Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2004'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 18 results

  1. «Το μολυσματικό σύνδρομο της στοματικής κοιλότητας και άλλες πειραματικές φρικωδίες» ίσως είναι ένα από τα πιο δυσπρόσιτα και δυσκολοχώνευτα κόμικ που έχουν εκδοθεί, ιδίως όταν μιλάμε και για τα δεδομένα της Ελλάδας όπου το κοινό αυτών των συγκεκριμένων κόμικς είναι περιορισμένο. Ο τίτλος «πειραματικές φρικωδίες» περιγράφει με τον πλέον κατάλληλο τρόπο το περιεχόμενο του έργου. Πράγματι είναι για γερά στομάχια καθώς περιέχει ακραία-για αρκετούς-στοιχεία, όπως η κοπρολαγνεία, ο μαζοχισμός, η σεξουαλική βία, το bodyhorror, η εμμονή με τον «εσωτερικό εαυτό μας (όσοι το έχουν διαβάσει καταλαβαίνουν τι εννοώ)». Μέσα σε όλα αυτά βέβαια δε λείπει το χιούμορ, η αιχμηρή κοινωνική κριτική και ο πειραματισμός με τα όρια του μέσου. Οι περισσότερες ιστορίες είναι ανάλαφρες και τετριμμένες ωστόσο η δομή τους, με την ανορθόδοξη κορύφωση ή τέλος αν το επιθυμείτε, δημιουργούν μια μοναδική εμπειρία. Σίγουρα δεν είναι ένα κόμικ για όλους, ιδίως κάποιες συγκεκριμένες ιστορίες βλ. «Φρακάρισμα» (η εν λόγω ιστορία με δυσκόλεψε ιδιαίτερα - no pun intended). Κάθε ιστορία από τις συνολικά 13 είναι ξεχωριστή και καταπιάνεται με αλλόκοτες και σουρεαλιστικές ιδέες. Πρώτη φορά έχω αισθανθεί τόσο περίεργα κατά την ανάγνωση ενός κόμικ, να με απωθεί και ταυτόχρονα να το βρίσκω υπέροχο από την οπτική της ιδέας και της εκτέλεσης. Όλες οι ιστορίες είναι τρομερά καλοσχεδιασμένες με το «Blow up» και τη «δημιουργία του έθνους» να είναι αξεπέραστες για μένα, όσον αφορά τον πειραματισμό και τη διαχείριση του μέσου. Η έκδοση είναι προσεγμένη, οικονομική και άξια επαίνων καθώς είναι σχεδόν απίθανο να απέδωσε καρπούς μέσω των πωλήσεων. Τολμηρή κίνηση για μια ελληνική εκδοτική που πραγματικά έφερε εις πέρας έναν άθλο. Φαντάζομαι πόσο δύσκολη και ριψοκίνδυνη απόφαση θα ήταν. Ωστόσο ακόμη και αν πρόκειται για δύσκολη ανάγνωση την προτείνω, διότι προσδίδει κάτι επιπλέον στην ενάτη τέχνη και σίγουρα θα σας μείνει αξέχαστο. Από τα έργα του Kago έχουν μεταφραστεί αρκετά στα αγγλικά, όπως το Dementia 21 από Fantagraphics που μοιάζει αρκετά ενδιαφέρον. Διαβάστε το υπεύθυνα ΥΓ: Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  2. Το 1929, τη χρονιά της χρηματιστηριακής κρίσης(κραχ), δημοσιεύτηκε το αριστουργηματικό έργο του Lynd Ward, “God’s man”, μια σειρά από ξυλογραφίες που συνολικά δημιουργούν μια πρώιμη γραφική νουβέλα(ίσως και ένα από τα πρώτα κόμικς στην ιστορία του μέσου). Το συγκεκριμένο έργο αποτελεί μια βουβή αφήγηση της ζωής ενός νεαρού ζωγράφου, ο οποίος αποφασίζει να ταξιδέψει στην πόλη ώστε να πραγματοποιήσει τα όνειρα του και να γίνει μεγάλος και αξιοπρεπής καλλιτέχνης. Στην πορεία της ζωής του συναντά πολλούς ανθρώπους, κάποιους διεφθαρμένους, κάποιους αθώους και ειλικρινείς με τον ίδιο πάντα να ακροβατεί στα όρια του ασπρόμαυρου κόσμου. Η ποιότητα των χαρακτήρων που έρχονται στο δρόμο του είναι ευδιάκριτη με τον μανιχαϊσμό της πραγματικότητας να επικρατεί (καλοί και κακοί είναι ευκρινώς διακριτοί μόνο από το βλέμμα τους). Η ιστορία χωρίζεται σε 5 κεφάλαια, όλα σχεδιασμένα με το χαρακτηριστικό και υποβλητικό στύλ του Ward που φανερά ενέπνευσε σύγχρονους καρτουνίστες όπως τον Daniel Clowes(σίγουρα θα σας έρθει στο νου το «Σαν ομοίωμα γαντιού από βελούδο»), τον Charles Burns, τον Peter Kuper, τον Thomas ott κτλ. Η ποιότητα της οπτικής αφήγησης είναι αδιαμφισβήτητη με το κάθε «καρέ» να γίνεται εμβληματικό. Το σχέδιο σίγουρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάφκικο, με την ιστορία ωστόσο να οδηγείται σε άλλες διαδρομές. Το προτείνω ανεπιφύλακτα καθώς πρόκειται για μια σύντομη ιστορία, που διαβάζεται με ευκολία και η βουβή μορφή της την κάνει ακόμη πιο μυστηριώδη και επιβλητική. Ειδικά αν αγαπάτε τον Clowes και τον Ott οφείλεται να διαβάσετε τον πνευματικό πατέρα τους. Όσον αφορά την έκδοση από την Dover publications, δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο ή προσεγμένο, έχουν εκδόσει ένα απλό paperback σε οικονομική τιμή με λεπτό χαρτί περιοδικού. Από όσα αναφέρονται στο οπισθόφυλλο μέχρι τη στιγμή της έκδοσης δεν υπήρχε κάποια αντίστοιχη οικονομική μορφή του έντυπου, παρά μόνο υπερπολυτελείς αυθεντικές εκδόσεις, οπότε ίσως να έγινε για καλό αυτή η σειρά των έργων του Ward...Απλώς θα με ευχαριστούσε κάτι πιο προσεγμένο. Παρ’όλα αυτά πρόκειται για ένα ιστορικό έργο, ορόσημο για το μετέπειτα εμπορικό όρο graphic novel, γεγονός που το καθιστά τουλάχιστον άξιο αναζήτησης. Αυτή είναι η πρώτη από τις ιστορίες του Ward που έχω διαβάσει, με τον ίδιο να έχει δημιουργήσει 6 νουβέλες ξυλογραφίας μέσα σε οχτώ χρόνια. ΥΓ: Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  3. Ο Paco Roca είναι ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή Ισπανούς δημιουργούς κόμικς και ευτυχώς η φήμη του έχει αρχίσει να διαδίδεται και έξω από τα σύνορα της πατρίδας του. Η αρχή έγινε με το Wrinkles, αναμφίβολα το γνωστότερο έργο του, και ακολούθησε το The Lighthouse, που κυκλοφόρησε το 2017 από την NBM σε σκληρόδετη έκδοση. Χρονική αφετηρία της ιστορίας είναι ο Ισπανικός Εμφύλιος, όταν η πλάστιγγα έχει αρχίσει να γέρνει εμφανώς υπέρ της Φασιστικής παράταξης. Ο δεκαοχτάχρονος Fransisco, τυφεκιοφόρος των Δημοκρατικών δυνάμεων, τρέχει σε ένα δάσος να γλυτώσει. Σκοπός του, να περάσει τα σύνορα και να βρεθεί, στην ελεύθερη Γαλλία. Καταλήγει, όμως, τραυματισμένος και παραιτημένος, σε έναν φάρο, όπου γνωρίζει τον Telmo. Ο μοναχικός φαροφύλακας θα μπολιάσει το κεφάλι του νεαρού με τις ιστορίες των διασημότερων ναυτικών που έχει συλλάβει η ανθρώπινη φαντασία, διώχνοντας το σκοτάδι από την ψυχή του... Όπως γράφει ο Roca στον επίλογο της αμερικανικής έκδοσης, στο κόμικ αυτό συνδυάζει την αγάπη του για τις κλασικές ιστορίες του Ομήρου, του Herman Melville, του Robert Louis Stevenson και άλλων λογοτεχνών με τις μαρτυρίες που έχει από τον στενό του κύκλο για τις βιαιότητες που διαπράχθηκαν στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, αλλά και μετά. Δεν γράφει, ωστόσο, μια πολιτική ιστορία εποχής. Προβάλλει περισσότερο την αίσθηση ελευθερίας που χαρίζει εδώ και αιώνες η θάλασσα στον άνθρωπο, παρά τους κινδύνους που κρύβει. Η ροή είναι στρωτή, γεγονός που υποβοηθείται από το μινιμαλιστικό, ξεκούραστο στο μάτι σχέδιο, με τον χρωματισμό στις αποχρώσεις του γκρίζου. Δεν είναι ένα κόμικ που θα αλλάξει τη ζωή του αναγνώστη. Αλλά είναι μικρό, ευκολοδιάβαστο, λιτό, και όταν τελειώνει, αφήνει μια οσμή θαλάσσιας αύρας.
