Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1998'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 11 results

  1. Ο Φανούρης Άπλας είναι ένας μικροσκοπικός το δέμας, αλλά τετραπέρατος και δαιμόνιος ντετέκτιβ, που αναλαμβάνει τις πλέον απίθανες αποστολές, όπως να εκτελωνίσει τρεις κούτες ενός θαυματουργού σαμπουάν, να σώσει ένα πάρτυ συμφιλιώνοντας δύο αντιμαχόμενες εταιρείες κέτερινγκ, να βρει ένα θαυματουργό τυρί και να αποτρέψει την καταστροφή της σιέστας των υπουργών των σπακακοπαραγωγών χωρών. Εάν όλα αυτά σας ακούγονται παλαβά, μην ανησυχείτε, το ίδιο το κόμικ είναι τρελό και παλαβό και αρκετά σουρεαλιστικό με πολύ προχωρημένο χιούμορ. Οι περιπέτειες του Φανούρη Άπλα ξεκίνησαν να δημοσιεύονται το 1991 από τη Μαμούθ Κόμιξ, η οποία κυκλοφόρησε το άλμπουμ στα περίπτερα, κάτι καθόλου, μα καθόλου αυτονόητο για εκείνη την εποχή και τελικά κυκλοφόρησαν 4 άλμπουμ με τα τρία επόμενα να βγαίνουν το 1992, το 1994 και το 1998 αντίστοιχα. Δεν έχει νόημα να περιγράψω την υπόθεση κάθε άλμπουμ, η οποία ούτως ή άλλως είναι προσχηματική, με την έννοια, ότι υφίσταται περισσότερο ως αφορμή για τα αστεία, τα οποία διαβάζουμε. Οπωσδήποτε, το χιούμορ της σειράς δεν είναι για όλους και δεν είναι όλα τα αστεία εξίσου πετυχημένα, σε γενικές γραμμές όμως, πιστεύω, ότι ακόμη και σήμερα στέκει μια χαρά και σίγουρα το θεωρώ πολύ μπροστά από την εποχή του για τα ελληνικά δεδομένα. Γενικά, το κόμικ σατιρίζει με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο κάποια από τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας της εποχής (ξαναδιαβάζοντάς το τώρα, παρατηρώ, ότι πολλά δεν έχουν αλλάξει καθόλου ), ενώ είναι και μια παρωδία των κόμικς περιπέτειας. Πρωτίστως όμως, είναι μια αφορμή για φευγάτο χιούμορ. Το ένα σεναριογράφο, το Δημήτρη Βανέλλη, τον ήξερα ήδη από τα κείμενά του στο ιστορικό περιοδικό Cine-7 και η πορεία του στο χώρο των κόμικς είναι γνωστή σε όλους μας, αλλά για το Δημήτρη Καλαϊτζή δεν γνωρίζω κάτι παραπάνω. Αν έχει κανείς/καμία πληροφορίες, θα ήθελα να τις μοιραστεί μαζί μας. Το Δερβενιώτη, φυσικά, τον ξέρουμε όλοι. Νομίζω, ότι αυτή ήταν η πρώτη αυτόνομη δουλειά του (είχε δημοσιεύσει έργα του και σε περιοδικά πιο πριν) και αυτό, η αλήθεια είναι, φαίνεται. Το σχέδιό του στα πρώτα άλμπουμ δεν υποστηρίζεται από καλά χρώματα, υπάρχει όμως μια σταθερή βελτίωση, η οποία γίνεται εμφανέστατη στο τέταρτο άλμπουμ της σειράς, το οποίο είναι πολύ πιο ώριμο και πολύ πιο φιλικό στο μάτι από τα τρία προηγούμενα και θυμίζει τον εξαιρετικό Δερβενιώτη που όλοι ξέρουμε. Τα άλμπουμ είναι στο σύνηθες μέγεθος της Μαμούθ, το πρώτο έχει 60 σελίδες, τα υπόλοιπα από 50. Διαπιστώνω, ότι πλέον είναι και τα τέσσερα εξαντλημένα, αλλά εμφανίζονται αραιά και πού σε διάφορα σάιτ σε σχετικά λογικές τιμές. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Θα προσπαθήσω να ανεβάσω και κάποιες εσωτερικές σελίδες προσεχώς.
  2. Τίτλος Πρωτότυπου: Harukana Machie (Shogakukan, 1998) Ο Χιρόσι είναι 48 χρονών, αρχιτέκτονας παντρεμένος με δύο κόρες, αλλά δεν φαίνεται να είναι πολύ ευχαριστημένος από τη ζωή του. Η δουλειά του τον κρατά μακριά από την οικογένειά του, από την οποία έχει αποξενωθεί και σκέφτεται, ότι έχει πλέον την ίδια ηλικία, που είχε και η μητέρα του, όταν πέθανε. Ο πατέρας του, είχε εγκαταλείψει εντελώς απροειδοποίητα και χωρίς κανέναν εμφανή λόγο την οικογένειά τους στις 31 Αυγούστου 1964. Μια μέρα, στις 9 Απριλίου 1998, επιστρέφοντας στο σπίτι του μετά από ένα επαγγελματικό ταξίδι και ενώ αισθάνεται χάλια βρίσκεται κατά λάθος στην πόλη, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και αποφασίζει να επισκεφτεί τον τάφο της μητέρας του. Εκεί, όμως, θα συμβεί ένα παράξενο γεγονός: ο Χιρόσι θα λιποθυμήσει και θα ξυπνήσει μέσα στο σώμα του 14χρονου εαυτού του, έχοντας όμως όλες τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες, των ενδιάμεσων 34 ετών. Ο Χιρόσι θα απορήσει, αλλά τελικά θα ανακαλύψει, ότι έχει μια δεύτερη ευκαιρία να εμποδίσει τον πατέρα του να φύγει. Στην πορεία, ο Χιρόσι θα κάνει κάποιες επιλογές, που δεν είχε κάνει όταν ήταν σε εκείνη την ηλικία και θα μάθει κάποια πράγματα για την οικογένειά του, τα οποία αγνοούσε ή ίσως τα ήξερε και είχε επιλέξει να τα ξεχάσει. Η τελική συνειδητοποίηση θα είναι πικρή: είχε γίνει και ο ίδιος ένα αντίγραφο του πατέρα του, μόνο που ο Χιρόσι δεν ήθελε να το παραδεχτεί και το έκρυβε πίσω από το μπουκάλι με το αλκοόλ. Ένα πολύ ωραία γραμμένο κόμικ σχετικά με τις επιλογές, τους φίλους και την οικογένεια, σχετικά με όλα αυτά που μας καθορίζουν από μικρούς. Κυρίως, όμως, ένα κόμικ για την αναζήτηση του εαυτού μας και για τα πράγματα που έχουμε αφήσει ή νομίζουμε ότι έχουμε αφήσει πίσω μας. Το ταξίδι του Χιρόσι στο παρελθόν θα τον κάνει να καταλάβει, ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι αναπόφευκτα, ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, αλλά και ότι υπάρχουν πράγματα, που μπορούμε να αλλάξουμε με τις επιλογές μας. Το παρελθόν ίσως να μην μπορεί να αλλάξει, το μέλλον όμως σίγουρα μπορεί. Το βιβλίο χωρίζεται σε 16 κεφάλαια (το ιαπωνικό μάνγκα είχε εκδοθεί σε δύο τόμους, νομίζω) και μας προσφέρει μια πολύ ωραία ιστορία, η οποία επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις στην πορεία της. Σίγουρα, κάποια σημεία φαίνονται αμήχανα, αλλά σε γενικές γραμμές, πράγματα που ίσως μας κάνουν να απορούμε, εξηγούνται στη συνέχεια. Η αφήγησή του δεν πλατειάζει και σε γενικές γραμμές, το κόμικ διαβάζεται ευχάριστα, αφήνοντας μια μάλλον γλυκόπικρη γεύση στο τέλος ή τουλάχιστον αυτό συνέβη σε εμένα. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ο Τανιγκούτσι αφήνει υπαινιγμούς για το αν όντως ο Χιρόσι ταξίδεψε στο παρελθόν ή αν απλά θυμάται κάποια πράγματα, που είχε επιλέξει να ξεχάσει, έως την τελευταία - κυριολεκτικά! - σελίδα, όπου μας κλείνει πονηρά το μάτι. Οι εικόνες του είναι λεπτομερείς και ήρεμες, αφού απουσιάζει η φρενήρης κίνηση πολλών μάνγκα. Οι ήρωες περπατάνε, κάθονται, κάποιες φορές τρέχουν ή κολυμπούν, αλλά κατά βάση συζητάνε μεταξύ τους ή αναπολούν και βασικό ρόλο αναλαμβάνουν οι εκφράσεις των προσώπων τους, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και οι σκιές. Δεν υπάρχουν κενοί χρόνοι στην αφήγηση, ούτε περιττά καρέ στο μάνγκα, το οποίο έχει μια σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, χωρίς όμως εξάρσεις. Αργά και μεθοδικά, ο Τανιγκούτσι ξετυλίγει το νήμα της ιστορίας του και αφήνει το σχέδιο να την εκφράσει. Είναι, άλλωστε, μια ανθρώπινη ιστορία και χρειάζεται το χρόνο της, για να εξελιχθεί. Είμαι βέβαιος, ότι όσοι αγαπάτε τον Τανιγκούτσι θα βρείτε και εδώ ένα πολύ όμορφο κόμικ. Η αγγλόφωνη έκδοση που έχω εγώ είναι από τη Fanfare / Ponent Mon, εκδόθηκε το 2016 και είναι πάρα πολύ ωραία, με σκληρό εξώφυλλο και κατατοπιστικές σημειώσεις, όπου χρειάζεται, ακολουθεί δε τον ευρωπαϊκό τρόπο ανάγνωσης κατόπιν συμφωνίας με το δημιουργό. Δεν περιέχει, δυστυχώς, απολύτως τίποτα παραπάνω από το κόμικ. Δεν γνωρίζω εάν υπήρχε προηγούμενη έκδοση στα αγγλικά. Το κόμικ έγινε και ταινία, βελγικής παραγωγής, το 2010, αλλά δεν την έχω δει. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  3. Η πρώτη αυτόνομη εμφάνιση της θρυλικής σειράς της EC Comics "Tales from the Crypt" άργησε να έρθει στη χώρα μας καμιά πενηνταριά χρονάκια, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Για την πρωτότυπη αμερικάνικη σειρά δεν έχω να πω κάτι παραπάνω από όσα θα διαβάσετε στις πηγές που παραθέτω. Λίγο πολύ όλοι μας την ξέρουμε, την έχουμε έστω ακουστά κι ακόμη κι αν δεν έχουμε δει κάποια από τα κόμικς, σίγουρα έχουμε δει ή ακούσει για την τηλεοπτική σειρά ή για την ταινία, η οπαία βασίστηκε στο κόμικ ή απλά το χρησιμοποίησε ως πηγή έμπνευσης. Συνεπώς, θα περιοριστώ μόνο στα βασικά. Το "Tales from the Crypt" δεν ήταν φυσικά η πρώτη εκδοτική προσπάθεια της EC Comics, η οποία είχε ξεκινήσει με κόμικς ιστορικού και εκπαιδευτικού περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων και εικονογραφημένων ιστοριών από τη Βίβλο. Αυτά άλλαξαν το 1947, όταν την εταιρεία ανέλαβε ο William Gaines διαδεχόμενος τον πρόωρα χαμένα πατέρα του και αποφάσισε να "εκμοντερνίσει" λίγο τις εκδόσεις αλλάζοντας εντελώς προσανατολισμοί και στρεφόμενος στα κόμικς τρόμου. Ο κατάλληλος συνεργάτης βρέθηκε στο πρόσωπο του θρυλικού Al Feldstein και το "Tales from the Crypt" εμφανίστηκε στα περίπτερα διαδεχόμενο άλλα περιοδικά της EC Comics με παρόμοια θεματολογία, αλλά κρατώντας την αρίθμηση των προηγουμένων με συνέπεια το περιοδικό να ξεκινά από το #20. Οι Gaines και Feldstein συγκέντρωσαν πολλούς ταλαντούχους δημιουργούς, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Jack Davis, Wally Wood, Bernard Krigstein, Jack Kamen, Johnny Craig, Harvey Kurtzman, Joe Orlando, Al Williamson και πάρα πολλοί άλλοι. Όλοι οι δημιουργοί δούλευαν με παρόμοιο τρόπο: σύντομες σιτορίες, οι οποίες είχαν πολλές φορές ένα απροσδόκητο τέλος. Υπήρχε ένας σύντομος πρόλογος κι επίλογος από τους τρεις "οικοδεσπότες" της σειράς, τον Φύλακα της Κρύπτης, τη Γριά Μάγισσα και το Φρουρό των Πεθαμένων. Ίσως να μην ήταν όλες οι ιστορίες σπουδαίες, αλλά κάποιες ήταν μικρά αριστουργήματα, που αξίζει να διαβαστούν ακόμη και σήμερα. (κατά σειρά Jack Davis, Joe Orlando, Bernard Krigstein, Al Feldstein) Εννοείται βέβαια, ότι η EC Comics δημοσίευε και πολλά άλλα περιοδικά, στα οποία συνεργαζόντουσαν οι παραπάνω δημιουργοί, καθώς και αρκετοί άλλοι. Δυστυχώς, αυτά ελάχιστη σημασία είχαν εκείνη την εποχή. Μέσα μια θύελλα αντιδράσεων από τους θεματοφύλακες της ηθικής και κάτω από την επιρροή του διαβόητου βιβλίου "The Seduction of the Innocent" οδήγησε τον Gaines ενώπιον της Επιτροπής Νεανικής Παραβατικότητας και τελικά είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της έκδοσης του περιοδικού. Ευτυχώς, ο Gaines δεν το έβαλε κάτω και μαζί με τον Kurtzman κυρίως, αλλά και άλλους από την ομάδα της EC Comics, δημιούργηααν το θρυλικό περιοδικό MAD, που το είδαμε και στα ελληνικά και μάλιστα και δεύτερη φορά. Δεν έχω φυσικά τα πρωτότυπα τεύχη και δεν ξέρω αν η Modern Times έφερε αυτούσια κάποια τεύχη ή αν έκανε η ίδια κάποια επιλογή ή αν βασίστηκε σε κάποια μετέπειτα έκδοση. Κυκλοφόρησε συνολικά 7 τεύχη σε μορφή μίνι άλμπουμ ξεκινώντας το Μάιο του 1998 και τελειώνοντας το Νοέμβριο του 1999. Ήταν ωραία έκδοση με καλή μετάφραση και όλα τα τεύχη είχαν εισαγωγικά κείμενα, που υποθέτω ότι είχαν μεταφραστεί στα ελληνικά από κάποια άλλη έκδοση. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε και ένας σκληρόδετος τόμος, που νομίζω, ότι περιείχε μια επιλογή των ιστοριών, που δημοσιεύτηκαν στα 7 άλμπουμ. Τα τεύχη είναι δύσκολο να βρεθούν και η δυσκολία αυξάνει εκθετικά όσο προχωράμε προς το #7. Για όσους όμως έχουν κέφι και κάποια χρήματα, εννοείται, ότι προτείνω ανεπιφύλακτα την EC Artists' Library, μια σειρά-κόσμημα της Fantagraphics Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά)
