Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1985'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 5 results

  1. Πρωτότυπος τίτλος: Les Phalanges de l'Ordre noir (Dargaud, 1979) Αυτό είναι το κόμικ που έκανε τα ονόματα των δημιουργών του, και κυρίως του Μπιλάλ, διάσημα στη χώρα μας. Ήταν η τέταρτη συνεργασία τους, αλλά η πρώτη τους, που δημοσιεύτηκε στη χώρα μας και η πρώτη που βγήκε σε αυτόνομο άλμπουμ. Ο ελληνικός τίτλος είναι παραπλανητικός, γιατί σωστή μετάφραση θα ήταν "Οι Φάλαγγες τους Μαύρου Τάγματος" (τόσο στα γαλλικά, όσο και στα αγγλικά οι δύο λέξεις ταυτίζονται) Η ιστορία εκτυλίσσεται προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αφού είχε αποκατασταθεί η δημοκρατία στην Ισπανία μετά το θάνατο του φασίστα στρατηγού Φράνκο. Μια ομάδα ηλικιωμένων φασιστών, που αυτοαποκαλούνται "Φάλαγγες της Μαύρης Τάξης" και υποστηρίζουν ότι υπερασπίζονται τις αξίες της Ευρώπης, δολοφονούν όλους τους κατοίκους ενός πολύ μικρού ισπανικού χωριού. Όταν μαθευτεί η είδηση, ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος, παλαίμαχος του Ισπανικού Εμφυλίου, αλλά από την πλευρά των Δημοκρατικών, επικοινωνεί με τους παλιούς συμπολεμιστές του, οι οποίοι ήταν όλοι εθελοντές από διάφορες χώρες, να μαζευτούν, για να αποτρέψουν τη δράση των φασιστών. Παρόλο που σχεδόν όλοι τους είναι ενσωματωμένοι μέσα στις κοινωνίες των χωρών, όπου ζουν, δέχονται σχεδόν όλοι και χωρίς να διστάσουν την πρόσκληση, για μια τελευταία αναμέτρηση με τους παλιούς εχθρούς τους. Και έτσι ξεκινάει ένα κυνηγητό μέσα στην Ευρώπη, για να καταλήξουμε ξανά στην Ισπανία, όπου θα δοθεί η τελική αναμέτρηση. Έχει όμως αξία αυτή η πράξη, η οποία θα καταλήξει σε ένα λουτρό αίματος, που θα συμπεριλάβει και αθώους ανθρώπους; Έχει αξία η υπεράσπιση των αξιών σε έναν κόσμο, που ξεχνάει και δεν ενδιαφέρεται πλέον; Βρισκόμαστε σε μια εποχή, όπου η τρομοκρατία ταλανίζει την Ευρώπη, αλλά μια διαφορετική τρομοκρατία από τη σημερινή των Ισλαμιστών. Έχει νόημα να απαντάς με βία στη βία; Αν και το κόμικ είναι βαθύτατα απαισιόδοξο, η απάντηση του Κριστέν και του Μπιλάλ, είναι, νομίζω, "ναι, αξίζει". Ο πόλεμος ενάντια στη λήθη, που είναι χειρότερος εχθρός από το φασισμό, είναι απαραίτητος, για να υπερασπιστούμε τις αξίες μας. Παρόλο που οι παλαιοί αγωνιστές πρέπει να βουτήξουν και αυτοί στο βούρκο και να λερώσουν τα χέρια τους κάνοντας πράγματα, που και οι ίδιοι δεν εγκρίνουν, προκειμένου να αποσπάσουν πληροφορίες για τις κινήσεις των φασιστών. Οι ήρωές μας αμφιβάλλουν για τις πράξεις τους, αναρωτιούνται αν πράττουν το σωστό, δεν ξέρουν πλέον σε ποιον κόσμο ανήκουν, αν είναι τμήματα της σύγχρονης κοινωνίας ή