικό κόμικς. Ο Ζωρζ Ζερφώ είναι κακός σύζυγος, ακόμα χειρότερος πατέρας, μηχανικός σε μια εταιρεία κατασκευής ηλεκτρικών συσκευών. Δεν έχει κλείσει τα σαράντα, στα νιάτα του συμμετείχε σε αριστερές επαναστατικές οργανώσεις και, τώρα, τον βλέπουμε να τρέχει με το αμάξι του –μια Πορτ ντ’ Ιβρύ– στον εξωτερικό περιφερειακό του Παρισιού. Είναι δύο και μισή το πρωί, μπορεί να ’ναι και τρεις και τέταρτο και ο Ζερφώ έχει πιει τέσσερα μπέρμπον 4 Roses ανακατεύοντάς τα με δύο χάπια ισχυρού βαρβιτουρικού. Αυτός ο συνδυασμός δεν τον νύσταξε, αντίθετα του προκάλεσε «μια τεταμένη ευφορία που κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να μετατραπεί σε οργή ή σε ένα είδος μελαγχολίας, σχεδόν τσεχοφικής»: Στο μυαλό του Ζωρζ Ζερφώ υπάρχει σκοτάδι και σύγχυση ασαφώς μπορούμε να διακρίνουμε κάποιες αριστερές ιδέες. Η μυθολογία του νουάρ 145 χιλιόμετρα την ώρα σε έναν περιφερειακό μέσα σε μια γκρι Μερσεντές, μπέρμπον, βαρβιτουρικά, μελαγχολία και τζαζ μουσική σε στυλ Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ, δηλαδή Τζέρυ Μάλιγκαν και Τσίκο Χάμιλτον, κυρίως. Έτσι ξεκινά το αριστουργηματικό αστυνομικό μυθιστόρημα Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ, αυτού του «μάστορα» του neo-polar (όπως αποκαλείται το νέο γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα) που εισήγαγε το στοιχείο της πολιτικής και τους εξωκοινοβουλευτικούς προβληματισμούς του Μάη του 1968 στο είδος. Ο Ζωρζ Ζερφώ, όμως, θα βγει κάπως βίαια από την ανιαρή και –σχεδόν– ανούσια ζωή του, όταν θα πάει στο νοσοκομείο έναν άνθρωπο, που ο Ζερφώ πιστεύει πως είναι θύμα αυτοκινητιστικού ατυχήματος. Τελικά ο άνθρωπος αυτός καταλήγει στο νοσοκομείο, που τον άφησε ο Ζερφώ χωρίς να ασχοληθεί περαιτέρω, από τις σφαίρες που δέχτηκε στα πλευρά. Ο ηθικός αυτουργός του φόνου του, ο Αλόνσο Εδουάρδο Ρανταμές Φιλίπ Έμερυχ Υ Έμερυχ, ένας αξιωματικός του Δομινικανού Στρατού, πολύ πλούσιος, με μίζερη ζωή, μαθαίνει από τα τσιράκια του, τον Μπαστιάν και τον Κάρλο, για τον Ζερφώ και, φοβούμενος μήπως το θύμα τού είπε κάτι στο δρόμο προς το νοσοκομείο, βάζει τα τσιράκια να τον σκοτώσουν. Ο Μπαστιάν και ο Κάρλο, τα τσιράκια του Αλόνσο, δύο τύποι με περιορισμένο λεξιλόγιο, βαρύ οπλισμό και μια αταίριαστη και καθόλου διακριτική Λάντσια Μπέτα Μπερλίν 1800, πιθανώς εραστές, αποπειρώνται δύο φορές να σκοτώσουν τον Ζερφώ. Τη μία κατά τη διάρκεια των διακοπών του, την άλλη στο Παρίσι, όπου επέστρεψε εσπευσμένα μετά την πρώτη απόπειρα εναντίον του χωρίς να ειδοποιήσει τη σύζυγό του. Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής, δημοσιεύτηκε στη Γαλλία πριν από περίπου πενήντα χρόνια. Ατμοσφαιρικό, γεμάτο αναφορές στην τζαζ μουσική της Δυτικής Ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών, με πλούσιες περιγραφές και σκηνικές αποτυπώσεις που μένουν αξέχαστες, δεν θεωρείται τυχαία ένα από τα καλύτερα και πιο χαρακτηριστικά μυθιστορήματα του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί έναν παντογνώστη αφηγητή, ο οποίος παρέχοντας πολλή πληροφορία στον αναγνώστη άλλοτε υποστηρίζει και άλλοτε υπονομεύει τη δράση. Το αποτέλεσμα είναι ιδιοφυές, καθώς συνεπαίρνει τον αναγνώστη με τη γλαφυρότητα των αφηγήσεων, χωρίς όμως, ποτέ, να τον κουράζει με την ποσότητα της πληροφορίας. Ο Μανσέτ μεταφέρει όλες τις επιρροές και την αγάπη του για πράγματα της καθημερινότητας στην αφήγησή του. Ποτά, τσιγάρο, τζαζ της Δυτικής Ακτής, αυτοκίνητα, κινηματογράφος και κόμικς είναι κάποια από τα πράγματα που αγαπά και ψήγματα των προσωπικών του επιλογών και προτιμήσεων γι’ αυτά μεταφέρει στη γραφή του. Τα βιβλία του Μανσέτ διακρίνονται για το πολύ ψυχρό ύφος τους με την ακραία βία να αναμειγνύεται με καυστικά κοινωνικά και πολιτικά σχόλια. Το ενδιαφέρον του για την πολιτική, και κυρίως για ό,τι θεωρούσε παγίδες και διαβρωτικά στοιχεία του καπιταλισμού, έρχεται μέσα από δυνατές και ξεκάθαρες αναφορές. Γράφει, π.χ., ότι ο Αλόνσο Έμερυχ Υ Έμερυχ είχε επάγγελμά του τον πόλεμο. Τι πόλεμος όμως είναι αυτός αφού ο Δομινικανός Στρατός, στον οποίο και ο Αλόνσο υπηρέτησε, ήταν κάπως απίθανο να εμπλακεί σε εμπόλεμη κατάσταση μιας και ο Άγιος Δομίνικος διαχωριζόταν απ’ όλες τις χώρες –πλην της Αϊτής– από απέραντη θάλασσα; Λάθος, κάθε στρατιώτης συμετέχει στον λεγόμενο «κοινωνικό πόλεμο» φροντίζοντας να εξουδετερώνει τους εκάστοτε ταξικούς εχθρούς. Σε άλλα σημεία, μας δίνει στοιχεία για το αριστερό παρελθόν του ήρωά του, του Ζωρζ Ζερφώ, ενώ στην καλύβα του δεκανέα Ραγκύς βλέπουμε ένα πορτρέτο του Στάλιν. Το «μάθημα» του Μανσέτ ή, καλύτερα, το αφηγηματικό κίνητρό του, είναι πως το κυνήγι του χρήματος και της εξουσίας φθείρουν και, σε συνδυασμό με συγκεκριμένες ιδέες ή την αμοραλιστική πρόσληψη του κόσμου, οδηγούν τάχιστα στη βία. Ο Ζωρζ Ζερφώ, ο ήρωας του συγγραφέα, μαθαίνει ότι η βία μπορεί να τον περιμένει στα λιγότερο πιθανά μέρη: στη θάλασσα όσο κολυμπά, σ’ ένα πρατήριο καυσίμων και πάει λέγοντας. Η ίδια ιστορία με εικόνες Το 2005, η αστυνομική πλοκή του Μανσέτ ενέπνευσε τον Γάλλο αφηγητή κόμικς Ζακ Ταρντί, ο οποίος αποφάσισε να ξαναπεί την ιστορία με τα δικά του μέσα, με εικόνες και πρόζα. Είχε προηγηθεί το πρωτότυπο κόμικς Griffu (στα ελληνικά, στο περιοδικό Βαβέλ, τχ. 32-36), που δεν είχε βασιστεί σε προϋπάρχον έργο του Μανσέτ. Μετά τον θάνατό του όμως, ο Ταρντί μετέφερε σε κόμικς τρία μυθιστορήματα του Γάλλου αστυνομικού συγγραφέα. Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής (2005), την Πρηνή θέση του σκοπευτή (2010) και το μυθιστόρημα Ô dingos, ô châteaux (στα αγγλικά αποδόθηκε από την Fantagraphics ως Run Like Crazy, Run Like Hell, 2011). Το απολαυστικό με τις μεταφορές σε κόμικς του Ταρντί είναι πως, σεναριακά, ο Γάλλος αφηγητής εικονογραφημένων ιστοριών ακολουθεί πολύ πιστά το βιβλίο του Μανσέτ. Παραλείπει πολύ λίγα επεισόδια, που δεν είναι καίρια για τη ροή της αφήγησης, ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί σχεδόν αυτούσιο το κείμενο του πρωτότυπου, πράγμα που τον βοηθά να δώσει στον αναγνώστη περισσότερα στοιχεία για την ψυχοσύνθεση των ηρώων: από την εξοντωτική πληροφορία για την μουσική και τα ποτά που καταναλώνουν, μέχρι το τι βρίσκεται στο κεφάλι τους. Ο Ταρντί επιλέγει τα πιο σωστά κομμάτια για να μας δείξει την ψυχοσύνθεση του Ζερφώ, ενός βολεμένου μικροαστού που, μπλέκοντας σε μια αδιανόητη για τα μέτρα του περιπέτεια, θα γοητευτεί από το περιθώριο και την αναστάτωση αυτή, δεν θα ειδοποιήσει την αστυνομία, αλλά απεναντίας θα αρπάξει την ευκαιρία και θα λερώσει τα χέρια του με αίμα, θα γίνει αγρίμι και κατόπιν θα γυρίσει στην πρότερη νωθρή και βολεμένη κατάσταση. Εξίσου εντυπωσιακό είναι το πώς οι ασπρόμαυρες και παγωμένες παρακείμενες εικόνες, σε εσκεμμένη διαδοχή που υπάρχουν στα καρέ, διασώζουν με τρόπο μοναδικό την κίνηση και την ένταση του μυθιστορήματος και της αφήγησης του πρωτότυπου. Ζοφερές μα συνάμα αστείες (όπως πρέπει) μοιάζουν να ξεπηδούν από κάποιο ιδιότυπο αμερικανικό φιλμ νουάρ της δεκαετίας του 1950, όπως Ο άρχων του κακού (1958) του Όρσον Γουέλς, όπου το είδος παύει να επικεντρώνεται στο μυστήριο, όσο στην ακραία ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων. Χωρίς αυτό να σημαίνει, όμως, πως ενσωματώνει και τα κλισέ ενός αμερικανικού αστυνομικού έργου. Δεν βλέπουμε δηλαδή πυροβολισμούς ατμοσφαιρικά σκηνοθετημένους κάτω από τα μουντά φώτα ενός δρόμου. Όχι. Τίποτα δεν είναι όμορφο και ρομαντικό στην τέχνη του Ταρντί. Ο κομίστας συνδυάζει λεπτομερείς απεικονίσεις των περιβαλλόντων χώρων με τις καρτουνίστικες φιγούρες των ηρώων. Καρτουνίστικες μέχρι να εκραγούν βίαια μπροστά στα μάτια μας. Ο Ταρντί είναι ικανότατος στη φθαρμένη και “γρατζουνισμένη” απεικόνιση ανθρώπων που πίνουν, καπνίζουν, κάνουν έρωτα, οδηγούν μεθυσμένοι κ.