Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1997'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Νέα Υόρκη, το Μεγάλο Μήλο, ο Παγκόσμιο Χωνευτήρι, η Πόλη των Έντεκα Χιλιάδων Επτακοσίων Ταξί. Ένα από αυτά, ανήκει στον Joe Telenko. Για την ακρίβεια, είναι στο όνομα της συζύγου του, της Martha. Οι δυο τους είναι ένα δυστυχισμένο ζευγάρι. Οι μέρες του έρωτα (αν υπήρξε ποτέ) έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ο καθένας ζει μέσα στην μιζέρια του: ο Telenko στον φόβο μιας επικείμενης καρδιακής προσβολής και η Martha καρφωμένη στο αναπηρικό της καρότσι. Γύρω από αυτούς, με την συμμετοχή κι άλλων «άσχημων» χαρακτήρων, θα χτιστεί μια αιματηρή ιστορία μίσους και εκδίκησης... Το Lethal Lullaby (Berceuse Assassine στο πρωτότυπο) είναι ένα τρίτομο κόμικ των Philippe Tome και Ralph Meyer, που κυκλοφόρησε μεταξύ 1997 και 2002 από την Dargaud. Στα αγγλικά μπορείτε να το βρείτε μόνο σε ηλεκτρονική μορφή, καθότι μεταφράστηκε το 2016 από την Europe Comics. Ο Tome γράφει ένα εξαιρετικό νουάρ κόμικ. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι, βασικότατο στοιχείο που πρέπει να έχουν τα έργα του είδους. Η πλοκή, ακριβώς λόγω της αληθοφάνειας των χαρακτήρων, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Επιπλέον, ο Tome σπάει την ιστορία σε κομμάτια, ένα για κάθε άλμπουμ. Το πρώτο ανήκει στον Telenko, το δεύτερο στην Martha και το τρίτο σε ένα πρόσωπο, ίσως το μόνο συμπαθές, που καλύτερα να μην αποκαλύψω. Αυτή η παζλοποίηση της πλοκής εξιτάρει ακόμη περισσότερο τον αναγνώστη και δίνει στην ευκαιρία για καλύτερη exposition. Η δε ατμόσφαιρα είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, μια από τις πιο ζοφερές που έχω συναντήσει σε κόμικ του είδους. Και κάπου εδώ υπεισέρχεται η δουλειά του Meyer. Ο Meyer συγκαταλέγεται στους κορυφαίους σύγχρονους σχεδιαστές των BD, άξιος συνεχιστής των Jean Giraud, François Schuiten, François Boucq και των άλλων «ρεαλιστών». Το Lethal Lullaby αποτελεί την πρώτη του επαγγελματική δουλειά, γεγονός εντυπωσιακό κι ας είναι το σκίτσο του ανώριμο σε σχέση με μεταγενέστερες δουλειές του. Η επιρροή από τους Giraud και Boucq είναι εμφανής, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με αντιγραφή. Εν προκειμένω, ωστόσο, το δυνατό χαρτί του Meyer είναι ο χρωματισμός. Η σέπια χαρίζει, όχι μια αίσθηση νοσταλγίας όπως την έχουμε συνηθίσει, αλλά μια σαπίλα ταιριαστή στην γκρίζα πόλη της Νέας Υόρκης και τις άδειες καρδιές των αντιηρώων, και σπάει μόνο από κίτρινες λεπτομέρειες: το ταξί του Telenko, το καροτσάκι της Martha, οι σειρήνες ενός περιπολικού, ένα μπαλόνι... Το προτείνω με κλειστά μάτια.
