Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2002'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 9 results

  1. Λίγα (ίσως όχι και τόσο λίγα) λόγια για ένα από τα αγαπημένα μου κόμικς, που κοσμεί την εικόνα του προφίλ μου. Η πρότασή μου: αγνοείστε τα όλα και διαβάστε ή ξαναδιαβάστε το κόμικ. 1. Εισαγωγή Ο Ετερνάουτα είναι μαζί με τη Μαφάλντα το ορόσημο των αργεντίνικων κόμικς, η δε εικόνα του ήρωα με τη στολή να περπατά μέσα στις νιφάδες χιονιού είναι ένα πολιτιστικό σύμβολο και μια πολύ οικεία εικόνα για τη χώρα. Η Αργεντινή ήταν κάποτε, στις αρχές του 20ου αιώνα, μια από τις πλουσιότερες χώρες της γης, αλλά η κακή διαχείριση, οι εμφύλιες συγκρούσεις και τα αλλεπάλληλα πραξικοπήματα την έφεραν σε δεινή οικονομική και πολιτική θέση. Παράλληλα, δημιούργησαν μια άρχουσα τάξη, η οποία συμπεριφερόταν λες και η χώρα της ανήκει (κάτι που, φευ, δεν απείχε πολύ από την αλήθεια) και μια εξαθλιωμένη τάξη, κυρίως ιθαγενών και μιγάδων, οι οποίοι δεν ήταν τόσοι πολλοί όσο στις υπόλοιπες χώρες της Νότιας Αμερική και οι οποίοι ζούσαν υπό άθλιες συνθήκες, χωρίς πρόσβαση σε στοιχειώδη υλικά αγαθά. Ανάμεσά τους υπήρχε μια πολυάριθμη μεσαία τάξη, σχεδόν αποκλειστικά ευρωπαϊκής και κατά κύριο λόγο ιταλικής και δευτερευόντως ισπανικής καταγωγής, η οποία αγκομαχούσε να τα βγάλει πέρα αντιμέτωπη με μια ασφυκτική οικονομική κατάσταση. Αυτή η μεσαία τάξη έδωσε και τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της χώρας, η οποία είναι αναμφισβήτητα η λιγότερο "λατινοαμερικανική" χώρα της ηπείρου και η πλέον πολιτιστικά εγγύτερη στην Ευρώπη. 2. Το πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο Το 1946 ο Χουάν Περόν εξελέγη πρόεδρος της χώρας εγκαινιάζοντας το πολιτικό φαινόμενο, που ονομάστηκε "Περονισμός". Ο Περόν κατάφερε να αυξήσει τους μισθούς, να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος, να δώσει δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, να στηρίξει τα χαμηλόμισθα και μεσαία στρώματα, αλλά και να επιβάλλει ένα αυταρχικό καθεστώς με διώξεις αντιφρονούντων και εν δυνάμει υπόπτων και με έλεγχο των συνδικάτων. Ο Περόν αναμφισβήτητα αποδείχθηκε πολύ δημοφιλής, επανεξελέγη το 1951 και ένα χρόνο αργότερα έχασε τη γυναίκα του, τη θρυλική και απίστευτα λαοφιλή Εύα "Εβίτα" Περόν από καρκίνο. (Υπόψιν, ότι σας βάζω την αυθεντική εκτέλεση του τραγουδιού και όχι εκείνη από την ταινία με την Μαντόνα) Στις 16 Ιουνίου του 1955 δυνάμεις του στρατού και της αεροπορίας βομβαρδίζουν την Plaza de Mayo, κεντρικό σημείο του Μπουένος Άιρες, σκοτώνοντας 308 πολίτες, ανάμεσά τους και έξι παιδιά, δείχνοντας έτσι μια απίστευτη περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή, με σκοπό να εκδιώξουν τον Περόν από την εξουσία, κάτι που δεν κατάφεραν, λόγω και τη στήριξης του λαού στο πρόσωπο του προέδρου. Ένα νέο πραξικόπημα, όμως, ακριβώς τρεις μήνες μετά κατάφερε να διώξει τον Περόν και να θέσει το κόμμα του εκτός νόμου. Νέες εκλογές το 1958, το κόμμα του Περόν νομιμοποιείται ξανά, νέο πραξικόπημα το 1962 και ούτω καθεξής.... 3. Η δημιουργία του κόμικ Ο αριστερών πεποιθήσεων σεναριογράφος Έκτορ Χερμάν Έστερχελντ σε συνεργασία με το σχεδιαστή Φρανσίσκο Σολάνο Λόπες αποφασίζουν να δημιουργήσουν ένα κόμικ επιστημονικής φαντασίας για το εβδομαδιαίο περιοδικό κόμικς Hora Cero ('Ωρα Μηδέν), το οποίο είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Έστερχελντ με τον αδερφό του. Ο Έστερχελντ ήθελε να φτιάξει ένα κόμικ εμπνευσμένο από το Ροβινσώνα Κρούσο, αλλά με πολλούς πρωταγωνιστές (δείτε και την εισαγωγή του @Γιάννης Κουκουλάςστον πρώτο τόμο) και με πολιτικό υπόβαθρο. Η δημοσίευση του κόμικ διήρκεσε από το 1957 έως το 1959. 4. Το κόμικ Η ιστορία ξεκινά, όταν ένας άγνωστος άνδρας υλοποιείται ξαφνικά στο γραφείο ενός σεναριογράφου κόμικς, που δεν κατονομάζεται, αλλά καταλαβαίνουμε, ότι πρόκειται για τον ίδιο τον Έστερχελντ , συστήνεται ως "Χρονοναύτης" και αρχίζει να αφηγείται την ιστορία του, η οποία ξεκινά ένα χειμωνιάτικο βράδυ στο Μπουένος Άιρες, όταν στο σπίτι του αφηγητή βρίσκονται εκτός από τη γυναίκα του και την κόρη του, τρεις φίλοι του για να παίξουν χαρτιά. Το σπίτι είναι ερμητικά κλειστό και διαθέτει και μια σοφίτα, όπου η παρέα των τεσσάρων ανδρών κατασκευάζει διάφορα πράγματα, δύο καθοριστικές λεπτομέρειες για την εξέλιξη της υπόθεσης. Έξω χιονίζει και η παρέα αντιλαμβάνεται γρήγορα, ότι υπάρχει κάτι περίεργο με το χιόνι και καταλαβαίνουν, ότι το συγκεκριμένο χιόνι σκοτώνει εξ επαφής κάθε ζωντανό οργανισμό, συμπεριλαμβανομένων και των φυτών. Λαμβάνοντας όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις και χρησιμοποιώντας τις τεχνικές τους γνώσεις και τα εργαλεία της σοφίτας, κατασκευάζουν αεροστεγείς στολές, οι οποίες τους επιτρέπουν να βγουν έξω από το σπίτι. Μετά από ορισμένες περιπλανήσεις και από ορισμένες απώλειες, αλλά και προσθήκες στην ομάδα τους, συναντούν μια ομάδα στρατιωτών, που οργανώνει μια μορφή αντίστασης ενάντια σε αυτό, που είναι σαφώς μια εξωγήινη εισβολή. 