απολιθώματα. Οι σκέψεις όμως δεν είναι οι μόνες που μας ωθούν, κυρίως μας ωθούν οι πράξεις μας και οι πράξεις τους τελικά επικαλύπτουν τις σκέψεις και τις αμφιβολίες τους. Η σκέψη είναι πάντα σημαντική, η πράξη όμως είναι σημαντικότερη. Η αντίσταση είναι βαθιά ριζωμένη στο πετσί τους και δεν μπορούν να κάνουν πίσω. Εξάλλου - και εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται και το κλειδί για την κατανόηση του έργου - όλοι οι υπόλοιποι αδιαφορούν, τα πάντα είναι μπίζνες και χρήματα, οι αξίες για τις οποίες κάποιοι πολέμησαν κάποτε έχουν εκπέσει. Ο κόσμος γύρω μας φαίνεται να είναι γερασμένος, μοιυντός, επειδή τα πάντα έχουν θαφτεί μέσα στο σύστημα, τόσο στις καπιταλιστικές, όσο και στις σοσιαλιστικές χώρες. Στο τέλος της ιστορίας μας, ούτε ο αφηγητής δεν θυμάται γιατί έγιναν όλα αυτά και αναρωτιέται μήπως είναι και ο ίδιος νεκρός. Εμείς όμως ξέρουμε την απάντηση, γιατί έχουμε γίνει μάρτυρες και κοινωνοί της ιστορίας του: οι πράξεις διατηρούν την αξία τους, ακόμη κι όταν οι πρωταγωνιστές έχουν εγκαταλείψει το μάταιο αυτό κόσμο, ακόμη κι όταν οι ίδιοι αμφιβάλλουν για τις πράξεις τους. Η μνήμη είναι σημαντική και η διατήρησή της διαιωνίζει την ιστορία, γιατί η τελευταία είναι και πράξη και αφήγηση, δημιουργία των ανθρώπων και δημιούργημά τους. Ή μήπως είναι όλα μάταια και οδηγούν σε αδιέξοδο;;;; Μέσα σε όλα αυτά, κάνει και μια σύντομη εμφάνιση ένας ανώνυμος νεαρός, που πρέπει να είναι ο ίδιος, που φρόντιζε την πλούσια κληρονόμο στην "Πόλη που δεν Υπήρξε". Εμφανίζεται στην αρχή και στο τέλος της ιστορίας, οδηγώντας τους ήρωες στα μέρη, όπου θέλουν να πάνε και στο τέλος παίρνοντας το μόνο επιζώντα. Πιθανόν να λειτουργεί ως ψυχοπομπός, που φέρνει τους στρατιώτες στην κόλαση και στο τέλος τους παίρνει από εκεί. Μπορεί να είναι και ένας σύνδεσμος για τον πραγματικό κόσμο, που οδηγεί τους πρωταγωνιστές σε έναν παράλληλο κόσμο, εκεί όπου αυτοί μπορούν να τελειώσουν τη δουλειά, που οι φασίστες δεν τους επέτρεψαν 40 χρόνια πριν την ιστορία, που αφηγείται το κόμικ. Για το σχέδιο του Μπιλάλ, τι να πω; Τι νόημα έχει να σχολιάσω αυτό το υπέροχο σχέδιο και το πόσο ταιριαστό είναι με το σενάριο; Τα πάντα φαίνονται να έχουν μελετηθεί με μεγάλη επιμέλεια: το αρχικό πλάνο με τα αυτοκίνητα να έρχονται προς το μέρος μας, το τελευταίο σχέδιο με τις αντίθετες γωνίες λήψης, που ίσως και να συμβολίζει τις πλευρές της ιστορίας, όπου βρισκόμαστε, την απεικόνιση της Βαρκελώνης του Γκαουντί ή εκείνη της Ρώμης με τις αρχαιότητες να κυριαρχούν παντού (σίγουρα, όχι τυχαία), τα πλάνα των νεκρών και το αίμα, που κυλάει; Πραγματικά, κάθε καρέ συμβάλλει με κάποιον τρόπο στη δημιουργία της ατμόσφαιρας και