Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2005'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 12 results

  1. Πρωτότυπος Τίτλος: Hemingway (Éditions Carabas, 2005) Βρισκόμαστε στο Παρίσι, στη δεκαετία του 1920, όταν τα κορυφαία ονόματα της αμερικανικής διανόησης έχουν βρει εκεί καλλιτεχνικό καταφύγιο. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, ο Έζρα Πάουντ και ο Τζέιμς Τζόυς παλεύουν, για να κάνουν το όνομά τους και το καλλιτεχνικό τους όραμα γνωστό. Μόνο που αυτός δεν είναι ο δικός μας κόσμος, αλλά μια εναλλακτική πραγματικότητα και όχι μόνο επειδή όλοι οι χαρακτήρες είναι ανθρωπόμορφα ζώα, όπως σε όλα τα έργα του Νορβηγού Jason, αλλά κυρίως, επειδή, όλοι οι προαναφερθέντες και όλοι/ες όσοι/ες κινούνται γύρω τους δεν είναι λογοτέχνες, αλλά δημιουργοί κόμικς!! Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο, όπου τα κόμικς είναι η ύψιστη μορφή τέχνης και όλοι θέλουν να μοιάσουν στον Τολστόι και στον Ντοστογιέφσκι, που κι εκείνοι ήταν - προφανώς - δημιουργοί κόμκς. Ένα κόμικ στο γνωστό σχεδιαστικό και αφηγηματικό ύφος του Jason, που συνήθως είτε σου αρέσει πολύ, είτε το απορρίπτεις. Κι όμως, εμένα με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα: ενώ ξεκινά με πολλές υποσχέσεις και δημιουργεί μια πειστική ατμόσφαιρα κάνοντας και πολλές αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις της εποχής εκείνης, στο δεύτερο μισό παρουσιάζει μια αστυνομική ίντριγκα, την οποία ο δημιουργός μας δείχνει από διάφορες οπτικές γωνίες, έως ότου να μπορέσουμε να ενώσουμε τις κουκίδες. Και ναι μεν, η ίντριγκα από μόνη της είναι ενδιαφέρουσα, αν και με μια πιο προσεκτική ανάγνωση παρουσιάζει σεναριακά κενά, μοιάζει όμως εντελώς παράταιρη σε σχέση με το πρώτο μισό του κόμικ. Για να είμαι ειλικρινής, το κόμικ με έφερε σε αμηχανία, καθώς αισθάνθηκα, ότι διάβαζα δύο διαφορετικά έργα, που ελάχιστη σχέση έχουν το ένα με το άλλο. Πέρα από αυτό, πάντως, ο Jason βρίσκεται στο στοιχείο του και το σχέδιο, το στήσιμο των καρέ και οι ελλειπτικοί διάλογοι, όπου λίγα λέγονται και πολύ περισσότερα υπονοούνται, αλλά και οι χρωματισμοί του Hubert είναι όλα εξαιρετικά. Θα ήθελα πάρα πολύ να διαβάσω κι άλλες απόψεις από όσους/ες το έχουν διαβάσει ή θα το διαβάσουν στο μέλλον. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα αγγλικά σε μια ωραία έκδοση από τη Fantagraphics με μαλακό εξώφυλλο και χαρτί υψηλής ποιότητας. Η αρχική του έκδοση είχε γίνει στα γαλλικά. Όλες ο εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  2. Το Lost Dogs κυκλοφόρησε αρχικά το 2005, με δημιουργό τον Jeff Lemire. Καθώς η αρχική έκδοση είχε εξαντληθεί, το βιβλίο επανακυκλοφόρησε το 2012 από την Top Shelf Productions. Πρόκειται για ένα graphic novel 104 σελίδων το οποίο παρουσιάζει την ιστορία ενός άντρα που προσπαθεί να βρει ξανά τη γυναίκα του. Η ιστορία ξεκινάει με τον πρωταγωνιστή, έναν ναύτη ο οποίος μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας καλόκαρδος "γίγαντας", και την οικογένεια του, οι οποίοι κάνουν μια νυχτερινή βόλτα κοντά στο κοντινό λιμάνι. Περνώντας από ένα σκοτεινό δρομάκι, τους επιτίθεται μια συμμορία αντρών, οι οποίοι έχοντας βάλει στο μάτι τη γυναίκα του πρωταγωνιστή μας, σκοτώνουν τη κόρη του μπροστά του και πετάνε αναίσθητο τον ίδιο στη θάλασσα. Ο ναύτης μας όμως βγαίνει τελικά ζωντανός και είναι αποφασισμένος να βρει τη γυναίκα του. Είναι άμεσα κατανοητό ότι πρόκειται για ένα δράμα το οποίο δεν απέχει από κάτι πραγματικό, κάτι ρεαλιστικό. Βλέπουμε έναν άνθρωπο ο οποίος από τη μια στιγμή στην άλλη χάνει τα πάντα. Κι όμως, προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βρει τους ανθρώπους του, τα φιλικά του πρόσωπα, να μαζέψει ότι έχει απομείνει από την οικογένεια του. Βλέπουμε έναν άνθρωπο που όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, δε τα παρατάει μέχρι το τέλος. Ο σχεδιαστικός χαρακτήρας του βιβλίου είναι ανάλογος της ιστορίας, με τους χαρακτήρες σχεδιασμένους έτσι ώστε να δείχνουν τη προσωπικότητα τους. Βλέπουμε για παράδειγμα τον πρωταγωνιστή, ο οποίος έχει στρογγυλεμένο σχήμα, να είναι αρκετά ευαίσθητος σα προσωπικότητα, ενώ τα μέλη της συμμορίας φαίνονται μικρόψυχα και δρουν με μόνο κίνητρο το ένστικτο. Το χρώμα ανεβάζει το σχέδιο, παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιείται μόνο το κόκκινο ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο. Αυτές οι χρωματικές επιλογές βοηθάνε στο μακάβριο τόνο της ιστορίας και το κόκκινο χρησιμοποιείται για έμφαση σε σημαντικά στοιχεία της πλοκής. Ακόμα και τα μαύρα περιθώρια ανάμεσα στα πάνελ αποδίδουν αυτή τη μουντή ατμόσφαιρα, καθώς συνυπάρχουν αρμονικά με την όλη σύνθεση. Το Lost Dogs είναι από τις πρώτες ιστορίες του Lemire και σίγουρα αξίζει μια ανάγνωση. Είναι μια θλιβερή ιστορία που περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα του να χάνεις τα πάντα και το ότι η ζωή δεν είναι ποτέ δίκαιη. Παρότι είναι καταθλιπτικό, αποδίδει αυτή τη κατάθλιψη με ένα δυνατό αποτέλεσμα ενός συνδυασμού με ένα σχεδιαστικό στυλ τύπου "art brute" και με στήσιμο που δένει πανέμορφα όλο το σύνολο.
  3. Οι βασικοί πρωταγωνιστές Τα τέσσερα έθνη(Κόκκινο-φωτιά, άσπρο- αέρας, μπλέ- νερό, κίτρινο- γη) ΑΦΟΡΜΗ Η σειρά αυτή, αποτελεί την αγαπημένη μου. Παρ' ότι έχει κυκλοφορήσει σε κόμικ από την Dark Horse(το οποίο παρεμπιπτόντως δε λέει και πολλά), έχει μνημονευθεί πολλάκις από το CBR, έχει γίνει live action σειρά( αυτή κι αν είναι άθλια), δεν βλέπω πολλούς Έλληνες να μιλούν γι' αυτή τη σειρά. Εν τω μεταξύ, κάθε καλοκαίρι κάνω επανάληψη στη σειρά, οπότε έχω μπει στο κλίμα της. Τέλος, είδα εδώ αναφορά σε χαρακτήρα της σειράς( στον Ζούκο), οπότε αποφάσισα να κάνω μια μελέτη πάνω στο αγαπημένο μου animation. Εδώ, θα γράψω χονδρικά- χονδρικά ορισμένα πράγματα κι έπειτα, θα ακολουθήσουν αναλυτικά ποστ, για το κάθε βιβλίο- κεφάλαιο, για την κοινωνία του κόσμου του Άβαταρ, για τα προηγούμενα Άβαταρ, για τους χαρακτήρες, για την ελληνική μεταγλώττιση, για το πώς μεταδόθηκε στην Αμερική, ένα "Σε κάθε επεισόδιο"(το οποίο βέβαια θα αργήσει) και( δυστυχώς) για το sequel. Αργότερα, θα υπάρξει ένας κατάλογος με όλους τους τίτλους των επεισοδίων.Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ SPOILERS ΕΙΣΑΓΩΓΗ Το Άβαταρ:Ο τελευταίος ανεμοδαμαστής, είναι μια σειρά- ανθολογία αμερικανοιαπωνικής προέλευσης, διαρκεί τρείς σεζόν. Ξεκίνησε το 2005 κι ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2008. Προβλήθηκε στο κανάλι Nickelodeon και στην Ελλάδα, έφθασε το 2010. Χωρίζεται σε τρία βιβλία-κεφάλαια. Αυτό του νερού, της γης και της φωτιάς. ΠΕΡΙΛΗΨΗ Φανταστείτε έναν κόσμο αποτελούμενο από τέσσερα κράτη. Το Βασίλειο της γης, οι Φυλές του Νερού(Βόρεια- Νότια), το Έθνος της Φωτιάς και οι Νομάδες του Ανέμου(ουσιαστικά, χωρίζονται σε τέσσερις ναούς στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Φανταστείτε λοιπόν, ότι το κάθε ένα από αυτά τα κράτη, αποτελείται από δύο ομάδες ανθρώπων. Τους μη δαμαστές( όπως εμείς) και τους δαμαστές, αυτούς που δαμάζουν ένα στοιχείο της φύσης. Λόγου χάρη, στο Βασίλειο της γης, ζουν άνθρωποι με την ικανότητα του γεωδαμάσματος. Σκεφτείτε λοιπόν, ότι υπάρχει ένας άνθρωπος ο οποίος γεννιέται με την ικανότητα να δαμάζει και τα τέσσερα αυτά στοιχεία. Αυτός είναι ο Άβαταρ, υπεύθυνος για την ειρήνη και την ισορροπία στον κόσμο. Ο Άβαταρ, δεν είναι ένα