Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1991'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 5 results

  1. Το 1991 και ενώ τα γαλλοβελγικά κόμικς στην Ελλάδα περιορίζονταν ακόμη στα βασικά και απολύτως αναγκαία, η Μαμούθ Κόμιξ κάνει μια τολμηρή για τα δεδομένα της εποχής κίνηση και κυκλοφορεί ένα κόμικ εκείνης της σχολής, το οποίο ήταν μάλλον άγνωστο στη χώρα μας στο ευρύ κοινό και το οποίο νομίζω ότι δεν είχε κυκλοφορήσει πριν στα ελληνικά από καμία άλλη εκδοτική. Οι Περιπέτειες των Μπλέικ και Μόρτιμερ (πρωτότυπος τίτλος: Les Aventures de Blake et Mortimer) είναι ένα από τα πιο φημισμένα και πιο ιστορικά κόμικ της γαλλοβελγικής σχολής, αλλά και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματά της τόσο σε σχεδιαστικό, όσο και σε σεναριακό επίπεδο. Ο δημιουργός της, Edgar P(ierre). Jacobs (1904-1987) υπήρξε μαθητής και συνεργάτης του Hergé (ο οποίος τον απαθανάτισε και στο εξώφυλλο του άλμπουμ "Τα Πούρα του Φαραώ") και ίσως ο καλύτερος εκπρόσωπος τς φημισμένης "καθαρής γραμμής" μετά τον ίδιο τον Hergé. Το πολύ ωραίο και πολύ λεπτομερές σχέδιό του είναι σαφέστατα επηρεασμένο από το δάσκαλό του, σε σημείο που κάποια καρέ μοιάζουν σαν έχουν σχεδιαστεί από τον ίδιο τον Hergé και φυσικά είναι χάρμα οφθαλμών, ιδιαίτερα σε καρέ, που έχουν πολλές λεπτομέρειες, τις οποίες ο Jacobs έχει φιλοτεχνήσει με μεγάλη προσήλωση. Το σενάριο είναι τυπικό της εποχής εκείνης: περιπετειώδες, που φέρνει τους δύο πρωταγωνιστές, τον επιστήμονα Φίλιπ Μόρτιμερ και το λοχαγό Φράνσις Μπλέικ, οι οποίοι τίθενται συνήθως αντιμέτωποι με τον αιώνιο εχθρό τους, τον Συνταγματάρχη Όλρικ. Οι δύο ήρωες είναι Βρετανοί και συνήθως οι περιπέτειες ξεκινάνε στη γενέτειρά τους και μας μεταφέρουν τις περισσότερες φορές σε άλλα μέρη του κόσμου, ακόμη και σε άλλες εποχές. Η σειρά συνδυάζει κατασκοπία, μυστήριο, επιστημονική φαντασία και οι περισσότερες ιστορίες είναι συναρπαστικές, ακολουθώντας φυσικά τις συμβάσεις του είδους. Εντύπωση προκαλεί, τουλάχιστον στις ιστορίες του Jacobs, η σχεδόν παντελής απουσία γυναικών στις ιστορίες: ο κόσμος των Μπλέηκ και Μόρτιμερ είναι αμιγώς ανδροκρατούμενος, κάτι που οι διάδοχοι του Jacobs άλλαξαν στις επόμενες ιστορίες. Τα άλμπουμ της σειράς έχουν λίγο περισσότερες σελίδες από τα συνηθισμένα BD (η "Κίτρινη Σφραγίδα π.χ. έχει 66 σελίδες κόμικ) και ίσως επειδή οι ιστορίες είναι πυκνογραμμένες, με πολύ διάλογο, αλλά και με πολλά καρέ σε κάθε σελίδα, αλλά και επειδή οι υποθέσεις στις περισσότερες ιστορίες είναι αρκετά πολύπλοκες, η συγγραφή και ο σχεδιασμός να έπαιρνε πολύ περισσότερο χρόνο με αποτέλεσμα ο Jacobs να πρόλαβε να δημοσιεύσει μόνο 8 ιστορίες μέσα σε σαράντα χρόνια (αν και πρέπει να επισημανθεί, ότι κάποιες απλωνόντουσαν σε δύο ή και τρεις τόμους) και μάλιστα η τελευταία ιστορία έμεινε ατελείωτη και ολοκληρώθηκε από άλλους μετά το θάνατο του Jacobs. Η Μαμούθ άρχισε να κυκλοφορεί το κόμικ από την τρίτη ιστορία, την "Κίτρινη Σφραγίδα¨, παρακάμπτοντας την πρώτη ιστορία, "Το Μυστικό του Ξιφία", που ήταν μάλιστα και τρίτομη, αλλά