  4. Κι όμως, ακόμη και στη μόνη ήπειρο, που δεν έχει κατοικηθεί από ανθρώπους, στην Ανταρκτική, υπάρχει ανθρώπινη παρουσία, όχι μόνιμη, βέβαια, αλλά υπάρχει. Είναι κυρίως επιστήμονες και τεχνικοί, οι οποίοι εργάζονται κάνοντας κυρίως έρευνα στη μεγαλύτερη έρημο του κόσμου. Όπου, όμως, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει και ο κίνδυνος της βίας και της εγκληματικότητας. Αυτή είναι η δουλειά της Carrie Stetko, αστυνόμου επιφορτισμένης με την τήρηση της τάξης στον (υπαρκτό) σταθμό McMurdo, η οποία βρίσκεται εκεί με δυσμενή μετάθεση και θα κληθεί να δείξει τις ικανότητές της, όταν ανακαλυφθεί ένα πτώμα κοντά στο σταθμό και η Carrie θα πρέπει να ανακαλύψει τον ένοχο ανάμεσα σε ελάχιστους ανθρώπους, τους οποίους γνωρίζει όλους λίγο πολύ. Ο Ρούκα είναι πολύ καλός συγγραφέας, γνώστης των αστυνομικών και προσφέρει και εδώ μια μεστή ιστορία, η οποία τον βοήθησε να γίνει ευρέως γνωστός. Καταφέρνει να δώσει μια ωραία στημένη ιστορία μέσα σε ένα εντελώς ασυνήθιστο για τα δεδομένο του είδους υπόβαθρο, όπου τα συνήθη σκοτάδια των αστυνομικών έχουν αντικατασταθεί από το ολόλευκο τοπίο της Ανταρκτικής. Το ασπρόμαυρο σχέδιο του Λίμπερ είναι εξαιρετικό: εικονογραφεί την ιστορία σε ένα ολόλευκο φόντο, όπου, όπως διάβασα στην εισαγωγή και συμφωνώ απόλυτα, κάποιες φορές αισθάνεσαι το πολικό ψύχος να αναδύεται μέσα από τις εικόνες. Το σχέδιο θυμίζει παλιά κόμικς, έχει μια πλαστικότητα στις κινήσεις και μεγάλη εκφραστικότητα στις εκφράσεις των χαρακτήρων και φυσικά κάποια εξαιρετικά χιονισμένα τοπία. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 4 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα ΤΡΒ και κατόπιν σε Deluxe έκδοση. Το 2000 υπήρξε και μια συνέχεια, το Whiteout: Melt, που κινείται σε λίγο διαφορετικό συγγραφικό ύφος, δίνοντας πολύ μεγαλύτερη έμφαση στη δράση και λιγότερη στο μυστήριο και για αυτό ίσως δεν μου άρεσε εξίσου. Ολοκληρώθηκε και αυτό σε 4 τεύχη, τα οποία επίσης συγκεντρώθηκαν σε ένα ΤΡΒ. Υπάρχει και έκδοση (Total Whiteout), η οποία συγκεντρώνει και τα 8 τεύχη των δυο σειρών. Εγώ διάβασα τα ΤΡΒs. Το πρώτο μέρος ήταν υποψήφιο για κάποια Eisner, το δεύτερο κέρδισε αυτό του καλύτερου Limited Series. Το 2009 γυρίστηκε και ταινία, η οποία θάφτηκε ανηλεώς, αλλά δεν την έχω δει και δεν έχω προσωπική γνώμη. Πιστεύω, ότι είναι ένα αρκετά καλό και σχετικά πρωτότυπο κόμικ, που αξίζει να διαβάσετε. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (που όμως αποκαλύπτουν όλη την πλοκή) Wikipedia για το Whiteout και για το Whiteout: Melt
  5. Όταν σε λένε Φρανκ Μίλερ, και έχεις καταφέρει να ανανεώσεις τον χαρακτήρα του Μπάτμαν, καθώς και να συνδέσεις για πάντα το όνομα σου με τον χαρακτήρα του Daredevil, σαν να τον είχες δημιουργήσει εσύ, έχεις κάνει και ένα πέρασμα ως σεναριογράφος στο Χόλιγουντ, έχεις γενικά φτάσει σε επίπεδα σούπερ σταρ στον χώρο των κόμικς και δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, αλλά παρόλα αυτά έχεις θέματα και να βγάλεις από μέσα σου και επιρροές από τις ταινίες νουάρ και δημιουργούς όπως ο Will Eisner και ο Bernard Krigstein να επιμένουν στο να βρουν έδαφος για να εκδηλωθούν, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι το Sin City, μια πόλη που κανείς δεν είναι αθώος ή άσπιλος, αλλά οι καλοί ξεχωρίζουν από τους εντελούς σάπιους από το υποτυπώδη κανόνα ηθικής και αλληλοσυμπαράστασης που φροντίζουν να ακολουθούν. Επίσης δεν μπορεί παρά να είναι δική σου ιδιοκτησία, για να δείξεις τα πράγματα όπως ακριβώς θες εσύ. Και ακριβώς αυτό είναι το Sin City, μια σπουδή στο νουάρ και τον αρνητικό χώρο της σελίδας, στις εμμονές του Μίλερ και στην σκληρή αγάπη του για τους χαρακτήρες, ένα μέσο για να γίνει όσο τραχύς ή τρυφερός θέλει να γίνει, χωρίς φόβο αλλά πάρα πολύ πάθος, το οποίο καθορίζει τις πράξεις και τις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών του κάθε τόμου, έρμαια της μοίρας τους. Άλλο ένα χαρακτηριστικό της είναι τα χρονικά μπρος-πίσω, πράγμα που επιτρέπει σε προγενέστερους χαρακτήρες να ξανακάνουν την εμφάνιση τους, χτίζοντας έτσι μια μεγάλη μετά-αφήγηση, η οποία εμπλουτίζει την αφανή πρωταγωνίστρια της σειράς, την αμαρτωλή πόλη, η οποία λειτουργεί σαν φαρμάκι στην ψυχή των κατοίκων της. Και φυσικά υπάρχουν τα σποραδικά χρώματα της τότε συζύγου του Μίλερ της Λυν Βάρλεϊ, η οποία κάνει την δική της συμβολή σε καρέ και σελίδες που χρειάζεται να δώσει ο αναγνώστης προσοχή. Η σειρά πρωτοεμφανίστηκε στις σελίδες του Dark Horse Presents τον Απρίλιο του 1991, και ολοκληρώθηκε μετά από 13 τεύχη, τον Ιούνιο του 1992. Έκτοτε, βγήκαν άλλες έξι περιπέτειες, από τις οποίες, με εξαίρεση το Αξίες Οικογένειας (Family Values) που βγήκε κατευθείαν ως Graphic Novel, όλες οι υπόλοιπες είχαν βγει αρχική ως τευχάκια και μέρη ανθολογίων, πριν βγουν σε τόμους. Η σειρά ευτύχησε να γίνει η πιο πιστή μεταφορά κόμικ στην οθόνη, ήδη θρυλική πριν την ανακαλύψει το Χόλιγουντ. Υπό άλλες συνθήκες, αυτή θα ήταν και αφορμή για κάποιον εκδότη για να την μεταφράσει στην γλώσσα μας, αλλά σε αυτή την περίπτωση είχε μεριμνήσει ήδη η Μαμούθ Κόμιξ, η οποία ξεκίνησε την σειρά από το 1998, βγάζοντας τους 2 πρώτους τόμους, το Αμαρτωλή Πόλη και το Η Κυρία Θέλει Φόνο. Το 1999 έβγαλε τον τρίτο φόνο, το Το Μεγάλο Ξεπάστρεμα και κάπου εκεί ξεκίνησα να αγοράζω τους τόμους και εγώ, με την πληροφορία που είχα πάρει τότε να λέει πως ο πρώτος τόμος είχε ήδη βγει σε δεύτερη έκδοση. Κανονικά κάπου εκεί θα είχε σταματήσει η κυκλοφορία, καθώς δεν πρέπει να πήγαν τόσο καλά όσο θα ήθελαν οι πωλήσεις των επόμενων τόμων, αλλά η έλευση της ταινίας το 2005, έκαναν το όνομα του Μίλερ εμπορεύσιμο και σε ένα πιο κάζουαλ κοινό, οπότε, 2-3 μήνες μετά την κυκλοφορία της, η Μαμούθ συνέχισε και με το τέταρτο τόμο, το Αυτός ο Σάπιος Μπάσταρδος. Μέσα στο 2007 επανακυκλοφόρησαν μάλιστα οι 4 πρώτοι τόμοι, με τον σχεδιασμό που επιμελήθηκε ο Chip Kidd και οι συνεργάτες του για την Αμερικάνικη αγορά το 2005, ένας σχεδιασμός που στόχευε στην ομοιογένεια στο