Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1984'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 10 results

  1. Δεν υπάρχουν και πολλά να πεις για το συγκεκριμένο κόμικ, μόνο το πόσο απαραίτητο είναι αυτό το αφιέρωμα στον κύριο τίτλο του Usagi Yojimbo, του έπους του Ιαπωνοαμερικάνου Stan Sakai. Πρωταγωνιστής ο Miyamoto Usagi, ένας Ronin (masterless samurai) ο οποίος μετά τον χαμό του άρχοντα του Lord Mifune ακολουθεί το Musha Shugyo, τον δρόμο του πολεμιστή που μετά το πέρας της υπηρεσίας του ταξιδεύει μόνος την χώρα εξασκώντας τις ικανότητες του. Ο Usagi περιδιαβαίνει την φεουδαρχική Ιαπωνία βοηθώντας όπου θεωρεί ότι αξίζει να βοηθήσει σύμφωνα με την ηθική του, τιμώντας τον κώδικα του Bushido και έρχεται αντιμέτωπος με δαίμονες του παρόντος και του παρελθόντος του. Θα συναντήσει περασμένους και νέους έρωτες, θα κάνει επιστήθιους φίλους και πάντα θα έρχεται πιο κοντά στην εκδίκηση του αδικοχαμένου άρχοντά του. Πάνω απ'όλα όμως, είναι ο πιο BADASS Samurai που έχει υπάρξει. Το Usagi Yojimbo είναι ένα ανθρωπομορφικό κόμικ που σε πρώτη επαφή υπόσχεται χιουμοριστικές και ανάλαφρες εμπειρίες. Αντιθέτως, παραδίδει ένα καλοφτιαγμένο και πιστότατο ιστορικά δράμα πασπαλισμένο εδώ και εκεί με όσο χιούμορ χρειάζεται, ενώ δεν λείπουν και οι αναμενόμενες μονομαχίες, η ίντριγκα, η πολιτική διαφθορά και μια αρκετά πιστή απεικόνιση της τότε κοινωνίας από τα μάτια των λόρδων, των εμπόρων και των απλών αγροτών. Αυτό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον μεταξύ άλλων ήταν ο τρόπος και το σέβας με το οποίο αντιμετώπιζαν οι απλοί άνθρωποι τους Σαμουράι, ενώ νομίζω ότι κατέληξα σε μια ικανοποιητική απάντηση στο αιώνιο ερώτημα Samurai Vs. Ninja. Είναι ένας all-around τίτλος που θα κρατήσει καλή παρέα σε όλους ανεξαρτήτως γούστου και σχολής κόμικ, μιας και ενσωματώνει χαρακτηριστικά που θα συναντήσεις σε disney, αμερικάνικο indy, γαλλοβελγικά και προφανώς, manga. Δεν είναι πουθενά εξαιρετικό, είναι σε όλα του καλό και αυτό μου αρκεί για να το επαινέσω. Σίγουρα υπάρχουν άτομα στο φόρουμ που έχουν διαβάσει πολύ παραπάνω Usagi από μένα, τους καλώ να γράψουν δύο λόγια και να συμπληρώσουν το ελλιπές εγκώμιο μου. Δεν θα γράψω τίποτα για τις άπειρες εκδόσεις που έχει κυκλοφορήσει ή τα crossover με TMNT, απλά θα αναφέρω ότι ο τίτλος είναι πλέον στα χέρια της IDW (μέχρι πολύ πρόσφατα στην Dark Horse) και της Fantagraphics και μέχρι στιγμής έχουν βγει 171 τεύχη στην κύρια σειρά και 228 σύνολο. Έχουν κυκλοφορήσει δεκάδες tpbs, hcs και omnibuses ενώ εγώ έκανα την γνωριμία μου με τον κύριο μέσω ενός αξιοπρεπέστατου και υπερπλήρους box-set της Fantagraphics όπου σε δύο paperbacks τούβλα περιέχει τα βιβλία #1-7. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε στην wiki. Αν δεν σας φτάνει η κύρια σειρά, περάστε μια βόλτα από το Usagi Yojimbo: Yokai, ένα αυτόνομο graphic novel με τους ίδιους πρωταγωνιστές και από αυτό το σχετικό άρθρο του ΦΛΕΦΑΛΟ. Τσεκάρετε το, θα γουστάρετε φουλ! Υ.Γ. Το Usagi έχει σαρώσει κατά καιρούς τα βραβεία, μέσα σε αυτά και 5 Eisner για: 1996 Eisner Award for "Best Letterer" (Groo and Usagi Yojimbo) 1996 Eisner Award for "Talent Deserving of Wider Recognition" (Usagi Yojimbo) 1999 Eisner Award for "Best Serialized Story" (Usagi Yojimbo "Grasscutter") 2012 Eisner Award for "Best Lettering" (Usagi Yojimbo) 2015 Eisner Award for "Best Lettering" (Usagi Yojimbo) @GeoTrou νομίζω θα γίνει από τα αγαπημένα σου όταν έρθει η ώρα να γνωριστείτε.
  2. Πρωτότυποι τίτλοι: Salammbô (Les Humanoïdes Associés, 1982), Carthage (Dargaud, 1982) Ένα από τα πιο διάσημα κόμικς, που κυκλοφόρησαν από τη Βαβέλ / Ars Longa και αναμφισβήτητα, ένα από τα πιο εντυπωσιακά οπτικά, καθώς και το μόνο άλμπουμ ενός κορυφαίου σχεδιαστή, του Phillippe Druillet (Ντριγιέ), που κυκλοφόρησε αυτόνομα στη χώρα μας. Η πρώτη ύλη του κόμικ είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα ενός κορυφαίου συγγραφέα, του Γκιστάβ Φλομπέρ, πιο διάσημου, για ένα άλλο θρυλικό βιβλίο του, τη 'Μαντάμ Μποβαρί". Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το 1862 για πρώτη φορά και έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά από διάφορους εκδοτικούς οίκους. Ο Ντριγέ ακολουθεί πιστά το βιβλίο του Φλομπέρ και μάλιστα χρησιμοποιεί σχεδόν αυτούσια αρκετά παραθέματα από αυτό. Για την υπόθεση του βιβλίου και το πώς ο Ντριγέ το μεταφέρει στη γλώσσα των κόμικς, παραπέμπω στο εισαγωγικό σημείωμα από το περιοδικό "Επόμενη Μέρα" #1. Σύμφωνα με τη διασκευή του Ντριγέ, το έργο εντάσσεται στις περιπέτειες του ήρωα, που ο ίδιος δημιούργησε, του Lone Sloane, αποτελώντας τα άλμπουμ 5-7 από τα 10 συνολικά, που έχουν εκδοθεί με τον ήρωα αυτόν. Για το σενάριο δεν έχω να γράψω κάτι παραπάνω, από όσα διαβάσατε στο σημείωμα από την "Επόμενη Μέρα", αλλά πρέπει να σημειώσω, ότι η αφήγηση του Ντριγέ είναι αρκετά αφαιρετική και αφήνει αρκετά μέρη του βιβλίου έξω (αναμενόμενο αυτό, το βιβλίο είναι ογκώδες) και απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη, έτσι ώστε να γίνουν κατανοητά τα δρώμενα. Για το σχέδιο, τι θα μπορούσα να πω; Μιλάμε για απίστευτα σχέδια, που απογειώνονται