ο.κ. Και το βιβλίο του Μανσέτ είναι γεμάτο από τέτοιες σκηνές. Πολύ ώριμος σχεδιαστικά, όταν έφτιαξε το συγκεκριμένο κόμικς, καθηλώνει στην απόδοση του σκοτεινού κλίματος του δάσους αλλά και στην ελαστικότητα των κινήσεων στις σκηνές δράσης. Η μετάφραση του Θοδωρή Τσαπακίδη τόσο στο μυθιστόρημα, όσο και στο κόμικς είναι καλή και πιστή στο πρωτότυπο, ωστόσο το βιβλίο έχει ελλείψεις. Είναι αναγκαίες οι υποσημειώσεις για πράγματα που το ελληνικό κοινό δεν είναι αναγκασμένο να γνωρίζει, όπως η αναφορά στο σταθμό του Μετρό στη Σαρόν. Ο συγγραφέας αναφέρεται στη Σφαγή του Παρισιού (1961) στον συγκεκριμένο σταθμό, όπου σκοτώθηκαν από σφαίρες αστυνομικών του καθεστώτος Βισύ δεκάδες αλγερινοί διαδηλωτές. Ο Ταρντί μεταφέρει άψογα το χιούμορ του Μανσέτ παρουσιάζοντας συγχρόνως το πλήρως απο-ρομαντικοποιημένο βλέμμα του πάνω στο έγκλημα. Δεν υπάρχουν κομψά διαμερίσματα ή ντιζαϊνάτοι εσωτερικοί χώροι, οι εγκληματίες φαντάζουν ανόητοι, όπως και οι πρωταγωνιστές. Τίποτα δεν είναι όμορφο και ωραίο. Τίποτα δεν είναι «τακτοποιημένο». Η ζωή είναι βαρετή. Είναι ίσως η πιο ωραία και πετυχημένη διασκευή μυθιστορήματος σε κόμικς που μπορείτε να διαβάσετε. Πηγή
  10. Σε έναν μεσαιωνικό κόσμο όπου ζουν μόνο πλάσματα του δάσους, τα ποντίκια χτίζουν έναν δικό τους πολιτισμό - δημιουργούν συντεχνίες, φτιάχνουν μύθους και θρύλους, πόλεις-κράτη και παλεύουν να επιβιώσουν απέναντι σε λύκους, φίδια, γεράκια και νυφίτσες. Μοναδικοί τους προστάτες τα ποντίκια της "Φρουράς", ενός τάγματος σωματοφυλάκων που περιπολούν τα περάσματα μεταξύ των οικισμών και φυλάνε τα σύνορα. Ο αμερικάνος δημιουργός David Petersen εμπνεόμενος από την Αρθουριανή εποχή και τους τρεις σωματοφύλακες του Δουμά πηγαίνει το 2006 αυτή του την ιδέα στην Archaia Press και ξεκινά μια εκδοτική κίνηση ενός τίτλου που είναι κάποια, αλλά θα μπορούσε να είναι πολλά περισσότερα. Σεναριακά, ξεκινά μουδιασμένα και άνευρα. Μια ακόμα epic fantasy ιστορία με πρωταγωνιστές ζώα, σε μία post-2000 εποχή όπου ο ανθρωπομορφισμός είχε αρχίσει ήδη να φοριέται πολύ στα indie comics. Αναμενόμενο να είναι γεμάτη με τα κλισέ του είδους - αυτοθυσία, το γνωστό heroe's quest, ένα μυθικό όπλο κ.ο.κ. Μετά τους δύο πρώτους τόμους ξεκινά να ανεβάζει στροφές, βγάζει τον τρίτο που ήταν πολύ δυνατός και σαν ένα ακόμα πυροτέχνημα, τσαφ και έσβησε. Μετά τους τρεις τόμους βγήκε μια τύπου spin-off σειρά τιτλοφορημένη "Legends of the Guard", μια ανθολογία τριών τόμων που έκαναν guest διάφοροι κομίστες και έχει τα αναμενόμενα σκαμπανεβάσματα. Αργότερα εκδόθηκε μια αρπαχτή με τουβλάκια lego, ένα artbook και ένας ακόμα ανεξάρτητος τόμος canon με κάποιες πληροφορίες για τις ζωές των πρωταγωνιστών των δύο πρώτων τόμων (Fall 1152 και Winter 1152). Σχεδιαστικά βελτιώνεται αισθητά από τόμο σε τόμο και καταλήγει σε ένα πλούσιο σχέδιο, λεπτομερές αλλά εύκολο στο μάτι. Το μεγάλο ατού της σειράς είναι το φοβερό lore-building όπου ο δημιουργός δίνει άπλετη πληροφορία σε μορφή έξτρας στο τέλος κάθε τόμου όπου φτιάχνει αναλυτικούς χάρτες (των πόλεων που έχουν εμφανιστεί στην κάθε ιστορία), συζητά για τις ενδυμασίες των ποντικιών ανάλογα τον τόπο, αναπτύσσει τα επαγγέλματα, εξιστορεί συνοπτικά μύθους και θρύλους κλπ. Σε αυτό είναι άψογος και κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε συγγραφέας epic fantasy - να χτίζει σωστά και πλήρως τον κόσμο του. Δεν διαβάζουμε ιστορία μυστηρίου για να αφήνονται πράγματα εσκεμμένα ασαφή, και σε πολλές σειρές φαντασίας (κυρίως βιβλία) συμβαίνει αυτό και αφήνει κακή γεύση. Γενικά είναι μια τίμια σειρά που θα ευχαριστηθεί κάποιος, αλλά που σταμάτησε πολύ νωρίς και ο δημιουργός της αναλώθηκε σε φαντεζί συνεργασίες και ανθολογίες και παράτησε την σειρά αυτή καθεαυτή. Σαν άλλος Martin δηλαδή, μιας και το Mouse Guard άνετα το λες και ένα GoT απλά πιο εξευγενισμένο και με λιγότερο σεξ. Και με ποντίκια. Η σειρά πάντως έχει τρελό fanbase και φανατικό κοινό που την ακολουθεί και δημιουργεί από animated films στο yt και fan-art μέχρι μίνι νουβέλες και petitions για να γίνει επιτέλους ταινία από την fox/disney (η οποία έφαγε άκυρο).
  11. “Is it truly better to die free than to live life in captivity ?” Το παραπάνω αποτελεί ένα ερώτημα το οποίο θίγει ο πολυβραβευμένος Brian K. Vaughan στο graphic novel «Pride of Baghdad» που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2006. Όταν οι Αμερικανικές Δυνάμεις βομβάρδισαν το Ιράκ το 2003, τέσσερα λιοντάρια δραπέτευσαν από το ζωολογικό κήπο της Βαγδάτης. Τα λιοντάρια αυτά επιτέλους ελεύθερα, τριγυρνούν απεγνωσμένα στους δρόμους της Βαγδάτης προκειμένου να επιβιώσουν. Ο συγγραφέας εμπνέεται από τα αληθινά γεγονόντα προκειμένου να δημιουργήσει μία ιστορία που θίγει πολλά ερωτήματα για τη φύση του πολέμου. Σε αυτό το κόμικ, πρωταγωνιστές είναι τα ίδια τα λιοντάρια: ο Zill, η σύντροφος του, Noor, o Alli (το παιδί τους) και η Safa, μία άλλη λιονταρίνα. Κάθε ένα από αυτά τα λιοντάρια ενσαρκώνει μία διαφορετική οπτική γωνία για τον πόλεμο στο Ιράκ. Το κόμικ αυτό περνάει πολλά μηνύματα στον αναγνώστη, ενώ διαθέτει συμβολισμούς και παραλληλισμούς. Ως εκ τούτου, την ιστορία αυτή μπορεί να την απολαύσει ο αναγνώστης σε πολλαπλά επίπεδα. Ο Vaughan χρησιμοποιεί λίγους διαλόγους, αλλά ενίοτε με βαθύ νόημα. Γενικά αποτελεί ένα κόμικ που διαβάζεται σχετικά γρήγορα και επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις, καθώς σου δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψεις καινούργια πράγματα κάθε φορά. Μπορεί να σου τη χαρίσει την ελευθερία κάποιος; Ή την κερδίζεις με αποφασιστικότητα και θυσίες; Το κόμικ αυτό είναι σχεδιασμένο από τον Niko Henrichon. Το σχέδιο του είναι λεπτομερές, διαθέτει όμορφες οπτικές γωνίες, ελκυστική αποτύπωση του περιβάλλοντος και εκπληκτική καταγραφή των εκφράσεων των ζώων. Παράλληλα, η παλέτα του έχει τόσο θερμά, όσο και πιο φωτεινά χρώματα, με ιδιαίτερη έμφαση στο κόκκινο, κίτρινο και το πορτοκαλί. Το σχέδιο του Henrichon δε κουράζει στο μάτι και το βρήκα ελκυστικό. Το graphic novel μού δημιουργεί πολλά συναισθήματα, έχει στοιχεία που με συγκίνησαν και μεταδίδει στοχευμένα τη ψυχική κατάσταση των ζώων που έχουν βρεθεί στη μέση ενός πολύ βίαιου και καταστροφικού, ανθρώπινου πολέμου. Τo IGN το χαρακτηρίζει ως το καλύτερο graphic novel που κυκλοφόρησε το 2006 και «modern classic». Το κόμικ το προτείνω σε όσους έχουν διάθεση να διαβάσουν μία δυνατή ιστορία που καλλιεργεί πολλούς προβληματισμούς, καθώς εννοείται και στους φανατικούς του Brian K. Vaughan. Το κόμικ αυτό έχει βγει και σε ελληνική έκδοση, από την Anubis. “There's an old saying, Zill. Freedom can't be given, only earned.”