ράφι/βιβλιοθήκη του συλλέκτη και που περιλάμβανε και ένα συνεκτικό σχέδιο στην ράχη των 7 τόμων, κάτι που φυσικά μπορούσε να γίνει μόνο με την γνώση πως η σειρά μάλλον έχει ολοκληρωθεί και δεν σχεδιάζει συνέχειες ο δημιουργός. Κατά την επανέκδοση, ο υπότιτλος του πρώτου τόμου άλλαξε στο Το Δύσκολο Αντίο (Αμαρτωλή Πόλη). Τον Νοέμβριο του 2007, λίγους μήνες μετά την επανέκδοση της σειράς, βγήκε και ο πέμπτος τόμος, το Αξίες Οικογένειας και ο έκτος, με τον τίτλο Πιστόλια, Πουτάνες και Ποτά τον Ιούνιο του 2008... και κάπου εκεί σκάλωσε η σειρά πάλι, φαινομενικά για πάντα, παρόλο που η Μαμούθ είχε καταχωρήσει ήδη από την κυκλοφορία του πέμπτου τόμου το ISBN και του τελευταίου. Το 2012 ήρθε η ώρα της Anubis να πάρει τα δικαιώματα στα έργα του Φρανκ Μίλερ, ξεκινώντας την εκ νέου έκδοση της σειράς με τον σχεδιασμό του 2010, βγάζοντας τον πρώτο τόμο τον Ιανουάριο και τον δεύτερο τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Το μέγεθος των τόμων μίκρυνε σημαντικά, σε μεγέθη απλού βιβλίου. H Anubis άλλαξε και την μετάφραση των τόμων, καθώς και τους τίτλους της. Δεν ξέρω πως τα πήγε αυτή η έκδοση, ξέρω όμως πως είχαν καταχωρήσει και το ISBN του τρίτου τόμου από τις αρχές του 2013, αλλά δεν έχει δημοσιευτεί μέχρι σήμερα. Όλα έδειχναν πως άλλη μια προσπάθεια έκδοσης της σειράς θα παρέμενε ημιτελής... ...μέχρι που αποφάσισε να βγάλει η Μαμούθ και τον τελευταίο τόμο, το Για Κόλαση Αλέρετούρ, τον Ιούνιο του 2016, 8 χρόνια μετά την τελευταία κυκλοφορία τους! Κίνηση που όπως ακούγεται έγινε με την βοήθεια του Public, για να έχει την δυνατότητα να παρέχει σε προσφορά όλη την σειρά. Η ενασχόληση του Μίλερ με το Sin City τον ενθάρρυνε ώστε να γίνει πιο τολμηρός και προβοκάτορας και στα υπόλοιπα έργα του, ιδιόκτητα και μη, αντλώντας δομικά στοιχεία από αυτό εφεξής. Είναι ξεκάθαρο σημείο καμπής στην πορεία του ως δημιουργού. Ανάλογα που στέκεται ο καθένας, αυτό είτε είναι καλό και τον βοήθησε να εξελιχθεί, ή είναι το σημείο που άρχισε να... παραξενεύει. Είναι αυτό που είναι όμως και κανείς δεν μπορεί να μειώσει την επιρροή που είχε αυτή η μετάβαση του, σχεδιαστική και σεναριακή, σε άλλους καλλιτέχνες. Το σίγουρο είναι πως προτείνεται η ανάγνωση ενός από τους πρώτους τόμους τουλάχιστον σε όλους τους αναγνώστες κόμικς, για να δουν άλλη μια από τις μορφές που μπορεί να πάρει η τέχνη. Αν η ανάγνωση είναι στα Ελληνικά, θα πρότεινα να το κάνετε στην έκδοση της Μαμούθ. Δεν έχω διαβάσει τις μεταφράσεις του Μανούσου για την Anubis, αλλά άλλα δείγματα του μου έχουν δείξει πως κινείται σε ασφαλή μονοπάτια, ενώ της Μαμούθ ξέρω πως είναι στο ύφος γραφής του συγγραφέα.
  6. Τίτλος πρωτότυπου: The Adventures of Tintin: Breaking Free Μια σχετικά γνωστή - στην Αγγλία, τουλάχιστον - "πειρατική" έκδοση, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη χώρα το 1989 από την Attack International, προφανώς εκδοτικό οίκο αφιερωμένο σε βιβλία αναρχικού περιεχομένου και έκανε τουλάχιστον δύο επανεκδόσεις. Υπογράφεται από το ψευδώνυμο "J. Daniels", αγνώστων λοιπών στοιχείων, που πιθανόν να κρύβει πάνω από έναν συγγραφέα. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, είναι ότι ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Τεν Τεν! Μόνο, που δεν είναι ο γνωστός σε όλους μας ήρωας, αλλά κάποιος συνονόματος, που ζει σε μια πόλη της Βρετανίας και επιβιώνει σουφρώνοντας καταστήματα. Τα πράγματα, όμως, δεν πάνε καλά και απευθύνεται για βοήθεια στο θείο του, τον Καπετάνιο (= Χάντοκ, το όνομα δεν αναφέρεται στο κόμικ)), βρίσκει δουλειά σε ένα εργοτάξιο, αλλά σύντομα θα οργανώσει τους εργαζόμενους σε μια απεργία, που θα επεκταθεί σε ολόκληρη την πόλη και φυσικά θα φέρει τους απεργούς αντιμέτωπους με την αστυνομία. Είναι προφανές, ότι μιλάμε για ένα απολύτως στρατευμένο κόμικ, που αφηγείται με αρκετή αισιοδοξία μια ιστορία εργατικής αλληλεγγύης και εξέγερσης. Το σχέδιο αντιγράφει εκείνο του Ερζέ, χωρίς φυσικά να το καταφέρνει, όντας πιο χοντροκομμένο. Παρόλα αυτά, έχει καταβληθεί αρκετή προσπάθεια, έτσι ώστε να μοιάζει αρκετά με εκείνο του δημιουργού του Τεν Τεν σε αρκετά σημεία. Γιατί όμως επελέγη ο συγκεκριμένος ήρωας, για να γίνει ήρωας αυτού του αναρχικού κόμικ; Είναι επειδή ο δημιουργός του κατηγορήθηκε - όχι αναίτια - για ρατσιστικές απόψεις ή επειδή ήταν τόσο γνωστός στο Ηνωμένο Βασίλειο; Ή υπήρξε κάποια άλλη αιτία; Αυτό είναι ένα ερώτημα, που δεν μπορώ να απαντήσω και αν κάποιος έχει την απάντηση, ας μας διαφωτίσει. Το μόνο που έχω καταλάβει, είναι ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά, που ο Τεν Τεν χρησιμοποιήθηκε για παρόμοιο σκοπό, αφού είχε προηγηθεί μια παρόμοια εμφάνισή του το 1986. Αυτονόητα, το κόμικ δεν απευθύνεται σε όλους, παρά μόνο σε όσους και όσες ενδιαφέρονται για το θέμα και την οπτική γωνία του έργου. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, το κόμικ παρουσιάζει, κατά τη γνώμη μου, αρκετό ενδιαφέρον, σεναριακό βέβαια, γιατί σχεδιαστικά δεν έχει να προσφέρει κάτι. Δεν είναι εύκολο να βρεθεί και κάποιες τιμές, που έχω δει είναι εξωφρενικές. Έχω την εντύπωση, ότι υπήρξε πάνω από μια έκδοση, μια με πορτοκαλί εξώφυλλο, όπως αυτή που ανεβάζω και μια με κίτρινο εξώφυλλο. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia (αξίζει να διαβάσετε και το σημείο για την υποδοχή του κόμικ στη Βρετανία) Bleeding Cool και ένα άρθρο από το Γιάννη Κουκουλά σχετικά με τις διάφορες παρωδίες του Τεν Τεν