πρόσωπο. Με το που πεθαίνει ένας, γεννιέται αργότερα ο επόμενος, ο οποίος όμως ανήκει σε άλλο κράτος. Ο τελευταίος Άβαταρ που γνώρισε ο κόσμος, είναι ο φωτοδαμαστής Ρόκου, ένας φωτοδαμαστής. Πεθαίνει λίγο πριν την έλευση ενός τεράστιου κομήτη πάνω από τον πλανήτη. Αυτός, πολλαπλασιάζει εκατό φορές τις δυνάμεις ενός φωτοδαμαστή. Έτσι, ο Άρχων της Φωτιάς Σόζιν, τον εκμεταλλεύεται κι εξαπολύει ταυτόχρονη επίθεση στους ειρηνικούς Νομάδες του Ανέμου, εξαλείφει τους πάντες προσπαθώντας, να εξαφανίσει τον επόμενο Άβαταρ. Ταυτόχρονα, επιτείθεται στη Νότια φυλή του Νερού και σιγά- σιγά, αιχμαλωτίζει ή σκοτώνει όλους τους δαμαστές κι έτσι είναι σίγουρος ότι ο επόμενος Άβαταρ θα είναι γεωδαμαστής. Όμως, λίγο πριν εξαπολύσει επίθεση στους Νομάδες του Ανέμου ο Άνκ( έτσι ονομάζεται ο Άβαταρ) είχε φύγει( θα δούμε γιατί στη συνέχεια) κι έτσι γλυτώνει. Όμως, στη διάρκεια μιας καταιγίδας, πέφτει αυτός και ο ιπτάμενος βίσωνάς του, Άππα (υπάρχουν πολλά φανταστικά ζώα)μέσα σ' ένα παγόβουνο και ενσωματώνονται σ' αυτό. Έτσι παγώνει για εκατό χρόνια, ώσπου δύο παιδιά της Νότιας φυλής του νερού, ο Σόκα και η Ταμάρα τον βρίσκουν, παγωμένο. Βιβλίο πρώτο: Νερό Εδώ εισαγόμαστε στον κόσμο αυτό. Γνωρίζουμε το βασικό καστ των χαρακτήρων, που θα πλαισιώνουν τον Ανκ μέχρι το τέλος της σειράς. Η αρχή γίνεται με τον Σόκα και την Ταμάρα που ενώ έχουν βγει για ψάρεμα, βρίσκουν μέσα στους πάγους έναν μυστηριώδη ξένο. Ο Ανκ, δεν τους αποκαλύπτει αμέσως την ταυτότητά του, ενώ δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει, τι έχει μεσολαβήσει τα εκατό χρόνια της απουσίας του. Σιγά- σιγά αρχίζει να καταλαβαίνει και στο τρίτο επεισόδιο, αρχίζει το ταξίδι του, στη Βόρεια φυλή του Νερού( με συντρόφους του τον Σόκα και την Ταμάρα) ούτως ώστε να βρει έναν υδατοδαμαστή δάσκαλο. Τα πράγματα περιπλέκονται, όταν ανακαλύπτει ότι ο κομήτης που ο Σόζιν χρησιμοποίησε για να αρχίσει τον πόλεμο, περνά κάθε εκατό χρόνια και συνεπώς, έχει έναν χρόνο για να δαμάσει πλήρως τα τέσσερα στοιχεία και να μπορέσει να νικήσει τον Άρχοντα της φωτιάς Οζάι. Εν τω μεταξύ, ο πρίγκιπας Ζούκο, εξόριστος γιος του Άρχοντα της φωτιάς, Οζάι, ανακαλύπτει την επιστορφή του Άβαταρ και βρίσκεται στο κατώπι του μαζί μα τον θείο του Αϊροχ, ουτώς ώστε να μπορέσει να αποκαταστήσει την τιμή του και να γυρίσει στο Έθνος της φωτιάς. Ο κύκλος κλείνει, με τον Άνκ και τους συντρόφους του, να φτάνουν στη Βόρεια φυλή του Νερού και τους φωτοδαμαστές να διαπράττουν γενική επίθεση, η οποία θα αποτύχει, όμως θα στοιχίσει τη ζωή της πριγκίπισσας της Φυλής. Βιβλίο δεύτερο:Γη Η σειρά αρχίζει να ωριμάζει, νέοι χαρακτήρες εμφανίζονται στο προσκήνιο, νέες δοκιμασίες για την ομάδα Άβαταρ. Ο Άνκ, πρέπει να μάθει γεωδάμασμα. Για' αυτό τον λόγο, φθάνει στο Ομάσου, το οποίο έχουμε συναντήσει πάλι στον πρώτο κύκλο για να συναντήσει τον παλιό του φίλο Μπούμι( ο οποίος είναι πλέον εκατό χρονών). Αυτός θα γίνει ο γεωδαμαστής δάσκαλός του. Προς δυσάρεστη έκπληξη των ηρώων μας, η πόλη έχει καταληφθεί στο μεσοδιάστημα από τους φωτοδαμαστές. Εκεί ζουν δυνατές στιγμές, προσπαθώντας να ελευθερώσουν τον Μπούμι. Εν τέλει τον βρίσκουν, αλλά εκείνος αρνείται να φύγει, καθώς πιστεύει ότι δεν έχει φθάσει ακόμη η κατάλληλη στιγμή. Έτσι θα ταξιδέψουν- στα τυφλά πλέον- έως ότου θα σταματήσουν σε έναν βάλτο. Εκεί ο καθένας( Σόκα, Ταμάρα, Ανκ) θα έχει ένα όραμα. Ο Ανκ, θα δει ένα κορίτσι- άγνωστο- που συνοδεύεται από έναν ιπτάμενο κάπρο. Αργότερα, φτάνουν σε μια πόλη που κατοικούν οι πλουσιότερη οικογένεια του πλανήτη, οι Μπέιφονκ. Μαντεύετε τι είχαν για οικόσημα; Μπίνγκο, έναν ιπτάμενο κάπρο. Ο Ανκ, εκμεταλλευόμενος, την ιδιότητά του, ως Άβαταρ, μπαίνει στο σπίτι των Μπεϊφονκ και πείθει την κόρη τους, Τοφ να του μάθει γεωδάμασμα. Η Τοφ, είναι τυφλή κι έχει μάθει να βλέπει από τα πόδια. Νοιώθει τις δονήσεις και καταλαβαίνει. Γι' αυό οι γονείς της την αντιμετωπίζουν ως αδύναμη. Έτσι η Τοφ, θα το σκάσει για να μπορέσει να ακολουθήσει.Τέλος πάντων, ο Άβαταρ θα φθάσει στη Μπα Σι Ξε, την πρωτεύουσα του Βασιλείου της γης, φορτωμένος ένα σπουδαίο νέο. Λίγο πριν την έλευση του κομήτη, θα γίνει ηλιακή έκλειψη, που θα αφήσει τους φωτοδαμαστές εντελώς ευάλωτους. Τότε πρέπει να γίνει μια μεγάλη επίθεση. Η συνωμοσία του Ανώτατου Συμβούλου του Βασιλιά, ο οποίος ελέγχει την μυστική αστυνομία του Βασιλείου της γης, θα επιτρέψει στην πριγκίπισσα Αζούλα του Έθνους της φωτιάς και την επίλεκτη ομάδα της(θα μιλήσουμε αναλυτικά σε επόμενο κεφάλαιο), να πάρει την εξουσία, καταστρέφοντας έτσι τα σχέδια του Άβαταρ. Ο Ζούκο θα ταχθεί μαζί της, θα προδώσει τον θείο του Αϊροχ, ο οποίος θα φυλακιστεί. Βιβλίο τρίτο:Φωτιά Τα σχέδια του Ανκ και της ομάδας του, έχουν ανατραπεί με την πτώση της Μπα Σι Ξε. Η εισβολή την ημέρα της έκλειψης, γίνεται σε μικρότερη κλίμακα και φυσικά αποτυγχάνει. Εν τω μεταξύ ο Ζούκο, αναθεωρεί και αποφασίζει να διδάξει τον Άβαταρ φωτοδάμασμα. Βέβαια, δεν τον αποδέχονται με χαρά οι υπόλιποι( πάντα υπάρχει το αίσθημα της καχυποψίας), αλλά δεν έχουν κι άλλη επιλογή. Ο Αϊροχ, δραπετεύει και συγκροτεί το Ταγμα του Λευκού Λωτού. Ένα τάγμα, αποτελούμενο από πανίσχυρους μαχητές, οι οποίοι κρατούν την ιδιότητά τους, ως μέλη του Τάγματος μυστική. Ο Μπούμι φερ' ειπείν είναι μέλος. Όλοι αυτοί, θα πολιορκήσουν τη Μπα Σι Ξε και θα την καταλάβουνΟ κομήτης φτάνει κι ο Ανκ πρέπει να σκοτώσει τον Οζάι. Αυτό όμως έρχεται ενάντια στην ηθική του και σε όσα διδάχτηκε από τους Ανεμοδαμαστές. Μολαταύτα, θα καταφέρει να τον νικήσει, στην πιο τρομερή μάχη που έχετε δει ποτέ σε animation με έναν άλλο τρόπο( δεν κάνω κι εδώ spoiler).Η Αζούλα εκτός ελέγχου, θα ηττηθεί στην δεύτερη πιο τρομερή μάχη σε animation, ο αδελφός της Ζούκο και η Ταμάρα. Ο Σόκα και η Τοφ, μαζί με τη Σούκι(πληροφορίες γι' αυτή παρακάτω) θα καταστρέψουν τον στόλο με τα αερόπλοια του Οζάι. Παιδιά, πραγματικά πρέπει να δείτε τη σειρά! Έχει την καλύτερη αναλογία χιούμορ- φιλοσοφίας- μηνυμάτων. Το ότι οι πρωταγωνιστές είναι έφηβοι αγγίζει και το δικό μου ηλικιακό φάσμα, καθώς όλοι οι ήρωες αποκτούν τη σοφία τους, μέσα από τις περιπέτειες τους. Επίσης, δεν γίνεται βαρετό, δείχνοντας μονάχα περιπέτειες και μάχες. Υπάρχουν επεισόδια που απεικονίζουν τη φιλία που δένει τους ήρωες, άλλα που εστιάζουν στην πλευρά των φωτοδαμαστών κι εννοείται ότι δε θα μπορούσαν να λείπουν τα love- stories. Υπάρχουν επεισόδια, που εστιάζουν σε έναν χαρακτήρα, ή ακόμη κι αυτά που δείχνουν τις περιπέτειες του Άππα, ή του Μόμο( ένας λεμούριος, το κατοικίδιο του Ανκ). Αυτό είναι και το μεγάλο ατού των σειρών- ανθολογιών. Πάντα θα υπάρχει ένα επεισόδιο που θα αρέσει σε κάποιον. Πάντα θα υπάρχει ένα επεισόδιο για το γούστο κάποιου. Ορισμένα επεισόδια είναι πολύ τρομακτικά( δείτε το the puppet master και θα με θυμηθείτε) , άλλα δείχνουν την αγριότητα του πολέμου μέσω απλών, καθημερινών ανθρώπων κι άλλα είναι μεταφυσικά κι εστιάζουν στα πνεύματα( τα οποία είναι ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο του κόσμου αυτού, που μαντέψτε, θα το αναλύσω παρακάτω). Από πολλούς έχει χαρακτηριστεί ως η καλύτερη σειρά όλων των εποχών.