  12. Πρωτότυπος τίτλος: Le petit bleu de la côte ouest (Les Humanoïdes associés, 2005) Λίγη ιστορία πρώτα: ο Ζακ Ταρντί είχε συνεργαστεί με το Μανσέτ το 1978 σε ένα κόμικ με τον τίτλο "Griffu", το οποίο ήταν πρωτογενές υλικό, δεν βασιζόταν δηλαδή σε προϋπάρχον μυθιστόρημα του Μανσέτ. Το κόμικ το διαβάσαμε στα τεύχη 32-36 του περιοδικού "Βαβέλ", αλλά δυστυχώς δεν το είδαμε ποτέ αυτόνομο σε μορφή άλμπουμ στα ελληνικά. Αρκετά μετά τον πρόωρο θάνατο του Μανσέτ (το 1995), ο Ταρντί αποφάσισε να μεταφέρει τρία μυθιστορήματα του Μανσέτ σε μορφή κόμικ, αυτό εδώ (το 2005), την "Πρηνή Θέση του Σκοπευτή" (το 2010) και το "Ô dingos, ô châteaux!" (αγγλικός τίτλος: "Run Like Crazy, Run Like Hell", που δεν νομίζω ότι έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά σε οποιαδήποτε μορφή) (το 2011). Σεναριακά, ο Ταρντί ακολουθεί πολύ πιστά το βιβλίο, παραλείποντας ελάχιστα επεισόδια και χρησιμοποιώντας σχεδόν αυτολεξεί την αφήγηση του Μανσέτ, κρατώντας ακόμη και σημεία, που φαινομενικά δεν χρειάζονται για την υπόθεση, αλλά δείχνουν την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών, όπως για παράδειγμα την εξαντλητική περιγραφή των όπλων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να "φορτώνει" σε κάποιες στιγμές το κόμικ με αφήγηση, αλλά από την άλλη, αυτά τα κομμάτια είναι απαραίτητα, επειδή το κόμικ δεν στηρίζεται παρά ελάχιστα στο διάλογο και καθόλου στον εσωτερικό μονόλογο. Με αυτόν τον τρόπο, κρατά ατόφια την προβληματική του Μανσέτ και δεν προδίδει το ύφος του. Ο Μανσέτ και ο Ταρντί ξεκινούν το βιβλίο από το τέλος και ουσιαστικά μας αποκαλύπτουν την έκβαση της ιστορίας. Το γιατί όμως, θα μείνει για πάντα ασαφές: όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν εξαιτίας της τύχης, τίποτα δεν έχει προσχεδιαστεί, ο πρωταγωνιστής Ζωρζ Ζερφώ βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν κυκεώνα, που απειλεί την ίδια του την ύπαρξη, χωρίς να το θέλει και χωρίς να το καταλαβαίνει. Μπλέκει σε μια υπόθεση, που τον ξεπερνά, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί, αντιδρά σπασμωδικά, αλλά επιτυχώς, χάρη στην τύχη του και μόνο και αποδέχεται τη μοίρα του, προκειμένου να επιβιώσει και μόνο στο τέλος αποφασίζει να δράσει πραγματικά. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών, ο Ζερφώ θα απολέσει τη μικροαστική του ταυτότητα του μεσαίου στελέχους και του βαριεστημένου οικογενειάρχη, θα γίνει απόκληρος, παρίας, θήραμα και εν τέλει κυνηγός, αλλά στο τέλος θα επιστρέψει στη μικροαστική του φωλιά, έστω και με τα χέρια βαμμένα με αίμα. Προκειμένου να επιζήσει, ο Ζερφώ θα αναγκαστεί να απεκδυθεί την ταυτότητά του και να γίνει ένας άλλος, αρχικά ένας ανώνυμος και στη συνέχεια να υιοθετήσει ένα ψευδώνυμο, κινήσεις που συμβολίζουν τη μεταμόρφωσή του. Ταυτόχρονα, η μεταμόρφωση αυτή συντελείται και μέσω της χωρικής μετατόπισης της δράσης: ο Ζερφώ ξεκινάει από το Παρίσι και τα τουριστικά θέρετρα, για να καταλήξει μέσα στο δάσος, μακριά από τους ανθρώπους, για να ακολουθήσει στη συνέχεια την αντίστροφη διαδρομή. Το πιο εντυπωσιακό όμως σε όλα αυτά, είναι η ευκολία με την οποία ο πρωταγωνιστής πράττει, όσα πράττει. Από την αρχή μαθαίνουμε, ότι είναι ένας μάλλον άχρωμος και βολεμένος μικροαστός ("στο μυαλό του υπάρχουν κάποιες ασαφείς αριστερές ιδέες", όπως γράφει στις πρώτες σελίδες ο Μανσέτ) και ότι δεν είναι ικανοποιημένος με τη συζυγική του ζωή, ούτε ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη δουλειά του. Ίσως για αυτό το λόγο, θα υιοθετήσει χωρίς καμία δυσκολία την ταυτότητα του πληγωμένου ζώου και θα βυθιστεί στην παρανομία, αντί να απευθυνθεί στην αστυνομία, επειδή κατ'ουσίαν διψάει για κάτι άλλο: όπως όλοι οι ανικανοποίητοι και καταπιεσμένοι μικροαστοί, έτσι και ο Ζερφώ, ψάχνει μια ευκαιρία, μια αφορμή, για να επιστρέψει σε μια πρωτόγονη κατάσταση, στην οποία δεν θα υπόκειται σε κανένα περιορισμό. Για αυτό το λόγο, οι αντιδράσεις του είναι τυχαίες, χωρίς σχέδιο, επειδή αντιδρά ενστικτωδώς, σαν ζώο που παλεύει για την επιβίωσή του και φαίνεται μάλιστα από ένα σημείο και μετά να το απολαμβάνει. Αν στο τέλος του βιβλίου είχε απαρνηθεί τη μικροαστική ταυτότητά του, θα ήταν ο απόλυτος επαναστάτης, η επιστροφή του όμως στην τακτοποιημένη ζωή του, τον καθιστά εν δυνάμει επικίνδυνο, αφού πλέον, σαν ένα αρπακτικό, έχει γευτεί το αίμα και φαίνεται να το απολαμβάνει. Σχεδιαστικά, ο Ταρντί, που ήταν 59 ετών, όταν δημοσίευσε το κόμικ και ήδη καταξιωμένος και πολύ διάσημος, έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα σχεδιαστικής ωριμότητας και εικονογραφεί εξαιρετικά το βιβλίο. Οι πρωταγωνιστές έχουν ένα κουρασμένο, νυσταγμένο, νωθρό βλέμμα, σε απόλυτη αντιστοιχία με την παθητικότητα, που τους διακρίνει στο βιβλίο του Μανσέτ, οι σκηνές δράσης είναι καθηλωτικές και η λεπτομέρεια του Ταρντί αποστομωτική σε ορισμένα σημεία, όπως στην απεικόνιση του δάσους, που φαντάζει πολύ απειλητικό, οι νυχτερινές σκηνές είναι εξαιρετικά σχεδιασμένες και οι σκηνές βίας πραγματικά ανατριχιαστικές, αλλά το κυριότερο είναι η σκηνοθεσία του Ταρντί, που συλλαμβάνει όλη την ουσία του μυθιστορήματος του Μανσέτ, χωρίς να προδώσει τίποτα κατά τη μεταφορά του σε κόμικς. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2006, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την έκδοσή του στη Γαλλία. Η έκδοση ήταν συνεργασία της Άγρας και της Βαβέλ και είναι πραγματικά πολύ ωραία, σκληρόδετη, με ωραίο, ιλουστρασιόν χαρτί. Περιέχει μια σύντομη εισαγωγή για το κόμικ από το Γάλλο κριτικό François Guérif, που υπήρχε και στην πρωτότυπη έκδοση και τίποτα άλλο. Στα αγγλικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο "West Coast Blues" από τη Fantagraphics to 2009 και ξανά το 2020 από τηνίδια εταιρεία στον τόμο"Streets of Paris, Streets of Murder: The Complete Noir Stories of Manchette & Tardi Vol. 1" μαζί με το "Griffu". Η μετάφραση είναι η ίδια του βιβλίου, από το Θοδωρή Τσαπακίδη, και είναι καλή, πιστεύω όμως, ότι υπάρχει όμως μεγάλο πρόβλημα με την επιμέλεια του κειμένου, επειδή δεν εξηγούνται πολλά πράγματα, που χρειάζονται εξήγηση για το ελληνικό κοινό. Είναι, κατά τη γνώμη μου, απαράδεκτο, να διαβάζεις πχ στη σελίδα 25 του κόμικ για το σταθμό του Μετρό στη Σαρόν και για ανθρώπους που βγήκαν ζωντανοί από εκεί και ότι ένας από αυτούς πήγε και πλάκωσε έναν αστυνομικό και να μην υπάρχει μια υποσημείωση, σχετικά με το τι συνέβη (σε περίπτωση που αναρωτιέστε, να τι έγινε). Δυστυχώς, το ελληνικό κόμικ είναι προ πολλού εξαντλημένο. Να σημειώσω με την ευκαιρία (ίσως να το έχω γράψει και σε άλλο σημείο του φόρουμ, ειλικρινά δεν θυμάμαι), ότι και ο ίδιος ο Μανσέτ ήταν λάτρης των κόμικς και μετέφρασε στα γαλλικά το "Watchmen" του Άλαν Μουρ και μάλιστα η μετάφρασή του κυκλοφορεί ακόμη στη Γαλλία. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: comicdom.gr Μια εξαιρετικά εμβριθής ανάλυση για το βιβλίο
  13. Από το δίδυμο Brubaker-Phillips έχουμε δει πολλές καλές δουλείες. Από το αριστουργηματικό Sleeper που μπλέκει το υπερηρωικό με το noir, το Fatale που αποτελεί μια μίξη λαβκραφτικού τρόμου και noir μέχρι το πρόσφατο Fade Out, οπότε οι συστάσεις μάλλον περιττεύουν. Όμως τούτο εδώ το κόμικ, κατά την κρίση του υποφαινόμενου, αποτελεί το magnum opus τους. Τι είναι λοιπόν το Criminal ; Ένα καθαρό νουάρ κόμικ. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Είναι όμως ένα κόμικ που άνετα μπορεί να στέκεται δίπλα στα ιερά τέρατα της νουάρ λογοτεχνίας. Το Criminal, αποτελείται από έξι ιστορίες: Coward, Lawless, The Dead and the Dying, Bad Night και The Last of the Innocent για να τις πούμε με την σειρά που βγήκαν μέσα σε ένα διάστημα έξι ετών από το 2006 έως το 2011. Βασικά λέω ανακρίβειες αλλά θα επανέλθουμε αργότερα σε αυτό. Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών του είναι... τι άλλο; Εγκληματίες. Από τον Leo Patterson, τον πλέον επιδέξιο πορτοφολά της πόλης, τον Tracy Lawless πεζοναύτη που γυρνάει για να εκδικηθεί την δολοφονία του αδερφού του, ως τον Sebastian Hyde τον νυν αφεντικό του υποκόσμου το καστ συμπληρώνεται από μια πληθώρα περιθωριακών στοιχείων που όλοι έχουν σαν κοινό σημείο ένα συγκεκριμένο μπαράκι-καταγώγιο, το Undertown γνωστό και ως Undertow καθώς το νέον του ή έχει από καιρό πάψει να ανάβει (αν το βρείτε προσέξτε μην ενοχλήσετε κανένα θαμώνα και κυρίως όχι το αφεντικό του, τον Gnarly). Όπως καταλάβατε λοιπόν όλες οι ιστορίες συμβαίνουν στο ίδιο σύμπαν όμως το καλό είναι ότι μπορούν να διαβαστούν αυτόνομα και με όποια σειρά θέλει ο καθένας. Μέσα στις σελίδες του θα βρείτε τα πάντα, μαφιόζους, διεφθαρμένους αστυνομικούς, συνωμότες businessmen και φυσικά τις απαραίτητες femme fatales. Όλοι οι χαρακτήρες που εμφανίζονται έχουν την δική τους ξεχωριστή ιστορία και εμείς τους βλέπουμε καθώς πέφτουν όλο και πιο χαμηλά εξαιτίας των (προδιαγεγραμένων; ) επιλογών τους. Οι φιγούρες τους είναι αναγνωρίσιμες και χαρακτηριστικές για το είδος, όμως αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι μπορείς να προβλέψεις την εξέλιξη της ιστορίας και οι ανατροπές δεν είναι λίγες. Το σχέδιο από τον Sean Phillips είναι το πλέον κατάλληλο για την αφήγηση των ιστοριών και σίγουρα ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο χρωματισμό του κόμικ από τον Val Staples. Πραγματικά, καθώς ανοίγεις το Criminal βυθίζεσαι στον κόσμο της νύχτας, όπου οι σκιές είναι πολλές και ο φωτισμός χαμηλός να προέρχεται από τις νέον επιγραφές, από μαγαζιά του υποκόσμου, κακόφημα στέκια, στριπτιτζάδικα, από τις σειρήνες των περιπολικών και γιατί όχι; ενίοτε και από φωτιές. Η σκηνοθεσία σε κάνει πραγματικά να αφήνεις την άνεση του καναπέ, του γραφείου, γενικά του μέρους όπου ασφαλής και ήσυχος διαβάζεις ιστορίες για επικίνδυνους τύπους και να μεταφέρεσαι ακριβώς εκεί που συμβαίνει η δράση. Φυσικά όλα τα κεφάλαια του βιβλίου είναι εξαιρετικά. Όμως προσωπικά ξεχώρισα δυο ιστορίες ως αγαπημένες. Η πρώτη είναι το Bad Night όπου ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας πρώην πλαστογράφος, χήρος και νυν σχεδιαστής κόμικ στριπς σε εφημερίδα, που ζει μια σχετικά ήσυχη ζωή κατά τα φαινόμενα. Οία θα αλλάξουν όμως όταν θα γνωρίσει μια σαγηνευτική κοκκινομάλλα, που θα τον μπλέξει πάλι με το έγκλημα. Αγαπημένη ιστορία για το σενάριο της και το πως παίζει με την πραγματικότητα και το τι γίνεται στο κεφάλι του ήρωα. Η δεύτερη ιστορία που θεωρώ ότι ξεχωρίζει από μια συλλογή εξαιρετικών, είναι το Last Of The Innocent και είναι μια ιστορία με στοιχεία παρμένα από κόμικς τύπου Archie, μάλιστα παρεμβάλλονται και μονοσέλιδα flashbacks, σχεδιασμένα σε καρτουνίστικο στυλ Archie. Απλά καταπληκτική. Και οι δυο ιστορίες εντάσσονται στις πιο "πειραματικές" ας πούμε του κόμικ. Όπως καταλαβαίνετε, κατατάσσω το Criminal στα καλύτερα κόμικς που έχω διαβάσει και οι δυο deluxe τόμοι που περιλαμβάνουν το σύνολο των ιστοριών καθώς και μπόνους υλικό με σχέδια και εκθέσεις για νουάρ ταινίες που δημοσιεύονταν στα τεύχη του Criminal αποτελούν καμάρια στην συλλογή μου. Επίσης είναι από τα σπάνια κόμικς που έχουν το πλεονέκτημα ότι ξαναδιαβάζονται άνετα και αφήνουν την ίδια ικανοποίηση. Φυσικά λοιπόν και σας το προτείνω να το διαβάσετε. kwtsoκλιμακα 9,5/10. A ! Ξέχασα να σας πω για την ανακρίβεια. Ο βασικός κορμός των ιστοριών όντως τελείωσε κάπου στο 2011 αλλά το 2015 κυκλοφόρησε το one shot τευχάκι με τιτλο Criminal: Savage με υπόθεση που εκτυλίσσεται κάπου στην πρωτόγονη περίοδο. Ακόμα αν και η αρχική έκδοση είναι από την Icon (imprint της Marvel) οι τόμοι έχουν επανεκδοθεί από την Image. Ακόμα, από τον Γενάρη του 2019 οι δημιουργοί επέστρεψαν στην σειρά για να διηγηθούν νέες ιστορίες, μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 8 τεύχη. Περισσότερα για αυτά, όταν διαβαστούν!