  7. Πρωτότυπος Τίτλος: Le Tueur Ένα από τα πιο φημισμένα γαλλικά κόμικς των τελευταίων ετών, που ολοκληρώθηκε σε 13 τόμους, οι οποίοι κυκλοφόρησαν από το 1998 έως το 2014. Παρακολουθεί την ιστορία ενός επί πληρωμή δολοφόνου, το όνομα του οποίου δεν αποκαλύπτεται σε κανένα σημείο του κόμικ. Ο δολοφόνος ξεκινά ως επαγγελματίας εκτελεστής για διάφορους εργοδότες, στη συνέχεια μπλέκει με την κολομβιανή μαφία των ναρκωτικών, με την Κούβα και στο τέλος γίνεται επιχειρηματίας στο χώρο των πετρελαίων, χωρίς όμως να εγκαταλείψει την παλιά του εργασία. Στο ενδιάμεσο, συνάπτει σχέσεις με γυναίκες και αποκτά και ένα γιο. Η φιλοσοφία του όμως και η στάση ζωής του, δεν αλλάζει παρά ελάχιστα. Ο συγγραφέας Matz (ψευδώνυμο του Alexis Nolent - Αλεξίς Νολάν) δημιουργεί έναν απόλυτα κυνικό χαρακτήρα, που κινείται σε έναν κόσμο, τον οποίον απλά παρατηρεί, χωρίς να θέλει να συμμετάσχει έως τη γέννηση του γιου του. Ο δολοφόνος αντιμετωπίζει τα πάντα ως εργασία και δεν θεωρεί ότι κάνει κάτι πραγματικά κακό: για εκείνον η δολοφονία είναι απλά ένα επάγγελμα, όχι διαφορετικό από τα υπόλοιπα, αφού όλοι είμαστε διεφθαρμένοι και προπάντων τα κράτη και οι θρησκείες, που έχουν τα χέρια τους βαμμένα με αίμα, πολύ περισσότερο από ότι εκείνος. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες του σεναρίου, εξάλλου συμβαίνουν τόσα πολλά μέσα στους 13 τόμους, ώστε μόνο η βασική σύνοψη που έδωσα παραπάνω να μπορεί κάπως να καλύψει τα βασικά στοιχεία της πορείας του δολοφόνου, Θα πρέπει όμως να ξεκαθαρίσω, ότι παρά τη φήμη του, το κόμικ με κούρασε και βασικός υπεύθυνος για αυτό είναι ο σεναριογράφος και η ακατάσχετη φλυαρία του. Στο μεγαλύτερο κομμάτι του κόμικ, ο (αντι)ήρωας προσπαθεί να μας πείσει πόσο κακός είναι ο κόσμος, άρα κι αυτός σε σύγκριση δεν είναι τόσο κάθαρμα. Όταν οι "επαγγελματικές" του υποχρεώσεις τον φέρνουν στην Κούβα, προσπαθεί να πείσει τους αναγνώστες γιατί ο Κάστρο δεν είναι χειρότερος από τους δημοκράτες / "δημοκράτες" της Δύσης που συνεργάζονται με άλλους δικτάτορες, που κάνουν όσα τους βολεύουν. Όλα αυτά - και πολλά άλλα - δεν καταλαμβάνουν μόνο αυτή τη σελίδα που βλέπετε, αλλά πολλές, πολλές ακόμη. Αποσαφηνίζω, ότι ίσως και να μη διαφωνώ ουσιαστικά, ο διαρκής όμως εσωτερικός μονόλογος (το κόμικ είναι γραμμένο αποκλειστικά σε αφήγηση στο πρώτο πρόσωπο) και η ατελείωτη επανάληψη των ίδιων μοτίβων φλερτάρουν επικίνδυνα με το κήρυγμα και με κούρασαν αφάνταστα. Δυστυχώς, στην προσπάθειά του να ενδυναμώσει (ή έτσι νομίζει) το μήνυμά του ο σεναριογράφος κάνει τον δολοφόνο να είναι και διανοούμενος και πολυδιαβασμένος με αποτέλεσμα οι πράξεις του να είναι αποτέλεσμα βαθυστόχαστης στάσης ζωής και όχι μια κλινική περίπτωση, όπως θα περίμενε κανείς. Εξάλλου, η επανειλημμένη σύγκριση του δολοφόνου με αλλιγάτορα, την οποία ο ίδιος κάνει, μάλλον έρχεται σε αντίθεση με τον πολιτικό και φιλοσοφικό στοχασμό. Με άλλα λόγια, ο Matz βομβαρδίζει τον αναγνώστη με στοιχεία, τα οποία, εάν έλειπαν, θα ήταν πολύ καλύτερα για την αφήγηση, αλλά και για το μήνυμα που θέλει να περάσει και κάνει μα άσκοπη επίδειξη πολιτικού αμοραλισμού. Επίσης, κάποια στοιχεία του σεναρίου δεν είναι πολύ πειστικά, ενώ άλλα (όπως π.χ. η σχέση του με την οικογένεια στην οποία γεννήθηκε), δεν εξετάζονται σε βάθος, ενώ θα μπορούσανε. Εδώ όμως μπαίνουμε σε πιθανά spoilers και δεν θα επεκταθώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι αδιάφορο, εξάλλου τη γνώμη μου γράφω και ό,τι δεν άρεσε σε εμένα μπορεί να ενθουσιάσει κάποιους άλλους. Εξάλλου, η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον μέχρι τα 2/3, επειδή μετά θεωρώ ότι ψάχνει να βρει έναν τρόπο για να κλείσει ικανοποιητικά, αλλά τραβάει πολύ. Επίσης, παρόλα αυτά, ο Matz δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα πινακοθήκη δευτερευόντων χαρακτήρων και παρά τη φλυαρία του, έχει ταλέντο στο διάλογο. Γενικά, το πρόβλημά μου ήταν η ατελείωτη φλυαρία. Στον πρόλογο της αγγλικής έκδοσης ο Brian Michael Bendis παρομοιάζει τον Matz με το διάσημο συγγραφέα Jim Thompson, αλλά μάλλον ξεχνά ότι οι πρωταγωνιστές του Τόμσον ήταν απίστευτα βασανισμένοι άνθρωποι, αλλά και ότι στο συγκεκριμένο συγγραφέα αυτά που δεν γράφονται είναι πολύ πιο σημαντικά από όσα γράφονται, ενώ εδώ δεν αφήνεται τίποτα, μα τίποτα στη φαντασία του αναγνώστη. Το κόμικ όμως έχει έναν μεγάλο πρωταγωνιστή, έναν σταρ, το σχεδιαστή και κολορίστα (έχει σημασία αυτό εδώ, το επισημαίνει και ο Bendis), Luc Jacamon (Λικ Ζακαμόν), ο οποίος ζωντανεύει τον κόσμο και τις σκέψεις του δολοφόνου με τεράστια επιτυχία. Ξεκινά διστακτικά και λίγο χοντροκομμένα αλλά εξελίσσεται πολύ γρήγορα Χρησιμοποιεί εξαιρετικά το φως και τις σκιές, οι οποίες διαδραματίζουν τεράστια σημασία στην αφήγηση είναι ικανός να μας εφιστήσει την προσοχή σε πράγματα που θα ήταν εκτός κάδρου, αφού δεν διαδραματίζουν κάποιο ρόλο στην υπόθεση, όπως σε αυτό το δισέλιδο και μας χαρίζει κάποια εξαιρετικά, απόλυτα κινηματογραφικά πλάνα αλλά και κάποια πλάνα, που μόνο στα κόμικς μπορούμε να δούμε Γενικά, σχεδόν κάθε σελίδα είναι και ένας πειραματισμός, είτε με το χρώμα, είτε με τα καρέ, είτε με το στήσιμο και στη σκηνοθεσία και είναι κάτι που πραγματικά πρέπει να δείτε. Το κόμικ το διάβασα από την έντυπη έκδοση της Archaia με τίτλο The Complete The Killer, που κυκλοφόρησε το 2018 και συγκεντρώνει όλο το έργο σε ένα βιβλίο τούμπανο 750 και σελίδων σε γυαλιστερό χαρτί, με μαλακό εξώφυλλο και έξτρα τα πρωτότυπα εξώφυλλα και τον πρόλογο του Μπέντις. Νομίζω ότι είχαν κυκλοφορήσει και όλα τα άλμπουμ παλαιότερα σε τόμους που συγκέντρωναν δύο άλμπουμ ο καθένας. Στη Γαλλία έχει συγκεντρωθεί και σε τρία intégrales. Κυκλοφορεί και ψηφιακά, από εκεί είναι οι εικόνες εξάλλου. Περισσότερες λεπτομέρειες για τους γαλλομαθείς στη γαλλική wikipedia με συνοπτική παρουσίαση κάθε τόμου ξεχωριστά και των χαρακτήρων και φυσικά στο bedetheque.