  2. Ο Mike Richardson, μετέπειτα ιδρυτής - εκδότης της Dark Horse, δημιούργησε τη Μάσκα το 1982. Ακολούθησαν διάφορες εκδόσεις σε μία εντελώς αδιάφορη περίοδο για αυτό το franchise. Τα ξεχάσαμε όλα (ευτυχώς) και ο χαρακτήρας ουσιαστικά επαναδημιουργήθηκε με την ταινία The Mask (1994) IMDB με τον Jim Carrey σε one-man-show να προσφέρει έναν από τους καλύτερους ρόλους στην καριέρα του. Η ιστορία της ταινίας συνεχίστηκε στη σειρά κινουμένων σχεδίων The Mask: Animated Series (1995-1997) IMDB - Wikipedia η οποία είχε προβληθεί και Ελλάδα από το κανάλι Star. Βασισμένο στη σειρά κινουμένων σχεδίων, κυκλοφόρησε και η σειρά κόμικ Adventures of the Mask (1996) Fandom - Comics.org με συγγραφεά τον Michael Eury και σχέδια από Neil Vokes, Dev Madan και Marc Campos. H Modern Times δεν άργησε καθόλου και Ιούνιο 1997 ξεκίνησε τη σειρά κόμικ στα Ελληνικά με τίτλο "H MASKA" αρχικά και στη συνέχεια σκέτο "MASK". Συνολικά είχαμε 11 τεύχη, με το πρώτο να είναι "διπλό" στις 52 σελίδες και τα υπόλοιπα "μονά" στις 36 σελίδες. Οι διαστάσεις είναι περίπου 16cm x 25cm με τα χιλιοστά να αλλάζουν από τεύχος σε τεύχος, όπως και ο τύπος του χαρτιού. Η μετάφραση των τευχών έγινε από την Τατιάνα Γαλατούλα και τη Βάσω Αμβραζή. Ακολούθησε και η κυκλοφορία τριών τόμων που περιλάμβαναν όλα τα τεύχη. Να ευχαριστήσω τον GreekComicFan που μου έστειλε καθαρισμένα εξώφυλλα τα για τεύχη #7 έως #11. Τα εξώφυλλα των τόμων τα βρήκα στο διαδίκτυο. Είναι ένας από τους τίτλους που ολοκλήρωσε η Modern Times και με μοναδικές ιδιαιτερότητες α) την ένωση των δύο πρώτων τευχών σε ένα τεύχος και β) την αλλαγή στη σειρά των δύο τελευταίων τευχών. Αναλυτικά: Η MASKA #1 από Adventures of the Mask #1 και #2 Η MASKA #2 από Adventures of the Mask #3 MASK #3 από Adventures of the Mask #4 [......] MASK #9 από Adventures of the Mask #10 MASK #10 από Adventures of the Mask #12 MASK #11 από Adventures of the Mask #11 Το μόνο που λείπει από αυτή την έκδοση είναι το εξώφυλλο και η πρώτη σελίδα από το Adventures of the Mask #2. Μπορείτε να τα δείτε εδώ! Πολύ αγαπημένος τίτλος και αξίζει να τον διαβάσετε και στα Αγγλικά και στα Ελληνικά επειδή τα αστεία αλλάζουν στη μετάφραση. Κάθε φορά που ο Στάνλεϊ Ίπκις βάζει τη Μάσκα αλλάζει σε έναν χαρακτήρα που ούτε ο ίδιος δε μπορεί να ελέγξει ή να σταματήσει από το να κοροϊδεύει τους πάντες και τα πάντα. Τη δουλειά του υπερήρωα θα επιλέξει να την κάνει μόνο κάποιες φορές και αυτό θα είναι αποκλειστικά για τη δική του πλάκα.