5. Κάποιες σκέψεις Σε πρώτη φάση, έχουμε ένα αποκαλυπτικό / μετα-αποκαλυπτικό κόμικ πολύ μεγάλης έκτασης (γύρω στις 350 σελίδες) και μάλιστα σε συνέχειες, χαρακτηριστικά, που δεν ήταν καθόλου δεδομένα εκείνη την εποχή. Επιπλέον, πρόκειται για μια καταιγιστική περιπέτεια, που ξεκινά ως θρίλερ, για να εξελιχθεί σε πολεμική ιστορία χωρίς καμία στιγμή να χάσει το στόχο της. Το γήινο όνομα του ήρωα είναι Χουάν Σάλβο, από τη ρίζα του λατινικού ρήματος "σώζω", που φαντάζομαι, ότι δεν είναι τυχαία επιλογή. Εμφανίζεται ως πολυμήχανος, θαρραλέος παρά τους δισταγμούς του και απόλυτα αφοσιωμένος στη γυναίκα του, στην κόρη του και στους συντρόφους του, αλλά και στην απελευθέρωση της πατρίδας του και τη Γης από τους εισβολείς. Αποτελεί ένα αναμφισβήτητα θετικό πρότυπο, αλλά και μια βαθιά ταλαιπωρημένη ψυχή, που στο τέλος του έργου θα επιλέξει την οικογένειά του και την επιστροφή στην τακτοποιημένη ζωή του μεταθέτοντας στο συγγραφέα το φρικτό δίλημμα, του τι να κάνει από εδώ και πέρα. Αν και ο Χουάν είναι ο αφηγητής της ιστορίας, η αντίσταση των ανθρώπων είναι συλλογική και ο Έστερχελντ τοποθετεί δίπλα του αρκετούς χαρακτήρες, όπως τον πανέξυπνο, εφευρετικό και δύσπιστο καθηγητή Φαβάλι, το γενναίο και πολυμήχανο Φράνκο, τον πιο θετικό ήρωα της ιστορίας, το μικρούλη Πάμπλο, αλλά και τον ιστορικό Μόσκα, ο οποίος, αντί να πολεμάει τους εισβολείς, καταγράφει το χρονικό των μαχών για τις επόμενες γενεές, οι οποίες είναι αμφίβολο ότι θα υπάρξουν. Ο στρατιώτες όμως, όπως αφηγείται ο Χουάν, ζούνε την ιστορία, δεν την καταγράφουν, ίσως ένα σχόλιο του συγγραφέα για τους διανοούμενους τη χώρας του, πολλοί από τους οποίους σιωπούσαν απέναντι στην πολιτική κατάσταση της χώρας. Οι εισβολείς δεν εμφανίζονται ποτέ κατά τη διάρκεια του έργου, ούτε μαθαίνουμε απολύτως τίποτα για αυτούς. Κατονομάζονται ως "Εκείνοι" (Ellos) και στο κόμικ βλέπουμε μόνο τους στρατιώτες, τους οποίους έχουν στείλει, οι οποίοι είναι φυλές, τις οποίες έχουν υποδουλώσει. Κατά σειρά γνωριζόμαστε με τα Σκαθάρια, τα Χέρια και τα Γκούρμπο. Η πρώτη και η τρίτη φυλή είναι ζωώδη πλάσματα με περιορισμένη νοημοσύνη και ελέγχονται τα μεν από τα Χέρια, τα δε από Εκείνους. Τα Χέρια όμως, είναι μια ανθρωπόμορφη και νοήμων φυλή με χαρακτηριστικό τα πολλά δάχτυλα σε κάθε χέρι. Μαθαίνουμε ότι και αυτοί είναι υπόδουλα σε Εκείνους, οι οποίοι τους ελέγχουν έχοντας τοποθετήσει στον οργανισμό τους έναν αδένα, ο οποίος εκκρίνει ένα δηλητήριο, που τους σκοτώνει, όταν φοβούνται, για να είναι σίγουροι, ότι τα Χέρια δεν θα εξεγερθούν ποτέ. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, Εκείνοι υποδουλώνουν και ανθρώπους, αφού τους έχουν αιχμαλωτίσει, εμφυτεύοντάς τους ένα δέκτη και μετατρέποντάς τους σε άβουλα υποχείρια. Οι πρωταγωνιστές είναι, λοιπόν αναγκασμένοι να πολεμούν έναν αόρατο εχθρό, ο οποίος εμφανίζεται μόνο μέσω των υποδουλωμένων αντιπροσώπων του, μια σαφής πολιτική αλληγορία. Η ιεραρχία της εξουσίας και της λήψης αποφάσεων είναι απροσπέλαστη, όλοι είναι εντολοδόχοι κάποιων άλλων και εκείνοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις δεν είναι οι στρατιώτες, αλλά κάποιοι καλά κρυμμένοι πίσω τους. Αντιθέτως, οι στρατιώτες που πυροβολούν κάποιους μπορεί να είναι και παλιοί γνώριμοί τους, γείτονες ή και φίλοι, καταδικασμένοι να πολεμούν τους διπλανούς τους, όπως και ο λαός της Αργεντινής. Στο τέλος της ιστορίας ο Χουάν επιστρέφει στην οικογένειά του ξεχνώντας (ή επιλέγοντας να ξεχάσει) τα πάντα και ο σεναριογράφος αναρωτιέται τι να κάνει τώρα. Είναι δυνατόν δημοσιεύοντας την ιστορία, να σώσει τον κόσμο από την καταστροφή; Είναι δυνατόν η τέχνη να σώσει τη ζωή; Αποτράπηκε τελικά η εισβολή με τη δημοσίευση του κόμικ ή ζούμε σε μια εναλλακτική πραγματικότητα ή μήπως Εκείνοι έχουν ήδη κάνει την εισβολή με έναν άλλο τρόπο, ερωτήματα που θέτει ο Αβραάμ Κάουα στο επίμετρο του κόμικ. Ποια είναι η θέση του σεναριογράφου, αλλά και ημών των αναγνωστών/τριών του κόμικ μπροστά στον όλεθρο; Ο Σολάνο Λόπες στο σχέδιό του ακολουθεί μια κλασική φόρμα αποκλίνοντας ελάχιστα από τις συμβάσεις του κόμικ στριπ. Το σχέδιό του είναι μεν παλαιομοδίτικο, αλλά στιβαρό και αξιοποιεί το ασπρόμαυρο προσφέροντάς μας καρέ με απόλυτο σκοτάδι και άλλα με απόλυτο λευκό. και αξιοποιώντας το φόντο σε αντίθεση με το πρώτο πλάνο σε πάρα πολλά καρέ. Σχεδιάζει ένα εφιαλτικά ερημωμένο Μπουένος Άιρες, που μοιάζει απέραντο, μια τεράστια παγίδα θανάτου και ο σχεδιαστής δημιουργεί παντού μια εικόνα άγχους. Οι σκηνές δράσης είναι εξαιρετικές, αλλά είναι τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, σχεδιασμένα με έναν σχεδόν ενοχλητικό ρεαλισμό, πολύ μακριά από τα αντίστοιχα αμερικανικά κόμικς της ίδιας εποχής, σκαμμένα από την κούραση, τρομοκρατημένα, βαθύτατα ανθρώπινα, που λένε όλη την ιστορία με απόλυτα γλαφυρό τρόπο. Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχου κάποιες υπέροχες, αν και θλιβερές πινελιές: η νεκρή γάτα, την οποία βλέπει ο Χουάν στην αρχή, η γυναίκα, που πέθανε στη στάση περιμένοντας το λεωφορείο, το ψυχορραγούν Χέρι, που θαυμάζει μια ταπεινή καφετιέρα θεωρώντας την έργο τέχνης, γιατί η τέχνη βρίσκεται παντού γύρω μας και το καταλαβαίνουμε μόνο όταν χάσουμε τα πολύτιμα πράγματα της καθημερινότητάς μας, και φυσικά το ποδόσφαιρο, που έστω και έμμεσα δεν θα μπορούσε να λείπει από την ιστορία. 6. Είναι όλα τέλεια στο κόμικ; Ε, όχι, φυσικά και όχι. Καταρχάς, το κόμικ δείχνει τα χρονάκια του από μακρά, τόσο σεναριακά, όσο και σχεδιαστικά. Το σχέδιο, όπως έγραψα πιο πάνω, ακολουθεί τις συμβάσεις της εποχής, τουλάχιστον ως προς το στήσιμο των καρέ και δεν επιφυλάσσει κάποια καινοτομία σε αυτό το επίπεδο, αλλά και το σενάριο έχει πάρα πολλά λόγια, τα οποία μοιραία κυριαρχούν πάνω στην εικόνα, κάτι που εμένα δεν με ενόχλησε καθόλου, αφού απήλαυσα το κείμενο του Έστερχελντ, αλλά σίγουρα θα ξενίσουν πολλούς. Άλλο ένα πρόβλημα είναι, ότι το κόμικ δείχνει την καταγωγή του ως σίριαλ σε περιοδικό, αφού υπάρχουν επαναλήψεις ορισμένων πληροφοριών. Παρόλα αυτά, ευτυχώς είναι συγκριτικά λίγες και όχι πολύ ενοχλητικές σε σχέση με τον όγκο του κόμικ. Επιπλέον, ας είμαι ειλικρινής, υπάρχουν και κάποια θεματάκια στην πλοκή. Τα Χέρια και οι Γήινοι συνεννοούνται άψογα στην ίδια γλώσσα (πώς όμως; ), μια ατομική βόμβα πέφτει στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, αλλά λίγο έξω από το κέντρο οι ήρωες μετακινούνται με άνεση, οι γυναίκες (δηλαδή η σύζυγος και η κόρη του Χουάν) έχουν διακοσμητικό ρόλο, εντάξει, όλα αυτά ίσως φαινόντουσαν φυσιολογικά τότε, αλλά σήμερα χτυπάνε κάπως. 