  14. Περιέχει τα : Drax the Destroyer 1-4; Annihilation Prologue, 1-6; Annihilation: Nova 1-4; Annihilation: Silver Surfer 1-4; Annihilation: Super-Skrull 1-4; Annihilation: Ronan 1-4; Annihilation: Heralds of Galactus 1-2, Annihilation: Nova Corps Files O Annihilus, κυρίαρχος της Negative Zone, κύρηξε τον πόλεμο απέναντι στο σύμπαν της των ηρώων της Marvel. Καταστρέφοντας πρώτα το Nova Corps, ο Richard Rider, γνωστός ως Nova, ως μόνος επιζήσας, με την βοήθεια του Drax the Destroyer, αναλαμβάνουν να οργανώσουν την αντίσταση. Καθώς οι ορδές του Annihilus ψάχνουν τον Silver Surfer, εκείνος αναζητάει τον παλιό του αφέντη, τον Galactus, για να αντιμετωπίσουν μαζί τον κοινό εχθρό. Ο Super-Skrull αποφασίζει να αντιταχθεί του Annihilus για να σώσει τον γιο του και ο Ronan the Accuser, πολεμάει να καθαρίσει το όνομα του, ανάμεσα σε άλλους, και απέναντι στην Gammora. Ο Thanos και ο Annihilus σχηματίζουν μια ανίερη συμμαχία, αλλά ο Τιτάνας έχει δικά του σχέδια πίσω από αυτή. Ο Nova, μαζί με τους Ronan, Drax και Gammora καταλήγουν να είναι η τελευταία γραμμή άμυνας της Γης απέναντι στο κύμα των δυνάμεων του Annihilus, ο οποίος έχει καταφέρει να συλλάβει τον Galactus, και να χρησιμοποιεί την κοσμική του δύναμη που καταστρέφει ολόκληρους πλανήτες. Την λύση τελικά θα προσπαθήσει να δώσει ο Thanos, προδίδοντας στην πορεία τον Annihilus, αλλά ο Drax, στην ασταμάτητη του προσπάθεια να σκοτώσει τον τρελό Τιτάνα, δεν το γνωρίζει αυτό. Και καθώς όλα οδηγούνται στην τελική αναμέτρηση, προαιώνιοι εχθροί θα προκύψουν ως απρόσμενοι σύμμαχοι, καθώς όλα οδηγούν στην τελική αναμέτρηση. Να ξεκινήσω λέγοντας ότι γενικά δεν διαβάζω το cosmic κομμάτι του σύμπαντος της Marvel. Πάρα πολλοί χαρακτήρες με υπερβολικά ισχυρές δυνάμεις, δυνάμεις που καταστρέφουν άνετα κόσμους και σύμπαντα, δεν με πείθουν για τον "ρεαλισμό" τους. Τώρα θα με ρωτήσετε αν ψάχνω ρεαλισμό σε υπερηωικά σύμπαντα. Και θα έχετε δίκιο, απλά, ακόμα και για υπερηρωικά, τα cosmic γενικά τα θεωρώ too much. Αλλά το συγκεκριμένο event του 2006 έχει τόσο καλές κριτικές, γράφει και ένα tie-in ο αγαπημένος μου Dan Abnett, οπότε είπα να το δοκιμάσω. Και εν τέλει, τα θετικά ήταν πολύ περισσότερα από τα αρνητικά, και μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα την ανάγνωση και διασκέδασα αρκετά. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι δεν υπήρχαν και 123 διαφορετικά tie-ins, ήταν δηλαδή ένα περιορισμένο σε έκταση event, οπότε η ιστορία και η κύρια ουσία της δεν "νέρωσε" σε πολλά τεύχη και έμεινε αρκετά συμπαγής και προσανατολισμένη. Το κύριο κομμάτι αυτής το γράφει ο Keith Giffen (με εκπληκτική παραγωγή, κυρίως στην DC), ο οποίος γράφοντας τον πρόλογο και την κύρια σειρά, στήνει τις βάσεις της ευρύτερης σύγκρουσης και αφηγείται την κλιμάκωση και την τελική κατάληξη της, με μοντέρνο και ταυτόχρονα επικό τρόπο. Δεν δίνει μεν πολλές σελίδες στον Annihilus, κάνοντας τον εν τέλει έναν τόσο υπερδύναμο villain, αλλά προτιμάει να δώσει βάση στον Thanos και στις κρυφές αιτίες που τον οδηγούν στις πράξεις του, αλλά και στον Galactus και στο πόσο game-changing είναι η παρουσία του, ή μάλλον η απουσία του. Μας στερεί δηλαδή μεν από έναν αξιομνημόνευτο και πραγματικά τρομακτικό κακό, αναγνωρίζοντας όμως ( και σωστά για εμένα ) ότι οι δυνάμεις του Galactus, και η εκμετάλλευση αυτών, είναι αυτό που θα καθορίσουν την κατάληξη των εξελίξεων. Από τα υπόλοιπα, ξεχώρισα το charecterization που κάνει ο Dan Abnett στον Nova, αλλά και το όλο στήσιμο της ιστορίας του Ronan από τον Simon Furman. Το σχέδιο της κύριας σειράς το έκανε o Andrea Di Vito, παιδί του "σταύλου" της CrossGen, η οποία έβγαλε πολλά ονόματα που μεταπήδησαν στην Marvel, χωρίς σχεδόν κανένα όμως να κάνει το βήμα παραπάνω. Έτσι και ο Di Vito, εδώ κάνει μια αρκούντως καλή και εντυπωσιακή δουλειά, χωρίς όμως να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, ούτε με το panelling, ούτε με καθαρά το ίδιο το σχέδιο. Τυπική ίσως για δουλειά της προηγούμενης δεκαετίας από εκείνη που κυκλοφόρησε η σειρά, η οποία πιστεύω σώζεται κυρίως από τα σκοτεινά χρώματα που επιλέχθηκαν. Αντιθέτως, ξεχωρίζουν οι Kev Walker και Scott Kolins για τη δουλειά που κάνουν στο Nova και Annihilation:Prologue αντίστοιχα, με πλήρη λεπτομέρεια τόσο στα πρόσωπα, όσο και στον κόσμο πίσω από αυτά. Συνολικά, το σχέδιο στο Omnibus κινείτα σε υψηλά επίπεδα, με εξαίρεση ίσως το σχέδιο του Jorge Lucas στο Ronan, το οποίο "καρικατουρίζει" επικίνδυνα για υπερηρωικό με σοβαρό premise. Συνοψίζοντας, από τα καλά Omnibus της Marvel, διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα και σου αφήνει ωραία γεύση στο τέλος. Να τονίσω εδώ πως κάτι που βρήκα ιδιαίτερα καλό και βοηθητικό, ήταν οι σελίδες που ήταν αφιερωμένες στους κεντρικούς πρωταγωνιστές, ήρωες και κακούς, με το βιογραφικό τους και λίγα στοιχεία για το παρελθόν και τον χαρακτήρα τους. Για κάποιον, όπως εμένα, με ελάχιστη γνώση για πολλούς από αυτούς, μου έδωσε την δυνατότητα να μπω καλύτερα στο "νόημα" των ίδιων των χαρακτήρων, των σκοπών και των συμπεριφορών τους. Πάρτε το λοιπόν άφοβα. Ακολουθείται από το Annihilation Conquest, για το οποίο έχω διαβάσει πολύ κακές κριτικές, αλλά που θα πάει, θα το διαβάσω και αυτό!
  15. Το Alone (γαλλικός τίτλος: Seuls) είναι μια ιστορία με παιδιά για μεγάλους και λιγότερο μία ιστορία με παιδιά για παιδιά αν και έχει λάβει σχετικά βραβεία για κόμικ σε μικρές ηλικίες. Η ιστορία ξεκινάει ένα συνηθισμένο απόγευμα με τους ενήλικες και τα παιδιά της πόλης Compton να γυρίζουν σπίτι τους από το σχολείο και τις εργασίες τους. Αυτό όμως είναι και το τελευταίο συνηθισμένο απόγευμα που ζουν. Το επόμενο πρωί όλοι οι ενήλικες θα είναι εξαφανισμένοι και τα παιδιά θα πρέπει να επιβιώσουν μόνα τους. Οι κεντρικοί ήρωες είναι ο Ντόντζι, ο Ιβάν, η Καμίλ, η Λεϊλα και ο μικρός Τέρρυ Παιδιά με διαφορετικό υπόβαθρο και ικανότητες ξεκινούν μια περιπλάνηση με τρεις άξονες. Ο πρώτος είναι να επιβιώσουν, ο δεύτερος είναι να καταλάβουν τι έχει συμβεί και ο τρίτος είναι βρουν και άλλα παιδιά που χρειάζονται βοήθεια Η επιβίωση είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Άγρια ζώα και επιθετικά παιδιά δημιουργούν άγριες καταστάσεις. Η αναζήτηση του τι έχει συμβεί είναι ιδιαίτερα δύσκολη καθώς υπάρχουν αντικρουόμενες μαρτυρίες και τα διάφορα παιδιά που συναντούν δεν βοηθούν σε κάποια ξεκάθαρη κατάσταση. Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και οι συμμορίες και οι αντιπαλότητες δεν αργούν να εμφανιστούν Πρόκειται για ένα καθαρό BD το οποίο ξεκίνησε το 2006 και έχει φτάσει στον 12 τόμο που κυκλοφόρησε στα γαλλικά τον Aπρίλιο του 2020 και βρίσκεται στον 3ο κύκλο. Ο πρώτος περιελάβανε τα τεύχη 1-5 και ο δεύτερος 6 έως 9. Έχω διαβάσει τον 1ο κύκλο στην αγγλική έκδοση από Cinebook και μπορώ να πω πως μου άρεσε παρα πολύ Δεν βρήκα κάτι που δεν μου άρεσε! Άψογο σενάριο και πλοκή, δυνατοί και ανεπτυγμένοι χαρακτήρες, λεπτομερές και εντυπωσιακό σχέδιο στα κτίρια και τα αντικείμενα. προτεινετε για διάβασμα και για αγορά. τα τεύχη τα είχα πάρει από το public σε αστεία τιμή, ισως υπάρχουν ακόμα.
