Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1989'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 10 results

  1. Ένα από τα πιο γνωστά και πιο εμβληματικά πειραματικά (εντός ή εκτός εισαγωγικών κόμικς), το "Here" αφηγείται την ιστορία μιας τοποθεσίας (η γωνία ενός σπιτιού) από τα βάθη των χιλιετηρίδων, δισεκατομμύρια χρόνια πριν έως το μέλλον, χωρίς όμως χρονολογική σειρά και μέσα από επιλεγμένα περιστατικά, στα οποία κάποιες καταστάσεις επαναλαμβάνονται ή συνδέονται και ορισμένοι χαρακτήρες επανεμφανίζονται. Κάθε στιγμιότυπο / χρονολογία ο καταλαμβάνει δύο αντικριστές σελίδες και ένα άλλο χαρακτηριστικό του κόμικ, είναι ότι στις περισσότερες σελίδες παρεμβάλλονται ένθετες εικόνες, που αναφέρονται σε μια άλλη χρονολογία από την, ας πούμε, "κύρια". Δεν έχει νόημα να επεκταθώ στην υπόθεση, επειδή κάτι τέτοιο δεν υπάρχει, τουλάχιστον όχι με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Εξάλλου, και σε πολλά από τα στιγμιότυπα δεν υπάρχει κάποιας μορφής δράση. Δύο μόνο πράγματα: πρώτον, το κόμικ, αν και περιέχει κάποια λόγια και σε ορισμένες περιπτώσεις και σύντομες στιχομυθίες είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του, βουβό. Δεύτερον, η νοηματική σύνδεση μεταξύ των στιγμιοτύπων δεν είναι ξεκάθαρη, αν και σίγουρα υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ ορισμένων από αυτών. Αναφέρομαι, βέβαια, σε στιγμιότυπα, που διαδραματίζονται σε διαφορετικές εποχές, επειδή, όπως θα καταλάβετε διαβάζοντας το κόμικ, σε ορισμένες περιπτώσεις μια χρονολογία και το περιστατικό, που αφηγείται εκτείνεται σε πάνω από ένα συνεχόμενα δισέλιδα. Από εκεί και μετά, το ακριβές νόημα του κόμικ επαφίεται στην κρίση του αναγνώστη. Είναι σίγουρα ένα κόμικ, που προσφέρεται για πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις και οπωσδήποτε θα ανακαλύπτετε κάτι καινούριο, κάθε φορά, που το διαβάζετε. Θεωρώ, ότι είναι ένα από τα κόμικ, που πρέπει να διαβάσετε, ιδιαίτερα, εάν σας ενδιαφέρει η γλώσσα της αφήγησης ή ψάχνετε για κάτι εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Το κόμικ ξεκίνησε ως ένα εξασέλιδο και πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Raw Volume 2 #1, το οπαίο διήυθυνε και ο Αρτ Σπίγκελμαν και δημιούργησε αμέσως αίσθηση. Το 2014 ο Μαγκουάιαρ επέκτεινε την αρχική ιδέα στις 300 σελίδες, έγχρωμες αυτή τη φορά και το κόμικ κυκλοφόρησε σε μια πολύ ωραία, σκληρόδετη έκδοση από τις εκδόσεις Pantheon, που είναι και αυτή, την οποία έχω εγώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Καταρχάς, το πρωτότυπο, εξασέλιδο, ασπρόμαυρο κόμικ μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ μαζί με ένα άρθρο του Chris Ware ή να το διαβάσετε online εδώ. Υπάρχει και κάποιας μορφής διαδραστική εκδοχή. wikipedia Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση στο The Account Magazine από τον Lee Constaninou (!) Και συνέντευξη του δημιουργού
  2. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  3. Το Batman (1989) είναι ίσως η πιο "κλασσική' ταινία με σουπερήρωα. Μπορεί να προϋπήρχαν οι ταινίες του Superman, αλλά τα Batman σε σκηνοθεσία Tim Burton είναι αυτα που μπορώ να προτείνω να τα δει κάποιος σήμερα. Ο Μπάτμαν ήταν ο Michael Keaton, ο Τζόκερ δε μπορούσε να ήταν διαφορετικός από τον Jack Nicholson και χρειαζόταν να υπάρχει στην ταινία το sex symbol της εποχής, η Kim Basinger. Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία υπάρχουν στο IMDB και την ελληνική Wikipedia Κάθε ταινία βασισμένη σε χαρακτήρες κόμικ έχει ως φυσικό επακόλουθο να διασκευαστεί η ίδια πίσω σε κόμικ. Την διασκευή στο έντυπο μέσο ανέλαβε ο Dennis O'Neil και το σχέδιο ο Gerry Ordway. Μία πιστή μεταφορά - απλοποίηση της ταινίας προσέχοντας ώστε οι χαρακτήρες να μοιάζουν με τους ηθοποιούς. Την ίδια χρονιά είδαμε το κόμικ μεταφρασμένο στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Cosmopolitan. Πολύ πιθανό αυτή η κυκλοφορία να χρωστά την ύπαρξη της αποκλειστικά στο ότι υπήρχε στην ταινία η Kim Basinger. Σύνολο 68 σελίδες σε κανονικό μέγεθος (17.0 x 26.5) και ως μοναδικό Έλληνα συντελεστή αναγράφει τον μεταφραστή (Άρης Σεβαστής). Η τιμή στο εξώφυλλο ήταν 450 δραχμές, το οποίο ίσως το έκανε λίγο ακριβό για την εποχή του. Το χαρτί και η εκτύπωση ήταν υψηλής ποιότητας για εκείνη την εποχή αλλά μας τα χάλασε εντελώς στην βιβλιοδεσία. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να υποθέσουμε ότι οι περισσότεροι που προσπάθησαν να διαβάσουν το τεύχος αυτό κατέληξαν να έχουν ξεκολλήσει τις σελίδες του από τη ράχη. Το προτείνω άφοβα σαν ιστοριούλα, είναι σύντομο και ευχάριστο. Κατανοώ ότι αρκετοί δεν το έχετε, αλλά και επίσης όσοι το έχετε στη συλλογή σας δε θέλετε να το διαλύσετε διαβάζοντας το. Εάν κάνατε λίγη υπομονή, πιστεύω πως δε θα αργήσει να εμφανιστεί μία πλήρη σάρωση στο διαδίκτυο. Επίσης υπάρχουν και δύο βιβλία σχετικά με τη συγκεκριμένη ταινία από εκδόσεις Νέα Σύνορα - Λιβάνης. Μπορείτε να τσεκάρετε την αντίστοιχη παρουσίαση ΕΔΩ.