7. Η συνέχεια Ο Έστερχελντ επέστρεψε δύο φορές στον Ετερνάουτα, την πρώτη αφηγούμενος ξανά την ίδια ιστορία, αλλά σε σχέδια του Αλμπέρτο Μπρέσια αυτή τη φορά και τη δεύτερη, για να αφηγηθεί τη συνέχεια της ιστορίας σε σχέδιο ξανά του Σολάνο Λόπες Και οι δύο προσπάθειες είχαν πρόωρο και άδοξο τέλος, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία. Τουλάχιστον για την εκδοχή με τον Μπρέσια, θα διαβάσετε σε μελλοντική παρουσίαση. (Αυτό μπορείτε να το εκλάβετε και ως απειλή ) 8. Οι ελληνικές εκδόσεις Αν δεν κάνω κάποιο σοβαρό λάθος, ο Ετερνάουτα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά στο περιοδικό "Σκαθάρι" και για δεύτερη φορά στο "Σκορπιό", αμφότερα περιοδικά της Μαμούθ Κόμιξ, αλλά σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν ολοκληρώθηκε η ιστορία. Ώσπου εντελώς ξαφνικά, το Δεκέμβριο του 2008 η Jemma Press μας έκανε ένα υπέροχο και ανέλπιστο δώρο κυκλοφορώντας τον πρώτο τόμο του έργου σε έναν πάρα πολύ όμορφο και καλαίσθητο τόμο με πρόλογο του Γιάννη Κουκουλά και ολοκλήρωσε το έργο τον Ιούνιο του 2009 με ένα δεύτερο, εξίσου καλαίσθητο τόμο με επίμετρο του Αβραάμ Κάουα. Και οι δύο τόμοι είναι κομψοτεχνήματα, με πολύ ωραία μετάφραση από την Ντίνα Σώτηρα και επιμέλεια του Δημήτρη Αρβανίτη και αξίζει να τους έχετε στη βιβλιοθήκη σας, αρκεί βέβαια να τους διαβάσετε. Δυστυχώς, ο πρώτος τόμος είναι εξαντλημένος, αλλά ο δεύτερος κυκλοφορεί ακόμη και σε πολύ λογική τιμή. Αγοράστε τον και ψάξτε για τον πρώτο. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, αν δεν κάνω λάθος, η πρώτη έκδοση του Ετερνάουτα σε βιβλίο στα γαλλικά συνέπεσε με την ελληνική της Jemma, ενώ η αγγλική της Fantagraphics κυκλοφόρησε μόλις το 2015 κερδίζοντας την επόμενη χρονιά το βραβείο Eisner στην κατηγορία "Best Archival Collection/Project - Strips". Συνεπώς, πρέπει να τονίσω, ότι η ελληνική έκδοση, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις άλλες, ουσιαστικά προηγήθηκε αυτών - να μια πρωτοπορία για τη χώρα μας. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη, από τις οποίες άντλησα ορισμένα στοιχεία, όπως και από τα κείμενα των Κουκουλά και Κάουα: Άρθρο του Γιάννη Παπαδόπουλου για το thebooksjournal.gr Άρθρο της Μάχης Μαργαρίτη για το ertnews.gr Άρθρο στο The Comics Journal wikipedia (αγγλικά) Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τη μοίρα του Έστερχελντ Και ένα βίντεο ελληνικής παραγωγής
  2. Το Fables είναι μία πολύ δημοφιλής σειρά της Vertigo (η οποία πλέον έχει «κλείσει» και όλα τα κόμικς της εκδίδονται από τη μητρική εταιρεία, DC), η οποία διήρκεσε 150 (!) τεύχη, χωρίς να συνυπολογίζονται τα διάφορα one-shots και crossovers (π.χ. με τον Batman) που έχουν βγει κατά καιρούς. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε το 2002, ενώ το τελευταίο, σχετικά πρόσφατα θα έλεγε κανείς, το 2015. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος για να περιγράψει κανείς τη βασική πλοκή της σειράς, καθώς η ιστορία είναι μεγαλειώδης και διαθέτει πολλούς χαρακτήρες. Στην ουσία όμως, όλοι οι ήρωες που ξέρουμε από τα λαϊκά παραμυθία, όπως είναι ο Κακός ο Λύκος, η Σταχτοπούτα ή ο Πινόκιο, ζούσαν ειρηνικά στις κοιλάδες τους, μέχρι που κάποια μέρα ένας εχθρός, ο «Adversary», ήρθε και κατέκτησε τα σπίτια τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, οι παραμυθένιοι ήρωες να εκδιωχθούν από το δικό τους φανταστικό κόσμο και να έρθουν να ζήσουν στο δικό μας. Προφανώς, οι ίδιοι δε θέλουν να φανερώσουν την αληθινή τους φύση στους ανθρώπους, τους οποίους αποκαλούν περιπαιχτικά «mundys» (<mundane: βαρετούς, συνηθισμένους), και για αυτό όσοι από τους ήρωες έχουν ανθρώπινη μορφή ζουν σε ένα ξενοδοχείο στην οδό Bullfinch, ενώ όσοι δε διαθέτουν ανθρώπινη μορφή (π.χ. είναι παραμύθια από το ζωικό βασίλειο) ζουν σε ένα άλλο μέρος του ανθρώπινου κόσμου, σε μία φάρμα. Το πρώτο arc πραγματεύεται τη δολοφονία (;) της Rose Red, αδερφή της Xιονάτης, και την εξερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες επήλθε ο θάνατος της. Αυτός που αναλαμβάνει να ερευνήσει την υπόθεση είναι ο Bigby Wolf, ένας εκ των (πολλών) πρωταγωνιστών του κόμικ. Δράση, μυστήριο (π.χ. ποια είναι η αληθινή ταυτότητα του Adversary και γιατί εκδίωξε τους παραμυθένιους ήρωες;), δράμα, αλλά και πολύ (ενήλικο ενίοτε) χιούμορ συνθέτουν ένα πολύ δυνατό κοκτέιλ που απευθύνεται σε αναγνώστες που επιζητούν κάτι που να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. (Άλλωστε εμείς δεν είμαστε mundane, σωστά; ) Η σειρά σε απορροφά από τη πρώτη σελίδα κιόλας και χωρίς να το καταλάβεις, έχεις τελειώσει το πρώτο trade και ψάχνεις να βρεις να διαβάσεις το επόμενο. Το (πυκνό) γράψιμο του Bill Willingham σε κάνει να ανυπομονείς εναγωνίως να δεις τι θα συμβεί στη πορεία. Ανέφερα ότι η σειρά έχει πολλές ανατροπές, έτσι; Αν όχι, τότε να είστε προετοιμασμένοι για πολλές από δαύτες. Στο καλλιτεχνικό κομμάτι, ο Mark Buckingham (ο κύριος σχεδιαστής από τους πολλούς) κάνει αξιοπρεπέστατη δουλειά. Το σχέδιο του θα έλεγα ότι διαθέτει μία απλότητα (τύπου σαν της Pia Guerra από το Y the Last Man), αλλά έχει μια γοητεία & ταιριάζει στη παραμυθένια ατμόσφαιρα της ιστορίας. (no pun intended) Αν μου αρέσει η σειρά; Τη θεωρώ μία εκ των πιο απολαυστικών που έχω διαβάσει. Τελεία. Όμως, η αλήθεια είναι ότι κάπου στο τεύχος 80 και ύστερα αρχίζει και πέφτει η ποιότητα. Όχι ότι δεν είναι καλή η σειρά από εκεί και τούδε, αλλά δεν είναι σαν τα πρώτα 75 goat τεύχη της σειράς. Τώρα, πώς μπορείτε να τη συλλέξετε; Εντάξει, νομίζω πως οι περισσότεροι είστε εξοικειωμένοι με το κόμικ. Όμως, αν παρόλα αυτά είστε από αυτούς τους mundane λίγους που δεν έχουν τσεκάρει ακόμα τη σειρά, θα σας πρότεινα τα πολύ οικονομικά και ποιοτικά compendiums. 4 στο σύνολο, που περιέχουν όλο το υλικό. (150 τεύχη και τα διάφορα one-shots) Τσεκάρετε και το box set. Μάλιστα, του χρόνου η σειρά αναμένεται να συνεχιστεί. Συγκεκριμένα, τον Μάη του 2022 το κόμικ επιστρέφει δριμύτερο με 12 νέα, σπαρταριστά τεύχη. Από τους ίδιους συντελεστές. Εννοείται πως κέρδισε και πολλά Eisner βραβεία. 14 στο σύνολο.