υποστηρίζει το σενάριο, λέγοντας πράγματα, που ο Κριστέν δεν χρειάζεται να πει. Δεν επιθυμώ να γράψω και άλλες μπούρδες, θα ήθελα να γράψουν και άλλοι τις απόψεις τους. Μια τελευταία παρατήρηση: δεν ξέρω τι εντύπωση θα κάνει το κόμικ σήμερα, μετά από τόσα χρόνια και αν θα μπορέσει μια νέα γενιά αναγνωστών να ταυτιστεί με αυτό. Στα ελληνικά το κόμικ δημοσιεύτηκε στα τεύχη 29-36 της Βαβέλ και το 1985, μετά τη διάσπαση της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού, εκδόθηκε σε άλμπουμ από την Ars Longa με κάποια προβληματάκια στη μετάφραση και στην επιμέλεια. Η έκδοση είναι προ πολλού εξαντλημένη και το πιο δύσκολο να βρεθεί άλμπουμ του Μπιλάλ και μάλιστα ακόμη πιο δύσκολο να βρεθεί σε πραγματικά καλή κατάσταση, λόγω της μέτριας βιβλιοδεσίας του. Στα γαλλικά έχει κυκλοφορήσει σε διάφορες εκδοχές, αρχικά από την Dargaud, στη συνέχεια από την Les Humanoïdes Associés και μετά από την Casterman. Στα αγγλικά κυκλοφόρησε πρώτη φορά - νομίζω - από την Catalan Communications το 1989 χαρτόδετο με τίτλο "The Ranks of the Black Order" και στη συνέχεια το 2000 σε σκληρόδετη έκδοση από την Humanoids με τίτλο "The Black Order Brigade". Το σκανάρισμα του εξωφύλλου έγινε από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (αλλά στα Γαλλικά)
  2. Βρισκόμαστε στο έτος 3000 και η τεχνολογικά ανεπτυγμένη ανθρωπότητα βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με μια εισβολή εξωγήινων, οι οποίοι κατατροπώνουν κάθε γήινη άμυνα. Κανείς δεν ξέρει από πού έρχονται και τι θέλουν, όλοι όμως καταλαβαίνουν, ότι επιθυμούν την καταστροφή της ανθρωπότητας. Και ενώ, όλα φαίνονται χαμένα, ο νεαρός δόκιμος αρχαιολόγος Τόμας Πρέντις ανακαλύπτει τυχαία τον τάφο του Βασιλιά Αρθούρου, ο οποίος ξυπνάει από το λήθαργό του, για να σώσει τη Βρετανία και τη Γη. Σιγά σιγά, ο Αρθούρος ανακαλύπτει ότι κάποιοι από τους παλιούς ιππότες του έχουν μετενσαρκωθεί στο 3000, τους βρίσκει και φτιάχνει μια νέα ομάδα ιπποτών, για να πολεμήσει τους εξωγήινους, πίσω από τους οποίους, όπως μαθαίνουμε πολύ γρήγορα, βρίσκεται η ετεροθαλής αδερφή του, Μοργκάνα Λε Φαι. Μόνο που θα δούμε, ότι οι ιππότες έχουν μετενσαρκωθεί σε νέα σώματα: ο Γκαγουέιν είναι μαύρος, ο Γκάλαχαντ Ιάπωνας, ο Πέρσιβαλ μεταλλαγμένος και ο Τριστάνος... γυναίκα. Αυτά και άλλα γεγονότα, όπως πάθη που ξυπνούν ξανά μετά από χιλιάδες χρόνια, δημιουργούν εντάσεις και δυσκολεύουν την αντίσταση. Η σειρά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 2012 από την DC Comics και ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη και ήταν δημιουργία του σεναριογράφου Mike W. Barr και του Βρετανού σχεδιαστή Brian Bolland. Σαν περιπέτεια είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά η αλήθεια είναι, ότι δείχνει τα χρονάκια της, Η απεικόνιση μιας τόσο μακρινής μελλοντικής κοινωνίας θυμίζει υπερβολικά δεκαετία του 1980 (ρίξτε μια ματιά στους ηγέτες των κρατών και θα καταλάβετε τι εννοώ) και η φαντασία εξαντλείται στα οχήματα και στα περίεργα κοστούμια. Παρόλα αυτά, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε σχέση με τις ταυτότητες των ηρώων, τις φυλετικές, αλλά κυρίως τις σεξουαλικές, αφού ήταν ίσως η πρώτη φορά που θίχτηκαν ανοιχτά θέματα ομοφυλοφιλίας σε μεγάλη εκδοτική εταιρεία, κάτι που δημιούργησε κάποια αίσθηση στις ΗΠΑ (αλλά και στην Ελλάδα: θυμάμαι ένα άρθρο εκείνη την εποχή στο Ριζοσπάστη, που διάβαζε ο πατέρας μου, το οποίο εξαπέλυε μύδρους εναντίον του κόμικ, εξαιτίας αυτού ακριβώς αυτού του θέματος και φαντάζομαι ότι θα υπήρξαν θέματα και σε άλλες εφημερίδες τότε). Υπάρχουν όμως κι άλλες λεπτομέρειες, που κάνουν τη διαφορά, όπως για παράδειγμα, ότι οι εναρκτήριες ατάκες του κόμικ είναι στίχοι του διάσημου Τ.Σ. Έλιοτ ("Ο κόσμος δεν θα τελειώσει με έναν κρότο, αλλά με έναν ψίθυρο" [δική μου σημείωση: μάλλον η σωστή μετάφραση είναι "λυγμό" και όχι "ψίθυρο" - αξίζει να ακολουθήσετε το σύνδεσμο και να διαβάσετε και να ακούσετε το ποίημα]) Ο σχεδιαστής Brian Bolland ξεπερνάει τον εαυτό του: εξαιρετικό σχέδιο με πάρα πολλές λεπτομέρειες και άριστη σκηνοθεσία. Και το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι, ότι το σχέδιο βελτιώνεται από τεύχος σε τεύχος και στα τελευταία τεύχη, καθώς η ιστορία βαίνει προς την τελική της σύγκρουση, γίνεται ακόμη πιο λεπτομερές, με μεγαλύτερη έμφαση στα πρόσωπα και στην αγωνία και σαφώς πιο ζοφερό. Η επιθυμία του Bolland να παραδώσει ένα άρτιο έργο, οδήγησε την έκδοση σε σημαντικές καθυστερήσεις στην κυκλοφορία των τευχών με αποτέλεσμα τα 12 τεύχη να ολοκληρωθούν τελικά σε σχεδόν 30 μήνες (Δεκέμβριος 1982-Απρίλιος 1985). Αυτή τη σειρά έφερε λοιπόν το 1985 στη χώρα μας η νεοσύστατη Star Comics, θυγατρική της Χαρλένικ Ελλάς, που εκδίδει ακόμη τα διάσημα Bell, ως τρίτη σειρά μετά τα Ερίκ Καστέλ και Στορμ (αν και δεν θυμάμαι πλέον με ποια σειρά είχαν κυκλοφορήσει τα τρία κόμικς). Ήταν μια πραγματικά υπέροχη έκδοση με φανταστικά χρώματα, ιλουστρασιόν χαρτί, πολύ καλή βιβλιοδεσία, που αντέχει ακόμη και σήμερα στο χρόνο, καλή μετάφραση από την Τάτη Παπαβασιλείου και επιμέλεια του Βασίλη Τουφεξή, που για όσους θυμούνται ήταν ο εκδότης της "Κολούμπρας". Γενικά, το περιοδικό ήταν μια όαση χρωμάτων για τα παιδικά μας μάτια. Δυστυχώς, το μειονέκτημα ήταν η τιμή του, 200 δραχμές, που ήταν εξωφρενική για την εποχή εκείνη. Βεβαίως, το Μίκυ Μάους κόστιζε 50 