  4. ''..And I’m afraid that when I walk through those asylum gates... when I walk into Arkham and the doors close behind me... it’ll be just like coming home...'' - Bat Man Πόση λεπτή μπορεί να είναι η γραμμή ανάμεσα στη κανονικότητα και την απόλυτη παραφροσύνη; Την απάντηση αυτή μας την έδωσε ίσως με τον εφιαλτικότερο αλλά και απολαυστικό εικαστικό τρόπο το δίδυμο των Grant Morrison και Dave McKean στο κλασικό πλέον Arkham Asylum( A Serious House on Serious Earth )που κυκλοφόρησε σαν hardcover graphic novel τον Οκτώβριο του 1989 και έκτοτε έχει κάνει πολλές επανεκδόσεις Η πρώτη έκδοση του 1989 Το Arkham Asylum είναι μία μεταμοντέρνα έκδοση πολλών διαφορετικών μεταξύ τους κλασικών έργων. Από την Alice in Wonderland του Lewis Carrol, και τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, μέχρι την όπερα Parsifal του Wilhelm Richard Wagner(στην οποία κάνει αναφορά και ο ίδιος ο Morrison μέσα στην ιστορία).Σίγουρα όμως ότι πιο διαφορετικό είχε διαβάσει ο μέσος αναγνώστης στα τέλη της δεκαετίας του '80,ειδικά στα mainstram κόμικς με πρωταγωνιστή τον δημοφιλέστερο(ξανά την εποχή εκείνη λόγο της ταινίας του Tim Burton)ήρωα των κόμικ,Bat Man.Ήταν η πρώτη φορά που ο Morrison(o οποίος είχε θαυμάσει τη δουλειά του Frank Miller πάνω στον Bat Man όπως αυτή εξελίχθηκε στο Dark Knight Returns) θα έγραφε μία ιστορία με τον ήρωα αλλά σίγουρα όχι η τελευταία. Και ακόμα πιο σίγουρα η πιο διαφορετική που είχε μέχρι τότε γραφτεί.. H υπόθεση μοιάζει τόσο απλή αλλά διαβάζοντας την ο αναγνώστης παγιδεύεται μέσα στο πολυεπίπεδο, παραληρηματικό και άκρως προσωπικό και εφιαλτικό αφήγημα που με τόση μαεστρία διηγείται ο Morrison.Την ημέρα της Πρωταπριλιάς οι έγκλειστοι του άσυλου του Arkham και έχοντας ως αρχηγό(ποιόν άλλο;)τον Joker,το καταλαμβάνουν και κρατάνε άτομα του προσωπικού σαν ομήρους. Το αίτημά τους είναι απλά ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τη φυλάκισή τους, ο Bat Man δηλαδή, να επισκεφτεί το άσυλο και να ανταλλάξει τη ζωή του με αυτή των ομήρων. Ο Joker παράλληλα έχει ενορχηστρώσει μια αλυσίδα γεγονότων που υποτίθεται ότι θα κάνει τον Bruce να αντιμετωπίσει τη δική του τρέλα και τους εσωτερικούς του δαίμονες(ερχόμενος αντιμέτωπος με τους τρόφιμους-villains του ασύλου σε μία άνιση εκ των προτέρων μάχη) , ειδικά το θάνατο των γονιών του και πώς έγινε o άνθρωπος νυχτερίδα. Παράλληλα ο Morrison ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του ιδρυτή του ασύλου,Amadeus Arkham,που μετά το θάνατο της μητέρας του θα μετατρέψει το πατρικό του σπίτι, στο άσυλο Arkham,αλλά μετά από μία προσωπική τραγωδία θα οδηγηθεί και ο ίδιος στη τρέλα...Εδώ φυσικά οι παραλληλισμοί της τραγωδίας του Arkham Με εκείνης του Bruce Wayne είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.. Ένα ταξίδι στα βάθη της κολάσεως της παραφροσύνης με οδηγό τον Morrison(ο οποίος την εποχή εκείνη δε πειραματίζονταν στο γράψιμο του με αλκοόλ και ουσίες),πρόδρομος του τι θα ακολουθούσε στις επόμενες δουλειές του και ειδικά στην αναβίωση του Doom Patrol.Το Arkham Asylum δεν είναι η τυπική ιστορία του Bat Man που θα διαβάσετε, όπου κάποιος κακός θα κάνει κάτι, θα εμφανιστεί ο Bat Man, θα πέσουν μερικά μπουνίδια και τέλος καλό όλα καλά...Η ιστορία δε βασίζεται τόσο (ή σχεδόν καθόλου θα έλεγα) στη δράση αλλά περισσότερο στο συναίσθημα και τη ψυχολογία. Και με αυτά ο Morrison παίζει με τον αναγνώστη σαν ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού, όπως ακριβώς θα παίξει και ο Joker με τον Bat Man σε αυτό του το ταξίδι μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του ασύλου...Και οι ίδιοι οι villains είναι περισσότερο κατάλοιπα ενός εφιάλτη παρά ανθρώπινες παρουσίες, που θα γεμίζουν αμφιβολία τον άνθρωπο νυχτερίδα και θα σπείρουν μέσα στο κεφάλι του, τους σπόρους εκείνους που έχουν οδηγήσει και τους ίδιους στη παραφροσύνη και τη τρέλα. Μαζί με τη διαφορετική προσέγγιση που έκανε ο Morrison στον Bat Man, όπως και ο Miller πριν από εκείνον, το ίδιο έκανε και με τη παρουσίαση των εχθρών-τρόφιμων του ψυχιατρείου. Ο Bat Man αντιμετωπίζει τον Clayface που θέλει απεγνωσμένα να τον αγγίξει και να τον μολύνει με την ασθένειά του. Προσπαθεί να δραπετεύσει από τον Mad Hatter και τις περίεργες εμμονές του με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων που αποπνέουν παιδεραστικές τάσεις.. Αντιμετωπίζει έναν φρικτά παραμορφωμένο Killer Croc(αρχικά ήταν να σχεδιαστεί με παραμορφώσεις παρόμοιες με αυτές του Joseph Merrick)σε μία μάχη που θα του αφήσει περισσότερα ψυχικά από ότι σωματικά τραύματα...