Εδώ, θα δείτε την αντιμετώπιση του κόσμου. Έχουν βγει κόμικς, σειρά live- action, βιντεοπαιχνίδια(που εντάξει, δήλωσα ότι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά δείχνει το πόσο δημοφιλής ήταν η σειρά) κι έχει βραβευτεί/ προταθεί όοολες αυτές τις φορές(ο πίνακας από τη βικιπαίδεια). Αν μη τι άλλο, νομίζω ότι αξίζει μια ματιά Βραβεία/Κατηγορία Αποτέλεσμα 2005 Pulcinella Awards:[91] Best Action/Adventure TV Series Νικητής Best TV Series Νικητής 33α Annie Awards: Best Animated Television Production Προτάθηκε Storyboarding in an Animated Television Production Προτάθηκε Writing for an Animated Television Production Προτάθηκε 34α Annie Awards: Character Animation in a Television Production Νικητής Directing in an Animated Television Production Νικητής 36α Annie Awards: Best Animated Television Production for Children Νικητής Directing in an Animated Television Production Νικητής 2007 Genesis Awards: Outstanding Children's Programming Νικητής Primetime Emmy Awards: Outstanding Animated Program Προτάθηκε Individual Achievement Award Νικητής Nickelodeon Kid's Choice Awards 2008: Favorite Cartoon Προτάθηκε Annecy International Animated Film Festival 2008: TV series Προτάθηκε 56ο Golden Reel Awards: Best sound Editing in a Television Animation Προτάθηκε 2008 Peabody Awards: "Unusually complex characters and healthy respect for the consequences of warfare" Νικητής
  4. Supernatural Detective Nougami Neuro / Majin Tantei Nougami Neuro MAL Status: finished Author & Artist: Yusei Matsui Volumes: 23 Chapters: 202 Serialization: Shonen Jump Run: 21/2/05 - 20/4/09 Από τον δημιουργό του Assassination Classroom, Yusei Matsui, το Majin Tantei Nougami Neuro είναι ο πρώτος τίτλος μεγάλης εκτάσεως στον οποίο δούλεψε ο εν λόγω δημιουργός. Είναι πιο άναρχο στη δομή του και στο σχέδιο, παρολ'αυτά μοιράζεται πολλά στοιχεία που μας κάνουν ευθύς αμέσως να καταλάβουμε ότι είναι από την ίδια πηγή. Το βασικότερο είναι η καφρίλα. Πάμε λοιπόν, για μια ακόμη φορά, σε ένα από τα τρελά concepts/premises (πείτε τα όπως θέλετε) του Matsui: ένας δαίμονας που τρέφεται με μυστήρια (ναι) αντιλαμβάνεται πως στον κόσμο του τα μυστήρια είναι άγευστα και βαρετά και αποφασίζει να επισκεφθεί τον κόσμο των ανθρώπων για να απολαύσει λαχταριστά μυστήρια που πηγάζουν από την αχανή συναισθηματική κατάσταση όσων διαπράττουν άλυτα εγκλήματα. Όταν, λοιπόν, ανεβαίνει στον κόσμο μας, συναντά την Yako, λυκειόπαιδο, η οποία έχει μόλις χάσει τον πατέρα της λόγω δολοφονίας. Έτσι, ξεκινά μια (ομολογουμένως φοβερή) συνεργασία μεταξύ τους και μετέπειτα με την αστυνομία για να λύσουν κάθε λογής εγκλήματα με στόχο να τραφεί ο Neuro με τα ίδια τα μυστήρια! Ενώ η βασική ιδέα φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα, το μάνγκα στην αρχή είναι κατά κύριο λόγο κάφρικη κωμωδία με στοιχεία ψευδο-μυστηρίου. Μιλάμε για διάφορες επιλύσεις "τυχαίων" εγκλημάτων και σταδιακό ζέσταμα με διάφορους χαρακτήρες. Ύστερα, όμως, η πλοκή κλιμακώνεται με την εισαγωγή ενός κακού που ανατρέπει τα δεδομένα και απογειώνει το έργο. Ακόμη μετέπειτα, εισάγονται ορισμένα πολύ, πολύ δυνατά αρκς που μας δείχνουν πόσο δυνατή είναι η σχέση των δύο πρωταγωνιστών και η ιστορία παύει να είναι απλά το "μυστήριο της εβδομάδας". Το έργο καθαυτό λοιπόν συνεχίζει δυνατά, με μια φοβερή ροή, και η μετάβαση από κάφρικη κωμωδία σε περιπέτεια με στοιχεία τρόμου είναι τόσο φυσική και αβίαστη, καθώς γίνεται η μέγιστη προσπάθεια να μπει ο αναγνώστης στο κλίμα μεταβατικά! Φυσικά, δεν λείπουν οι δόσεις γνήσιας και ειλικρινούς edgίλας, αλλά ειλικρινά ποτέ δεν αντιμετώπισα πρόβλημα με αυτό το κομμάτι, δεν ένιωθα ότι είναι αναίτια ή άσχημη προσθήκη. Προειδοποιώ πάντως πως το έργο δεν είναι για όλους, και δεν αναφέρομαι στα αρκετά disturbing στοιχεία της ιστορίας στο δεύτερο μισό του μάνγκα. Αντιθέτως, θα αναφερθώ στους χαρακτήρες, δηλαδή στο πως παρουσιάζονται από το έργο και το πως υπάρχει μια τάση να τους αναδεικνύει ως "καλούς" παρά το γεγονός ότι είναι συνήθως ανήθικοι ή έχουν διαπράξει εγκλήματα. Γίνεται δηλαδή μια συνειδητοποιημένη προσπάθεια να τους συμπαθήσει ο αναγνώστης, παρά τις πράξεις που έχουν προηγηθεί. Και τα καταφέρνει, το άτιμο! Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει πως οι χαρακτήρες δεν είναι δυνατοί- το αντίθετο μάλιστα. Θα έλεγα πως τη συντριπτική πλειοψηφία την χαρακτηρίζει το καλό γράψιμο και η αρμονική εξέλιξη. Από εκεί και πέρα, το χιούμορ του Majin Tantei Nougami Neuro είναι τελείως κάφρικο και έχει πολλές αναφορές στην τότε κουλτούρα της Ιαπωνίας, καθώς και σε σαδιστικές συμπεριφορές που παρουσιάζονται ως comic relief. Εγώ προσωπικά ποτέ δεν χαλάστηκα, θεωρώ ότι το delivery των αστείων είναι αρκετά πετυχημένο, παρολ'αυτά σίγουρα κάποιοι πιθανώς θα διαφωνούσαν. Όσο για το σχέδιο, είναι αντισυμβατικό. Δίνεται έμφαση στα σουρρεαλιστικά, ψυχεδελικά, υπερβολικά στοιχεία του (όπως βλέπουμε στις εικόνες παραπάνω) και όχι στο κάπως ακαλαίσθητο στυλ, που προέρχεται από την τότε απειρία του Matsui. Το σκίτσο εξελίσσεται στα 203 κεφάλαια του έργου, σίγουρα. Τα designs, πάντως, των χαρακτήρων, τα βρίσκω πολύ ιδιαίτερα, διακριτά και εντυπωσιακά, ειδικά όταν πρόκειται για τις εσκεμμένα διαστροφικές μορφές των κακών. Τέλος, με μεγάλη μου λύπη ανακοινώνω πως, επίσημα, το εν λόγω μάνγκα υπάρχει μόνο στα ιαπωνικά σε tankobon και στα ισπανικά. Βέβαια, υπάρχει και ένα άνιμε με το ίδιο όνομα, το οποίο όμως δεν καλύπτει σε καμία περίπτωση όλη την ιστορία και προσωπικά δεν θα το συνιστούσα. Δεν έχει γίνει ποτέ προσπάθεια να μεταφραστεί επίσημα και να προωθηθεί στα αγγλικά, αν και πιστεύω πως αξίζει σίγουρα τον κόπο. Έτσι, ο μόνος τρόπος να διαβαστεί το μάνγκα από το ευρύτερο δυτικό κοινό είναι μέσω fan scanlations στο ίντερνετ, τα οποία αρκετές φορές πέφτουν σε αστοχίες όσον αφορά στην επιμέλεια των projects τους. Μην σας πτοήσει αυτό όμως! Το Majin Tantei Nougami Neuro είναι εξαιρετικό, απίστευτα δυνατό και all in all μια πολύ memorable εμπειρία! Από μένα παίρνει ένα χαλαρό, ανετότατο δεκάρι
  5. Τρία χρόνια πριν το ιδιαίτερο The Number τάδε, ο Ελβετός Thomas Ott κυκλοφορεί ένα μικρό horror κόμικ, το Cinema Panopticum. Δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια στο είδος, αφού είχε βγάλει underground πραγματάκια όπως το Dead End και το Greetings from Hellville που πλέον από το κοινό του θεωρούνται καλτ. Ήταν όμως το κόμικ που τον σούταρε έξω από τα ελβετικά σύνορα και έκανε το όνομα του να ακουστεί. Ένα μικρό κορίτσι πάει σε ένα τοπικό λούνα παρκ με φραγκοδίφραγκα στην τσέπη. Από τα παλιά λούνα παρκ, αυτά πάνω στα οποία φτιάχνονται οι ταινίες τρόμου, όχι τα φλώρικα τα σημερινά. Πάει στα συγκρουόμενα, τρώει πόρτα επειδή είναι μικρή. Πάει στην σκοποβολή και στην ρόδα, το ίδιο. Εν τέλει βρίσκει μια παραμελημένη σκηνή που απ'έξω έχει μια ξεχαρβαλωμένη πινακίδα - cinema panopticum. Μπαίνει και βλέπει 5 παιχνίδια arcade που πάνω-πάνω έχουν τον παντεπόπτη οφθαλμό και τις εξής ονομασίες: The Girl, The experiment, The Prophet, The Hotel, The Champion. Ένα παίξιμο του καθενός της αρκεί για να δει στην οθόνη μια ιστορία. Γενικά το κόμικ είναι μικρό αλλά καταφέρνει να χτίσει ατμόσφαιρα. Προβάλει πολύ τον υποχθόνιο τρόμο του "και αν;" παρά τον άμεσο που εξαφανίζεται σαν συναίσθημα όσο γρήγορα εμφανίζεται. Το scratchboard σκίτσο βοηθά πολύ την αφήγηση, η οποία δουλεύει με βινιέτες και με πολύ παιχνίδι στην προοπτική των πάνελ. Διαβάστε το, είναι μικρό και αφήνει ωραία γεύση, χωρίς βέβαια να διεκδικεί δάφνες. Βγήκε από τις εκδόσεις La Cupula τον Ιούνιο του 2005 και από την Fantagraphics λίγους μήνες αργότερα.