  3. Πάντα συμπαθούσα τα υβρίδια μεταξύ των ζάνρα, κυρίως γιατί θα ήταν είτε πολύ κακά και δεν θα έτρωγαν τον χρόνο μου είτε πολύ καλά, διατηρώντας τα καλύτερα στοιχεία δύο κόσμων. Το Gotham Central κλείνει πιο πολύ προς την δεύτερη κατηγορία, χωρίς όμως να είναι όσα θα μπορούσε. Μιξάρει superhero με crime fiction/neo-noir. Πρωταγωνιστές άγνωστοι μέχρι στιγμής ντετέκτιβ του MCU (σικ - Major Crime Unit) του GCPD. Όταν λέω άγνωστοι εννοώ τελείως άγνωστοι, μιας και ο Gordon έχει πάρει σύνταξη και δεν εμφανίζεται καθόλου, παρά αναφέρεται που και που. Το κόμικ, που έτρεξε για 40 τεύχη αρχής γενομένης τον Δεκέμβριο του '02 μέχρι τον Απρίλιο του '06, αποτελεί μια αρκετά άγνωστη και συνάμα ενδιαφέρουσα πλευρά της Γκόθαμ, αυτής χωρίς τον Μπάτμαν. Και αυτό είναι που κάνει τον τίτλο ιδιαίτερο, ότι ο Μπάτμαν παίζει ελάχιστο και επικουρικό ρόλο στην επίλυση των υποθέσεων, στο superhero στοιχείο μπαίνουν αρκετά πόστα και οι περισσότερες ιστορίες (γιατί τα 40 τεύχη αποτελούνται από μικρότερα sub-arcs) είναι gotham police vs. batman villains. Με απλά λόγια ο Brubaker, μάστερ του νουάρ, γράφει μια ιστορία όπου η αστυνομία της Γκόθαμ έχει βαρεθεί να παίρνει ο Μπάτμαν τα εύσημα για όλα και αποφασίζει να κάνει την δουλειά της για αλλαγή - εναντίον του Τζόκερ, του Τρελοκαπελά, του Πιγκουίνου, της Poison Ivy. Δεν τρελαίνεσαι. Είναι ωραίο, έχει αυτό τον Brubaker αέρα που πολλοί γουστάρουμε αλλά δεν είναι πια και κανένα διαμάντι, σίγουρα όχι τόσο όσο το παρουσιάζουν διάφορες διθυραμβικές κριτικές στο νετ. Παρόλα αυτά είναι καλοστημένο και αρκετά δουλεμένο στο σενάριο, ενώ το σχέδιο συμπληρώνει καλά το σύνολο. Μεγάλο +, ο φοβερός χρωματισμός. Αν έχει ένα χτυπητό ελάττωμα, είναι το ότι εισάγει πάρα πολλούς χαρακτήρες (πάνω από 20) και αν δεν είσαι πολύ προσεκτικός, χάνεσαι το ποιος είναι ποιος και τι ρόλο βαράει ο καθένας. Είχε βγει και φήμη για σειρά από HBO Max, αλλά τελικά ράδιο αρβύλα.
  4. To Spider-Man: Blue είναι μία μικρή σειρά 6 τευχών, η οποία κυκλοφόρησε τη περίοδο 2002-2003. Συγγραφέας του κόμικ είναι ο Jeph Loeb και σχεδιαστής ο «συνήθης ύποπτος», Tim Sale. Οι δύο τους έχουν συνεργαστεί και σε άλλα projects, τόσο για τη Marvel όσο και για τη DC. (The Long Halloween, Dark Victory) Το Spider-Man: Blue ανήκει στη γνωστή «χρωματική» σειρά που έκαναν οι δύο δημιουργοί για τη Marvel. Ως εκ τούτου, σε αυτό το format κυκλοφόρησαν και τα Daredevil Yellow, Hulk Gray και Captain America White. Το Spider-Man Blue είναι τρόπον τινά μια διασκευή των γεγονόντων εκείνων, όπως αποτυπώθηκαν για πρώτη φορά στις σελίδες του περιοδικού Amazing Spider-Man #40-48. (1963) Ουσιαστικά, ο Peter, με αφορμή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, κάνει μία αναδρομή στο παρελθόν και εξιστορεί το πώς ήρθε κοντά με την Gwen Stacy, η τραγική απώλεια της οποίας παραμένει αλησμόνητη. Στο κόμικ εμφανίζονται πολλοί δημοφιλείς χαρακτήρες από τον κόσμο του Spider-Man, όπως είναι ο Harry Osborn, o Flash Thompson, o Green Goblin ή ακόμα και ο Rhino. Η σειρά μού άφησε μία ευχάριστη τελική εντύπωση, καθώς το γράψιμο του Loeb είναι αφενός πολύ «ξεκούραστο», διότι η αφήγηση του είναι γραμμική χωρίς πολλούς διαλόγους, ενώ αφετέρου εμπεριέχει αυτό το χαρακτηριστικό νοσταλγικό στοιχείο. Η νοσταλγία είναι αναμενόμενη από αυτό το κόμικ, ιδιαιτέρως εάν ληφθεί υπόψη ότι κυκλοφόρησε το 2002 και τα γεγονόντα στα οποία αναφέρεται διαδραματίστηκαν τη δεκαετία του ’70, την εποχή του Stan και του Romita Sr. Με άλλα λόγια, η σειρά καταπιάνεται με μία εποχή όπου τα πράγματα ήταν πιο απλά και πιο αθώα για τον αγαπημένο μας χαρακτήρα. Επιπλέον, ένας παραπάνω λόγος που το εκτίμησα είναι επειδή στάθηκε ως αφορμή για να διαβάσω άλλη μία ιστορία με τη Gwen, για την οποία ανέκαθεν έτρεφα μία αδυναμία. Για τον σχεδιαστή Tim Sale δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Το σχέδιο του αιχμαλωτίζει την ατμόσφαιρα της εποχής στην οποία εγγράφεται η πλοκή. Προσωπικά, μου αρέσει το στυλ του, καθώς διαθέτει νουάρ πινελιές που το ξεχωρίζουν αμέσως. Σε γενικές γραμμές, το βρήκα ταιριαστό με την ιστορία. Το σενάριο του Loeb, θα μπορούσε να πει κανείς, έρχεται και «κουμπώνει» επάνω στο σχέδιο του Sale. (και vice versa, φυσικά.) Το μόνο ψεγάδι που προσάπτω στο κόμικ είναι ότι δεν αφηγείται μία πρωτότυπη ιστορία, αλλά πρόκειται επί της ουσίας για μία αναδιήγηση γνωστών γεγονόντων. Εν πάσει περιπτώσει, εγώ το ευχαριστήθηκα για τους λόγους που προανέφερα. Το Spider-Man: Blue είχε κυκλοφορήσει και πρόσφατα στα ελληνικά από τη Hachette, με τίτλο Aπώλεια. Για μένα είναι must, για όποιον δε το έχει πάρει. Υπάρχει, τέλος, και ένα Omnibus που περιέχει και τις τρεις ιστορίες με τίτλο Jeph Loeb & Tim Sale: Yellow, Blue and Gray.
  5. Ο 19χρονος Parker Robins είναι μία αποτυχία. Δεν κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο και η μητέρα του βρίσκεται σε κώμα και η κοπέλα του είναι έγκυος και φυσικά λεφτά δεν υπάρχουν πουθενά. Με τα λίγα χρήματα που έχει ο Parker αγοράζει ένα όπλο και μία μάσκα του σκι και έχει ως στόχο να μπει στην εγκληματική οργάνωση του Kingpin όπου ήταν και ο νεκρός πλέον πατέρας του. Όμως ο κόσμος του εγκλήματος δεν είναι εύκολος και ο Parker θα το μάθει με τον δύσκολο τρόπο. Ώσπου μια μέρα σε μία εξόρμηση με τον κολλητό του θα ανακαλύψει έναν μανδύα με παράξενες δυνάμεις. Και ξαφνικά η ζωή του δε θα είναι πια ίδια. Το “The Hood” είναι ένα κόμικ που εκδόθηκε το 2002 από την εκδοτική MAX της Marvel. Πρόκειται για το origin story του super-villain The Hood, έναν σχετικά όχι και τόσο γνωστό χαρακτήρα της Marvel. Αν και τα τελευταία χρόνια ο Hood αναλώνεται ως κακός δεύτερης διαλογής όπως στη πρόσφατη ιστορία Hawkeye Freefall το κόμικς στο οποίο κάνει την πρώτη του εμφάνιση του είναι (και το λέω απόλυτα ψύχραιμα) φωτιά. Μέσα σε έξι μόνο κεφάλαια ο Vaughan σκιαγραφεί το πορτραίτο ενός αντιήρωα και όχι ενός κακού καρικατούρας. Ο Parker αν και δεν είναι ένας συμπαθητικός ήρωας, ο αναγνώστης δεν μπορεί να τον κατηγορήσει. Κάνει πολλά λάθη,έχει όμως τον δικό του ηθικό κώδικα μέσα από τον οποίο καλείσαι να διαφωνήσεις ή να συμφωνήσεις μαζί του. Πρόκειται για έναν γκρίζο χαρακτήρα σαν αυτούς που έχουμε συνηθίσει από τον Vaughan. Το σχέδιο του Kyle Hotz (Billy the Kid’s Old Timey Odditie’s) είναι ατμοσφαιρικό και πανέμορφο με έμφαση στα σκοτεινά τοπία. Αποδίδει τέλεια την ιστορία του Vaughan χωρίς ούτε μία παραφωνία. Ειδικά το δεύτερο κεφάλαιο όπου ο Parker αποκτάει τις δυνάμεις του είναι τόσο όμορφο που προσωπικά θα μπορούσα να το χαζεύω χωρίς καν να κοιτάω τους διαλόγους. Είχα πολύ καιρό να ενθουσιαστώ με μία υπερηρωική σειρά από την αρχή μέχρι το τέλος. Θεωρώ ότι το The Hood είναι μία εξαιρετική ιστορία την οποία μπορούν να τη διαβάσουν και άτομα που δεν τρελαίνονται για τα υπερηρωικά κόμικς. Η ιστορία αν και είναι τοποθετημένη στο συμπαν της Marvel και παρελαύνουν από αυτήν αρκετή ήρωες της (όπως ο Shocker), δε χρειάζεται παρόλα αυτά να έχει διαβάσει κανείς, κάποιο προηγούμενο κόμικ καθώς είναι μία ιστορία origin. Το The Hood πάνω από όλα είναι ένα καλό και σφιχτοδεμένο κόμικ, από αυτά τα οποία ευχαριστείτε κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος.