Και ο Joker σε ένα ντελίριο τρέλας και σαδισμού, με σαφές ομοφυλοφυλικές αναφορές(η εμμονή του με τον Bat Man,το χέρι που του "βάζει")αφού ουσιαστικά ο ένας πρόκειται για το άλλο μισό του άλλου.O Joker "αγαπάει" τον Bat Man με το δικό του αρρωστημένο τρόπο. Δεν είναι ερωτική η σεξουαλική έλξη αλλά καθαρά εμμονή... Πράγμα που κατα κάποιο τρόπο έχει αποτυπωθεί και σε ιστορίες του Miller ή του Snyder... ''..Sometimes I think the asylum is the head. We're inside a huge head that dreams us all into being.. Perhaps it's your head, Batman. Arkham is a looking glass... and we are you." - The Μad Hatter Σίγουρα δε πρόκειται για το κόμικ εκείνο με ήρωα τον Bat Man που είχαμε συνηθίσει να διαβάζουμε.... Ενώ πολλοί αναγνώστες βρήκαν τον άνθρωπο νυχτερίδα τελείως out of character στη συγκεκριμένη ιστορία. Συνήθως, ο κύριος στόχος του είναι να σώσει αθώες ζωές και να διασφαλίσει ότι κανένας δε πρόκειται να κινδυνεύσει ή να τραυματιστεί(πόσο μάλλον θανάσιμα) τη συγκεκριμένη, δύσκολη κατάσταση, ενώ στο Batman: Arkham Asylum φαίνεται να είναι αρκετά απασχολημένος με τον εαυτό του και την ψυχή του, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Joker απειλεί ανθρώπους ή ακόμα χειρότερα τους σκοτώνει μπροστά στα μάτια του...Εδώ ο Bat Man μοιάζει παγιδευμένος μέσα στο ψυχολογικό παιχνίδι που παίζει μαζί του ο Joker και οι υπόλοιποι τρόφιμοι του ασύλου, αντιμετωπίζοντας τους εσωτερικούς του δαίμονες και τη σκοτεινή πλευρά του, τις εμμονές και τη θλίψη του που όπως και στη περίπτωση του ιδρυτή του ασύλου, προέρχονται από την απώλεια της μητέρας του. Όπως και ο Arkham, έτσι και ο Bat Man στιγματίζεται από μία τραγωδία που θα σήμανε το τέλος της αθωότητας, τη μετατροπή του παιδιού σε άντρα, στο θάνατο του απλού ανθρώπου και την ανάσταση του σαν πλάσμα-σύμβολο της νύχτας που αποδίδει δικαιοσύνη. Ο Arkham οδηγήθηκε όμως στη παραφροσύνη και έγινε αιχμάλωτος του ίδιου του σπιτιού του, όταν δεν άντεξε τη δική του τραγωδία...Μήπως στην ίδια παραφροσύνη έχει οδηγηθεί και ο Bat Man; Υπάρχουν πολλές αναφορές στον συμβολισμό και τη μαγεία, τον Jung,τον Froyd και τον Crowley και μια θλιβερή, σκοτεινή και καταραμένη ατμόσφαιρα που θυμίζει κλασικούς συγγραφείς τρόμου, όπως Edgar Alan Poe και H.P Lovecraft. O ψυχολογικός τρόμος είναι διάχυτος μέσα στις σκοτεινές σελίδες του κόμικ, που αποτυπώνουν με το καλύτερο τρόπο τη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος στο οποίο εξελίσσεται. Ιδιαίτερη μνεία λοιπόν πρέπει να γίνει στην εκπληκτική τέχνη του Dave McKean(Sandman,Hellblazer,The Savage,Violent Cases)με μία αισθητική πολύ μπροστά για την εποχή της, και μία ζωγραφική(σε συνδυασμό με κολάζ)χαοτική, σκοτεινή, συμβολική, αλλά συνάμα πολύ όμορφη που αλληλοσυμπληρώνει το τρελό σενάριο του Morrison. ''..Arkham was right.Sometimes it's only madness that makes us what we are....'' Το Graphic Novel παρά τη δυσκολία του(στην ανάγνωση του σε μετέπειτα εκδόσεις βοηθάει και το αρχικό script του Μorrison που περιέχουν), την ασυναρτησία που το χαρακτηρίζει σε ορισμένες περιπτώσεις και το πολυεπίπεδο χαρακτήρα του, έκανε τρομερές πωλήσεις την εποχή που κυκλοφόρησε και συνεχίζει να πουλάει και σε όλες τις ανατυπώσεις του σε trade paperback,hardcover,absolute&anniversary editions, και θεωρείται από πολλούς ως μια από τις καλύτερες ιστορίες του Batman όλων των εποχών(Μαζί με τα Dark Knight Returns,Killing Joke,The Long Halloween) και και ένα από τα καλύτερα έργα της καριέρας του Grant Morrison.Mε πωλήσεις που(σύμφωνα με τη θρυλική editor της Vertigo Karen Berger)έχουν φτάσει το μισό εκατομμύριο αντίτυπα έως το 2004.καθιστώντας το ως το καλύτερο σε πωλήσεις graphic novel στα αμερικανικά υπερηρωικά κόμικ. Μία πετυχημένη σειρά βιντεοπαιχνιδιών που ονομάζεται Batman: Arkham Asylum βασίζεται κατα μεγάλο μέρος του στο κόμικ, το οποίο ακολουθεί μια σχεδόν παρόμοια υπόθεση και μοιράζεται επίσης το ίδιο όνομα. Μια τόσο διαφορετική αλλά συνάμα τόσο "καταραμένα" προσωπική και σκοτεινή, ιστορία ψυχολογικού τρόμου, που σίγουρα θα απολαύσετε διαβάζοντας την καλύτερα κάποιο κρύο βραδινό, με χαμηλωμένο φωτισμό, όταν όλοι γύρω σας θα κοιμόνται...Το θέμα είναι αν θα μπορέσετε εσείς να το κάνετε ύστερα...