  3. Είναι βράδυ Χριστουγέννων και οι άντρες της οικογένειας Poliveau (παππούς, μπαμπάς και γιος) τρέχουν μέσα στο χιόνι. Έχουν αργήσει στο ρεβεγιόν στο σπίτι των Dutaret και τα Τάγματα Χαράς περιπολούν διαρκώς τους δρόμους. Γιατί στην χώρα αυτή, κάθε μέρα είναι Χριστούγεννα και οι πολίτες είναι δια νόμου υποχρεωμένοι να ανταλλάσσουν δώρα, να τρώνε γαλοπούλα και να διασκεδάζουν. Υπάρχουν, όμως, πολλοί που προσπαθούν να αντισταθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, στο καθεστώς του ημίτρελου Προέδρου... Ο Tronchet είναι ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους χιουμορίστες που συστήθηκαν τη δεκαετία του '80 και το Joylandia (Houppeland στο πρωτότυπο), που λίγο έλειψε να τιμηθεί με το Βραβείο Καλύτερου Άλμπουμ στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ, συγκαταλέγεται στα καλύτερα κόμικς του. Στα γαλλικά κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ, από την Dupuis, το 1997 και το 1998. Στα αγγλικά μεταφράστηκε από την Europe Comics, σε ηλεκτρονική μορφή φυσικά, το 2018. Για πολλούς τα Χριστούγεννα (με εξαίρεση τα φετινά ) είναι η πιο γιορτινή και χαρούμενη περίοδος του χρόνου, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τους κατοίκους της Joylandia. Στους κατάφωτους δρόμους κυκλοφορούν αγιοβασίληδες με αυτόματα και πίσω από ένα λαμπρό έλατο μπορεί να κρύβεται ένας καταδότης με χαμογελαστό πρόσωπο. Ο Tronchet καταφέρνει με πρωτότυπο τρόπο να συνδυάζει το χιούμορ με την δυστοπία. Γιατί ναι μεν υπάρχουν πολλές στιγμές γέλιου, ιδιαίτερα στο πρώτο μισό, αλλά δε λείπουν και οι μηχανορραφίες που καταλήγουν με κάποιο πτώμα, διάτρητο από σφαίρες. Ο Tronchet σχολιάζει δηκτικά μια πλειάδα προβλημάτων της σύγχρονης κοινωνίας, όπως ο καταναλωτισμός, οι πάσης φύσεως δικτατορίες (ιδιαίτερα οι κεκαλυμμένες) και η ποδηγέτηση των ΜΜΕ. Το σχέδιο θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως ένα μείγμα Tardi και Μαρουλάκη () είναι ατημέλητο, απολύτως ταιριαστό στο «χαζοβιόλικο» σενάριο. Που προς το τέλος μπορεί να φανεί λίγο cheesy σε αρκετούς, αλλά αυτό δεν αναιρεί το πόσο διασκεδαστικό και εύκολο ανάγνωσμα είναι. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.
  4. Όπως όλοι γνωρίζουμε, κάποια στιγμή, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 κάποιοι δυσαρεστημένοι με το σύστημα της βιομηχανίας των κόμικς αποφάσισαν να ιδρύσουν μια νέα εταιρεία, προκειμένου να εκδίδουν τα έργα τους χωρίς να παραχωρούν τα δικαιώματα στην εταιρεία, όπως ήταν η συνήθης πρακτική σε όλες τις μεγάλες εταιρείες του χώρου στις ΗΠΑ. Και εγένετο Image Comics.... Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Εκείνη την εποχή, χωρίς Ίντερνετ και ουσιαστική πληροφόρηση, ελάχιστα γνωρίζανε οι περισσότεροι για όλα αυτά. Εγώ δεν ήμουν ένας από αυτούς, που τα γνώριζαν αυτά και εξεπλάγην όταν κάπου αρχές καλοκαιριού του 1997, αν θυμάμαι καλά, είδα στα περίπτερα το 2ο τεύχος ενός νέου περιοδικού με τίτλο "Cyber Force" , το οποίο είχε στο εξώφυλλο την περίεργη λέξη "Image". Αυτός, λοιπόν, ήταν ο πρώτος τίτλος της νεοσύστατης