δραχμές τότε και έβγαινε κάθε εβδομάδα, ενώ αυτές οι εκδόσεις ήταν διμηνιαίες, αλλά ακόμη κι έτσι ήταν πολύ μεγάλο ποσό, για να το δώσει ένα παιδί με τη μία. Η Star Comics έβγαζε δύο αμερικανικά τεύχη σε ένα ελληνικό κι έτσι η σειρά ολοκληρώθηκε στα 6 τεύχη. Όπως έχω ξαναγράψει, εκείνες τις εποχές δεν ήταν καθόλου αυτονόητη η ολοκλήρωση μιας σειράς στα ελληνικά. Πιστεύω, ότι όσοι την αγόραζαν τότε. τη θυμούνται ακόμη. Πλέον είναι δύσκολο να βρεθούν τα τεύχη. Σίγουρα τα πρώτα δύο είναι πιο εύκολα, αλλά από εκεί και μετά αυξάνει θεματικά η δυσκολία και τα δύο τελευταία είναι εξαιρετικά δυσεύρετα. Τα ελληνικά τεύχη πάντως, υπάρχουν και σκαναρισμένα, αλλά και διαθέσιμα για online ανάγνωση. Η αμερικανική σειρά έχει κυκλοφορήσει και σε TPB και σε Hardcover. Τα σκαναρίσματα των ελληνικών τευχών έγιναν από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Άρθρο στο comicdom.gr από τον Αριστείδη Κώτση Ένα εντελώς απορριπτικό άρθρο για το κόμικ από ελληνικό ιστολόγιο wikipedia (στα αγγλικά)
  3. Το Δεκέμβριο του 1985, το περιοδικό Παρά Πέντε έδωσε ως ένθετο και το τεύχος 0 του "Μικρού Παρά Πέντε", το οποίο θα κυκλοφορούσε ένα περίπου μήνα μετά στα περίπτερα και θα γινόταν το τρίτο περιοδικό της εκδοτικής Ars Longa (είχε παρεμβληθεί, θυμίζω, η "Επόμενη Μέρα"). Το νέο περιοδικό ήταν πραγματικά μικρό σε σχήμα, είχε ως μότο τη φράση "Μικρό Παρά Πέντε για Μεγάλους" και επικεντρωνόταν σχεδόν αποκλειστικά σε κόμικς χιουμοριστικού και ερωτικού περιεχομένου και δημοσίευε κυρίως κόμικς ξένων δημιουργών, αλλά και κάποια ελληνικά, μεταξύ των οποίων ξεχώριζε το "Ξυπνάς Μέσα μου το Ζώο" του Αρκά, αλλά και το "Μην Πατάτε τον Τοίχο" της Κατερίνας Χριστοδούλου. Στα περισσότερα τεύχη, υπήρχαν και συνεργασίες των Νίκου Πλατή και Άρη Μαλανδράκη. Από το τεύχος 18, το Μικρό Παρά Πέντε, ενηλικιώθηκε και μεγάλωσε αισθητά σε σχήμα και αριθμό σελίδων και απέκτησε περισσότερες σελίδες με χρώμα. Το περιοδικό πορεύτηκε κάπως έτσι με κάποιες μεταβολές στο σχήμα και τον αριθμό των σελίδων έως το τεύχος 37, που ήταν μάλλον το τελευταίο μηναίο τεύχος, αφού από εκεί και μετά το περιοδικό έγινε διμηνιαίο. Το τεύχος 42 κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1990 και το τεύχος 43, που έμελλε να ήταν το τελευταίο, το καλοκαίρι του 1991 (αν και δεν αναγράφεται ημερομηνία κυκλοφορίας μέσα στο τεύχος). Παρά την παρουσία σημαντικών δημιουργών (Gotlib, Edika, Quino) και ορισμένων πολύ γνωστών στριπ (Κροκ, Άντυ Καπ, Lupo Alberto), πιστεύω ότι αυτό ήταν σίγουρα το πιο αδύναμο από τα περιοδικά που εξέδωσε η Arls Longa. Είναι πάντως αξιοσημείωτο, ότι το περιοδικό, που ήταν spin-off του Παρά Πέντε, απέκτησε το καλοκαίρι του 1988 το δικό του spin-off, το "Μικρό Ερωτικό Παρά Πέντε", που κυκλοφόρησε μόλις τρία τεύχη. Σχεδόν όλα τα τεύχη είναι εύκολο να βρεθούν και σε λογικές τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα
  4. Το Μάιο του 1985, περίπου 6 μήνες μετά την κυκλοφορία του Παρά Πέντε, η Ars Longa προχώρησε στην έκδοση ενός ακόμη περιοδικού, την οποία είχε προαναγγείλει από το πρώτο κιόλας τεύχος του Παρά Πέντε. Το νέο περιοδικό ονομαζόταν "Η Επόμενη Μέρα" και επικεντρωνόταν αρχικά σε κόμικς Επιστημονικής Φαντασίας ή γενικότερα φαντασίας. Κι όμως, ήταν κάτι παραπάνω από ένα ακόμη περιοδικό με κόμικς, αφού φιλοξενούσε διηγήματα ΕΦ, κάποια από πολύ γνωστούς συγγραφείς και διάφορα πάρα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, που δεν είχαν απαραιτήτως σχέση με κόμικς ή φαντασία, αλλά είχαν σχέση με τη γενικότερη λογοτεχνία, αλλά και με την πολιτική. Στα επόμενα τεύχη δημοσιεύτηκαν και αρκετά χιουμοριστικά κόμικς, ανάμεσά τους και του Αρκά (Ξυπνάς Μέσα μου το Ζώο). Δυστυχώς, η σύνθεση των ιστοριών του περιοδικού μάλλον δεν τράβηξε πολλούς αναγνώστες, δεν βοήθησε και η υψηλή τιμή (200 δραχμές) και η έκδοση ανεστάλη μετά το 9ο τεύχος, που δεν έχει ημερομηνία κυκλοφορίας (το 8ο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1986). Στο editorial του τελευταίου τεύχους προαναγγέλλεται η έκδοση ενός άλλου περιοδικού, του "Απαγορευμένου Πλανήτη", ο οποίος όντως κυκλοφόρησε λίγο μετά. Κάποια στιγμή, τα τεύχη κυκλοφόρησαν και σε τόμους. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται ίσως για το καλύτερο περιοδικό που εξέδωσε η εκδοτική, καλύτερο από το Παρά Πέντε, αν και η άποψη είναι εντελώς υποκειμενική και θα πρέπει να ληφθεί υπόψη, ότι επρόκειτο για περιοδικό με σαφώς πιο στοχευμένο, συνεπώς και πιο ολιγάριθμο, κοινό. Στις σελίδες του διαβάσαμε την "Πόλη που δεν υπήρξε", αλλά και το "New York" των Christine και Bilal, το "Rankxerox" των Libertore και Tamburini, το "ΟΜ" του Caza, μικρές ιστορίες ΕΦ του Bilal, αλλά και το δεύτερο μέρος του Salammbo του Druillet, κάποια από τα οποία δεν τα ξαναείδαμε ποτέ στα ελληνικά. Διαβάσαμε επίσης και διηγήματα από πολύ γνωστούς συγγραφείς, όπως του Silverberg, Ellison, Bester. Ίσως ο Αρκάς και ο Vullemin και ο Varenne να μην ταίριαζαν στο περιοδικό, αλλά σε γενικές γραμμές είχε μια πολύ καλή ποιότητα. Η έκδοση ήταν σε πολύ μεγάλο σχήμα και οι έγχρωμες σελίδες πραγματικά σε άφηναν άφωνο με τα σχέδιά τους. Ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ένα από τα περιοδικά, που αξίζει να ψάξετε. Τα τεύχη είναι λίγα, δεν είναι σπάνια και πωλούνται σε χαμηλές τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα.