  4. Ώρα να γίνει λόγος για ένα από τα γνωστότερα κόμικ παγκοσμίως, ένα κόμικ που κατ'εμε έβαλε τα disney κόμικς για πρώτη φορά στα χέρια πιο "ενήλικων" αναγνωστών, που έχει κυκλοφορήσει σε εκατοντάδες εκδόσεις (μετράμε 5-6 μόνο στα εγχώρια με κυκλοφορία σε συνέχειες στα τεύχη 100-111 του ΚΟΜΙΞ, κυκλοφορία σε τόμο το 2004 από τις εκδόσεις ΝΕΑ ΑΚΤΙΝΑ ΑΕ και μετά ξανά σε τεύχη στην β' περίοδο του τίτλου) και έχει αγαπηθεί από χιλιάδες. Είναι άλλωστε ο τίτλος που έκανε τόσο αγαπητό, σε σημείο παράνοιας θα έλεγα, τον δημιουργό του Don Rosa στην Ελλάδα και γενικά στην Ευρώπη. 12 κεφάλαια εξιστορούν την ζωή του Σκρουτζ Μακ Ντακ, του διασημότερου παπιού μετά τον Ντόναλντ Ντακ, του αγαπημένου σπαγκοραμμένου, του τυχοδιώκτη της καρδιάς μας. Το σχέδιο του Don Rosa απίστευτα λεπτομερές και ρεαλιστικό, κάτι που "δίχασε" το ντισνεϊκό κοινό σε αυτούς που λάτρεψαν την αλλαγή και την έλευση πιο ενήλικων γραμμών στο disney comic και σε αυτούς που παραμένουν πιστοί στις πιο χαλαρές, στρογγυλεμένες και καρτουνέ γραμμές του Μπαρκς και της παλιάς σχολής (βόρειο-Ευρωπαίοι, Δανοί, Ιταλοί κλπ). Η ιστορία δίνει μια πλήρη καταγραφή της πορείας ενός φτωχού παπουτσογυαλιστή στην Σκωτία μέχρι την κατάκτηση των Η.Π.Α. και την συσσώρευση της μεγαλύτερης περιουσίας στον κόσμο, ενός παπιού που πέρασε δια πυρός και σιδήρου στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη για να γίνει αυτός που είναι. Γνωρίζουμε άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα του, μαύρες σελίδες της ιστορίας του, την οικογένεια του και άλλα πολλά. Προσωπικά το θεωρώ αριστούργημα και το μόνο disney κόμικ που με άγγιξε τόσο, ενώ συχνά γυρνάω σε αναγνώσεις του. Είναι βαθιά συναισθηματικό (ποιον δεν τον έπιασαν τα ζουμιά στο επεισόδιο με τον θάνατο του πατέρα του Σκρουτζ), θίγει διάφορα κοινωνικά ζητήματα διαμέσου έξυπνου χιούμορ με εύστοχες ατάκες και οξυδερκείς διαλόγους ενώ το σχέδιο με την καθαρή γραμμή το ερωτεύτηκα από τα τεύχη του κόμιξ, τότε στα νιάτα μου. Όπως και να το κάνουμε, διαφέρει αρκετά από τα άλλα του είδους του την εποχή που βγήκε - το 1992-94 στο περιοδικό Anders And Co.. Δικαίως ξεσήκωσε ένα σκασμό βραβεία μεταξύ των οποίων και eisner, ενώ προτείνεται με κλειστά μάτια σε όλους ακόμα και αν δεν το 'χουν με το σύμπαν των ποντικόπαπιων. Ακούς @geo_trou; Καλώ τον @Phantom Duck μιας και είναι ειδήμων στον τομέα, να μας δώσει inside-info που σίγουρα εμένα μου ξεφεύγουν.
  5. Θα ήταν ποτέ δυνατόν να κάνει σήριαλ η Λιμνούπολη και το Μίκυ Σίτι να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια; Όχι βέβαια. Καιρός λοιπόν, να μιλήσουμε για το Μεγάλο Σήριαλ Φθόνος & Απληστία. Πρόκειται φυσικά για μια ακόμη δουλειά της Silvia Ziche που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο Topolino το 1997 και ακολούθως στο δικό μας Μίκυ Μάους έναν χρόνο αργότερα. Ο ιταλικός τίτλος είναι Topokolossal. Όπως καταλαβαίνετε, σε αυτό το σήριαλ πρωταγωνιστούν οι ήρωες του σύμπαντος του Μίκυ Σίτι (όπως αντίστοιχα πρωταγωνιστούσαν οι Λιμνουπολαίοι στο Παπιομυστήριο). Πώς όμως βρέθηκαν οι φίλοι μας σε μια τέτοια τηλεοπτική εκπομπή; Όλα ξεκίνησαν όταν ο βαθύπλουτος και φιλάνθρωπος Ντον Ντόλλαρ αποφάσισε στα γεράματά του να αφήσει παρακαταθήκη ένα τηλεοπτικό σήριαλ με απαραίτητη προϋπόθεση το καστ του σήριαλ αυτού να αποτελείται από τον Μίκυ και την παρέα του. Είναι όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα ή μήπως κάτι πιο σκοτεινό κρύβεται από πίσω; Αυτό θα το μάθετε μόνο αν το διαβάσετε. Τώρα, όσον αφορά την «πλοκή» του Φθόνος & Απληστία μιλάμε για ένα sci-fi epic με budget ένα σκασμό λεφτά (αλλά και τον Ήτα Βήτα να εμφανίζει/δωρίζει διάφορα σκηνικά από την...τσέπη του). Κεντρικός ήρωας ο Μίκυ Ράνερ (Mickey Skyrunner στην ιταλική έκδοση, σαφές mash-up των Luke Skywalker και Blade Runner), ο οποίος προσπαθεί (;) να προστατεύσει τη Γη από τον κακό Πητ Γκαλάκτους (Μαύρος Πητ με εμφάνιση που θυμίζει Darth Vader) και τα τσιράκια του, οι οποίοι σε κάποια φάση απαγάγουν τη Στέλλα, φωνή της παγκόσμιας συνείδησης (Μίνι Μάους στον συγκεκριμένο ρόλο). Προφανώς όλα όσα είπα παραπάνω είναι μία πολύ απλή σκιαγράφηση της ιστορίας, μιας και στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκα. Κάτι που γουστάρω τρελά σ'αυτή την ιστορία είναι το «τσαλάκωμα» του Μίκυ, το οποίο βγάζει και πολύ γέλιο. Η Silvia Ziche χρησιμοποιεί και σε αυτή την περίπτωση το γνωστό χιούμορ της (το οποίο περιέχει άφθονες "meta" πινελιές), παρωδώντας τις παραγωγές επιστημονικής φαντασίας, αλλά πάει και ένα βήμα ακόμα παραπέρα τη σχέση τηλεθεατών και έργου και συνθέτει ένα ακόμα αριστούργημα (αν και όχι τόσο καλό όσο το Παπιομυστήριο, κατά την ταπεινή μου άποψη).
  6. Καθίστε αναπαυτικά στους καναπέδες σας, γιατί πρέπει να σας μιλήσω για την καλύτερη telenovela όλων των εποχών! Δε μας έρχεται μήτε από Μεξικό ή Αργεντινή μήτε από Βραζιλία, αλλά από την αγαπημένη Λιμνούπολη και μάλιστα με Ιταλίδα παραγωγό. Όπως ήταν αναμενόμενο, μεταγλωττίστηκε και στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Τερζόπουλου. Όλα ξεκίνησαν το 1996, όταν η Silvia Ziche πρότεινε στον τότε διευθυντή του περιοδικού Topolino, Paolo Cavaglione, τη δημιουργία μιας μεγάλης ιστορίας σε συνέχειες (λόγω τεχνικών θεμάτων έπρεπε να εκδίδουν μικρές ιστορίες). Το Παπιομυστήριο, λοιπόν ή όπως λέγεται στα Ιταλικά "Il papero del mistero - Papernovela in uno sproposito di puntate" έκανε τότε την εμφάνισή του και διήρκησε 24 επεισόδια. Ένα χρόνο αργότερα (αν δεν κάνω λάθος) δημοσιεύθηκε και στο ελληνικό Μίκυ Μάους σε συνέχειες και το 2004 κυκλοφόρησε σε ένα τομάκι ολόκληρο το έργο ως το πρώτο από τη σειρά Μεγάλα Σήριαλ. Βασική έμπνευση ήταν φυσικά οι λατινοαμερικανικές σαπουνόπερες που είχαν κατακλύσει τους τηλεοπτικούς μας δέκτες στα 90s (και στην Ιταλία απ'ό,τι φαίνεται). Στα της ιστορίας τώρα. Ο Σκρουτζ παρατηρεί ότι το κανάλι του είναι στον πάτο της τηλεθέασης και όταν παίρνει πρέφα την επιτυχία της σαπουνόπερας «Ατίθασα Πιάτα» αποφασίζει να γυρίσει κι αυτός μία τέτοια. Όμως, γνωστός για το πόσο...ανοιχτοχέρης είναι, καλεί συγγενείς και φίλους να παίξουν, μιας και με αυτόν το τρόπο θα βγάλει πάλι απ'τη μύγα ξύγκι. Επίσης, οι «ηθοποιοί» καλούνται να αυτοσχεδιάσουν, αφού δεν υπάρχει σενάριο και η μετάδοση της σειράς γίνεται live. Όσον αφορά την «πλοκή» της σαπουνόπερας, έχουμε τον πάμπλουτο Δον Σκρούτζιο Ντε Λος Δουβλόνες, ο οποίος ζει με τη μεγάλη οικογένειά του σε μια βίλλα. Όμως, το μόνο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους οι συγγενείς του είναι το πώς θα καταφέρουν να γίνουν οι βασικοί κληρονόμοι του θείου τους και έτσι βρίσκονται συνεχώς σε έναν αγώνα δρόμου για το ποιος θα του είναι πιο αρεστός. Απηυδισμένος, λοιπόν, ο Δον Σκρούτζιο αποφασίζει να τους θέσει ένα γρίφο, δίνοντάς τους επτά αντικείμενα, ένα κουμπί, ένα κουβάρι σπάγκο, ένα καθρεφτάκι, ένα φαγωμένο μολύβι, μια δεκάρα, μια πλάκα σαπούνι και μια πινέζα και λέγοντάς τους ότι όποιος τον αγαπάει πραγματικά θα ξέρει τι να κάνει με αυτά. Πριν προλάβει, όμως να τους πει ποια θα είναι η ανταμοιβή αυτού που θα λύσει τον γρίφο χάνει τη φωνή του από μία κρίση οξείας και χρόνιας λαρυγγίτιδας. Καθώς, όμως, το μυστήριο περιπλέκεται και λόγω της φύσης των γυρισμάτων, η πραγματική ζωή μπλέκεται με αυτή του σήριαλ και ο κόσμος αρχίζει να πιστεύει πως οποιοσδήποτε καταφέρει να λύσει τον γρίφο των επτά αντικειμένων θα γίνει στην πραγματικότητα κληρονόμος του Σκρουτζ ΜακΝτακ (ε, βοήθησε και λίγο το γεγονός ότι ο τσιγκούνης άδραξε την ευκαιρία να βγάλει κι άλλο χρήμα πουλώντας πακέτα με τα επτά αντικείμενα). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση πανζουρλισμού και την ξαφνική εμφάνιση στο πλατό όλο και περισσότερων χαρακτήρων, κυρίως των εχθρών του Σκρουτζ. Να μη σας τα πολυλογώ και καταλήξω να σας πω όλη την ιστορία, το Παπιομυστήριο είναι ένα ιδιοφυές έργο που ξεκινάει μεν από τη σάτιρα στις σαπουνόπερες για να καταπιαστεί και να καυτηριάσει τελικά ένα σωρό ζητήματα είτε άμεσα σχετικά με την τηλεόραση (όπως βλέπουμε από την αλληλεπίδραση του τηλεθεάμονος κοινού στην όλη ιστορία) είτε σε ένα γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο σε τόσο προχωρημένο επίπεδο που δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις ώρες ώρες (αυτά τα λέω για να προλάβω αυτούς που θα πεταχτούν να πουν «έλεος με τα μικυμάου»). Επίσης, μην ξεχνάμε ότι έβαλε για τα καλά στον κομιξικό χάρτη τη Συλβιάρα την Τζίκε, που μας χάρισε κι άλλες υπέρτατες ιστορίες αργότερα. Και τα λέω αυτά εγώ που είμαι της ορθόδοξης πίστης Καρλ Μπαρκς/Ντον Ρόσα, από εκεί να καταλάβετε.
