Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1990'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 9 results

  1. ΕΞΩΦΥΛΛΑ Σειρά μηνιαίων άλμπουμ, με γαλλικές ιστορίες στο εσωτερικό. Στο greek comics μνημονεύονται 10 τεύχη, εγώ έχω δει μέχρι το #9. Γενικά σχεδόν όλα τα άλμπουμ της σειράς, είναι εξαφανισμένα από προσώπου γης, εκτός από το #5 και το #9 που βρίσκονται σε διαδικτυακές αγγελίες. Προσωπικά, τα είχα αγοράσει στην Jemma. Πάμε τώρα στο "τεχνικό" κομμάτι της έκδοσης. Αρχικά, οι σελίδες είναι 48 αλλά, δεν καλύπτονται απαραίτητα από μία ιστορία. Το άλμπουμ #5 είναι όλο μία ιστορία, αλλά το #9 φερ' ειπείν, έχει πολές μικρές ιστορίες 2-8 σελίδων και μια δεκασέλιδη. Οι διαστάσεις τους, είναι 21x28.5 και η ποιότητά τους, υψηλή. Το χαρτί μέσα αρκετά λεπτό μα γυαλιστερό(όχι ιλουστρασιόν) και τα χρώματα πολύ έντονα, χωρίς όμως να καλύπτουν τις γραμμές του σχεδίου. Βέβαια, ό,τι πληρώνεις παίρνεις και γι' αυτό η τιμή είναι κάπως τσιμπημένη στις 400 Δραχμές. Η έκδοση, έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Πρώτον, δεν αναφέρεται πουθενά η ημερομηνία έκδοσης. Δεύτερον, τα εξώφυλλα, είναι ένα μεγεθυμένο καρέ, όχι απαραίτητα από την ιστορία στο εσωτερικό κι όχι απαραίτητα από το κόμικ που έχει στο εσωτερικό! Επίσης τα οπισθόφυλλα, αναγράφουν κάτω αριστερά τον εκδότη(Πολυεκδοτική Α.Ε.), ακριβώς από κάτω τη διεύθυνση και κάτω δεξιά τον αριθμό"Μηνιαίο Άλμπουμ Νο 9" λόγου χάρη και την τιμή. Πάνω από αυτά τα στοιχεία, υπάρχει μία σελίδα κόμικ.Τρίτον, ο εκδότης μάλλον ήθελε να μάς κάνει τη ζωή δύσκολη, καθώς σε κάθε τεύχος, το περιεχόμενο μπορεί να είναι διαφορετικό κι ας έχουν το ίδιο εξώφυλλο και τον ίδιο αριθμό. Όσον αφορά την ημερομηνία κυκλοφορίας, είναι σίγουρα μετά το 1980, καθώς δεν υπάρχει πολυτονικό στους τίτλους των άλμπουμ. Επίσης σίγουρα είναι μετά τα Χρυσά κόμικς(αποτελούν συνέχεια) και μετά τον Πίκο τον τρομερό, άρα λογικά είναι τέλη '80 αρχές '90. Δυστυχώς δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε ποτέ να καταλήξουμε στην ακριβή ημερομηνία κυκλοφορίας. Το σίγουρο είναι ότι κυκλοφόρησε για λιγότερο από μία χρονιά. Τέλος, ενώ στο τεύχος #5 υπάρχει αναγγελία για το επόμενο τεύχος, στο τεύχος #9 βλέπουμε ότι έχει παραληφθεί. Τι κόμικς έχουν δημοσιευτεί μέσω της σειράς(ό,τι γνωρίζω εγώ): 1)Sophie(#5) 2)Genial-Olivier(#9) ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΑ
  2. Τίτλος Πρωτότυπου: Rapsodia Ungherese: Le avventure di Max Fridman, L'Isola Trovata, Bologna, 1982 Πρώτη ελληνική έκδοση: Βαβέλ, Απρίλιος 1990 Βρισκόμαστε στις αρχές του 1938 και η ναζιστική απειλή πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Με πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, σχεδόν όλη η ομάδα των Γάλλων κατασκόπων στη Βουδαπέστη εξολοθρεύεται και μόνο μια κατάσκοπος μένει ζωντανή. Οι αρχές στο Παρίσι στέλνουν τον Μαξ Φρίντμαν, απόστρατο κατάσκοπο εβραϊκής καταγωγής, στη Βουδαπέστη, για να ανακαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει και για να προστατεύσει την επιζήσασα. Η αποστολή θα αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη, αφού τα πτώματα γύρω από τον Φρίντμαν θα αρχίσουν να εμφανίζονται, προτού καν εκείνος φτάσει στον προορισμό του. Και όταν φτάσει εκεί, θα βρεθεί σε ένα δίκτυο ανθρώπων, όπου κανένας και καμία δεν είναι αυτό που φαίνεται. Αυτή είναι η κεντρική υπόθεση και το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται το εξαιρετικό κόμικ, του μεγάλου Ιταλού σχεδιαστή Βιττόριο Τζαρντίνο, πρώτο και μέχρι πολύ πρόσφατα μοναδικό μεταφρασμένο στη γλώσσα μας, από μια σειρά άλμπουμ (5 συνολικά), τα οποία εξιστορούν τις περιπέτειες του Μαξ Φρίντμαν, που είναι και ο υπότιτλος της ελληνικής έκδοσης. Η αναπαράσταση της ταραγμένης εποχής είναι εξαιρετική με τον Τζαρντίνο να χτίζει ένα ολόκληρο πλέγμα από κατασκόπους, μοιραίες γυναίκες, Ναζί, Εβραίους, κομμουνιστές, αστούς, μεταμφιεσμένους, ακόμη και Τούρκους, αλλά και Έλληνες, αφού η ιστορία τελικά καταλήγει στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Τήνο. Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και η δράση ασταμάτητη, το δε τέλος είναι οδυνηρά πικρό, αφού ο Φρίντμαν θα συνειδητοποιήσει, ότι κυνηγούσε χίμαιρες, που είχαν σκοπό να αποσπάσουν την προσοχή των μυστικών υπηρεσιών από τις πραγματικές προθέσεις των Ναζί. Ο Φρίντμαν είναι ένας ήρωας ευάλωτος και ανθρώπινος, που βρίσκεται διαρκώς σε κίνδυνο και κάποιες φορές λαμβάνει λάθος αποφάσεις. Ο πραγματικός ήρωας του έργου όμως είναι η ίδια η εποχή, το τέλος του μεσοπολέμου και των ψευδαισθήσεων. Το σχέδιο είναι φυσικά υπέροχο. Αν και Ιταλός, ο Τζαρντίνο ακολουθεί την "καθαρή γραμμή" και φαίνεται, ότι έχει κάνει εκπληκτική δουλειά στην αναπαράσταση των τοπίων και ιδιαίτερα των πόλεων, σε σημείο, ώστε η ίδια η πόλη της Βουδαπέστης αναδεικνύεται σε πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1990 από τη Βαβέλ στο πλαίσιο της σειράς "Βαβέλ Noir" σε μετάφραση της Παυλίνας Καλλίδου. Η ελληνική έκδοση είναι ασπρόμαυρη, στο εξωτερικό έχει κυκλοφορήσει έγχρωμο. Δεν γνωρίζω εάν η πρωτότυπη ιταλική έκδοση ήταν ασπρόμαυρη ή έγχρωμη, πιστεύω, όμως, ότι το ασπρόμαυρο σχέδιο αναδεικνύει καλύτερα τις γραμμές του Τζαρντίνο. Το άλμπουμ είναι ακόμη σε κυκλοφορία και μπορείτε να το βρείτε σε κεντρικά βιβλιοπωλεία σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή. Τώρα, που θα κυκλοφορήσει μετά από τόσα χρόνια και νέος τόμος με τις περιπέτειες του Μαξ Φρίντμαν, είναι καιρός να το ανακαλύψετε., αν δεν το έχετε ήδη Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου είναι από τον @geo_trou, τον οποίον ευχαριστώ πολύ! . Όλες οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ, ενώ η σκαναρισμένη ελληνική σελίδα προέρχεται από το ιστολόγιο comicstrades.
  3. Οι περισσότεροι θαυμαστές του Spider-Man έχουμε σαν σημείο αναφοράς τη "χρυσή" περίοδο από τέλη 80s μέχρι αρχές 90s. Τότε ο Άνθρωπος Αράχνη ήταν ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας κόμικ, οι κυκλοφορίες είχαν τους καλύτερους δημιουργούς και τα τεύχη του πούλησαν περισσότερα αντίτυπα από ποτέ. Ανάμεσα σε ολόκληρη την αφρόκρεμα της εποχής ξεχωρίζει ο Todd McFarlane. Ακόμη και σήμερα τα σχέδια του είναι αυτά που ορίζουν στο μυαλό μας τον Spider-Man. Η πρώτη δόση McFarlane (σχέδιο - μελάνι - εξώφυλλα) ήταν στο Amazing Spider-Man σε συνεργασία 29 τευχών με τον σεναριογράφο David Michelinie. Todd "Peter Parker" McFarlane Στη συνέχεια ο McFarlane αποφάσισε να σταματήσει να σχεδιάζει τις ιδέες κάποιων άλλων και να προχωρήσει σαν καλλιτέχνης γράφοντας ο ίδιος και το σεναριο. Ο λόγος ήταν πως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε προσαρμόσει καλύτερα το σενάριο ώστε να τονίζει τις δικές του δυνατότητες ως σχεδιαστή. Αυτό το επιχείρημα βρήκε σε συμφωνία τον συντάκτη Jim Salicrup ο οποίος στήριξε τον McFarlane και έτσι ξεκίνησε ο νέος τίτλος -σκέτο- "Spider-Man" το 1990. Κράτησε τον τίτλο από το τεύχος #1 μέχρι #14 και είχε συμμετοχή στη δημιουργία του #16. Ο McFarlane κατανοούσε πως δεν έχει εμπειρία ως συγγραφές και σωστά προτίμησε να προχωρήσει με "απλοϊκό" σενάριο παρά να γράψει κάτι που θα ήταν "κακό". Εκείνη την εποχή υπήρχαν άλλοι τρεις τίτλοι, το "Amazing Spider-Man", το "Spectacular Spider-Man" και το "Web of Spider-Man" οι οποίοι