και τη δεύτερη, "Το Μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας", που ήταν δίτομη. Υποθέτω, ότι αυτή η επιλογή οφειλόταν στο γεγονός, ότι προτίμησαν να ξεκινήσουν από την πρώτη αυτοτελή ιστορία, προκειμένου να μη δεσμευθούν, εάν η σειρά δεν πήγαινε καλά. Επιπλέον, ο πρώτος τόμος περιείχε και μια τρισέλιδη βιογραφία του Jacobs. Από εκεί και μετά, η Μαμούθ δημοσίευσε τους δύο τόμους από "Το Μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας" και συνέχισε τη δημοσίευση των ιστοριών με τη σωστή σειρά και έφτασε και σε άλμπουμ, που συνέχισαν οι διάδοχοι του Jacobs, φτάνοντας έως το "Τέμενος της Γκοντουάνα", που βγήκε στα ελληνικά το 2010, δύο χρόνια μετά την έκδοσή του στη Γαλλία, αλλά και το οποίο είναι, δυστυχώς, το τελευταίο που έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά έως τώρα. Το "Μυστικό του Ξιφία" δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη στα ελληνικά. Η έκδοση ήταν εντυπωσιακή: περισσότερες σελίδες αναγκαστικά, αλλά και σαφώς μεγαλύτερο μέγεθος από τα υπόλοιπα BD που είχε εκδώσει η Μαμούθ ως τότε. Δυστυχώς, το λέτερινγκ δεν βόλευε πολύ (είπαμε: το κόμικ ήταν πυκνογραμμένο), αλλά ήταν και δύσκολο να χωρέσουν τα πάντα σε τόσο μικρό μέγεθος. Η τιμή, όμως, ήταν μάλλον τσουχτερή (1050 δρχ κόστιζε το πρώτο τεύχος - για να καταλάβετε, το πρώτο τεύχος Τεν Τεν που εξέδωσε η Μαμούθ το 1993, δύο χρόνια μετά, κόστιζε 590 δρχ). Η σειρά δεν είχε σαφή περιοδικότητα, κάποιες χρονιές έβγαιναν δύο τεύχη μέσα σε ένα χρόνο, άλλες φορές υπήρχε διάλειμμα σχεδόν δύο ετών ανάμεσα σε δύο άλμπουμ. Τα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει: 1. Η Κίτρινη Σφραγίδα 2. Το Μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας, 1ος τόμος: Ο Πάπυρος του Μανέθωνος 3. Το Μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας, 2ος ρόμος: Η Αίθουσα του Χόρους 4. Το Αίνιγμα της Ατλαντίδας 5. S.O.S. Μετεωρίτες 6. Η Διαβολική Παγίδα 7. Υπόθεση Περιδέραιο 8. Οι 3 Φόρμουλες του Καθηγητή Σάτο, 1ος τόμος 9. Οι 3 Φόρμουλες του Καθηγητή Σάτο, 2ος τόμος 10. Υπόθεση Φράνσις Μπλέηκ 11. Η Συνωμοσία Βορονόφ 12. Αλλόκοτη Επαφή 13. Οι Σαρκοφάγοι της 6ης Ηπείρου, 1ος τόμος 14. Οι Σαρκοφάγοι της 6ης Ηπείρου, 2ος τόμος 15. Το Τέμενος της Γκοντουάνα Ένα από τα πιο αξιόλογα γαλλοβελγικά κόμικ, που έχουν κυκλοφορήσει στη χώρα μας, κατά τη γνώμη μου και σίγουρα ένα από τα ιστορικότερα, αφού είναι ένα από τα κόμικ, που θεμελίωσαν τη σχολή των BD. Αν σας αρέσει η κλασική και ολίγον παλαιομοδίτικη περιπέτεια, θα το λατρέψετε. Εάν είστε οπαδοί των πολύπλοκων και εκτεταμένων ιστοριών, εδώ θα βρείτε ένα κόμικ για εσάς. Αν θέλετε λεπτομερές σχέδιο, θα σας αρέσει πάρα πολύ. Αν απλά θέλετε να διαβάσετε ένα καλό κόμικ, ψάξτε το. Τα πρώτα τεύχη και ίσως και αρκετά ακόμη είναι εξαντλημένα πλέον και όχι πολύ εύκολο να βρεθούν, νομίζω ότι τα τελευταία κυκλοφορούν ακόμη, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Για όσους θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους με την αγγλική έκδοση, η Cinebook ακολουθεί πολύ στενά τη γαλλική έκδοση και έχει εκδώσει όλα σχεδόν τα άλμπουμ. Τα σκαναρίσματα των εξωφύλλων έγιναν από εμένα, τις εικόνες τις βρήκα από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia (Αγγλικά) bedetheque (Γαλλικά) Το επίσημο σάιτ (Γαλλικά) Εργοβιογραφία του Jacobs (Αγγλικά)