  7. ''There's something really wrong with me right now. Something isn't right here--'' Πριν το αριστουργηματικό Old Man Logan ο Mark Millar έγραψε άλλη μία ιστορία για τον Logan που με τα χρόνια έχει βρει και εκείνη τη θέση της ανάμεσα στις definitive stοries που έχουν γραφτεί ποτέ για τον χαρακτήρα. Φυσικά μιλάμε για το Enemy of the State που εκτυλίσσετε στα τεύχη # 20 – 26 του Wolverine vol.3 από τον Δεκέμβριο του 2004 μέχρι τον Απρίλιο του 2005.Για μία ακόμα φορά ο Wolverine ταξιδεύει στην Ιαπωνία για κάτι που φαίνεται μια απλή υπόθεση απαγωγής. Στην πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύεται πως πρόκειται για μια σκοτεινή πλεκτάνη που έχει στήσει ο μεταλλαγμένος Gorgon για λογαριασμό της οργάνωσης the Hand. To θύμα της απαγωγής θα είναι ο ίδιος τελικά...Θα υποστεί πλύση εγκεφάλου και θα μετατραπεί σε εγκληματικό όπλο ερχόμενος αντιμέτωπος με φίλους και συμμάχους στην προσπάθεια τους να τον σταματήσουν και να τον επαναφέρουν. Ότι δηλαδή φοβόταν περισσότερο στη ζωή του, σε περίπτωση που θα έχανε τον έλεγχο…Οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να δουν από πρώτο χέρι τι γίνεται σε περίπτωση που ο Logan άνηκε στην «αντίπαλη ομάδα» εκείνης των κακών, ενώ ο ίδιος ο Logan κυριολεκτικά μετατρέπεται σε αυτό που φοβόταν περισσότερο στη ζωή του, πράξη η οποία θα τον στοιχειώνει για πολλά χρόνια ακόμη στο ήδη βεβαρημένο από σκοτωμούς παρελθόν του. Ουσιαστικά έχουμε τον Wolverine ενάντια ολόκληρου σχεδόν του Marvel universe,καθώς εμφανίζονται φίλοι και σύμμαχοι (X-MEN,Avengers,Fantastic Four,Elektra) που θα τον αντιμετωπίσουν με σκοπό πρώτα να τον βοηθήσουν, και μετά αν αυτό δεν είναι εφικτό να τον εξολοθρεύσουν.. Μονάχα που η αποστολή τους δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη...Κάθε τεύχος είναι γεμάτο δράση, αγωνία και ανατροπές, με την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο και τα cliffhangers να καθιστούν την αναγνωστική αυτή εμπειρία μοναδική! Δεν μπορούμε να πούμε ότι το κόμικ παρουσιάζει κάποια πρωτοτυπία στο σενάριο του ή είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει το παρελθόν...Αλλά ο Millar είναι μανούλα στο να γράφει larger than life ιστορίες, οι οποίες περιλαμβάνουν μέσα αρκετούς χαρακτήρες, χωρίς όμως να θυσιάζει τη δράση για τους διαλόγους ή το αντίθετο. Υπάρχει μία σχετική ισορροπία ανάμεσα και στα δύο. Επίσης παρόλο που παρουσιάζονται τόσοι χαρακτήρες μέσα σε μία ιστορία, ο Millar δε γράφει σχεδόν κανέναν out of character,και ο καθένας έχει το ρόλο και τη παρουσία που του αναλογούν. Επιπλέον γνωρίζει με ποιόν χαρακτήρα δουλεύει, σέβεται την ιστορία του και το υλικό πάνω στο οποίο θα δουλέψει. Στο σχέδιο ο John Romita jr. όταν ακόμα μπορούσες κάπως να τον ανεχτείς(τουλάχιστον σε αποζημιώνει στις σκηνές της μάχης) και ο Millar να παραδίνει μαθήματα Χιτσκοκικού θρίλερ με μία γεύση ξέφρενης δράσεως που συναντάς στις ταινίες του Tarantino.Kαι ο κόσμος του Logan δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος!! Το κόμικ κυκλοφορεί και στα ελληνικά από την Anubis (Wolverine Δημόσιος Κίνδυνος) σε δύο τόμους και σε μετάφραση του Χρήστου Τσέλιου. Το κείμενο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Comicstreet
  8. Καλησπέρα σε όλους. Ως νέο μέλος του comicstreet, θα ήθελα ως πρώτη παρουσίαση να μιλήσω για ένα κόμικ που μου αρέσει πολύ. Το κόμικ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για εμένα, γιατί αφορά μία σχέση ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες που ανέκαθεν μού τραβούσε το ενδιαφέρον. Το κόμικ αυτό ονομάζεται... Batman Under the Hood, των Judd Winick και Doug Mahnke. Το κόμικ αυτό αποτελεί σίκουελ του Batman Death of the Family. Η ιστορία αυτή αφορά την επιστροφή του Jason Todd, ο οποίος είναι γνωστός σε όλους εμάς τους αναγνώστες ως ο δεύτερος Robin. Το background αυτού του χαρακτήρα δεν είναι άγνωστο, καθώς ο Jason πέθανε βίαια στα χέρια του Joker και ο Bruce δεν είχε καταφέρει να τον σώσει. Χρόνια αργότερα, o Jason επιστρέφει και έχει λάβει μία διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη που του έμαθε ο μέντοράς του, Batman. Το πώς ακριβώς επιστρέφει θα το αφήσω πάνω σας να το ανακαλύψετε. Ο Jason, ως Red Hood τώρα, κυριευμένος από θυμό και θλίψη, αποφασίζει να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και κηρύττει πόλεμο ενάντια στον υπόκοσμο του Gotham. O Batman αγνοώντας την αληθινή του ταυτότητα, έρχεται σε αντιπαράθεση μαζί του, προσπαθώντας να βάλει ένα τέλος και να ανακαλύψει παράλληλα ποιος κρύβεται κάτω από τη μάσκα. Στην ιστορία αυτή εμφανίζονται γνωστοί χαρακτήρες από το σύμπαν της DC, όπως είναι ο Black Mask, ο Deathstroke, o MisterFreeze, ο Nightwing και ο Joker. Προσωπικά, το κόμικ αυτό μού δημιουργεί πολλά συναισθήματα, μιας και θίγει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο τη τραγική και δύσκολη σχέση μεταξύ του Bruce και του Jason. Ειδικά για τον Jason, o Judd Winick προσθέτει στη προσωπικότητα του πολλά στοιχεία που τον κάνουν ξεχωριστό. Για παράδειγμα, μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι ο Jason σε αυτό το κόμικ είναι πολύ καυστικός και savage, κάτι που κάνει το χαρακτήρα απολαυστικό να τον διαβάσεις! Επίσης, το παραπάνω ελαφρύνει το κόμικ από το σκοτεινό περιεχόμενο. Παράλληλα, ο Winick δίνει στον Jason πειστικά κίνητρα για τις πράξεις του και δημιουργεί στον αναγνώστη διλλήματα για το εάν οι ενέργειες του είναι ηθικές ή όχι. Μάλιστα, στο τέλος της ιστορίας, υπάρχει κατ’ εμέ μία πολύ iconic σκηνή ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές μας, η οποία είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένη. Σε αντίθεση με το σκοτεινό περιεχόμενο, το σχέδιο του Mahnke είναι πολύ φωτεινό και δημιουργεί έτσι μία αντίθεση. Επιπλέον, το σχέδιο του έχει λεπτές γραμμές και πολλές όμορφες λεπτομέρειες και μου άρεσε πολύ. Γενικά, αυτό το κόμικ το προτείνω σε όλους, σε αρχάριους και μη, γιατί αποτελεί μία πολύ κλασσική ιστορία όπου ο καθένας πρέπει να έχει στη βιβλιοθήκη του, ειδικά όσοι είναι φανς του Jason Todd! Το παραπάνω κόμικ το πήρα διαδικτυακά από ένα ελληνικό κατάστημα, σε μία όμορφη έκδοση με μαλακό εξώφυλλο. Η ιστορία αυτή έχει διασκευαστεί σε μία animated ταινία, η οποία κατά τη γνώμη μου είναι μία από τις καλύτερες animated ταινίες της DC!