από το χρώμα, ό,τι χρειάζεται, για να χορτάσει το μάτι μας. Η Βαβέλ / Ars Longa (αναφέρονται και οι δύο επωνυμίες, επειδή το έργο εξεδόθη το 1984, πριν τη διάσπαση) κυκλοφόρησε το κόμικ σε δύο εκδοχές, μια σκληρόδετη και μια με μαλακό εξώφυλλο, που κατά τα άλλα είναι ίδιες. Η έκδοση είναι εξαιρετική σε πολύ καλό, ιλουστρασιόν χαρτί και η μετάφραση έχει γίνει από την ίδια τη Νίκη Τζούδα. Το άλμπουμ συγκεντρώνει το ομότιτλο έργο, που αποτελεί το πρώτο μέρος του έργου. Το δεύτερο μέρος (Carthage) δημοσιεύτηκε σε αποσπάσματα στα 8 πρώτα τεύχη της "Επόμενης Μέρας", εκτός από το #3. Το τρίτο μέρος (Matho) δυστυχώς, δεν έχει εκδοθεί ακόμη στα ελληνικά. Υπάρχει μια συγκεντρωτική έκδοση στα αγγλικά σε κάπως αλμυρή τιμή. Το ελληνικό κόμικ με το πρώτο μέρος δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί, τα τεύχη της Επόμενης Μέρας είναι πολύ εύκολο να βρεθούν. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: 2-Dimensional Domain
  3. Η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» 40 χρόνια μετά Γιάννης Κουκουλάς Αν ένα ελληνικό βιβλίο κόμικς έχει γίνει θρύλος στο πέρασμα των περίπου 40 ετών από τότε που ξεκίνησε να δημιουργείται, αυτό είναι η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» του Γιάννη Καλαϊτζή. Το πρώτο μέρος της δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1981 στο έβδομο τεύχος ενός επίσης θρυλικού περιοδικού, της «Βαβέλ», που τότε έκανε τα πρώτα της βήματα, αναζητώντας το στυλ της και παρέχοντας τον χώρο της σε Ελληνες καλλιτέχνες που πειραματίζονταν πάνω στη γλώσσα των κόμικς έχοντας κυρίως επιρροές από Ευρωπαίους συναδέλφους τους. Μπορεί η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» να μην ολοκληρώθηκε στη «Βαβέλ», κυκλοφόρησε όμως ολόκληρη από τις εκδόσεις Πολύτυπο το 1984 με την ένδειξη «Εικονογράφημα»! Ολόκληρη; Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ, καθώς ο Καλαϊτζής στην τελευταία σελίδα άφηνε να εννοηθεί ότι η αστική περιπέτεια του παράξενου ζεύγους των πρωταγωνιστών θα έχει και συνέχεια. «Τέλος στο πρώτο βιβλίο» είναι τα λόγια με τα οποία κλείνει η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα». Δεν υπήρξε ποτέ δεύτερο. Απόσπασμα από την «Τσιγγάνικη ορχήστρα» Ο Καλαϊτζής συνέχισε να δημιουργεί μοναδικά κόμικς όπως «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης» και το «Ο Τυφών», να γελοιογραφεί, να σκιτσάρει αλλά στην «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» δεν επέστρεψε ποτέ. Ισως και να μη χρειαζόταν κάτι τέτοιο καθώς η ιστορία είναι τόσο επιτηδευμένα ανολοκλήρωτη που οποιαδήποτε παρέμβαση θα αλλοίωνε το αρχικό της περιεχόμενο: την απόπειρα καταγραφής ενός 24ώρου του τρόμου για ένα ζευγάρι στα όρθια ερείπια μιας εφιαλτικής και γκροτέσκο Αθήνας που καταρρέει ακροβατώντας ανάμεσα στον υπερφίαλο και κατευθυνόμενο δυτικό της προσανατολισμό και το ανατολικό της παρελθόν. Απόσπασμα από την «Τσιγγάνικη ορχήστρα» Η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» θα μπορούσε να είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο για την Αθήνα του ’80. Ή ένα ρεπορτάζ με θέμα τη ζωή ενός εργαζόμενου στην πόλη. Ή μια ηθογραφία της εποχής. Μια ερωτική ιστορία ίσως. Ενα πολιτικό σχόλιο για τις αντιφάσεις της Αριστεράς και την αδυναμία συνεννόησης των δυνάμεών της. Μια καταγγελία του κράτους του χωροφύλακα που συντηρούσε η Δεξιά. Μια πινακοθήκη χαρακτηριστικών μορφών και φυσιογνωμιών της πόλης. Μια συλλογή από γκράφιτι, συνθήματα, τίτλους εφημερίδων και επιγραφές. Ένα road κόμικς στους μποτιλιαρισμένους δρόμους ανάμεσα σε τρόλεϊ, αδέσποτα σκυλιά, τσοντάδικα, ματατζήδες, διαδηλωτές, ταξιτζήδες, κλειδαράδες, γαλατάδες, μπανιστιρτζήδες, παλαιοπώλες, καφετζήδες, ψαροπώλες, θυρωρούς, σουβλατζήδες, πλανόδιους μουσικούς και χορευτές, ξενοδόχους, επαίτες και ρεμπέτες. Ένα μητροπολιτικό σάουντρακ με κλαρίνα, κιθάρες, ροκ, ποδοσφαιρικές μεταδόσεις, μεγάφωνα από Ντάτσουν με καρπούζια και τον Σαββόπουλο να υπενθυμίζει «Τώρα με χειρουργεί μια αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική» δίπλα στον Βελουχιώτη. Απόσπασμα από την «Τσιγγάνικη ορχήστρα» Η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» δεν είναι κάτι απ’ όλα αυτά. Είναι όλα αυτά μαζί. Μα πάνω απ’ όλα είναι η απελπισμένη απόπειρα απόδρασης ακριβώς από όλα αυτά. Είναι η αγωνία του σκιτσογράφου Κώστα Φαναρτζή, εργαζόμενου στην εφημερίδα «Η Σημαία», και της Έφης που μόλις γνωριστήκανε και για τους οποίους ο αναγνώστης δεν μαθαίνει τίποτα ως προς τον πρότερο βίο τους και φυσικά απολύτως τίποτα για τον μεταγενέστερο (εκτός από το ότι είχαν κανονίσει το επόμενο πρωί να πάνε στο «Πολύτοπο» του Ξενάκη στις Μυκήνες), να βρεθούν λίγο μόνοι. Να κάνουν σεξ. Οπουδήποτε. Με κάθε αντίτιμο και τίμημα. Και να επιστρέψουν σώοι στα σπίτια τους περνώντας από τις συμπληγάδες της απειλητικής Αθήνας. Στον δρόμο της επιστροφής θα συναντήσουν μια, κατά την Έφη, «Κατίνα» που δεν είναι άλλη από τη μητέρα του Κώστα και πραγματική κυρα-Κατίνα που πηγαίνει στη νυχτερινή δουλειά της στον Άγιο Σώστη. Και η διαδρομή θα ολοκληρωθεί με ραδιοφωνικές ειδήσεις («Ο πρωθυπουργός κύριος Κωνσταντίνος Καραμανλής αναχωρεί