Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '2000ad'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Όλοι μας ξέρουμε το θρυλικό περιοδικό 2000AD, το οποίο έβγαλε το πρώτο του τεύχος το Φεβρουάριο του 1977, όταν το έτος 2000 φαινόταν πολύ μακρινό. Ναυαρχίδα του περιοδικού ήταν και είναι ακόμη ο διάσημος Judge Dredd, αλλά εδώ θα ασχοληθώ με μια άλλη ιστορία, που ξεκίνησε από το πρώτο κιόλας τεύχος του περιοδικού και η οποία έμελλε να αποκτήσει πολλούς οπαδούς και στη χώρα μας, η σειρά Harlem Heroes (Οι Ήρωες του Χάρλεμ). Οι Ήρωες του Χάρλεμ, ήταν μια ομάδα από μαύρους, οι οποίοι συμμετέχουν στο εξαιρετικά δημοφιλές στο μέλλον άθλημα του Aeroball, που είναι ένας συνδυασμός αμερικανικού ποδοσφαίρου, κουνγκ-φου και μπάσκετ, ενώ έμπνευση για την ομάδα των πρωταγωνιστών, υπήρξαν οι διάσημοι Harlem Globetrotters, οι οποίοι ήταν πάρα πολύ δημοφιλείς εκείνη την εποχή. Μόνο και μόνο το γεγονός, ότι όλοι οι πρωταγωνιστές ήταν μαύροι και μάλιστα με σημαντικά αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής ηθικής, αφού τους βλέπουμε να προσπαθούν να κερδίσουν όλα τα παιχνίδια με έντιμο τρόπο, σε αντίθεση με κάποιες από τις αντίπαλες ομάδες, ήταν μεγάλη υπόθεση τότε. Η σεναριακή ιδέα ανήκε στον Pat Mills, αρχισυντάκτη του περιοδικού, αλλά τα σενάρια γράφτηκαν από τον Tom Tully και το σχέδιο στα περισσότερα επεισόδια ανήκε στο Dave Gibbons, Στα τελευταία επεισόδια της σειράς, ο Gibbons έδωσε τη σχεδιαστική σκυτάλη στον Ιταλό Massimo Belardinelli, το σχέδιο του οποίου ήταν πιο ζοφερό και πιο μπαρόκ. Το πολύ καλό σχέδιο των Gibbons και Belardinelli συνέβαλε πολύ στην επιτυχία της σειράς, η οποία γνώρισε και ένα δεύτερο κύκλο, το Harlem Heroes:Inferno, όπου απεικονίζεται μια εξέλιξη του Aeroball στο ακόμη βιαιότερο, αφού οι αθλητές έπρεπε να οδηγούν μηχανές. Το σενάριο του Tully έχει διάφορες νύξεις για τη διεθνή πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής και γενικά παρουσιάζει ένα ζοφερό μέλλον, όπου η βία είναι πανταχού παρούσα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι την εποχή της δημοσίευσης του κόμικ, η απειλή πυρηνικού πολέμου ήταν (θεωρητικά) υπαρκτή και ο φόβος για τα επακόλουθα μιας πυρηνικής σύρραξης διάχυτος. Στα πλεονεκτήματα της ιστορίας μπορούμε να συμπεριλάβουμε το ότι κανείς πρωταγωνιστής δεν ήταν στο απυρόβλητο, αφού σχεδόν όλοι μπορούσαν να σκοτωθούν στην πορεία της ιστορίας. Φυσικά, ο Tully καταφεύγει σε διάφορες εξωφρενικές ευκολίες (όπως πχ τηλεπαθητικοί εγκέφαλοι, οι οποίοι μάλιστα μιλάνε) και σίγουρα η επεισοδιακή δομή του κόμικ δεν βοηθά πολύ στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Επιπλέον, υπάρχουν υπερβολικά πολλές επεξηγήσεις και πολλή αφήγηση, που στην ουσία δεν προσφέρει πολλά στην ιστορία. Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω, ότι το κόμικ δύσκολα διαβάζεται σήμερα, αφού οι σημερινές τεχνικές αφήγησης των κόμικς είναι εντελώς διαφορετικές. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι ο βίαιος ρεαλισμός και ο κυνισμός του κόμικ θα εντυπωσιάσουν ακόμη και των τωρινό αναγνώστη, αλλά δεν νομίζω ότι θα τον κρατήσουν για πολύ, αφού η πυκνογραμμένη (= φλύαρη) και αποσπασματική αφήγηση αποβαίνει τελικά σε βάρος της ιστορίας. Το σχέδιο όμως, δεν έχει χάσει τίποτα από τη δυναμική του και είναι εντυπωσιακό ακόμη και σήμερα. Και οι δύο κύκλοι του κόμικ συγκεντρώθηκαν σε ένα τόμο με τίτλο: ‘The Complete Harlem Heroes”, που κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις Rebellion (πρέπει να έχει κυκλοφορήσει και δεύτερη έκδοση έκτοτε), από όπου και το διάβασα. Και οι δύο κύκλοι της σειράς είχαν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με αρχές του 1980 στο πολύ δημοφιλές τότε περιοδικό “Αγόρι”, όπου είχαν δημοσιευτεί και άλλες ιστορίες από το 2000AD, αρκετές μάλιστα σε σενάριο και σχέδιο των ίδιων δημιουργών. Ο πρώτος κύκλος δημοσιεύτηκε με τον τίτλο “Αερομπώλ” στα τεύχη 51-70 της δεύτερης περιόδου και ο δεύτερος με τον τίτλο “Inferno – Οι ήρωες του Χάρλεμ” στα τεύχη 287-326. Η σειρά είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και πολλοί σημερινοί πενηντάρηδες τη θυμούνται ακόμη με νοσταλγία. Αν και δεν μπορώ να το αποδείξω, έχω την εντύπωση, ότι είναι μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό ¨Αγόρι" . ? Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά) Σύνδεσμος για το κόμικ μέσα στο περιοδικό “Αγόρι” στο ιστολόγιο agori-magazine.blogspot.com Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  2. To κανάλι του 2000AD στο Youtube περιέχει μια τεράστια πληθώρα μικρών video, κυρίως voice-over με εικόνες, που αφορούν ολόκληρη τη πορεία της ανθολογίας. Ξεκίνησε με μικρά 2λεπτα βιντεάκια (2000AD A.B.C.) όπου παρουσιάζονται οι διάφοροι χαρακτήρες που έχουν εμφανιστεί κατα καιρούς στις σελίδες του περιοδικού. Έχει άλλα που παρουσιάζουν τις πιο σημαντικές ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Judge Dredd, άλλα που παρουσιάζουν διάφορα merchandise, επιτραπέζια παιχνίδια και video games, action figures, αγάλματα, συνεντεύξεις δημιουργών από συνέδρια, βίντεο κατά τα οποία δημιουργεί σχεδιάζουν ( From the drawing board ) κ.α. Για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε ένα podcast στο οποίο έπαιρναν συνεντεύξεις από δημιουργούς. Λόγω της πανδημιας, και απορώ γιατί δεν το είχαν κάνει νωρίτερα, μετέτρεψαν τo podcast σε live-video συνεντεύξεις, οι οποίες είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες, καθώς εκεί εμφανίζονται μεγάλοι δημιουργοί αλλά και τωρινοί που δουλεύουν τώρα στο περιοδικό. Γενικά, ένα πολύ χρήσιμο resource, κυρίως για τους λάτρεις της έκδοσης, αλλά και για τους λάτρεις της παλιότερης και σύγχρονης βρετανικής σκηνής. Απολαυστική 2ωρη συνέντευξη με τον Brian Bolland, κατά την οποία αναφέρεται στο πως ξεκίνησε στη σκηνή, τις επιρροές του, πως σχεδίασε τον Dredd, πως δημιούργησε τον Judge Death και την Cassandra Anderson, τη συμμετοχή του στο British Invasion και πολλά άλλα. Ο βετεράνος Ian Kennedy μιλάει για την πολυετή πορεία του στα πολεμικά κόμικς και στο 2000AD Ανάμεσα στους άλλους, στη συνέντευξη αυτή μιλάει και ο Al Ewing, ο οποίος γνωρίζει μεγάλη επιτυχία τελευταία με το Immortal Hulk (και μου θυμίζει τρελά τον @Indian )