  5. Το From Hell ξεκίνησε να εκδίδεται το 1989 μέσω του πολυθεματικού κόμικ Taboo , που με editor τον Stephen Bissette δημοσίευε ενήλικα κόμικς που οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι θα απέρριπταν. Μέτα από μια Οδύσσεια εναλλαγών εκδοτικών οίκων και καθυστερήσεων, το έργο θα ολοκληρωθεί το 1996, αποτελούμενο από 14 κεφάλαια και έναν επίλογο και θα εκδοθεί όλο μαζί για πρώτη φορά το 1999. Tο κόμικ λογοκρίθηκε αρκετά και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του σε ορισμένες χώρες, μεταξύ αυτών και η Αγγλία, λόγω των ερωτικών σκηνών του. Σχολιάζοντας το ο Μουρ είχε δηλώσει ότι μάλλον είναι πιο σοκαριστικό το συναινετικό σεξ μεταξύ δυο ατόμων από ότι ένα κατακρεουργημένο γυναικείο σώμα. Το κόμικ πραγματεύεται την ιστορία του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Σαν πηγή έμπνευσης παίρνει το βιβλίο του Stephen Knight Jack The Ripper: The Final Solution, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ακολουθεί κατά γραμμα. Η ιστορία διαδραματίζεται πίσω στην Βικτοριανή Αγγλία, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα κι έχει ως εξής : Ο πρίγκιπας Edward , εγγονός της Victoria , παντρεύεται κρυφά την Annie Crook, μια απλή κοπέλα που ανήκει στην εργατική τάξη της εποχής και αποκτούν μια κόρη. Το παιδί αυτό όμως αφενός αποτελεί διάδοχο του θρόνου και αφετέρου είναι νόθο. Πέντε πόρνες που γνωρίζουν το μυστικό αποφασίζουν να εκβιάσουν την βασιλική οικογένεια δημοσιοποιώντας το σκάνδαλο, έτσι ώστε να αποκομίσουν τα απαραίτητα χρήματα για να μην μείνουν άστεγες. Όταν τα νέα θα φτάσουν στα αυτιά της Βικτόρια, αυτή θα καλέσει τον Sir William Gull, βασιλικό γιατρό και υψηλά ιστάμενο Μασόνο να φροντίσει ώστε κάποια στόματα να κλείσουν για πάντα. Έτσι ο Gull , το έτος 1888, θα διαπράξει τους περίφημους φόνους που έμειναν στην ιστορία. Η εικονογράφηση από τον Campbell, που τον καιρό εκείνο δούλευε για μικρότερους εκδοτικούς οίκους και στον χώρο των underground comics είναι φοβερή. Δεν μοιάζει καθόλου με το σκίτσο που συνηθίζεται στα αμερικάνικα κόμικς Βρώμικο , άκαμπτο και ψυχρό πολλές φόρες, αποδίδει ιδανικά το κλίμα της εποχής. Ο Campbell αλλάζει πολλές φορές σχεδιαστικά στυλ και πειραματίζεται με διάφορες τεχνοτροπίες. Προτιμάει να σχεδιάζει αδρά και "πρόχειρα" τις ανθρώπινες φιγούρες , αλλά πολύ λεπτομεριακά τα κτίρια. Ειδικά σε ορισμένα σημεία είναι λες και βλέπει κανείς φωτογραφίες τους. Βέβαια σε αυτό είχε την βοήθεια και άλλων καλλιτεχνών που εργάστηκαν ως guest artists σε κάποια τεύχη. Κάθε σελίδα σχεδόν αποτελείται από εννέα καρέ, αφηγηματική τεχνική που είχε χρησιμοποιήσει ο Moore και στο Watchmen. Συχνά μέσα στο έργο επαναλαμβάνονται καρέ, λέξεις και ολόκληρες φράσεις που έχουν συμβολικό χαρακτήρα, ενώ μερικές σελίδες μπορούν να διαβαστούν ακόμη και διαγώνια! Τι είναι όμως το From Hell ; Είναι μια προσπάθεια ανίχνευσης της ιστορικής αλήθειας σχετικά με τους φόνους στο Whitechapel ; Όχι. Το From Hell είναι ενα έργο πολυεπίπεδο. Πίσω από το πρώτο στρώμα της κύριας πλοκής που έχει να κάνει με τους φόνους των 5 γυναικών εξετάζει και άλλα ζητήματα. Κυρίως τις ταξικές διαφορές που παρατηρούνταν στην Βικτωριανή Αγγλία αμέσως μετά την βιομηχανική επανάσταση, προτού η εξουσία περάσει εξ ολοκλήρου στην αστική τάξη. Eπιλέγοντας τον έναν πρωταγωνιστή να ανήκει στην νεοεμφανιζόμενη τότε αστική τάξη και την κύρια πρωταγωνίστρια , την Mary Kelly , μια από τις πόρνες , να ανήκει στην εργατική τάξη, έχει το ιδανικό δίδυμο για την δουλειά αυτή. Kαι φυσικά στο πρόσωπο του αστυνόμου Abberline αναγνωρίζουμε έναν αντιπρόσωπο της μεσαίας τάξης. Χωρίς ποτέ να το τονίζει ιδιαίτερα, δεν κάνει κήρυγμα, αλλά μέσα από την περιγραφή των ζωών τους, βλέπει κανείς τις αντιθέσεις τους. Ένα άλλο θέμα που εξετάζεται στο From Hell είναι οι θεωρίες της εποχής για τα δυο φύλα. Ο Gull λειτουργεί ως εκπρόσωπος της πατριαρχίας, την εκθειάζει μέσα απο μυστικιστικές αντιλήψεις για τον κόσμο και στο τέλος δολοφονεί τις πόρνες - εκπροσώπους του γυναικείου φύλου. Εξετάζεται επίσης η πράξη του φόνου και το τι είναι αυτό που ωθεί έναν άνθρωπο στο να πάρει τη ζωή ενός άλλου. Να σημειωθεί επίσης ότι για τη συγγραφή και την εικονογράφηση του συγκεκριμένου κόμικ έγινε εκτενής έρευνα από τους δημιουργούς , κυρίως από τον Moore , που επισκέφτηκε τους τόπους που διαδραματίζεται η ιστορία και έψαξε αρκετά σε ιστορικά αλλά και σε λιγότερο αποδεκτά βιβλία για τα γεγονότα. Μετά το τέλος της ιστορίας, υπάρχει εκτενέστατο appendix όπου ο Moore εξηγεί από που πήρε το υλικό του. Το From Hell χρειάστηκε να το διαβάσω δυο φορές και μια φορά διαγώνια για να το εκτιμήσω. Την πρώτη φορά μου είχε φανεί λίγο βαρετό. Αλλά αυτό σου κάνει η ανάγνωση από το pc ενός τέτοιου έργου. Χρειάστηκε να το πάρω στα χέρια μου και να το διαβάσω αργά και με υπομονή , ακόμα και στα σημεία που φαίνεται ότι κάνει κοιλιά για να πειστώ για την αξία του. Εκτός απο το βιβλίο κυκλοφορεί επίσης από την Top Shelf, το From Hell Companion που περιέχει μεγάλα κομμάτια από το σενάριο που παρέδωσε ο Moore στον Campbell, σχόλια του σχεδιαστή καθώς και κομμάτια απο συνεντεύξεις. Παραθετω σκαναρισμένες μερικές σελίδες που μου φάνηκε ότι έχουν ενδιαφέρον. Συνεντευξη του Alan Moore : (θα προστεθεί υλικό) Συγκριτικές φωτογραφίες και σκίτσα απο τα αξιοθέατα του κεφαλαίου 4 οπου ο Gull ξεναγεί τον αναγνώστη σε διάφορα μνημεία εξηγώντας την, κατά τον Gull, μασονική τους προέλευση και ιστορία. (θα προστεθεί υλικό) Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