αύριον διά Δυτικήν Γερμανίαν κατόπιν προσκλήσεως του καγκελαρίου κυρίου…»), τραγούδια («Λεε – καλέ – λεεεμοοονάκι μυρωδάτοοο…»), βουκολικό γλέντι («Λέιντις εντ τζέντλεμεν, δε γκρικ φολκ ντάνσες γκρουπ, ριπριζέντ τουνάιτ ντάνσες εντ σονκς οφ Μακεντόνια εντ Θρας, ντάνσες οφ Κρετ…»), λίγα μαχαιρώματα και μια απρόσμενη συνάντηση με τον σουρωμένο Νίκο που φιλοσοφεί λίγο πριν το χάραμα. Το εξώφυλλο της «Τσιγγάνικης ορχήστρας», (εκδ. Πολύτυπο, 1984) Η ημερήσια «εκδρομή» του Κώστα και της Έφης στην εξπρεσιονιστική και κλειστοφοβική Αθήνα που φιλοτεχνεί ο Καλαϊτζής με αποστροφή για την Αθήνα αλλά και συμπάθεια για τους γραφικούς Αθηναίους (δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό για τους Αθηναίους) μπορεί να ιδωθεί και ως μια νουάρ κατάδυση στην Καρδιά του Σκότους. Μια χιουμοριστική «Αποκάλυψη Τώρα» που κάθε βήμα σε στέλνει όλο και πιο βαθιά στην Κόλαση χωρίς καμία διαφυγή. Η Αθήνα αυτή που υπακούει στον Τρόμο του Κενού καθώς ο Καλαϊτζής δεν αφήνει ούτε σπιθαμή χώρου ανεκμετάλλευτη, γεμίζοντας κάθε σημείο της ζωγραφικής του επιφάνειας με πρόσωπα, λόγια, φωνές, κτίρια, οχήματα και αντικείμενα που αποδίδουν πιστά το χάος της πρωτεύουσας στις αρχές του ’80 (με μικρές διαφορές από το σύγχρονο χάος). Ασπρόμαυρη στο κλίμα των κόμικς των Munoz και Sampayo, φλεγματική όπως οι περιπέτειες της «Ada» και του «Colombo» του Altan, σκοτεινή όπως οι αφηγήσεις του Alberto Breccia, η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» αποτελεί την πρώτη μεγάλης έκτασης ιστορία των ελληνικών κόμικς και για όσους τη διάβασαν (διαβάσαμε) τότε, μία από τις καλύτερες γνωριμίες με το είδος. Το διονυσιακό πνεύμα της σε ένα κλίμα ασχημάτιστου και οργιώδους πανηγυριού διατηρήθηκε και στα κόμικς του Καλαϊτζή των επόμενων δεκαετιών ενώ οι επιδράσεις της στους Ελληνες δημιουργούς κόμικς είναι ακόμα ορατές. Η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» θα αποτελεί πάντα μια όχι-και-τόσο παραμορφωμένη αντανάκλαση της Αθήνας και ταυτόχρονα ένα αριστουργηματικό έργο από έναν κορυφαίο δημιουργό. Καρέ από την «Τσιγγάνικη ορχήστρα» Πηγή
  4. Όπως αναφέρθηκε στην παρουσίαση της Βαβέλ, η διάσπαση μεταξύ της Νίκης Τζούδα και του Γιώργου Μπαζίνα, οδήγησε στην αποχώρηση του τελευταίου από την εκδοτική ομάδα του περιοδικού και την επακόλουθη δημιουργία ενός καινούριου εντύπου, το οποίο ονομάστηκε "Παρά Πέντε". Είχε υπάρξει μια συμφωνία μεταξύ των δύο συνεργατών, έτσι ώστε να κρατήσει η μεν Τζούδα τον τίτλο του περιοδικού, ο δε Μπαζίνας την επωνυμία της επιχείρησης, Ars Longa (Vita Brevis). Το νέο περιοδικό ξεκίνησε την πορεία του με το τεύχος 0 τον Δεκέμβριο του 1984 και το πρώτο τεύχος με την κανονική αρίθμηση, βγήκε περίπου ένα μήνα μετά, με ένα κάπως φορτισμένο και ίσως λίγο επιθετικό απέναντι στη "Βαβέλ" editorial. Σε εκείνο το τεύχος, υπήρχε και ως ένθετο το "Τελώνιας Βίας" (Thelonius Violence, Like Private Eye) του Harvey Kurtzman, που αποτελούσε τμήμα του ιστορικού Jungle Book. Παράλληλα με το "Παρά Πέντε" αναγγέλθηκε και η έκδοση ενός ακόμη περιοδικού με κόμκς, της "Επόμενης Μέρας". Το νέο περιοδικό ήταν προσανατολισμένο σε σαφώς πιο χιουμοριστικό ύφος από τη "Βαβέλ" και πιστεύω ότι ίσως να υπήρξε μια προσπάθεια να μοιρασθούν τα κόμικς της Βαβέλ και ορισμένα με χιουμοριστικό περιεχόμενο να μετακινηθούν στο "Παρά Πέντε" Στο editorial του τεύχους 7 υπήρχε μια αρκετά επιθετική αναφορά στη Βαβέλ, που έδειχνε ότι οι σχέσεις μεταξύ των ιδρυτών της ήταν ίσως στο χειρότερο δυνατό σημείο εκείνη τη στιγμή Η Ars Longa υπήρξε εξαιρετικά δραστήρια. Εκτός του Παρά Πέντε και της Επόμενης Μέρας, κυκλοφόρησε και το Μικρό Παρά Πέντε, το περιοδικό ΕΦ Απαγορευμένος Πλανήτης, πολλά βιβλία ΕΦ, πολλά 'άλμπουμ κόμικς, αλλά και άλλες εκδόσεις, χιουμοριστικού, ερωτικού ή και ποικίλου περιεχομένου. Θα ήταν αβλεψία, να μην αναφέρω και το ιστορικό βιβλιοπωλείο του Παρά Πέντε, που βρισκόταν στην οδό Ιπποκράτους 52 και περιείχε πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα, όχι απαραίτητα σχετικά με κόμικς. Το περιοδικό ξεκίνησε με μεγάλα ονόματα, όπως τους Quino, Reiser, Franquin, Gimenez, Gottlib, Edika, Crumb, Wolinski, αλλά και τον Αρκά, στη συνέχεια δε το περιοδικό φιλοξένησε πολλούς σημαντικούς δημιουργούς (Bilal, Pratt, Copi, Moebius, Schuiten, Peeters, Liberatore, Tamburini, Masse, Serpieri, Δερβενιώτης, Βιτάλης μεταξύ πολλών άλλων) και διάφορα σημαντικά κόμικς, tπολλά από τα οποία κυκλοφόρησαν στη συνέχεια σε αυτόνομα άλμπουμ, αρκετά όμως δεν επαναδημοσειύτηκαν ποτέ στα ελληνικά και είναι δύσκολο να βρεθούν και στα αγγλικά (πχ "Οι Δύο στο Μπαλκόνι" ή το ¨Κράκεν"). Η ύλη του περιοδικού συμπεριελάμβανε και άρθρα, ειδήσεις και ακόμα και διηγήματα. Από ένα σημείο και μετά, άρχισαν να παίρνουν το πάνω χέρι τα ερωτικά κόμικς, τα οποία έδιναν το στίγμα του περιοδικού προς το τέλος της έκδοσής του. Το τεύχος 67, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1996 έριξε και τους τίτλους τέλους του περιοδικού. Έγινε μια προσπάθεια αναβίωσης το 2007 με μια δεύτερη περίοδο και νέα αρίθμηση, αλλά δεν μπόρεσε να κυκλοφορήσει πολλά τεύχη. Κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας του το Παρά Πέντε, άλλαξε αριθμό σελίδων, σχήμα, ακόμη και βιβλιοδεσία, όχι όμως το λογότυπό του. Το πρώτο μότο ήταν ¨Ενήλικο Χιούμορ και Κόμικς", το οποίο κάποια στιγμή άλλαξε στο "Κόμικς και Άποψη" Παρά το γεγονός, ότι η ποιότητα του περιοδικού έπεσε πολύ στα τελευταία τεύχη, υπήρξε αναμφισβήτητα ένα από τα πολύ ιστορικά έντυπα του χώρου των κόμικς, που έφερε σε επαφή τους Έλληνες αναγνώστες με πολύ σημαντικά κόμικς εκείνης της εποχής. Και η προσφορά της εκδοτικής όμως στο χώρο της ΕΦ είναι πάρα πολύ μεγάλη, για να την προσπεράσουμε, αφού εξέδωσε κάποια πολύ σημαντικά βιβλία ΕΦ σε μια εποχή, που αυτά που κυκλοφορούσαν στα ελληνικά ήταν ελάχιστα. Δυστυχώς, ο Γιώργος Μπαζίνας πέθανε το 2019, μόλις στα 57 του. Τυπικά, η Ars Longa υπάρχει ακόμα και η ιστοσελίδα της είναι ακόμη ενεργή. Πριν από δύο ή τρία χρόνια έβγαλε και μια επανέκδοση κάποιων άλμπουμ (σίγουρα τον "Πυρετό της Ουρμπικάνδης") και γενικά έχει επανεκδώσει κι άλλα από τα άλμπουμ της, ενώ έχουν κυκλοφορήσει και τόμοι με ορισμένα τεύχη του περιοδικού. Σε κάποια στιγμή ετοίμαζε και την ελληνική έκδοση του Maus, η οποία για άγνωστους λόγους δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Στο τεύχος 33 (Φεβρουάριος 1988) υπήρχε μια εισαγωγή στο κόμικ, καθώς και τρεις σελίδες από αυτό μεταφρασμένες στα ελληνικά. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν 20 χρόνια, για να το δούμε μεταφρασμένο στα ελληνικά. Παραθέτω την εισαγωγή και την πρώτη σελίδα, για ιστορικούς λόγους. Είναι εύκολο να βρεθούν τα περισσότερα τεύχη και σε χαμηλή τιμή, αρκετά από αυτά δε κυκλοφορούν και σε εκποιήσεις βιβλίων, Η αλήθεια είναι πάντως, ότι όσο πλησιάζουμε στα τελευταία τεύχη, τόσο δυσκολεύουν, με τα τελευταία να είναι αρκετά δύσκολα, όχι όμως τόσο δύσκολα, έτσι ώστε να δικαιολογούν κάποια εξωφρενική τιμή. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Ο Γιώργος Μπαζίνας μιλάει στον Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου για την αρχή του περιοδικού
  5. Η δεκαετία του '80 ήταν η χρυσή εποχή του Frank Miller τόσο δημιουργικά όσο και καλλιτεχνικά. Έχοντας απογειώσει τον Daredevil,ο Miller έψαχνε περισσότερα στοιχεία να προσθέσει για το κόμικ μέσα από τις ταινίες με Samurai και ιαπωνικά manga τα οποία διάβαζε(ή καλύτερα παρακολουθούσε τα panel γιατί δεν είχαν μεταφραστεί στη δύση και ο ίδιος δεν ήξερε ιαπωνικά)την εποχή εκείνη...Ο δημιουργός άρχισε να επηρεάζεται από τον τρόπο γραφής και το σχεδιασμό εκείνων των manga(για τα οποία έλεγε ότι σε αυτά η βία είναι αληθινή ενώ οι Αμερικάνοι συνάδελφοί του υποκρίνονται..)και ήθελε να κάνει κάτι αντίστοιχο με αυτά manga που διάβαζε όπως ήταν το Kozure Ōkami των Kazuo Koike&Goseki Gojima,το οποίο μεταφράστηκε λίγα χρόνια αργότερα και κυκλοφόρησε στην Αμερική ως Lone Wolf and Cub(στα οποία ο ίδιος ο Miller έκανε κάποια εξώφυλλα)από τη First comics και αργότερα από τη Dark Horse που ολοκλήρωσε τη σειρά.. Ο Miller λοιπόν συνδύασε την αισθητική των manga εκείνων όπως το Lone Wolf&cub με το Cyberpunk genre και ταινίες σαν το 2001: A Space Odyssey&Βladerunner με μία μικρή δόση από Δαιμονικό τρόμο και το αποτέλεσμα ήταν ότι πιο διαφορετικό είχε δημιουργήσει ως τότε ο δημιουργός(ένας πρόδρομος της επιτυχίας του Dark Knight Returns που θα έρχονταν 3 χρόνια αργότερα)..Όλη η σειρά κυκλοφόρησε σε 6 τεύχη απο τον Ιούλιο του 1983 μέχρι τον Αύγουστο του 1984.Από τη DC comics.Αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει από τη Marvel(στην οποία ο Miller έκανε το Daredevil)αλλά τελικά το έκανε για την DC γιατί του υποσχέθηκαν μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία καθώς και τα πνευματικά δικαιώματα από τη σειρά. Η ιστορία ακολουθεί τα βήματα ενός samurai πολεμιστή του 13ου αιώνα,που αποτυγχάνει να σώσει τον αφέντη του τον Lord Ozaki από τα νύχια του δαίμονα Agat.Ατιμασμένος και χωρίς πια να έχει αφέντη,κυκλοφορεί σαν Ronin θέλοντας να πάρει εκδίκηση από τον Δαίμονα o οποίος σκότωσε τον Lord Ozaki από εκδίκηση όταν ο τελευταίος του πήρε το σπαθί.Το οποίο σπαθί παίρνει τη δύναμη του από το αίμα αθώων και είναι το μόνο που μπορεί να σκοτώσει τον Δαίμονα Agat...Ο Lord Ozaki όμως έχει κρύψει το σπαθί.... To πνεύμα του Lord Ozaki εμφανίζεται στον Samurai και τον προειδοποιεί να βρει το σπαθί και όταν θα είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τον Δαίμονα,που θα είναι δύσκολο να πεθάνει αφού το σπαθί δεν έχει σκοτώσει κανέναν αθώο.... Όταν ο Ronin έρχεται στο κάστρο του Agat και αντιμετωπίζει τον δαίμονα,όταν εκείνος του επιτίθεται ύπουλα από πίσω ο Ronin καρφώνει το σπαθί στη δική του κοιλιά,τρυπώντας έτσι και το Δαίμονα πίσω του....Έτσι οι ψυχές και των δύο παγιδεύονται μέσα στο σπαθί.... Η ιστορία και η θυσία του Ronin γίνονται κάτι σαν θρύλος που περνάνε από γενιά σε γενιά.Μέχρι που φτάνουμε σε μία διεφθαρμένη και δυστοπική Νέα Υόρκη του 21ου αιώνα που κατοικείται από σφετεριστές,άστεγους και μεταλλαγμένους και ουσιαστικά διοικείται από ένα γιγαντιαίο εμβιομηχανικό εργαστήριο το Aquarius Complex που διοικείται από τη τεχνική νοημοσύνη Virgo και ειδικεύεται στη βιοτεχνολογία... Εκεί ένας επιστήμονας που δουλεύει στο εργαστήριο ο Billy Challas,γεννημένος χωρίς άκρα αλλά με ισχυρές τηλεπαθητικές δυνάμεις,συνεργάζεται(αλλά παρακολουθείται στενά)με τον Virgo δοκιμάζει προσθετικά μέλη για την εταιρεία Aquarius.O Billy βλέπει συχνά στα όνειρα του την ιστορία του Ronin,τον αφέντη του Lord Ozaki και τον δαίμονα Agat.