είχαν δεσμεύσει όλους του villains που ήθελε να σχεδιάσει στο -σκέτο- "Spider-Man". Χρειάστηκε να προσαρμοστεί στους χαρακτήρες που είχε διαθέσιμους και τα κατάφερε μια χαρά παρουσιάζοντας εξαιρετικά κόμικ, με το τεύχος #1 (μαζί με τα variants) να πουλάει 2.500.000 αντίτυπα. Δέχτηκε το πιο ανόητο είδος κριτικής, την κριτική που ζητάει κάτι που δεν θέλει να δώσει ο καλλιτέχνης: ένα δουλεμένο μεν - παιδικό δε σενάριο. Αυτό όμως δεν είναι ο McFarlane και ευτυχώς για όσους ζητάνε να διαβάσουν κάτι τέτοιο υπάρχουν χιλιάδες άλλα κόμικ που τους καλύπτουν. Αυτή η κριτική κορυφώθηκε όταν ο Todd McFarlane έφυγε από την Marvel και μαζί με άλλους δημιουργούς ιδρύσανε την Image Comics. Παραθέτω ένα ιστορικά ενδιαφέρον βίντεο στο Youtube σχετικά με το πιο ανόητο debate όλων των εποχών "Συγγραφέας εναντίων Καλλιτέχνη, Peter David vs Todd McFarlane". Η πρώτη ιστορία "Torment" κράτησε από το Spider-Man #1 μέχρι το #5 (Αύγουστος - Δεκέμβριος, 1990). Είναι το πιο γνωστό arc καθώς έχει βγει κάποιες φορές σε trade αλλά όχι προσωπική μου επιλογή. Έχει το πιο "υποτυπώδες" σενάριο αλλά το σχέδιο είναι "άπιαστο' και μας έδωσε μια αρκετά καλή γεύση για αυτό που θα ακολουθήσει. Η δεύτερη ιστορία "Masques" χωρίστηκε στα Spider-Man #6 και #7 (Ιανουάριος - Φεβρουάριος, 1991). Η εξέλιξη της ιστορίας και συγκεκριμένα η τελευταία σελίδα του #6 έκανε αρκετά πιτσιρίκια να δούνε εφιάλτες(!). Σαν σενάριο είναι το μόνο που με χάλασε γιατί ο McFarlane έδωσε στον υπερήρωα αυτόν τον κλασσικό ανόητο αλτρουϊσμό με τρόπο που όλοι έχουμε βαρεθεί. Το τρίτο story arc είναι το "Perceptions" από Spider-Man #8 μέχρι #12 (Μάρτιος - Ιούλιος, 1991). Για εμένα είναι το καλύτερο του τίτλου και από τα πιο αγαπημένα των Σπάιντερμαν και Γούλβεριν γενικά. Εξαιρετικά και το σχέδιο και η ιστορία η οποία είναι ολοκληρωμένη και στέκετε από μόνη της. Η τέταρτη ιστορία είναι το "Sub-City" από Spider-Man #13 και #14 (Αύγουστος - Σεπτέμβριος, 1991) Πλέον έχοντας γράψει ήδη ένα καλό σενάριο, ο McFarlane ξαναπαρουσίασε αυτό σαν δεύτερο καλό. Βρήκα αστείο που το όλο "δράμα" της εποχής βρέθηκε ακόμη και στα credits των δύο τευχών με τον τρόπο που καταχώρησε τον τότε αρχισυνάκτη Tom DeFalco. Σε αυτόν τον κύκλο κάποιοι συμπεριλαμβάνουν και την crossover ιστορία "Sabotage" χωρισμένη σε Spider-Man #16 και X-Force #4 (Νοέμβριος, 1991) Δεν νομίζει πως αξίζει να συμπεριλαμβάνονται μαζί με τα προηγούμενα τεύχη. Σαν ιστορία είναι απλά "κουραστική". Ο Todd McFarlane ήταν πλέον "ξένο σώμα" στη Marvel και δε πρόσεξε το σχέδιο και ούτε το ολοκλήρωσε ο ίδιος. Το Spider-Man #16 ολοκληρώθηκε από τον Rob Liefeld και φαίνεται πιο πολύ για τεύχος δικό του (αλλά καλύτερο) παρά για τεύχος McFarlane. Το X-Force #4 είναι μόνο-Liefeld και φαίνεται. Τα πρώτα 12 τεύχη (Torment, Masques και Perceptions) κυκλοφόρησαν και στα Ελληνικά από την Μαμούθ Κόμικς μέσα στον τίτλο "Ο Άνθρωπος Αράχνη" (Μάρτιος 1993 - Μάρτιος 1994) H πρώτη συγκεντρωτική κυκλοφορία ήταν 16 Αυγούστου 2016 σε Omnibus (ISBN: 978-1-302-90073-1) Πρόσφατα, 10 Μαρτίου 2021 κυκλοφόρησε σε Trade Paperback (ISBN: 978-1-302-92373-0) Αυτό κατέληξε σε εμένα ως ενός εκ των δύο τυχερών από την κλήρωση Διαγωνισμός Παρουσιάσεων και Δωροεπιταγές από το Star Comics - Vol. 2 Παρέλαβα την δωροεπιταγή 25 ευρώ και τη χρησιμοποίησα για την πιο εύκολη επιλογή που έχω κάνει ποτέ μου, συμπληρώνονας και εγώ κάτι λίγο. Σύντομα, στις 25 Αυγούστου 2021 η συλλογή θα ξανακυκλοφορήσει σε Omnibus με διαφορετικό εξώφυλλο (Wolverine DM Variant New Ptg). Βλέπετε πως υπάρχουν αρκετοί τρόποι να διαβάσετε τις ιστορίες. Επιλέξτε έναν από αυτούς και κάντε ένα καλό δώρο στον εαυτό σας!