  3. Ο Patrick (Pat) Mills (1949-) είναι η ζωντανή ιστορία της βρετανικής σκηνής κόμικς, άλλωστε του έχει δοθεί και το προσωνύμιο «Νονός των βρετανικών κόμικς». Γράφει σενάρια για πάνω από 45 χρόνια και η δουλειά του είναι πολυσχιδής, με μεγάλη ποικιλια σε θεματολογία, εποχές, νοήματα και πάνω από όλα, συχνή χρήση βίας. Αν κάτι τον έχει χαρακτηρίσει όλα αυτά τα χρόνια είναι η «αναρχική» του οπτική του μέσου, η αντίδραση του σε οτιδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί κατεστημένο και η προσπάθεια του, να περάσει την δική του θεώρηση για την αντιμετώπιση σύγχρονων προβλημάτων, μέσα από τα φουτουριστικά, συχνά τρομακτικά και, σχεδόν πάντα, «ματωμένα» σενάρια του τα οποία συνήθως λαμβάνουν χώρα σε περιβάλλοντα επιστημονικής φαντασίας. Ξεκίνησε την καριέρα του, στις αρχές του 1970, στο χώρο της ένατης τέχνη; ως βοηθός επιμελητή και ακολούθως επιμελητής σε ανθολογίες παιδικών κόμικς της εποχής. Ο ρόλος του επιμελητή τότε ήταν ιδιαίτερα παρεμβατικός, και σε συνδυασμό με τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα που είχαν τότε οι –ως επί το πλείστον- εβδομαδιαίες εκδόσεις, ανάγκαζαν τον νέο στον χώρο Mills να συμπληρώνει, διορθώνει και πολλές φορές να ξαναγράφει από την αρχή τα σενάρια που του έστελναν οι συνεργαζόμενοι συγγραφείς. Όλη αυτή η συσσωρευμένη εμπειρία τον οδήγησαν στο επόμενο λογικό βήμα, το οποίο ήταν να ξεκινήσει να γράφει δικά του σενάρια (ως ελεύθερος επαγγελματίας πλέον), αρχικά για χιουμοριστικά και στην πορεία για κοριτσίστικα κόμικς. Φτάνοντας στο 1975, και με τα κόμικ στην Αγγλία σταδιακά να κάνουν στροφή προς το ρεαλισμό και την αποφυγή των συντηρητικών στερεοτύπων των προηγουμένων δεκαετιών, ο Mills μαζί με τον φίλο του John Wagner και τον Gerry Finley-Day, δημιουργούν το Battle Picture Weekly, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε σκέτο Battle. Το Battle ξεχώρισε και αποτέλεσε ορόσημο γιατί, για πρώτη φορά, απέφυγε τα κακώς εννοούμενα κλισέ της εποχής (καλοί σύμμαχοι-κακοί Γερμανοί και Ιάπωνες, black-or-white λογικές, ανυπαρξία ηθικών διλημμάτων) και παρουσίασε, για πρώτη φορά πολεμικές ιστορίες με αντιπολεμικά διδάγματα, με ήρωες καθημερινούς ανθρώπους της εργατικής τάξης, ακόμα και ιστορίες με πρωταγωνιστές Γερμανούς. Στο Battle ο Mills, με σχεδιαστή τον Joe Colquhoun, θα γράψει το, για πολλούς, απόλυτο αντιπολεμικό κόμικ, το Charley’s War, το οποίο αναφέρεται στην πορεία ενός απλού Βρετανού στρατιώτη, από τα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και την έναρξη του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ταυτόχρονα, γράφει