  9. Το Identity Crisis είναι ένα κόμικ που ακόμα και τώρα, πάνω από 15 χρόνια μετά την έκδοσή του, συνεχίζει να διχάζει κοινό και κριτικούς. Συγκαταλέγομαι στη μερίδα εκείνων που το θεωρούν ως ένα από τα καλύτερα υπερηρωικά δείγματα γραφής που κυκλοφορούν, ακριβώς επειδή αναγκάζει τον αναγνώστη να δει κατάματα κάτω από τη μάσκα χαρακτήρων που μέχρι πρότινος θεωρούσε θεούς, και να συνειδητοποιήσει πως τελικά πρόκειται για απλούς ανθρώπους με τρομακτικές δυνάμεις. Τι γίνεται λοιπόν όταν οι ήρωες τυφλωθούν από οργή; Το Identity Crisis αποτελείται από επτά ομότιτλα τεύχη, αν και όπως συνηθίζεται, οι λεπτομέρειες της ιστορίας ξεδιπλώνονται και σε μια πλειάδα τίτλων σε διάφορες άλλες σειρές. Ο σεναριογράφος του, Brad Meltzer, δεν φοβάται να μας σοκάρει από τα πρώτα κιόλας καρέ, στα οποία βλέπουμε τη δολοφονία της Sue Dibny, της συζύγου του Elongated Man. Το φρικτό αυτό γεγονός πυροδοτεί ένα ανελέητο κυνηγητό εύρεσης του δράστη, κατά τη διάρκεια του οποίου έρχονται στο φως αποτρόπαια μυστικά τα οποία κρατούνταν επτασφράγιστο μυστικό για χρόνια. Δεν σκοπεύω να επεκταθώ περαιτέρω γιατί όπως ίσως έχετε καταλάβει πρόκειται για ένα όχι και τόσο τυπικό murder mystery, ένα αγωνιώδες whodunnit γεμάτο ανατροπές. Δύο είναι τα βασικά στοιχεία που θεωρώ αναγκαίο να αναδειχτούν, και είναι φυσικά αυτά τα οποία προσωπικά πιστεύω πως κατατάσσουν το συγκεκριμένο κόμικ ως ένα από τα αρτιότερα που έχω διαβάσει ποτέ μου. Το πρώτο είναι πως ο Meltzer καινοτομεί, χρησιμοποιώντας μια σειρά δευτεροκλασάτων, ακόμα και τριτοκλασάτων χαρακτήρων (ηρώων και εγκληματιών) με τέτοια μαεστρία που, αν δεν κλέβουν την παράσταση, στη χειρότερη στέκονται επάξια δίπλα στους Batman, Superman και τα λοιπά μέλη της Justice League. Η δράση δεν περιορίζεται σε δύο τρία άτομα, αλλά εκτίνεται σε αρκετές υπερηρωικές ομάδες ενώ ταυτόχρονα σε πολλά σημεία γινόμαστε μάρτυρες και μιας πιο απλής καθημερινότητας, βλέποντας τις σχέσεις μεταξύ συζύγων και γονέων με τα παιδιά τους, μια συγκινητική και παράλληλα απαραίτητη υπενθύμιση της ανθρωπιάς που κρύβεται κάτω από τη στολή του άφθαρτου και άτεγκτου υπερήρωα. Σε ό,τι αφορά τη δράση, έτσι για να σας ανοίξω την όρεξη, λέω να βάλω εντελώς τυχαία την παρακάτω εικόνα. Είμαι σίγουρος πως θα σας κάνει να θέλετε να διαβάσετε τι θα γίνει στη συνέχεια… Το δεύτερο στοιχείο είναι το ίδιο το ζουμί της ιστορίας, το ερώτημα που κρύβεται μέσα στα πολύχρωμα καρέ και τις βίαιες, συχνά αιματηρές σκηνές μάχης που έχει σχεδιάσει αριστοτεχνικά ο Rags Morales (σκίτσο) με τη βοήθεια και του Michael Bairs (μελάνια) είναι επί της ουσίας ένα τεράστιο, και στην πραγματικότητα ιδιαίτερα δύσκολο, ηθικό δίλημμα: υπάρχει κάποια κόκκινη γραμμή, μια απαραβίαστη ευθεία που διαχωρίζει το καλό από το κακό; Μέχρι ποιου σημείου δικαιολογείται η χρήση της οποιασδήποτε υπεράνθρωπης ικανότητας στο όνομα της δικαιοσύνης; Πότε η δικαιοσύνη ταυτίζεται με την τιμωρία; Η τιμωρία οφείλει να είναι ανάλογη του εγκλήματος; Και αν είχες τη δυνατότητα να αποτρέψεις ένα δυνητικό έγκλημα από το ενδεχόμενο να επαναληφθεί στο μέλλον, δικαιολογείται η εκ προοιμίου καταστολή του και η συνεπακόλουθη καταδίκη του εν δυνάμει δράστη; Μέσα από τις σελίδες του Identity Crisis ο αναγνώστης έχει την πρωτόγνωρη ευκαιρία να δει χωρίς καμία προσπάθεια ωραιοποίησης και αποστασιοποίησης, άμεσα και αμείλικτα, τι σημαίνει μια προσωπική επίθεση στις τάξεις της υπερηρωικής κοινότητας, δείχνοντάς μας με τον πλέον παραστατικό τρόπο πως η εν λόγω κόκκινη γραμμή, μόνο κόκκινη δεν είναι, καθώς στην καλύτερη περίπτωση έχει ένα αχνό, γκρι χρώμα, αλλά ούτε και ευθεία, αφού υπάρχουν σημεία στα οποία καμπυλώνει επικίνδυνα. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα κόμικ που αξίζει μια θέση στη βιβλιοθήκη μας, καθώς ξεγυμνώνει τους ήρωες των παιδικών μας χρόνων, αποκαλύπτοντας τους πραγματικούς τους εαυτούς, οι οποίοι είναι γεμάτοι ελαττώματα και αδυναμίες, όπως άλλωστε και η ίδια η ανθρωπότητα την οποία έχουν ορκιστεί να υπηρετούν. Δεν γνωρίζω εάν έχουμε τελικά τους ήρωες που μας αξίζουν, σίγουρα όμως έχουμε ήρωες που μας μοιάζουν. Κάτω από τη στολή είναι τρωτοί, αλλά αυτό δεν αφαιρεί στο ελάχιστο το θάρρος και την ανδρεία τους.