  16. Τίτλος: Awkward Zombie Σενάριο: Katie Tiedrich Σχέδιο: Katie Tiedrich Πρώτη Έκδοση: Σεπτέμβριος 2006 Κατηγορία: Webcomic, strip Περιεχόμενο: Χιουμοριστικό Σελίδες: >520 Χρώμα: Έγχρωμο (ΕΓΧ) Περιοδικότητα: Εβδομαδιαίο Προέλευση: Αμερικάνικη Φυσική Έκδοση: Awkward Zombie #1 – We’re Going To Be Rich To Awkward Zombie είναι ένα από τα πιο γνωστά webcomic με χιουμοριστική θεματολογία γύρω από βιντεοπαιχνίδια (νομίζω). Είναι σίγουρα το πιο γνωστό webcomic της Katie Tiedrich, η οποία αργότερα ξεκίνησε και το Aikonia, μια σοβαρή, αυτή την φορά, ιστορία φαντασίας. Το εβδομαδιαίο αυτό κόμικ ξεκίνησε το 2006 και έχει ιδιαίτερη έμφαση στα παιχνίδια και τους χαρακτήρες της Nintendo. Η Tiedrich συχνά αρέσκεται στο να σατιρίζει την ‘λογική’ αυτών παιχνιδιών, ιδιαίτερα όταν αυτή καταρρέει λόγω σεναριακών ατελειών ή στον βωμό των mechanics του gameplay. Δεν υπάρχει καμιά σταθερή ιστορία, αλλά μερικοί χαρακτήρες επανέρχονται συχνά και μάλιστα, υπήρξε ένα καταπληκτικό plotline οπού ο Roy από το Fire Emblem απολύεται από το ρόστερ των Super Smash Bros. και κάνει τα πάντα για να επανέλθει. https://www.youtube.com/watch?v=7Do4n1gjHEM Το σχεδιαστικό στυλ της Tiedrich είναι πλέον άμεσα αναγνωρίσιμο, καθώς η καλλιτέχνις ετοιμάζει ‘χοντρό’ μα καθαρό line-art στο Macromedia Flash 7 (!) και έπειτα εφαρμόζει απλό, flat χρωματισμό. Το στυλ της είναι λιτό, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, και χαρακτηρίζεται από τα εκφραστικά πρόσωπα των χαρακτήρων. Webcomic
  17. Ο David B. είναι μια από τις σημαντικότερες φιγούρες των σύγχρονων γαλλικών κόμικς. Τα κόμικς του έχουν έντονο το στοιχείο του φανταστικού, ακόμη κι αν εκτυλίσσονται σε ρεαλιστικό φόντο, όπως στο αυτοβιογραφικό Epileptic ή το «ιστορικό» Reading the Ruins. Στο The Armed Garden and Other Stories χαλαρώνει κι άλλο τα γκέμια, αφήνοντας το άλογο της φαντασίας του να καλπάσει στις ερήμους της Ανατολής και τα δάση της Κεντρικής Ευρώπης. Το κόμικ αποτελεί μια συλλογή τριών ιστοριών: The Veiled Prophet, The Armed Garden και The Drum who Fell in Love. Κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 2006 από την Futuropolis. Στην αγγλική γλώσσα είχε πρωτοεμφανιστεί στο περιοδικό Mome, που εξέδιδε η Fantagraphics, η οποία το 2011 έβγαλε μια συγκεντρωτική σκληρόδετη έκδοση. Στην πρώτη, ένα τεράστιο κομμάτι λευκού υφάσματος εμφανίζεται στον ουρανό της Μερβ, στο σημερινό Τουρκμενιστάν, και τυλίγεται γύρω από το πρόσωπο του φτωχού Hakim al-Muqanna. Ανακηρύσσεται προφήτης και οι ακόλουθοί του εξεγείρονται ενάντια στον περίφημο Χαλίφη Harun al-Rashid. Οι στρατιές του είναι ανίκητες και όποιος αντικρίζει το πρόσωπο κάτω από το βέλο, πεθαίνει ακαριαία. Ανήσυχος, ο Χαλίφης al-Rashid αποφασίζει να επισκεφτεί ο ίδιος τον φασκιωμένο προφήτη. Στην ιστορία The Armed Garden, μεταφερόμαστε στην ταραγμένη Τσεχία του 15ου αιώνα, πεδίο μαχών μεταξύ των Παπικών και των Χουσιτών. Ένας σιδεράς από την Πράγα δέχεται επίσκεψη από δύο πολύ πολύ μακρινούς συγγενείς: τον Αδάμ και την Εύα. Ξεκινάει, έτσι, μια νέα θρησκευτική αίρεση, αυτή των Αδαμιτών, οι οποίοι κυκλοφορούν γυμνοί και πιστεύουν ότι θα φτάσουν στον Παράδεισο μέσα απ' την συνένωση με τους Πρωτόπλαστους. Αυτό, βέβαια, δεν αρέσει στον Jan Žižka, ηγέτη των Θαβωριτών, της πιο ριζοσπαστικής φράξιας των Χουσιτών. Στην τρίτη ιστορία, με τον παράξενο τίτλο The Drum who Fell in Love, ο Žižka έχει μόλις πεθάνει από πανώλη. Οι διάδοχοί του κατασκευάζουν από το δέρμα του νεκρού ένα πολεμικό τύμπανο. Όπερ και εγένετο: το πνεύμα του μεγάλου στρατηγού εμφανίζεται κάθε φορά που χτυπάνε το τύμπανο και οδηγεί τους Θαβωρίτες στη μία νίκη μετά την άλλη. Ωστόσο, το τύμπανο δεν θέλει να το παίζουν μόνο στον πόλεμο και ερωτεύεται την κοπέλα, που ένα βράδυ το χαϊδεύει κρυφά. Στο παρόν κόμικ ο David B. σκαλίζει την ιστορία και στις χαραμάδες της προσθέτει το δικό του υλικό ονείρων. Γιατί μπορεί οι τρεις ιστορίες να είναι κατά βάση φανταστικές, αλλά δεν είναι ολότελα αποκύημα του μυαλού του David B. Ο Harun al-Rashid, τον οποίο οι Δυτικοί γνωρίζουν ως ένα από τα πρόσωπα των Χιλίων και Μίας Νυχτών, ήταν ο πέμπτος Χαλίφης των Αββασιδών και η βασιλεία του συνέπεσε με τον κολοφώνα της Χρυσής Εποχής του Ισλάμ. Οι Αδαμίτες επίσης υπήρξαν, χορεύανε τελετουργικούς χορούς γυμνοί και κήρυσσαν ότι η μονογαμία είναι αμάρτημα. Ο δε Jan Žižka πράγματι είχε ως τελευταία επιθυμία να τον γδάρουν και να φτιάξουν τύμπανα από το πετσί του. Η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνάει την φαντασία, όπως όλοι γνωρίζουμε. Το σχέδιο του David B. πλέον το απολαμβάνω όλο και περισσότερο. Υπάρχει κάτι μοναδικό στις στιλιζαρισμένες μορφές των ανθρώπων και των ζώων, κάτι ανάμεσα στην ταπισερί του Bayeux και την αισθητική του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού. Η αλήθεια είναι ότι η κάπως περιληπτική αφήγηση των ιστοριών, όπως κάνουμε με τα παραμύθια, αφαιρεί μέρος της δυναμικότητάς του, αλλά λίγο το σχέδιο λίγο η οργιώδης φαντασία, αποζημιώνουν. Αν έπρεπε να επιλέξω μία από τις τρεις, αυτή σίγουρα θα ήταν το ερωτευμένο τύμπανο. Αν σας αρέσει ο David B., μην διστάσετε να το διαβάσετε. Αν δεν τον ξέρετε και σκέφτεστε να τον μάθετε, είναι μια καλή ευκαιρία γνωριμίας. Δεν πρόκειται για αριστούργημα, αλλά διαβάζεται πολύ ευχάριστα και σίγουρα θα σας ταξιδέψει.
  18. Βίαιο, επιθετικό, τραχύ, αλαζονικό, χυδαίο, αστείο, διασκεδαστικό, κτλ κτλ κτλ. Πολλά θα μπορούσα να πω για αυτή τη σειρά, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι η πιο αντιπροσωπευτική του Garth Ennis ( Judge Dredd, Hellblazer, Preacher, Punisher κ.α.). Διαθέτει όλα τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν, με πρώτη τη βία. Βια, σε υπερθετικό βαθμό. Αλλά και πολύ φανερή η προσπάθεια να σοκάρει τον αναγνώστη. Χαρακτηριστική είναι το πανελ με τον υπερήρωα ο οποίος έχει κατεβασμένο το παντελόνι της στολής του και το μόνο που βλέπουμε είναι τα οπίσθια του και 2 γυναικεία χέρια να στηρίζονται σε αυτα! Όλα αυτά αποδίδονται τέλεια από τον Derick Robertson ( Transmetropolitan ), με ένα σχέδιο κατά βάση ρεαλιστικό αλλά και λίγο υπερβολικό/καρτουνίστικο όταν χρειάζεται. Χρησιμοποιεί - αρκετές φορές - μεγάλα καρέ προσπαθώντας να εντυπωσιάσει. Γενικά πρόκειται για ένα κόμικ το οποίο προσπαθεί να σοκάρει τον αναγνώστη, είτε με την ιστορία είτε με το σχέδιο, προσπαθεί να τον κρατήσει σε εγρήγορση. Αν θα έπρεπε να περιγράψω το θέμα με μία πρόταση, θα έλεγα : " Ο Ennis κάνει κω..δαχτυλο στους υπερήρωες ". Μας περιγράφει τον σχηματισμό, από την CIA, μιας ομάδας η οποία έχει αρμοδιότητα να παρακολουθεί τους υπερήρωες, ειδικά αυτούς που δεν είναι και τόσο πολύ "ήρωες" . Πέρα όμως από το προφανές, τη σάτιρα δηλαδή προς τους τέλειους και "καλοχτενισμένους" ήρωες, καταφέρνει και περνάει πολλά μηνύματα και αγγίζει πολλά θέματα. Εκδίκηση, εξουσία, πολιτική, αστυνόμευση και πολλά άλλα, πάντα επίκαιρα. Ο Ennis, άξιο τέκνο του British Invasion, μου θυμίζει την γέννηση του πανκ στα τέλη του 1970, οπότε και το "φαίνεσθαι" είχε, πολλές φορές, μεγαλύτερη σημασία από την ουσία (μουσική). Αλαζόνας όσο δεν πάει άλλο, σου δίνει την αίσθηση ότι δεν τον νοιάζει τόσο πολύ η ιστορία, όσο το πόσο θα σοκάρει μέσω της ιστορίας. Επειδή πρόκειται όμως για μεγάλο συγγραφέα, ακροβατεί, συνήθως με επιτυχία, ανάμεσα στα δύο και καταλήγει να σου δίνει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Σειρά 72 τευχών, έχει ανατυπωθεί σε πολλές εκδόσεις, είτε Trade Paperbacks είτε Hardcover Editions. Ξεκίνησε την πορεία του στην Wildstorm, imprint της DC, αλλά λόγω της ανελέητης κριτικής που έκανε στους υπερήρωες, συνέχισε την πορεία του στην Dynamite ( thnks Άγγελε ? ) Πρόκειται για αγαπημένη μου σειρά και ίσως δεν είμαι απόλυτα αντικειμενικός. Σίγουρα πάντως το προτείνω σε όλους. Μπορεί να μην τρελαθείτε, αν δεν σας αρέσουν τόσο βίαια κόμικς, αλλά σίγουρα, και θα γελάσετε και θα διασκεδάσετε.