  8. Μια σειρά της Modern Times, που ολοκληρώθηκε σε 16 τόμους, οι οποίοι κυκλοφόρησαν από τον Ιούλιο του 1998 έως το Δεκέμβριο του 2000. Είναι μια ανθολογία γνωστών, κλασικών αστυνομικών μυθιστορημάτων πολύ γνωστών συγγραφέων (εξαιρώ τον Σιμενόν, τον οποίον δεν θεωρώ "κλασικό" με την ίδια έννοια, που θεωρώ τους υπόλοιπους - τον θεωρώ όμως καλύτερο συγγραφέα από αυτούς) Τα 16 αυτά κόμικ είχαν εκδοθεί στη Γαλλία από τις εκδόσεις CLE και ήταν ταυτόχρονα μέρη επιμέρους σειρών, αλλά και ενταγμένα σε μια μεγάλη σειρά με τον τίτλο "B.Détectives", στην οποία εντάχτηκαν 81 άλμπουμ. Τα 16 άλμπουμ είναι τα εξής: 1. Ηρακλής Πουαρό - Έγκλημα στον Νείλο (François Rivière, Jean-François Miniac) (3ο άλμπουμ της σειράς "Agatha Christie", 1996) 2. Σέρλοκ Χολμς - Υπόθεση κόκκινη βδέλλα (André-Paul Duchâteau, Guy Clair) (1ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1990) 3. Ζόζεφ Ρουλεταμπίλ - Το φάντασμα της όπερας (André-Paul Duchâteau, Bernard Swysen) (1ο άλμπουμ της σειράς "Rouletabille", 1989) 4. Μαιγκρέ - Συμμορία δολοφόνων (Odile Reynaud, Philippe Wurm) (1ο άλμπουμ της σειράς "Maigret", 1996) 5. Ηρακλής Πουαρώ - Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές (François Rivière, Jean-François Miniac) (1ο άλμπουμ της σειράς "Agatha Christie", 1995) 6. Σέρλοκ Χολμς - Θανάσιμο όπλο (André-Paul Duchâteau, Guy Clair) (3ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1993) 7. Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ - Ο Ναός του Ήλιου (Λερού, Γκαστόν) (André-Paul Duchâteau, Bernard Swysen) (6ο άλμπουμ της σειράς "Rouletabille", 1996) 8. Επιθεωρητής Μαιγκρέ - Ένοχη σιωπή (Odile Reynaud, Frank Brichau) (3ο άλμπουμ της σειράς "Maigret", 1994) 9. Σέρλοκ Χολμς - Ο σκύλος των Μπάσκερβιλ (André-Paul Duchâteau, Stibane) (2ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1992) 10. Ζόζεφ Ρουλεταμπίλ - Το μυστήριο της κίτρινης κάμαρας (André-Paul Duchâteau, Bernard Swysen) (2ο άλμπουμ της σειράς "Rouletabille", 1990) 11. Αγκάθα Κρίστι - 10 Μικροί Νέγροι (François Rivière, Frank Leclercq) (4ο άλμπουμ της σειράς "Agatha Christie", 1996) 12. Σέρλοκ Χολμς - Τζακ ο αντεροβγάλτης (André-Paul Duchâteau, Stibane) (4ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1994) 13. Ζόζεφ Ρουλεταμπίλ - Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα (André-Paul Duchâteau, Bernard Swysen) (3ο άλμπουμ της σειράς "Rouletabille", 1991) 14. Αρσέν Λουπέν - Το κρυστάλλινο πώμα (André-Paul Duchâteau, Jacques Géron) (1ο άλμπουμ της σειράς "Arsène Lupin", 1989) 15. Μαιγκρέ - Το τέλειο έγκλημα (Odile Reynaud, Philippe Wurm) (2ο άλμπουμ της σειράς "Maigret", 1993) 16. Σέρλοκ Χολμς - Σκοτεινή πλεκτάνη ((André-Paul Duchâteau, Guy Clair) (8ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1997) Τα περισσότερα άλμπουμ της σειράς είναι κλασικότροπα, στο ύφος της "καθαρής γραμμής", που σημαίνει, ότι έχουν ωραίο, προσεγμένο και λεπτομερές σχέδιο. Κατά τη γνώμη μου, τα 3 άλμπουμ του Μαιγκρέ διαφοροποιούνται λίγο, επειδή το σχέδιο είναι ελάχιστα πιο "βρόμικο" ή ρεαλιστικό, αν προτιμάτε, αλλά και πιο άνετο να το δεις, αφού αποτελείται κυρίως από τρεις σειρές καρέ ανά σελίδα σε αντίθεση με τα υπόλοιπα, τα οποία έχουν τέσσερις. Φαντάζομαι, ότι αυτό είναι λογική συνέπεια της διαφοράς ύφους και περιεχομένου των ίδιων των μυθιστορημάτων του Σιμενόν σε σχέση με εκείνα των υπόλοιπων συγγραφέων). Νομίζω, ότι αυτές οι δύο σελίδες από το "Ρουλεταμπίλ" και το "Μαιγκρέ" αντίστοχα, δείχνουν τις διαφορές, παρόλο που δεν είναι και οι πλέον ενδεικτικές. Σεναριακά, δεν νομίζω, ότι υπάρχουν εκπλήξεις, Τουλάχιστον, για τα μυθιστορήματα, που έχω διαβάσει, μπορώ να διαβεβαιώσω, ότι τα αντίστοιχα κόμικ είναι πιστές μεταφορές τους. Αντικειμενικά, δεν πρόκειται για κάτι σπουδαίο ή ρηξικέλευθο (βρισκόμαστε πάρα πολύ μακριά από τον Ταρντί και τον Μανσέτ), αλλά είναι ευχάριστα αναγνώσματα με καλό σχέδιο. Προφανώς, απευθύνονται πρωτίστως ή σε φανατικούς των BD ή των κλασικών αστυνομικών ή και τα δύο, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι και ο οποιοσδήποτε άλλος δεν θα περάσει καλά διαβάζοντας τα. Η έκδοση της Modern Times ήταν πολύ προσεγμένη, σε μεγάλο σχήμα, καλή μετάφραση και γερό δέσιμο. Η σειρά επανεκδόθηκε δύο φορές: μια σκληρόδετη με διαφορετική αρίθμηση, η οποία όμως περιείχε μόνο τα 10 από τα 16 τεύχη και μια φορά ακόμη από την Εφημερίδα "Ο Κόσμος του Επενδυτή" σε μια πολύ φτηνή έκδοση, που δεν ξέρω πόσα τεύχη κυκλοφόρησε. Τα αυθεντικά 16 τεύχη βρίσκονται συχνά πυκνά και σε λογική τιμή. Τα σκαναρίσματα των εξωφύλλων έγιναν από εμένα, οι εσωτερικές σελίδες είναι από το Ίντερνετ
