Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1996'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Τα κόμικς επικοινωνούν με όλες τις τέχνες, δανείζονται στοιχεία από αυτές και δανείζουν επίσης. Το Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ επιχείρησε να προάγει αυτή τη συνομιλία μεταξύ των τεχνών τοποθετώντας τα κόμικς στο επίκεντρο. Το πέτυχε για 14 φορές. Διεκόπη απότομα το 2012. Ολοι εύχονται μια μέρα, κάποιον Σεπτέμβρη όπως πάντα, να επιστρέψει Τέτοιες μέρες, συνήθως τέλη Σεπτέμβρη, μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι φίλοι των κόμικς («και όχι μόνο» για να θυμηθούμε το πολυφορεμένο μότο που εισήγαγε η Βαβέλ) περίμεναν με ανυπομονησία το ετήσιο Φεστιβάλ Κόμικς. Ηταν το πρώτο φεστιβάλ κόμικς τέτοιου μεγέθους και τέτοιας διάρκειας που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα. Ξεκίνησε το 1996 με τον υπέροχο τίτλο «Τα Γήινα και Φλογερά Χρώματα της Μεσογείου» και καλεσμένους ορισμένους από τους κορυφαίους Ευρωπαίους δημιουργούς: Francesco Tulio Altan, Daniele Brolli, Max Cabanes, Pablo Echaurren, Édika, Vittorio Giardino, Jacques de Loustal, Frank Margerin, Lorenzo Mattotti, Miguelanxo Prado, Philippe Vuillemin. Οι Ελληνες που συμμετείχαν ήταν ή φτασμένοι δημιουργοί ή καλλιτέχνες που μεγαλούργησαν τα επόμενα χρόνια: Διαμαντής Αϊδίνης, Αρκάς, Σπύρος Βερύκιος, Σπύρος Δερβενιώτης, Γιάννης Ιωάννου, Λέανδρος Κοκκόρης, Νίκος Κούρτης, Γιώργος Μπότσος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Φώτης Πεχλιβανίδης, Στάθης, Γιώργος Τραγάκης και οι πρόσφατα χαμένοι Γιάννης Καλαϊτζής και Χρήστος Δημητρίου. Εκείνη τη χρονιά συμπληρώνονταν 15 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του περιοδικού Βαβέλ που συνέβαλε τα μέγιστα στη δημοσιοποίηση και τη διάδοση των κόμικς για ενήλικους στην Ελλάδα και γιορτάζονταν, επίσης σε ολόκληρο τον κόσμο τα «100 χρόνια των Κόμικς» με θεωρούμενη αφετηρία της ένατης τέχνης τη δημιουργία του εμβληματικού «Yellow Kid» από τον Richard Outcault το 1896 στις ΗΠΑ. Τον κατάλογο του φεστιβάλ προλόγιζε ο τότε δήμαρχος Αθηναίων, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ενώ ο Γιώργος Σιούνας εκ μέρους των διοργανωτών έγραφε: «Πάνω απ’ όλα, όμως είναι η γιορτή, το πανηγύρι, το καρναβάλι. Ας αρχίσουν οι χοροί κι ας τους σύρουν οι δημιουργοί κι όσοι μας βοήθησαν σ’ αυτή τη δύσκολη προσπάθεια. Γιατί τα κόμικς είναι συμμετοχή και επαφή, είναι επικοινωνία και γλέντι. Καλώς ήρθατε στο μεγάλο γλέντι των κόμικς!» Από τότε οι άνθρωποι της Βαβέλ, η Νίκη Τζούδα, ο Γιώργος Σιούνας, η Εύη Τζούδα, η Βιβή Φωτοπούλου, η Παυλίνα Καλλίδου και οι φίλοι και συνεργάτες τους είχαν σκοπό να μετατρέπουν κάθε χρόνο, για λίγες αλλά γεμάτες ημέρες, το κέντρο της Αθήνας σε επίκεντρο των τεχνών με τα κόμικς να έχουν την πρώτη θέση, αλλά να μην είναι ποτέ μόνα τους. Γι’ αυτό και αντιμετώπιζαν το φεστιβάλ ως γιορτή. Ούτε ως ακαδημαϊκό συνέδριο, ούτε ως αποστειρωμένη έκθεση σε white cubes, ούτε ως μια συνάντηση των φανατικών των κόμικς και μόνο αυτών. Διαμόρφωναν το πρόγραμμα του φεστιβάλ που κάθε χρόνο μεγάλωνε με εκθέσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές ταινίες, κινούμενα σχέδια, κουκλοθέατρο, performances, εικαστικές δράσεις, workshops, ομιλίες, βιβλιοπαρουσιάσεις κ.