εταιρείας, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά, προλαβαίνοντας για ένα χρόνο τη ναυαρχίδα των εκδόσεών της, τον Spawn. Η ιστορία αφορά σε μια ομάδα μεταλλαγμένων, η οποία μάχεται εναντίον μια εγκληματικής οργάνωσης, η οποία θέλει να καταλάβει τον κόσμο. Η σειρά ήταν δημιουργία του εξαιρετικού σχεδιαστή Marc Silvestri σε σενάριο του αδερφού του, Eric. Στις ΗΠΑ ξεκίνησε ως μίνι σειρά το 1992 πριν γίνει ongoing, σε έκδοση της εταιρείας του Silvestri, Top Cow, η οποία συνεργαζόταν με την Image, Αυτήν ακριβώς τη μίνι σειρά έφερε στην Ελλάδα η Delta Graph, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει τη δεύτερη περίοδο του MAD και εξέδωσε και τα τέσσερα τεύχη, ολοκληρώνοντας τουλάχιστον την ιστορία. Μην περιμένετε κάτι σπουδαίο από άποψη σεναρίου, είναι απολύτως τετριμμένο. Τη σώζει το εντυπωσιακό σχέδιο του Marc Silvestri, ο οποίος είναι εδώ στα καλύτερά του. Η έκδοση της Delta Graph, ήταν εξαιρετική, σε πολύ καλό χαρτί, εξαιρετικά χρώματα και σωστή μετάφραση. Στο editorial του πρώτου τεύχους, ο εκδότης υποσχέθηκε και άλλους τίτλους, τους οποίους δυστυχώς δεν είδαμε ποτέ. Ήταν όμως μια μικρή, έστω, ένδειξη, ότι κάτι είχε αρχίσει να κινείται στο χώρο των ελληνικών κόμικς. Ακόμα κι αυτά τα τεύχη δεν είναι πλέον εύκολο να βρεθούν, με το #4 να είναι σαφώς δυσκολότερο των υπολοίπων. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά)
  5. To Crimson Empire είναι μια σειρά που μας δίνει την οπτική της Αυτοκρατορίας στο σύμπαν του Star Wars. Πιο συγκεκριμένα του Kir Kanos, τελευταίο επιζών μέλος της Imperial Guard, του επίλεκτου δηλαδή και κοκκινοφορεμένου σώματος σωματοφυλάκων του Emperor Palpatine. Ως πιστός στον εκλιπόντα αυτοκράτορα, ξεκινάει έναν αγώνα να βρει τους υπεύθυνους για τον θάνατο του, τόσο στη πλευρά των επαναστατών όσο και σε αυτή των καταλοίπων της Αυτοκρατορίας. Στην πορεία αυτής του της πορείας, γνωρίζει και ερωτεύεται την επικεφαλής ενός rebel cell, μαθαίνει ποιος πραγματικά πρόδωσε τον Palpatine, εμπλέκεται στα πολιτικά παιχνίδια των διαδόχων του Αυτοκράτορα και εν τέλει (τι πρωτότυπο!) σώζει τον Γαλαξία από ολοκληρωτική καταστροφή και φέρνει την ειρήνη μεταξύ Αυτοκρατορίας και επαναστατών. Άλλη μία από τις πολλές mini-series που κυκλοφόρησε η Dark Horse στο σύμπαν που μας έδωσε ο George Lucas. Τo Crimson Empire αποτελείται από 3 ξεχωριστά mini-series των 6 τευχών το καθένα (Crimson Empire, Crimson Empire II: Council of Blood, Crimson Empire III : Empire Lost) και κυκλοφόρησαν το 1997,1998 και 2011 αντίστοιχα. Κυκλοφόρησαν 3 trades και στο τέλος συγκεντρώθηκαν όλα μαζί σε ένα HC με το όνομα The Crimson Empire Saga. Το κόμικ έχει όλα τα καλά και όλα τα κακά που είχαν τα Star Wars comics της Dark Horse. Είχαν δηλαδή, κατά βάση, καλούς δημιουργούς και καλές ιστορίες οι οποίες όμως είναι βαθύτατα επηρεασμένες (έως αντιγράφουν) τις ταινίες. Οι συγγραφείς φτιάχνουν μια ωραία ιστορία με μέτριους κακούς. Το σχέδιο είναι σε υψηλά επίπεδα, καλοί χρωματισμοί γενικά και εν γένει μια αξιοπρεπής δουλειά. Κάποιος που δεν έχει διαβάσει πολλά Star Wars comics θα περάσει καλά.