  5. Ήταν πρώτη Ιουλίου 1985, όταν το περιοδικό "Σκορπιός" έσκασε μύτη στα περίπτερα. Επρόκειτο τυπικά για τη συνέχεια του περιοδικού "Σκαθάρι", αφού δημοσίευε σε μεγάλο βαθμό κόμικς, που είχαν δημοσιευτεί και εκεί. Παρόλα αυτά, δημοσίευσε και άλλα κόμικς, που δεν είχαν δημοσιευτεί εκεί και τελικά έγινε ένα εντελώς ξεχωριστό περιοδικό. Το περιοδικό είχε 100 σελίδες, όλες ασπρόμαυρες και φιλοξενούσε συνήθως 8 ιστορίες διαφορετικού μεγέθους η κάθε μία. Στη συνέχεια προστέθηκαν και διηγήματα, σταυρόλεξα και χιουμοριστικά στριπάκια, ακόμη και μαθήματα ποδοσφαίρου (αίσχος! ), ενώ υπήρχε και στήλη αλληλογραφίας. Κατά τη γνώμη μου, ήταν η πιο επιτυχημένη μείξη περιπετειωδών και διανοουμενίστικων, ας το θέσω έτσι, κόμικς, που έχει κυκλοφορήσει στη χώρα μας. Σχεδόν όλα τα κόμικς ήταν από καλλιτέχνες της σχολής της Αργεντινής και, σε πολύ λιγότερο βαθμό, της Ιταλίας και μάλιστα ορισμένα από ονόματα, που είχαν ήδη τεράστια φήμη και πολλά από αυτά τα ξαναείδαμε στην Ελλάδα σε άλλες εκδόσεις. Το περιοδικό αντλούσε τις ιστορίες του μάλλον από την ιταλική έκδοση του περιοδικού Skorpio, το οποίο με τη σειρά του, ήταν προσαρμογή του ομότιτλου αρνεντίνικου περιοδικού, το οποίο είχε καταφέρει να συγκεντρώσει την αφρόκρεμα των δημιουργών κόμικς της Αργεντινής. Η σύνθεση των ιστοριών του περιοδικού άλλαζε κάθε φορά (δεν νομίζω, ότι υπήρξαν δύο τεύχη με ίδιο περιεχόμενο) και φυσικά δεν δημοσιεύτηκαν όλες οι ιστορίες σε ίσο αριθμό τευχών. Τελικά, η έκδοση σταμάτησε με το 28ο τεύχος, που κυκλοφόρησε στις 15/08/1986 (υποθέτω, βέβαια, ότι βγήκε ή λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα) Οι ιστορίες που δημοσιεύτηκαν, κατά σειρά εμφάνισης στο περιοδικό ήταν οι εξής (δεν αναφέρω κάποιες ιστορίες, που δεν επαναλήφθηκαν σε άλλο τεύχος, ούτε τα στριπάκια) Τα κόμικς που δημοσιεύτηκαν ήταν τα εξής (τα λινκ οδηγούν σε βιογραφίες των καλλιτεχνών, οι οποίες δεν είναι πάντα στα αγγλικά): - Σκορπιός , Ο Μοναχικός Εκδικητής των Ray Collins (ψευδώνυμο του Eugenio Juan Zappietro), Ernesto R. Garcia Seijas - Γιορ ο Κυνηγός, των Ray Collins, Juan Zanotto - Καγιέννα, των Guillermo Saccomanno, Roberto Mandrafina - Μάντυ Ρίλεϋ, των Ray Collins, E.R. Garcia Seijas - Αλβάρ Μαγιόρ των Carlos Trillo, Enrique Breccia - Λάρρυ Μαννίνο των Ray Collins, Angel A. Fernandez - Μπάρμπαρα των Ricardo Barreiro, Juan Zanotto - Νεκράδαμος, των Hector G. Oesterheld, Horacio Lalia - Λεγεώνα των Ξένων, των Julio A. Grassi, Alberto Salinas - Σήριαλ Φαντασίας, από διάφορους καλλιτέχνες - Ουακαντάνκα, των Hector