Η Virgo αντιλαμβανόμενη ότι οι δυνάμεις του Billy είναι πολύ ισχυρές,και έχοντας μάθει για τα όνειρα που βλέπει,δημιουργεί μία ρομποτική version του Agat και ενθαρρύνει τον Billy να πάρει το ρόλο του Ronin.O Billy χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του και την βιοτεχνολογία για να δημιουργήσει προσθετικά μέλη για τον εαυτό του και να γίνει ο Ronin...Έτσι έχοντας αποκτήσει νέα σώματα οι δύο αιώνιοι εχθροί ετοιμάζονται για τη νέα τους μάχη για εκδίκηση...Σε έναν κόσμο ξένο,σκοτεινό και εχθρικό για εκείνον ο Ronin θα αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη nemesis του όχι μόνο για τη σωτηρία της ζωής του αλλά και την εξιλέωση της ψυχής του... Ευφάνταστο και πρωτοποριακό κόμικ για την εποχή του,λιγάκι "δύσκολο" στη πρώτη ανάγνωση σίγουρα από τα κόμικ εκείνα που τα διαβάζεις 2-3 φορές για να συλλάβεις όλα όσα θέλει να αποτυπώσει ο δημιουργός και τα νοήματά του,ο Μiller μας παραδίδει ένα σχεδιαστικό πανόραμα ενός δυστοπικού και σκοτεινού μέλλοντος,χωρίς να επαναλαμβάνει σχεδιαστικά κλισέ που συνήθως βλέπουμε σε sci-fi κόμικ κατά καιρούς...Γραμμές κοφτερές όσο ένα katana,και η σκοτεινή και noir ατμόσφαιρα τσακίζει κόκαλα..Τα εκπληκτικά χρώματα της Lynn Varley(ειδικά το κόκκινο του αίματος νιώθεις να σε πιτσιλάει)σίγουρα αποτελούν ένα μεγάλο ατού στο ολικό αποτέλεσμα.Σίγουρα όχι καλύτερο του Dark Knight Returns αλλά με βεβαιότητα μία πολύ καλή δουλειά του δημιουργού.Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες και σεναριακές "τρύπες" στην πλοκή αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δυναμικότητα της ιστορίας... Το Ronin έχει γίνει πολλές φορές reprint σε trade paperbacks όσο και σε single volumes(στις οποίες συστήνω το Ronin Deluxe Edition για καλύτερη εκτίμηση του σχεδίου του Miller)ενώ στα ελληνικά δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα.To καλωδιακό κανάλι SyFy έχει ανακοινώσει την τηλεοπτική μεταφορά του κόμικ σε σειρά.To κείμενο αυτό θα το βρείτε και ΕΔΩ
  6. Η Τσιγγάνικη Ορχήστρα δανείστηκε τον τίτλο της από μια σκηνή της ταινίας Άνθρωπος από Μάρμαρο (1977) του Πολωνού Andrzej Wajda και έκανε την εμφάνισή της στο τεύχος 7 της Βαβέλ, τον Σεπτέμβριο του 1981. Ήταν το πρώτο κόμικ του Γιάννη Καλαϊτζή κι ας γυρνοβολούσε στα λημέρια της γελοιογραφίας από την δεκαετία του 1960. Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ στις σελίδες του θρυλικού περιοδικού, αλλά εκδόθηκε το 1984 ως αυτόνομο άλμπουμ, από τις εκδόσεις Πολύτυπο. Ίσως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και σαν ιστορία, καθότι στην τελευταία σελίδα αναγράφεται (με την χαρακτηριστική γραφή του Καλαϊτζή) «Τέλος στο πρώτο βιβλίο». Αν είχε υπήρχε στο μυαλό του δημιουργού κάποια συνέχεια, έστω και ασχημάτιστη, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το στόρι είναι απλό. Ο Κώστας είναι σκιτσογράφος σε μια εφημερίδα. Κι εκεί που ξεφυλλίζει το αρχείο αναζητώντας έμπνευση (ή ίσως και να λουφάρει), μπαίνει η Έφη που ψάχνει τον αρχισυντάκτη. Μέσα σε λίγα καρέ, κανονίζεται το πρώτο ραντεβού. Έτσι, το ζευγαράκι μας «ξεναγεί» στην Αθήνα της Μεταπολίτευσης, μια πολύβουη τσιμεντούπολη γεμάτη σιωπηλούς τουρίστες, αφηνιασμένους ταξιτζήδες, πανταχού παρούσες διμοιρίες των ΜΑΤ και ιπτάμενους μπουζουξήδες. Η Τσιγγάνικη Ορχήστρα θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά κόμικς. Αν το πάρει κανείς από ιστορικής άποψης, ξεκίνησε στο σημαντικότερο ελληνικό έντυπο του χώρου, την περίοδο που η εγχώρια σκηνή έπαιρνε την πρώιμη μορφή της (παρότι κόμικς υπήρχαν από τον Μεσοπόλεμο) και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήταν το πιο άρτια σχεδιασμένο ελληνικό κόμικ που είχε κυκλοφορήσει έως τότε. Όμως η σπουδαιότητά του δεν έγκειται μόνο στην χρονική συγκυρία, ούτε «ήταν καλό για την εποχή του». Η κινηματογραφική αφήγηση ήταν και παραμένει απαιτητική. Τα καρέ είναι πολυπρόσωπα, σφύζουν από ζωή και βρίθουν λεπτομερειών, από μισοκρυμμένα πολιτικά συνθήματα σε πανό μέχρι ευθείες αναφορές στις επιρροές του Καλαϊτζή. Οι οποίες επιρροές αντανακλώνται άμεσα στο σχέδιο με τις κοφτές γραμμές και τις γλυκές καμπύλες, αλλά και στην υποδειγματική χρήση της αντίθεσης του άσπρου και του μαύρου. Σίγουρα, η πλοκή δεν είναι πρωτότυπη. Όμως το διάχυτο χιούμορ, τόσο λεκτικό όσο και οπτικό (παροπλισμένο σε μεγάλο βαθμό από τους σύγχρονους Έλληνες δημιουργούς), συμπληρώνει τα «κενά». Και βέβαια, ο Καλαϊτζής μας αφήνει ένα ντοκουμέντο, μια πολυεπίπεδη ματιά στα μικρά και μεγάλα γεγονότα της εποχής. Ωστόσο, ο σχολιασμός της τότε κοινωνίας, που πιθανολογώ ότι ήταν και ο βασικός σκοπός του, γίνεται με τρόπο διακριτικό, χωρίς κούνημα του δαχτύλου. Και μπορεί όλα όσα δείχνει ή υπονοεί ο Καλαϊτζής, να μην είναι εύκολα αντιληπτά από έναν αναγνώστη του σήμερα, αποτελεί όμως κι αυτό ένα μέρος της γοητείας της Τσιγγάνικης Ορχήστρας.