  6. Διάστημα Κυκλοφορίας: Ιούλιος 1997/Απρίλιος 1998 Υλικό των Τευχών: The Incredible Hulk v1 377, 379, 381-387 (January/November 1991) Το αναμφισβήτητα πιο σημαντικό run δημιουργού στους διάφορους τίτλους του Hulk, είναι αυτό του Πίτερ Ντέιβιντ, ο οποίος καθόριζε την τύχη του χαρακτήρα επί 11 συναπτά έτη, από τον Φεβρουάριο του 1987 μέχρι και τον Απρίλιο του 1998. Από αυτά, είχαμε την τύχη να δούμε στην χώρα μας τα πρώτα πέντε χρόνια, με την πλειοψηφία του υλικού αυτών των χρόνων να καλύπτεται από 3 εκδότες, τον Καμπανά (που έχει την μερίδα του Λέοντος) που εξέδιδε τις περιπέτειες του ως δευτερεύουσες ιστορίες στο Σπάιντερ-Μαν, την Μαμούθ που συνέχισε από εκεί που σταμάτησε ο Καμπανάς βάζοντας τις ιστορίες μέσα στον Άνθρωπο Αράχνη και την Modern Times, που έβγαλε την παρούσα έκδοση. Σκανς δικά μου και της GST. Έκδοση που κάλυψε την αρχή της πιο σημαντικής περιόδου αυτής της εντεκάχρονης πορείας κατά την γνώμη μου, ξεκινώντας με την κατάληξη της συγχώνευσης των τριών προσωπικοτήτων του Χαλκ (ιστορία που είχε βγει και από την Μαμούθ) και συνεχίζοντας με την συνεργασία του χαρακτήρα με την μυστηριώδη ομάδα που ακούει στο όνομα Πάνθεον, την αρχή της οποίας επίσης είχε δημοσιεύσει και η Μαμούθ. Ο εκδότης ξεκίνησε με ένα διπλό τεύχος, συνέχισε με μονά τεύχη (μια ιστορία ανά τεύχος δηλαδή) μέχρι και το τεύχος 6, και έκλεισε τον τίτλο με ακόμα ένα διπλό τεύχος. Στην πορεία, παρέβλεψε δύο τεύχη της Αμερικάνικης έκδοσης που όμως ήταν fillers και δεν μετράνε ιδιαίτερα. Είχαν δημοσιευτεί από την Μαμούθ πάντως. Ο Πίτερ Ντέιβιντ εδώ είναι σε μεγάλη φόρμα, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τις νέες δυνατότητες που του δίνει η νέα κατάσταση του χαρακτήρα, αλλάζοντας ταυτόχρονα και την δυναμική των σχέσεων του με το υποστηρικτικό καστ. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Πράσινου Γίγαντα (που κατά καιρούς φλέρταρε και με άλλους χρωματισμούς), ο χαρακτήρας παύει να μαστίζεται από την άμυαλη προσωπικότητα για πάνω από ένα δευτερόλεπτο και ο κόσμος - και οι δυνατότητες - ανοίγονται μπροστά του, κάτι που ήταν μια σημαντική πνοή για τον τίτλο. Φυσικά αυτό έφερε και νέους κινδύνους και προβληματισμούς, αλλά σε αυτή την περίοδο, μας επιτράπηκε να διαπιστώσουμε πως οι τίτλοι του Χαλκ δεν χρειάζεται να είναι μόνο ένα πράγμα. Το ιδιαίτερο χιούμορ του Ντέιβιντ επίσης, εκδηλώνεται περισσότερο, παρουσιάζοντας μια άλλη πλευρά του Μπρους Μπάνερ/Χαλκ, ένα άτομο που παρουσιάζονταν ως άκρος σοβαρός και κρυόμπλαστρος μέχρι πρότινος, αλλά με τα δεσμά του άγχους να έχουν αποτιναχτεί, επιτρέπει στον εαυτό του να χαλαρώσει, μια πλευρά που ούτε η προσωπικότητα του Κύριου Φίξιτ δεν είχε καλύψει πλήρως. Όσο για τον Ντέιλ Κέον, σε κάθε τεύχος γίνεται και καλύτερος και η συμβολή του ήταν σημαντική στο να γίνει ο τίτλος επιτυχία. Προσωπικά θεωρώ αυτή την περίοδο του σχεδίου του (αλλά και του The Pitt που έβγαλε στην Image όταν αποχώρησε από την Μάρβελ) την πιο δυναμική, μιας και οι μεταγενέστερες δουλειές του, αν και σίγουρα είναι πιο άρτιες τεχνικά, φαντάζουν στα μάτια μου και πιο συγκρατημένες. Ήταν κρίμα που δεν υπήρχε συνέχεια, μιας και ο εκδότης διατηρούσε ένα μοτίβο περιορισμένου αριθμού τευχών για τις σειρές που εξέδιδε. Και δυστυχώς, κανένας άλλος εκδότης δεν έπιασε να συνεχίσει από εκεί που τα παράτησε η Modern Times. Για εμένα πάντως αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τίτλους που έβγαλαν.
×
×
  • Create New...