α. Πολλοί τους κατηγόρησαν γιατί, λέει, δεν έκαναν ένα αμιγές φεστιβάλ κόμικς αλλά ένα πολυσυλλεκτικό πανηγύρι. Μα αυτός ήταν ο στόχος τους. Και τον πέτυχαν προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Και πάντα με ελεύθερη είσοδο (με εξαίρεση την τελευταία χρονιά που υπήρχε ένα συμβολικό αντίτιμο εισόδου λόγω αυξημένων εξόδων ελέω κρίσης). Ολα αυτά τα χρόνια παρευρέθηκαν στο φεστιβάλ ως καλεσμένοι, παρουσιάζοντας έργα τους και συνομιλώντας με το κοινό κορυφαίοι δημιουργοί κόμικς από ολόκληρο τον κόσμο: ο μετρ της επιστημονικής φαντασίας Moebius, ο Gilbert Shelton, δημιουργός των «Freak Brothers» και εκ των θεμελιωτών των underground κόμικς, ο πατέρας της «Μαφάλντα», Quino, ο εναλλακτικός Kaz, ο καταγραφέας του γιουγκοσλαβικού πολέμου Aleksandar Zograf, ο δημιουργός του «Luther Arkwright», Bryan Talbot, ο Jeff Smith με το «Bone», oι σκοτεινοί Max Andersson και Thomas Ott, ο Peter Kuper και ο Seth Tobocman με τα αντιπολεμικά κόμικς τους, ο Jordi Bernet, σχεδιαστής του «Torpedo», ο Liberatore του «RanXerox», ο Ralf König με το αυτοσαρκαστικό χιούμορ, η Marjane Satrapi με το αυτοβιογραφικό «Persepolis», ο José Muñoz, εκφραστής του σύγχρονου μετανουάρ, ο Brent Anderson που έδωσε μορφή στο «Astro City» του Kurt Busiek και αμέτρητοι ακόμα που έδωσαν το «παρών» στο Γκάζι (με εξαίρεση το 2002 που το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στο Αλσος Στρατού στου Γουδή και το 2012 που έλαβε χώρα στη Διπλάρειο Σχολή). Κοντά σε αυτούς εξέθεσαν έργα τους και παρουσίασαν τις δουλειές τους δεκάδες Ελληνες δημιουργοί, αλλά και πολλές δημιουργικές ομάδες απ’ όλο τον κόσμο όπως η L’ Association, η Ultrapop, το Stripburger κ.α. Στη μνήμη όλων, όσοι επισκέπτονταν τακτικά το φεστιβάλ, δεν μπορεί φυσικά να μην έχει μείνει χαραγμένη η «κατάρα» των ημερών του Σεπτεμβρίου. Σχεδόν κάθε χρόνο, λίγο πριν ή κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ κάτι φοβερό γινόταν: ο μεγάλος σεισμός της Αθήνας το 1999, τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001, ημέρα έναρξης του 6ου φεστιβάλ, καταρρακτώδεις βροχές σχεδόν κάθε χρόνο, διακοπές ρεύματος, όλα τα δεινά μαζί. Αλλά οι άνθρωποι του φεστιβάλ δεν πτοήθηκαν ποτέ. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες και τη στενότητα, που γινόταν ασφυκτική τα τελευταία χρόνια, το φεστιβάλ τα κατάφερε πολύ καλά. Εδειξε στην πράξη πώς μπορεί να διοργανωθεί ένα γεγονός τεράστιας κλίμακας με λίγα μέσα αλλά πολύ μεράκι και πολλή αγάπη από φίλους, γνωστούς και καλλιτέχνες. Εστρωσε, επίσης, τον δρόμο σε άλλα φεστιβάλ που ακολούθησαν και διαδέχτηκαν τη Βαβέλ, έστω και σε άλλο ύφος, με άλλους στόχους και, πιθανώς, με διαφορετική σύνθεση κοινού. Είναι αδιανόητο ότι σήμερα, ένα τόσο επιτυχημένο φεστιβάλ με ζωή 16 ετών δεν υπάρχει πια, πληρώνοντας, όπως τόσα και τόσα πολιτιστικά γεγονότα, το μάρμαρο της ελεεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Ποτέ δεν είναι αργά, όμως, για μια νέα αρχή. Είναι βέβαιο ότι το κοινό, σαφώς