  19. Δυστυχώς, ο κόσμος των manga έχει γίνει αρκετά δυσπρόσιτος για εμένα. Δυσκολεύομαι να εντοπίσω τίτλους που θα μου κεντρίσουν το ενδιαφέρον, καθώς πρέπει να «σκάψω» κάτω από πολλά επιτυχημένα mainstream manga, των οποίων το υπερβολικό σχέδιο ή/και τα πολυχρησιμοποιημένα αφηγηματικά μοτίβα με αφήνουν αδιάφορο. Γι' αυτό και το κάτι σαν slice-of-life εποχής House of Five Leaves της Natsume Ono ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη! Αρχικά, έτρεξε στο περιοδικό Monthly Ikki μεταξύ 2006 και 2010. Συλλέχθηκε σε 8 tankobon των 200 περίπου σελίδων έκαστο, που μεταφράστηκαν στα αγγλικά από την VIZ Media και κυκλοφόρησαν από το 2010 έως το 2012. Το 2010 μεταφέρθηκε στην τηλεόραση με τη μορφή anime σειράς 12 επεισοδίων. Ο Masanosuke Akitsu είναι ένας σαμουράι δίχως αφέντη, ένας ρόνιν. Παραδόξως, ο χαρακτήρας και η εμφάνισή του δεν εμπνέουν φόβο, γι' αυτό και δυσκολεύεται να παραμείνει σε μια δουλειά. Από το πουθενά, τον προσεγγίζει ο μυστηριώδης αλλά χαρισματικός Yaichi, ο οποίος του προτείνει να γίνει ο προσωπικός του σωματοφύλακας. Ο Masanosuke εντυπωσιάζεται από την γενναιοδωρία του και δέχεται την πρόταση. Σύντομα, όμως, μαθαίνει ότι ο νέος εργοδότης του είναι ο αρχηγός μιας συμμορίας απαγωγέων, που αυτοαποκαλούνται «Πέντε Φύλλα». Ο κώδικας του Bushido υπαγορεύει ότι μια τέτοια δουλειά είναι ανήθικη, αλλά την ίδια στιγμή δεν του επιτρέπει να αθετήσει τον λόγο του. Εξάλλου, έχει μεγάλη ανάγκη τα χρήματα... Η αισθητική του παρόντος manga είναι ευχάριστα προσγειωμένη και μελαγχολική. Η γραμμή της Ono είναι απλοϊκή, στα όρια της μουτζούρας κατά τόπους, και μάλιστα βγάζει έναν αέρα ευρωπαϊκού indie (λογικό, καθότι η Ono έχει ζήσει στην Ιταλία για μια διετία). Διατηρεί, ωστόσο, την απαιτητική σκηνοθεσία των manga και τα στοιχεία του ιαπωνικού μινιμαλισμού, με αποτέλεσμα η ροή να είναι αβίαστη και ευχάριστη. Σε αρκετούς μπορεί να φανεί άσχημη η τεχνοτροπία της, αλλά για εμένα προσωπικά δούλεψε μια χαρά. Το σενάριο επίσης είναι ανθρωπίνων διαστάσεων, καθώς δεν έχουμε να κάνουμε με larger-than-life καταστάσεις. Σε αντίθεση με αυτό που θα περίμενε κανείς από ένα manga με σαμουράι και εγκληματίες, τα γρανάζια της ιστορίας κινούνται κυρίως από τους διαλόγους και τους συλλογισμούς των ηρώων. Ο πρώτος τόμος μας δίνει ελάχιστες πληροφορίες για τον Masanosuke και όσους τον πλαισιώνουν, αλλά όσο προχωράμε αποκαλύπτονται τα κίνητρά τους και σταδιακά η ένταση κλιμακώνεται, όταν «ξυπνά» το παρελθόν του Yaichi. Το exposition είναι εξαιρετικό και ίσως ένας από τους στόχους της Ono ήταν να δημιουργήσει μια μελέτη χαρακτήρων. Οι οποίοι χαρακτήρες δεν είναι επίπεδοι, αλλά διαθέτουν κρυφές πλευρές. Οι πράξεις τους υπαγορεύονται από την προσωπική τους ηθική, η οποία πηγάζει ή και αντιτίθεται στις κοινωνικές προσταγές της εποχής και τις διαχρονικές ιαπωνικές αξίες της τιμής και του καθήκοντος. Μόνο ο πρωταγωνιστής είναι ελαφρώς «παράταιρος», καθώς παρουσιάζει στοιχεία του σύγχρονου ανθρώπου. Πόσες φορές έχουμε δει στο σινεμά ή στα κόμικς έναν σαμουράι συνεσταλμένο και ταπεινό (ενίοτε υπερβολικά), που μάλιστα ζει μέσα στην αγωνία της ανεργίας; Η μοναδική «σύγκριση» που μου έρχεται στο μυαλό, είναι η πολύ καλή ταινία The Twilight Samurai. Κάποιες συμπεριφορές μπορεί να θεωρηθούν ελαφρώς υπερβολικές και κάποια σεναριακά ευρήματα επαναλαμβανόμενα. Επίσης, ίσως φανεί σε κάποιους ότι η πλοκή πλατειάζει και θα μπορούσε να περιοριστεί σε π.χ. 6 τόμους. Κατά τη γνώμη μου, ωστόσο, η ιστορία δεν κάνει κοιλιά, πράγμα δύσκολο για τέτοιου όγκου κόμικ. Το φινάλε, να πω την αλήθεια, το περίμενα και το ήθελα διαφορετικό. Δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό (δικαιολογείται απόλυτα από την σκιαγράφηση των χαρακτήρων που προανέφερα), αλλά θα μου άρεσε μία διαφορετικού είδους κάθαρση. Γενικά, πιστεύω ότι τα προβλήματα είναι τόσο ανεπαίσθητα, που δεν χαλάνε το συνολικό αποτέλεσμα. Συνειδητοποιώ ότι το House of Five Leaves είναι μόλις η τρίτη manga σειρά (>1 tankobon) που ολοκληρώνω. Κάτι λέει αυτό για το πόσο μου άρεσε. Είναι ένα από τα καλύτερα manga που έχω διαβάσει κι ας μην έχω διαβάσει πολλά.
  20. O Sam Kieth ανήκει σε εκείνους τους καλλιτέχνες που είτε τους λατρεύεις,είτε δεν σου αρέσουν καθόλου,σίγουρα όμως δεν αμφισβητείς το ιδιαίτερο στυλ τους και την ποιότητα της δουλειάς τους. Πριν τη δουλειά του στα Bat Man Scratch #1-4(Αύγουστος 2004 - Δεκέμβριος 2004) και πριν σχεδιάσει τα Bat Man Confidential στα τεύχη #40 - 43(Ghosts Μάρτιος 2010 - Ιούνιος 2010)καθώς και graphic novels όπως τα Arkham Asylum: Madness(2010) και Batman: Through the Looking Glass (2012) ο Κieth ξανασχεδίασε το σκοτεινό ιππότη στο limited series με τίτλο Secrets που έβγαλε 5 τεύχη(Μάιος 2006 - Σεπτέμβριος 2006) όπου και πάλι έγραφε και το σενάριο. Μπορούν τα μυστικά μας,όσο βαθιά και αν τα έχουμε θάψει πάντα να βγαίνουν στην επιφάνεια και να μας κυνηγάνε;;; Ο Joker είναι πλέον ελεύθερος με αναστολή,έχοντας πείσει τους ψυχιάτρους του Arkham ότι έχει θεραπευτεί,κι ειδικά τη θεράποντα ιατρό του τη dr.Parishi που εγγυάται προσωπικά για τη θεραπεία του.Εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές,βγάζει βιβλίο,όλα σε μία προσπάθεια να πείσει τον κόσμο για τη γιατρειά του...Ο Bat Man όμως δεν δείχνει να έχει πεισθεί... Όταν ο Bat Man συναντά τον Joker με μία γυναίκα που τον βοηθά σε μία ταράτσα,ο δεύτερος σκοτώνει τη dr.Parishi με ένα όπλο,το οποίο ο Bat Man προσπαθεί να αποσπάσει από τα χέρια του.Στη προσπάθεια του όμως να το πάρει,φωτογραφίζεται από ένα περαστικό ζευγάρι με αποτέλεσμα η φώτο να δείχνει έναν Bat man που μοιάζει να θέλει να πυροβολήσει τον Joker με το όπλο..Η εικόνα γίνεται viral φυσικά και προβάλλεται από όλα τα δίκτυα...Τα λαϊκά δικαστήρια θα στηθούν,οι κατηγορίες θα αρχίσουν.... Δεν έχει σημασία τι πιστεύει ο κόσμος αλλά τι πουλάει περισσότερα φύλλα για τον εκδότη Mooley,παιδικός επίσης φίλος του Bruce Wayne ο οποίος εκβιάζεται από τον Joker για κάτι που έκανε στο παρελθόν μαζί με τον μικρό τότε Bruce Wayne... Βλέποντας επίσης ότι ο κόσμος "τσίμπησε" το δόλωμα που του έριξαν τα ΜΜΕ,ο Joker τραβάει το σκοινί ακόμα περισσότερο...Σκοτώνει το ζευγάρι που είχε τραβήξει τη φωτογραφία και φωτογραφίζεται με τα πτώματα δεμένος για να κατηγορηθεί και πάλι ο σκοτεινός ιππότης...Ενώ όταν βλέπει ότι τα ποσοστά που πιστεύουν στην ενοχή του Bat Man δεν αυξάνονται με τον ιλιγγιώδη ρυθμό που περίμενε,ξυλοκοπεί τον εαυτό του και τη βοηθό του για να παρουσιαστεί και ο ίδιο πάλι σαν θύμα....Ο Βat Man τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν εχθρό χειρότερο από τον Joker...Την άσχημη προβολή στα media,και τη διαστρέβλωση της αλήθειας που προβάλλεται από αυτά.... Μία κοφτερή ματιά του Kieth στη δύναμη των ΜΜΕ και στην επίδραση που έχουν στη σκέψη των ανθρώπων,το πώς μπορούν να τον επηρεάσουν αρνητικά τις περισσότερες φορές και πόσο διψασμένα μπορούν να είναι, όταν κατηγορούν άδικα έναν άνθρωπο ακόμα και αν έχει σώσει την ανθρωπότητα αμέτρητες φορές,όλα στο βωμό της τηλεθέασης και των πωλήσεων... Όλα αυτά καλά απλά ο Kieth ενώ έχει καλές ιδέες δεν μπορεί τις περισσότερες φορές να τις αποτυπώσει σωστά στις ιστορίες του...Σε μερικά σημεία η ιστορία ξεφεύγει λιγάκι,με αποτέλεσμα να μπερδεύεται ο αναγνώστης,υπάρχουν κάποια "intermissions" στα οποία ο Kieth έχει εντρυφήσει στη σχέση μεταξύ Bat Man και Joker(η αρρωστημένη εξάρτηση που υπάρχει ανάμεσα τους, στο γεγονός ότι ο Joker ενεργεί όπως ενεργεί για να προκαλεί πάντα τον Bat Man)με κάποιες αναφορές στο the Killing Joke(που θα παρουσιάσω σύντομα).Επίσης απογοητευτικό το φινάλε όχι της ιστορίας τόσο,όσο του "μυστικού" που έκρυβαν ο Wayne με τον Mooley... Αυτό που αποζημιώνει περισσότερο είναι η σχεδιαστική δουλειά του Kieth.Όπως είπα και στην αρχή του άρθρου είτε σου αρέσει είτε όχι ο Kieth,το στυλ του είναι μοναδικό,σουρεαλιστικό τις περισσότερες φορές,ανορθόδοξο με άκρως εξπρεσιονιστικές πινελιές και υπερβολικές πόζες, καθώς και με ένα στυλ που μοιάζει επηρεασμένο από τον Dave McKean(ειδικά στο σχεδιασμό του Joker που προκαλεί ανατριχίλες).Σκοτεινός,καταργώντας κάθε έννοια των panel και ακροβατώντας ανάμεσα στη φαντασία και τη πραγματικότητα ο Kieth για μια ακόμα φορά δεν απογοητεύει σχεδιαστικά.Εκπληκτική δουλειά και στα χρώματα τα ολοζώντανα από τον Alex Sinclair.Ένα όμορφο και ταιριαστό δέσιμο με τα σχέδια του Kieth(αν και η gallery edition του 2018 χωρίς χρώμα δείχνει ξεκάθαρα τη μαγεία του σχεδίου του καλλιτέχνη). Ίσως όχι μία αριστουργηματική ιστορία μέσα σε τόσες που έχουν γραφτεί για τον Bat Man σίγουρα όμως μία ιστορία που προβληματίζει και βάζει τη σχέση του ήρωα με τον μεγαλύτερο εχθρό του σε άλλη βάση.Το Γενάρη του 2007 κυκλοφόρησε και σε συγκεντρωμένη έκδοση(trade paperback)και περιλαμβάνεται επίσης και στον εκπληκτικό τόμο Secrets Gallery Edition Hardcover το 2018 μαζί με δουλειές του Kieth στα Bat Man(εξώφυλλα,άλλες σειρές,pin-ups κ.α.)Ρίξτε του μία ματιά αν μην τι άλλο τουλάχιστον για το περίφημο art work του.To κείμενο αυτό θα το βρείτε και ΕΔΩ