  6. Ουφ, το να προσπαθείς να βγάλεις άκρη με μεγάλες σειρές κόμικς που τρέχουν δεκαετίες είναι τόση βαβούρα που σχεδόν με κάνει να μην θέλω να τις ξεκινάω εξ αρχής. Και αυτό στο σύμπαν του Hellboy, φαντάσου τι γίνεται στα υπερηρωικά. Το B.P.R.D. (Bureau for Paranormal Research and Defense) είναι ένα spin-off που ξεπήδησε από τις σελίδες του Hellboy του Mike Mingola και αυτό πρόκειται να δούμε εδώ. Αν θέλετε κουβεντούλα για τον κύριο τίτλο, απευθυνθείτε στην υπερπλήρη παρουσίαση του @AndreasD Η τεράστια εμπορική επιτυχία του τίτλου και η άμεση καλτ λατρεία που ακολούθησε στους κομιξικούς κύκλους ήταν αναμενόμενο να δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για υπο-σειρές, spin-offs, sequels, prequels, canon και non-canon πράγματα. Η σειρά του B.P.R.D. ξεκίνησε να εκδίδεται τον Ιανουάριο του 2002 όπου κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος μέχρι τον Μάιο του 2010 όπου και ολοκληρώθηκε με το τεύχος #68. Ύστερα από ένα τρίμηνο κενό επέστρεψε σε μηνιαία κυκλοφορία κρατώντας την αρίθμηση αλλά προχωρώντας σε ένα άτυπο "rebranding" με νέο τίτλο B.P.R.D. : Hell on Earth συνεχίζοντας μέχρι τον Απρίλη του 2019 και το τεύχος #162. Το B.P.R.D. έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Hellboy: Seed of Destruction που ήταν και το πρώτο Hellboy κόμικ, το 1993. Ιδρύθηκε το 1945 από τον "μπαμπά" του Hellboy και καθηγητή του occult, Trevor Bruttenholm ή Prof. Broom υπό τις κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και της Μ. Βρετανίας για να αντιμετωπίσει υπερφυσικές απειλές που ξέμειναν από προγράμματα της Ναζιστικής Γερμανίας. Εν τέλει η υπηρεσία έμεινε να λειτουργεί σε όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα, αντιμετωπίζοντας από μικροαστικά τέρατα και αναγεννησιακούς βρικόλακες μέχρι τους λοβκραφτιανούς εχθρούς του Hellboy, τους Όγκρου Τζαχάντ αλλά και στρατούς αμφίβιων βατράχων με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία. Η αλήθεια είναι πως όπως τα γράφω ακούγονται πολύ απλοϊκά αλλά οποιαδήποτε πληρέστερη περιγραφή θα υπονομεύσει την ομορφιά και την έκταση του ίδιου του κόμικ, η οποία δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη μέσα στο όλο το hellboy major universe. Αριστερά προς δεξιά: Kraus, Sherman, Sapien, Roger, Corrigan Πέρα από τον Prof. Broom και τον διευθυντή του τμήματος, Tom Manning, το κύριο σώμα πρακτόρων του B.P.R.D. το απαρτίζουν 7 άτομα. Πρώτος και κύριος ο Hellboy που στο κομμάτι της σειράς που έχω διαβάσει εγώ (όλο το τέλος του Plague of Frogs cycle), εμφανίζεται ελάχιστα έως καθόλου. Αυτό, όπως έχει αναφερθεί σε διάφορους επιλόγους, ήταν επιλογή του ίδιου του Mignola που ήθελε να κρατήσει τον Hellboy στην κύρια σειρά χωρίς να τον βάλει εδώ επισκιάζοντας τους υπόλοιπους (και ίσως, λέω εγώ, να αποφύγει άσκοπες συγκρίσεις που μόνο κακό θα έκαναν στην σειρά). Η Kate Corrigan είναι συχνά τα "brains" στην οργάνωση της εκάστοτε επιχείρησης, όντως καθηγήτρια ιστορίας του παραφυσικού και βαθιά γνώστρια του occult. Η Liz Sherman είναι πυροκινητική, μια ιδιότητα που ανακάλυψε πρώτη φορά στα 11 της χρόνια καίγοντας όλη την οικογένειά της. Η Λιζ αποτελεί ίσως το δυνατότερο (κρυφό και μη) όπλο του B.P.R.D. και παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της σειράς. Ο Abe Sapien, ένας αμφίβιος άνδρας που η ιστορία του χάνεται κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα ανάμεσα από μυστικά πειράματα και βρετανικές σέκτες του μεταφυσικού γίνεται πράκτορας του B.P.R.D. κάπου στις αρχές του 2000 ενώ ο Johann Kraus, γερμανός medium που πεθαίνει ενώ το εκτόπλασμα του βρίσκεται εκτός σώματος και τώρα συντηρείται ως φάσμα μέσα σε μια αεριοστεγή στολή, μπορεί να επικοινωνεί με τις ψυχές των προσφάτως πεθαμένων. Ο Roger είναι ένα ανθρωποειδές φτιαγμένο από πηλό, μπαχαρικά και κοπριά, βασισμένος πάνω στον εβραϊκό μύθο του Γκόλεμ που περιγράφει και ο Γκουστάβ Μέινριχ στο ομώνυμο βιβλίο του. Αποτελεί αγαπημένο μέλος της ομάδας και έχει μια από τις τραγικότερες ιστορίες στην σειρά. Τέλος, ο απέθαντος λοχαγός Benjamin Daimio αποτελεί για ένα διάστημα διοικητής της ομάδας ενώ συμβουλευτικά συμμετέχει και η Panya, μια αθάνατη μούμια με μαντικές και τηλεπαθητικές ικανότητες. Φοβερό καστ, ε; Προσωπική άποψη; Η σειρά δεν έγινε ποτέ όσα μπορούσε να είναι με βάση το υλικό της. Ναι, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες με την κύρια σειρά του Hellboy και σε αυτές χάνει πανηγυρικά οπότε ας τις προσπεράσουμε, είναι άσκοπες. Εδώ ο Mignola δουλεύει κυρίως εποπτικά. Σαν stand-alone σειρά, που άλλαξε κάμποσους συντελεστές σεναριακά και σχεδιαστικά μέχρι να καταλήξει στο μόνιμο crew των Mike Mignola/John Arcudi στην ιστορία και Guy Davis στο σχέδιο, ήταν συμπαθητική. Και το κύριο story-arc του Plague of Frogs ήταν αρκετά μεγαλοπρεπές, και ένα τίμιο character build-up και development υπήρχε, χωρίς βέβαια να υπερβαίνει ποτέ ένα όριο και να γίνεται αξιομνημόνευτο. Σαν προσθήκη του Hellboy Universe είναι πάντα απολαυστικό να το διαβάζεις, ειδικά αν γουστάρεις τους ήρωες (φοβερή χημεία μεταξύ Kraus, Abe και Liz, ενώ ο Roger ήταν αγαπητός και η Panya ενδιαφέρουσα και μυστηριώδης) αλλά συνολικά θα το θυμάμαι ως μάλλον κάτι συμπαθές αλλά ανά σημεία άνευρο και με ένα σχέδιο που προσωπικά δεν με κέρδισε στιγμή. Τυπωμένο το χέρι του Davis δείχνει σαφώς καλύτερο από το ψηφιακό, αλλά γενικά τον βρήκα αδιάφορο. Με άλλον σχεδιαστή τα spash pages, ειδικά στις μάχες με τους βατραχανθρώπους θα το απογείωναν το κόμικ. Συνεχίζοντας με το Hell on Earth, θα δούμε πως βγαίνει το αποτέλεσμα με τους εναλλασώμενους σχεδιαστές (Davis, Fegredo, Crook κλπ). Εδώ αναλυτική λίστα κυκλοφορίας και εκδόσεων