για το Doctor Who Magazine ιστορίες για τον αγαπημένο time-traveller του βρετανικού κοινού. Ακολούθως, και χωρίς να σταματάει καθόλου, προχωράει στην δημιουργία ένος ακόμα αμφιλεγόμενου – για τα δεδομένα της εποχής – τίτλου, το Action. Γεμάτο, και αυτό, με ιστορίες οι οποίες παρουσίαζαν τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι νέοι της εποχής, γνώρισε τεράστια επιτυχία αλλά και τεράστια αντίδραση από το κατεστημένο (πολιτικό και κοινωνικό). Με αφορμή ένα εξώφυλλο το οποίο απεικόνιζε κάποια παιδιά να επιτίθονται σε έναν άντρα που φορούσε μπλε ρούχα και σε συνδυασμό με ένα αστυνομικό κράνος που φαινόταν πεταμένο στο χώμα, ξεσηκώθηκε τεράστια κατακραυγή στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και στο αγγλικό κοινοβούλιο. Αποτέλεσμα ήταν να ανασταλεί η έκδοση του περιοδικού, και όταν ξανακυκλοφόρησε να γίνει πολύ πιο «ακίνδυνο», με συνέπεια η κυκλοφορία του να καταβαραθρωθεί και, εν τέλει, να ενσωματωθεί στο Battle. Το 1977 είναι η χρονιά-σταθμός για την επίδραση του Mills στα αγγλικά κόμικς. Είναι η χρονιά που δημιούργησε το 2000 AD, μια ανθολογία επιστημονικής φαντασίας, η οποία ανέδειξε όλη την γενιά των Βρετανών σεναριογράφων (Alan Moore, Garth Ennis, Grant Morisson κ.α.) και σχεδιαστών (Brian Bolland, Glen Fabry, Kevin O’Neil κ.α.) η οποία έβαλε τη σφραγίδα της, την δεακαετία του 1980, στα αμερικάνικα κόμικς. Το 2000 AD αποτέλεσε το όχημα, σε συνδυασμό με την άνοδο των ταινιών επιστημονικής φαντασίας εκείνη την εποχή (και ειδικά το Star Wars), μέσω του οποίου ο Mills βρήκε την ευκαιρία να συνεχίσει την προώθηση των ιδεών του, με τρόπο που δεν θα δημιουργούσε τόσες αντιδράσεις, μιας και, θεωρητικά τουλάχιστον, μιλούσε για άλλους κόσμους, φανταστικούς χαρακτήρες και διαφορετικά σύμπαντα.Μακράν το πιο επιτυχημένο βρεταννικό κόμικ, συνεχίζει και κυκλοφορεί 40 και πλέον χρόνια μετά την πρώτη παρουσία του στα αγγλικά stands, έχοντας ξεπεράσει τα 2000 τεύχη. Μέσα στις σελίδες του 2000 AD (από το 2ο τεύχος) ο Mills συνδημιούργησε και παρουσίασε τον δημοφιλέστερο χαρακτήρα που έχουν βγάλει τα αγγλικά κόμικς, τον Judge Dredd. Παρόλο που, τυπικά, ως δημιουργοί του αναγνωρίζονται οι John Wagner και Carlos Ezquerra, ο Mills έδωσε πολλές ιδέες για την ανάπτυξη του χαρακτήρα, βασίζοντας τον σε έναν δάσκαλο του κληρικό, ο οποίος είχε τρομερή φήμη για την αυστηρότητα του σε θέματα πειθαρχίας. Η πρώτη μεγάλη ιστορία του Judge Dredd, που κράτησε για πάρα πολλά τεύχη, καθιέρωσε και διαμόρφωσε τον χαρακτήρα, το Cursed Earth Saga, είναι δημιούργημα του Mills. Στο 2000 AD έγραψε μεγάλο αριθμό ιστοριών (ABC Warriors, Slaine, Nemesis, Invasion, Savage, Greysuit, Defoe κ.