  21. Βασισμένο στην εμπειρία του συγγραφέα από τη φυλάκιση του για 3 χρόνια σε ιαπωνικές φυλακές για παραβίαση του νόμου περί οπλοκατοχής ο Kazuichi Hanawa περιγράφει τη ζωή του στη φυλακή. Κάθε μέρα ξεκινώντας από νωρίς το πρωί θα εκτελούσε μια ρουτίνα τόσο αυστηρά καθορισμένη και χρονομετρημένη που μόνο με εκτέλεση αλγορίθμου από υπολογιστή μπορεί να παρομοιαστεί. Αρχικά μένει σε κελί με άλλους 4 συγκρατούμενούς και δουλεύει στη βιοτεχνία της φυλακής, αλλά αργότερα καταλήγει στην απομόνωση, όπου η δουλειά του είναι να διπλώνει χαρτιά σχηματίζοντας σακούλες, όπου παραδόξως καταλήγει να είναι πιο ευχαριστημένος από ότι στο προηγούμενο κελί του. Το manga αυτό διαφέρει αρκετά σε σχέση με άλλα που κατά καιρούς έχω ξεφυλλίσει, έχοντας καθαρά ενήλικη θεματολογία και πιο ρεαλιστικό σχέδιο, που περιστασιακά "αλλοιώνεται" για να υποδηλώσει τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Κάθε κεφάλαιο του κόμικ περιγράφει και ένα περιστατικό από τη ζωή στη φυλακή. Θα έλεγα ότι μοιάζει πολύ με ντοκιμαντέρ, καθώς υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες ακόμα και για το φαΐ ή για το χωροταξικό των κελιών. Μόνο που η αφήγηση, η πιο σωστά η καταγραφή, είναι μη γραμμική και δεν υπάρχει καθαρή ένδειξη του χρόνου ανάμεσα στα κεφάλαια. Ίσως γιατί τα περιστατικά που περιγράφει δεν διαφέρουν και τόσο από μέρα σε μέρα μέσα στην μονότονη ρουτίνα της φυλακής, γεμάτη με επαναλαμβανόμενες συζητήσεις, τυποποιημένες απαντήσεις στις διαταγές των φυλακών και στερήσεις. Διαβάζεται πολύ εύκολα παρά τη βαριά θεματολογία του και θα το πρότεινα προς ανάγνωση καθώς σε βάζει σε σκέψεις για τις μεθόδους του σωφρονιστικού συστήματος, παρόλο που το κόμικ δεν παίρνει θέση επ' αυτού, ο συγγραφέας μας τις παρουσιάζει και από κει και πέρα είμαστε ελεύθεροι να σκεφτούμε πάνω σε αυτές. Τον καιρό που το διάβασα, διάβαζα παράλληλα και το Επιτήρηση και Τιμωρία Η Γέννηση Της Φυλακής του Φουκώ και μπορώ να πω ότι έχει αρκετό ενδιαφέρον να βλέπεις πως διάφορα από τα θέματα που αναλύονται στο βιβλίο αποτυπώνονται στο Doing Time. Εν ολίγοις, μπορώ να πω ότι η επιθυμία μου να διαβάσω ένα διαφορετικό manga, καθώς τα πιο συνηθισμένα πολλές φορές με αφήνουν αδιάφορο, μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκε και σίγουρα είναι από τα καλύτερα slice of life κόμικ που έχω διαβάσει. kwtsoκλίμακα 8/10 Ακόμα το Doing Time έχει γίνει και ταινία το 2002.
  22. Το Abandon The Old In Tokyo είναι μια συλλογή από σύντομες ιστορίες που πραγματεύονται την αστική ζωή στα χρονιά της οικονομικής ανάπτυξης που ακολούθησαν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η θεματολογία του εντάσσεται στα gekiga, όρο μάλιστα που πρώτος ο συγγραφέας χρησιμοποίησε για να περιγράψει τα κόμικς του και το αντίστοιχο του στην δύση θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι τα alternative comics. Αποτελούμενο από 8 ιστορίες, το Abandon The Old In Tokyo μας μεταφέρει στην Ιαπωνία της δεκαετίας του 60. Γρήγοροι ρυθμοί ζωής και αλλοτριωμένος πληθυσμός συνθέτουν το σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσονται οι ιστορίες. Οι πρωταγωνιστές του είναι τραγικές φιγούρες, όμως είναι καθημερινοί άνθρωποι, εργάτες ή απόκληροι, που για τον έναν ή άλλο λόγο καταλήγουν ακόμα πιο χαμηλά από εκεί που ξεκίνησαν, έρμαια της τύχης τους και πηγή γέλιου για τους συνανθρώπους τους. Αρχή και τέλος δεν υπάρχει, ο αναγνώστης διαβάζει μόνο αποσπάσματα από τις ζωές των ηρώων του Tatsumi και πολλές φορές θα δει να απεικονίζονται στις πιο δύσκολες και σκοτεινές στιγμές τους. Πίσω από όλα τα τα αποσπάσματα βρίσκεται η οπτική του συγγραφέα σχετικά με τις κοινωνικές αδικίες και την ανισότητα. Από τη συλλογή, οι ιστορίες που μου τράβηξαν περισσότερο το ενδιαφέρον είναι η ομώνυμη του τίτλου και η ιστορία με τίτλο The Hole. Στο Abandon The Old In Tokyo παρακολουθούμε την καταπιεσμένη ζωή του ήρωα ο οποίος βρίσκεται από τη μια εγκλωβισμένος με την άρρωστη ηλικιωμένη μητέρα του και από την άλλη πιέζεται από την αρραβωνιαστικιά του. Στο The Hole, βλέπουμε πως μια μυστηριώδης παραμορφωμένη γυναίκα εγκλωβίζει σε μια τρύπα στο έδαφος έναν πεζοπόρο σε μια αρκετά αλληγορική ιστορία με θέμα την ανισότητα των δυο φύλων. Μπορώ να πω ότι μου άρεσε το κόμικ και σε πολλά θυμίζει την αμερικάνικη alternative σκηνή. Για μένα αυτό ήταν και το πρώτο manga τέτοιας θεματολογίας που διαβάζω και με εξέπληξε ευχάριστα. Το κόμικ έρχεται σε μια ωραία σκληρόδετη έκδοση της Drawn & Quarterly και προς το τέλος της θα βρείτε μια συνέντευξη του δημιουργού με τον Adrian Tomine. Η έκδοση ήταν υποψήφια το 2007 για βραβείο Eisner στην κατηγορία "Best Archival Collection/Project – Comic Books". Το προτείνω σε όσους θέλουν να διαβάσουν κάτι εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα manga. Άλλη κριτική για το έργο
  23. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 21-09-2006 (πρώτος τόμος), 01-10-2009 (δεύτερος τόμος) Υλικό τόμων: Ultimate Iron Man v1 01-05 (March 2005-December 2005) Ultimate Iron Man v2 01-05 (February 2008-July 2008) Έχοντας παρουσιάσει μέσω της σειράς Ultimates έναν λιγότερο high-tech Άιρον Μαν και περισσότερο αμοραλιστή Τόνι Σταρκ, η Marvel αποφάσισε να μας δείξει πως συνέβη αυτό, διαλέγοντας τον συγγραφέα του Το Παιχνίδι του Έντερ για αυτό. Και είναι αστείο κατά κάποιο τρόπο, καθώς αυτός ο πιο ρεαλιστικός Άιρον Μαν, κατέληξε να έχει μια ιστορία προέλευσης που ρέπει προς την καθαρή επιστημονική φαντασία, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τον Άιρον Μαν του κανονικού Marvel Universe! Ακολουθούν spoilers. Η μητέρα του Τόνι Σταρκ. αξιόλογη επιστήμων και η ίδια, έχει ένα φρικτό ατύχημα κατά την διάρκεια της κυοφορίας του, αλλάζοντας την δομή του εμβρύου αλλά και της ίδιας. Ο Τόνι του Ultimate σύμπαντος, έχει σε όλο του το σώμα το νευρολογικό ιστό που κανονικά υπάρχει μόνο στον εγκέφαλο, κάνοντας τον σούπερ διάνοια αλλά και ιδιαίτερα ευαίσθητο σωματικά. Η μητέρα του πεθαίνει κατά την γέννα και ο πατέρας του αναπτύσσει ένα ιδιαίτερο υγρό και μια βιολογική αρματωσιά για να καταστείλει τους πόνους που προκαλεί η κατάσταση του. Η ίδια κατάσταση, δίνει στο σώμα του ικανότατες ανάπλασης που θα ζήλευαν και οι σαύρες. Κάτι που είναι χρήσιμο όταν τον απαγάγει ο Ζεμπεντάια Στέιν, ο οποίος προσπαθεί να κλέψει την τεχνολογία της βιολογικής αρματωσιάς και χάνει μερικά δάχτυλα του ποδιού του στην πορεία. Μερικά χρόνια αργότερα, η πρώτη γυναίκα του πατέρα του, η οποία είναι πλέον γυναίκα του Στέιν, έχει κερδίσει την βιομηχανία Σταρκ, οπότε ο Τόνι ζει μια σχετική φυσιολογική ζωή. Μετά από περιστατικό που συνέβη στο εσώκλειστο σχολείο στο οποίο φοιτούσε και στο οποίο γνώρισε τον Τζέιμς - Ρόντι - Ρόουντς, ο πατέρας του αποφασίζει να τον γράψει σε ένα πρόγραμμα σπουδών του κτηρίου Μπάξτερ, στο οποίο είναι γραμμένος και ο γιος του Ζεμπεντάια, ο Ομπαντάια. Το μήλο κάτι από την μηλιά έχει πέσει όμως, καθώς και οι δύο νέοι ακολουθούν τα μοτίβα των γονιών τους, με τον Ομπαντάια να σκοτώνει μερικούς συμφοιτητές, κάνοντας το να φανεί ως