Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1999'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 13 results

  1. Αν σας προσέγγιζε κάποιος, σας έδινε ένα όπλο και 100 σφαίρες, και σας εγγυόταν ότι όποιον και να σκοτώνατε, δεν θα σας αναζητούσαν οι αρχές, τι θα κάνατε; Αυτό είναι το κεντρικό αφηγηματικό εργαλείο της συγκεκριμένης μεγαλειώδους σειράς, η οποία κράτησε μια δεκαετία και 100 τεύχη, και καθιέρωσε τους δημιουργούς της στην πρώτη κατηγορία της βιομηχανίας. Και επειδή τη διάβασα πάνω από 10 χρόνια αφού τελείωσε, και 20 χρόνια αφού ξεκίνησε, πιστεύω ακράδαντα ότι αν την διάβαζε ο 20χρονος Γιάννης, θα του είχε ανατινάξει τον εγκέφαλο και θα έψαχνε όλα τα κομιξοσαϊτ για της βάλει 11 στα 10. Επειδή όμως ο Γιάννης πλέον δεν είναι 20, αλλά 42, πέρασε καλά, λάτρεψε σχέδιο, εκτίμησε λόγο αλλά και ένιωσε όμως ότι τραβήχτηκε και λίγο από τα μαλλιά χωρίς λόγο. O Agent Graves είναι αυτός που προσφέρει τη βαλίτσα με το όπλο και τις σφαίρες σε διάφορους χαρακτήρες, οι οποίοι συνήθως είναι σε άσχημη στιγμή στη ζωή τους. Στην πορεία, ανακαλύπτουμε ότι παλιότερα δούλευε για μια μυστική σέκτα αιώνων μασονικού τύπου, με το όνομα The Trust, στην οποία συμμετέχουν οι πιο ισχυρές οικογένειες παγκοσμίως, και από την οποία τον έχουν διώξει. Και μαθαίνουμε ποιος ακριβώς ήταν ο (ρυθμιστικός) ρόλος του σε αυτή τη σέκτα, ποιοι ήταν οι βοηθοί του και πως και με ποια κριτήρια ακριβώς επιλέγει τα άτομα στα οποία προσφέρει τις βαλίτσες. Και όλα αυτά είναι αριστουργηματικά δοσμένα από τον Brian Azzarello, με ελάχιστο exposition και κοφτούς, στακάτους διαλόγους, οι οποίοι μυρίζουν "δρόμο". Και ίσως αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του Azzarello, το ότι κατορθώνει δηλαδή να ακούγονται οι διάλογοι του τόσο αυθεντικοί έτσι ώστε να πηδάνε οι χαρακτήρες του από το χαρτί και να νομίζεις ότι είναι δίπλα σου, να αισθάνεσαι τον πόνο τους και την οργή τους. Κυρίως την οργή τους. Γιατί ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με φιγούρες, κατά βάση περιθωριακές, έως και γραφικές, οι οποίες βρίσκονται συνήθως στο τελευταίο σκαλοπάτι της ζωής τους ως μέλη του κοινωνικού συνόλου. Και αν κάποιοι είναι ανθρώπινοι, "σιγανοί" και εσωτερικοί, άλλοι κινούνται στο όριο του γκροτέσκου, σαν να μας ήρθαν από κόμικ του Garth Ennis. Είναι όμως στρατηγικά τοποθετημένοι στην πλοκή, και η ίδια τους η τραγωδία δεν τους αφήνει να γίνουν καρικατούρες. Και παρόλο που κάποια στιγμή εισάγονται συνεχώς ολοένα και καινούριοι χαρακτήρες, σε σημείο στο οποίο να μπερδεύουν την άναγνωση και την κατανόηση, στο τέλος θα μείνουμε με τους κεντρικούς, αυτούς που μας έκαναν παρέα για τόσα τεύχη. 100 στον αριθμό, σίγουρα παραπάνω από ότι χρειάζονταν, πράγμα που γίνεται κατανοητό και μόνο από το ότι κάποια στιγμή το σεναριακό εργαλείο της βαλίτσας εγκαταλείπεται, όσο καίριο και ουσιώδες ήταν για το στήσιμο της ιστορίας. Ίσως ήθελαν να φτάσουν τα 100, όσα και ο τίτλος της σειράς, ίσως πούλαγε τόσο πολύ που αρμέχθηκε από δημιουργούς και εκδοτική. Το σίγουρο είναι ότι ξεχείλωσε λίγο, με καλογραμμένα μεν arcs 1-2-3 τευχών, τα οποία λίγα όμως προσφεραν στην κεντρική ιστορία, παρά μία άνευ λόγου καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της. Λίγα κόμικ του Eduardo Risso είχα διαβάσει, αλλά εδώ με άφησε πραγματικά με το στόμα ανοιχτό. Όχι λόγω των πλούσιων καρέ του, που δεν είναι πλούσια. Όχι λόγω του απίστευτα όμορφου και καλοδουλεμένου σχεδίου του, το οποίο κινείται στον μέσο όρο. Αυτό όμως που με κέρδισε πάνω από όλα είναι η τρομερή σκηνοθεσία του, η τοποθέτηση της κάμερας του και η τρομερή αίσθηση χρήσης των splash σε συνδυασμό πάντα με την προώθηση της δράσης. Πίσω και πάνω από τον ομιλούντα, κάτω από το επίπεδο της μέσης, ζουμαρισμένο στα δάχτυλα, στη σκανδάλη, στο ποτήρι, στη σφαίρα, ότι μπορείτε να φανταστείτε το έχει κάνει. Κατά κανόνα λιτός, χωρίς πολλά καρέ, χωρίς ιδιαίτερο background, με σπάνια εστίαση στα πρόσωπα, αλλά εμμέσως, στις καταστάσεις, πρέπει να είναι το πιο απόλυτα λειτουργικό σχέδιο που έχω δει. Προφανώς έδεσαν με τον Azzarello, γιατί σενάριο και σχέδιο μαζί κεντάνε, σε σημείο που απορώ πως το αποτέλεσμα είναι από δύο και όχι έναν άνθρωπο. Είναι το σχέδιο που δεν σε εντυπωσιάζει ξεφυλλίζοντας, αλλά σε αρπάζει από τα $#@^$ όσο διαβάζεις, και διαβάζεις, και διαβάζεις.... 100 τεύχη, 13 trades, 5 πιο χοντρά trades, 5 Deluxe Editions, 2 Omnibus από τα οποία το ένα κυκλοφορεί και το άλλο αναμένεται το καλοκαίρι του επομένου χρόνου. Κρίμα που δεν το διάβαζα τη δεκαετία του 2000, πλέον έχουμε πολλά (και πολύ καλά) στο είδος του crime, και ίσως δεν με εντυπωσιάζει όσο θα με εντυπωσίαζε τότε. Τότε θα του έβαζα ένα 9,5/10 και θα περίμενα κάθε μήνα με ανυπομονησία. Τώρα του βάζω ένα τίμιο και αξιοπρεπέστατο 8/10, το οποίο δεν βάζω και πολύ συχνά, με ότι πόντους χαμένους λόγω περιττού πλατειάσματος. Αξίζει πάντως να είναι στη βιβλιοθήκη όλων των κομιξάδων. Trust Me
  2. Ένα εξαιρετικό κόμικ, που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, όταν το είχα διαβάσει. Όπως, ίσως, ξέρετε οι περισσότεροι, είναι, πολύ απλά, ένα κόμικ γύρω από τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Eric Shanower πιάνει την ιστορία από την αρχή, ξεκινώντας πολύ πριν από τα γεγονότα, που αφηγείται ο Όμηρος (ως γνωστόν, η Ιλιάδα ξεκινά με τη διαμάχη Αγαμέμνονα και Αχιλλέα και τελειώνει με το θάνατο του Έκτορα). Η αρχή του έπους του Shanower είναι η αρπαγή της Ωραίας Ελένης από τον Πάρι, αν και στο κόμικ μάλλον μιλάμε για αμοιβαία έλξη. Ο Shanower αντλεί στοιχεία από διάφορες πηγές, έχοντας κάνει σημαντική έρευνα πάνω στο θέμα και ενσωματώνει στο έργο του πολλές από τις ιστορίες, που σχετίζονται με τον Τρωικό Πόλεμο και οι οποίες δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Στην κατά Shanower εξιστόρηση του έπους, χωράνε σχεδόν όλες οι δευτερεύουσες ιστορίες ή σχεδόν όλες. Γιατί, απολύτως συνειδητά, ο σεναριογράφος / σχεδιαστής έχει επιλέξει να αφήσει έξω από την ιστορία του τους θεούς και τις θεές, που διαδραματίζουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Σε αυτή την εκδοχή, οι πρωταγωνιστές είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους, είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά χωρίς να άγονται και να φέρονται από τα καπρίτσια των θεών. Αυτή η σεναριακή επιλογή αποτυπώνεται και στο σχέδιο, με τους πολυάριθμους χαρακτήρες να είναι γεμάτοι συναισθήματα και πάθη. Επίσης, η δουλειά, που έχει κάνει ο Shanower είναι εμφανής και στο σχέδιο, στις ενδυμασίες των πρωταγωνιστών, στα κτήρια, στα πλοία. Η σκηνοθεσία του είναι υποδειγματική και παρά τον πειρασμό να φτιάξει εντυπωσιακές σκηνές μάχης, ποτέ δεν χάνει την εστίαση στον άνθρωπο. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ, το οποίο γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον, λόγω της θεματολογίας του, που έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς στην Ελλάδα. Πέρα από αυτό, όμως, πραγματικά πιστεύω, ότι είναι ίσως, ό,τι καλύτερο μπορεί κανείς να διαβάσει σχετικά με τον Τρωικό Πόλεμο - εξαιρουμένων προφανώς των ίδιων των Ομηρικών Επών. Η μεγάλη μου απορία, φυσικά, και πολλών άλλων, υποθέτω, είναι, πώς και δεν έχει βρεθεί κάποιος να το εκδώσει στα ελληνικά.... Υπάρχει μια πιθανή απάντηση, για να είμαι δίκαιος: ο Shanower έχει προγραμματίσει να βγάλει 7 τόμους και αυτή τη στιγμή δεν έχει φτάσει ούτε στους μισούς (αν θεωρήσουμε, ότι το "Betrayal" είναι ένας τόμος) μέσα σε 22 χρόνια. Το τεύχος 33 κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2013 και το #34 το Μάιο του 2019. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει, αλλά εδώ μιλάμε για μια πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Οι τόμοι που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα είναι οι εξής: A Thousand Ships (τεύχη 1-9) Sacrifice (τεύχη 10-19) Betrayal, Part One (τεύχη 20-26) Betrayal, Part Two (τεύχη 27-33) Η αρχική σειρά είναι ασπρόμαυρη, αλλά πλέον η Image επανεκδίδει τους τόμους έγχρωμους. Εγώ έχω την αρχική έκδοση, την ασπρόμαυρη και δεν ξέρω πώς μπορεί να φαίνεται το κόμικ με χρώμα. Οι ασπρόμαυρες εκδόσεις έχουν κάποια σχέδια, γλωσσάρι με οδηγίες για την προφορά των ονομάτων και αυτά. Δεν γνωρίζω εάν οι έγχρωμες έχουν κάτι παραπάνω. Παραθέτω και δύο έγχρωμες σελίδες, όπως τις βρήκα στο Ίντερνετ και θα ήθελα πολύ να διαβάσω εντυπώσεις από όσους και όσες έχουν την έγχρωμη έκδοση. Νομίζω, ότι πραγματικά αξίζει να διαβάσετε αυτό το κόμικ και να το έχετε στη συλλογή σας. Είναι ένα από τα κόμικς, που σίγουρα πρέπει να έχει διαβάσει ένας κομιξόφιλος. Ο Shanower κέρδισε το Eisner στην κατηγορία Best writer/artist για τη δουλειά του στο κόμικ, τόσο το 2001, όσο και το 2003. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η επίσημη ιστοσελίδα Μια ιστοσελίδα, που θίγει επιλεκτικά κάποια σημεία της σειράς (και έχει ενδιαφέρον) Συνέντευξη του Shanower στην "Ελευθεροτυπία" από μια επίσκεψή του στην χώρα μας, που συνοδεύτηκε και από ομιλία του.
  3. Καλώς ήρθατε στην Neopolis, σε μια εναλλακτική Αμερική του 1999, το παράλληλο σύμπαν υπ’ αριθμόν 10, όπου κάθε κάτοικος διαθέτει κάποιου είδους υπερδύναμη ή ειδικές ικανότητες. Ακόμη και τα ζώα –ανεπιθύμητα ποντίκια ή γλυκά σκυλάκια– δεν αποτελούν εξαίρεση. Κατά τ’ άλλα όλα μοιάζουν πολύ γνώριμα με την πραγματικότητα. Η ιστορία ακολουθεί τις περιπέτειες των αστυνομικών της Neopolis. Υπάρχουν δύο βασικές υποθέσεις (η μία συμπεριλαμβάνει έναν τρελό επιστήμονα και ραδιενεργά ναρκωτικά, η άλλη έναν κατά συρροή δολοφόνο που αποκεφαλίζει πόρνες), αλλά παράλληλα διαβάζουμε και μερικές άλλες σύντομες υποθέσεις. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει ένας κεντρικός πρωταγωνιστής ή πρωταγωνίστρια, αν και στην αρχή τον ρόλο αυτό φαίνεται να έχει η Robyn “Toybox” Slinger, μια νεοσύλλεκτη, της οποίας η «δύναμη» είναι ένα κουτί με ρομποτάκια που μπορούν να φέρουν σε πέρας πολλές δουλειές. Άλλοι χαρακτήρες είναι ο Jeff Smax, ένας εξαιρετικά δυνατός και πρακτικά άτρωτος τύπος, ο Kemlo “Hyperdog” Caesar, ένα ομιλόν ντόπερμαν με εξωσκελετό, ο John “King Peacock” Corbeau, που μπορεί να ανιχνεύει τις αδυναμίες κάθε πλάσματος και υλικού, και η Irma “Irma Geddon” Wornow, καλυμμένη από πάνω ως κάτω με πυρηνικά όπλα. Το δημιουργικό team πίσω από το Top 10 είναι οι Alan Moore (σενάριο), οι Gene Ha και Zander Cannon (σχέδιο), η ομάδα Wildstorm FX και ο Alex Sinclair (χρωματισμός) και Todd Klein (lettering). Αποτελείται από 12 τεύχη, τα οποία κυκλοφόρησαν μεταξύ Σεπτεμβρίου του 1999 και Οκτωβρίου του 2001 από την America’s Best Comics [θυγατρική της Wildstorm (θυγατρική της DC )]. Ακολούθησαν αρκετά spin-off, όπως το πεντάτευχο Smax και το graphic novel Top 10: The Forty-Niners, με διάφορους συντελεστές. Το Top 10 απέσπασε πολλά Eisner, μεταξύ των οποίων αυτά για Best New Series και Best Continuing Series. Κύρια πηγή έμπνευσης του Alan Moore είναι τα κόμικς και η ευρύτερη ποπ κουλτούρα. Στα καρέ του Top 10 μπορεί κανείς να βρει έμμεσες ή άμεσες αναφορές σε ήρωες (και events) της DC και της Marvel, το Peanuts, το Preacher, το δίδυμο Αστερίξ και Οβελίξ, τον Isaac Asimov, τον Godzilla και τα Looney Tunes. Η παγκόσμια ιστορία και θρησκεία έχουν επίσης δώσει πολλή τροφή. Η Neopolis ανοικοδομήθηκε από επιστήμονες της Ναζιστικής Γερμανίας (είναι γνωστή η απασχόληση του von Braun και άλλων στις ΗΠΑ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), ενώ πολλοί χαρακτήρες συνδέονται με τα πιστεύω των Αρχαίων Ελλήνων, των Ρωμαίων, των Γιαζίντι και άλλων λαών. Θα έλεγα ότι ο τόνος του τίτλου είναι χιουμοριστικός, μια εξαιρετική σάτιρα των υπερηρωικών κόμικς και εν γένει του είδους του φανταστικού. Δεν λείπουν, ωστόσο, προβληματισμοί του Moore πάνω σε ζητήματα όπως ο ρατσισμός, η σεξουαλικότητα και η ανεξιθρησκία, χωρίς ωστόσο να «βαραίνει» το τελικό αποτέλεσμα. Όλο αυτό το συνονθύλευμα ιδεών, αστείων, δράματος και δράσης καταλήγει ένα τρομερά ψυχαγωγικό κόμικ. Δεν διαβάζεται γρήγορα, γιατί τα μπαλονάκια απαιτούν την προσοχή του αναγνώστη (Moore γαρ) και αξίζει να ψάξει κανείς τα καρέ για easter eggs. Βέβαια, σε όλο αυτό έβαλαν και το χεράκι τους οι Gene Ha και Zander Cannon, που ανέλαβαν το artwork. Δεν θα έλεγα ακριβώς εντυπωσιακή τη δουλειά τους, αλλά το στιλ τους είναι απόλυτα ταιριαστό και έχει τις στιγμές του. Καιρό είχα να απολαύσω τόσο ένα κόμικ. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, ειδικά τώρα στην καραντίνα!