α.) και πολλές από αυτές τις συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Παράλληλα, συμμετείχε στο βραχύβιο Starlord (1978 - 22 τεύχη) με την δημιουργία του strip Ro-Busters, το οποίο ξεχώρισε και συνέχισε τη «ζωή» του στο 2000 AD, στο Tornado (1979 – 22 τεύχη) αλλά και στο επίσης βραχύβιο περιοδικό Diceman (1986), μια πρωτότυπη και περίεργη μίξη ιστοριών και role playing games. Ακολούθως, ενεπλάκη στη δημιουργία του Crisis (1988 – 63 τεύχη), μιας απόπειρας δημιουργίας μιας ανθολογίας κόμικς για ενήλικο κοινό. Κυριότερη του συμμετοχή ήταν το Third World War, ενός καταγγελτικού strip, που φερόταν εναντίον των πολυεθνικών εταιρειών και την κρίση φαγητού που προκαλούσαν στον 3ο κόσμο, θέμα που απασχολούσε την κοινή γνώμη στην Αγγλία εκείνη την περίοδο. Το Crisis ασχολήθηκε με θέματα πρωτοποριακά για ανθολογία κόμικς, ειδικά στην συντηρητική Αγγλία, όπως ρατσισμός, σεξουαλική απελευθέρωση, οικονομική ανισότητα κλπ. Ο Mills ήταν πάντα υπέρμαχος των δικαιωμάτων των δημιουργών και είχε, κατά καιρούς, έρθει σε μεγάλη σύγκρουση με τους ιδιοκτήτες των περιοδικών στα οποία εργαζόταν. Το σύνηθες στην Αγγλία, μέχρι και τις αρχές του ’80, ήταν να μην αναφέρονται καν τα ονόματα των δημιουργών, και αργότερα, όταν αναφέρονταν, δεν είχαν κανένα δικαίωμα ή ποσοστά στις περαιτέρω πωλήσεις μέσω των συγκεντρωτικών εκδόσεων, ούτε και λόγο στην περαιτέρω χρήση των χαρακτήρων που είχαν δημιουργήσει. Η κορύφωση όλων αυτών των προσπαθειών του έρχεται με τη δημιουργία του Toxic! (1991), άλλου ενός βραχύβιου τίτλου (31 τεύχη), μέσα από τον οποίο ο Mills γνώρισε στο αγγλικό κοινό τον Marshal Law (περισσότερα παρακάτω) αλλά και τον Accident Man (πρόσφατα έγινε ταινία). Λόγω οικονομικών προβλημάτων, ο τίτλος τελικά έκλεισε, πολλοί δημιουργοί έμειναν απλήρωτοι και πολλά στριπ, παρόλο που είχαν ετοίμαστει, δεν τυπώθηκαν ποτέ. Σφόδρα πολέμιος της υπερηρωϊκής κουλτούρας και των εταιρειών που αποκόμιζαν τεράστια κέρδη από την εκμετάλευση της, ο Mills επωφελήθηκε ελάχιστα από το British Invasion, την κυριαρχία δηλαδή των Βρετανών δημιουργών στις ΗΠΑ την δεκαετία του 80. Σημαντικότερες του δουλειές (και οι δύο στην DC Comics) είναι το Marshal Law, με ήρωα έναν vigilante που κυνηγάει υπερήρωες που κάνουν εγκλήματα, και to Metalzoic, που περιγράφει μια γη, εγκαταλελειμένη από την ανθρωπότητα, στην οποία έχουν κυριαρχήσει νοήμονα ρομποτ. Ειδικά το Marshal Law γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία και οδήγησε σε πολλα crossover (με Savage Dragon, με Mask κ.α.). Έκανε και ένα μικρό πέρασμα απο τη Marvel, με συμμετοχή στα σενάρια για χαρακτήρες όπως ο Punisher 2099, Spider-Man 2099 και Ravage 2099. νέκαθεν θαυμαστής της γαλλικής σκηνής κόμικς, της κουλτούρας της και του τρόπου με τον οποίο «συμπεριφερόταν» απέναντι στους δημιουργούς, κατάφερε, δυσκολο εκείνη την εποχή για Άγγλο κομίστα, να κυκλοφορήσει δουλειές του στην Γαλλία. Ξεκίνώντας με το Shadowslayer και το Sha, μεγάλη επιτυχία γνώρισε με το Requiem Chevalier Vampire (Requiem Vampire Knight – σχέδιο Olivier Ledroit) και το spin-off του, το Claudia Chevalier Vampire, έχοντας ξεπεράσει σε κυκλοφορία τα 15 άλμπουμ. Επίσης έχει κυκλοφορήσει στη Γαλλία τα