  4. Μια πολύ καλή συνταγή για να ξεπεράσει κανείς το reader's block του, είναι να διαβάσει ένα κόμικ που του αρέσει. Κατά προτίμηση μικρό κιόλας. Ε κάπως έτσι κατέληξα να διαβάσω για πολλοστή φορά το άλμπουμ Η Ωραία και το Τέρας των Carlos Trillo και Jordi Bernet, δύο πολύ αγαπημένων μου δημιουργών. Το πρωτότυπο κόμικ, Light and Bold, εκδόθηκε το 1987 από τον μεγάλο ισπανικό οίκο Toutain, που τότε μεσουρανούσε. Στα καθ' ημάς ήρθε το 1990 από την Βαβέλ, στο πλαίσιο της σειράς Βαβέλ Noir. Οι σελίδες είναι από κάποια ξενόγλωσση έκδοση Κάπου στις ΗΠΑ, σε μια πόλη όπου οι δρόμοι έχουν ονόματα ζώων, κατοικεί η Λάιτ, η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου, όπως μας ενημερώνει ο αφηγητής. Στην ίδια πόλη ζει και ο Μπολντ, ένας τύπος τεραστίων διαστάσεων και κτηνώδους δύναμης. Έχουν πολλά κοινά η Λάιτ και ο Μπολντ. Και οι δύο δουλεύουν για τον Κύριο Σμιθ ή Σμιτ, έναν άνθρωπο που μοιάζει με Ναζί εγκληματία από χολιγουντιανή ταινία, αλλά φαίνεται 100% Αμερικανός χάρη στο καπάκι Coca-Cola που φορά σαν μονόκλ. Και οι δύο είναι φοβερά μόνοι σε αυτή την ζωή. Ώσπου θα γνωριστούν, θα ερωτευθούν και θα παγιδευτούν στα δίχτυα της διεθνούς κατασκοπίας... Ίσως η σύνοψη να κάνει το κόμικ να φαντάζει πιο σοβαρό από την πραγματικότητα. Η Ωραία και το Τέρας είναι ένα χιουμοριστικό κόμικ και μάλιστα κατωτάτης ποιότητας όπως επαναλαμβάνει διαρκώς ο αγανακτισμένος αφηγητής. Ο Trillo, πίσω από μια σάτιρα των κατασκοπικών και αστυνομικών κόμικς/βιβλίων/ταινιών, σχολιάζει το πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής. Το κόμικ δημιουργήθηκε προς τα τέλη του Ψυχρού Πολέμου, ενώ η Σοβιετική Ένωση πνέει τα λοίσθια και διαφαίνεται η επικράτηση του Ελεύθερου (sic) Κόσμου. Μην περιμένετε κάποια βαθυστόχαστη πολεμική, αλλά οι αναφορές και οι συμβολισμοί είναι ξεκάθαροι και δαχτυλοδείχνουν τα πολιτικά παιχνίδια των δύο αντιπάλων αλλά και (κυρίως) τις μπίζνες των ενδιαμέσων, τουτέστιν των εμπόρων όπλων. Στο σχέδιο ο γνωστός Jordi Bernet, ποτέ δεν απογοητεύει και ποτέ δεν εκπλήσσει. Ανάλαφρο και ψυχαγωγικό, όπως κάθε κόμικ που έχει γράψει ο Trillo. Μπορείτε ακόμη να το πετύχετε στο παζάρι της Κοτζιά ή σε κάποιο βιβλιοκομιξοπωλείο και μάλιστα σε πολύ χαμηλή τιμή. Τσεκάρετέ το.
  5. Η τρίτη εμφάνιση του περιοδικού "Starblazer" στα ελληνικά, μετά από εκείνες στον "Κρόνο" και τον "Πλανήτη" ήταν η πιο πιστή στην εμφάνιση του πρωτότυπου περιοδικού, αφού όχι μόνο ήταν σε παρόμοιο σχήμα και μέγεθος, αλλά είχε και το ίδιο λογότυπο με το περιοδικό εκείνην την εποχή. Δυστυχώς, ήταν και η πιο βραχύβια, κρατώντας τελικά μόνο 5 τεύχη. Βέβαια, στο #5 διαφημίζεται και 6ο τεύχος, αλλά μάλλον δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Το περιοδικό εκδιδόταν από την Σποτ Πρεςς (sic) Α.Ε. και κυκλοφόρησε πρώτη φορά στα μέσα Οκτωβρίου του 1990. Προφανώς, είχε γίνει κάποια επιλογή ιστοριών από το πρωτότυπο περιοδικό με μάλλον ασαφή κριτήρια. Με βάση τα εξώφυλλα, το ελληνικό #1 αντιστοιχεί με το βρετανικό #210, το #2 με το 248, το #3 με το 245, το #4 με το 217 και το #5 με το 242. Εννοείται, ότι οι τίτλοι ήταν, σε κάθε περίπτωση, ελληνικής κατασκευής και μάλλον άσχετοι με το περιεχόμενο. Πιστεύω πάντως, ότι τα εξώφυλλα των βρετανικών τευχών χρησιμοποιήθηκαν για να δημοσιευτούν άλλες ιστορίες από εκείνες των πρωτότυπων τευχών. Το #1 και το #4 μάλλον περιέχουν όντως τις ιστορίες, που αντιστοιχούν στα τεύχη με το ίδιο βρετανικό εξώφυλλο, αλλά τουλάχιστον για το #5 διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Παραθέτω την πρώτη σελίδα από κάθε τεύχος, μήπως κάποιος/α μας πει κάτι παραπάνω. Η έκδοση είναι αξιοπρεπής, ασπρόμαυρη φυσικά, αλλά με ενοχλητικό (για εμένα) lettering με τυπογραφικά στοιχεία. Αντιθέτως, ένα πολύ ωραίο στοιχείο, είναι τα εξώφυλλα, όπου ακολουθώντας, υποθέτω, τη βρετανική έκδοση συνεχίζονται και στο οπισθόφυλλο, δημιουργώντας έτσι ένα ωραίο αποτέλεσμα. Παρά το γεγονός, ότι είναι πιο πρόσφατα από τον "Κρόνο" και τον "Πλανήτη" είναι πολύ πιο δύσκολο να βρεθούν και γενικότερα είναι από τις πιο δύσκολες σειρές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πληροφορίες για τη βρετανική έκδοση στην παρουσίαση του Κρόνου