  7. Return of the Monster (Hulk vol.3 #34-39 Iανουάριος 2002 – Ιούνιος 2002 Συγγραφέας :Bruce Jones.Σχεδιαστής:John Romita jr.) Το έχω ξαναγράψει και σε παλαιότερα κείμενα μου.O Hulk,το δημιούργημα των Stan Lee&Jack Kirby και ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της Marvel,λειτουργεί καλύτερα όταν πάντοτε ξαναγυρνάει στις horror ρίζες του.Άλλωστε ακόμα και οι ίδιοι δημιουργοί του βασίστηκαν στο μύθο του Doctor Jekyl&Mr.Hyde του R.L.Stevenson καθώς και στις παλιές ταινίες της δεκαετίας του ’30 του Frankenstein με πρωταγωνιστή τον Boris Karloff,για τη δημιουργία του.Ο τρόμος λοιπόν ήταν πάντα αναπόφευκτο στοιχείο του,και χαρακτήριζε περισσότερο τον Hulk,από όσο εκείνο του "παρεξηγημένου" τέρατος που απλά επιθυμεί να μείνει μόνος,αλλά οι άνθρωποι δεν τον αφήνουν ποτέ στην ησυχία του... Οποιοσδήποτε δημιουργός χρησιμοποιούσε το horror element στον Hulk σίγουρα έγραφε ακόμα καλύτερες ιστορίες για τον χαρακτήρα.H αρχή είχε γίνει χρόνια πριν και από τον Bill Mantlo,και από τον Peter David,αλλά συνήθως επρόκειτο για μεμονωμένα και one shot τεύχη που δε συνέχισαν στο ίδιο κλίμα καθώς οι συγγραφείς τους ασχολήθηκαν στα επόμενα με διαφορετικά story arcs.και ενώ στα τέλη της δεκαετίας του '90 ο Hulk(όπως και όλοι σχεδόν οι ήρωες της Marvel εκείνη την εποχή)ξανάρχιζαν με νέους #1 τίτλους,ένας συγγραφέας βετεράνος στο χώρο του τρόμου,αποφάσιζε να ξαναγυρίσει το πράσινο γολιάθ πίσω στις ρίζες του,αυτή τη φορά όμως για τα καλά!!! Το εκπληκτικό και αξέχαστο run του Bruce Jones(Twisted Tales,Flinch,Creepy)στον Hulk ξαναγύρισε το χαρακτήρα στις horror ρίζες του(κάτι που επαναλαμβάνει με τρομερή επιτυχία ο Al Ewing αυτή τη στιγμή στο τίτλο Ιmmortal Hulk)όπως ακριβώς οι πρώτες εκείνες ιστορίες των Lee-Kirby.Αλλά προσαρμοσμένες στη δεκαετία των '00s και το σημαντικότερο λίγο πριν το τέλος του κώδικα δεοντολογίας των κόμικ,που φυσικά εκείνη την εποχή ουσιαστικά δεν υπήρχε πλέον.Φυσικά δεν είναι μόνο αυτά τα 6 τεύχη τα καλύτερα ολόκληρου του run που αριθμεί 42 ολόκληρα τεύχη.... ..Αλλά εδώ μπαίνουν οι βάσεις για όλη την εξέλιξη της μετέπειτα ιστορίας και κλίματος που θα επικρατεί στο τίτλο στα επόμενα τεύχη.Έντονα επηρεασμένος από τη τηλεοπτική εκδοχή του πράσινου γίγαντα στα τέλη των 70’s(με πρωταγωνιστές τους Bill Bixby&Lou Ferrigno)o Jones μας παρουσιάζει έναν Banner φυγά,για ένα φόνο που ποτέ δεν έκανε,να τριγυρίζει από πόλη σε πόλη,κυνηγημένος από το στρατό και φονιάδες που επιθυμούν το κεφάλι του,μόνος εναντίων όλων(εκτός από έναν μυστηριώδη σύμμαχο που επικοινωνεί μαζί του διαδικτυακά)προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα άκρος εχθρικό περιβάλλον,και αυτό τον κάνει να βυθίζεται περισσότερο στην απομόνωση και τη μοναξιά του..Έχει αποδεχτεί την ύπαρξη του τέρατος,δε προσπαθεί να βρει τρόπους να το εξοντώσει,αλλά διερευνά τους καλύτερους τρόπους για να κρατήσει το θηρίο υπό έλεγχο μέσω τεχνικών όπως ο διαλογισμός και η αυτο-ύπνωση... Όπως χρόνια αργότερα ο Grek Pak στο Planet Hulk(που σαν ιστορία δεν έχει καμία σχέση με εκείνη του Jones αφού κινείτε σε περισσότερο sci-fi μονοπάτια)έτσι και ο Jones θα ενδιαφερθεί περισσότερο για έναν χαρακτήρα περισσότερο(ο Pak για τον Hulk)και αυτός είναι ο Banner,ο οποίος είχε μέχρι τότε παραμεληθεί και για τον οποίο ο συγγραφέας ενδιαφέρεται να εξερευνήσει τον χαρακτήρα του μέσα από τους ανθρώπους με τους οποίους αλληλεπιδρά...Και όχι τόσο για την εσωτερική πάλη μέσα του,και τα φυλακισμένα του συναισθήματα όπως είχε κάνει ο Jenkins μερικά τεύχη πριν. Περίφημη δουλειά στα σχέδια και από τον John Romita jr. που αποδίδει με πειστικότητα όλη την μοχαχικότητα και τον πόνο που νιώθει τόσο ο Banner,όσο και το τέρας,και μας δίνει εκπληκτικότατες στιγμές δράσης(θυμηθείτε το τεύχος εκείνο-νομίζω το #37 αν θυμάμαι καλά - στο οποίο ο Hulk δε φαίνεται καθόλου αλλά βλέπουμε κανονικά τη δράση να εκτυλίσσεται με καταστροφές και ιπτάμενα αυτοκίνητα)παραδίδοντας μία από τις καλύτερες σχεδιαστικά δουλειές του.Όσο περιεργο και αν ακουστεί ο Romita jr. λειτουργεί καλύτερα όχι μόνο στις υπερηρωικές ιστορίες δράσης(όχι ότι δεν μας δίνει εντυπωσιακές σκηνές από εκείνην),αλλά και στις ιστορίες εκείνες που προσανατολίζονται περισσότερο στους χαρακτήρες και εκεί είναι που δίνει περισσότερη έμφαση στο πως να σχεδιάζει με ρεαλισμό και αληθοφάνεια τις εκφράσεις στα πρόσωπα τους(κάτι που θα έκανε και αργότερα στο Kick-Ass)και φυσικά εδώ το πετυχαίνει και με το παραπάνω. Έχει φυσικά δίπλα του και έναν βετεράνο στο μελάνωμα,τον Tom Palmer,που ξέρει να αναδεικνύει με το καλύτερο πάντα τρόπο τα σχέδια των δημιουργών.Kαι τέλος ας μη ξεχνάμε τα υπέροχα εκείνα covers του Kaare Andrews που θυμίζουν(αλλά και αποτίουν φόρο τιμής)σε poster κινηματογραφικών ταινιών και αποτελούν και μόνα τους,ξεχωριστά έργα τέχνης.Φυσικά ακολούθησαν και άλλοι μεγάλοι σχεδιαστές σε ολόκληρο το run του Bruce Jones όπως οι Lee Weeks και Mike Deodato jr.(στο δεύτερο πέρασμα του από τον τίτλο που μας έδωσε μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες σχεδιαστικά στιγμές του πράσινου γίγαντα). Αριστουργηματικό run αυτό του Jones δεν εκτιμήθηκε ίσως όπως θα έπρεπε,με αποτέλεσμα να θεωρείται πλέον και εκτός κανονικού continuity(πράγμα που δεν με χαλάει προσωπικά καθόλου γιατί όλο το run θυμίζει τη Marvelική εκδοχή Vertigo τίτλου ή έστω θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει στο πιο ενήλικο MAX imprint της εταιρείας.)αλλά φυσικά μας παρέδωσε ένα από τις πιο κλασικές και τρομακτικές στιγμές του χαρακτήρα,αποτελώντας έτσι το πρόδρομο για το run του Ewing στον Immortal Hulk που αυτή τη στιγμή θεωρείται όχι μόνο ο καλύτερος τίτλος της Marvel,αλλά και ίσως και ένα από τα σημαντικότερα run στην ιστορία του χαρακτήρα.Ο Bruce Jones με το εκπληκτικό του αυτό run ήταν που έδωσε τη σκυτάλη.Απλά φανταστείτε τη Marvelική εκδοχή του Alan Moore στον Swamp Thing,εδώ αυτό γίνεται από τον Bruce Jones στον Hulk.