Broz και Blankha. Σε όλη του τη καριέρα, συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους καλύτερους σχεδιαστές που γέννησε η βρετανική σκηνή, και όχι μόνο. Επιγραμματικά, θα αναφέρω τους : Kevin O’Neil, Adrian Smith, Frank Tacito, Olivier Ledroit, Eric Larnoy, Clint Langley, Carlos Ezquerra, Simon Davis, Steve Dillon, Bryan Talbot, Glen Fabry, Massimo Belardinelli, Simon Bisley, Mike McMahon, Dave Gibbons, Ian Gibson, Brian Bolland, Joe Colquhoun και πολλούς άλλους. Έχεις επίσης συνεργαστεί και με άλλους σεναριογράφους όπως τον John Wagner, τον Tony Skinner κ.α. Στην Ελλάδα έχουν μεταφρασθεί αρκετές δουλειές του. Ξεκινώντας από τις ελληνικές ανθολογίες (Τρουένο, Αγόρι, Μπλεκ κ.α.) οι οποίες φιλοξένησαν πολλά από αυτά που έχει γράψει ή έχει γράψει με άλλους ή απλά έχει επιμεληθεί, φτάνουμε στο 1997 όπου έχουμε το Σημάδι του Μελάνικους (Shadowslayer) που εκδόθηκε από την Παρά Πέντε αλλά δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω του πρώϊμου θανάτου του σχεδιαστή Eric Larnoy. Το 2000, η εκδοτική Ο2Η μας έδωσε 6 τέυχη Slaine, 52 σελίδων το καθένα, και ανάμεσα σε αυτά ο Κερασφόρος Θεός (The Horned God) σε σχέδιο Simon Bisley, για πολλούς η καλύτερη ιστορία Slaine. To 2011 η SELINI ξεκίνησε την μετάφραση του πολύτομου Judge Dredd – Οι Ολοκληρωμένες Υποθέσεις (Judge Dredd – The Complete Case Files), όπου περιλαμβάνονται οι πρώιμές προσπάθειες του Mills στην διαμόρφωση του χαρακτήρα. Το 2013, πάλι η Selini, μας μετάφρασε τον πρώτο τόμο από το Requiem Ιππότης Βαμπίρ (Requiem Vampire Knight) χωρίς δυστυχώς να υπάρξει συνέχεια. Ο Mills παραμένει ενεργός, συνεχίζοντας να συνεισφέρει στο 2000 AD δουλειές του. Μόνο στα τελευταία 70 τεύχη, τουλάχιστον 40 περιείχαν μία ή δύο strip του, με κορυφαία τα Slaine, Savage, ABC Warriors. Παράλληλα εξέδωσε ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις και τα βιώματα του απο την περίοδο της δημιουργίας του 2000 AD (Be Pure! Be Vigilant! Behave! 2000 AD and Judge Dredd: The Secret History), καθώς και ξεκίνησε μια τετραλογία βιβλίων, 2 εκ των οποίων έχουν ήδη κυκλοφορήσει (Serial Killer και Goodnight, John-Boy). Είναι στην διαδικασία συγγραφής του τρίτου βιβλίου της παραπάνω σειράς, καθώς και ενός βιβλίου για τη δημιουργία του χαρακτήρα Slaine και του κόσμου του, με τίτλο Secret History Of Slaine: Kiss My Axe. Επίσης, αποφάσισε να κυκλοφορήσει μια ανθολογία με καινούριες, δικές του, ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, και έκανε ανοιχτή πρόσκληση σε σχεδιαστές για να του στείλουν concept art πάνω στα κείμενα του. Το project φαίνεται ενδιαφέρον, είναι επί της ουσίας αυτοχρηματοδοτούμενο και προβλέπει καλούς όρους για τους σχεδιαστές, τόσο στα οικονομικά αλλά και σε θέματα δικαιωμάτων. Ο τίτλος θα είναι Space Warp. Παραφράζοντας τον πρόλογο από την Deluxe Edition του Marshal Law : “Pat Mills is a punk. And I mean that in the nicest possible way."
×
×
  • Create New...