  6. Πρωτότυπος τίτλος: Le petit bleu de la côte ouest (Les Humanoïdes associés, 2005) Λίγη ιστορία πρώτα: ο Ζακ Ταρντί είχε συνεργαστεί με το Μανσέτ το 1978 σε ένα κόμικ με τον τίτλο "Griffu", το οποίο ήταν πρωτογενές υλικό, δεν βασιζόταν δηλαδή σε προϋπάρχον μυθιστόρημα του Μανσέτ. Το κόμικ το διαβάσαμε στα τεύχη 32-36 του περιοδικού "Βαβέλ", αλλά δυστυχώς δεν το είδαμε ποτέ αυτόνομο σε μορφή άλμπουμ στα ελληνικά. Αρκετά μετά τον πρόωρο θάνατο του Μανσέτ (το 1995), ο Ταρντί αποφάσισε να μεταφέρει τρία μυθιστορήματα του Μανσέτ σε μορφή κόμικ, αυτό εδώ (το 2005), την "Πρηνή Θέση του Σκοπευτή" (το 2010) και το "Ô dingos, ô châteaux!" (αγγλικός τίτλος: "Run Like Crazy, Run Like Hell", που δεν νομίζω ότι έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά σε οποιαδήποτε μορφή) (το 2011). Σεναριακά, ο Ταρντί ακολουθεί πολύ πιστά το βιβλίο, παραλείποντας ελάχιστα επεισόδια και χρησιμοποιώντας σχεδόν αυτολεξεί την αφήγηση του Μανσέτ, κρατώντας ακόμη και σημεία, που φαινομενικά δεν χρειάζονται για την υπόθεση, αλλά δείχνουν την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών, όπως για παράδειγμα την εξαντλητική περιγραφή των όπλων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να "φορτώνει" σε κάποιες στιγμές το κόμικ με αφήγηση, αλλά από την άλλη, αυτά τα κομμάτια είναι απαραίτητα, επειδή το κόμικ δεν στηρίζεται παρά ελάχιστα στο διάλογο και καθόλου στον εσωτερικό μονόλογο. Με αυτόν τον τρόπο, κρατά ατόφια την προβληματική του Μανσέτ και δεν προδίδει το ύφος του. Ο Μανσέτ και ο Ταρντί ξεκινούν το βιβλίο από το τέλος και ουσιαστικά μας αποκαλύπτουν την έκβαση της ιστορίας. Το γιατί όμως, θα μείνει για πάντα ασαφές: όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν εξαιτίας της τύχης, τίποτα δεν έχει προσχεδιαστεί, ο πρωταγωνιστής Ζωρζ Ζερφώ βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν κυκεώνα, που απειλεί την ίδια του την ύπαρξη, χωρίς να το θέλει και χωρίς να το καταλαβαίνει. Μπλέκει σε μια υπόθεση, που τον ξεπερνά, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί, αντιδρά σπασμωδικά, αλλά επιτυχώς, χάρη στην τύχη του και μόνο και αποδέχεται τη μοίρα του, προκειμένου να επιβιώσει και μόνο στο τέλος αποφασίζει να δράσει πραγματικά. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών, ο Ζερφώ θα απολέσει τη μικροαστική του ταυτότητα του μεσαίου στελέχους και του βαριεστημένου οικογενειάρχη, θα γίνει απόκληρος, παρίας, θήραμα και εν τέλει κυνηγός, αλλά στο τέλος θα επιστρέψει στη μικροαστική του φωλιά, έστω και με τα χέρια βαμμένα με αίμα. Προκειμένου να επιζήσει, ο Ζερφώ θα αναγκαστεί να απεκδυθεί την ταυτότητά του και να γίνει ένας άλλος, αρχικά ένας ανώνυμος και στη συνέχεια να υιοθετήσει ένα ψευδώνυμο, κινήσεις που συμβολίζουν τη μεταμόρφωσή του. Ταυτόχρονα, η μεταμόρφωση αυτή συντελείται και μέσω της χωρικής μετατόπισης της δράσης: ο Ζερφώ ξεκινάει από το Παρίσι και τα τουριστικά θέρετρα, για να καταλήξει μέσα στο δάσος, μακριά από τους ανθρώπους, για να ακολουθήσει στη συνέχεια την αντίστροφη διαδρομή. Το πιο εντυπωσιακό όμως σε όλα αυτά, είναι η ευκολία με την οποία ο πρωταγωνιστής πράττει, όσα πράττει. Από την αρχή μαθαίνουμε, ότι είναι ένας μάλλον άχρωμος και βολεμένος μικροαστός ("στο μυαλό του υπάρχουν κάποιες ασαφείς αριστερές ιδέες", όπως γράφει στις πρώτες σελίδες ο Μανσέτ) και ότι δεν είναι ικανοποιημένος με τη συζυγική του ζωή, ούτε ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη δουλειά του. Ίσως για αυτό το λόγο, θα υιοθετήσει χωρίς καμία δυσκολία την ταυτότητα του πληγωμένου ζώου και θα βυθιστεί στην παρανομία, αντί να απευθυνθεί στην αστυνομία, επειδή κατ'ουσίαν διψάει για κάτι άλλο: όπως όλοι οι ανικανοποίητοι και καταπιεσμένοι μικροαστοί, έτσι και ο Ζερφώ, ψάχνει μια ευκαιρία, μια αφορμή, για να επιστρέψει σε μια πρωτόγονη κατάσταση, στην οποία δεν θα υπόκειται σε κανένα περιορισμό. Για αυτό το λόγο, οι αντιδράσεις του είναι τυχαίες, χωρίς σχέδιο, επειδή αντιδρά ενστικτωδώς, σαν ζώο που παλεύει για την επιβίωσή του και φαίνεται μάλιστα από ένα σημείο και μετά να το απολαμβάνει. Αν στο τέλος του βιβλίου είχε απαρνηθεί τη μικροαστική ταυτότητά του, θα ήταν ο απόλυτος επαναστάτης, η επιστροφή του όμως στην τακτοποιημένη ζωή του, τον καθιστά εν δυνάμει επικίνδυνο, αφού πλέον, σαν ένα αρπακτικό, έχει γευτεί το αίμα και φαίνεται να το απολαμβάνει. Σχεδιαστικά, ο Ταρντί, που ήταν 59 ετών, όταν δημοσίευσε το κόμικ και ήδη καταξιωμένος και πολύ διάσημος, έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα σχεδιαστικής ωριμότητας και εικονογραφεί εξαιρετικά το βιβλίο. Οι πρωταγωνιστές έχουν ένα κουρασμένο, νυσταγμένο, νωθρό βλέμμα, σε απόλυτη αντιστοιχία με την παθητικότητα, που τους διακρίνει στο βιβλίο του Μανσέτ, οι σκηνές δράσης είναι καθηλωτικές και η λεπτομέρεια του Ταρντί αποστομωτική σε ορισμένα σημεία, όπως στην απεικόνιση του δάσους, που φαντάζει πολύ απειλητικό, οι νυχτερινές σκηνές είναι εξαιρετικά σχεδιασμένες και οι σκηνές βίας πραγματικά ανατριχιαστικές, αλλά το κυριότερο είναι η σκηνοθεσία του Ταρντί, που συλλαμβάνει όλη την ουσία του μυθιστορήματος του Μανσέτ, χωρίς να προδώσει τίποτα κατά τη μεταφορά του σε κόμικς. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2006, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την έκδοσή του στη Γαλλία. Η έκδοση ήταν συνεργασία της Άγρας και της Βαβέλ και είναι πραγματικά πολύ ωραία, σκληρόδετη, με ωραίο, ιλουστρασιόν χαρτί. Περιέχει μια σύντομη εισαγωγή για το κόμικ από το Γάλλο κριτικό François Guérif, που υπήρχε και στην πρωτότυπη έκδοση και τίποτα άλλο. Στα αγγλικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο "West Coast Blues" από τη Fantagraphics to 2009 και ξανά το 2020 από τηνίδια εταιρεία στον τόμο"Streets of Paris, Streets of Murder: The Complete Noir Stories of Manchette & Tardi Vol. 1" μαζί με το "Griffu". Η μετάφραση είναι η ίδια του βιβλίου, από το Θοδωρή Τσαπακίδη, και είναι καλή, πιστεύω όμως, ότι υπάρχει όμως μεγάλο πρόβλημα με την επιμέλεια του κειμένου, επειδή δεν εξηγούνται πολλά πράγματα, που χρειάζονται εξήγηση για το ελληνικό κοινό. Είναι, κατά τη γνώμη μου, απαράδεκτο, να διαβάζεις πχ στη σελίδα 25 του κόμικ για το σταθμό του Μετρό στη Σαρόν και για ανθρώπους που βγήκαν ζωντανοί από εκεί και ότι ένας από αυτούς πήγε και πλάκωσε έναν αστυνομικό και να μην υπάρχει μια υποσημείωση, σχετικά με το τι συνέβη (σε περίπτωση που αναρωτιέστε, να τι έγινε). Δυστυχώς, το ελληνικό κόμικ είναι προ πολλού εξαντλημένο. Να σημειώσω με την ευκαιρία (ίσως να το έχω γράψει και σε άλλο σημείο του φόρουμ, ειλικρινά δεν θυμάμαι), ότι και ο ίδιος ο Μανσέτ ήταν λάτρης των κόμικς και μετέφρασε στα γαλλικά το "Watchmen" του Άλαν Μουρ και μάλιστα η μετάφρασή του κυκλοφορεί ακόμη στη Γαλλία. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: comicdom.gr Μια εξαιρετικά εμβριθής ανάλυση για το βιβλίο