  2. Ο Φανούρης Άπλας είναι ένας μικροσκοπικός το δέμας, αλλά τετραπέρατος και δαιμόνιος ντετέκτιβ, που αναλαμβάνει τις πλέον απίθανες αποστολές, όπως να εκτελωνίσει τρεις κούτες ενός θαυματουργού σαμπουάν, να σώσει ένα πάρτυ συμφιλιώνοντας δύο αντιμαχόμενες εταιρείες κέτερινγκ, να βρει ένα θαυματουργό τυρί και να αποτρέψει την καταστροφή της σιέστας των υπουργών των σπακακοπαραγωγών χωρών. Εάν όλα αυτά σας ακούγονται παλαβά, μην ανησυχείτε, το ίδιο το κόμικ είναι τρελό και παλαβό και αρκετά σουρεαλιστικό με πολύ προχωρημένο χιούμορ. Οι περιπέτειες του Φανούρη Άπλα ξεκίνησαν να δημοσιεύονται το 1991 από τη Μαμούθ Κόμιξ, η οποία κυκλοφόρησε το άλμπουμ στα περίπτερα, κάτι καθόλου, μα καθόλου αυτονόητο για εκείνη την εποχή και τελικά κυκλοφόρησαν 4 άλμπουμ με τα τρία επόμενα να βγαίνουν το 1992, το 1994 και το 1998 αντίστοιχα. Δεν έχει νόημα να περιγράψω την υπόθεση κάθε άλμπουμ, η οποία ούτως ή άλλως είναι προσχηματική, με την έννοια, ότι υφίσταται περισσότερο ως αφορμή για τα αστεία, τα οποία διαβάζουμε. Οπωσδήποτε, το χιούμορ της σειράς δεν είναι για όλους και δεν είναι όλα τα αστεία εξίσου πετυχημένα, σε γενικές γραμμές όμως, πιστεύω, ότι ακόμη και σήμερα στέκει μια χαρά και σίγουρα το θεωρώ πολύ μπροστά από την εποχή του για τα ελληνικά δεδομένα. Γενικά, το κόμικ σατιρίζει με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο κάποια από τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας της εποχής (ξαναδιαβάζοντάς το τώρα, παρατηρώ, ότι πολλά δεν έχουν αλλάξει καθόλου ), ενώ είναι και μια παρωδία των κόμικς περιπέτειας. Πρωτίστως όμως, είναι μια αφορμή για φευγάτο χιούμορ. Το ένα σεναριογράφο, το Δημήτρη Βανέλλη, τον ήξερα ήδη από τα κείμενά του στο ιστορικό περιοδικό Cine-7 και η πορεία του στο χώρο των κόμικς είναι γνωστή σε όλους μας, αλλά για το Δημήτρη Καλαϊτζή δεν γνωρίζω κάτι παραπάνω. Αν έχει κανείς/καμία πληροφορίες, θα ήθελα να τις μοιραστεί μαζί μας. Το Δερβενιώτη, φυσικά, τον ξέρουμε όλοι. Νομίζω, ότι αυτή ήταν η πρώτη αυτόνομη δουλειά του (είχε δημοσιεύσει έργα του και σε περιοδικά πιο πριν) και αυτό, η αλήθεια είναι, φαίνεται. Το σχέδιό του στα πρώτα άλμπουμ δεν υποστηρίζεται από καλά χρώματα, υπάρχει όμως μια σταθερή βελτίωση, η οποία γίνεται εμφανέστατη στο τέταρτο άλμπουμ της σειράς, το οποίο είναι πολύ πιο ώριμο και πολύ πιο φιλικό στο μάτι από τα τρία προηγούμενα και θυμίζει τον εξαιρετικό Δερβενιώτη που όλοι ξέρουμε. Τα άλμπουμ είναι στο σύνηθες μέγεθος της Μαμούθ, το πρώτο έχει 60 σελίδες, τα υπόλοιπα από 50. Διαπιστώνω, ότι πλέον είναι και τα τέσσερα εξαντλημένα, αλλά εμφανίζονται αραιά και πού σε διάφορα σάιτ σε σχετικά λογικές τιμές. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Θα προσπαθήσω να ανεβάσω και κάποιες εσωτερικές σελίδες προσεχώς.