  6. “All it takes is one bad day to reduce the sanest man alive to lunacy. That's how far the world is from where I am. Just one bad day.” - Joker O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Δημιούργημα των Bob Kane,James Robinson και Bill Finger(Ο Finger εμπνεύστηκε από τον ηθοποιό Conrad Veidt και τον παραμορφωμένο χαρακτήρα του Gwynplaine στην ταινία του 1928 The Man Who Laughs),ο πρίγκηπας του εγκλήματος έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940,και αρχικός σχεδιασμός των δημιουργών,ήταν να αποτελέσει έναν αντίπαλο του νυχτερίδα για μία μόνο ιστορία,μέχρι να βρουν κάποιον άλλο αντίπαλο στην επόμενη...Μάλιστα σε εκείνη τη πρώτη εμφάνιση ο Joker βρίσκει το τέλος του...Ευτυχώς για όλους εμάς τους αναγνώστες,ο χαρακτήρας του Joker αποδείχτηκε τόσο δημοφιλής που σε λίγα τεύχη ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε...αρκετές φορές στα επόμενα,χαρίζοντας αξέχαστες αναμετρήσεις με τον Bat Man τις επόμενες δεκαετίες.. Το origin του χαρακτήρα παρέμενε αρκετά ασαφές μέσα στις δεκαετίες.Κάποιες σκόρπιες πληροφορίες εδώ και εκεί,οι περισσότερες λεπτομέρειες άλλαζαν ανάλογα με το δημιουργικό Team,και γενικά ο Joker παρέμενε πάντα εκτός από ιδιαίτερα επικίνδυνος και ένα μεγάλο μυστήριο στα μάτια των αναγνωστών.Το 1989 δύο μεγάλοι δημιουργοί οι Alan Moore και Brian Bolland συνεργάστηκαν για να ρίξουν λίγο περισσότερο φως τόσο στο origin του χαρακτήρα,αλλά ακόμα περισσότερο στη παρανοική και μπερδεμένη ψυχοσύνθεση του Joker.Το άρτιο σεναριακά και σχεδιαστικά αποτέλεσμα ήταν το The Killing Joke,που θεωρείται μία από τις πιο (αν όχι η πιο) αριστουργηματικές ιστορίες τόσο του Joker όσο και του Bat Man.Και ανήκει στο κανονικό continuity της DC μέχρι και σήμερα,μετά τα απανωτά reboots(new52,Rebirth)της εταιρείας. To Detective #168 που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης Οι δύο δημιουργοί άντλησαν την έμπνευση τους από διάφορες πηγές.Ο Moore χρησιμοποίησε στοιχεία από το Detective Comics # 168(Φεβρουάριος 1951) και την ιστορία "The Man Behind The Red Hood" των Finger,Schwartz&Mortimer στην οποία μαθαίναμε ότι πριν ο Joker γίνει αυτός που γνωρίζουμε,ήταν ένας μικροκακοποιός με την ονομασία Red Hood.Ο δε Bolland(που στη συγκεκριμένη ιστορία κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του) εμπνεύστηκε και αυτός από τη ταινία The Man Who Laughs(από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Victor Hugo)και την εμφάνιση του Veidt,καθώς και τη ψιλόλιγνη εμφάνιση και το χαμόγελο ενός άλλου villain,αυτού του Judge Death στη σειρά Judge Dredd.Ο Μoore όμως σκέφτηκε να προσδώσει και μια τραγικότητα στο origin του Joker,η οποία δεν υπήρχε στη κλασική εκείνη ιστορία του Finger. Σύμφωνα λοιπόν με το "νέο" origin ο Joker ήταν κάποτε ένας οικογενειάρχης,παντρεμένος με μία γυναίκα που λάτρευε,και η οποία περίμενε το παιδί τους.Ο ίδιος προσπαθούσε να πετύχει σαν κωμικός(αφήνοντας τη δουλειά χημικού που είχε) χωρίς όμως αποτέλεσμα..Χωρίς χρήματα,με έγκυο γυναίκα,και τις υποχρεώσεις να μεγαλώνουν,αποφάσισε με βαριά καρδιά να συμμετάσχει σε μία ληστεία στο χημικό εργαστήριο όπου δούλευε,παίρνοντας τη ψεύτικη περσόνα του Red Hood.Λίγο πριν τη ληστεία,μαθαίνει ότι η γυναίκα του πέθανε στη γέννα.Πρώτο χτύπημα...Επεμβαίνει ο Bat Man για να εμποδίσει τη ληστεία,ο Red Hood στη προσπάθεια του να ξεφύγει πέφτει μέσα στα χημικά.Δεύτερο χτύπημα..Όταν αργότερα βλέπει πως κατάντησε το πρόσωπο του(ολόασπρο,με πράσινα μαλλιά και κατακόκκινα-σαν βαμμένου κλόουν-χείλια)εκεί είναι που κάτι θα σπάσει ανεπανόρθωτα μέσα του..Welcome to the other side...Joker!! Η ιστορία θα μεταφερθεί στο σήμερα όπου ο Bat Man θα επισκεφτεί το άσυλο του Arkham,για να συναντήσει τον Joker και να του πει ότι πρέπει να μπει ένα τέλος στη διαμάχη τους,γιατί κάποτε θα οδηγήσει στο απρόσμενο τέλος και των δυό τους....Μονάχα που ο Joker έχει γίνει ήδη..Λούης!!Και όχι μόνο αυτό...Σχεδιάζει και τη μεγάλη του εκδίκηση στον επιθεωρητή Gordon,τον οποίο απαγάγει και τον υποβάλλει σε κάθε λογής σωματικά και ψυχικά βασανιστήρια....Ένα από αυτά είναι να βλέπει σε μεγένθυση τις φωτογραφίες της κόρης του,Barbara(Bat Girl τότε)την οποία ο Joker πυροβόλησε εξ'επαφής,αφήνοντάς την παράλυτη,να σφαδάζει από τους πόνους...Ο Βat Man δε μπορεί να εντοπίσει τα ίχνη του,μέχρι που θα του στείλει πρόσκληση ο ίδιος ο Joker να συναντηθούν...Εκεί στο Λούνα Πάρκ που κρατάει όμηρο τον Gordon... Ο Μπάτμαν μπαίνει στο λούνα παρκ και αποφεύγει τις παγίδες του Τζόκερ, ενώ ο Τζόκερ προσπαθεί να πείσει τον εχθρό του ότι η ζωή και ο κόσμος είναι "ένα μαύρο, απαίσιο αστείο" που δεν αξίζει να παλέυουμε για αυτόν,και ότι χρειάζεται μόνο μια "κακή μέρα" για να οδηγήσει έναν απλό άνθρωπο στη τρέλα.... Τόσο ο Bat Man όσο και ο Joker είναι τα δημιουργήματα μιας τέτοιας κακιά μέρας,μιας τραγωδίας που άλλαξε τις ζωές τους για πάντα,αλλά τους οδήγησε σε διαφορετικούς-φαινομενικά-δρόμους.