πολυπληθέστερο από ό,τι το 1996, θα αγκαλιάσει και πάλι αυτή τη γιορτή και θα γίνει μέρος της όπως και τις 14 προηγούμενες φορές. Οι τίτλοι των 14 φεστιβάλ 1ο: Τα Γήινα και Φλογερά Χρώματα της Μεσογείου (1996) 2ο: Πόλεις (1997) 3ο: Από τη Σιωπή στην Εκρηξη – Ο Ηχος στα Κόμικς (1998) 4ο: Η Μνήμη του Μέλλοντος (1999) 5ο: Χα! (2000) 6ο: Φυγή (2001) 7ο: Το Αλλο Μισό του Ουρανού (2002) 8ο: Μακρινά Ταξίδια (2003) 9ο: System Terror (2004) 10ο: Αόρατοι (2005) 11ο: Ονειρο... Ισως (2006) 12ο: Αστικοί Μύθοι (2007) 13ο: 13 (2009) 14ο: Αντοχή Υλικών (2012) Πηγή
  2. Στις 13 Ιουνίου του 1996, σχεδόν 12 χρόνια μετά την διακοπή της σειράς του Σαμούχου, εμφανίστηκε η Β' περίοδος του MAD στην Ελλάδα, από την Delta Graph. Ένα τεύχος ΟΛΙΚΗΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, και με την απειλή ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΘΑ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ να κοσμεί το εξώφυλλο, απειλή που για τουλάχιστον 2 χρόνια έμοιαζε αληθινή. Η δεύτερη σελίδα του πρώτου τεύχους περιείχε την εξέλιξη του ανθρώπινου γένους σύμφωνα με το κατά MAD ευαγγέλιον σε μια διαφήμιση παρωδία Μεξικάνικων εστιατορίων, και η σελίδα 4 ένα -ας το πούμε editorial - για να μπούμε στο κλίμα. Αυτό το ανάποδο και ειρωνικό ύφος ήταν αρκετό πιστεύω για να δείξει τις διαθέσεις της Ελληνικής ομάδας στον αναγνώστη που δεν είχε ιδέα για το ιστορικό περιοδικό ή την προγενέστερη Ελληνική του έκδοση. Αλλά δεν αρκέστηκαν εκεί. Οι υπεύθυνοι φρόντισαν να διαχωρίσουν την δικιά τους προσπάθεια, εντάσσοντας αρκετό υλικό φτιαγμένο από Έλληνες καλλιτέχνες, καθώς και εξώφυλλα του Μητρόπουλου, υλικό που παρωδούσε την Ελληνική κοινωνία, τους πολιτικούς και την Ελληνική showbiz. Εκεί ήταν και το μεγάλο του πρόβλημα όμως, μιας και το υλικό αυτό ήταν τις περισσότερες φορές αδιάφορο, ή απλώς κακό, αφήνοντας μια αίσθηση ανισότητας. Φήμες μάλιστα ήθελαν τους Αμερικάνους να είναι δυσαρεστημένοι με την προσθήκη Ελληνικού περιεχομένου. Δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο ισχύει, και, σε περίπτωση που ισχύει, κατά πόσο αυτό είχε σχέση με την ποιότητα του παραγόμενου εν Ελλάδι υλικού ή απλά δεν ήταν ικανοποιημένοι με το ότι δεν αγόραζαν αρκετό υλικό από αυτούς, είναι γεγονός όμως πως στα τελευταία τεύχη οι Ελληνικές συνεισφορές σταμάτησαν και στο τεύχος 25 που ήταν το τελευταίο και βγήκε 5 μήνες μετά το 24ο τεύχος, στο σημείωμα που ανέφερε την διακοπή του περιοδικού, ο διευθυντής σύνταξης ανέφερε πως το Αμερικάνικο περιοδικό δεν τους εκφράζει πλέον, κάτι που υποδεικνύει πως υπήρχε τουλάχιστον κάποια είδους ρήξης στις σχέσεις τους. Κάθε τεύχος είχε 48 ασπρόμαυρες σελίδες και 4 έγχρωμες (εξώφυλλα) με τιμή τσάμπα (499 δραχμές) και σχεδόν τσάμπα από το τεύχος 16 και έπειτα (599 δραχμές). Η διακοπή του περιοδικού σήμανε και το τέλος της διετής ενασχόλησης της Delta Graph με τα κόμικς, εταιρίας που η κύρια ασχολία της ήταν περιοδικά που ασχολούνταν με τα videogames, όπως το User και το Gamepro που είχε στον κατάλογο της εκείνη την περίοδο. 1 χρόνο αργότερα, μετονομάστηκε σε Hyperlink Press και δεν ασχολήθηκε ξανά με το ιδίωμα.