  4. Σήμερα ξαναδιάβασα μετά από πάρα πολλά χρόνια αυτή την ιστορία-έπος του Don Rosa. Δε χρησιμοποιώ τυχαία τη λέξη «έπος», μιας και ο Rosa εδώ αντλεί έμπνευση από το φινλανδικό έπος της Καλεβάλα, το οποίο συνέλεξε και, εν μέρει, συνέγραψε ο Φινλανδός φιλόλογος Elias Lönnrot. Η ιστορία αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1999 στο δανέζικο περιοδικό Anders And & Co. #1999-48 και το 2004 στις ΗΠΑ στο περιοδικό Uncle Scrooge #334. Η ιστορία ξεκινάει στη συνηθισμένη τοποθεσία (θησαυροφυλάκιο) και τον Σκρουτζ να ψάχνει τα παλιά του ενθύμια, όπου βρίσκει μια σκισμένη σελίδα από τα τετράδια του Lönnrot, με τον οποίο είχαν συναντηθεί στη Σκωτία στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Σκρουτζ ήταν ακόμα ένας μικρός λουστράκος. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα τρία ανιψάκια ρίχνουν μια ματιά στο εκνευριστικό βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών και ανακαλύπτουν ότι αυτό το κομμάτι χαρτί είναι μέρος των σημειώσεων σχετικά με την Καλεβάλα και μάλιστα αποκαλύπτει την τοποθεσία των κομματιών του θρυλικού Σαμπο (δεν ξέρω που τονίζεται, αυτά παθαίνεις όταν όλες οι λεζάντες στα μικυμάου είναι με κεφαλαία), ένα μυθολογικό, μαγικό κατασκεύασμα που μπορεί να παράγει από το πουθενά αλάτι, καλαμπόκι και (φυσικά) χρυσά νομίσματα. Ε, Σκρουτζ είν'αυτός, you had him from «χρυσά», οπότε σύσσωμη η οικογένεια πετάγεται μέχρι τη Φινλανδία προς αναζήτηση ενός ακόμη θησαυρού. Για να μην τα πολυλογώ και σποϊλάρω κιόλας όσους δεν την έχουν διαβάσει, οι ήρωές μας μπαίνουν για τα καλά στο μύθο, κάπως σαν να βρίσκονται σε παράλληλη διάσταση, ενώ η παρουσία των μυθολογικών ηρώων της Καλεβάλα γίνεται όλο και πιο αισθητή όσο η ιστορία προχωράει, μέχρι φυσικά να εμφανιστούν σε όλο τους το μεγαλείο. Στην πορεία, οι φίλοι μας θα συναντηθούν ως διά μαγείας (κυριολεκτικά) με κάποιους ακόμα γνωστούς μας χαρακτήρες και θα ξεπεράσουν τον εαυτό τους (κάποιος ίσως με την κακή έννοια) ερχόμενοι αντιμέτωποι με ένα σωρό μυθολογικά πλάσματα και παραμυθένιες καταστάσεις και όλο αυτό μπλεγμένο με τον πραγματικό κόσμο ταυτόχρονα. Σ'αυτό το σημείο να πω ότι η ιστορία δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2002, στο Κόμιξ 174, δύο χρόνια πριν από την αμερικανική δημοσίευση δηλαδή. Εγώ τότε ήμουν στην τρυφερή ηλικία των 14 ετών (δεν τα είχα κλείσει καν) και πρέπει να είχα ανακαλύψει τον Rosa ένα-δυο χρόνια πριν, ίσως η καταλληλότερη φάση για να γουστάρεις τις ιστορίες του, αφού δίνει μια πιο «ενήλικη» ματιά στο σύμπαν της Λιμνούπολης, με το οποίο έχεις ήδη μεγαλώσει. Θυμάμαι ότι με είχε εντυπωσιάσει ιδιαιτέρως, μιας και ήμουν λάτρης της παγκόσμιας μυθολογίας (και των παπιών) από πολύ μικρός, αλλά δεν είχα ακούσει ποτέ για το έπος της Καλεβάλα. Επιστρέφοντας μετά από 20 σχεδόν χρόνια σε αυτή την ιστορία έχω να πω ότι συνεχίζει να είναι μία από τις αγαπημένες μου και το λεπτομερές σχέδιο του Rosa ταιριάζει γάντι με τη θεματολογία και είναι ό,τι πρέπει για την απεικόνιση των μυθολογικών προσώπων. Αρκετά συγκινητικό και το τέλος, όπως ξέρει συνήθως να συγκινεί ο Don, εκμεταλλευόμενος την αγάπη σου/του για τα παπιά.
  5. Ίσως δεν έχει υπάρξει άλλη τόσο κάφρικη σειρά στην ιστορία των κόμικς που να κατάφερε να χωθεί τόσο πετυχημένα στην mainstream σκηνή όσο το goon. Σίγουρα πολλά αφανή και άσημα άντεργκραουντ (αμερικανικά και μη) κόμικς ή φανζινάκια να έχουν πάει πολύ πιο μακριά στο πεδίο καφριλικιού και κοινωνικοπολιτικοθρησκευτικής σάτιρας αλλά έμειναν ακριβώς αυτό - αφανή και άσημα. Το goon κάπως κατάφερε και τρούπωσε στα χεράκια πολλών αναγνωστών που διάβαζαν για μωράκια του σατανά που προέρχονται από σοδομισμένες αγελάδες όταν οι συντηρητικές μανάδες τους έβλεπαν εκπομπές μαγειρικής στο δίπλα δωμάτιο. Πρωταγωνιστές, ο Goon και ο Franky. Σκηνικό καταπώς φαίνεται οι μεσοπολεμικές ΗΠΑ κάπου στο 1930-35 με ολίγον απομεινάρια wild-west. Οικονομική κρίση, ποταπαγόρευση, θρησκευτικός συντηρητισμός και ζόμπι. Ναι, ζόμπι. Και βρυκόλακες, λυκάνθρωποι, ομιλούντες αλκοολικές γιγάντιες αράχνες,μεταλλικοί ανθρώποι, στοιχειά, υπερδύναμοι μάγοι, φρικιαστικά τσίρκα, γυναίκες με μούσια, μούμιες, θεοί των ζητιάνων με χοντρό πρόβλημα τερηδόνας, τέρατα των βάλτων, κουλτουριάρικα ζόμπι που παίζουν robert johnson-ικη κιθάρα. Το goon, με μια γκανγστερική αύρα των '30s τύπου Fade Out του Brubaker με ολίγον αλ-καπονικό αέρα, είναι και supernatural. Κι όμως, δεν γίνεται της πόρνης το κάγκελο - κάπως η σειρά καταφέρνει να είναι ανεπιτήδευτη, σκατολογική χωρίς όμως να είναι απλοϊκή, με φοβερά έξυπνες χιουμοριστικές ατάκες που κάποιοι ακραίοι ίσως κατέτασσαν στην σφαίρα της αστικής νεο-φιλοσοφίας. O τυπός τα βάζει με χριστούς, σατανάδες, μωάμεθ, τα superhero comics, τα άισνερ, τον άισνερ. Εδώ έφτασε να βγει και τευχάκι Goon-Hellboy με συνεργασία των Powell-Mignola, όταν η σειρά ακόμα δεν ήταν και τοοοσο γνωστή.Και όλοι ξέρουμε τι ντιβάρα είναι ο Μινιόλα. Ο Goon είναι παιδί του λαού. Πληρωμένος μπράβος για τον αρχιμαφιόζο Λαμπράτσιο, πρακτικά τρέχει όλη την εγκληματική αυτοκρατορία μόνος του ενώ έχει την δική του διεστραμμένη ηθική που βασίζεται κυρίως σε ματωμένες γροθιές. Τελείως μόνος; Όχι, έχει για κολαούζο τον Φράνκυ, έναν μικροσκοπικό δαιμόνιο τύπο (ο πιο comic-relief χαρακτήρας από τους μπόλικους της σειράς), έναν Ρόμπιν των σαδομαζό που γουστάρει να την βρίσκει με υπερήλικες χήρες με γύαλινο μάτι και σοβαρή ακράτεια. Τον λατρεύω τον Φράνκυ, δεν έχει όριο και αξίες, είναι μορφάρα. Δεν θα το παραδεχθεί ποτέ, αλλά ο Φράνκυ είναι ικανός να πάει με ο,τι περπατάει, με τον οποιοδήποτε τρόπο. Ο Goon τρέχει όλα τα συνδικάτα της μικρής ανώνυμης επαρχιακής πόλης που μένει, κάνει smuggling καπνού, ποτών αλλά και πολλών άλλων περίεργων προϊόντων (το χέρι του φτάνει και σε προϊόντα υγιεινής), αράζει στην πάμπ του τσιγγάνου Νόρτον και πίνει μπύρες όλη μέρα. Έχει ένα κακό αγκάθι όμως - τον Priest, έναν μυστηριώδη σιχαμένο τύπο που ανασταίνει νεκρούς, κάτι ηλίθιους άβουλους νεκρούς που ψοφάνε με 1002 τρόπους, έχει βάση την lonely street και θέλει να του πάρει την εξουσία από τα χέρια. Ο Eric Powell φτιάχνει μια σειρά για την καύλα του, νομίζω πως δεν είχε ιδέα ότι θα αγαπηθεί τόσο από τον κόσμο που θα την πάρει από το χέρι μέχρι τα 50+ τεύχη. Είχε τα peak του, κάποια story arcs ήταν πολύ δυνατά (π.χ. The Goon is for want of whiskey and blood), ενώ δεν λείπει και η αναμενόμενη παρακμή της σειράς στα τελευταία τεύχη που οδήγησε σε ένα ημιμόνιμο hiatus. Φευ, προδιαγεγραμμένο αυτό το τέλος στις περισσότερες σειρές αλλά δεν τρώει καθόλου από την άψογα σκατολογική ποιότητα του τίτλου, που παραμένει ιδιαίτερος. Το σχέδιο είναι καρτουνέ χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα ή στις λεπτομέρειες εκεί που χρειάζεται πλαισιωμένο από έναν αρρωστιάρικο πρασινωπό χρωματισμό άψογο για το κλίμα της σειράς, με τον Powell να δίνει πόνο σε κάτι μονοσέλιδα που δείχνουν τεράστια τέρατα να τρώνε μάπες από τον Goon και τα original art τους πιάνουν πολλά κατοστάρικα στο ebay και κάνουν τον μικρό Eric πολύ χαρούμενο. Εμφανίστηκε δειλά-δειλά το 1999, βγήκε για χρόνια από την Νταρκ Χορς σε διάφορες εκδόσεις που τρώνε τα λεφτά των κολλημένων αναγνωστών (γκουχ), με πιο τουμπανιάρικους τους 5 (εκ των οποίων οι 2 εξαντλημένοι) library τόμους. Θα γούσταρα να τον πετύχω από κοντά σε κάνα κον τον τύπο, φαίνεται πολύ κουλ και fun to be with. Α, το ξέχασα! Κάπου το 2019, και ενώ έχει φύγει από την Dark Horse, ο Powell βγάζει νέα σειρά goon υπό την εκδοτική Funny Albatross Books που έχει ιδρύσει ο ίδιος. Εκεί συνεργάζεται πλέον και με άλλους, με τα σχέδιο/σενάριο να αλλάζουν χέρια ανά τεύχος. Πολύ δεύτερη, μια μαλακία και μισή. Στα 12 τευχάκια τα 'φτυσε και καλά να πάθει.