G. Oesterheld, Juan Zanotto - Μαύρος Στρατιώτης του E.R. Garcia Seijas - Ετερναόυτα, των Hector G. Oesterheld, Francisco Solano Lopez - Άσσος Πίκα, των Ricardo Barreiro, Juan Gimenez - Κάλικο Τζακ, των Carlos Albiac, Angel A. Fernandez - Οι Αετοί, των Ray Collins, Medrano/Martinez - Πράκτωρ Κανένας, των Carlos Trillo, Alberto Breccia - Η Ζούγκλα της Ασφάλτου, των Carlos Trillo, Horacio Altuna, Gustavo Trigo Αν κάποιος έχει πληροφορίες για μια σειρά ή κάποιους καλλιτέχνες, παρακαλώ, ας ποστάρει Όπως, πάντως, καταλαβαίνετε από κάποια από τα ονόματα, μιλάμε για ορισμένους πραγματικά τεράστιους καλλιτέχνες, πολλοί εκ των οποίων γίνανε γνωστοί πολύ αργότερα στη χώρα μας, Εμένα, πάντως, τα ονόματα δεν μου έλεγαν τότε κάτι, αν και σαφώς τα αναγνώριζα ως ισπανικά. Ξεκαθαρίζω εδώ, ότι για εμένα το περιοδικό αυτό ήταν ένα μεγάλο σοκ. Οι περιπέτειες ήταν εντελώς διαφορετικές, πιο ώριμες, πιο σκληρές και πιο ενήλικες από όλα τα άλλα κόμικς που είχα διαβάσει έως εκείνη τη στιγμή (ήμουν 13 ετών), Είχαν επίσης έντονο το στοιχείο της βίας και του σεξ, αλλά και ορισμένες είχαν μια πολύ βαθιά μελαγχολία. Με άλλα λόγια, ήταν ενήλικες και πολλές προβλημάτιζαν τον αναγνώστη, απείχαν, λοιπόν πάρα πολύ από τις ιστορίες των περισσότερων περιοδικών εκείνης της εποχής, με εξαίρεση τη "Βαβέλ". Δεν μπορώ να είμαι εντελώς αντικειμενικός σε σχέση με την ποιότητα των ιστοριών, αλλά υπάρχουν ορισμένες που τις θυμάμαι ακόμη, Η αλήθεια είναι ότι οι ιστορίες αναδύουν μια αύρα άλλης εποχής, λιγότερο (όχι περισσότερο) αθώας, πιο βίαιης, περισσότερο πολιτικοποιημένης και δεν ξέρω τι εντύπωση θα έκαναν σήμερα σε κάποιον που τις διαβάζει για πρώτη φορά. Για εμένα όμως τότε, ήταν σίγουρα "τα πιο όμορφα κόμκκς στο κόσμο", όπως διαφημιζόταν και στο εξώφυλλο του περιοδικού, ακόμη δεν θυμάμαι με πόση ντροπή, είχα ζητήσει το τεύχος 4 από τον περιπτερά της γειτονιάς μου (άλλες εποχές, τότε ) Είναι όμως σαφές, και αυτό νομίζω ότι είναι αντικειμενικό, ότι είναι η πληρέστερη ελληνική έκδοση με κόμικς από την Αργεντινή, άρα, όποιοι ενδιαφέρονται για αυτά, καλό θα ήταν να ψάξουν τη σειρά. Γενικά πάντως, συνιστώ σε όλους να την ψάξουν, πραγματικά αξίζει να ανακαλύψετε κάποια από αυτά τα κόμικς. Δεν είναι δύσκολη σειρά να βρεθεί, εξάλλου η Μαμούθ έβγαλε όλα τα τεύχη και σε τόμους. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Άρθρο για το πρωτότυπο περιοδικό, πάνω στο οποίο βασίστηκε ο Σκορπιός Η σειρά κυκλοφορεί ολόκληρη σκαναρισμένη. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα
×
×
  • Create New...