  7. Lady Snowblood - Η κυρία της εκδίκησης. ''I am a vehicle of retribution who roams in search of my mother's sworn enemies" - Lady Snowblood Λένε ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο...Στη περίπτωση της Lady Snowblood το πιάτο δεν είναι απλά κρύο..αλλά παγωμένο όπως το χιόνι.... Η σειρά manga Lady Snowblood δημιουργήθηκε από τον Kazuo Koike(Lone Wolf & Cub,Crying Freeman,Samurai Executioner) και σχεδιάστηκε από τον Kazuo Kamimura.Δημοσιεύθηκε και κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία για πρώτη φορά το 1972 στο περιοδικό Shueisha's Weekly Playboy. Η ιστορία ξεκινά με τη γέννηση της πρωταγωνίστριας μας Oyuki. Γεννήθηκε μια χιονισμένη μέρα μέσα σε φυλακή γυναικών.Προτού πεθάνει η μητέρα της Oyuki η Sayo,(λόγω επιπλοκών με τον τοκετό) , ανέθεσε σε μία συγκρατουμένη της να φροντίσει τον Oyuki, υπενθυμίζοντας ότι έχει ένα καθήκον να εκπληρώσει - την τελευταία της επιθυμία : Nα εκδικηθεί εναντίον των εχθρών της, οι οποίοι τη σκότωσαν την οικογένειά της(τον άντρα της και τον 5χρονο γιό της) και τη βίασαν βάναυσα στο παρελθόν.Ο ένας από αυτούς μαχαιρώθηκε από την ίδια την Sayo μέχρι θανάτου,γεγονός που την οδήγησε στη φυλακή..Οι υπόλοιποι όμως δράστες παρέμειναν ελεύθεροι...Η εκδίκηση της θα ολοκληρωθεί μέσο της κόρης της... Μετά από χρόνια βασανιστικής εκπαίδευσης υπό έναν αυστηρό ιερέα, η Oyuki μεγάλωσε για να είναι μια ωραία γυναίκα, κυνηγώντας τους εναπομείναντες εχθρούς της μητέρας της. Η Oyuki χρησιμοποιεί τη σεξουαλικότητα και την ελκυστικότητα της,και ένα σπαθί που κρύβεται κάτω από μια ομπρέλα ως εργαλεία θανάτου της για να κάνει τη δουλειά ως επαγγελματίας δολοφόνος.Η οποία δεν έχει ηθικούς φραγμούς και θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα - θεμιτά και κυρίως αθέμιτα - για να πετύχει το σκοπό της.Το πρόσωπό της ανέκφραστο και παγωμένο σαν το χιόνι,η λεπίδα της άκρως κοφτερή και θανατηφόρα... H ιστορία της Οyuki θυμίζει εκείνη του Ogami Itto στο Lone Wolf and Cub που είχε γράψει επίσης ο Koike.Και εδώ ο κεντρικός χαρακτήρας της σειράς βαδίζει στο δρόμο της εκδίκησης,και εδώ η πρωταγωνίστρια προσφέρει τις υπηρεσίες της σε όσους ζητήσουν επί πληρωμή τη βοηθειά της.Η μόνη διαφορά είναι ότι η Oyuki παίρνει εκδίκηση γιατί για αυτό γεννήθηκε να κάνει.Δεν έζησε την προδοσία και την αδικία στο αίμα της όπως ο Ogami Itto.Από την στιγμή που γεννήθηκε ήταν απλά το μόνο μέσο εκδίκησης που διέθετε η μητέρα της για εκείνους που κατέστρεψαν τη ζωή της. Ο Ιαπωνικός τίτλος Shurayuki-Hime είναι ένα λογοπαίγνιο της λέξεως Snow White που στην ίδια γλώσσα σημαίνει "πριγκήπισσα Χιονάτη".Η λέξη Σούρα(Shura) προέρχεται από το Ασούρα(Ashura) , ημι-θεϊκά όντα που καταναλώνονται στην πράξη της βίας και της άλυτης σύγκρουσης, και υπαινίσσεται εκείνους που ζουν για πάντα με μια τέτοια μοίρα.... Το σχέδιο του Kamimura ίσως ξενίσει κάποιους που έχουν συνηθίσει πιο μοντέρνους mangaka,και ίσως θεωρηθεί λίγο ξεπερασμένο το στυλ του και ορισμένες φορές κάπως στατικό-ειδικά σε σκηνές δράσης-χωρίς όμως να μειώνεται ο δυναμισμός,η λεπτομέρεια ή το συναίσθημα που θέλουν να αποδώσουν.Σίγουρα συγκρινόμενη με τα σημερινά δεδομένα(και ειδικά με τη συνέχεια Lady Snowblood Gaiden του Ikegami)μοιάζει να αντικατοπτρίζει το στυλ σχεδιασμού της εποχής που δημιουργήθηκε. Το manga μεταφέρθηκε με επιτυχία και στο κινηματογράφο το 1973 από το σκηνοθέτη Toshiya Fujita με πρωταγωνίστρια τη Meiko Kaji,σημειώνοντας αξιόλογη επιτυχία,και βγάζοντας ένα ακόμα sequel.Ενώ φυσικά αποτέλεσε "έμπνευση" για τον Quentin Tarantino για τη δική του ταινία Kill Bill.Από το σενάριο,τις σκηνές μάχης,και ειδικά την ιστορία(σε στυλ anime)της O-Ren Ishii(Lucy Liu)μέχρι και την αφίσα της ταινίας...Homage θα το πουν κάποιοι ή απλή αντιγραφή άλλοι...Το 2001, το manga επαναπροσδιορίστηκε ως η ταινία δράσης επιστημονικής φαντασίας με τίτλο The Princess Blade,με πρωταγωνιστές τους Yumiko Shaku και Hideaki Itō .Επίσης ο ίδιος ο Koike 20 χρόνια αργότερα θα (ξανα)συνεχίσει την ιστορία της Oyuki στο Lady Snowblood Gaiden με σχεδχιαστή τον εξαιρετικό Ryoichi Ikegami(Crying Freeman,Strain,Sanctuary,Mai,)με τον οποίο είχαν συνεργαστεί και στο Crying Freeman,Offered και Wounded Man. Lady Snowblood Gaiden από Ryoichi Ikegami Το lady Snowblood δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα Αγγλικά από το Dark Horse από τις 21 Σεπτεμβρίου 2005 έως τις 28 Ιουνίου 2006 και ολοκληρώθηκε μέσα σε 4 τόμους.Kάθε τόμος αποτελείτε από αυτοτελείς ιστορίες(αποστολές που αναλαμβάνει η Oyuki),που όμως μεταξύ τους οι περισσότερες συνδέονται και σχηματίζουν μία μεγαλύτερη.Αν σας αρέσουν τα manga με ερωτισμό,σεξ γυμνό,και σκληρές δώσεις βίας και αίματος- αλλά και εντυπωσιακών σκηνών δράσεως - τότε είναι η καλύτερη επιλογή για εσάς.Το κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  8. Ο Hideo Azuma αποτελεί μια σημαντική μορφή των ιαπωνικών κόμικς. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1969 και παρέμεινε δημιουργικός για περισσότερα από σαράντα χρόνια. Είναι ο πατέρας του lolicon και στα manga του συνδύαζε την φαντασία με το χιούμορ. Η σπουδαιότερη παρακαταθήκη του, ωστόσο, μπορεί να θεωρηθεί το Disappearance Diary, ένα αυτοβιογραφικό manga που εστιάζει στον αλκοολισμό του τις τάσεις φυγής που βίωσε από τη δεκαετία του 1980 κι έπειτα. Κυκλοφόρησε στα ιαπωνικά το 2005 και στα αγγλικά το 2008, ενώ έχει μεταφραστεί σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το Disappearance Diary χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο, ο Azuma διηγείται την πρώτη φορά που ο μεγάλος φόρτος εργασίας, σε συνδυασμό με την μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ, τον ώθησε να σηκωθεί και να φύγει από το σπίτι του, έτσι απλά, χωρίς να πει τίποτα στη σύζυγό του. Τον Νοέμβριο του '89, λοιπόν, μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας, ο Azuma ζει ως άστεγος στις δασώδεις παρυφές της πόλης. Μαζεύει γόπες τσιγάρου από τις στάσεις λεωφορείου, ψάχνει στα σκουπίδια των εστιατορίων για νουντλς και, με ότι λεφτά βρίσκει κάτω, αγοράζει σάκε. Τελικά, λόγω ενός καχύποπτου αστυνόμου, θα επιστρέψει στο σπίτι του. Στο δεύτερο μέρος, που ξεκινάει τον Απρίλιο του '92, βρίσκουμε για άλλη μια φορά τον Azuma περιπλανώμενο. Πλέον, έχει την εμπειρία και γνωρίζει πού και πώς μπορεί να βρει τα αναγκαία. Κάποια στιγμή, όμως, αποφασίζει να πιάσει δουλειά και καταλήγει σε μια εταιρεία φυσικού αερίου. Στο κομμάτι αυτό, ο Azuma κάνει και μια αναδρομή στην πορεία του ως καλλιτέχνη και στο πώς η μεγάλη πίεση της βιομηχανίας manga επέδρασε αρνητικά στην ψυχολογία του. Τρίτο και τελευταίο μέρος, 1998. Ο αλκοολισμός του Azuma έχει χειροτερεύσει δραματικά. Έπινε από την ώρα που ξύπναγε ως την ώρα που θα έκλεινε τα μάτια του (αν κοιμόταν κιόλας) και είχε φτάσει στο σημείο να βλέπει παραισθήσεις. Τον Δεκέμβριο του '98 εισάγεται σε ψυχιατρικό νοσοκομείο, ώστε να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του. Έτσι, διαβάζουμε την καθημερινότητά του και τις αλληλεπιδράσεις του με τους άλλους ασθενείς και το προσωπικό. Δεν ενθουσιάστηκα. Όπως εξηγεί στην αρχή ο ίδιος ο δημιουργός, επέλεξε (δυστυχώς για εμένα) να αφαιρέσει ορισμένα δραματικά στιγμιότυπα και να ωραιοποιήσει κάποια άλλα, υπό την έννοια ότι τους έδωσε χιουμοριστική χροιά. Έτσι, χάνεται ένα μεγάλο μέρος από την βαρύτητα που θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο ανάγνωσμα. Η ροή δε είναι τόσο γραμμική, που σε κάνει να βαριέσαι λίγο. Και τότε γιατί κάνω παρουσίαση; Καταρχάς, το Disappearance Diary είναι ένα σπάνιο δείγμα αυτοβιογραφικού manga. Δεν είμαι ειδήμων, αλλά γενικά δεν εκδίδονται τόσα πολλά κόμικς τέτοιου είδους στην Ιαπωνία, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Επιπλέον, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω κάποιον που εκτίθεται, έστω κι αν δεν ανοίγεται πλήρως στους αναγνώστες του. Τρίτον, το σχέδιο του Azuma είναι αξιοπρεπές (παρότι καρτουνίστικο και άρα θεωρητικά αταίριαστο) και υπάρχουν μερικά σημεία (ιδιαιτέρως στο πρώτο και τρίτο μέρος) που αποζημιώνουν εν μέρει τον αναγνώστη. Και τέλος, γιατί σίγουρα υπάρχουν εδώ μέσα άτομα που θα τους κάνει κλικ και θεώρησα ιερό καθήκον να το μοιραστώ μαζί τους.