  6. Τhe Last Love Song on This Little Planet... ''...Every time I see you with that forced smile, it makes me want to vanish and disappear! Why did I have to become like this..?'' - Chise Έχει ειπωθεί ότι η ''αληθινή αγάπη δεν έχει ένα ωραίο τέλος, η αληθινή αγάπη δεν έχει τέλος''...Και αυτό θα μπορούσε να εκφράσει απόλυτα την ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Shuji και την Chise,δύο παιδιά μαθητές Λυκείου που όμως η μοίρα θα παίξει άσχημο παιχνίδι στη δική τους ιστορία... Το Saikano, συντομογραφία του Saishu Heiki Kanojo/最終兵器彼女( ή She, the Ultimate Weapon/Εκείνη ,το Απόλυτο όπλο)είναι η πιο γνωστή δουλειά του mangaka Shin Takahashi(Kimi No Kakera,Yuki ni Tsubasa)που πρωτοδημοσιεύτηκε από το 1999 μέχρι το 2001 στο εβδομαδιαίο περιοδικό Big Comic Spirits της Shogakukan.Mας διηγείται την ιστορία του Shuji και της Chise από το Hokkaido,που όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας τους νιώθουν τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα(ειδικά η Chise)και αποφασίζουν να συνάψουν μεταξύ τους σχέση. Ο Shuji λιγάκι αντικοινωνικός και απότομος, όντας πιο έμπειρος από την αθώα Chise,στην αρχή μοιάζει να μην παίρνει τη σχέση τόσο σοβαρά όσο η κοπέλα. Η Chise,λίγο αδέξια, λίγο αφελής, από την άλλη έχοντας συνάψει για πρώτη φορά σχέση στη ζωή της, μοιάζει ανήμπορη να ακολουθήσει τους ρυθμούς του Shuji,καθώς και την απότομη συμπεριφορά του με αποτέλεσμα να ζητάει συνεχώς συγνώμη και να σκέφτεται πάντα ότι δεν είναι καλή για εκείνον...Αν και γρήγορα ο Shuji ζητάει από τη κοπέλα να μείνουν τελικά μόνο φίλοι, αργότερα θα καταλάβει ότι τα αισθήματα που τρέφει για εκείνη είναι δυνατά και αληθινά και αποφασίζουν να δώσουν άλλη μία ευκαιρία στη σχέση τους.. Άλλωστε και οι φίλοι και συμμαθητές τους επιθυμούν το ίδιο... ...Τα πάντα όμως θα αλλάξουν όταν μία ημέρα και ενώ ο Shuji μαζί με τους κολλητούς του βρίσκεται στο Sapporo για βόλτα και χάζεμα στα καταστήματα, ολόκληρη η περιοχή δέχεται επίθεση και βομβαρδίζεται από άγνωστα ιπτάμενα αεροσκάφη.. Επικρατεί ένας πανικός, τα πάντα μετατρέπονται σε φλεγόμενη κόλαση, ο Shuji προσπαθεί να γλυτώσει από τα συντρίμμια μέχρι που ένα άλλο ιπτάμενο αντικείμενο θα διαλύσει εκείνα τα επιτιθέμενα σκάφη μέσα σε λίγα λεπτά...Γρήγορα, αποτελεσματικά και θανατηφόρα... Το απόλυτο πολεμικό όπλο για τη στρατιωτική και αμυντική δύναμη της Ιαπωνίας...Η μεγαλύτερη έκπληξη του Shuji όμως θα είναι η στιγμή που θα ανακαλύψει ότι αυτό το "όπλο" είναι η ίδια η κοπέλα του η Chise!!Με το κορμί της να έχει μεταμορφωθεί σε μία μεταλλική μηχανή κυκλωμάτων και όπλων...Και από εκείνη τη στιγμή τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο στις ζωές των δύο παιδιών...Θα μπορέσει η αγάπη τους να επιβιώσει μέσα σε αυτές τις εξωπραγματικές και άκρως εφιαλτικές συνθήκες; Η τρομερή αποκάλυψη... Ένας συνδυασμός από σχολικό ρομάντζο και sci-fi δράματος, το Saikano αποτελεί και ένα υπαρξιακό δράμα καθώς η βασική πρωταγωνίστρια της σειράς η Chise,προσπαθεί από τη μία να διατηρήσει την ανθρωπιά της, τη στιγμή που το σώμα της μέρα με τη μέρα αλλάζει σε κάτι μηχανικό, δολοφονικό και μεταλλικά κρύο, και από την άλλη να παραμείνει το ίδιο άτομο το οποίο αγαπάει το αγόρι της και είναι έτοιμη να μοιραστεί τη ζωή της μαζί του.... Eνώ το σώμα της την εγκαταλείπει και μετατρέπεται σε κάτι το ξένο, είναι διατεθειμένη να σώσει το μόνο ανθρώπινο στοιχείο που της απέμεινε και αυτό είναι η ψυχή της. Η οποία θα σωθεί μόνο με το να μείνει ζωντανή η αγάπη της για τον Shuji... Μέχρι το τέλος του κόσμου..."Αν αφαιρέσεις την αγάπη, η γη είναι ένας τάφος" έγραφε κάποτε ο μεγάλος ποιητής Robert Browning,και στη περίπτωση των δύο παιδιών, η αγάπη είναι αυτή που θα παραμείνει ακόμα και όταν όλα γύρο τους τελειώσουν.. Παραδομένα σε έναν πόλεμο για το οποίο τα ίδια δεν ζήτησαν να πάρουν μέρος, ούτε να αποτελέσουν κομμάτι του...Η αγάπη τους θα είναι τελικά το τελευταίο τραγούδι αγάπης αυτού του μικρού πλανήτη.... Ο Takahashi εντυπωσιάζει με τη συναισθηματική ειλικρίνεια και την τρομακτική ένταση που αποτυπώνει με συγκινητική ειλικρίνεια σε κάθε panel. Mας κάνει να νοιαζόμαστε για τους άκρως αληθινούς χαρακτήρες του και τον αγώνα τους να διατηρήσουν τη σχέση τους κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Συγκίνηση και συναίσθημα εναλλάσονται με στιγμές χιούμορ και εφηβικής αφέλειας με φόντο μία τραγική μοίρα που μοιάζει να αποτελεί το υλικό πάνω στο οποίο έχουν χτιστεί οι ήρωες μας. Είναι μια καταπληκτική και συγκινητική ιστορία, που πραγματικά λέγεται εκπληκτικά καλά.Mη κάνετε το λάθος να τη δείτε μόνο σαν μία ιστορία αγάπης γιατί το Saikano δεν είναι μόνο αυτό. Επίσης μη σας χαλάσει το απλοικό(και ενίοτε παιδικό) ίσως σχέδιο του Takahashi που μοιάζει περισσότερο με εκείνο που χρησιμοποιείται κυρίως στα Shōjo manga και ταιριάζει περισσότερο με την αισθητική τους, παρά ίσως με το θέμα της ιστορίας. Οι πυκνές γραμμές που σχεδιάζει ο Takahashi δίνουν τη θέση τους και σε λεπτότερες δίνοντας στον αναγνώστη μία αίσθηση ότι είναι σχεδιασμένες με ακουαρέλα, ενώ αρκετά λεπτομερείς είναι και η σχεδίαση των μηχανικών εξαρτημάτων της Chise, που δείχνουν όχι μόνο μεγάλη σχεδιαστική ικανότητα , αλλά και το ότι ο καλλιτέχνης θα παρουσίαζε εξαιρετικές δουλειές στα mecha manga αν είχε ασχοληθεί αποκλειστικά με αυτό το είδος. Το Saikano κυκλοφόρησε και στα αγγλικά από τη VIZ media σε 7 τόμους (Tankōbon) όσο ήταν και οι αρχικοί ιαπωνικοί, καθώς και σε πετυχημένο anime 13 επεισοδίων από τον Ιούλιο μέχρι και το Σεπτέμβριο του 2002,και σε live action ταινία το 2008.Αξέχαστο και αγαπημένο. Δώστε του μία αναγνωστική ευκαιρία.