  3. Πόσο μακρυά μπορεί να φτάσει κάποιος για να κορεστεί η δίψα του για εκδίκηση;;Την απάντηση μας τι δίνουν οι Garon Tsutsiya(που δυστυχώς έφυγε πρόσφατα τον Γενάρη του 2018) και Nobuaki Minegishi στο πολύ καλό Old Boy που δημοσιεύτηκε από το 1996 μέχρι το 1998 στο περιοδικό Weekly Manga Action.Κυκλοφόρησε αργότερα σε 8 tankōbon(τόμους)που ολοκλήρωναν την ιστορία σε 79 κεφάλαια. 10 χρόνια πριν ένας άντρας ο Shinichi Gotō,χωρίς να γνωρίζει το γιατί και το πώς,απαγάγεται και κλείνεται για όλο αυτό το διάστημα μέσα σε ένα δωμάτιο...Η μοναδική του επαφή με τον έξω κόσμο είναι μία τηλεόραση και οι φωνές των "δεσμοφυλάκων" του... Στα 10 αυτά χρόνια σκλαβιάς ο Shinichi χάνει την αίσθηση του χρόνου,την ταυτότητα του,την ελπίδα να ξαναδεί το φως του ήλιου...Αρχίζει όμως να μεταμορφώνει τον εαυτό του σε κάτι διαφορετικό...Σκληρότερο και δυνατότερο...Και πιο επικίνδυνο... Μία μέρα τον υπνωτίζουν ξανά,και όταν ξυπνάει είναι και πάλι ελεύθερος,χωρίς εξήγηση όπως ακριβώς είχε γίνει και στην απαγωγή του 10 χρόνια πριν...Και ο Shinichi θα προσπαθήσει να μαζέψει τα κομμάτια αυτού που πριν μία δεκαετία ήταν η ζωή του(αρχίζει να δουλεύει σε οικοδομή,γνωρίζει μία γλυκιά κοπελίτσα την Eri που τον βοηθά στην αναζήτηση του,βρίσκει ένα παλιό φίλο που έχει ένα bar),προσπαθώντας να βρει το πώς και το γιατί του την στέρησαν οι απαγωγείς του.Και το κυριότερο ποιος ή ποιοι είναι αυτοί;;;Όταν όμως θα βρει τον υπεύθυνο, ο ρόλος του θύματος και του θύτη ίσως δεν είναι αυτός που φαντάζονταν...Και ένα παιχνίδι μεταξύ γάτας και ποντικιού θα αρχίσει,με πολύ απρόβλεπτες συνέπειες... Έιναι το manga στο οποίο βασίστηκαν τόσο ο κορεάτης σκηνοθέτης Park Chan-wook(στην ταινία του 2003 με τον ίδιο τίτλο που κέρδισε το βραβείο κριτών των φεστιβάλ των Καννών)όσο και ο Spike Lee στο αμερικάνικο remake του 2013 με πρωταγωνιστές τον Josh Brolin &Elisabeth Olsen.Όσοι όμως περιμένουν να διαβάσουν ένα adaptation των ταινιών αυτών σε manga μάλλον λιγάκι θα απογοητευθούν... Η ιστορία του manga επιμένει περισσότερο στη ψυχολογία των χαρακτήρων,στο μυστήριο της φυλάκισης του πρωταγωνιστή και στην προσπάθεια του να το λύσει,και στα κίνητρα που οδήγησαν τον απαγωγέα στο να καταστρέψει τη ζωή ενός "αθώου" φαινομενικά ανθρώπου. Η δράση κυλάει αργά τις περισσότερες φορές(αυτό δεν σημαίνει όμως ότι κάνει κοιλιά),ενώ φυσικά δεν υπάρχουν τόσες σκηνές δράσης ή "ξυλοφορτώματος" που υπήρχαν και στις δύο ταινίες.Αυτό δεν σημαίνει ότι η ιστορία δεν είναι καλή.