  3. Συνήθως, όταν βλέπεις κάτι τέτοιους τίτλους όπως αυτόν, ξέρεις από πριν ότι θα διαβάζεις μια money-grabbing καμμενιά. Μια το ότι ήταν 90 σελίδες μόνο, μία ότι το σχέδιο που είχα πετύχει τυχαία στο ίντερνετ με τράβηξε, μια το ότι γουστάρω και βρικόλακες γενικά, είπα να το διαβάσω. Το πρώτο πλέον της τριλογίας Batman & Dracula, το Red Rain είναι σε σενάριο του Doug Moench και σχέδιο των Les Dorscheid, Malcolm Jones III και Kelley Jones, με πρώτη κυκλοφορία το 1991. Ο Moench έχει πει πως οι ιστορίες σε αυτή την σειρά, που ανήκει στο imprint της DC ονόματι Elseworlds, αποτίουν φόρο τιμής στα κλασικά καλτ φιλμ τρόμου της Hammer Films και της Universal Pictures. Ο Δράκουλας έρχεται να κατακτήσει το Γκόθαμ. Η μοντέρνα απρόσωπη μεγαλούπολη είναι το καλύτερο μέρος για κυνήγι, μιας και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους "αναλώσιμους" άστεγους που εξαφανίζονται όλο και πιο συχνά, εκτός βέβαια από τον Γκόρντον και τον Μπάτμαν. Ο νυχτερίδας αρχίζει να ερευνά τις εξαφανίσεις και γρήγορα συνειδητοποιεί πως αυτή τη φορά ο αντίπαλος δεν είναι σαν τους άλλους. Το κόμικ ως επί το πλείστον, μιας και χέρι βάζουν τρεις σχεδιαστές όχι παρόμοιας ικανότητας, έχει σκιτσάρα. Κάποια μονοσέλιδα είναι εξαιρετικά, για χάζεμα, και πιάνουν ακριβώς την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε Μπάτμαν-Βρικόλακας. Μου έχει μείνει ιδιαίτερα το πως είναι ζωγραφισμένη η μπέρτα του, από τις λίγες φορές που δεν την βρίσκω αστεία σαν ενδυματική επιλογή . Η ιστορία σαν ιστορία δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, οκ, αλλά παραμένει διασκεδαστικό ανάγνωσμα για μια ωρίτσα. Αν σε κάποιον αρέσουν οι ταινίες της Hammer και το όλο παλιακό feel αλά Boris Carloff και Christopher Lee με κατακόκκινα μάτια, θα γουστάρουν και δω σίγουρα.