  7. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται στην Αφρική, που παραμένει τεμαχισμένη σε ευρωπαϊκές αποικίες και προτεκτοράτα. Τον Οκτώβριο του 1940, οι ιταλικές δυνάμεις στα κατεχόμενα εδάφη της Λιβύης, της Αιθιοπίας, της Ερυθραίας και της Σομαλίας νοιώθουν τον βρετανικό κλοιό να σφίγγει επικίνδυνα γύρω τους. Αιχμή του δόρατος είναι το Long Range Desert Group, μια μονάδα ανορθόδοξου πολέμου, που αναλαμβάνει αποστολές αναγνώρισης, κατασκοπίας και σαμποτάζ. Οι Σκορπιοί της Ερήμου ανήκουν στην πιο παραγωγική περίοδο του Hugo Pratt και προσωπικά το συγκαταλέγω στα καλύτερα έργα του. Πρωτοεμφανίστηκαν στο τεύχος 28 του περιοδικού Sgt. Kirk, το 1969, δύο χρόνια δηλαδή μετά την Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας. Πρόκειται για μια περιπέτεια στην έρημο, γεμάτη κατασκόπους, κυνήγια θησαυρών και αναφορές στην κουλτούρα της εποχής (από την Josephine Baker ως τους Λογχοφόρους της Βεγγάλης). Παρότι μιλάμε για ένα πολεμικό κόμικ, οι ηρωικές στιγμές είναι περιορισμένες και επικρατεί (με ειρωνεία και διακριτικότητα) η κριτική του δημιουργού στον πόλεμο και την αποικιοκρατία. Οι σελίδες είναι από κάποια γαλλική έκδοση Τα γεγονότα που διαβάζουμε, είναι εμπνευσμένα από ιστορικά γεγονότα και αληθινές καταστάσεις. Λογικό, καθώς ο Pratt έζησε ως παιδί και έφηβος στην ιταλοκρατούμενη Αιθιοπία. Σύμφωνα δε με την εισαγωγή του Didier Platteau (εκδότης και φίλος του Pratt) ο Υπίλαρχος Κοΐνσκυ, πρωταγωνιστής του κόμικ, ήταν υπαρκτό πρόσωπο και μέλος του LRDG. Άλλες ιστορικές προσωπικότητες που εμφανίζονται είναι ο Αυτοκράτορας Haile Selassie και ο Ταγματάρχης Orde Wingate. Ωστόσο, ο σημαντικότερος και πιο αινιγματικός χαρακτήρας είναι ο Κους, ένας Μπενί-Αμέρ επαναστάτης, ο οποίος έχει μείνει στην κομιξική ιστορία ως αυτός που γνωστοποιεί στον αναγνώστη το τέλος (;) του φίλου του, Κόρτο Μαλτέζε, στον Ισπανικό Εμφύλιο. Το σχέδιο είναι το τυπικό πρατικό σχέδιο, λεπτομερές σε κτίρια και οχήματα και αδρό στα πρόσωπα. Είναι σημαντικά αρτιότερο από την Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας, αν και ίσως δεν έχει φτάσει στη μέγιστη ωριμότητα. Η ιστορική ακρίβεια των στολών και του εξοπλισμού είναι δεδομένη, καθώς ως γνωστόν ο Pratt είχε πάθος με την τεκμηρίωση. Στην Ιταλία, ακολούθησαν κι άλλα άλμπουμ από τον Hugo Pratt κι αργότερα από άλλους δημιουργούς. Η έκδοση της Μαμούθ, που κυκλοφόρησε το 1999 σε μετάφραση της Μαρίας Ανδρεαδάκη, αντιστοιχεί στο πρώτο άλμπουμ. Μην σας φοβίζει αυτό, όμως, καθώς διαβάζεται τελείως αυτόνομα. Μπορεί να βρεθεί ακόμη, αλλά δεν θα μου έκανε εντύπωση αν εξαντληθεί σε λίγο καιρό.
  8. rampokan: παραδοσιακό ινδονησιακό τελετουργικό για τον εξορκισμό του κακού μέσω της σφαγής τίγρεως ή πάνθηρα Οκτώβριος 1946. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει και ο κόσμος μπαίνει σε μια νέα εποχή. Η αποικιοκρατία αρχίζει να σβήνει, καθώς πολλά υπόδουλα έθνη βγαίνουν από τον λήθαργο της ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Ανάμεσα σε αυτά, είναι και η Ινδονησία, η οποία κήρυξε την ανεξαρτησία της τον Αύγουστο του 1945. Ωστόσο, οι Ολλανδοί αφέντες δεν είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τη Σουμάτρα, την Ιάβα και τα άλλα νησιά. Με φόντο, λοιπόν, την επανάσταση των Ινδονήσιων στήνει το έπος του ο Peter van Dongen. Η ιστορία ξεκινάει εν πλω, πάνω σε ένα πλοίο το οποίο μεταφέρει ολλανδικά στρατεύματα στην Τζακάρτα. Ανάμεσα στους στρατιώτες είναι και ο Johan Knevel, ο οποίος ουσιαστικά επιστρέφει σπίτι του, καθώς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ινδονησία. Το καστ συμπληρώνεται από πολλούς χαρακτήρες, μεταξύ των οποίων ο Frits De Zwart, ένας τύπος με ένοχο παρελθόν (και παρόν), ο δημοσιογράφος Bennie Riebeek και η Lisa, μια ντόπια που έχει περάσει όλη της τη ζωή στα στρατόπεδα. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν πρόκειται για μια ιστορία ηρωισμού, αλλά ούτε και για ένα αντι-πολεμικό κόμικ. Βλέπουμε βέβαια τις ακρότητες των Ολλανδών αποίκων, αλλά ο σκοπός του Van Dongen είναι περισσότερο να διηγηθεί την προσωπική οδύσσεια του Knevel, που νόμιζε ότι επέστρεφε στον παράδεισο των παιδικών του χρόνων, αλλά τελικά βρήκε μια κόλαση. Το πρώτο πράγμα που χτυπάει στο μάτι είναι φυσικά το σχέδιο, που θυμίζει Hergé, Edgar P. Jacobs και λοιπούς καθαρογραμμίτες. Ο Van Dongen αποδεικνύει ότι η ligne claire δεν είναι μια παρωχημένη τεχνοτροπία, αλλά μπορεί άνετα (if done right) να υποστηρίξει μια περίπλοκη, δραματική ιστορία. Προσωπικά, ποτέ δεν είχα θέμα με το στιλ αυτό, ειδικά αν συνοδεύεται από ωραία χρώματα (πολύ καλή δουλειά από τον Van Dongen και την Marloes Dekker). Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο Ολλανδός έχει σχεδιάσει τα δύο τελευταία άλμπουμ του Blake et Mortimer. Η αξία, ωστόσο, του Rampokan δεν έγκειται μόνο στο σχέδιο. Ο Van Dongen είναι ο ίδιος μισός Ινδονήσιος. Η μητέρα του βίωσε την επανάσταση και οι τραυματικές της εμπειρίες αποτέλεσαν το έναυσμα για τον γιο της να ασχοληθεί με αυτή την ιστορική περίοδο. Πήρε στον Van Dongen τρία χρόνια προκαταρκτικών μελετών και άλλα τέσσερα για το στήσιμο του πρώτου άλμπουμ. Ακόμη και για τον Έλληνα αναγνώστη, που αγνοεί πολλά για την ιστορία και τις σχέσεις των δύο χωρών, η ιστορική έρευνα είναι εμφανής. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το κόμικ έχει κυκλοφορήσει και στην Ινδονησία, λαμβάνοντας (απ’ όσο ξέρω) καλές κριτικές για την αντικειμενικότητα του Van Dongen. Δυστυχώς, το κόμικ έχει αρκετά θέματα. Η πλοκή χάνει κάτι από τη δυναμική της (ειδικά στο δεύτερο μέρος), λόγω αποσπασματικότητας της αφήγησης και χρονικών μπρος-πίσω. Επίσης, η δεδομένη άγνοια στοιχείων γεωγραφίας και ιστορίας δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα. Παρόλα αυτά, ο Van Dongen κρατάει το ενδιαφέρον με τους χαρακτήρες του, που είναι εν τέλει και το μεγαλύτερο προσόν του Rampokan. Μπορεί να υπάρχουν αμιγώς κακοί (δεν λογίζεται ιστορία περί αποικιοκρατίας χωρίς έναν σωβινιστή συνταγματάρχη ), αλλά οι θεωρητικά καλοί κινούνται σε ένα γκρίζο πεδίο. Επίσης, πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζεται η πλοκή από πρόσωπα που δεν εμφανίζονται στα καρέ ή εμφανίζονται για λίγο: Μπορεί το Rampokan να μην είναι όσο καλό διαφημίζεται, αλλά το θεωρώ πολυεπίπεδο και ενδιαφέρον. Νομίζω ότι είναι ένα κόμικ που μπορεί να διαβαστεί από όλους και (μ’ ακούει κανείς εκδότης;) που θα πουλούσε καλά στην ελληνική αγορά. Τα πρωτότυπα τεύχη κυκλοφόρησαν το 1998 και το 2004, σε ασπρόμαυρο, από τις εκδόσεις Oog & Blik. Η έκδοση της Europe Comics (Ιούνιος-Ιούλιος 2020) παρότι μεταφράστηκε από τα ολλανδικά, χρησιμοποιεί τις έγχρωμες σελίδες της συγκεντρωτικής έκδοσης που έβγαλε το 2018 η Dupuis.