Από τον πρώτο τόμο η αγωνία τυλίγει τον αναγνώστη και μαζί με τον Shinichi προσπαθεί να βρει τις απαντήσεις που στην αρχή ειδικά φαίνονται να είναι ανεξήγητες... Έχουμε μία πλήρη ανάπτυξη των χαρακτήρων οι οποίοι κάθε άλλο παρά ρηχοί είναι, οι διάλογοι είναι ζωντανοί,λιτοί όπου χρειάζεται έτσι ώστε να μην κουράζουν τον αναγνώστη(άμα το έγραφε κάποιος συγγραφέας στυλ του Bendis θα χρειαζόμασταν τους διπλάσιους τόμους για να ολοκληρωθεί η ιστορία)ενώ το φινάλε της ιστορίας διαφέρει κατά πολύ από εκείνο των ταινιών,και ίσως θεωρηθεί πιο άγευστο για τα δυτικά δεδομένα.Φυσικά αυτό που αποζημιώνει με το παραπάνω τυχών σεναριακές "αδυναμίες" είναι το εκπληκτικό artwork του Nobuaki Minegishi. Σχεδιαστικά άρτιο,με σωστές αναλογίες σωμάτων,εκφραστικότατα πρόσωπα των χαρακτήρων,και λεπτομερέστατα και αληθοφανή background δίνει στην ιστορία μία άλλη δυναμική,ταιριάζοντας απόλυτα με όλη την ατμόσφαιρα.Mου θύμισε επίσης σε πολλά σημεία την δουλειά του Naoki Urasawa(Pluto,20th Century boys και Monster). Το manga εκδόθηκε στην Αμερική από την Dark Horse comics σε 8 τόμους από τον Ιούλιο του 2006 μέχρι τον Οκτώβριο του 2007,και την ίδια χρονιά κέρδισε το βραβείο Eisner για την καλύτερη αμερικάνικη έκδοση διεθνούς υλικού(από Ιαπωνία).Σας προτείνω να ρίξετε μία ματιά στη σειρά αν βρείτε κάποιον από τους τόμους.Για όποιον θέλει να διαβάσει ένα σοβαρό και περισσότερο εκλεπτυσμένο manga.Το κείμενο θα το βρείτε και στο προσωπικό μου blog Comicmaniacs ΕΔΩ
  4. Βρισκόμαστε στο 2012 και εδώ και χρόνια έχει ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ της φασιστικής Ενωμένης Ευρώπης και των συμμάχων Αγγλία-ΗΠΑ. Ένας μισθοφόρος προσπαθεί να πουλήσει ένα μυστικό όπλο, το οποίο θα τελειώσει τον πόλεμο, στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Άγγλοι πρέπει να αποτρέψουν αυτήν την συναλλαγή. Αποφασίζουν να στείλουν την καλύτερη αμερικανίδα στρατιωτίνα, την Bloody Mary. Βοηθός της, ένας άγγλος στρατιωτικός, ο Major. Μία από τις μετριότερες δουλείες (που έχω διαβάσει) από τον Garth Ennis (Hellblazer, Preacher, Punisher κ.α.) , με σχέδιο από τον βετεράνο Carlos Ezquerra ( Judge Dredd, Battlefields, Strontium Dog κ.α.). Το σενάριο είναι κλασικό σενάριο action movie, οι διάλογοι είναι κλισαρισμένοι όσο πάει. Το σχέδιο είναι κλασικός Ezquerra, λίγο παλιομοδίτικο πλέον αλλά επαρκές. Η πρώτη ιστορία κυλάει γρήγορα και τελειώνει αναμενόμενα. Η δεύτερη ιστορία είναι παρατραβηγμένη. Γενικά, τα πάντα είναι "πιο 80s πεθαίνεις", παρόλο που κυκλοφόρησε στα τέλη του 90. Κυκλοφόρησε αρχικά από τη Helix, βραχύβιο imprint της DC, σε 4 τεύχη τα οποία ακολούθησαν άλλα 4 με τον τίτλο Lady Liberty. Αργότερα κυκλοφόρησαν και τα 8 τεύχη σε ένα trade από την Vertigo. Γενικά πρόκειται για ένα εύκολο, άκοπο κόμικ το οποίο το διαβάζεις, το ξεχνάς και δεν το ξαναδιαβάζεις. Έχει κάποια καλά σημεία, αλλά τίποτα πρωτότυπο και τίποτα που να μην έχεις ξαναδεί σε άλλα αντίστοιχα κόμικ.
×
×
  • Create New...