  4. Η αρχή έγινε με την ταινία Ghostbusters (1984) IMDB από την οποία μας έχει μείνει ο θεούλης Bill Murray και οι ιστορικές ατάκες όπως "Ray, when someone asks you if you're a god, you say YES!". Η επιτυχία φέρνει και συνέχειες όπως τη σειρά κινουμένων σχεδίων The Real Ghostbusters (1986-1991) IMDB - Wikipedia - Fandom η οποία είχε προβληθεί και Ελλάδα από το Μακεδονία TV. Ακολούθησαν δύο ομώνυμες σειρές κόμικ. Μία στην Αμερική από τη Now Comics και άλλη μία στο Ηνωμένο Βασίλειο από Marvel UK και συγκεκριμένα το The Real Ghostbusters (1988-1992). Στην αρχή ήταν διαφοροποιημένες αλλά στο τέλος κατέληξε ο ένας τίτλος να αναδημοσιεύει ιστορίες από τον άλλο και αντίστροφα. Τα εξηγούν λίγο οι συνδέσμοι της Wikipedia και Fandom. Στη συνέχεια η Marvel UK αποφάσισε να "διασκευάσει" τη σειρά κόμικ σε "παραμύθια" κάνοντας μία "απλοποίηση" στο σχέδιο και μια "σμίκρυνση" στο υλικό. Αυτά τα παραμύθια ήταν το υλικό που επέλεξε να μεταφράσει και να φέρει στην Ελλάδα η Erian το 1991 με τίτλο σειράς Οι Περιπέτειες των Γκοστμπάστερς. Υπάρχουν τουλάχιστον 4 τεύχη με 36 σελίδες και διαστάσεις 17cm x 23,5cm. Αντιθέτως, το οπισθόφυλλο μας είχε δώσει υποσχέσεις για 8 συνολικά τεύχη, αλλά πιθανότατα τα 5-8 να μην κυκλοφόρησαν ποτέ. Λίστα τευχών: #1 "Τέσσερις Γκοστμπάστερς κι ένα Μωρό" Προέλευση: "The Real Ghostbusters: Four Ghostbusters and a Baby" Fandom σύνδεσμος #2 "Η Επιστροφή του Στέιπαφτ" Προέλευση: "The Real Ghostbusters: The Return of Mr Stay Puft" Κείμενα: John Garnell, Σχέδιο: Brian Williamson Fandom σύνδεσμος #3 "Η Νέα Εφεύρεση του Ήγκον" Προέλευση: "The Real Ghostbusters: and Egon's New Invention" Fandom σύνδεσμος #4 "Τα Φαντάσματα των Αδελφών Γκριμμ" Προέλευση: "The Real Ghostbusters: and the Ghostly Brothers Grimm" Fandom σύνδεσμος Σχετικά με τον τρόπο που επέλεξε η Marvel UK να διασκευάσει μία σειρά κόμικ σε παραμύθια, ήταν κάπως "περίεργος". Εναλλασσόταν 1 σελίδα αφήγησης με 1 σελίδα κόμικ, αυτό για το σύνολο της ύλης των τευχών. Μπορείτε να καταλάβετε από τις ακόλουθες δύο σελίδες: Και για να γίνει κατανοητό η "μετατροπή" που έγινε από την Marvel UK, βάζω την αντίστοιχη σελίδα από το The Real Ghostbusters #50. Τέλος, από καθαρή τύχη ανακάλυψα ένα Youtube βίντεο (ολόφρεσκο - λίγων ωρών). Περιέχει δείγμα από ένα Αγγλικό παραμύθι (και τι δείγμα!). Οι κύρια διαφορά που είδα σε σύγκριση με την έκδοση της Erian, ήταν πως στο Αγγλικό οι σελίδες αφήγησης ήταν και αυτές έγχρωμες. Το βίντεο είναι από το κανάλι / σελίδα facebook "White Rose Ghostbusters" όπου ο συντάκτης βρήκε ένα από τα παραμύθια, σάρωσε τα καρέ και το μετέτρεψε σε "animation". Μας το διαβάζει ολόκληρο στο ακόλουθο βίντεο, να το δείτε! Επίσης σύντομα θα εμφανιστούν στο διαδύκτιο κάποιες σαρώσεις του τίτλου της Erian.