  6. Ο Πέτρος Μαρτινίδης είναι ομότιμος, πλέον, καθηγητής Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης, αλλά πιστεύω ότι ο περισσότερος κόσμος τον ξέρει ως συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων. Εκτός από συγγραφέας αστυνομικών όμως, είναι και λάτρης του συγκεκριμένου είδους (λογικό, αφού αυτά πάνε συνήθως μαζί), αλλά και μελετητής και οπαδός της λεγόμενης ¨παραλογοτεχνίας", στην οποία παραδοσιακά συγκαταλέγονται και τα κόμικς, κάτι που μας φέρνει στο συγκεκριμένο βιβλίο, που εκδόθηκε από τις Α.Σ.Ε. (Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις) το 1990 (δεν ξέρω εάν υπάρχει και προηγούμενη έκδοση). Σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι ίσως το πρώτο βιβλίο που κυκλοφόρησε στα ελληνικά γραμμένο από Έλληνα, που ασχολείται όχι μόνο με την ιστορία και την ιδεολογία των κόμικς, αλλά και με τις τεχνικές της εικονογράφησης, όπως δηλώνεται και στον τίτλο. Και είναι μια σοβαρή προσπάθεια, παρά τις όποιες ελλείψεις, που απευθύνεται και σε ανθρώπους, που δεν έχουν ιδιαίτερη επαφή με τα κόμικς και θέλουν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους, αλλά και σε ανθρώπους, που γνωρίζουν καλά από κόμικς. Παρά το γεγονός ότι τα παραδείγματα του Μαρτινίδη είναι αρκετά συγκεκριμένα, η αλήθεια είναι, ότι είναι πολυάριθμα και ιδιαιτέρως εύστοχα δεδομένης και της εποχής που γράφτηκε το βιβλίο, όταν η πρόσβαση σε υλικό δεν ήταν καθόλου αυτονόητη (η απουσία των μάνγκα, για παράδειγμα, είναι αισθητή). Σε γενικές γραμμές, ο συγγραφέας αντλεί τα επιχειρήματά του από γνωστά, ως επί το πλείστον αμερικανικά (και μάλιστα κατά κύριο λόγο παλαιότερων εποχών) και κυρίως ευρωπαϊκά κόμικς (κυρίως γαλλικών). Το βιβλίο χωρίζεται στα εξής κεφάλαια: 1. Δομές του Εικονογραφημένου Μύθου, όπου επιχειρείται μια ανάλυση του τι είναι και τι δεν είναι τα κόμικς και ποια είναι η ιδιαιτερότητα των κόμικς σε σχέση με άλλες μορφές αφήγησης. 2. Οργάνωση της Εικονογράφησης, όπου εξετάζεται η ικανότητα των κόμικς να αφηγούνται μια ιστορία και ποια είναι η σχέση εικόνας και κειμένου και πώς η εικόνα μπορεί να αναπαραστήσει την πραγματικότητα, έτσι όπως τη βλέπει ο σχεδιαστής 3. Τεχνικές της Ψευδαίσθησης, όπου αναλύονται οι διάφορες τεχνικές, σεναριακές, αλλά και σχεδιαστικές, που έχουν τα κόμικς στη διάθεσή τους, έτσι ώστε να καλύψουν την απουσία κίνησης, αλλά και να δώσουν διάφορες οπτικές πάνω στο θέμα 4. Η Ποικιλία του Εικονογραφήματος, όπου γίνεται μια προσπάθεια να παρουσιαστεί μια συνοπτική ιστορία των κόμικς, κυρίως μέσα από τα διάφορα είδη τους, καθώς και μια προσπάθεια να ταξινομηθούν αυτά. 5. Δύναμη και Αδυναμίες του Εικονογραφημένου Μύθου, όπου πιστοποιείται η μεγάλη ικανότητα της εικόνας να αφηγείται με πληρότητα και ποια είναι η σχέση της εικόνας σε σχέση με το λόγο (εδώ ο Μαρτινίδης ακολουθεί μια ενδιαφέρουσα, αλλά ίσως πολύ θεωρητική προσέγγιση) 6. Ποικιλίες του κοινού, όπου εξηγείται η σχέση των κόμικς με το κοινό τους 7. Διαδοχικές Ανατιμήσεις των Εικονογραφημάτων, όπου δίδεται μια συνοπτική εξιστόρηση του τρόπου πρόσληψης και αποδοχής (ή απόρριψης) των κόμικς από τους μελετητές Το βιβλίο συμπληρώνεται από Ευρετήριο των δημιουργών και των χαρακτήρων κόμικς, που αναφέρονται στο βιβλίο. Θα έπρεπε όμως να περιλαμβάνεται και μια βιβλιογραφία στο τέλος, αφού οι σημειώσεις στο περιθώριο των σελίδων είναι μεν πλήρεις, αλλά πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι και συγκεντρωμένες στο τέλος για μεγαλύτερη ευκολία του αναγνώστη. Υπάρχει δε και αρκετή, ασπρόμαυρη εικονογράφηση, αλλά θα μπορούσε να ήταν και περισσότερη. Γενικά, είναι μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια, η οποία γράφτηκε από έναν άνθρωπο, ο οποίος ξέρει από κόμικς και τα αγαπά. Παρόλο που δεν συμφωνώ με όλες τις απόψεις τους και παρά το γεγονός ότι κάποιες σελίδες ίσως φανούν βαρετές σε κάποιους αναγνώστες, σίγουρα πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα και σφαιρική προσέγγιση στα κόμικς. Φυσικά, δεν είναι ολοκληρωμένη, ακόμη και για την εποχή που γράφτηκε, επειδή και πολλά κόμικς δεν ήταν τόσο γνωστά τότε στην Ελλάδα, αλλά και επειδή το βιβλίο απηχεί, πολύ λογικά, τις απόψεις του συγγραφέα του, ο οποίος δεν διατείνεται, ότι έγραψε κάτι αντικειμενικό. Εξάλλου, το ύφος του συγγραφέα είναι αρκετά απλό και το βιβλίο γίνεται κατανοητό σε όλους. Από τότε έχουν κυκλοφορήσει και άλλα βιβλία πάνω στο ίδιο θέμα, σίγουρα ελκυστικότερα, πληρέστερα και κατατοπιστικότερα, και εξάλλου ζούμε πλέον στην εποχή, που στο Ίντερνετ μπορεί να βρει κανείς ολόκληρες πραγματείες, αλλά εάν το βρείτε μπροστά σας (είναι, νομίζω, εξαντλημένο πλέον) σε λογική τιμή, νομίζω ότι αξίζει να το αγοράσετε και να το διαβάσετε. Στην εποχή που κυκλοφόρησε ήταν πραγματική επανάσταση και ακόμη και σήμερα εντυπωσιάζει με το περιεχόμενό του.
  7. Με τον τίτλο "Ο Αετός της Βραζιλίας" (που άλλαξε σε "Ένας Αετός στη Ζούγκλα" στην νέα έκδοση του 2006) η Μαμούθ Κόμικς βγάζει το 1990 τις ιστορίες #4-7 από τις 21 μικρές που έγραψε ο Hugo Pratt για το γαλλικό περιοδικό Pif Gadget την δεκαετία του 1970, μετά την έκδοση του "Στον Αστερισμό του Αιγόκερω" που περιείχε τις #1-3 . Για να διαλευκάνουμε το θέμα των τίτλων, ας σημειώσουμε πως ο αρχικός τίτλος αποτελεί μετάφραση του γαλλικού τόμου που "μάζευε" τις τρεις ιστορίες και λεγόταν "L'Aigle du Brasil" ενώ αυτός της επανέκδοσης αποτελεί μετάφραση του αντίστοιχου ιταλικού, "Un'aquila nella giungla". Οι τίτλοι και οι υποθέσεις όπως τις δίνει η Μαμούθ, έχουν ως εξής: 1. Ο Αετός της Βραζιλίας 2. Και ας μιλήσουμε για τυχοδιώκτες ευγενείς 3. Η αιτία ήταν ένας γλάρος 4. Τα κεφάλια των μανιταριών Οι τέσσερις ιστορίες, των 20 σελίδων η κάθε μία, κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στα Pif Gadget #75,82,89,96 στις 1/7/70, 18/9/70, 6/11/70 και 25/11/70 αντίστοιχα. Εν Ελλάδι υπήρξε και έκδοση τους με χρώμα της Patricia Zanotti από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως στα τεύχη #4 (Ένας Αετός στην Ζούγκλα, που περιείχε την ομώνυμη ιστορία συν την "Σάμπα υπό σταθερόν πυρ" από εδώ), #5 (Η αιτία ήταν ένας γλάρος) και #6 (Τα κεφάλια των μανιταριών που περιείχε την ομώνυμη ιστορία συν την "Κόνγκα της Μπανάνας" από εδώ). Οι ιστορίες συνεχίζουν να κινούνται στο λατινοαμερικάνικο μοτίβο και τον θαλασσινό αέρα των μυστήριων υπάρξεων των τροπικών, με εξίσου έντονο το στοιχείο της περιπέτειας μέσα από μύθους για χαμένες πόλεις, ναυάγια γεμάτα με χρυσό και φόντο έναν πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
  8. Πως θα σας φαινόταν αν βλέπατε τον Asterix και τον περίγυρο του να δρα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους; Να υιοθετεί διαφορετική συμπεριφορά από αυτήν που τον έχουμε συνηθίσει; Δεν σας ρωτάω για το πως θα σας φαινόταν αν τον βλέπατε από άλλους καλλιτέχνες σχεδιασμένο, αυτό επαναλήφθηκε και αργότερα. Αυτός είναι ο κορμός του Οι Απίθανες Περιπέτειες Του Υστερίξ, ένα άλμπουμ που πολλοί καλλιτέχνες αποδίδουν τον δικό τους ιδιαίτερο φόρο τιμής στον κοντό και στον ...εύσωμο! Άλλη μια έκδοση της Μ.Ψαροπούλου & ΣΙΑ Ε.Ε., την εταιρία που διαδέχτηκε την Anglo Hellenic Agency, η οποία ανήκει στην συλλογή Μεγάλες Απομιμήσεις μαζί με τον Ρόκυ Λουκ. Ημερομηνία δεν αναγράφεται, αλλά θυμάμαι να βγήκε ένα χρόνο αφότου ανέλαβε η Μαμούθ τον κανονικό Αστερίξ, οπότε πρέπει να είναι παραγωγής 1990. Πρόκειται για μετάφραση του Les invraisemblables aventures d' Isterix της Editions Vents d' Quest (1988). Ακολουθούν σελίδες με τον ιδιότυπο πρόλογο και την καταγραφή των δημιουργών: Γενικά πρόκειται για ένα συμπαθητικό ανάγνωσμα, αλλά πολύ ετερόκλητο για το δικό του καλό. Οι περισσότεροι δημιουργοί μου δίνουν την αίσθηση πως απλά τους ένοιαζε να παρουσιάσουν κάποιας μορφής τραβηγμένης παρωδίας, παρά να πουν κάποια ιστορία. Οπότε, συνολικά ως έκδοση και ως παράδοξο με την διαφορετική αισθητική που παρουσιάζουν, δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη. Δείγμα από την γαλλική έκδοση.