  9. Στις αρχές της δεκαετίας του '80, πολύ πριν δημιουργήσει το θρυλικό του Black Hole, ο Charles Burns ήταν ένας νέος δημιουργός που έκανε τα πρώτα του βήματα, αδιαφορώντας (όπως και πολλοί άλλοι σύγχρονοί του) για τα υπερηρωικά κόμικς. Εκείνη την περίοδο δημιούργησε τον γνωστότερο χαρακτήρα του, τον μασκοφόρο El Borbah, για λογαριασμό του Heavy Metal, που τότε βρισκόταν στα καλύτερά του. Ο El Borbah, λοιπόν, παραμένει μέχρι σήμερα ο πιο παράξενος ιδιωτικός ντετέκτιβ των κόμικς. Είναι μονίμως ντυμένος σαν luchador, καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά τ' άλλο και συντηρεί τα τεράστια μπράτσα του με μπίρες και μπουρίτος. Στις δουλειές που αναλαμβάνει, αναζητά παραστρατημένους εφήβους και τα βάζει με ασχημομούρηδες μπράβους, αλλά πάντα ξεπερνάει τα εμπόδια με βρισιές και μπουνιές. Κι επειδή κάθε ντετέκτιβ κινείται στο ανάλογο με αυτόν περιβάλλον, η σάπια πόλη του δεν είναι λιγότερο αλλόκοτη: άκακοι ρομποτάνθρωποι, πανταχού παρόντα πρεζάκια και εγκληματικές αδελφότητες τριγυρνούν στα βρώμικα σοκάκια και μπαινοβγαίνουν στα αμέτρητα φαστφουντάδικα. Όπως καταλαβαίνετε, το κόμικ είναι ασόβαρο. Ο Burns προφανώς προσπάθησε να δημιουργήσει μια παρωδία (ή ίσως και φόρο τιμής) στα pulp μυθιστορήματα και τα B-movies με τους σκληρούς ντετέκτιβ και τους τρελούς επιστήμονες, οπότε έκανε στην άκρη τη λογική και το μέτρο. Οι υποθέσεις είναι υποτυπώδεις, αλλά ο Burns δεν ήθελε να προσφέρει στον αναγνώστη καλογραμμένες ιστορίες μυστηρίου. Μέσα στους χαρακτήρες, ωστόσο, υπάρχει μεγάλη δόση ρεαλισμού: οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένου του πρωταγωνιστή, είναι ατομικιστές και παραδόπιστοι, καρικατούρες του σύγχρονου ανθρώπου. Σχεδιαστικά, σίγουρα μιλάμε για έναν λιγότερο ώριμο (πάντα σε σύγκριση με το Black Hole ή την τριλογία του Last Look) Burns, αλλά το στιλ του είναι αποκρυσταλλωμένο και απολαυστικό. Ο Matt Fraction ίσως το έχει θέσει πολύ εύστοχα: "Are the El Borbah stories actually, you know, important? Hell no. This is Burns pop recycling at his manic and hysterical best. [...] El Borbah is a giant book with beautiful stuff inside". Στο Heavy Metal δημοσιεύτηκαν τέσσερις ιστορίες του El Borbah, από τον Ιανουάριο του 1983 ως τον Μάιο του 1985 (Robot Love, Dead Meat, Living in the Ice Age, Bone Voyage). Το 1988 συγκεντρώθηκαν στον τόμο Hard-Boiled Defective Stories από την Raw Books, στην οποία προστέθηκε μια νέα ιστορία (Love in Vein). Η έκδοση αυτή κοσμεί την ηλεκτρονική μου βιβλιοθήκη. Το 1999, η Fantagraphics επανακυκλοφόρησε το υλικό αυτό υπό τον τίτλο El Borbah σε σκληρόδετο τόμο και το 2006 έκανε επανατύπωση με μαλακό εξώφυλλο. Όλες αυτές οι εκδόσεις είναι εξαντλημένες εδώ και χρόνια. Στα ελληνικά, έχουμε δει τις τέσσερις από τις συνολικά πέντε περιπέτειες του El Borbah στην Βαβέλ.
  10. Νέα Υόρκη, κάπου προς τα τέλη του 21ου αιώνα. Ένας τύπος που αποκαλείται S, έχει στην κατοχή του δύο πακέτα μιας αλλόκοτης, μεταλλικής ναρκωτικής ουσίας ονόματι heavy liquid. Σκοπός του, να τα παραδώσει σε μια γκαλερί στην Chinatown. Πολλοί δεν υποπτεύονται καν την ύπαρξή του heavy liquid, άλλοι πιστεύουν ότι είναι ένας αστικός μύθος. Όσοι, όμως, γνωρίζουν, θα σκότωναν για να αποκτήσουν έστω και μια μικρή ποσότητα. Έτσι, ο S πρέπει να φυλάγεται από τους τρεις άντρες με τις παράξενες μάσκες που τον κυνηγάνε... Το Heavy Liquid είναι μια μίνι σειρά πέντε τευχών που εμπνεύστηκε ο Paul Pope και κυκλοφόρησε από την Vertigo, από τον Οκτώβριο του 1999 ως τον Φεβρουάριο του 2000. Ίσως δεν συμπεριλαμβάνεται στους γνωστότερους τίτλους της Vertigo, αλλά στην εποχή του έκανε μια κάποια εντύπωση, όπως μαρτυρά η υποψηφιότητά του για Eisner Award for Best Limited Series (2000). Το κομμάτι αυτό, σε συνδυασμό με την αγάπη του Pope για τα manga, αποτέλεσε την έμπνευση για το Heavy Liquid Το Heavy Liquid είναι ένα κόμικ που ήθελα πολλά χρόνια να διαβάσω, αλλά μόλις πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου η όμορφη, σκληρόδετη έκδοση. Η αλήθεια είναι πως το είχα «μυθοποιήσει» στο μυαλό μου, πρώτον λόγω της επιρροής του στους αγαπημένους Last Drive (ίσως ο κορυφαίος δίσκος τους!) και δεύτερον γιατί από την πρώτη μου επαφή με το artwork του Pope, σε κάποιο άλλο κόμικ του, με γοήτευσε η πανκ αισθητική του. Δυστυχώς, αυτό που διάβασα δεν δικαίωσε τα αναμενόμενα. Μην παρεξηγηθώ, δεν πρόκειται για κακό κόμικ. Απλώς περίμενα κάτι πιο εκρηκτικό, πιο άναρχο, πιο συναρπαστικό. Σίγουρα η κεντρική ιδέα είναι δυνατή και εξελίσσεται σε κάτι έξυπνο και πρωτότυπο. Όμως ο Pope αργεί να ανάψει το φιτίλι, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετές σελίδες, που κατ' εμέ είναι «διαδικαστικές» και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θεωρώ δε πως, με διαφορετική διαχείριση της ιστορίας και του ρυθμού, θα μπορούσε να απλωθεί σε περισσότερα τεύχη και να προκαλέσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στον αναγνώστη. Αλλά ο Pope ήθελε ένα mini series και δεν μπορώ να τον κρίνω γι' αυτό. Όμως ένα cyberpunk πενταμερές κόμικ με παράξενα ντρόγκια και μυστηριώδεις λεφτάδες σε ένα δυστοπικό μέλλον οφείλει να είναι πιο σφιχτογραμμένο. Όσον αφορά το σχέδιο, έμεινα πολύ περισσότερο ικανοποιημένος. Η ρευστή γραμμή του Pope και τα άτακτα καδραρίσματα είναι απολύτως ταιριαστά στο setting. Επιπλέον, οι σκηνές όπου ο πρωταγωνιστής κάνει χρήση του heavy liquid είναι αρκετά έξυπνα σχεδιασμένες. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Lee Loughridge, ο οποίος μαζί με τον Pope, δημιούργησε μια πολύ περιορισμένη, αλλά εξαιρετικά ατμοσφαιρική χρωματική παλέτα. Τελικά, το Heavy Liquid θα μου μείνει ως ένα καλό ανάγνωσμα, που θα μπορούσε να είναι πολλά περισσότερα.