  8. Spider Man - A Death in the family (Peter Parker:Spider man #44 - #47 ) "Everyday I refuse to hate you,I keep Gwen alive..." - Peter Parker Mίας και πρόσφατα μίλησα σε προηγούμενο άρθρο μου για το Amazing Spider Man #800 και την επική αναμέτρηση του Spidey με τον Green Goblin(άρθρο που θα βρείτε εδώ)άς θυμηθούμε μία ακόμα κλασσική τους αναμέτρηση έτσι όπως μας την παρουσίασε ο Paul Jenkins(σενάριο) με τον Humberto Ramos(σχέδιο).Η ιστορία αυτή με τον τίτλο A Death in the Family εξιστορείται μέσα σε 4 τεύχη του τίτλου Peter Parker:Spider Man vol.2 στα τεύχη # 44 μέχρι #47 που κυκλοφόρησαν από τον Ιούλιο μέχρι και τον Οκτώβριο του 2002. Πάντα οι αναμετρήσεις του Spider Man με τον μεγαλύτερο archnemesis του, τον Green Goblin είχαν το μεγαλύτερο impact σε ολόκληρο το Spider mythos,και στον χαρακτήρα προσωπικά.Ένας villain που απλά ξεκίνησε σαν μία Joker εκδοχή κακού για τον Spidey,έμεινε στην ιστορία των κόμικ ως ο άνθρωπος που σκότωσε τη Gwen Stacy,και αποτέλεσε το τέλος της αθωότητας στο Marvel Universe... Σε αυτήν εδώ την ιστορία ο Paul Jenkins πηγαίνει αυτή την αντιπαλότητα και τη σχέση μίσους και εξάρτησης(ο Goblin δεν υπάρχει χωρίς την παρουσία της αράχνης) ακόμα παραπέρα...Ήταν και η εποχή που η πρώτη ταινία του Spider Man είχε κυκλοφορήσει(Μάιος 2002)και έπρεπε να γραφτεί μία καλή ιστορία με τον Goblin... O Jenkins όπως και κάποιοι άλλοι συγγραφείς(De Matteis,David,Claremont)εμμένει πολύ και στη ψυχολογία των χαρακτήρων.Σε αυτό το story arc βλέπουμε πολλά περισσότερα από μία απλή μάχη μεταξύ των δύο θανάσιμων εχθρών... Η ιστορία ξεκινά με τον Norman Osborn να επισκέπτεται τον τάφο του γιου του Harry(μιλάμε πριν τα γεγονότα του brand new day)και να του ανακοινώνει ότι τα πράγματα θα αλλάξουν για εκείνον και τον Peter,"δεν θα μείνουν ως έχουν"για την ακρίβεια και ότι ο ίδιος ήταν πάντοτε αδύναμος σαν τη μητέρα του..Μία απογοήτευση και για τους δύο(και φυσικά εδώ ο Norman δεν αναφέρεται στη γυναίκα του αλλά στον Goblin,δείχνοντας μας τη διχασμένη προσωπικότητα του..).O Peter ακόμα καταρρακωμένος από τον χωρισμό του(τότε)με τη γυναίκα του η οποία είναι στη California,αδυνατεί να εξομολογηθεί σε κάποιον άλλο το όνειρο/εφιάλτη που τον βασανίζει τον τελευταίο καιρό... Στη προσπάθεια του να ξεφύγει από τις σκέψεις που τον βασανίζουν ο Peter γυρνάει στον βροχερό ουρανό της Νέας Υόρκης σαν Spider Man.Εκεί όμως θα δεχθεί την επίθεση του Green Goblin...Μετά από μία μάχη(στην οποία ο Peter θα τραυματιστεί)ο Osborn εξομολογείται στον Parker ότι τον θεωρεί περισσότερο οικογένεια παρά αντίπαλο,και γι'αυτό το λόγο ετοιμάζει ένα reunion...Kαι τις περισσότερες φορές όταν μαζεύεις κάποιους σε ένα reunion αυτό μπορεί να είναι μία κηδεία....!! Αργότερα όταν ο Peter γυρνάει στο σπίτι του ανακαλύπτει με τρόμο,ότι ο Goblin μεταδίδει μαγνητοσκοπημένη εκπομπή στη τηλεόραση στην οποία ουσιαστικά κατηγορεί τον Spider Man για το ότι ο θάνατος της Gwen Stacey ήταν δικό του λάθος,ενώ ο ίδιος ήθελε να τη σώσει....Και ουσιαστικά πετάει στα μούτρα του Peter κάτι που μόνο οι δυο τους γνώριζαν μέχρι τότε...Και το πιο τραγικό είναι ότι ο Peter γνωρίζει ότι είναι αλήθεια.... Τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα,όταν ο Osborne αργότερα απαγάγει τον πρώην αλκοολικό Flash Thomson,με τη βία των μπράβων του τον αναγκάζουν να πιεί και τον βάζουν σε ένα αυτοκίνητο της εταιρείας του,με το οποίο ο άτυχος Flash(πάντα στο λάθος μέρος,τη λάθος στιγμή-θυμηθείτε και την περίπτωση του Hobgoblin στα 80's)καρφώνεται επάνω στον τοίχο του σχολείου που διδάσκει ο Peter(ειδικά στο μέρος που βρίσκεται η τάξη του)και τραυματίζεται πάρα πολύ σοβαρά....Σαν να μην έφταναν και όλα αυτά ο Peter λαμβάνει και φωτογραφίες από τον Osborne,των αγαπημένων του προσώπων(Θεία May,Mary Jane)τονίζοντας του με αυτό τον τρόπο ότι πάντα θα είναι στόχος....Το παιχνίδι μεταξύ γάτας/ποντικιού γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν ο Osborne επισκέπτεται και το κατεστραμμένο σχολείο την επόμενη μέρα με γενναιόδωρη διάθεση να βοηθήσει οικονομικά να φτιαχτεί.Άλλωστε ο Thomson οδηγούσε αυτοκίνητο της εταιρείας του..Εκεί οι δυό τους ορίζουν το ραντεβού θανάτου,που θα γίνει σε μία αποθήκη του Osborne... Πρίν ο Parker παραστεί στο μοιραίο ραντεβού επισκέπτεται τον φίλο του(που βρίσκεται σε κόμμα και ίσως να μην επανέλθει ποτέ) στο νοσοκομείο και του ορκίζεται ότι όλα θα διορθωθούν....Θα πέσει τελικά ο Spidey στη παγίδα που του ετοιμάζει ο Goblin;;Θα περάσει τη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει τον ήρωα από τον φονιά;;Θα δώσει το τέλος που και οι δυο επιθυμούν σε αυτή την ατελείωτη σχέση μίσους και εξάρτησης;;; Όπως προανέφερα ο Jenkins μέσα από αυτή την ιστορία μας δείχνει τη πραγματική σχέση ανάμεσα στον Spider Man και τον Green Goblin...Ο Jenkins μεγάλος μάστορας στο να σκιαγραφεί την προσωπικότητα και τον ψυχισμό των χαρακτήρων του εδώ μας δίνει μία άλλη διάσταση στη μεταξύ τους αυτή σχέση...Ο Peter έχει κουραστεί να αντιμετωπίζει τον Norman και να φοβάται για την τύχη των αγαπημένων του προσώπων,και ο Norman απλά δεν υπάρχει σαν Goblin αν δεν καταστρέψει ολοκληρωτικά τον αντίπαλο του...Στη πραγματικότητα και οι δυο τους είναι θύματα του ίδιου τους του μίσους και του πολέμου που μαίνεται ανάμεσα τους...Ο Goblin επίσης προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξωθήσει στα άκρα τον Peter και ίσως ενδόμυχα να επιθυμεί το δικό του τέλος,όχι μόνο τη καταστροφή του Peter...Όλα αυτά μέσα σε ένα απόλυτα σκοτεινό και μουντό σκηνικό(στα περισσότερα panel ειδικά συνάντησης-μάχης Goblin/Spidey βρέχει καταρρακτωδώς)που αντικατοπτρίζει τη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται και οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας... Στη τελική έκβαση της ιστορίας χωρίς να προχωρήσω σε spoilers (για όσους δεν την έχετε διαβάσει)η επιρροή από το Killing Joke του Alan Moore είναι εμφανής,καθώς επίσης για εμένα και η σημαντικότερη νίκη που πέτυχε ποτέ ο Spidey ενάντια στον αντίπαλό του...