  10. Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Γιώργο Τσακιρέλλη σ' ένα φανζίν του 2004. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε ο Χρήστος Σταμπουλής. Πήρε την ιστορία αυτή και την επανασχεδίασε, προσθέτοντας αρκετές ακόμη σελίδες και δημιουργώντας τελικά μια πιο πολύπλοκη (λέμε τώρα) αφήγηση, η οποία κυκλοφόρησε το 2012 σε αυτοέκδοση. Ακολούθησε Ο Αμνός του Θεού, επίσης σε αυτοέκδοση (2013). Το 2015, οι δύο αυτές ιστορίες, συν η πρωτότυπη ιστορία του Τσακιρέλλη και μια νέα περιπέτεια με τίτλο Στον Κάτω Κόσμο, τυπώθηκαν σ' έναν ωραίο σκληρόδετο τόμο από την In-k Situ Comix. Μέρος 1ο: Μαύρη Φουστανέλα Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας ταπεινός τσομπάνης, σε κάποιο λαγκάδι της Πελοποννήσου. Δεν τον κόφτουν και πολύ όλα τα κοσμοϊστορικά που συμβαίνουν γύρω του (η δράση των κλεφτών, η κόντρα οπλαρχηγών και πολιτικών, οι Εθνοσυνελεύσεις, η επέλαση του Ιμπραήμ Πασά κ.λπ.). Όταν, όμως, μαθαίνει ότι κάποιος έκλεψε την πολυαγαπημένη του Μαυροβουλίτσα, ε τότε ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε! Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να είμαι και πολύ αντικειμενικός με το εν λόγω κόμικ, καθώς το διάβασα στα πρώτα μου κομιξο-χρόνια και το εφηβικό μου μυαλουδάκι ανατινάχθηκε από αυτή την ασόβαρα σοβαρή θεώρηση της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Σταμπουλής ανακατεύει στο ίδιο καζάνι τους ήρωες (;) της Εθνεγερσίας και αναφορές στην ποπ κουλτούρα (από το Αστερίξ έως το Muppet Show και το Star Trek). Γελάω ακόμη και σήμερα, ίσως με διαφορετικές σκηνές και για διαφορετικούς λόγους, αλλά γελάω. Και νομίζω ότι η κριτική του στον «μύθο» της Επανάστασης του '21 διαθέτει μια σπάνια διαύγεια, παρότι απλοποιεί τα γεγονότα και τα αίτιά τους χάριν αστεϊσμού. Το σχέδιο δεν είναι ραφιναρισμένο, αλλά λατρεύω τις δυναμικές γραμμές και την γρήγορη σκηνοθεσία, στοιχεία σαφώς επηρεασμένα από τα manga. Σε κάποιους μπορεί να φανεί αλλοπρόσαλλο ή άτεχνο, αλλά δεν είναι έτσι. Γενικά, θεωρώ ότι ο Σταμπουλής διαθέτει μια σχεδιαστική άνεση, την οποία ελάχιστοι Έλληνες δημιουργοί κατέχουν. Μέρος 2ο: Ο Αμνός του Θεού Στο δεύτερο μέρος, η Μαύρη Φουστανέλα ξαναχάνει την Μαυροβουλίτσα και για να την βρει, είναι πρόθυμος να τα βάλει με θεούς και δαίμονες. Κυριολεκτικά. Περνάει από ένα μοναστήρι Σαολίν, πίνει καφεδάκι στην Κόλαση, για να καταλήξει στον Παράδεισο, όπου θα τα βάλει με ολόκληρες διμοιρίες ματατζήδων, τον τραγουδισταρά Χριστό και τον ίδιο τον (αλά Lautréamont) Θεό. Εδώ, όπως γίνεται αντιληπτό, ο Σταμπουλής καυτηριάζει το θέμα της θρησκείας. Ασχολείται όχι μόνο με τον Χριστιανισμό, αλλά γενικότερα με την οργανωμένη λατρεία, από τις μυθολογίες των αρχαίων λαών. Κι εδώ είναι έντονη η διακειμενικότητα, καθώς αναφέρονται ταινίες, τραγούδια και άλλα. Ίσως δεν είναι τόσο γαμάτο όσο το πρώτο μέρος, λόγω των διαλόγων/μονολόγων, που αυξάνονται σε όγκο και αριθμό, αλλά έχει τις στιγμές του (αγαπημένη όλων, η έλευση του από μηχανής θεού θεοκτόνου Kratos ). Το σχέδιο είναι πιο λεπτομερές και καθαρό. Μέρος 3ο: Στον Κάτω Κόσμο Ένα πουλί βγαλμένο από τα παραδοσιακά τραγούδια λέει στην Μαύρη Φουστανέλα ότι Μαυροβουλίτσα δεν υπάρχει πια, έχει κατέβει στον Κάτω Κόσμο. Έτσι, ο ήρωάς μας μπαίνει στην βάρκα του Χάροντα και κατευθύνεται προς τον Κόσμο των Νεκρών. Ωστόσο, η διαδρομή του είναι περισσότερο πνευματική, καθώς οι διάφορες μορφές που θα συναντήσει (από τον Σίσυφο και την Περσεφόνη έως τον Sigmund Freud) θα του πιπιλίσουν το μυαλό με έννοιες όπως Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα, Μητριαρχία και Υποσυνείδητο. Η πλοκή του τελευταίου μέρους είναι υποτυπώδης, με έμφαση στους διαλόγους και ελάχιστη (αντιφασιστική) δράση. Εδώ ο Σταμπουλής έχει μια εμφανώς διδακτική πρόθεση, συνδέοντας θεωρίες αταίριαστες, ιδωμένες όλες μέσα από το προσωπικό του φακό. Δεν λείπει το χιούμορ και η όλη φάση έχει ένα ενδιαφέρον, αλλά πρόκειται σαφέστατα για το πιο αδύναμο από τα τρία κεφάλαια. Δεν θα παρεξηγούσα κάποιον που θα το χαρακτήριζε αχταρμά. ________ Στο τέλος του τόμου υπάρχει ένα εκτεταμένο κι εξαιρετικά ενδιαφέρον «λυσάρι», με σημειώσεις κι επεξηγήσεις για τις πάμπολλες αναφορές του κόμικ. Το οποίο, σε τελική ανάλυση, είναι πολλά παραπάνω από ένα βουκολικό manga, όπως αυτοδιαφημίζεται: μια βίαιη, υπερσεξουαλική φιλοσοφική περιπέτεια δια μέσω των αιώνων, που παρά τις αδυναμίες της καταφέρνει να διασκεδάσει και ταυτόχρονα να προσφέρει πολλή τροφή για σκέψη.
  11. Πρωτότυπος τίτλος: Le Bordel des Muses / Le Cabaret des Muses (Delcourt, 2004) Μια από τις πιο γοητευτικές, αλλά και πιο ιδιόρρυθμες ιστορίες κόμικς, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά. Είναι δημιουργία του Σέρβου σχεδιαστή Gradimir Smudja (Σμούτζα, νομίζω, ότι προφέρεται), ο οποίος κατοικεί μόνιμα στην Ιταλία, και ο πρωτότυπος τίτλος είναι "Le Bordel des Muses", που στη συνέχεια έγινε "Le Cabaret des Muses". Στα ελληνικά προτιμήθηκε το πολύ κομψότερο, αλλά και σαφώς παραπλανητικό "Διαφθορείο των Μουσών". Ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2004 και ο δεύτερος το 2005, ενώ ακολούθησαν άλλοι δύο το 2007 και το 2008. Η Μαμούθ Κόμιξ έβγαλε τους δύο ελληνικούς τόμους (που αντιστοιχούν στους δύο πρώτους γαλλικούς) σε πολύ μικρή χρονική απόσταση από τους γαλλικούς, το 2005 και το 2006 αντίστοιχα, ενώ οι δύο επόμενοι δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Η σειρά έχει ως κεντρικό πρωταγωνιστή το διάσημο ζωγράφο Ανρι ντεΤουλούζ-Λοτρέκ, ο οποίος, ως γνωστόν ήταν ένας από τους τακτικότερους θαμώνες του φημισμένων καμπαρέ Moulin Rouge (το "διαφθορείο" του τίτλου). Ο Σμούτζα ακολουθεί τον ήρωά του κατά τις περιπέτειές του στο Μουλέν Ρουζ, οι οποίες είναι και ερωτικές, αφού ο ζωγράφος ήταν λάτρης των γυναικών, αλλά και άλλων ειδών, αφού μέσα από τις σελίδες του κόμικ παρελαύνουν πάρα πολλές γνωστές φυσιογνωμίες της γαλλικής ιστορίας εκείνης της περιόδου. Η αλήθεια είναι, ότι το σενάριο δεν έχει ιδιαίτερη συνοχή και ακολουθεί μια ελεύθερη, συνειρμική ροή, η οποία πετάει από το ένα θέμα στο άλλο με μεγάλη ευκαιρία. Δεν είναι, νομίζω, τυχαίο, ότι στο bedetehque έχει χαρακτηρισθεί ως "Poésie" (ποίηση). Αυτό εξ ορισμού σημαίνει, ότι δεν είναι για όλα τα γούστα και προφανώς δεν θα αρέσει σε όλους. Σχεδιαστικά όμως, είναι ανεπανάληπτο. Ο Σμούτζα δημιουργεί απίστευτα σχέδια και εξαιρετικές συνθέσεις, οι οποίες εμπνέονται από και σποτίουν φόρο τιμής σε διάσημους πίνακες της εποχής εκείνης, όχι μόνο του Λοτρέκ, αλλά και άλλων ζωγράφων, αρκετοί από τους οποίους εμφανίζονται και στις σελίδες του κόμικ. Επίσης, προσφέρει μια πανδαισία χρωμάτων, κάτι αναμενόμενο, από τη στιγμή που τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν η εποχή του ιμπρεσιονισμού, του κινήματος που περισσότερο από κάθε άλλο συνδέθηκε με τα χρώματα. Από εικαστική άποψη, είναι μια από τις ευτυχέστερες συναντήσεις των κόμικς με τη ζωγραφική και για αυτό πιστεύω ότι θα ξετρελάνει όλους εκείνους, που ενδιαφέρονται για τη ζωγραφική και ειδικά του τέλους του 19ου αιώνα, αλλά και για τους δημιουργούς της. Εδώ βλέπετε μια σελίδα από το κόμικ, όπου εμφανίζεται ο Aristide Bruant, τραγουδιστής στα καμπαρέ, τον οποίον απαθανάτισε ο Λοτρέκ σε αρκετές αφίσες, εκ των οποίων, η ακόλουθη είναι, νομίζω, η πιο διάσημη.. Θα ήθελα να σημιεώσω, ότι ο Σμούτζα έχει ασχοληθεί και με τον Βαν Γκογκ. Το πρώτο του έργο, στα γαλλικά τουλάχιστον, ήταν το "Vincent et Van Gogh", που ολοκληρώθηκε σε δύο τόμους και αν καταλαβαίνω καλά, κινείται σε παρόμοιο σεναριακό ύφος. Ο Βαν Γκογκ εμφανίζεται και στο "Διαφθορείο των Μουσών". Η έκδοση της Μαμούθ είναι εξαιρετική, με πολύ καλή μετάφραση και πολύ ωραία χρώματα, τυπωμένη σε μαλακό χαρτί. Είναι κρίμα, που δεν ολοκληρώθηκε η σειρά. Στη Γαλλία δεν έχει κυκλοφορήσει συγκεντρωτικός τόμος του έργου, αλλά έχει κυκλοφορήσει ένα βιβλίο, που πρέπει να είναι art book με σχέδια του Σμούτζα για το κομικ. Το κόμικ κυκλοφορεί ακόμα στα βιβλιοπωλεία. Τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, όλες οι άλλες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: bedetheque για το συγγραφέα και για το κόμικ