  11. Ακόμα θυμάμαι τον κλαυσίγελο που με είχε πιάσει όταν είδα πως είχε μεταφράσει το 9 τον τίτλο. Μα "Εξαίρετοι κύριοι και συντροφιά"; Χάθηκε ένα "Ο συνασπισμός των εξαίρετων αριστοκρατών" ή ένα "Η ομάδα των εξαίρετων κυρίων" ; Το "λεγεώνα των εξαίρετων" ακούγεται πολύ πιασάρικα. Τέλος πάντων αυτή η "συντροφιά" το κάνει λίγο χίπικο αλλά δεν μαμιέται θα το καταπιούμε. Στα του κόμικ τώρα. Το League of Extraordinary Gentlemen, που από δω και πέρα θα το αναφέρω ως LoEG επειδής βαριέμαι να γράφω το μακρινάρι κάθε λίγο, είναι το μπάσταρδο παιδί του μουσάτου πασίγνωστου αηδονιού του Northamptonshire (a.k.a. Alan Moore) και του πάμφτωχου σωσία του Τιντορέττο που διαπρέπει στις σατυρικές ομοιότητες (a.k.a. Kevin O'Neill). Μέσα από τα ψήγματα των δύο αυτών γραμμών μαρτυρείται ο σουρεαλισμός που αγκαλιάζει το LoEG (τσιτάτο ακρωνύμιο, προσπάθησε να το προφέρεις, Λοέγκ) σαν μάνα που προστατεύει το νεογέννητο παιδί της. Ψέματα δεν λέω ούτε χρησιμοποιώ λέξεις των 5 ευρώ για το γ@μώτο αλλά γιατί αν πάρεις μια, ας το πούμε αρκετά διαδικαστική έκδοση του ορισμού, θα διαβάσεις "σουρεαλισμός = ουσιαστικό που χαρακτηρίζει οποιοδήποτε προϊόν, έκφραση, κύμα, ιδέα που βρίσκεται πάνω ή πέρα από την πραγματικότητα". Και ναι φίλε μου, φίλη μου και φίλοι μου, δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή αν κάποιος πει ότι το "Εξαίρετοι κύριοι και συντροφιά" βρίσκεται πάνω και πέρα από την πραγματικότητα. Καθόλου όμως. Αριστερά το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Α' τόμου της Ελληνικής έκδοσης, δεξιά το εξώφυλλο του πρώτου Αγγλικού τόμου Ας το πάμε βήμα βήμα. Στο εξώφυλλο του πρώτου τόμου (έχουν βγει της παναγιάς τα μάτια αλλά ας μην μπλέξουμε με τις εκδόσεις αφού είμαστε ακόμα αγνοί και παρθένοι), βλέπουμε ένα πορτραίτο. Το στυλ του θυμίζει έντονα τα οικογενειακά πορτραίτα της βικτοριανής εποχής, αυτά τα ιδιαιτέρως ανατριχιαστικά που όλοι είχαν ένα χαμόγελο ΝΑ με το συμπάθιο (#not). Η μάνα κάθεται στην μοναδική καρέκλα του πλάνου, ο πατέρας από πίσω μαρτυρώντας μια προστατευτική στάση (πατέρας φαμίλιας) και τα μούλικα γύρω γύρω να θυμίζουν την fertility του μπαμπά και της μαμάς. Στο δικό μας πορτραίτο βλέπουμε 4 χαρακτήρες, ή για την ακρίβεια 5.5 χαρακτήρες. Τι; Δεν ακούγεται λογικό; Μήπως δεν διάβασες την προηγούμενη παράγραφο ρε φίλε; Τέλος πάντων. Φάτσα κάρτα έχουμε μια σικάτη κυρία της αστικής Αγγλικανικής τάξης του 1890, αριστερά της έναν μεσόκοπο εξερευνητή που κρατάει μια καραμπίνα πιο σφιχτά απ'ότι κράτησε ποτέ γυναίκα, στο κέντρο έναν νευρασθενικό χλιμίντζουρα που φαίνεται έτοιμος να πεθάνει, δεξιά έναν μουσάτο (hint hint) Ινδό by the looks of it που θυμίζει μετενσάρκωση της Adi Parashakti στο αρσενικό της και ακόμα πιο δεξιά ένα κουστούμι που φαινομενικά αιωρείται. Πόσους μετράς μέχρι στιγμής; Τέσσερις και κάτι; Καλά πάμε. Αυτό το κάτι κάνε το 0.5 γιατί αυτό το τσιγάρο που μισοκαίγεται καταλήγει σε ένα αόρατο στόμα ενός αόρατου ανθρώπου. Και ο 5ος; Ποιος είναι ο 5ος θα πεις αγαπητέ αναγνώστη. Μη φοβού, θα το λύσουμε μαζί το μυστήριο του πιο πυροβολημένου κόμικ της 1ης,2ης,3ης και 4ης διάστασης αυτού του σύμπαντος και όλων των υπολοίπων. Αν προσέξουμε καλά μέσα στον καθρέφτη που στέκεται ο χλεμπονιάρης υπάρχει η φάτσα ενός πιθηκάνθρωπου που κοιτάει με νόημα προς το μέρος μας και δείχνει να φοράει τα ίδια ρούχα με τον ζορισμένο διπλανό του. Γίνεται λίγο πιο ξεκάθαρο τώρα; Το ωραίο με αυτό το κόμικ είναι ότι μπορείς να του δώσεις χιλιάδες διαφορετικούς χαρακτηρισμούς και πάντα να πέφτεις μέσα. Εδώ μας βολεύει να το ονομάσουμε horror b-movie monster mash up. Γιατί οι πρωταγωνιστές του πορτραίτου δεν είναι άλλοι από τέρατα/χαρακτήρες/πεςτοοπωςθες των κλασικότερων έργων της βικτοριανής λογοτεχνίας. Η φλογερή κυρία δεν είναι άλλη από την Miss Mina Murray, γυναίκα του Jonathan Harker από την πασίγνωστη νουβέλα του κυρίου Stoker, "Dracula" ( μα δεν παρατηρήσατε το και καλά τυχαία τοποθετημένο φουλάρι στον λαιμό της; ). Ο δισυπόστατος κύριος του καθρέφτη είναι - drumroll - ο Mr. Hyde και ο σχεδόν σε κώμα έτερος, ο Dr. Jekyll του ομότιτλου μυθιστορήματος "The strange case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde" του Σκοτσέζου Robert Stevenson. Ο μουσάτος master του Κάμα Σούτρα είναι ο κλασσικότερος καπετάνιος της νιότης μας, ο Captain Nemo από το "Vingt mille lieues sous les mers: Tour du monde sous-marin" ("Twenty Thousand Leagues Under the Seas: An Underwater Tour of the World" ) του Γάλλου Jules Verne. Το "κουστούμι με προσωπικότητα" όπως μου αρέσει να το αποκαλώ, ή αλλιώς ο αόρατος άνθρωπος, ή αλλιώς ο κύριος Griffin, είναι ο πρωταγωνιστής της νουβέλας επιστημονικής φαντασίας του H.G. Wells με τίτλο "The Invisible Man". Τέλος ο μαραμένος εξερευνητής με την φάτσα "περασμένα μεγαλεία να τα θυμάσαι και να κλαις" ονομάζεται Allan Quatermain και είναι ο ήρωας της σειράς βιβλίων του H. Rider Haggard με πρώτο το "King Solomon's Mines". Τα εξώφυλλα των πρώτων εκδόσεων των βιβλίων Όπως θα έχετε καταλάβει μέχρι τώρα, μιλάμε για πολλά υποσχόμενη δουλειά με τέτοια εκρηκτική κομπανία. Ο Moore δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για την λογοτεχνία τρόμου της εικοσαετίας 1880-1900 και το 1999 ήρθε η ώρα για αυτόν να φτιάξει κάτι με θεματολογία αποκλειστικά παρμένη από εκεί. Τουλάχιστον τώρα είναι πιο κατανοητός ο τίτλος μιας και όντως μιλάμε για μια κομπανία εξαιρετικών κυρίων. Ο κυρ Moore δεν έμεινε εκεί όμως αλλά επέκτεινε ακόμα παραπάνω τον κάθε χαρακτήρα δίνοντας ξεχωριστά χαρακτηριστικά αλλά πάντοτε κρατώντας τον σε σκιές του γκρι, αποφεύγοντας να τοποθετεί κανέναν από τους χαρακτήρες του στο άσπρο ή μαύρο. Βρισκόμαστε λοιπόν στο καλοκαίρι του 1898 και η κυρία Murray προσεγγίζεται από έναν shady χαρακτήρα εν ονόματι Campion Bond που της προτείνει να δουλέψει γι'αυτόν και τον εργοδότη του, τον κύριο Μ. υπηρετώντας το μεγάλο έθνος της Γηραιάς Αλβιώνας που βρίσκεται σε τρομερό κίνδυνο. Πρώτο βήμα είναι να πάει στο Κάιρο και να φέρει πίσω έναν ξεπεσμένο Άγγλο εξερευνητή, που εθισμένος πλήρως στο όπιο έχει γίνει σκιά του εαυτού του αλλά ακόμα θεωρείται χρήσιμος για το στέμμα. Έτσι ξεκινάει η στρατολόγηση της πιο περίεργης ομάδας ανθρώπων, από τον Hyde που αιχμαλωτίζεται στο Παρίσι ενώ βιάζει και δολοφονεί πόρνες μέχρι τον Griffin που έχει