  7. Υλικό συλλογής: Marvel Super Heroes Secret Wars #1-12. Το 2014 η MARVEL κυκλοφορεί υπό μορφή Graphic Novel, την επετειακή έκδοση για το επικό Limited Series, "Marvel Super Heroes Secret Wars", έργο των Jim Shooter (σενάριο), Mike Zeck και Bob Layton (σχέδια), ενώ η εικονογράφηση του εξωφύλλου είναι δημιουργία του μοναδικού Alex Ross. Μια κοσμική οντότητα, ο Beyonder, παρακολουθεί το σύμπαν της Marvel και εντυπωσιάζεται από την παρουσία των Υπερηρώων στην Γη και τις δυνατότητες τους. Έτσι - και καθαρά από καπρίτσιο - επιλέγει μια ομάδα Υπερηρώων και μια ομάδα Υπερκακών και τους μεταφέρει σε ένα μακρινό γαλαξία. Ο κόσμος που μεταφέρονται, είναι εξοπλισμένος με εξωγήινα όπλα και τεχνολογία. Ο Beyonder τους δηλώνει: "Καταστρέψτε τον αντίπαλο σας και όσα επιθυμείτε, θα είναι δικά σας. Τίποτα που ονειρεύεστε, δεν ειναι δύσκολο για μένα να το πραγματοποιήσω!" . Ο Πόλεμος αρχίζει Υπερήρωες όπως: Captain America, Captain Marvel, Hawkeye, Iron Man, She-Hulk, Thor, Wasp, Human Torch, Mister Fantastic, Thing, Spider-Man, Spider-Woman, Hulk, Colossus, Cyclops, Nightcrawler, Professor X, Rogue, Storm, Wolverine, απέναντι σε μια επίσης δυνατή ομάδα Υπερκακών όπως: Absorbing Man, Doctor Doom, Doctor Octopus, Enchantress, Kang the Conqueror, Klaw, Lizard, Molecule Man, Titania, Ultron, Volcana, Wrecking Crew και Galactus. Από τις κορυφαίες στιγμές του κόμικ, η εμφάνιση για πρωτη φορά, της μαύρης στολής του Spider-Man. Όμορφη στιβαρή έκδοση, με illustration χαρτί, extras και 336 σελίδες κλωτσοπατινάδας, που σίγουρα αξίζει να βρίσκεται στο ράφι της βιβλιοθήκης, κάθε MARVEL fan!
  8. XIII από Jean Van Hamme και William Vance O γεννημένος στις Βρυξέλλες τον Ιανουάριο του 1939,Jean Van Hamme,θεωρείται-και όχι άδικα-ένας από τους μεγαλύτερους σεναριογράφους στη Βελγική σκηνή των κόμικ.Με δημιουργίες όπως τον Thorgal(1977 με σχεδιαστή τον Grzegorz Rosiński),τον XIII(1984 μαζί με τον William Vance) που θα σας παρουσιάσω σήμερα,και τον Largo Winch(1990 μαζί με τον Philippe Francq). Το εκπληκτικό ΧΙΙΙ(Κωδικός 13)παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1984 σαν σειρά στο περιοδικό Spirou.Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και σε αυτόνομο άλμπoυμ(το πρώτο της σειράς) με τίτλο "Le Jour du Soleil Noir"(Η μέρα του Μαύρου Ήλιου).Το άλμπουμ αυτό θέτει τις "βάσεις" για την εξέλιξη όλης της υπόλοιπης,μυστήριας και περίεργης ιστορίας του ΧΙΙΙ.Η σειρά ξεκινάει γύρο στο 1983 με έναν άνδρα που ξεβράζεται σε μία ακτή του Μέιν,χωρίς να έχει καθόλου μνήμη ποιος είναι ή οτιδήποτε από το παρελθόν του.παρά μόνο ένα τατουάζ στην κλείδα του με το Ρωμαϊκό αριθμό ΧΙΙΙ(13).Καθώς και μία φωτογραφία που τον δείχνει με μία γυναίκα η οποία αργότερα αναγνωρίζεται ως Kim Rowland, χήρα του αμερικανικού στρατιωτικού Steve Rowland.Η αμνησία του προέρχεται από πυροβολισμό που δέχτηκε στο κεφάλι του.Ποιος όμως τον είχε πυροβολήσει και γιατί;; Τα πρώτα 5 άλμπουμ της σειράς ουσιαστικά αποτελούν το πρώτο story arc της ιστορίας,στα οποία ο άγνωστος άνδρας προσπαθεί να θυμηθεί τη ταυτότητα και το παρελθόν του,ανακαλύπτει ότι κυνηγιέται από έναν πληρωμένο δολοφόνο με το όνομα Mongoose,ο οποίος ανήκει σε μία μυστική οργάνωση με το όνομα ΧΧ,η οποία στοχεύει να κάνει πραξικόπημα εναντίων της Αμερικάνικης κυβέρνησης. Ο XIII όμως θα σωθεί από τους διώκτες του,από τον συνταγματάρχη Amos του ομοσπονδιακού γραφείου ερευνών(FBI),ο οποίος όμως αργότερα θα του δείξει ένα βίντεο στο οποίο ο XIII,φαίνεται να δολοφονεί τον Πρόεδρο των Ηνωμένων πολιτειών,έναν χαρισματικό και δημοφιλή Δημοκρατικό τον William Sheridan.Στο κατόπι όμως του XIII βρίσκεται και ο στρατηγός Carrington με τη βοηθό του την υπολοχαγό Jones.Ο Carrington του επιβεβαιώνει ότι το όνομα του είναι Steve Rowland και ήταν μέλος ομάδας ειδικών δυνάμεων,στην οποία ο στρατηγός ήταν διοικητής της.Υποτίθεται όμως ότι ο Rowland σκοτώθηκε σε συντριβή ελικοπτέρου 2 χρόνια νωρίτερα...Είναι πράγματι ο XIII,o Steve Rowland,και ποιος βρίσκεται πίσω από την επιχείρηση δολοφονίας του Προέδρου;;; Ένα από τα καλύτερα αστυνομικά/κατασκοπευτικά σενάρια μυστηρίου που έχει παρουσιάσει ποτέ η παγκόσμια φιλολογία των κόμικ.Μία ιστορία γεμάτη δράση,μυστήριο,περιπέτεια,ατελείωτη καταδίωξη,δολοπλοκίες και συνεχείς ανατροπές που κρατάνε πάντα σε εγρήγορση τον αναγνώστη.Ένα πολιτικό/κατασκοπευτικό θρίλερ που μόνο η ευφυΐα ενός μεγάλου μάστορα του σεναρίου,όπως είναι ο Jean Van Hamme θα μπορούσε να (μας) προσφέρει. Ο σεναριογράφος επηρεάστηκε από το βιβλίο του συγγραφέα Robert Ludlum " The Bourne Identity"με πρωταγωνιστή τον γνωστό σε όλους μας Jason Bourne(ρόλος που υποδύθηκε στο σινεμά ο Μatt Damon)που και αυτό έχει να κάνει με τη δολοφονία του Αμερικανού προέδρου.Η σειρά (που εκδίδεται από το Dargaud)μέχρι στιγμής έχει φτάσει στα 24 άλμπουμ.