  12. Το 1843, Παρίσι. Ο Κόμης Skarbek, ένας μυστηριώδης Πολωνός επιχειρηματίας, καταφθάνει από τον Νέο Κόσμο και γρήγορα συγχρωτίζεται με την αφρόκρεμα της πόλης του φωτός. Δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τον Louis Paulus, τον ταλαντούχο ζωγράφο που συγκλόνισε με τους ερωτικούς του πίνακες και που χάθηκε μυστηριωδώς πριν από έντεκα χρόνια. Το καστ συμπληρώνεται από την Magdalene, την πανέμορφη μούσα του Paulus, τον Daniel Northbrook, φημισμένο Βρετανό έμπορο τέχνης, τον Delfrance, έναν διαβόητο πειρατή της Καραϊβικής, και ένα υπαρκτό πρόσωπο που καλύτερα να μην αποκαλύψω. Οι Yves Sente και Grzegorz Rosiński είναι δύο πολύ γνωστά ονόματα της γαλλοβελγικής σκηνής. Ο Sente έχει γράψει για τις σειρές Μπλέικ και Μόρτιμερ, Θόργκαλ και XIII, ενώ ο Rosiński είναι, μεταξύ άλλων, συνδημιουργός του Θόργκαλ και Le Grand Pouvoir du Chninkel. Το δίτομο La Vengeance du Comte Skarbek ήταν η πρώτη τους συνεργασία. Κυκλοφόρησε μεταξύ 2004 και 2005 από την Dargaud. Στα αγγλικά έχει μεταφραστεί δις. Μία φορά από την ίδια την Dargaud, τις ίδιες χρονιές που βγήκαν και οι πρωτότυπες εκδόσεις (!), και μια δεύτερη φορά, το 2019, από την Europe Comics. Παρότι βλέπω διθυραμβικές κριτικές στο bedetheque, δεν είχα ξανακούσει το κόμικ αυτό. Το έμαθα μόνο και μόνο επειδή το μετέφρασε η Europe Comics, αν και τελικά διάβασα την έκδοση της Dargaud. Sente και Rosiński (είμαι σχεδόν σίγουρος ότι μετείχε σε μεγάλο βαθμό στο σενάριο) στήνουν την ιστορία τους γύρω από δύο πυλώνες: την εκδίκηση και την εμπορευματοποίηση της τέχνης. Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τον Κόμη του Μοντεκρίστο, το μνημειώδες έργο του Αλέξανδρου Δουμά. Εμφανίζονται υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις αληθινές, γεγονός που πάντα εμπεριέχει ενδιαφέρον. Αν και βασίζεται πολύ στην αφήγηση και τα captions, δεν το κάνει με τρόπο βαρετό, κυρίως γιατί αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό τον βερμπαλισμό άλλων γαλλικών τίτλων. Σχεδιαστικά, είναι εξαιρετικό. Ο Rosiński είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο των ευρωπαϊκών κόμικς και εδώ αποδεικνύει ότι δεν τα καταφέρνει μονάχα στην απεικόνιση φανταστικών πλασμάτων. Το θέμα απαιτεί ακουαρέλα και ο Rosiński την χρησιμοποιεί με αδρές, δυναμικές πινελιές και πιο λεπτομερείς, όπου χρειάζεται. Τα πρόσωπά του έχουν μια ρευστότητα που μπορεί να ξενίσει κάποιους, αλλά εμένα προσωπικά δεν με ενόχλησε στο ελάχιστο. Εν κατακλείδι, πρόκειται πράγματι για ένα πολύ καλό κόμικ. Δεν θα σας σημαδέψει, αλλά είναι μια διασκεδαστική περιπέτεια με σωστές δόσεις δράματος, ερωτισμού και δράσης και με σωστά τοποθετημένες τις ανατροπές και τις αναφορές του. Μπορούν, θεωρώ, να το ευχαριστηθούν άπαντες.
  13. ...They won't go down without a fight..." To WE3 είναι μία από τις δημιουργίες του Grant Morrison που τις διαβάζεις και τις θυμάσαι για όλη σου τη ζωή (ΟΚ η άλλη είναι και το All Star Superman)... Παρά τη μικρή έκταση του κόμικ -μόλις 3 τεύχη- ο συγγραφέας θίγει κάποια ευαίσθητα και λεπτά θέματα (κακοποίηση ζώων, ανεξέλεγκτη στρατιωτική τεχνολογία και ανθρώπινη ασυδοσία) όσο δεν έχει κάνει σε πολύ μεγαλύτερες δουλειές του, και μάλιστα χωρίς την ακατάσχετη πολυλογία που τον διακρίνει (αλά Bendis) στις περισσότερες από αυτές.Το κόμικ κυκλοφόρησε από το Vertigo imprint της DC από τον Οκτώβριο του 2004 μέχρι και τον Μάρτιο του 2005. Βασισμένο στη νουβέλα της Σκοτσέζας συγγραφέως Sheila Burnford με τίτλο Τhe Incredible Journey toy 1961 (το ταξίδι τριών ζώων μίας γάτας και δύο σκύλων που ψάχνουν να βρουν τους ιδιοκτήτες τους) που έγινε και ταινία το 1963 και 1993 ως Homeward Bound:The Incredible Journey, το WE3 ουσιαστικά πρόκειται για την ιστορία τριών ζώων (μία γάτα,ένας σκύλος και ένα λαγουδάκι), όχι όμως στο άγριο τοπίο της Καναδικής φύσης,αλλά κατευθείαν στη κόλαση.... Τα ζώα απαγάγονται από τους ιδιοκτήτες τους, θα υποστούν απάνθρωπα πειράματα και θα μεταβληθούν σε δολοφονικές/πολεμικές μηχανές με κυβερνομεταλλικούς εξωσκελετούς, τα τέλεια στρατιωτικά όπλα που αναλαμβάνουν "βρώμικες" αποστολές σε διάφορα μέρη του κόσμου... Όταν η κυβέρνηση θεωρεί ότι "εκπλήρωσαν"την αποστολή τους πλέον, αποφασίζει ότι απλά τα όπλα αυτά πρέπει να τερματιστούν... Η γιατρός όμως που είχε δουλέψει από την αρχή στο πρόγραμμα δημιουργίας τους, βοηθά να ελευθερωθούν... Και ο αγώνας για την επιβίωση τους αρχίζει, μονάχα που θα είναι βουτηγμένος στην τραγικότητα και προπάντων, στο αίμα... Πραγματικά ότι πιο διαφορετικό και πρωτότυπο έχει γράψει ο Morrison(γνωστός άλλωστε για την ευαισθησία του στα θέματα βίας κατά των ζώων από την εποχή που έγραφε και το Animal Man) χωρίς να καταφεύγει στις γνωστές του τρελαμένες σεναριακές του υπερβολές. Απλός, χωρίς να φορτώνει την ιστορία με πολυλογίες και κουραστικές περιγραφές, ευαίσθητος αλλά συνάμα σκληρός, παρουσιάζει με συγκινητικό τρόπο τα συναισθήματα και το χαρακτήρα των τριών ζώων(ο σκύλος ισχυρός, δυνατός και ανεξάρτητος, η γάτα πονηρή γεμάτη κυνισμό, το κουνέλι ήρεμη δύναμη και πιστός σύντροφος), που προσπαθούν με οδηγό μόνο το ένστικτο τους, να επιβιώσουν σε ένα εχθρικό και ξένο πλέον προς αυτά περιβάλλον, χωρίς όμως να έχουν ξεχάσει την προέλευση τους, και χωρίς να έχουν χάσει την ταυτότητα τους, μολονότι έχουν μετατραπεί σε κάτι άλλο από αυτό που κάποτε ήταν... Και αυτά τα τρία ζώα φαίνεται ότι έχουν τελικά μεγαλύτερη ανθρωπιά μέσα τους ακόμα και από τους ίδιους τους ανθρώπους... Και ας τα θεωρούν εμφανισιακά φρικιά... Τα πραγματικά τέρατα είναι μέσα σε στρατιωτικές βάσεις και εργαστήρια και αυτοί έχουν χάσει όποια ανθρωπιά και αν είχαν εδώ και πολύ καιρό... Μολονότι η συναισθηματική τους αθωότητα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη καταστροφή που αφήνουν πίσω τους, στη προσπάθεια τους να κερδίσουν τη πραγματική ελευθερία... ...Και εδώ είναι που το σχεδιαστικό ταλέντο του Frank Quitely είναι που πραγματικά παίρνει φωτιά!! Μέσα σε μία φρενίτιδα πολλαπλών panel με απόλυτη λεπτομέρεια, γρήγορη δράση και σοκαριστική βία που φτάνει στα όρια του gore (αν νομίζατε ότι είχατε δει βίαιες σκηνές στο Jupiter's Legacy ξανασκεφτείτε το!!) χωρίς όμως να χαλάει τη ροή της ιστορίας ή να καταφεύγει στον εύκολο εντυπωσιασμό, ο Quitely παραδίδει μία από τις καλύτερες δουλειές του,με εντυπωσιακές splash pages και καλοσχεδιασμένα layouts, με καινοτομικές/διαφορετικές γωνίες και προοπτικές σε διαφορετικές αναλύσεις,απεικονίζοντας με το καλύτερο δυνατό τρόπο στο χαρτί το σενάριο του Morrison με τον οποίο πάντα συνεργάζεται άψογα και ουσιαστικά ο ένας συμπληρώνει τον άλλο (η μεγάλη των Lee/Kirby σχολή). Ένας συγγραφέας με τη πείρα του Morrison θα μπορούσε να γράψει μία συγκινητική και συνάμα σοκαριστική ιστορία σε τρία μόλις τεύχη ,και ένας σχεδιαστής με το ταλέντο του Quietly να απεικονίσει με το σωστό τρόπο το όραμα του συνεργάτη του. Τροποποιημένα από τους ανθρώπους για να σκοτώνουν άλλους ανθρώπους,τα τρία κατοικίδια μπορεί να έχουν μεταμορφωθεί σωματικά και εμφανισιακά σε κάτι άλλο, αλλά ποτέ δεν έχασαν τη ψυχή τους, τις αξίες τους και τη πίστη στα ιδανικά τους... Μία ιστορία με συγκίνηση, βία, προβληματισμό αλλά και καρδιά...Το δύσκολο,αιματηρό, γεμάτο πόνο και θυσία ταξίδι τριών κατοικιδίων για να ξαναβρούν ουσιαστικά το χαμένο τους σπίτι.. Απλά διαβάστε το!!