Ο ένας έγινε εκδικητής της νύχτας,πολέμιος του εγκλήματος,ο άλλος απλά ένας παρανοικός δολοφόνος..Ουσιαστικά ο Moore προσπαθεί να δείξει ότι ο Bat Man και ο Joker είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος..Ή μήπως οι καθρεφτισμένες εικόνες ο ένας του άλλου;; Μήπως η "κακιά" εκείνη μέρα ήταν η αιτία και όχι η αφορμή για να βγάλουν και οι δυο τους από μέσα τους τη παράνοια που κρυβόταν μέσα τους;;Το εκπληκτικό διφορούμενο τέλος του κόμικ ακόμα και σήμερα παραμένει κλασικό,και αποτελεί θέμα για debate μεταξύ των αναγνωστών και fan σε ολόκληρο τον κόσμο..O Bat Man γελάει με το αστείο του Joker(εξ'ου και ο τίτλος The Killing Joke αναφερόμενο τόσο στο αστείο,όσο και στην κατάληξη),μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνοντας ότι όλο αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος,σπάει το λαιμό του Joker,τερματίζοντας την ύπαρξή του τη στιγμή που πλησιάζουν τα περιπολικά...Ή μήπως ο Bat Man και ο Joker που αγωνίζονται εδώ και χρόνια, τερματίζουν όλες τις διαμάχες τους κάνοντας ένα καλό γέλιο για όλα αυτά....Mήπως και ο Bat Man είναι εξ'ίσου παρανοικός με τον Joker,απλά βλέπει το κόσμο με διαφορετική αντίληψη;; "Sometimes I remember it one way, sometimes another ... If I'm going to have a past, I prefer it to be multiple choice!" - Joker Άτυπος αφηγητής της ιστορίας είναι ο ίδιος ο Joker,που μέσα από τις αναμνήσεις του βλέπουμε το παρελθόν του αν όμως είναι ακριβώς αυτό..Άλλωστε ο ίδιος παραδέχεται κάποια στιγμή μέσα στην ιστορία ότι "Μερικές φορές το θυμάμαι με έναν τρόπο, μερικές φορές άλλο...." τονίζοντας έτσι τη πλήρη σύγχυση που κυριαρχεί μέσα στην παρανοική ψυχοσύνθεση του...Μαθήματα σεναρίου από τον Alan Moore που όσο περίεργος είναι σαν άνθρωπος,άλλο τόσο σπουδαίος σεναριογράφος είναι,πολλές φορές με έμφαση στο φανταστικό αλλά σίγουρα,με έναν σκληρό ρεαλισμό που ίσως σε κάποιους να θεωρηθεί ιδιαίτερα ωμός...Το κόμικ επικρίθηκε και από φεμινιστικές οργανώσεις για την ιδιαίτερη βιαιότητα του(ειδικά στη περίπτωση της Barbara Gordon και τον τρόπο που τη πλήγωσε ο Joker-κάποιοι φτάνουν στο σημείο να υπονοούν ίσως και βιασμό)από δημιουργούς και συγγραφείς όπως Gail Simone,Sharon Packer,ακόμα και από τον ίδιο τον Alan Moore κάποια χρόνια αργότερα που δήλωσε ότι δεν τη θεωρεί καλή ιστορία(αλλά έτσι και αλλιώς το ίδιο λέει για σχεδόν όλες του τις δημιουργίες αργότερα)και ότι δεν βγήκε όπως εκείνος ίσως ήθελε... Το ίδιο όμως παράπονο έχει και ο ίδιος ο Bolland τόσο για το τέλος της ιστορίας,όσο και για το γεγονός ότι δεν έκανε εκείνος το χρώμα(το έκανε ο John Higgins)και δεν του άρεσε το αποτέλεσμα,ειδικά στις past sequences/παρελθόν του Joker..Ίσως το Killing Joke να είναι βίαιο,σκληρό και ενίοτε σαδιστικό(ειδικά στη περίπτωση των Gordon)αλλά για εμένα αυτό είναι που το κάνει και τόσο αληθινό,μέσα στη βιαιότητα και σκληράδα του. Έιναι σαν να μη βλέπεις ταινίες σαν το Platoon γιατί δείχνουν με ωμό τρόπο τη σφαγή στο Βιετνάμ και για τις δύο πλευρές... Δεν έχει να κάνει με μισογυνισμό ή τίποτε άλλο,και στην ελεύθερη δημιουργία,καλύτερα να μη βλέπουμε μόνο το δέντρο και να χάνουμε το δάσος...Η αλήθεια μπορεί να είναι σκληρή,αλλά την εποχή εκείνη τα κόμικ-αν και ακόμα δεν είχαν ξεφύγει απόλυτα από τον κώδικα δεοντολογίας-έκαναν σταθερά βήματα προς την ενηλικίωση.Ο Bat Man ήδη έχοντας περάσει στη σκοτεινή εποχή του από τα μέσα της δεκαετίας του '70,με ιστορίες όπως το Dark Knight Returns,Yaer One και Killing Joke έδειχνε πλέον ότι δεν είναι κόμικ για παιδιά στο στυλ του show με τον Adam West στα ψυχεδελικά sixties...Τo Killing Joke του Moore μαζί με το a Death in the Family των Starlin&Aparo(με τον Joker να σκοτώνει το δεύτερο Robin/Jason Todd ύστερα από δημοψήφισμα στους αναγνώστες)ήταν επίσης και τα κόμικ εκείνα που ενηλικίωσαν τον Joker,που από την εποχή του κώδικα τη δεκαετία του '50,είχε καταντήσει απλά ένας γελοτοποιός όπως ήταν και το παρουσιαστικό του... Η εμφάνιση του Conrad Veidt που ενέπνευσε τη δημιουργία του Joker Το graphic novel(που αρχικά προοριζόταν για annual)έχει επανεκδοθεί αρκετές φορές μέσα στα χρόνια,τόσο το 2006 στην έκδοση DC Universe: The Stories of Alan Moore,όσο και σε Deluxe edition(ξαναχρωματισμένη από τον Bolland αυτή τη φορά)το 2008.Το 2018 κυκλοφόρησε και η επετειακή έκδοση για τα 30 χρόνια του.Στα ελληνικά είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Anubis(Το φονικό αστείο-σε μετάφραση Ηλία Τσιάρα)το 2009. To αμφιλεγόμενο τέλος της ιστορίας... Έχοντας κερδίσει το Eisner Award για το καλύτερο Graphic Novel Album το 1989,και έχοντας εμφανιστεί στη λίστα των New York Times Best seller το Killing Joke αποτελεί τo καλύτερο origin του Joker(αν είναι το αληθινό φυσικά τον προδίδει η...μνήμη του).Και αναμφισβήτητα τη καλύτερη ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον πρίγκηπα του εγκλήματος.Aν για εμένα προσωπικά το Dark Knight Returns αποτελεί τη definitive ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον Bat Man,το The Killing Joke είναι η αντίστοιχη για τον Joker...