ατύχημα και τον Τόνι να αποφασίζει να βελτιώσει την πανοπλία του με την βοήθεια και το Ρόντι. Στο τέλος του πρώτου μέρους, ο Χάουαρντ Σταρκ μπαίνει φυλακή μετά από χαλκευμένα στοιχεία που τον φέρουν ως τον δολοφόνο του Ζεμπεντάια και ο Τόνι χρησιμοποιεί την νέα αρματωσιά για να αποτρέψει μερικούς τρομοκράτες από το να ανατινάξουν το κτήριο του, κάτι που καταφέρνει, δεχόμενος την έκρηξη και καταστρέφοντας την αρματωσιά. Σε αυτό το σημείο ο Τόνι έχει επίσης δοκιμάσει και αλκοόλ και έχει διαπιστώσει πως καταστέλλει τους πόνους που νοιώθει, κάνοντας τον να νοιώθει για πρώτη φορά φυσιολογικά. Σε αυτό το πρώτο μέρος, η θεματολογία μπορεί να φαντάζει τραβηγμένη - και είναι - αλλά ο Καρντ χειρίζεται τις θεματικές του με μέτρο και κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο, πείθοντας πως αυτά που περιγράφει μπορούν να συμβούν σε αυτούς του χαρακτήρες. Στο δεύτερο μέρος που βγήκε 2,5 χρόνια αργότερα όμως, πάνω που θεωρητικά τελείωσε με την εισαγωγή και θα έπρεπε να μπαίνει σε πιο βαθιά ύδατα, η γραφή του φαντάζει αποστασιωμένη και διεκπεραιωτική. Σε αυτό το μέρος ο Τόνι διευθύνει πλέον την εταιρία του πατέρα του, αποτρέπει τον στρατό από το να αρπάξει τις αρματωσιές που έχει φτιάξει για αυτόν και τον Ρόντι, πείθοντας τους πως πρόκειται για ρομπότ, ανακαλύπτουν πως υπάρχει μια πλεκτάνη που περιλαμβάνει πυρηνικά διάσπαρτα στην Νέα Υόρκη, ο πατέρας του δέχεται επίθεση στην φυλακή και καταφέρνει να γλυτώσει παρόλο που τον πυροβόλησαν, καταφέρνει να γλυτώσει από μια ακόμα επίθεση και αποδρά. Ανακαλύπτουμε επίσης πως πίσω από τις επιθέσεις είναι ο Ομπαντάια, ο οποίος όμως δέχεται εντολές από την μάνα του, την πρώτη γυναίκα του Χάουαρντ, η οποία χρησιμοποίησε όλους τους άντρες της ζωής της για να αποκτήσει δύναμη και δεν έχει κανένα πρόβλημα στο να σκοτώσει τον ίδιο της τον γιο όταν αυτός σταματήσει να είναι του χεριού της. Ο Ομπαντάια την προλαβαίνει, σκοτώνοντας την και διατείνεται πως πλέον είναι πάτσι με τον Τόνι, ο οποίος είχε σώσει τον Ομπαντάια μερικές φορές κατά την διάρκεια του τόμου. Αν δεν ήταν άμεση συνέχεια του πρώτου τόμου, θα πρότεινα σε όσους πιάσουν τώρα την σειρά, να διαβάσει μόνο τον πρώτο τόμο. Βασικά, ακόμα και έτσι, θα πρότεινα να διαβάσετε μόνο τον πρώτο τόμο. Είναι πιο ουσιαστικός και έχει ενδιαφέροντες θεματικές. Τουλάχιστον και οι δύο τόμοι είναι καλοσχεδιασμένοι, αν και προτιμώ περισσότερο το σχέδιο του Andy Kubert σε σύγκριση με τον Pasqual Ferry όσο αφορά την σχεδίαση του Άιρον Μαν.
  24. Με τον τίτλο "Ο Αετός της Βραζιλίας" (που άλλαξε σε "Ένας Αετός στη Ζούγκλα" στην νέα έκδοση του 2006) η Μαμούθ Κόμικς βγάζει το 1990 τις ιστορίες #4-7 από τις 21 μικρές που έγραψε ο Hugo Pratt για το γαλλικό περιοδικό Pif Gadget την δεκαετία του 1970, μετά την έκδοση του "Στον Αστερισμό του Αιγόκερω" που περιείχε τις #1-3 . Για να διαλευκάνουμε το θέμα των τίτλων, ας σημειώσουμε πως ο αρχικός τίτλος αποτελεί μετάφραση του γαλλικού τόμου που "μάζευε" τις τρεις ιστορίες και λεγόταν "L'Aigle du Brasil" ενώ αυτός της επανέκδοσης αποτελεί μετάφραση του αντίστοιχου ιταλικού, "Un'aquila nella giungla". Οι τίτλοι και οι υποθέσεις όπως τις δίνει η Μαμούθ, έχουν ως εξής: 1. Ο Αετός της Βραζιλίας 2. Και ας μιλήσουμε για τυχοδιώκτες ευγενείς 3. Η αιτία ήταν ένας γλάρος 4. Τα κεφάλια των μανιταριών Οι τέσσερις ιστορίες, των 20 σελίδων η κάθε μία, κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στα Pif Gadget #75,82,89,96 στις 1/7/70, 18/9/70, 6/11/70 και 25/11/70 αντίστοιχα. Εν Ελλάδι υπήρξε και έκδοση τους με χρώμα της Patricia Zanotti από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως στα τεύχη #4 (Ένας Αετός στην Ζούγκλα, που περιείχε την ομώνυμη ιστορία συν την "Σάμπα υπό σταθερόν πυρ" από εδώ), #5 (Η αιτία ήταν ένας γλάρος) και #6 (Τα κεφάλια των μανιταριών που περιείχε την ομώνυμη ιστορία συν την "Κόνγκα της Μπανάνας" από εδώ). Οι ιστορίες συνεχίζουν να κινούνται στο λατινοαμερικάνικο μοτίβο και τον θαλασσινό αέρα των μυστήριων υπάρξεων των τροπικών, με εξίσου έντονο το στοιχείο της περιπέτειας μέσα από μύθους για χαμένες πόλεις, ναυάγια γεμάτα με χρυσό και φόντο έναν πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
  25. Η Εισαγωγή. Ο Κατάσκοπος. Ο Διαστημάνθρωπος. Η Θεά. Η Γοργόνα. Το Ρομπότ. Ο Γορίλας. Όλοι τους βασισμένοι σε πρότυπα χαρακτήρων που ξεπήδησαν από τα παλπς και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας ωμέγα διαλογής. Είναι όμως όλοι τους χαρακτήρες από την περίοδο που η Marvel λεγόταν Atlas και που στο σύμπαν που δημιουργήθηκε μετά την επιτυχία του Fantastic Four, είχαν από ελάχιστη έως καθόλου παρουσία, παραμένοντας εν πολλοίς φρέσκοι και ανεκμετάλλευτοι. Η Υπόθεση Στα τέλη του 1950 η Αμερικάνικη κυβέρνηση ανέθεσε στον ειδικό πράκτορα του FBI Τζίμι Γου την διάσωση του Προέδρου Αϊζενχάουερ τον οποίο είχε απαγάγει ο Yellow Claw, ο αιώνιος εχθρός του. Για να το πετύχει αυτό συγκάλεσε μια ετερόκλητη και αλλόκοτη ομάδα με την οποία έφερε την αποστολή εις πέρας. Για έξι μήνες η ομάδα έμεινε μαζί, λειτουργώντας με την αποτελεσματικότητα και την ομαδικότητα που συνήθως συναντά κανείς σε ομάδες με περισσότερα χρόνια ενεργής δράσης. Και μετά κάποιος ανώτερος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να διαλύσει και να κριθούν απόρρητες όλες τους οι αποστολές και η ύπαρξη τους. Δεκαετίες αργότερα, ένας γερασμένος Τζίμι Γου, πλέον πράκτορας της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., ηγείται μιας μη εγκεκριμένης αποστολής σε ένα από τα μέρη που αποτελεί πιθανόν λημέρι του Atlas Foundation, του οργανισμού που ανήκει στον φαινομενικά αθάνατο Yellow Claw. Η ομάδα του αποδεκατίζεται και ο Τζίμι Γου καταλήγει να χαροπαλεύει. Και κάπου εκεί η παλιά του ομάδα αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της... Περισσότερα στην wiki (εγώ πάντως δεν θα σας κάνω spoilers). Το Παρασκήνιο. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Mark Paniccia (συντάκτης της Marvel) έτυχε να διαβάσει το What If v1 09 το οποίο εξέταζε το τι θα γινόταν αν οι Εκδικητές είχαν ιδρυθεί το 1950 με τους χαρακτήρες που υπήρχαν τότε διαθέσιμοι, συν του 3-D Man (γιατί έβαλαν τον 3-D Man ρωτάτε; Ήταν ο τότε πρόσφατος χαρακτήρας που συν-δημιούργησε ο Thomas, απλά. Ευτυχώς σε αυτό το volume δεν εμφανίζεται ο χαρακτήρας). Η ιδέα της σύστασης μιας τέτοιας ομάδας και στο κανονικό σύμπαν της Marvel του φάνηκε ενδιαφέρουσα, οπότε πρότεινε την ιδέα στον Jeff Parker, ο οποίος άρπαξε την ευκαιρία και έγραψε μια από τις καλύτερες σειρές της Marvel από την προηγούμενη δεκαετία, η οποία εκτός από τους χαρακτήρες, αντλεί στοιχεία από το παρελθόν της εταιρίας για να παρουσιάσει μια ιστορία με ίντριγκες, ανατολίτικα μυστήρια, κρυφούς τρόμους, υπερηρωικής δράσης χωρίς ενοχές και αρκετές δόσεις κατασκοπευτικής πλοκής παλιάς κοπής (My name is Bond. James Bond) και επί την ευκαιρία λύνει με πειστικό τρόπο κάποιες από τις ανακολουθίες που είχαν οι παλιές ιστορίες των χαρακτήρων. Στο όλο πακέτο καθοριστική συμβολή έχει και το - φαινομενικά απλό αλλά ιδιαίτερα περίτεχνο - σχέδιο του Leonard Kirk, καθώς και τα πιασάρικα και πετυχημένα εξώφυλλα του Tomm Coker. Η Έκδοση. Η πρώτη μίνι σειρά βγήκε από τον Οκτώβρη του 2006 μέχρι και το Μάρτιο του 2007. Αρχικά σκόπευαν να την βγάλουν πεντάτευχη αλλά στην πορεία προστέθηκε και έκτο τεύχος. Σε trade βγήκε τον Φεβρουάριο του 2009 με μπόλικο επιπλέον περιεχόμενο. Καταρχήν έχει υλικό από το Temple of Atlas, το weblog που δημιούργησαν στο marvel.com το οποίο λειτούργησε σαν ένα ιδιότυπο ονλάιν κυνήγι θησαυρού. Επίσης έχει όλα τα spotlight στους χαρακτήρες που είχαν κάνει στο comicbookresources. Σε αυτά βλέπουμε διάφορα ενδιαφέροντα προσχέδια. Το πιο σημαντικό βέβαια είναι η δημοσίευση όλων των ιστοριών με τις πρώτες εμφανίσεις των χαρακτήρων - ιστορίες που ξεκινάνε από το 1947 και φτάνουν ως το 1956 - συν το What If v1 09 του 1978. Ακόμα και αν έχει κάποιος τα τευχάκια, το trade αξίζει το επιπλέον έξοδο. Γενικά η έκδοση και το κόμικ προτείνονται ανεπιφύλακτα.
×
×
  • Create New...