  5. Κυκλοφορία Ελληνικής Έκδοσης: Μάιος/Αύγουστος 1991 Τον Μάιο του 1991 η Κόμπρα Πρες κυκλοφόρησε το περιοδικό Ο Τιμωρός. Ο τίτλος ήταν ασπρόμαυρος και σε μεγάλο μέγεθος, όπως ακριβώς και το το ασπρόμαυρο Κόναν, με το οποίο έγινε γνωστή η εταιρία στο Ελληνικό κοινό. Ο τίτλος δημοσίευσε όλο το Punisher v1 (Ιανουάριος/Μάιος 1986) το οποίο είχε αφήσει ανολοκλήρωτο η Μαμούθ όταν το είχε βγάλει σε έγχρωμο τόμο το 1987, και συνέχισε με την δημοσίευση των 2 πρώτων ιστοριών/τευχών του Punisher v2 (Ιούλιος/Αύγουστος 1987), πριν διακόψει την κυκλοφορία του με το τέταρτο τεύχος. Την ασπρόμαυρη προσαρμογή των ιστοριών δεν την έκανε η ίδια η Cobra Press: Τα έπαιρνε από το The Punisher Magazine, έναν μηνιαίο τίτλο μεγάλου σχήματος, στον οποίο επανεκδίδονταν ασπρόμαυρες οι ιστορίες του Τιμωρού ανά δυάδες, προσθέτοντας και τα ζωγραφισμένα εξώφυλλα. Το The Punisher Magazine, ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 1989 και έφτασε τα 16 τεύχη. Τα πρώτα τεύχη πρέπει να βγήκαν σε δεκαπενθήμερη συχνότητα πάντως. Η Κόμπρα έβγαλε τα 4 πρώτα τεύχη του τίτλου αυτού, διαλέγοντας εξώφυλλα από άλλα τεύχη όμως για την Ελληνική έκδοση. Από την αρχή προς το τέλος: Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους είναι παρμένο από το έκτο του Punisher Magazine, του δεύτερου από το δέκατο τρίτο, του τρίτου από το δέκατο και το τέταρτο από το αντίστοιχο τέταρτο. Επιπρόσθετα, ο τόμος ξεστοκαρίσματος χρησιμοποίησε το εξώφυλλο του δέκατου πέμπτου. Do you feel lucky, Punk? Το βασικό storyline που δημοσιεύτηκε στον τίτλο, έγινε αργότερα γνωστότερο με τον τίτλο Circle of Blood και είναι αυτό που μεταμόρφωσε τον χαρακτήρα από ένα αντίπαλο κακοποιό στους τίτλους του Σπάιντερ-Μαν, σε έναν αντί-ήρωα πρωταγωνιστή που έφτασε να έχει 3 δικούς τους τίτλους για μια δεκαετία. (Γενικά) Spoilers Ο Τιμωρός βρίσκεται στην φυλακή, καθαρίζοντας τα κακοποιά στοιχεία από τα έσωθεν, όταν μια ομάδα με το όνομα Κοινοπραξία, που αποτελείται από υψηλά ιστάμενους πολίτες, τον βγάζει έξω για να τα βάλει με το οργανωμένο έγκλημα. Ο Τιμωρός καταφέρνει να προκαλέσει πόλεμο μεταξύ των συμμοριών, αλλά βλέποντας το πόσες παράπλευρες απώλειες είχε αυτό, αναγκάζει τις συμμορίες να σταματήσουν. Προδίδεται από την Κοινοπραξία, αλλά στο τέλος καταφέρνει να τους εμπλέξει για τον όλο χαμό. Η ιστορία είναι κλασικότατη και η σκιαγράφηση του Steven Grant καθόρισε ότι χρειάζεται να ξέρει κανείς για τον χαρακτήρα, από θέμα συμπεριφοράς. Οι πιο καλές από τις ιστορίες που ακολούθησαν αργότερα, βασίζονται στα δικά του μοτίβα. Το δε σχέδιο του Mike Zeck, είναι πορωτικό! Κάνει εντύπωση πάντως η επιλογή της χρήσης ράστερ για την ασπρόμαυρη έκδοση σε σημεία που θέλανε να προσδώσουν βάθος εκεί που δεν υπήρχε πλέον χρώμα για να κάνει ακριβώς το ίδιο. Ταιριάζει στο σχέδιο του Zeck αρκετά, αλλά όχι στο σχέδιο του Vosburg που κλήθηκε να κλείσει την μίνι σειρά, επειδή πρόσθεσαν το πέμπτο τεύχος την τελευταία στιγμή και δεν προλάβαινε να το σχεδιάσει πάλι ο Zeck, για αυτό και το χρησιμοποιούν σε μικρότερο βαθμό στα δικά του σκίτσα.
×
×
  • Create New...