  9. Περιέχει τα τεύχη Iron Man (1998) #1-25, Captain America (1998) #8, Quicksilver #10, Avengers (1998) #7, Iron Man & Captain America Annual 1998, Fantastic Four (1998) #15, Iron Man Annual 1999, Thor (1998) #17, Peter Parker: Spider -Man (1999) #11, Juggernaut: The Eighth Day, and Iron Man: The Iron Age #1-2 Ο Tony Stark επιστρέφει. Θεωρούμενος από πολλούς πεθαμένος, επιστρέφει στο προσκήνιο, μαζί με τον Iron-Man ο οποίος πιστεύεται ότι είναι σωματοφύλακας του, για να βρει την εταιρεία του να έχει αγοραστεί από την Fujikawa Corporation, και στη θέση του να έχουν βάλει τον ξάδελφο του Morgan. Στην πορεία, αντί να προσπαθήσει να ανακτήσει τα ηνία της εταιρείας που του άφησε ο πατέρας του, δημιουργεί μια καινούρια της οποίας τα κέρδη πηγαίνουν σε διάφορους φιλάνθρωπικούς οργανισμούς, αποκαθιστά τη σχέση του με την Pepper Potts και τον Rhodey και προσπαθεί να διορθώσει τα προηγούμενα λάθη του. Θα συνεργαστεί με την Carol Danvers (Warbird τότε) και την Black Widow, και θα αντιμετωπίσει πανίσχυρους villains, όπως ο Mandarin, o Fin Fang Foom και ο Ultimo και ανακαλύψει (μάλλον οι αναγνώστες θα ανακαλύψουν) ποιοι κρύβονται πίσω από την Fujikawa. O Kurt Busiek αναλαμβάνει τον τίτλο το 1998, με σκοπό να τον αναγεννήσει και να τον φέρει πάλι στο προσκήνιο. Και ναι μεν το κάνει, χρησιμοποιώντας ενδιαφέρον καστ για να περιβάλλει τον ήρωα, και κάνοντας τον περισσότερο ανθρώπινο και προβληματισμένο, αλλά οι ιστορίες τις οποίες διηγείται, είναι τουλάχιστον μέτριες. Υπάρχει βέβαια μια γενικότερη πλοκή που ακολουθείται καθόλη τη διάρκεια των 25 τευχών, και οδηγεί σε μια ενδιαφέρουσα και σχετικά απρόσμενη (για τους αναγνώστες εκείνης της εποχής) εξέλιξη, αλλά με εξαίρεση 2-3 arcs, περνάει από καταστάσεις σε καταστάσεις με λίγη ουσία και πολύ ξύλο. Το οποίο δεν είναι βέβαια απαραίτητα κακό, με τη λογική ότι διαβάζεις ένα υπερηρωικό κόμικ χωρίς να έχεις πολλές απαιτήσεις, αλλά, προσωπικά τουλάχιστον, περίμενα κάτι παραπάνω από τον συγγραφέα, ο οποίος αποδεδειγμένα μπορεί να το δώσει, με τρανταχτό παράδειγμα στο Astro City. Ειδικά οι διάλογοι του είναι αναίτια μακροσκελείς και κουραστικοί, πράγμα που τουλάχιστον διορθώνεται όταν, λόγω φόρτου εργασίας, φέρνει τον Roger Stern στον τίτλο για να γράφει το σενάριο, κρατώντας για τον εαυτό του (μαζί με τον Stern) τον ρόλο του Co-Plotter. Με λίγα λόγια, κάποια arcs ενδιαφέροντα, κάποια απλά κακά, και ενασχόληση με κάποια θέματα, όπως τον αλκοολισμό της Danvers, τα οποία με λίγη προσοχή θα μπορούσαν να αποδώσουν ενδιαφέροντα τεύχη, αλλά πιασμένα επιδερμικά και χωρίς να εξελιχθούν όπως έπρεπε, να αποδίδονται με τρόπο κουραστικό, επαναλαμβανόμενο και απολύτως επιφανειακό. Τη συντριπτική πλειοψηφία των τευχών την έχει σχεδιάσει ο Sean Chen, ανερχόμενος τότε καλλιτέχνης, και κάνει αρκετά καλή δουλειά, φανταχτερή πολύ μεν, αλλά χωρίς πολύ ουσία πίσω από τον εντυπωσιασμό. Χρησιμοποιεί συνέχεια μεγάλα καρέ, πολλά μονοσέλιδα και δισέλιδα splash, κάνοντας έτσι αρκετά εντυπωσιακό τον τίτλο, αλλά μετά από ένα σημείο, και στις πιο "ήσυχες" στιγμές του κόμικ, καταλαβαίνεις ότι δεν αποδίδει καλά τις συγκινητικές σκηνές του σεναρίου και φαίνεται σαν να περιμένει, πώς και πως, πότε θα περάσει σε σκηνή μάχης για να βάλει τον Iron Man να κάνει ακροβατικά αποφεύγοντας 15 πυραύλους ταυτόχρονα. Προφανώς, και συνολικά, και το είδος αλλά και τη συντριπτική πλειοψηφία του σεναρίου, την εξυπηρετεί άψογα, αλλά δεν κάνει το κάτι παραπάνω που θα μπορούσε να τον ξεχωρίσει από τους πολλούς. Πολύ 90s δηλαδή στο σχέδιο του, και ίσως αυτό αποτυπώνεται στη καριέρα του, η οποία εκτός από ένα αντίστοιχο run στον Wolverine και κάποιες σειρές στην τότε Valiant, δεν κατάφερε να παραμείνει στα πρώτα ονόματα. Από τον τίτλο πέρασαν και άλλοι σχεδιαστές, για λίγα τεύχη, με προσωπικά αγαπημένα αυτά του Patrick Zircher, με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια και στο storytelling, και λιγότερο στον εντυπωσιασμό. Προσωπικά ζορίστηκα να το τελειώσω, ήταν και πάνω από 1000 σελίδες. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι κακό, αλλά πλέον, ζητάω και κάτι παραπάνω από τα υπερηρωικά μου, πέρα από υποτυπώδη σενάρια και ατελείωτο μπαμ-μπουμ. Αν διάβαζα πιθανόν κάποια ή κάποια arcs μόνα τους, π.χ. σε κάποιο trade, θα έφευγε γρήγορα και θα ξεχνιόταν εξίσου γρήγορα. Αλλά τόσες πολλές σελίδες με κούρασαν. Να αναφέρω και εδώ, εγκυκλοπαιδικά, ότι το καινούριο σχέδιο της στολής, είναι του Alex Ross, από μια παλιότερη πρόταση που είχε κάνει (μαζί με τον Busiek) στη Marvel, αλλά δεν είχε γίνει τότε δεκτή.