εγκατασταθεί σε ένα παρθεναγωγείο και γκαστρώνει νεαρές κορασίδες ενώ αυτές πιστεύουν ότι είναι το άγιο πνεύμα. Ποιος είναι ο κίνδυνος; Εν αρχή το μόνο που γνωρίζουμε είναι για έναν επικίνδυνο μυστήριο Κινέζο με το ψευδώνυμο "The Doctor" που έχει κλέψει μια σπάνια ουσία ονόματι cavorite που του δίνει την δυνατότητα να πετάει και αποτελεί άμεση απειλή για την Βρεταννική κυβέρνηση. Ένα τόσο δα δείγμα της εξαιρετικής πένας του O'Neill Προφανώς και δεν είναι τόσα απλά τα πράγματα. Μέσα εμπλέκονται και χαρακτήρες από το σύμπαν του Sherlock Holmes του Arthur Conan Doyle και ο Auguste Dupin του Edgar Allan Poe (αν και έχει πολύ μικρή συμμετοχή), μασόνοι, κυβερνητική αντικατασκοπία και υπερφυσικό σε μια άριστη μείξη. Το έργο έχει χιλιάδες αναφορές και χρειάζεται πάρα πολλές αναγνώσεις για να μπορέσει να τις πιάσει όλες το μάτι, μόνο βέβαια αν έχει διαβάσει κάποιος και τα αντίστοιχα βιβλία. Η σκηνοθεσία είναι υπέροχη και παρατήρησα λεπτομέρειες στα σκίτσα στην σελίδα π.χ. 5 που μαρτυρούν κάτι που συμβαίνει στη σελίδα 200 και πάντα γυρνάς πίσω λέγοντας "ναι ρε φίλε είχε δώσει hint από τόσο πριν". Πραγματικά αριστουργηματικό. Μια άλλη τεχνική που απόλαυσα ιδιαίτερα είναι αυτή των στατικών καρέ που από πάνελ σε πάνελ υπάρχει μια μικρή αλλαγή, το μειδίαμα ενός προσώπου ή το βλέμμα που αλλάζει στόχο. Το σκίτσο του O'Neill σου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, τουλάχιστον εμένα γιατί σε κάποιες φάσεις τα πρόσωπα κάνουν σπασίματα στις γωνίες υποδηλώνοντας προχειρότητα αλλά μετά από 2-3 σελίδες έχει ένα καρέ που πιάνει μια ολόκληρη σελίδα (ή και δύο) φαντασμαγορικό και εξαιρετικό που απλά σου βουλώνει το στόμα και καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν το σχεδιάζει τυχαία. Αριστερά ο Inc. Dupin στο κόμικ και δεξιά σε γκραβούρα εποχής για την ιστορία "The Purloined Letter" Στον δεύτερο τόμο το μοτίβο είναι παρμένο από το βιβλίο "The War of the Worlds" του H.G. Wells (έτος έκδοσης 1897). Αυτή τη φορά οι ήρωες έχουν να αντιμετωπίσουν μια εισβολή Αρειανών στην Αγγλία αλλά και μια εσωτερική προδοσία που πονάει πολύ περισσότερο απ'όσο αφήνουν να εννοηθεί. Πλέον είναι ξεκάθαρη η στροφή στην επιστημονική φαντασία αλλά και η εντονότερη steampunk αισθητική του σκίτσου. Υπήρχαν πολλοί που θεώρησαν το Vol. 2 αρκετά κατώτερο από το πρώτο αλλά προσωπικά το απόλαυσα εξίσου γιατί η ιδέα της έμπνευσης από μια εκ των αγαπημένων μου εποχών της ανθρώπινης ιστορίας με εξιτάρει ακόμα και αν το κύριο plotline είναι σχετικά αδύναμο. Συνέχεια στο επόμενο ποστ...
  12. Τον Δεκέμβριο του 1999 η πλέον κλειστή εκδοτική Modern Times εκδίδει το "Vol. 1" του House of Secrets, μιας αμερικανικής σειράς κόμικ τρόμου από τους Steven T. Seagle (σενάριο) και Teddy Kristiansen (σχέδιο). Το κόμικ στην Αμερική έτρεξε για 25 τεύχη την διετία 1996-98 από την Vertigo έχοντας εμπνευστεί τον τίτλο από την γνωστή σειρά House of Secrets της DC (1956-76) αλλά πέρα από τον κοινό τίτλο δεν υπάρχει σύνδεση μεταξύ ιστοριών. Εν Ελλάδι βγήκε ένα διπλό τεύχος που περιέχει τα #1-2, έχοντας μεταφραστεί ο τίτλος για κάποιο ηλίθιο λόγο σε "Η Βροχή", όπως ήταν το όνομα της πρωταγωνίστριας. Τουλάχιστον στο εξώφυλλο κράτησαν και τον αρχικό. Η σειρά, όπως όλες των πολλών τευχών που ξεκινούν στην Ελλάδα με καλές προθέσεις, είχε την ίδια κατάληξη: να μείνει ανολοκλήρωτη μόλις μετά από αυτό το τομάκι. Το τεύχος μόλις το διάβασα γιατί μόλις πριν καμία ώρα ανακάλυψα πως το είχα. Το σχέδιο είναι ψιλομούφα αλλά όχι τόσο ώστε να το παρατήσω λόγω αυτού. Η ιστορία είναι οκ, στοιχειωμένο σπίτι μέσα στο οποίο συμβαίνουν afterlife δικαστήρια ψυχών, μια runaway τύπισσα που την βίασε ο πατέρας της και βρήκε καταφύγιο στο προαναφερθέν σπίτι κλπ κλπ. Κλισεδιά αλλά κατέβασα και 5-6 τευχάκια ακόμα για να δω που το πάει.
  13. Σειρά, μετά το "Βουντού για τον κύριο πρόεδρο", έχουν τα "Κέλτικα", ένας από τους μεγαλύτερους τόμους (144 σελ.) που έβγαλε ποτέ η Μαμούθ Κόμικς υπό τον τίτλο Κόρτο Μαλτέζε. Τα Κέλτικα περιέχουν 6 ιστορίες, τις #12-17 εκ συνόλου 21. Βγήκαν για πρώτη φορά στο γαλλικό περιοδικό Pif Gadget, στα τεύχη #135,143,151,161,172,179 το 1970-71 ενώ στα ελληνικά τις είδαμε σε δύο διαφορετικές μορφές πριν από αυτήν που παρουσιάζεται εδώ, και μια μετά. Ας δούμε την λίστα των ιστοριών: 1. Ο Άγγελος στο παράθυρο της ανατολής 2. Κάτω από την σημαία του χρήματος 3. Κονσέρτο σε Ο'Μινόρε για άρπα και νιτρογλυκερίνη 4. Όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού 5. Κοτ ντε νουί και ρόδα της Πικαρδίας 6. Μπουρλέσκ Μεταξύ Ζυντκότ και Μπρέϋ-Ντιν Η "Ο Άγγελος στο παράθυρο της ανατολής" βγήκε στα τεύχη Νο. 113,114 της Βαβέλ (Σεπ/Οκτ 1990), η "Κάτω από την σημαία του χρήματος" στα τεύχη Νο. 117,118 (Ιαν/Φεβ 1991), η "Κονσέρτο σε Ο'Μινόρε για άρπα και νιτρογλυκερίνη" στο Νο.49 (Μάιος 1985) και η "Μπουρλέσκ μεταξύ Ζυντκότ και Μπρέϋ-Ντιν" στο Νο. 128 (Ιαν 1992). Το 1993 ήρθε η λεγόμενη δεύτερη περίοδος (στην παρουσίαση που λινκάρω υπάρχουν και περιλήψεις των ιστοριών) όπου βγήκαν τρία έγχρωμα τεύχη με 2 ιστορίες το καθένα σε μετάφραση Ροζίτας Σώκου, ενώ το 1999 η Μαμούθ "δένει" το εναπομείναν στοκ και βγάζει σε έναν τόμο ονόματι Κέλτικα και τις 6 μαζί. Το 2014 βγήκε ασπρόμαυρη επανέκδοση των Κέλτικων, ενώ η εκδοτική Μικρός Ήρως εκδίδει και τις 6 ιστορίες στην σειρά Κόρτο Μαλτέζε το 2018. αριστερά εσωτερική σελίδα από το "Άγγελος στο παράθυρο της ανατολής", δεξιά από το "Κάτω από την σημαία του χρήματος" (γαλλικές εκδόσεις) Τα Κέλτικα αποτελούν για μένα την αφρόκρεμα των μικρών ιστοριών. Ίσως γιατί μ'αρέσουν τα βόρεια κλίματα και οι υποθέσεις που εξελίσσονται σε αυτά, ίσως γιατί εδώ ο Pratt δίνει πραγματικά ρέστα στο σχέδιο και οι ιστορίες είναι μια και μια. Προτιμώ να μην ξεχωρίζω κάποια από τις 6 αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχθώ πως το "Όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού" με τις αναφορές στον Σαίξπηρ και την μαγεία των κέλτικων μύθων αλλά και το "Κονσέρτο σε Ο'Μινόρε για άρπα και νιτρογλυκερίνη" αποτελούν πραγματικά διαμάντια. Τέλος, να πω για άλλη μια φορά το πόσο εντυπωσιακοί και ψαγμένοι μου φαίνονται οι τίτλοι, άλλοτε μαγικοί και λυρικοί, άλλοτε γεμάτοι με κρυφά νοήματα. Πάντα όμως ποιητικοί και αθεράπευτα ρομαντικοί, όπως και ο δημιουργός τους.
×
×
  • Create New...