Από αυτά ο Van Hamme έχει γράψει το σενάριο για τους 19 πρώτους,ενώ από το εικοστό άλμπουμ και μετά ο Yves Sente. Και φυσικά άρτια και εκπληκτικά σχεδιασμένο από τον William Vance(Bob Morane,Bruce Hawker,Bruno Brazil)ο οποίος δημιούργησε ολόκληρη σχολή με το ανυπέρβλητο,λεπτομερές και ρεαλιστικό του στυλ.Δυστυχώς ο μεγάλος αυτός σχεδιαστής μας άφησε μέσα στο 2018.Δουλειά του στην Ελλάδα,εκτός του ΧΙΙΙ,έχουμε γνωρίσει και από τη δημοσίευση της σειράς Bruce Hawker(Mπρους Χωκέρ)από τη σειρά κόκκινος κύκλος της Μαμούθ κόμικς.O Vance έχει σχεδιάσει τα άλμπουμ 1-17,και το 19ο της σειράς(το 18 το σχεδίασε ο Jean Giraud/Moebius)ενώ τον διαδέχτηκε σχεδιαστικά ο Yuri Jigounov(Αlpha/στα ελληνικά από τη Μαμούθ Κόμικς στη σειρά κόκκινος κύκλος). Το κόμικ γνώρισε και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως.Οι πέντε πρώτοι τόμοι προσαρμόστηκαν και σε μορφή βίντεοπαιχνιδιού που κυκλοφόρησε το 2003.Ενώ μία τηλεοπτική ταινία με τίτλο ΧΙΙΙ:The conspiracy με πρωταγωνιστές τους Val Kilmer και Stephen Dorff προβλήθηκε το 2008,και χρησίμευσε και σαν πιλότος για την τηλεοπτική σειρά του 2011 με πρωταγωνιστή τον Stuart Townsend. Στην Αμερική οι πρώτοι τόμοι της κλασικής σειράς κυκλοφορούν από τη Cinebooks,καθώς επίσης και η νέα σειρά που συνεχίζουν οι Sente&Jigounov.Στα ελληνικά τα 8 πρώτα άλμπουμ της σειράς είχαν κυκλοφορήσει το 1997/98 από τις εκδόσεις Δέλτα Γκράφ. Προσωπικά το θεωρώ ένα από τα πιο αγαπημένα μου κόμικ που έχει να επιδείξει η γηραιά ήπειρος,μαζί φυσικά με το Thorgal και το Dick Herisson(σας το παρουσίασα εδώ) Ένα ακόμα διαμάντι στο χώρο του ευρωπαϊκού κόμικ και όχι μόνο,το ΧΙΙΙ αποτελεί τη καλύτερη επιλογή για όποιον αναγνώστη θέλει να διαβάσει κάτι πραγματικά καλό και ποιοτικό,τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά.To κείμενο αυτό το βρίσκεται και ΕΔΩ
  9. Οι ιστορίες του «φτωχού και μόνου καουμπόυ» που «πυροβολεί πιο γρήγορα από τον ίσκιο του», ξεκίνησαν από ένα άτομο, τον Μορίς, ο οποίος τον Οκτώβρη του 1946 παρουσίασε τον χαρακτήρα του στο γαλλόφωνο κοινό, μέσα από τις σελίδες του Le Journal de Spirou της Dupuis, με την πρώτη περιπέτεια να είναι το Αριζόνα 1880. Δημιουργημένος ως παρωδία της άγριας δύσης, ο Λούκυ Λουκ αποτελεί ουσιαστικά ένα έξυπνο φόρο τιμής και σήμερα είναι ανάμεσα στα τρία πιο γνωστά κόμικς της γαλλοβελγικής σκηνής παγκοσμίως, παρέα με τον ΤενΤεν και τον Αστερίξ. Στην αρχή τις ιστορίες τις έγραφε και τις σχεδίαζε αποκλειστικά ο Μορίς. Σε αυτή την περίοδο του τίτλου, το σχέδιο ήταν πιο καρτουνίστικο, η γραμμή του Μορίς στρογγυλευμένη και το χιούμορ βασιζόταν κυρίως στα οπτικά γκαγκς, με την ίδια την ιστορία να είναι καθαρή περιπέτεια γουέστερν. Οι ιστορίες ήταν επίσης μικρότερες σε αριθμό σελίδων μιας και δημοσιεύονταν βάσει των αναγκών ενός εβδομαδιαίου περιοδικού, με την κυκλοφορία του σε μορφή άλμπουμ και τις προοπτικές που επέφερε, να ξεκινάει 3 χρόνια αργότερα, το 1949. Ο Μορίς αυτή την περίοδο θα κάνει και ένα ταξίδι/περιοδεία στις ΗΠΑ, παρέα με τους Φρανκέν και Ζιζέ (και οι δύο γνωστοί για το Σπιρού και Φαντάζιο), στο οποίο θα γνωρίσει καλλιτέχνες του περιοδικού Mad και θα επηρεαστεί από του χιούμορ της Αμερικάνικης σκηνής, αποκτώντας σταδιακά και το σχεδιαστικό ύφος με το οποίο είναι αναγνωρίσιμος σήμερα. Η πιο καθοριστική στιγμή για την επιτυχία του κόμικ ήρθε το 1956, όταν ο Μορίς συνεργάστηκε με τον Ρενέ Γκοσινί (δημιουργό του Μικρού Νικόλα και φυσικά του Αστερίξ), ο οποίος ανέλαβε το σενάριο, απογειώνοντας τον τίτλο. Εδώ είναι που εδραιώθηκαν πολλά από τα γνωρίσματα που αποδίδουμε στην σειρά. Ο Μορίς είχε εμφανίσει ιστορικές προσωπικότητες πριν, βάζοντας ως πρωταγωνιστές τους Ντάλτον (στην ιστορία “Οι Παράνομοι”, αλλά τους είχε σκοτώσει, μιας και αυτή ήταν και η μοίρα τους στην πραγματικότητα (αν και με άλλο τρόπο από αυτόν που δείχνει το κόμικ). Ο Γκοσινί απλά το παρέκαμψε αυτό, παρουσιάζοντας τα ηλίθια ξαδέρφια τους, που είναι οι Ντάλτον που ξέρουμε σήμερα. Σειρά είχαν προσωπικότητες σαν τον Ρόυ Μπιν τον Δικαστή, τον Μπίλι τον Τρομερό κ.ο.κ. Έμφαση δόθηκε επίσης στην κάλυψη ιστορικών στιγμών της άγριας δύσης, ενώ το χιούμορ της ατάκας, η κωμωδία καταστάσεων και η σάτιρα της τρέχουσας πραγματικότητας με την μορφή αναχρονισμών και την παρουσίαση χαρακτήρων που φέρουν την μορφή σύγχρονων διασημοτήτων, ήρθαν στο προσκήνιο, αποτελώντας παράλληλα και μια μορφή κοινωνικής κριτικής. Η σειρά έκανε την μετάβαση από την Dupuis στην Dargaud το 1968, και από το περιοδικό Spirou στο Pilote, το δικό της βραχύβιο ομότιτλο ανθολογικό περιοδικό μεταξύ 1974-1975, στο TinTin την επόμενη χρονιά και διάφορα άλλα περιοδικά στην συνέχεια. Με το δίδυμο να βγάζει δύο και τρία άλμπουμ το χρόνο όλο αυτό το διάστημα, η συνεργασία διακόπηκε λόγω του πρόωρου θανάτου του Γκοσινί το 1977. Ο Μορίς συνέχισε από το 1980 την σειρά σε συνεργασία με άλλους σεναριογράφους με ποικίλα αποτελέσματα μέχρι και τον δικό του θάνατο το 2001. Είχε προλάβει να δημιουργήσει την δικιά του εταιρία (Lucky Productions) το 1991, η οποία είχε αναλάβει την