  9. Mετά την τρίτη ανάγνωση που έκανα στο Peter Pan, ήρθε η ώρα της παρουσίασής του. Λίγο πολύ όλοι είμαστε γνώριμοι με την κλασική ιστορία που μας έμαθε η Disney, ή τουλάχιστον της παιδικής και αθώας εκδοχής της. Ένα παιδί που αρνείται να μεγαλώσει, ζει σε ένα φανταστικό νησί που λέγεται η Χώρα του Ποτέ και αιώνια μάχεται έναν πειρατή με γάντζο στο χέρι. Δεν ξέρω πόσοι έτυχε να διαβάσετε το θεατρικό του 1911 από τον J. M. Barrie που αποτέλεσε την βάση της ταινίας, αλλά σίγουρα όσοι το κάνατε θα διακρίνατε αρκετές διαφορές κυρίως στα θέματα που διαπραγματεύεται. Ο κύριος Loisel, που απ'ότι βλέπω σε διάφορα sites σιγά σιγά μπαίνει στην κλειστή ομάδα της ελίτ των Γάλλων δημιουργών κόμικς, πάει ένα βήμα παραπέρα την ιστορία και δημιουργεί ένα prequel, βαθύ και σκοτεινό. Στο Peter Pan του Loisel ακόμα και η παιδική φαντασία που αποτελεί την κινητήριο δύναμη του Πίτερ και των "χαμένων αγοριών" του σου δημιουργεί ένα αίσθημα ανησυχίας και φόβου, ότι δεν είναι τόσο αθώα όσο θέλεις να πιστεύεις. Η ιστορία τοποθετείται στο κακόφημο East End του Βικτωριανού Λονδίνου το 1887 και ο μικρός Πίτερ, γιος αλκοολικής πόρνης, περνάει την μέρα του λέγοντας ιστορίες στα παιδιά ενός ορφανοτροφείου και κατασκευάζοντας μια μητρική φιγούρα που τον αγαπά και τον φροντίζει, μη μπορώντας να αποδεχτεί το γεγονός ότι η πραγματική του μητέρα τον δέρνει και τον βρίζει. Αποδοχή παίρνει μόνο από τον κύριο Κάνταλ, έναν συμπαθητικό γέρο που του μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, του λέει ιστορίες για μια φανταστική χώρα πέρα από την άκρη του χρόνου και τον ταΐζει. Όταν ένα βράδυ ο Πίτερ πάει στην pub της γειτονιάς για να πάρει ένα μπουκάλι ποτό για την μάνα του, αναγκάζεται επειδή δεν έχει λεφτά να γδυθεί μπροστά σε όλους τους θαμώνες ως ανταμοιβή. Φεύγοντας ακολουθείται από έναν αλητήριο που προσπαθεί να τον βιάσει, σταματώντας μόνο επειδή του επιτίθενται άγρια σκυλιά. Ήδη ο Loisel σε έχει κάνει να καταλάβεις ότι αυτό δεν είναι το κόμικ που νόμιζες, εκθέτοντας ήδη μέρος της θεματολογίας του (οιδιπόδειο σύμπλεγμα, βιασμός, μεταχείριση παιδιών, ενδοοικογενειακή βία). Φαινομενικό τέλος στα βάσανα του έρχεται να βάλει μια μαγική νεράιδα την οποία ονομάζει Τίνκερ Μπελ, που του δίνει την ικανότητα να πετά και τον μεταφέρει σε ένα νησί γεμάτο με μαγικά πλάσματα - κένταυροι, ξωτικά, Κόριγκανς - ινδιάνους και πειρατές. Ο λόγος; Ο Πίτερ πρέπει να ηγηθεί του ετερόκλητου μαγικού πληθυσμού για να προστατεύσει τον θησαυρό τους από τους πειρατές. Τι είναι ο θησαυρός δεν το μαθαίνουμε ποτέ, ενώ ο μόνος που κρατάει τους πειρατές από το να τον πάρουν είναι ο "Φύλακας", ένας τεράστιος κροκόδειλος που πλέει τα ρηχά νερά μεταξύ του καραβιού και του νησιού. Συνοδοιπόρος του Πίτερ σε αυτή την περιπέτεια είναι ο Παν, ένα κατσικοπόδαρο πλάσμα με κερατάκια, πολύ κοντινό στον δικό μας Πάνα. Η ιστορία είναι γεμάτη ανατροπές που σε κάνουν να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα από την μια σελίδα στην άλλη. Δεν χαρίζεται ούτε ενδείκνυται σε άτομα που δεν έχουν γερά στομάχια. Από τις 300κάτι σελίδες του παρελαύνουν ακρότητες μεταξύ των οποίων ο φόνος, ο βιασμός και η παιδεραστία. Ο Loisel παίρνει το βαθιά μισογυνιστικό αέρα της ορίτζιναλ ιστορίας και τον εξελίσσει αριστοτεχνικά, αφού κανένας θηλυκός χαρακτήρας δεν είναι άξιος ή αμιγώς "καλός", σε