  9. Ο Guy Delisle είναι animator και δημιουργός κόμικς από το Κεμπέκ, με καριέρα στην Ευρώπη και κυρίως στην Γαλλία. Η δουλειά του, λόγω του outsourcing που κερδίζει διαρκώς έδαφος στη βιομηχανία του animation, τον έχει φέρει μεταξύ άλλων και στη Βόρεια Κορέα, όπου εργάστηκε στο SEK, ένα (κρατικό, εννοείται) animation studio, στην παραγωγή μιας γαλλικής τηλεοπτικής σειράς. Αξίζει να σημειωθεί, ότι το SEK έχει συμμετάσχει στην παραγωγή πολλών γνωστών σειρών και ταινιών: Princess Sissi (1997-1998), Corto Maltese, la cour secrète des arcanes (2002), Teenage Mutant Ninja Turtles (2003-2010), Avatar: The Last Airbender (2005-2008) και The Simpsons Movie (2007). Ο Delisle, λοιπόν, έφτασε στη Βόρεια Κορέα, λίγα χρόνια μετά τον λιμό που έπληξε τη χώρα από το 1994 ως το 1998, προτού το καθεστώς αναγκαστεί να ζητήσει τη βοήθεια του ΟΗΕ. Έφτασε σε μια χώρα όπου το νερό βρύσης δεν πίνεται, όπου οι χορηγούμενες ποσότητες τροφής διανέμονται άνισα και η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας δεν επαρκεί για τον καλό φωτισμό της Πιονγιάνγκ (αλλά τα δημόσια πορτρέτα των ηγετών φωτίζονται έντονα 24 ώρες το 24ωρο). Στους δύο μήνες που έμεινε στην πρωτεύουσα, ο Delisle διόρθωσε λάθη στην παραγωγή, επισκέφτηκε τα μνημεία της χώρας και έκανε πικνίκ στην ύπαιθρο. Οι συναναστροφές του περιορίστηκαν κυρίως εντός του ξενικού μικρόκοσμου της Πιονγιάνγκ (Γάλλοι συνάδελφοι που εργάζονται σε άλλα projects, διπλωμάτες από τη Μέση Ανατολή, Ευρωπαίοι επιστήμονες και μέλη του ΟΗΕ), αλλά και στους προσωπικούς του μεταφραστές και ξεναγούς. Κατά τη διαμονή του εκεί, ο Delisle κράτησε σημειώσεις, οι οποίες εξελίχθηκαν στο Pyongyang, που κυκλοφόρησε το 2003 από την L'Association. Το κόμικ αυτό μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα αγγλικά, υπό τον ενισχυμένο τίτλο Pyongyang: A Journey in North Korea (Drawn and Quarterly, 2005). Ακόμη κι αν, αρχής γενομένης το 2000 περίπου, η Βόρεια Κορέα έχει ανοίξει μια χαραμάδα στον έξω κόσμο, αποτελεί μέχρι και σήμερα μια χώρα-μυστήριο. Έτσι, το οδοιπορικό του Delisle σε αυτήν παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Το ανελεύθερο καθεστώς, που στηρίζεται στην εξόφθαλμη προπαγάνδα και την κιτς προσωπολατρεία της οικογένειας Kim, η ανέχεια (ο απόηχος του λιμού της δεκαετίας του 1990 είναι αισθητός μέχρι και σήμερα), η πρακτικά ανύπαρκτη καλλιτεχνική δημιουργία και άλλες πτυχές της χώρας ξεδιπλώνονται μέσα από τις σελίδες του κόμικ αυτού. Έχω διαβάσει κόμικς αυτού του είδους που διαθέτουν πολύ καλύτερη ροή ή ίσως παρουσιάζουν το θέμα τους με πιο ελκυστικό τρόπο, αλλά εν πολλοίς έμεινα ικανοποιημένος. Διαβάζεται εύκολα και σε αυτό βοηθάει σημαντικά το καθαρό σχέδιο και η αισθητική του Delisle, που φαίνεται επηρεασμένη από την ανεξάρτητη γαλλική (ίσως και και αμερικανική) σκηνή. Βασικό μειονέκτημα: ο Delisle μοιάζει να κουβαλάει ως ένα βαθμό την αίσθηση ανωτερότητας του Δυτικού Ανθρώπου, που θεωρεί ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν εξασφαλιστεί πλήρως στην χώρα του και συμπεριφέρεται ειρωνικά απέναντι σε μια ξένη κουλτούρα. Εντάξει, σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι γίνεται αντιπαθής ή διδακτικός, αλλά υπάρχουν στιγμιότυπα τα οποία δεν μου άρεσαν. Σε αυτό μπορεί να φταίει και το χιούμορ του, που δεν μπορώ να πω ότι με «γαργάλησε». Είναι βασικό να έχει κανείς στο νου του ότι ο Delisle δεν είχε σκοπό να παράξει ένα ντοκιμαντέρ σε στιλ Joe Sacco, αλλά να γράψει/σκιτσάρει μια προσωπική αφήγηση όσων έζησε. Κάποιοι ίσως να βρουν αρκετά μειονεκτήματα, κάποιοι άλλοι λιγότερα. Σίγουρα όμως αξίζει να διαβαστεί, γιατί στην τελική πιθανότατα κανείς μας να μην επισκεφτεί την Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας.