  14. Ο Hal Jordan κατά κόσμον γνωστός ως Green Lantern ήταν ένας από τους μεγαλύτερους και πιο εμβληματικούς ήρωες της Silver Age εποχής των κόμικς. Ώσπου ξαφνικά εκεί στα μέσα των 90’s οι editors της DC αποφασίσανε να ξεφορτωθούν τον ήρωα ο οποίος είχε αρχίσει να γίνετε αρκετά βαρετός και να τον αντικαταστήσουν με τον τότε πρωτοεμφανιζόμενο Kyle Rainer. Έτσι λοιπόν με την ιστορία "Emerald Twilight", γραμμένη από τον Ron Marz και σχεδιασμένη από τον Daryl Banks, η εκδοτική κάνει τη “βρώμικη δουλεία” και βγάζει τον Hal Jordan από τη μέση. Στην ιστορία η Coast City η πόλη του Hal Jordan καταστρέφεται από τον Cyborg Superman και ο ίδιος ο Hal τρελαίνεται και μετατρέπεται στον supervillain Parallax. Η συγκεκριμένη ιστορία προκάλεσε τόσο μεγάλο χαμό στους οπαδούς του Green Lantern που η DC μέσα στα επόμενα χρόνια προσπάθησε αρκετές φορές να σώσει τον Hal Jordan (και μαζί και τους αναγνώστες που έχανε). Έτσι ο Hal Jordan μέσα στα 90’s αυτοθυσιάζεται για το καλό της ανθρωπότητας και αργότερα, όντας νεκρός πια, παίρνει τον ρόλο του Spectre. Ποτέ όμως η DC δεν μπόρεσε να κερδίσει πίσω τους αμετανόητους οπαδούς του Hal, οι οποίοι τον θέλανε πίσω στα ηνία του Green Lantern. Το Spectre μάλιστα κόπηκε το 2004 λόγω μη ικανοποιητικών πωλήσεων και οι editors της DC βλέποντας ότι δεν πήγαινε άλλο η κατάσταση, αναθέτουν στον “μπροστάρη” της εκδοτικής τον Geoff Johns να αναλάβει να γράψει την επιστροφή του Hal Jordan ως Green Lantern πλέων. Και έτσι λοιπόν δημιουργείται το Green Lantern: Rebirth το οποίο έμελλε να γίνει και μία από τις πιο κλασσικές ιστορίες της DC τη δεκαετία του 2000. Δεν ήμουν ποτέ μεγάλος θαυμαστής του Johns. Θεωρώ ότι οι ιστορίες που έγραφε ήταν καλές για την εποχή που έβγαιναν, όμως η παρόμοια συνταγή που ακολουθεί σε σχεδόν όσες ιστορίες γράφει, θεωρώ τις έχουν κάνει να γεράσουν άσχημα. Και το ίδιο θεώρησα ότι έγινε και εδώ, με τη διαφορά όμως ότι σε αυτή την ιστορία αυτό δε με ενόχλησε καθόλου. Το Green Lantern: Rebirth είναι μία τυπική ιστορία Johns. Δηλαδή πολύ δράση, μια-δυο πιο ήπιες σκηνές οι οποίες θα στοχεύσουν στη συγκίνηση και ένας γρήγορος ρυθμός χωρίς ιδιαίτερες και πολλές πληροφορίες, χωρίς να κουράζεσαι ιδιαίτερα από την τροπή. Ό,τι χρειάζεται δηλαδή κάποιος για να περάσει καλά χωρίς πολλά-πολλά. Η ιστορία έχει αρκετές προβληματικές, όπως το γεγονός ότι για να την καταλάβεις πρέπει να ξέρεις όλον τον εκδοτικό Γολγοθά από τον οποίο πέρασε ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ή στο ότι η ιστορία ανοίγει αρκετά μέτωπα τα οποία όπως είναι φυσικό δεν μπορεί να αναπτύξει μέσα σε ένα διάστημα έξι κεφαλαίων, αναγκάζοντας τον Johns να κλείσει τα περισσότερα subplots της ιστορίας πολύ άγαρμπα. Στα θετικά ωστόσο είναι το γεγονός ότι παρόλο που πρόκειται για μία ιστορία σχετική με τον Hal Jordan, ο Johns χρησιμοποιεί στο έπακρο όλους τους αγαπημένους Green Lantern. Έτσι συναντάμε πέρα από τον Kyle Rainer, και τον John Stewart αλλά και τον Guy Gardner (και προσωπικά αγαπημένο μου lantern). Οι ήρωες αυτοί όχι μόνο δεν επισκιάζονται αλλά αντιθέτως έχουν και αυτοί έναν αρκετά σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Το σχέδιο είναι επίσης πολύ καλό ιδιαίτερα στα σημεία δράσης δίνοντας το δικό του στοιχείο στην ιστορία δυστυχώς όμως ο Van Sciver όντας αυτός που είναι (βλέπε εδώ) με έχει αποτρέψει από το να τσεκάρω άλλες δουλείες του όσο καλό και αν μου φαίνεται το σχέδιό του. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο το Green Lantern: Rebirth δεν είναι ούτε κάτι εξαιρετικό, ούτε όμως και κάτι εντελώς αδιάφορο. Είναι μία άκρως διασκεδαστική ιστορία η οποία διαβάζεται απνευστί και ενδείκνυται ιδιαίτερα ως εισαγωγική ιστορία στον χαρακτήρα του Green Lantern. Ίσως να μην είναι η καλύτερη ιστορία της DC καταφέρνει όμως να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρων στον αναγνώστη και το τέλος της τον αφήνει με μία πολύ ωραία ανάμνηση, όπως ακριβώς μας είχε συνηθίσει η DC με τις ιστορίες της εκείνα τα χρόνια.
  15. Πρωταγωνιστής ένας Ρώσος συνταγματάρχης με τρομερή εμπειρία και τρομακτικές αναμνήσεις. Στο Αφγανιστάν, σε πεδία μαχών και σφαγών, μακρόχρονων και ασταμάτητων. Σε αγώνα δρόμου, με αντιπάλους μια Αμερικανική και μια Αγγλική ομάδα ειδικών δυνάμεων. Στόχος, ένα αεροπλάνο που έχει συντριβεί. Προφανώς, περιέχει κάτι το οποίο το θέλουν όλα τα κράτη. Κάτι που μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις, όσο αναμενόμενο και, λυπηρά, πασιφανές, πλέον είναι. Αντιπολεμικό κόμικ από τον Garth Ennis (The Boys, The Preacher, The Punisher), όπως πολλά άλλα που έχει γράψει. Το κόμικ όμως γράφτηκε το 2004 και τα όσα πραγματεύεται, όπως η διαφθορά των κρατικών αξιωματούχων και η πραγματική αιτία πίσω από τους πολέμους, δεν προκαλούν καμία έκπληξη και δεν αποτελούν συγγραφική πρωτοτυπία. Δεν είναι άσχημα γραμμένο, απλά μου φαίνεται σχετικά πρόχειροφτιαγμένο, και άλλωστε θυμίζει πολλές άλλες δουλειές του συγγραφέα. Σαν να μην υπήρχε έμπνευση, και απλά να πήρε τα στοιχεία για τα οποία έγινε γνωστός, να προσέθεσε μια μισο-μαγειρεμένη ιδέα, λίγο σπλάτερ, να έκανε μια μίξη και να μας το σερβίρισε. Η τρομερή του ικανότητα, μας προσφέρει κάποιες αναπάντεχες σκηνές και κάποιους πραγματικά συγκινητικούς διαλόγους και λεζάντες, αλλά το φαγητό είναι ξαναζεσταμένο και το έργο πολυπαιγμένο. O σχεδιαστής Jacen Burrows (God is Dead,Crossed,Providence), κάνει μια κλασσική Βρεταννική δουλειά, με τρομερή λεπτομέρεια, στα όπλα, στα ρούχα, στα background, σε όλα. To ζήτημα είναι όμως ότι οι χρωματιστές χρησιμοποιούν τόσο παστέλ και ανοιχτά χρώματα, με αποτέλεσμα να στερεί από οποιαδήποτε "βαρύτητα και darkίλα" το σχέδιο, πράγμα που θα ταίριαζε και στο σενάριο. Το ακριβώς αντίθετο από πρόσφατο Sara του Ennis. Έχουμε δηλαδή μια σκοτεινή, αρκετά εσωτερική ιστορία, με χρώματα "χαρούμενου" κόμικ. Και αυτό, κατά την άποψη μου πάντα, οδηγεί σε τρομερά αταίριαστο και άνισο αποτέλεσμα. Συμπέρασμα; Καλό αλλά τίποτα ιδιαίτερο, σίγουρα υπάρχουν πολλά καλύτερα από τους δημιουργούς για να επιλέξετε. Αν πέσει στα χέρια σας ΟΚ, αλλιώς μην το κυνηγήσετε.
  16. Το μακρινό 1989 η Μαμούθ κόμικς εκδίδει τον τόμο "Στον Αστερισμό του Αιγόκερου" (που επανεκδόθηκε το 2004 με διορθωμένο τίτλο "Στον Αστερισμό του Αιγόκερω" και με πιθανή δεύτερη επανέκδοση το 2010) που περιείχε τις 3 πρώτες από τις 21 μικρές ιστορίες που δημοσιεύθηκαν αρχικά στο γαλλικό περιοδικό Pif Gadget. Οι τροπικές ιστορίες, με κύριο γνώμονα το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα του Κόρτο και την αναζήτηση της ελευθερίας με φόντο τα μυστηριακά καυτά κλίματα της Καραϊβικής και της Νοτίου Αμερικής στα πρότυπα των μυθιστορημάτων του Στήβενσον, είναι οι εξής: 1. Το μυστικό του Τρίσταν Μπάνταμ 2. Ραντεβού στην Μπάχια 3. Σάμπα υπό σταθερό πυρ Οι ιστορίες δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στα Pif Gadget #58,59,66 στις 3 και 10 Απριλίου και 29 Μαίου του 1970 αντίστοιχα. Το 2018 οι εκδόσεις Μικρός Ήρως εξέδωσαν τις ιστορίες με χρώμα από την Patricia Zanotti στα τεύχη #3 (Το μυστικό του Τρίσταν Μπάνταμ, Ραντεβού στην Μπάια) και #4 (όπου ο τίτλος είναι "Ένας αετός στην ζούγκλα" μιας και δανείζεται το όνομα από την δεύτερη ιστορία του τεύχους).