αντίθεση με τον Πίτερ και τα χαμένα αγόρια που είναι "αθώα" και απώτερος σκοπός τους είναι να μείνουν παιδιά και να αποφύγουν τους βρώμικους ενήλικες. Η Τινκερ Μπελ είναι δολοπλόκος, ζηλιάρα και χειραγωγός, η Ρόουζ (καμιά σχέση με την Γουέντι και τους Ντάρλινγκς που ξέρουμε από την ιστορία) είναι η "μαμά" των χαμένων παιδιών που σιχαίνεται τον ρόλο της και βλέπει σεξουαλικά τον Πίτερ, η μητέρα του Πίτερ είναι αλκοολική πόρνη που σαπίζει στο ξύλο τον γιο της, όσες ακόμα γυναίκες βλέπουμε στο Λονδίνο είναι όλες πόρνες και φθηνές, οι Σειρήνες στην χώρα του ποτέ είναι λάγνες και δολοφόνοι..Γενικά, μόνο η Tiger Lily είναι κατάπως αξιοπρεπής, αλλά και αυτή παρουσιάζεται γεμάτη σεξουαλικές ορμές παρότι είναι παιδί. Είναι πολύ περίτεχνα φτιαγμένη αυτή η κριτική στον μισογυνισμό πάντως. Ο Loisel είναι μια ιδιοφυΐα, υπερβολικά φλύαρη μεν, αλλά ιδιοφυΐα όπως και να χει. Από την άλλη, ενώ ο μισογυνισμός του κόμικ είναι στοχευμένος, κάποια ρατσιστικά μηνύματα είναι αρκετά ακαθόριστα και χωρίς λόγο, θα μπορούσαν να αποφευχθούν (όλοι οι ινδιάνοι είναι ίδιοι, ο μόνος μαύρος στο πλήρωμα των πειρατών αποκαλείται το "Μαύρο Τέρας" και άλλα τέτοια). Γενικά πάντως είναι πολύ απαισιόδοξη η οπτική του δημιουργού, αφού η αθωότητα έγκειται στην διαγραφή της μνήμης του κακού, και όχι στην μη-ύπαρξη του. Η Χώρα του Ποτέ δεν είναι το παραμυθένιο μέρος που θα περίμενε κανείς. Αφού αποτελεί την χώρα των ονείρων, περιέχει στο κέντρο της την Opikanoba, την περιοχή των εφιαλτών και των χειρότερων φόβων, θυμίζοντας μας ότι όνειρα χωρίς εφιάλτες δεν υπάρχουν. Ταυτόχρονα ο Loisel εισάγει και την ιστορία του Τζακ του Αντεροβγάλτη που εξελίσσεται την ίδια εποχή στο Λονδίνο. Αυτό, αν και ακούγεται άκυρο, δένει πολύ όμορφα με την όλη αρρωστημένη ατμόσφαιρα του κόμικ και αφήνει εσκεμμένα ασαφή τον ρόλο του Πίτερ. Παράλληλα ο Loisel εισάγει κάμποσους χαρακτήρες για να συνδέσει το βιβλίο του με αυτό του Barrie, όλοι αρκετά ενδιαφέροντες και δουλεμένοι. Το σχέδιο είναι μια μείξη άκρως ρεαλιστικά σχεδιασμένων χώρων/περιβαλλόντων και προσώπων σαν καρικατούρες, για να κάνει έντονη την αντίθεση και να γεμίσει το κόμικ με αντιπαραβολές. Τα χρώματα προσαρμόζονται ανά περιοχή, με την Never-Land γεμάτη με αποχρώσεις έντονου κίτρινου, πράσινου και μπλε και το Λονδίνο δομημένο πάνω σε μουντά πορτοκαλί και γκρι. Η ιστορία εξελίσσεται μεταξύ Λονδίνου και Χώρας του Ποτέ, με εμφανή βαρύτητα στην δεύτερη και μετακινήσεις από το ένα στο άλλο που προσθέτουν στο κλίμα, ειδικά στην τρίτη πράξη. Όπως έχει ειπωθεί πετυχημένα παλιότερα, δεν είναι ένα διασκεδαστικό κόμικ, αλλά ένα σπουδαίο. Χρειάζεται πάνω από 1-2 αναγνώσεις όμως με τόσα πράγματα που κρύβει μέσα του. Το κόμικ εκδόθηκε στα Γαλλικά σε 6 άλμπουμ την περίοδο 1990 - 2004 ενώ το 2013 η Soaring Penguin Press το εξέδωσε επιτέλους στα Αγγλικά. Από τα έργα που ασχολούνται με το Peter Pan Mythos, είναι μακράν το πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο, συν ότι έχει σηκώσει και εγώ δεν ξέρω τι από βραβεία στην Ανγκουλέμ και αλλού. Διαβάστε το μαζί με το επίσης συνταρακτικό και κοντινό του Beautiful Darkness. 1. Londres - London 11/1990 2. Opikanoba - Opikanoba 09/1992 3. Tempete - Tempest 11/1994 4. Mains Rouges - Red Hands 09/1996 5. Crochet - Hook 01/2002 6. Destins - Destiny 10/2004 bedetheque
×
×
  • Create New...