Πλέον δεν φοβάται για τις συνέπειες του να γνωρίζει ο Norman τη μυστική του ταυτότητα,να απειλεί τους δικούς του ανθρώπους,του να έρχεται σε συνεχή σύγκρουση μαζί του...Απλά πλέον ξέρει να ζει με αυτό το γεγονός,το αποδέχεται σαν μία αρρώστια ή πάθηση που απλά μαθαίνουμε να ζούμε μαζί της.... O Humberto Ramos στα σχέδια καταφέρνει να σταθεί όπως μπορεί στο ύψος των περιστάσεων(το artwork του πάντα είναι love it or hate it)αλλά σε μία τέτοια σκοτεινή και μουντή,γκρίζα ατμόσφαιρα που επικρατεί σε όλη την ιστορία,θα προτιμούσα καλύτερα τα σχέδια του John Romita jr. ή του Mike Deodato jr. Νομίζω ότι αυτό το manga style στα σχέδια του Ramos δεν ταίριαζε τόσο πολύ στον τόνο του story arc(ακόμα και αν ήταν ο κεντρικός σχεδιαστής στον τίτλο την εποχή εκείνη..)Επίσης το design στη στολή του Goblin ενισχύει ακόμα περισσότερο αυτή τη manga αισθητική που έχουν τα σχέδια του Ramos.Με ένα καλύτερο art να υποστηρίζει αυτό το υπέροχο σενάριο,η ιστορία θα είχε "απογειωθεί" ακόμα περισσότερο... Μία από τις καλύτερες και ίσως πιο αμφιλεγόμενες ιστορίες που έχουν γραφτεί για τον Spider Man και τον Green Goblin.Από την εκπληκτική πένα του Jenkins που πάντα ξέρει στις ιστορίες του να προβάλλει την "ανθρωπιά" των χαρακτήρων τους οποίους αναλαμβάνει να γράψει.Εδώ δεν κάνει τίποτε το λιγότερο από αυτό.... Τα 4 τεύχη δεν έχουν βγει σε αυτόνομο trade αλλά μπορείτε να τα βρείτε στον συγκεντρωτικό τόμο Best of Spiderman vol.2 που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2002.To κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  9. "Hulk...strongest one there is. Hulk...only one there is...Hulk feels...cold." - Ηulk Το 2001 η Marvel ξεκίνησε μία νέα σειρά με τίτλο The End στην οποία παρουσιάζονταν οι κυριότεροι χαρακτήρες της σε αυτό που θα ονομάζαμε τελευταία ιστορία τους.Η αρχή έγινε με την τελευταία ιστορία του Hulk(Hulk : The End)όπως την παρουσίασε την ίδια χρονιά σε ένα one shot ο Peter David με τον παλιό συνεργάτη του Dale Keown. Aπό τότε αξιόλογοι δημιουργοί παρουσίασαν μικρά διαμαντάκια μέσα από μεμονωμένα τεύχη ή limited series με ήρωες όπως ο Wolverine,Iron Man,Punisher και φυσικά το πολύ μεγαλύτερο σε έκταση X-MEN The End που ολοκληρώθηκε σε 3 σειρές των 6 τευχών(18 συνολικά)από τον Chris Claremont. H επιτυχία του τίτλου Immortal Hulk στη Marvel,που γράφει έξοχα ο Al Ewing,και που αυτή τη στιγμή θεωρείται ένας από τους καλύτερους(για να μη πω ο καλύτερος)τίτλους της Marvel,έχει τις ρίζες του σε αυτό εδώ το one shot που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2002.Και επίσης η ιδέα ότι ο Hulk θα είναι ο τελευταίος επιζών ολόκληρου του Marvel universe,όταν εκείνο μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο θα έχει καταστραφεί,παρουσιάζεται εκτός από το The End,επίσης και σε μία άλλη κλασική ιστορία πάλι του Peter David το Future Imperfect που σας είχα παρουσιάσει σε προηγούμενο άρθρο μου.Ένα άλλο κοινό στοιχείο που συναντάμε στο Hulk The End και στο τωρινό Immortal Hulk του Ewing είναι ότι και οι δύο ιστορίες ασχολούνται κάπως με την τρομακτική και τραγική σύνδεση μεταξύ του Bruce Banner και του Hulk, και οι δύο μας δείχνουν ότι ο Banner πεθαίνει - ή τουλάχιστον προσπαθεί να πεθάνει - και ο Hulk αρνείται να το επιτρέψει..... Εδώ έχουμε έναν Hulk ο οποίος είναι ο τελευταίος επιζών πάνω στη Γη,μετά από έναν ατομικό πόλεμο που κατέστρεψε την ανθρωπότητα.Τα πάντα έχουν εξαφανιστεί,καμία άλλη ζωή δεν υπάρχει στον πλανήτη εκτός από γιγαντιαία έντομα που επιτίθενται στον Hulk,τον τρώνε,για να αποκαταστήσει τη σάρκα του ξανά,και να ζήσει το ίδιο μαρτύριο(κάτι σαν τον Προμηθέα).Ο Βanner υποστηρίζει ότι τα δεινά του Ηulk είναι η Γη που τον τιμωρεί για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας ως ενσάρκωση των πυρηνικών πολέμων που την κατέστρεψαν. Ένας ρομποτικός ανιχνευτής είναι η μόνη εμφανής τεχνολογία που απομένει από έναν εξωγήινο γνωστό ως Recorder, καθώς παρατηρεί τόσο τον Banner όσο και τον Hulk κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού τους. Κάθε φορά που ο Banner πλησιάζει στο θάνατο ή προσπαθεί να αυτοκτονήσει,θα μεταμορφωθεί σε Hulk,ο οποίος έτσι σώζει και τους δύο από τα δόντια του Χάρου..Ωστόσο, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας μια μοιραία νύχτα, ο Μπρους θα υποστεί καρδιακή προσβολή και καθώς όλη η ζωή του περνά από μπροστά του θα δει οράματα όλων των ανθρώπων που έπαιξαν ρόλο στη ζωή του,είτε σαν φίλοι,σύντροφοι ακόμα και εχθροί,και οι οποίοι έχουν φύγει για πάντα από τη ζωή του εδώ και πολλά χρόνια...Ενώ ο Μπρους δέχεται το θάνατό του, ο Ηulk αντεπιτίθεται, απελπισμένος να επιβιώσει..Aκόμα και στο τέλος του κόσμου οι επιθυμίες τόσο του Banner όσο και του Ηulk εξακολουθούν και έρχονται σε σύγκρουση.. Ο Hulk επιτέλους πήρε αυτό που επιθυμούσε σε όλη του την ύπαρξη.Να είναι μόνος αλλά πλέον χωρίς να μπορεί να εκφράσει την οργή του σε κανέναν άλλο,από τον ίδιο του τον εαυτό…Ο David μας παρουσιάζει με το πλέον πιο περιγραφικό τρόπο,μέσα από τη διήγηση κυρίως του Hulk,τη πολύπλοκη ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα μέσα σε ένα εφιαλτικό,δυστοπικό τοπίο,όπου ο πράσινος Γολιάθ θα νιώσει πραγματικά στο πετσί του,τι σημαίνει η μοναξιά..Όπου το κρύο θα τρυπήσει το κατα τα άλλα,άφθαρτο δέρμα του... Το σχέδιο από Dale Keown δικαιολογεί για μία ακόμα φορά γιατί τον θεωρώ τον definitive Hulk artist.Ο άνθρωπος που μας χάρισε αξέχαστες σχεδιαστικές στιγμές στο πέρασμα του από τον τίτλο αρχές δεκαετίας του '90(αρχίζοντας από το τεύχος #367 του τίτλου)εδώ για μία ακόμα φορά αποδυκνύει πόσο μεγάλος σχεδιαστής είναι,δίνοντας μας εντυπωσιακά panel και splash pages που ακόμα και σήμερα θεωρούνται κλασικά.Μαζί με τον David θεωρώ ότι αποτελούν το καλύτερο creative team που πέρασε ποτέ από τον Hulk και εδώ σε μία ακόμα συνάντηση τους δείχνουν απόλυτα το γιατί.Μία από τις καλύτερες ιστορίες που έχουν γραφτεί για τον Hulk και μία που δε θα ξεχάσετε για καιρό αφού θα την έχετε διαβάσει.To κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
×
×
  • Create New...