  17. Το όνομα Jiro Taniguchi, μάλλον δεν λέει και πολλά πράγματα στους περισσότερους. Δεν πειράζει όμως · ούτε σε εμένα κάτι κάποτε, αλλά για αυτό είμαστε εδώ και περιηγούμαστε το Διαδίκτυο, για να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα Σπουδαίος και σεβάσμιος εντός και εκτός ιαπωνικών συνόρων manga-ka (καλλιτέχνης των manga), ο Τανιγκούτσι έχει υπογράψει πολλά γνωστά μάνγκα και έχει βραβευτεί πολλές φορές για τη δουλειά του, δεν είναι όμως εξίσου γνωστός στο ευρύ (μη ιαπωνικό) κοινό, όσο άλλοι ομότεχνοί του (Osamu Tezuka, Naoki Urasawa, Katsuhiro Otomo, για να μην αναφέρω και τον Eiichiro Oda, αλλά αυτός έχει γίνει πλέον φαινόμενο) Ο παρόν τόμος εκδόθηκε το 2004 με τον τίτλο Toudo no Tabibito και αποτελείται από 6 σχετικά σύντομες, αυτοτελείς ιστορίες, που όλες (με μια εξαίρεση) έχουν ως θεματικό άξονα την πάλη του ανθρώπου με τη φύση. Σε όλες τις ιστορίες υπάρχει μια μεταφυσική χροιά, λιγότερο ή περισσότερο καλυμμένη και σε όλες, συμπεριλαβανομένης και της “ξεκάρφωτης” έκτης, έχουν σχέση με την υπέρβαση των ορίων και την πικρή αίσθηση της ανεπιτυχούς έκβασης ενός σκοπού. Σε γενικές γραμμές, είναι μια πολύ όμορφη ανθολογία με ορισμένες υπέροχες ιστορίες, τις οποίες κρίνω απαραίτητο να αναφέρω μια προς μια: Η πρώτη ιστορία (The Ice Wanderer) δίνει και τον τίτλο της στην ανθολογία και είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του διάσημου συγγραφέα, Τζακ Λόντον. Είναι μια ιστορία επιβίωσης στον αφιλόξενο Βορρά, αλλά και μια ιστορία αιώνιας αναζήτησης, η οποία γειτνιάζει με τη μεταφυσική και τελικά πραγματεύεται τη διαρκή αντιπαλότητα (ή μήπως όχι; ) ανθρώπου και φύσης, καθώς και τις διαφορές ανάμεσα στη δυτική κουλτούρα και σε εκείνη των ιθαγενών της Αμερικής. Πάρα πολύ ωραία και εξαιρετικά θλιβερή. Η δεύτερη ιστορία (White Wilderness) είναι διασκευή τμήματος του κλασικού έργου του , “Ο Ασπροδόντης“, που πιστεύω ότι οι περισσότεροι έχουμε διαβάσει. Εδώ ο τραχύς ρεαλισμός είναι τόσο έντονος, που τελικά οδηγεί μια αγωνιώδη ιστορία επιβίωσης σε μεταφυσικά και υπαρξιακά μονοπάτια. Για εμένα, η πιο δυνατή ιστορία από όλες. Και η τρίτη ιστορία (Our Mountains) έχει σχέση με βουνά και χειμώνα, αλλά πλέον μεταφερόμαστε στην Ιαπωνία (όπου διαδραματίζονται και όλες οι υπόλοιπες ιστορίες μετά από αυτή), για να παρακολουθήσουμε μια ιστορία εκδίκησης απέναντι στη φύση, η οποία έχει πλέον προσωποποιηθεί στη φιγούρα μιας τεράστιας αρκούδας. Στο τέλος φυσικά, πλανάται το ερώτημα, εάν όλα αυτά είχαν κάποιο σκοπό. Στην τέταρτη ιστορία (Kaiyose-Jima), μεταφερόμαστε πλέον σε ένα νησί, για να παρακολουθήσουμε τη μάχη δυο παιδιών εναντίον της αγριεμένης θάλασσας. Ωραία ιστορία ενηλικίωσης, που δικαιολογεί ίσως και το γλυκερό, για τα Δυτικά δεδομένα, φινάλε. Φαινομενικά ξεκάρφωτη είναι η πέμπτη ιστορία (Shokaro), αφού διαδραματίζεται σε αστικό περιβάλλον και δεν έχει καμία σχέση με επιβίωση. Και αυτή όμως, έχει μια χροιά μεταφυσικής, καθώς και μια απόλυτα μελαγχολική, έως και καταθλιπτική ατμόσφαιρα. Στην πραγματικότητα, η αίσθηση της στενότητας (σημαντική έννοια στην Ιαπωνία) έρχεται σε οξύτατη αντίφαση με το εύρος των οριζόντων της φύσης σε όλες τις άλλες. Όπως και ο κυνηγός ή ο εξερευνητής, έτσι και ο καλλιτέχνης ζει σε ένα μοναχικό κόσμο, αποκομμένος από τους γύρω του, αλλά σε απόλυτη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον του, στο οποίο κάποιες φορές βυθίζεται. Υπέροχη η ιστορία, που κλείνει τη συλλογή (Return to the Sea). Το μόνο που έχω να πω είναι ότι στέκεται, από πλευράς υπόθεσης, ακριβώς στον αντίποδα του “Μόμπυ Ντικ”. Συμπερασματικά, μου φάνηκε ότι οι πέντε ιστορίες φαίνονται να ακολουθούν μια αποκλιμάκωση, από τον ανηλεή αγώνα, έως τη συμφιλίωση, ενώ η πρώτη χρησιμεύει ως σύνδεσμος μεταξύ των δύο άκρων. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, πρόκειται για πολύ ωραίες ιστορίες, τις οποίες αξίζει να διαβάσει κάποιος. Το σχέδιο του Τανιγκούτσι είναι υπέροχο, αν και κινείται μέσα στα γνωστά πλαίσια των μάνγκα (στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για εικαστικές καινοτομίες, η αλήθεια είναι). Το Ice Wanderer κυκλοφορεί στα αγγλικά (από όπου και το διάβασα) από τις εκδόσεις Fanfare/Ponent Mon. Πρωτοκυκλοφόρησε το 2007, αλλά ευτυχώς υπήρξαν και επανεκδόσεις. Υπάρχει και γαλλική μετάφραση από τον Casterman με τίτλο “L’Homme de la Toundra”. Δεν υπάρχει ελληνική μετάφραση, για την ώρα τουλάχιστον. Ο Τζίρο Τανιγκούτσι πέθανε το 2017 σε ηλικία 70 ετών. Μια τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε αρχικά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com/
  18. Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. 1942. Αγγλία. Ένας φαλακρός μεσόκοπος δεμένος σε μια καρέκλα. Κάποιος πίνει μπροστά του ένα ποτήρι πολύ ακριβό κονιάκ. Του ανακοινώνει ότι θα τον σκοτώσει. Ή μάλλον, δεν θα τον σκοτώσει ακριβώς. Πιο σωστά, θα του χαρίσει την αιώνια ζωή....... Την ίδια στιγμή, η Βρεταννική αντικατασκοπεία μαθαίνει για ένα υπερ-όπλο των Ναζί. Πρόκειται για ένα δεκάχρονο κοριτσάκι από τη Ρουμανία το οποίο έχει την δύναμη να ελέγχει οποιοδήποτε ον έχει δοκιμάσει, έστω και μία σταγόνα από το αίμα της..... Εκπληκτικό comic, το οποίο, έχει σχεδόν τα πάντα. Μυστήριο, ατμόσφαιρα, υπερφυσικό, αγωνία, εγκλήματα, γνωστές προσωπικότητες της εποχής, εκπληκτικό σχέδιο, κομάντος, βρικόλακες, Ναζί, ανατροπές μέχρι και το τελευταίο panel. Η πλοκή του σε συνδυασμό με επιβλητικό σκίτσο σε κρατάει στην τσίτα μέχρι και την τελευταία σελίδα. Δεν θα δώσω περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία, γιατί πιστεύω ότι πρέπει να το διαβάσουν όλοι χωρίς καθόλου spoilers. Την ιστορία την έχει γράψει, εμπνευσμένα και μαεστρικά, ο Fabien Nury, o οποίος μας έχει δώσει και την σειρά W.E.S.T. η οποία έχει πάρει πολύ καλές κριτικές και στα αγγλικά έχει μεταφραστεί ως SPOOKS από την Cinebook. Σχέδιο και μελάνια ο βραβευμένος με Eisner (thnks GeoTrou ) John Cassaday (Astonishing X-Men, Planetary, Marvel Star Wars) δίνει τα ρέστα του και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να βυθιστείς στην επιβλητική ατμόσφαιρα του βιβλίου. Το πρώτο άλμπουμ είχε βγει από την DC το 2004. Μετά από χρόνια, όταν συνεχίστηκε η σειρά μετά από απανωτές καθυστερήσεις, η συμφωνία της Humanoids με την DC είχε εκπνεύσει, οπότε συνεργάστηκαν με την Devil's Due, η οποία έσπασε τα 3 άλμπουμ σε 6 τεύχη όταν ξεκίνησε να το βγάζει το 2009. (thnks GreekComicFan )
×
×
  • Create New...