έκδοση του κόμικ. Έκτοτε, η σειρά συνεχίζεται με τον σχεδιαστή Ασντέ, με διάφορους σεναριογράφους, με τον ίδιο να αναλαμβάνει το σενάριο στα άλμπουμ με τον Λούκυ Κιντ, την σειρά που εξιστορεί τις περιπέτειες του Λούκυ Λουκ όταν ήταν παιδί. Η σειρά έχει ένα μακρύ ιστορικό και στην χώρα μας, με το πρώτο τεύχος να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1968, από τις εκδόσεις Αιγόκερω, μια συνεργασία του Ανδρεόπουλου και του Στρατίκη, γνωστοί από την κυκλοφορία του περιοδικού Μικρός Σερίφης. Η σειρά είχε μεγάλη επιτυχία από την αρχή, παρά την τσιμπημένη τιμή για τα δεδομένα της εποχής. Χαρακτηριστικό αυτής της έκδοσης είναι πως οι εκδότες πρόσθεταν διηγήματα στην αρχή και στο τέλος του εντύπου. Άλλο χαρακτηριστικό είναι… ο εφιάλτης της αρίθμησης, μιας και οι εκδότες κατέφυγαν σε τουλάχιστον 5 επανεκκινήσεις της σειράς με διαφορετική αρίθμηση των τευχών και με κάποιες περιπτώσεις δύο διαφορετικές αριθμήσεις να τρέχουν παράλληλα, με τον μέσο αναγνώστη να μην ξέρει τι έχει στα χέρια του και με τι σειρά να τα βάλει στην συλλογή του. Υπάρχει πλέον χαρτογράφηση του τι έχει κυκλοφορήσει και με τι αρίθμηση, αλλά θα ασχοληθούμε σε άλλο θέμα με αυτό κάποια στιγμή. Από το 1974 ο Στρατίκης ανέλαβε μόνος του την έκδοση της σειράς, αλλά ξεκίνησε να συνεργάζεται από το 1977 με τον Ψαρόπουλο, ο οποίος ανέλαβε τελικά την σειρά εξ’ ολοκλήρου. Όλα αυτά μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1984, όπου ανέλαβε την σειρά η Μαμούθ Κόμιξ, που κατέχει τα δικαιώματα μέχρι και τις μέρες μας, μια εταιρία που είχε ήδη 4 χρόνια πορείας μέχρι τότε, με μερικές καλές κυκλοφορίες αλλά χωρίς κάποια μεγάλη επιτυχία. Η Μαμούθ εξαρχής ανέβασε την ποιότητα έκδοσης καταργώντας τον πολτό που χρησιμοποιούσαν πριν, μείωσε την τιμή και καθόρισε μια φιξαρισμένη αρίθμηση για όλα τα άλμπουμ σε όλες τις επανεκδόσεις, όλα συστατικά που εκτίναξαν την επιτυχία της σε άλλα επίπεδα. Κράτησε επίσης τις ονομασίες που είχε θεσπίσει ο Στρατίκης, για να μην ξενίσει τους υπάρχοντες αναγνώστες, κάτι που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει στην πορεία, όταν το άλογο του Λούκυ Λουκ, ο Τζόλυ Τζάμπερ, αρσενικού γένους, που είχε βαφτιστεί ως Ντόλυ (γένους θηλυκού), χρειάστηκε να… επανέλθει στο αρχικό του φύλο, όταν μια ιστορία επικεντρώθηκε συγκεκριμένα στο φύλο του και στις ερωτικές περιπέτειες του. Η Μαμούθ έβγαζε σε σταθερή μηνιαία κυκλοφορία την σειρά για δεκαετίες, με την πρώτη έκδοση να τελειώνει στο τεύχος 55 (Επικίνδυνο Πέρασμα) και να ξεκινάει το ακριβώς επόμενο μήνα την επανέκδοση της, προσθέτοντας εμβόλιμα τα νέα άλμπουμ και όσα άλμπουμ δεν είχε δημοσιεύσει την πρώτη φορά. Έκανε 4 επανεκδόσεις της σειράς πριν διακόψει την μηνιαία κυκλοφορία, με τις επόμενες επανεκδόσεις πλέον να γίνονται σποραδικά και όταν εξαντληθεί κάποιο συγκεκριμένο νούμερο. Από το 2010 συνεργάζεται και με διάφορες εφημερίδες για την διάθεση τους ως προσφορά στα Σαββατιάτικα και Κυριακάτικα φύλλα τους. Η αρχή έγινε με την Καθημερινή τον Οκτώβριο του 2010, όπου έβγαλε 16 άλμπουμ της σειρά σε σκληρόδετες εκδόσεις, συνέχισε το 2013 με την έκδοση του Έθνους της Κυριακής, η οποία με διάφορα διαλείμματα έδωσε 44 άλμπουμ μέχρι και το καλοκαίρι του 2015 και κατέληξε με την έκδοση 6 τόμων από το Βήμα της Κυριακής το Καλοκαίρι του 2018, οι οποίοι ήταν λίγο μικρότερου σχήματος και περιλάμβαναν 3 άλμπουμ ο καθένας, αποτελώντας ουσιαστικά τις πρώτες Integrale/omnibus εκδόσεις με τις περιπέτειες του χαρακτήρα στην χώρα μας, αντιγράφοντας αντίστοιχες Γαλλικές εκδόσεις. Η σειρά έχει φτάσει αισίως τα 85 άλμπουμ στην χώρα μας, χωρίς να λάβουμε υπόψη τα διάφορα εκτός σειράς τεύχη. Παραθέτω το οπισθόφυλλο με το κατάλογο της σειράς. Είναι δύσκολο για εμένα να αξιολογήσω την σημασία της σειράς στην χώρα μας αντικειμενικά, μιας και μαζί με το Αστερίξ, είναι τα πρώτα κόμικς που έπιασα στα χέρια μου, πριν μάθω να διαβάζω. Είναι οι σταθεροί συνοδοιπόροι μου όλα αυτά τα χρόνια. Το χιούμορ αυτών των δύο, επηρέασε και το δικό μου σίγουρα. Οπότε πρέπει να κοιτάξω προς τα έξω για να δω πως το αντιλαμβάνεται ο μέσος Έλληνας. Και αυτό που βλέπω είναι πως ο Λούκυ Λουκ, είναι ένα από τα κόμικς (που δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα ενός χεριού) όπου γνωρίζει και ενδιαφέρει να διαβάσει ο οποιοσδήποτε, άσχετα αν δεν ασχολείται με κόμικς, αυτό που συνεχίζει να κάνει τόσες επανεκδόσεις (παρέα πάλι με το Αστερίξ), που ξεπερνάει όλα τα εγχώρια ρεκόρ, το οποίο εν τέλει, επιτρέπει στην εταιρία που το εκδίδει να διατηρείται στην ζωή (ξανά, παρέα με το Αστερίξ). Και αυτά δεν είναι μικρά επιτεύγματα. Προτείνεται ανεπιφύλακτα λοιπόν. Ακόμα και στα υποδεέστερα άλμπουμ, μια άλφα διασκέδαση την παρέχει.
  10. Ένα μικρό αφιέρωμα στο διάσημο κόμικ, που μπορείτε να το βρείτε στο αξιόλογο περιοδικό της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας (ΦΛΕΦΑΛΟ). To scan είναι του φίλου @leonidio ?
×
×
  • Create New...