Και ας μιλάνε κάποιοι για άκρατη βία που κυριαρχεί εξ'ίσου και στις δύο... Κλασικό και αθάνατο δε γίνεται να λείπει από τη συλλογή σας.Αν έπρεπε να διαβάσετε μόνο μία ιστορία του Joker,το Killing Joke θα είναι η πρώτη επιλογή σας.To κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  7. “I love thee with the breath, smiles, tears, of all my life! And if God choose, I shall but love thee better after death...” - Eric Draven,The Crow Όπως τις περισσότερες φορές σε κάθε έργο ενός δημιουργού,υπάρχουν και οι ιστορίες που το συνοδεύουν σχετικά με την έμπνευση που άντλησε ο καλλιτέχνης. Στην περίπτωση του James O'Barr υπάρχουν πολλές και διαφορετικές εκδοχές σχετικά με την δημιουργία του The Crow,ενός αριστουργήματος στο χώρο των indie&underground κόμικ.Η κύρια εκδοχή είναι ότι ο δημιουργός εμπνεύστηκε το κόμικ από τον πόνο που τoυ προκάλεσε η δική του προσωπική απώλεια της κοπέλας του από τις ρόδες ενός μεθυσμένου οδηγού...Άλλοι υποστηρίζουν πάλι ότι εμπνεύστηκε την ιστορία διαβάζοντας για τη δολοφονία ενός ζευγαριού στο Detroit ακούγοντας τη μουσική των Cure,των Joy Division και των Pitch Shifter και πάντα επηρεασμένος από τις δουλειές των Will Eisner και Vaughn Bode.Όποια και αν είναι η αληθινή εκδοχή το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.Ότι ο James O'Barr δημιούργησε ένα κλασσικό και αθάνατο έργο στην ιστορία της 9ης τέχνης. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή.Ο Εric Draven και η κοπέλα του η Shelly με την οποία ετοιμάζεται να παντρευτεί,πέφτουν θύματα μιας ομάδας αλητών όταν το αυτοκίνητό τους μένει από βενζίνη...Ο Eric πυροβολείται στο κεφάλι και την ώρα που πεθαίνει,ανήμπορος να κινηθεί βλέπει την κοπέλα του,να κακοποιείται,να βιάζεται και να πυροβολείται και εκείνη στο κεφάλι....Οι αλήτες τους αφήνουν στο δρόμο για νεκρούς...Ο Εric καταλήγει στο νοσοκομείο μερικές ώρες αργότερα...Ανασταίνεται από ένα υπερφυσικό κοράκι που σύμφωνα με τους μύθους των Ινδιάνων,αποτελεί τον δεσμό ανάμεσα στο κόσμο των ζωντανών και αυτών των νεκρών,και φέρνει πάλι στη ζωή όσους έχουν δολοφονηθεί άδικα και άγρια για να πάρουν εκδίκηση...Και αυτό θα κάνει και ο Eric με την καθοδήγηση πάντα του πουλιού...Θα ψάξει να βρει έναν έναν τους δολοφόνους και θα τους κάνει να πληρώσουν... Όταν δεν ψάχνει να καθαρίσει τους δολοφόνους του ο Eric περνά στιγμές στο(εγκαταλειμμένο πλέον) σπίτι που ζούσε με την Shelly,παρέα με τις αναμνήσεις του,τον πόνο του και το μαρτύριο του,αυτοτραυματίζοντας τον εαυτό του...Στο δρόμο του θα βρει ένα κακοποιημένο κοριτσάκι την Sherri,του οποίου η ναρκομανής μητέρα του για να εξασφαλίσει τη δόση της,κοιμάται με έναν από τους αλήτες,τον Funboy...Μία φιλία θα δημιουργηθεί μεταξύ των δύο(με το κοριτσάκι να τον αποκαλεί "κλόουν" εξαιτίας του βαμμένου προσώπου του,και τον Eric να την αποκαλεί "πριγκίπισσα")και ο Eric θα της χαρίσει το δακτυλίδι με το οποίο είχε ζητήσει τη μέρα των θανάτων τους,τη Shelly σε γάμο.... Το the Crow παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σαν pin up στη τελευταία σελίδα του περιοδικού Deadworld #10 των εκδόσεων Caliber Press τον Νοέμβριο του 1988 και στη συνέχεια η πρώτη ιστορία(σαν prequel) με τίτλο "inertia"(αδράνεια)στο Caliber presents #1 τον Γενάρη του 1989.Η πρώτη σειρά του Crow βγήκε σε 4 τεύχη από το Φλεβάρη μέχρι τον Μαιο του 1989 με τίτλους όπως "Pain"(πόνος) "Fear"(φόβος) "Irony"(ειρωνεία) και "Despair''(απελπισία).4 τεύχη που οδηγούν τον αναγνώστη και τον Eric στο δρόμο της εκδίκησης ενάντια στους TinTin,TomTom,TopDollar,Funboy και τέλος τον T-Bird τον αρχηγό της συμμορίας που στέρησε τις ζωές δύο νέων ερωτευμένων ανθρώπων... Για εμένα όμως προσωπικά το the Crow δεν είναι τόσο μία ιστορία εκδίκησης,όσο μία ιστορία αγάπης και μία ιστορία για τον πόνο της απώλειας ειδικά όταν εκείνη είναι τόσο ξαφνική,τόσο άδικη και σκληρή....Οι διαχωριστικές γραμμές της αγάπης και του μίσους δεν υπάρχουν πλέον... Ο Ο'Βarr άντλησε έμπνευση μέσα από τον πόνο και την απώλεια(πιστεύω ότι ήταν προσωπική για να τον αποδώσει τόσο εκφραστικά και καταραμένα στο χαρτί)και δημιούργησε ένα αριστούργημα γοτθικής τέχνης...Ποτέ άλλoτε ο πόνος και η θλίψη δεν προσέφεραν τόση έμπνευση όσο σε αυτό το κόμικ...Τα σχέδια του O'Barr μοναδικά,ιδιαίτερα λεπτομερειακά,γεμάτα δύναμη και θράσος,βίαια αλλά και μαγευτικά,ένα πραγματικό ποίημα(ειδικά στις σκηνές των Flashback που το σχέδιο είναι με μολύβι)σε βάζουν αμέσως μέσα στην σκοτεινή και καταθλιπτική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει τον κόσμο του κορακιού...Ο δημιουργός σχεδιάζει μεγάλα μάτια στα πρόσωπα για να αποδώσει καλύτερα τα χαρακτηριστικά και τα αισθήματα των χαρακτήρων,ενώ στο Κοράκι δίνει μία ανδρόγυνη μορφή,κάνοντας τον να ξεχωρίζει από τους περισσότερους υπερήρωες των κόμικ με τα μπράτσα και τις πολύχρωμες σχολές.Το μόνο που τον νοιάζει είναι η εκδίκηση του και όχι ο ηρωισμός ή η ανδροπρέπεια του...