  10. Το 2004 εμφανίστηκε ένας χαρακτήρας (τον λες και ήρωα) που μας αρρώστησε. Ήταν ο Yellow Boy, ένας βαριά άρρωστος πιτσιρίκος. Συστήθηκε μέσα από το σαλονικιώτικο περιοδικό Εξώστης, το πρώτο free press έντυπο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Τα πρώτα αυτά στριπάκια συγκεντρώθηκαν σε ένα μικρό αλμπουμάκι από την Ένατη Διάσταση, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 2005. Οι θλιβερές περιπέτειες του Yellow Boy αποτελούν την πρώτη επίσημη κυκλοφορία του Σταύρου Κιουτσιούκη, αλλά και την πρώτη έκδοση της Ένατης Διάστασης. Τα #2 (Οι ακόμη πιο θλιβερές περιπέτειες του Yellow Boy) και #3 (Πολύ σκληρός για να πεθάνει) κυκλοφόρησαν τον Νοέμβρη του 2007 και τον Δεκέμβρη του 2009 αντίστοιχα. Περιείχαν επίσης στριπάκια που είχαν προηγουμένως δημοσιευτεί στον Εξώστη. Αντιθέτως, το τέταρτο και τελευταίο (μέχρι στιγμής;) τεύχος (Το κουρέλι... τραγουδάει ακόμη) περιλαμβάνει τα στριπ που παρουσιάστηκαν στο socomic.gr την περίοδο 2014-2015 και τυπώθηκε τον Νοέμβρη του 2015. Ο Yellow Boy, που λέτε, είναι κρεβατωμένος με μια ανίατη ασθένεια που δεν κατονομάζεται, αλλά προκαλεί ίκτερο, διάρροια, τρομακτικά σπυράκια και πολλά άλλα συμπτώματα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι νοσοκόμες είναι αδιάφορες και οι γιατροί κυνικοί. Ακόμη και οι φίλοι του από το σχολείο, όταν επιστρέφει εκεί στο τρίτο τεύχος (για λίγο, μην χαίρεστε), τον γιουχάρουν. Όλοι και όλα έχουν στραφεί εναντίον του... Όλοι, εκτός από τον Θάνατο, που περνάει καμιά φορά και παίζουν μαζί Trivial. Με απλό, ασπρομαυρογκρίζο σχέδιο (εκτός από το Yellow Boy IV, το μόνο έγχρωμο τευχάκι) και κατήμαυρο χιούμορ, ο Κιουτσιούκης μας προσφέρει ένα από τα καλύτερα κόμικς του. Τα τευχάκια περιέχουν πάρα πολλές αστείες στιγμές. Προφανώς δεν είναι όλα επιτυχημένα, αλλά προσωπικά την εντάσσω στις καλύτερες ελληνικές χιουμοριστικές σειρές. Θεωρώ ότι λείπουν από την ελληνική σκηνή οι επαναχρησιμοποιούμενοι χαρακτήρες και τα επαναλαμβανόμενα gags και το κίτρινο αγόρι είναι μια λαμπρή («Αδερφή κοίτα, φωσφορίζει στο σκοτάδι!») εξαίρεση. Υ.Γ.1: Τον Νοέμβρη του 2015 (αν δεν απατώμαι) βγήκε και το φανζίν Θέλεις να πεθάνω; το οποίο περιέχει 22 στριπ του Yellow Boy που δεν είχαν συμπεριληφθεί σε κάποια από τα άλλα άλμπουμ. Υ.Γ.2: Ο τίτλος αποτελεί εμφανή αναφορά στο Yellow Kid, το ιστορικό κόμικ του Richard F. Outcault. Υ.Γ.3: Ορμώμενος από το από πάνω, θα πρότεινα να θεσμοθετηθεί ένα κομιξοβραβείο ονόματι Yellow Boy. Τι, πιο έξυπνοι είναι οι Ιταλοί που απονέμουν το Yellow Kid στην Lucca; EDIT: τελικά, όπως μπορείτε να δείτε στο παρακάτω ποστ του @CitizenX, υπάρχει Yellow Boy Award, το οποίο απονέμεται στο Comic N' Play, ένα φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στην Θεσσαλονίκη. Πολύ θα ήθελα ένα τέτοιο στην βιβλιοθήκη μου
  11. Τον Ιανουάριο του 2005, η Anubis αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της στον χώρο των κόμικς βγάζοντας το Conan της Dark Horse, την πρώτη περιοδική έκδοση κόμικς του καταλόγου της. Βέβαια οι προθέσεις της είχαν φανεί από τα προηγούμενα 2 χρόνια, στα οποία έβγαλε μια σειρά τριών graphic novels της Vertigo, επικεντρωμένα στον κόσμο του φανταστικού. Το πρώτο τεύχος φιλοξενούσε 2 ιστορίες: το τεύχος 0 του πρωτότυπου (Νοεμβρίου 2003) και το πρώτο τεύχος (Φεβρουάριος 2004) με το οποίο ξεκίνησε κανονικά στο εξωτερικό η σειρά. Από το δεύτερο τεύχος, τα τεύχη ήταν μονά, κάτι που κράτησε έως και το τεύχος 32 όπου προστέθηκαν ως δευτερεύουσες ιστορίες οι κλασικές ιστορίες του Conan the Barbarian, των Roy Thomas & Barry Windsor Smith, αναχρωματισμένες, όπως αποφάσισε να τις δημοσιεύσει η Dark Horse μέσα στις συλλογές The Chronicles of Conan the Barbarian. Οι κλασικές ιστορίες δημοσιεύονταν μέχρι και το τεύχος 46. Στα τεύχη 47-49 δευτερεύουσα ιστορία ήταν η μίνι σειρά Conan and the Jewels of Gwahlur, ένα τρίτευχο του δημιουργού P.Craig Russel (Έλρικ, Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν). Η σειρά ολοκληρώθηκε μετά από 50 τεύχη, όσα και η Αμερικάνικη δηλαδή. Υπεύθυνος για τα σενάρια στα περισσότερα τεύχη ήταν ο Kurt Busiek ο οποίος έδωσε ένα πιο φιλοσοφικό υπόβαθρο στην σειρά, στοιχείο που βέβαια προϋπήρχε σε μικρότερο βαθμό, τόσο στα διηγήματα του Χάουαρντ όσο και στα σενάρια του Ρόι Τόμας στις αρχικές εκδόσεις της Marvel. Από την σειρά όμως πέρασαν και άλλοι σεναριογράφοι, όπως π.χ. ο Mike Mignola στα τεύχη 29-31, στα οποία διασκεύασε το The Hall of the Dead του Howard, ο Fabian Nicieza που βοήθησε στο τεύχος 18, ο Paul Lee που έγραψε τα τεύχη 37-38 και ο Timothy Truman που έγραψε 13 τεύχη διάσπαρτα από το τεύχος 33 και έπειτα, πριν συνεχίσει την πορεία του με την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Η σειρά συνολικά ήταν ένας συνδυασμός διασκευών διηγημάτων του Χάουαρντ – έξι τον αριθμό – και πρωτότυπων ιστοριών που κάλυπταν κάποια κενά στα χρονικά του Κιμμέριου, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που τα έβγαλε η Marvel. Υπήρχε επίσης μια υπέρ-σύνδεση μεταξύ των προσώπων του τεύχους 00 και της συνολικής πορείας του τίτλου, ενώ εξετάστηκαν και τα παιδικά χρόνια του χαρακτήρα, τα οποία παρουσιάστηκαν σε εμβόλιμα μεταξύ των διαφορετικών κεφαλαίων/storylines τεύχη. Τεύχη που η Anubis, όταν ήρθε η ώρα να τα ξεστοκάρει σε μορφή τόμων, συνέλεξε ξεχωριστά, αντί να τα βγάλει σειριακά, μια περίεργα εύστοχα λογιστική κίνηση, που κανείς δεν περίμενε για τέτοιες περιπτώσεις. Το μεγάλο πρόβλημα της σειράς όμως είναι το σχέδιο της ή για να είμαστε ειλικρινείς η επιλογή της Dark Horse, η οποία για να προωθήσει το τμήμα χρωμάτων της στο οποίο υπερτερούσε εκείνο το διάστημα, επέλεξε έναν καλλιτέχνη με αφαιρετικό σχέδιο και απλά επαρκές τεχνικές εξιστόρησης/καδραρίσματος για έναν τόσο σημαντικό τίτλο. Φυσικά μιλάω για τον Cary Nord, ο οποίος σχεδιάζει τα περισσότερα τεύχη και ο οποίος ξέροντας πως την περισσότερη δουλειά θα την κάνει ο Dave Steward, ο βασικός κολορίστας του τίτλου, δείχνει σαν να μην προσπαθεί καν τις περισσότερες φορές να παρουσιάσει κάτι δυνατό και με συνοχή. Η διαφορά με όλους τους άλλους που κατά διαστήματα ανέλαβαν κάποια τεύχη, είναι σημαντική για να τον «κρεμάσουν» ως επικεφαλή καλλιτέχνη του τίτλου, ιδίως στα τελευταία τεύχη που αναλαμβάνει ο Tomas Giorello, που ανέλαβε και την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Διάολε, ακόμα και ο Greg Ruth που σχεδιάζει τα παιδικά ιντερλούδια και έχει ένα πιο painted στήσιμο, δείχνει πως θα μπορούσε να γίνει σωστά το πράγμα, ακόμα και σε πιο αρτιστίκ επιλογή. Αυτό δεν πρέπει να αποθαρρύνει όμως ένα υποψήφιο αναγνώστη της σειράς. Ο Busiek είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς, και προσέγγισε τον τίτλο με σεβασμό και σοβαρότητα και ας μη ήταν το fantasy η πρώτη του προτίμηση συγγραφικά. Ο Truman που ανέλαβε στην πορεία, είναι επίσης πολύ δυνατός και πιο καταρτισμένος στον κόσμο του Κιμμέριου. Οι ιστορίες συνολικά δεν θα σας απογοητεύσουν, εκτός και αν είστε αμετανόητα μαρβελικοί στους βάρβαρους σας. Που και για εσάς ο Έλληνας εκδότης προνόησε και σας έδωσε τις πρώτες ιστορίες της Marvel, που προσωπικά έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, με τις εκδόσεις του Καμπανά να είναι όντως οι πρώτες μου επαφές με τον χαρακτήρα, χρόνια πριν τις εκδόσεις της Cobra Press. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ο τίτλος έχει μερικά πολύ καλά εξώφυλλα από ονόματα σαν τους Joseph Michael Linsner, Greg Ruth, Ladrönn & Tony Harris. Στο τελευταίο τεύχος ο εκδότης δημοσίευσε μια ανασκόπηση της πορείας τους, καθώς και μια ένδειξη που θέλανε να πάνε στην συνέχεια. Αλλά αυτό θα είναι θέμα μια άλλης παρουσίασης.