  10. Το 1998, με αφορμή την συμπλήρωση των 50 χρόνων της συμφωνίας που υπογράφτηκε το 1948 μεταξύ του Walt Disney και του Dan Folke, για την κυκλοφορία των Disney comics στην Δανία, κυκλοφορεί ένα επετειακό σκληρόδετο άλμπουμ, 48 σελίδων, διαστάσεων 16.5 x 24.0, με τίτλο: "It all started with a mouse - Disney & Egmont 50 years". Το άλμπουμ περιλαμβάνει μια 25σέλιδη ιστορία για το πως επιτεύχθηκε η συμφωνία μεταξύ των δυο εταιρειών, της Disney και της Egmont... Πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις εκδόσεις της Egmont, το επικείμενο συμβόλαιο, καθώς και ένα CD και τους στίχους ενός τραγουδιού, για τον Ντόναλντ!!! "Much more than just Donald Duck" Τα άλμπουμ ήταν αριθμημένα και αν κρίνω από το νούμερο που έχει το αντίτυπο μου, μάλλον πρέπει να κυκλοφορήσαν πολλά. Σχετικα link: inducks.org - dba.dk
  11. Μια από τις πρώτες ενδελεχείς μελέτες που έγιναν πάνω στα λαϊκά (παραλογοτεχνικά) αναγνώσματα και στα κόμικς, που εκδόθηκαν στην Ελλάδα από τις απαρχές της τυπογραφίας στη χώρα μας (ο συγγραφέας τοποθετεί την έναρξη της μελέτης του στο μακρινό 1598) έως και τη χρονολογία έκδοσης του βιβλίου (1998). Ο συγγραφέας του βιβλίου, Κυριάκος Κάσσης, έχει ασχοληθεί εκτατεμένως με τη λαογραφική παράδοση της χώρας μας και έχει εκδώσει και άλλα βιβλία σχετικά με το θέμα. Αποσαφηνίζω από την αρχή, ότι αυτή η παρουσίαση βασίζεται πάνω στην έκδοση του 1998, η οποία αποτελεί μια ανεπτυγμένη και εμπλουτισμένη έκδοση ενός βιβλίου που εκδόθηκε το 1984, το οποίο όμως δεν το έχω και δεν μπορώ να κρίνω τις διαφορές που ίσως έχει με την έκδοση την οποία παρουσιάζω. Μετά από μια σύντομη εισαγωγή, όπου ο συγγραφέας εξηγεί τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία έκανε τους όποιους διαχωρισμούς στις διάφορες κατηγορίες, ξεκινά μια εκτεταμένη ιστορική αναδρομή για κάθε κατηγορία ξεχωριστά, χωρίζοντας τη μελέτη του σε τρεις μεγάλες ενότητες: Παραλογοτεχνία, Εικονογραφημένα (Κόμικς) και Μελέτη του Ελληνικού Λαϊκού Μυθιστορήματος, των Κόμικς και της Παραλογοτεχνίας στην Ελλάδα. Από αυτές τις τρεις ενότητες, το μεγαλύτερο σε έκταση χώρο καταλαμβάνει με διαφορά η πρώτη, αφού ο Κάσσης παρουσιάζει και εξετάζει κάθε κατηγορία ξεχωριστά, ενώ αντίθετα αφιερώνει πολύ λιγότερο χώρο στα κόμικς και ελαφρώς λιγότερο στο τρίτο κεφάλαιο, όπου παρουσιάζει και τις προσωπικές του απόψεις σχετικά με την ανάγνωση λαϊκών αναγνωσμάτων και κόμικς. Σε κάθε περίπτωση, το συγγραφικό ύφος απέχει πολύ από εκείνο μιας επιστημονικής μελέτης, αντιθέτως μάλλον προσεγγίζει υπερβολικά το ύφος του προφορικού λόγου με μια διάθεση διδακτισμού σε αρκετά σημεία. Εντούτοις, παρέχονται πολλές χρήσιμες πληροφορίες και εντυπωσιάζει το ότι ο Κάσσης πιάνει το νήμα της αφήγησης από τα πάρα πολύ παλιά χρόνια, θεωρώντας τις επιφυλλίδες πρόδρομο των λαϊκών αναγνωσμάτων και κατ'επέκταση των κόμικς, Η συγκεκριμένη ιστορική αναδρομή καταλαμβάνει το μισό περίπου βιβλίο. Το δεύτερο μέρος του βιβλίου, που καταλαμβάνει και το υπόλοιπο μισό είναι μια αλφαβητική παρουσίαση των εντύπων που δημοσίευσαν ιστορίες παραλογοτεχνίας και κόμικς. Σε κάθε περίπτωση, κάθε καταχώρηση συνοδεύεται από βασικές πληροφορίες (διαστάσεις, αριθμός σελίδων κτλ) σε συνοπτική και κωδικοποιημένη μορφή, ενώ αναφέρεται και ο αριθμός διαπιστωμένων τευχών, τα οποία ήταν γνωστά τότε στο συγγραφέα. Επίσης, υπάρχει και η σπανιότητα του εντύπου, σύμφωνα με το συγγραφέα, αλλά και μια σύντομη παρουσίαση του τίτλου, διανθισμένη ορισμένες φορές με επιπλέον πληροφορίες ή / και με την άποψη του συγγραφέα. Τέλος, υπάρχουν και ενδεικτικά εξώφυλλα για τους περισσότερους τίτλους, που αναφέρονται στο βιβλίο. Αυτό το δεύτερο τμήμα της μελέτης, ήταν που κατέστησε το βιβλίο πολύτιμα βοήθημα για τους συλλέκτες / αναγνώστες / μελετητές / μανιακούς (διαλέξτε ό,τι θέλετε) των ελληνικών κόμικς σε μια εποχή, πριν από την ευρεία διάδοση του ίντερνετ, τότε που οι πληροφορίες, και μάλιστα οι εξειδικευμένες, ήταν δυσεύρετες και πολύτιμες, Παρόλο που αναμφισβήτητα το βιβλίο περιέχει πολλά λάθη και πολλές ελλείψεις, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ο Κάσσης συγκέντρωσε, πρώτος ίσως και πιθανόν χωρίς κάποια βοήθεια, έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών, οι οποίες απαιτούσαν επιτόπια διασταύρωση (πρόσβαση σε συλλογές), όταν αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αφού ακόμα και οι μετακινήσεις ήταν σαφώς δυσκολότερες από σήμερα. Επιπλέον, είναι αξιοθαύμαστη η τόλμη του Κάσση να γράψει την άποψή του για ορισμένα από αυτά τα αναγνώσματα (τα οποία δεν παίρνω και όρκο ότι τα έχει διαβάσει όλα), αν και κάποιες φορές η γνώμη του είναι υπερβολική, άκρως υποκειμενική ή και σαφώς λανθασμένη. Σημασία έχει όμως ότι την έγραψε, ότι κάποιες φορές είναι εύστοχη και σε κάθε περίπτωση είναι ένας πολύτιμος καθρέφτης μιας άλλης, ίσως, εποχής. Για όλους αυτούς τους λόγους, το βιβλίο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε με το δέοντα σεβασμό αλλά και με τη δέουσα κριτική διάθεση. Πλέον, πολλές από τις πληροφορίες είναι δωρεάν διαθέσιμες σε διάφορα φόρουμ, εμπλουτισμένες και διορθωμένες. Το βιβλίο, όμως, δεν χάνει την αξία του, ως μια πρωτοποριακή μελέτη πάνω σε ένα θέμα, που πολλοί στη χώρα μας περιφρονούσαν έως τότε: μη θεωρείτε ότι το 1998 είναι από άποψη νοοτροπίας τόσο κοντά μας, όσο νομίζετε, τα έντυπα που κυκλοφορούσαν τότε στην Ελλάδα και έπαιρναν τα κόμικς και τα λαϊκά αναγνώσματα στα σοβαρά ήταν ελάχιστα, όσοι δε τα μελετούσαν ήταν πραγματικά πολύ λιγότεροι από ό,τι σήμερα. Το βιβλίο κυκλοφορεί ακόμη και σήμερα σε μια αλμυρή, η αλήθεια είναι, τιμή. Η έκδοση είναι με μαλακό εξώφυλλο και γυαλιστερό χαρτί και πολύ ωραία εκτύπωση, αλλά με αδύναμη βιβλιοδεσία, η οποία καθιστά το βιβλίο ευάλωτο. Δύο παρατηρήσεις πριν το τέλος: - Ο Κάσσης δεν υπήρξε μόνο μελετητής, αλλά και συγγραφέας / σχεδιαστής κόμικς, αφού ένα κόμικ του, οι "Μανιάτες Πειρατές" δημοσιεύθηκε σε συνέχειες σε ορισμένα (ή όλα, δεν ξέρω) τεύχη του θρυλικού περιοδικού "Σκαθάρι" και από όσο ξέρω δεν αναδημοσιεύθηκε ποτέ πουθενά, ούτε στο "Σκορπιό", που γενικά δημοσίευσε τα ίδια κόμικς με το "Σκαθάρι". Εάν κάποιος ξέρει λεπτομέρειες,ας μας διαφωτίσει, ενώ και μια παρουσίαση του ίδιου του περιοδικού, δεν μας χαλούσε καθόλου. - Με το ίδιο θέμα έχει ασχοληθεί και Χανός σε μια πολύ πιο εκτεταμένη, πολύτομη μελέτη του, την οποία όμως δεν έχω για να μπορέσω να τη συγκρίνω με εκείνη του Κάσση. Κατόπιν επικοινωνίας με ειδήμονα του χώρου (@Dr Paingiver), πάντως, πληροφορήθηκα ότι η έκδοση του Χανού κυκλοφόρησε μάλλον το 1987, άρα έπεται από την πρώτη έκδοση του Κάσση. Και πάλι, θα αφήσω τους πιο ειδικούς από εμένα να μιλήσουν. Ζητώ συγγνώμη για το σκανάρισμα του οπισθόφυλλου, αλλά το βιβλίο μου είναι πλέον σε μέτρια κατάσταση
×
×
  • Create New...