Η εμφάνιση του δεν είναι ηρωική(κάθε άλλο μάλιστα),δεν θέλει να προξενεί φόβο στους κακούς όπως ένας Bat Man ή Daredevil,αλλά εκείνη προέρχεται από την τρέλα της απώλειας,από τη δίψα της εκδίκησης,από την προσπάθεια να θάψει τον άνθρωπο που κάποτε λεγόταν Eric Draven... Όσο σκοτεινός,σοκαριστικός και βίαιος είναι ο O'Barr στις σκηνές εκδίκησης που σχεδιάζει,τόσο τρυφερός,ποιητικός, συγκινητικός στις πρόζες και σκηνές ανάμνησης...Ένας εκπληκτικός συνδυασμός(ή μία χτυπητή αντίθεση αν προτιμάτε) που μαγεύει και ταυτόχρονα συναρπάζει τον αναγνώστη...Ένα σκοτεινό και καταραμένο αριστούργημα γοτθικής λογοτεχνίας και εικονογραφημένης τέχνης που μένει αναλλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου,παραμένοντας ακόμα και σήμερα κλασσικό. '''Ενας άντρας παίζει βιολί,και οι χορδές είναι τα νεύρα του ίδιου του του χεριού..."Ποίηση και κόμικ συνδυάζονται για πρώτη φορά τόσο ομοιόμορφα μαζί με στίχους από αγαπημένα κομμάτια του δημιουργού κάνοντας έτσι το the Crow μία μοναδική εμπειρία ανάγνωσης... Μαζί με τα Watchmen,Dark Knight,Maus κ.α. το The Crow πέρασαν τα κόμικ σε άλλο επίπεδο και τα κατοχύρωσαν στη μνήμη του κοινού ως νέα μορφή τέχνης και όχι απλά παιδιάστικα αναγνώσματα..Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το the Crow είναι το independent comic με τις μεγαλύτερες πωλήσεις μέχρι σήμερα,έχοντας δημιουργήσει πλήθος φανατικών αναγνωστών που ακολουθεί πιστά όλες τις incarnations του χαρακτήρα(γιατί το κοράκι δεν είναι μόνο ο Eric Draven,αλλά κάθε ψυχή που θέλει να πάρει εκδίκηση)Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες με πωλήσεις πάνω από 750 χιλιάδες αντίτυπα,ενώ ο δημιουργός του έχει κερδίσει το "storyteller award" στο φεστιβάλ κόμικς της Angoulême. Το κόμικ εκδοτικά έχει συνεχίσει την πορεία του και σε άλλες εταιρείες όπως την Image comics,Kitchen Sink Press,Titan Books,London Nights Studios και πρόσφατα στην IDW.Έχει βγάλει 3 live action films στο σινεμά(στην πρώτη cult πλέον ταινία του 1994 πρωταγωνιστούσε ο αδικοχαμένος γιος του Bruce Lee,Brandon που πέθανε λίγο πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα)μία τηλεοπτική σειρά(με τον Mark Dacascos στον ρόλο)νουβέλες ακόμα και video games.Έχει επανεκδοθεί πολλές φορές(προτιμήστε μία special edition να θαυμάσετε τα μετέπειτα pinup σχέδια του O'Barr)και στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις Παρα Πέντε(με την επωνυμία Metal Comics)σε 4 τομάκια.Αγοράστε το όπου το βρείτε και...απολαύστε υπεύθυνα!!Το κείμενο θα το βρείτε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  8. Το μακρινό 1989 η Μαμούθ κόμικς εκδίδει τον τόμο "Στον Αστερισμό του Αιγόκερου" (που επανεκδόθηκε το 2004 με διορθωμένο τίτλο "Στον Αστερισμό του Αιγόκερω" και με πιθανή δεύτερη επανέκδοση το 2010) που περιείχε τις 3 πρώτες από τις 21 μικρές ιστορίες που δημοσιεύθηκαν αρχικά στο γαλλικό περιοδικό Pif Gadget. Οι τροπικές ιστορίες, με κύριο γνώμονα το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα του Κόρτο και την αναζήτηση της ελευθερίας με φόντο τα μυστηριακά καυτά κλίματα της Καραϊβικής και της Νοτίου Αμερικής στα πρότυπα των μυθιστορημάτων του Στήβενσον, είναι οι εξής: 1. Το μυστικό του Τρίσταν Μπάνταμ 2. Ραντεβού στην Μπάχια 3. Σάμπα υπό σταθερό πυρ Οι ιστορίες δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στα Pif Gadget #58,59,66 στις 3 και 10 Απριλίου και 29 Μαίου του 1970 αντίστοιχα. Το 2018 οι εκδόσεις Μικρός Ήρως εξέδωσαν τις ιστορίες με χρώμα από την Patricia Zanotti στα τεύχη #3 (Το μυστικό του Τρίσταν Μπάνταμ, Ραντεβού στην Μπάια) και #4 (όπου ο τίτλος είναι "Ένας αετός στην ζούγκλα" μιας και δανείζεται το όνομα από την δεύτερη ιστορία του τεύχους).
  9. Το 1989, μέσα στον κυκεώνα των κυκλοφοριών εμπορευμάτων που σχετιζόταν με τον Batman και εν όψη της ταινίας, βγήκαν και 2 βιβλία αφιερωμένα σε αυτόν. Αυτό είναι το ένα από αυτά. Πρόκειται για μια ανθολογία διηγημάτων από διάσημους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας (επί το πλείστον) με κοινό γνώμονα τον χαρακτήρα φυσικά, και αφορμή τα 50 -τότε- χρόνια από την δημιουργία του. Στην Ελλάδα βγήκε από την Εκδοτική Περιοδική Ε.Π.Ε., σε έκδοση τσέπης πολύ φτωχής ποιότητας), με 416 σελίδες προς 500 δραχμές. Δεν υπάρχει εισαγωγή ή άλλη πληροφορία μέσα, μόνο αυτή του οπισθόφυλλου. Μόνο ο επιμελητής της έκδοσης φαίνεται (Μάρτιν Γκρίνμπεργκ). Από ότι φαίνεται, ο τόμος μεταφράστηκε μόνος του... Απ' ότι θυμάμαι, τα περισσότερα διηγήματα ήταν σε καλά επίπεδα αλλά ως σύνολο δεν θα έλεγα πως ξεφεύγει από το τυπικό. Έχει πάρει το μάτι μου παρόμοια έκδοση και για τον Superman με κάποιους από τους συγγραφείς να επαναλαμβάνονται, και από ότι θυμάμαι σε μεγαλύτερο μέγεθος και με σκληρότερο εξώφυλλο.
  10. Το 1989, μέσα στον κυκεώνα των κυκλοφοριών εμπορευμάτων που σχετιζόταν με τον Batman και εν όψη της ταινίας, βγήκαν και 2 βιβλία αφιερωμένα σε αυτόν. Αυτό είναι το ένα από αυτά. Διασκευή της ταινίας Batman The Movie του Τιμ Μπάρτον σε μυθιστορηματική μορφή από τον Graig Shaw Gardner, του κινηματογραφικού σεναρίου του Sam Hamm, το οποίο βγήκε από τα Νέα Σύνορα του Λιβάνη σε βιβλίο τσέπης με 332 σελίδες. Από ότι θυμάμαι ήταν μια καλογραμμένη αλλά και τυπική διασκευή, καθαρά διεκπεραιωτική. Η δε τιμή πρέπει να ήταν ορισμένη στις 500 δραχμές, αν και δεν θυμάμαι ακριβώς.
×
×
  • Create New...