  12. Το 2005, ενάμιση χρόνο περίπου μετά το ντεμπούτο της ως εκδοτική, η Jemma Press αποφάσισε να δοκιμάσει της δυνάμεις της με έναν πιο διακεκριμένο τίτλο, ο οποίος ήταν από τους αγαπημένους του εκδότη. Και κάπως έτσι, είδαμε μεταφρασμένο το Hellboy του Μάικ Μινιόλα στην Ελλάδα, μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο. Συνδυάζοντας στοιχεία τρόμου, γοτθικής αισθητικής, λαϊκών δοξασιών, φολκλόρ, μυθολογία και παραφυσικά φαινόμενα, ο τίτλος αποτέλεσε την πιο ενδεικτική περίπτωση για να δείξει τις διαθέσεις του ο νέος – τότε – εκδοτικός οίκος. Ο εκδότης παρουσίασε την σειρά από την αρχή (κάτι πιο εύκολο τότε, μιας και είχαν βγει μόλις 5 trades με in continuity ιστορίες). Έτσι στην αρχή η εκδοτική κυκλοφόρησε ο Σπόρος της Καταστροφής (Seed of Destruction) που ακολουθήθηκε από το Ξυπνώντας τον Διάβολο (Wake the Devil) περίπου 8 μήνες αργότερα, το 2006, και κατέληξε στο Το Αλυσοδεμένο Φέρετρο και Άλλες Ιστορίες (The Chained Coffin and Others) στις εκπνοές του Δεκέμβρη του 2007. Χαρακτηριστικό των δύο πρώτων τόμων ήταν πως, κατόπιν συμφωνία με τον Μινιόλα, τυπώθηκαν σε γκρίζους τόνους αντί για την τυπική έγχρωμη μορφή τους, για να προσδώσουν στην ατμόσφαιρα. Το πρωτότυπο είχε διάφορες βινιέτες ανάμεσα στα κεφάλαια/τεύχη που ήταν σε γκρίζους τόνους, οπότε δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς από που πήρε την ιδέα ο εκδότης. Δυστυχώς όμως, λόγω απειρίας, στον πρώτο τόμο χρησιμοποιήθηκε χαρτί μεγάλης απορροφητικότητας, κάτι που έκανε την ανάγνωση ιδιαίτερα κουραστική υπόθεση μιας και το σχέδιο δεν ξεχώριζε. Το μόνο θετικό ήταν πως η τιμή του τόμου ήταν κάτω από τα 10€. Ευτυχώς το θέμα διορθώθηκε στον επόμενο τόμο, οπότε μπορέσαμε να δούμε καλύτερα γιατί επέλεξε αυτή την οδό ο εκδότης. Αυτός ο τόμος είχε αυξημένη τιμή, στα 11,95€, αλλά είχε και περισσότερες σελίδες. Για τον τρίτο και τελευταίο τόμο καταργήθηκε η επιλογή και είδαμε για πρώτη φορά το διαβολόπαιδο έγχρωμο. Αυτό σήμανε πως για άλλη μια φορά είχαμε αύξηση της τιμής, στα 18,90€, αλλά για άλλη μια φορά είχαμε και περισσότερες σελίδες (180), οπότε η διαφορά είναι κατανοητή. Σε αυτό τον τόμο είχαμε και τα αποτελέσματα ενός διαγωνισμού, όπου τα σχέδια 6 Ελλήνων καλλιτεχνών επιλέχθηκαν από τον ίδιο τον Μινιόλα για να δημοσιευτούν στην πινακοθήκη του τόμου, με την διαλογή να οδηγεί την καθυστέρηση του τόμου κατά δύο μήνες (ήταν να βγει τον Οκτώβρη). Τι πραγματεύεται ο κάθε τόμος όμως; Οι συνόψεις περιέχουν spoilers. ΣΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ Σε σενάριο του γνωστού John Byrne (τα... πάντα από Marvel & DC) με την πλοκή να παρέχεται από τον Μινιόλα. Πρόλογος από τον Robert Bloch (Ρόμπερ Μπλοχ), γνωστός ως ο συγγραφέας του Ψυχώ. Ίσως κάποιοι από εσάς να τον γνωρίζετε και από τα διηγήματα του στις ανθολογίες της Ωρόρα. Στην προσπάθεια τους να κερδίσουν τον πόλεμο, οι Ναζί συνεργάζονται με τον Γκριγκόρι Γιεφίμοβιτς Ρασπούτιν, την γνωστή ιστορική προσωπικότητα που ασκούσε επιρροή στο αυτοκρατορικό ζεύγος του Τσάρου Νικολάου Β’. Μόνο που στο σύμπαν του Hellboy η δολοφονία του Ρασπούτιν δεν πέτυχε και ο μυστικιστής είναι ο υπεύθυνος για την έλευση του πρωταγωνιστή στην διάσταση μας. Κάτι που δεν το ξέρει, μιας και αντιθέτως με τις ταινίες, η ομάδα του άξονα και η ομάδα της Βρετανικής κοινωνίας του παραφυσικού είναι σε διαφορετικές - αν και κοντινές - περιοχές, με τον Hellboy να υλοποιείται στην περιοχή που βρίσκονται οι καλοί της υπόθεσης. Η ομάδα αποφασίζει να υιοθετήσει το μικρό διαβολόπαιδο και ο καθηγητής Μπρουμ, τον ονοματίζει. Οι εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση, αν και έχω κάνει... ζαβολιά για να φαίνονται (στο περίπου) όπως και στις Ελληνικές εκδόσεις Χρόνια αργότερα, ο Hellboy έχει μεγαλώσει και είναι μέλος της ομάδας παραφυσικών ερευνών. Ο καθηγητής Μπρουμ εν τω μεταξύ, δείχνει να τα έχει χαμένα μετά από μια εξερεύνηση που είχε κάνει δέκα μήνες πριν, της οποίας τα μέλη πέθαναν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Καθώς συζητάει για το γεγονός με τον Hellboy ένα ανθρωπόμορφος βάτραχος του επιτίθεται και τον σκοτώνει. Αυτή η πράξη οδηγεί σε μια αλληλουχία γεγονότων που οδηγεί αυτόν, την Λιζ Σέρμαν (που έχει την δυνατότητα της ανάφλεξης) και τον Έιμπ Σάπιεν (έναν αμφίβιο) σε μια αναμέτρηση με τον Ρασπούτιν, του οποίου ο σκοπός ήταν να ξυπνήσει το Ερπετό και να επιφέρει το Ράγκνα Ροκ και θέλει να χρησιμοποιήσει τον Hellboy για να το επιτύχει. Ο σκοπός του ανατρέπεται από την ομάδα και σκοτώνεται, φαινομενικά. Το δίδυμο Μπερν-Μινιόλα μπαίνει κατευθείαν στο ψητό όσο αφορά την ατμόσφαιρα που θέλουν να προσδώσουν, με την εισαγωγή να χρησιμοποιεί το τροπάρι της αφήγησης μέσω επιστολών, παρμένο από τον Δράκουλα και τα έργα του Λάβκραφτ, ενώ το πρώτο πλάνα είναι κατεστραμμένες εκκλησίες και Ναζί. Παραφυσικά φαινόμενα εξερευνούν, τι περιμένατε; Η αφήγηση και οι διάλογοι παραμένουν σφικτοί καθ’ όλη την διάρκεια του τόμου και ένα νέο σύμπαν έχει παρουσιαστεί. ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ Πρόλογος από τον Alan Moore, τον μουσάτο που άνετα πάει κόντρα στον Ρασπούτιν. Ή μήπως είναι το alter ego του. Από αυτόν τον τόμο ο Μινιόλα αναλαμβάνει πλήρως το σενάριο, με ικανοποιητικά αποτελέσματα, σε πολύ διαφορετικό ύφος βέβαια, πιο ευθύ στην εξιστόρηση. Η ιστορία συνεχίζει εν πολλοίς από εκεί που μας άφησε ο προηγούμενος τόμος. Ο Ρασπούτιν είχε προσηλυτίσει αρκετό κόσμο στην διάρκεια της μακράς ζωής του και κάποιοι από αυτούς αφυπνίζονται και θέτουν σε εφαρμογή τα δικά τους σχέδια. Ο Ρασπούτιν εν τω μεταξύ, έχει επιστρέψει ως πνεύμα και προσπαθεί να επανέλθει εν ζωή. Ο Μινιόλα βρίσκει την ευκαιρία να εντάξει βρικόλακες, Λάμιες και κατασκευασμένους από την επιστήμη ανθρώπους. Γνωρίζουμε κάπως καλύτερα την υπόλοιπη ομάδα της Γ.Π.Ε.Α. και τον τρόπο που λειτουργεί. ΤΟ ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Πρόλογος από τον P. Graig Russell (Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν, Έλρικ), ο οποίος έχει συνεργαστεί ως μελανωτής του Μινιόλα στο παρελθόν. Αυτός ο τόμος αποτελείται από αυτοτελείς ιστορίες και την μίνι σειρά Παραλίγο Κολοσσός (Almost Colossus) που είχαν δημοσιευτεί πριν και μετά την μίνι σειρά Ξυπνώντας τον Διάβολο (δεύτερος τόμος), ως επί τούτου κάποια γεγονότα του δεύτερου τόμου δίνουν παραπομπές στον τρίτο, σαν να τα έχουμε διαβάσει πρωτύτερα, ενώ το Ο Παραλίγο Κολοσσός εξηγεί πως έγινε καλά η Λιζ Σέρμαν, μετά τα γεγονότα του δεύτερου τόμου. Στις περισσότερες ιστορίες ο Hellboy δρα μόνος του και ο Μινιόλα δράττεται τις ευκαιρίας για να διασκευάσει αγαπημένα του παραμύθια και θρύλους, εντάσσοντας τα στο κόσμο του χαρακτήρα του, διευρύνοντας παράλληλα και το πεδίο δράσης του. Ο Hellboy καταπολεμά τις δυνάμεις του σκότους για πάνω από πενήντα χρόνια και απ’ ότι φαίνεται, σε αυτές τις ιστορίες τουλάχιστον, κανείς χωρικός δεν δείχνει να ξαφνιάζεται από το παρουσιαστικό του. Η όλη αισθητική είναι γενικά ανάλαφρη και ο Μινιόλα απλά διασκεδάζει με το να βάζει τον χαρακτήρα σε κλασικές αναμετρήσεις με τέρατα και αποστολές διάσωσης. Χτίζει έτσι τον κόσμο του σύμπαντος του ακόμα και όταν δείχνει πως κάνει χαβαλέ. Μετά από αυτό τον τρίτο τόμο, η Jemma αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της με την spin-off σειρά Γ.Π.Ε.Α και το μυθιστόρημα Τα Οστά των Γιγάντων. Ο πρώτος τόμος είναι εξαντλημένος από το 2008. Bonus Συνολική παρουσίαση της Αμερικάνικης έκδοσης Λίστα με όλες τις εκδόσεις του Mignolaverse σε τόμους Η πρόσφατη έκδοση της Οξύ από το σύμπαν του Mignola. Wiki για την σειρά που κυκλοφόρησαν οι ιστορίες Comic Legends: Did Hellboy Almost Debut as Part of a Superhero Team?
×
×
  • Create New...